Bedri Rahmi'nin "içerisine insan kokusu sinmiş mısralara vurgunum/bıçak gibi kemiğe dayansın yeter" dediği yerdedir bence gerçek lirizm. O küçümsenen samimiyette.

"İçi korku dolu kış gecesi
Hiç yatağın yok mu sıcak!
Dağları dolduran kır çiçeği
Hangi rüzgârlar seni koklayacak!"