تولد جاویدنام سیاوش محمودی؛ جشنی میان اشک و بغض

خانه‌ای پر از عکس‌های جاویدنامان. دیوارهایی که نگاه‌های پرغرور سیاوش و دیگر کشته‌شدگان خیزش انقلابی ۱۴۰۱ را در قاب خود گرفته‌اند. فضایی که هم غم دارد و هم غرور، هم درد دارد و هم افتخار. خانواده‌های دادخواه، مادران و پدرانی که هنوز صدای فرزندانشان در گوششان زنده است، گرد هم آمده‌اند تا روزی را گرامی بدارند که سیاوش محمودی، نوجوان ۱۶ ساله، چشم به جهان گشود؛ روزی که امروز به نمادی از مقاومت و امید بدل شده است.

مادر سیاوش در گوشه‌ای از خانه، دست‌هایش را به هم می‌زند. نوای «تولدت مبارک» از میان بغضش جاری می‌شود. می‌گوید: «عشق مامان، تولدت مبارک»، اما در صدایش شکاف عمیق یک داغ دیده می‌شود.

حاضران با اشک در چشمانشان، اما سری برافراشته، به عکس‌های فرزندانشان نگاه می‌کنند. گویی این مراسم، نه فقط برای سیاوش، که برای همه نوجوانان و جوانانی است که آرزوهایشان در میدان آزادی‌خواهی به خون نشست.

این تولد، جشنی نیست که شادی در آن طنین بیندازد. جشنی است که هر لحظه‌اش تراژدی است؛ دوگانگی عشق و فقدان.

سیاوش محمودی امروز زنده نیست، اما نام و یادش در قلب کسانی که برای آزادی ایستاده‌اند، جاودانه است. تولدش را جشن می‌گیریم، نه با شمع‌های روشن، که با شعله‌های امیدی که در دل‌های ما زنده نگه داشته است.

@MahdaviLeily 

#سیاوش_محمودی #دادخواهی #نه_به_جمهورى_اسلامى #یاری_مدنی_توانا