خانم سنگه، حرف‌هایتان را در اسپیس شنیدم و می‌خواستم چند نکته را در پاسخ بیان کنم؛ امّا گردانندۀ محترم، آقای @MujibMehrdad به دلیل نابلدی در امور تخنیکی مایک را در اختیارم قرار نداد. سخنانتان برایم بسیار جالب بود.

 در نخست، بسیار خرسندم که شما با پیشینه مطالعه در امور آپارتاید جنسی، فعالیت می‌کنید. این مسئله در زمانی که تازه کارشناسان بین‌المللی قدم‌های نخستین را در این عرصه برمی‌دارند، بسیار ارزشمند است؛ به‌ویژه اینکه   بانویی به نمایندگی از افغانستان نیز میتواند برای پیشبرد این کمپین نقش ایفا کند. باید عرض کنم که من خودم ماستری دوم را از انگلیس در همین زمینه دریافت کرده‌ام و تیزس خود را دربارۀ آپارتاید جنسی نوشته‌ام. اگر تمایل داشته باشید، می‌توانم آن را برایتان بفرستم و از هر نوع دیدگاه یا بازخوردی که ارائه کنید، سپاسگزار خواهم بود. در حال حاضر هم، در همان بخش با نهادی همکاری دارم.

در پیوند به سخنان شما و توییتی که منتشر کرده‌اید: آیا واقعاً قرار است باور کنیم که جمعی از مردان، که به‌راستی خیلی نامردند، به‌جای ایستادن در کنار خواهران شان، با حقانی هم‌کاسه شده‌اند؛ گروهی که تمام حقوق زنان را سلب کرده‌اند و حالا با نمایش کریکت، تلاش دارند زنان افغانستان را خرسند سازند؟  منبع این حرف تان که زنان افغانستان از کریکت خوشی و روحیه میگیرند را شبکه‌های اجتماعی عنوان کردید، پرسش اساسی این است که زنان افغانستان چه‌قدر به اینترنت دسترسی دارند تا چنین داده‌هایی از ایشان گردآوری شود؟ حرف تان البته خیلی مردسالارانه هم بود که متاسفانه در اکثر جوامع دنیا همین رواج است؛ زیبایی ورزش با مرد ها است و زن ها از دیدن ورزش ان ها لذت ببرند.

علاوه بر این، شما می‌فرمایید بگذاریم کریکت مردانه ادامه داشته باشد و در این مدت برایشان کف بزنیم، بعد زمانی که آپارتاید جنسی رسمیت یافت، تازه چاره‌ای بیندیشیم. این حرف شما، خودش با این پرسش که «آیا در افغانستان وضعیّت فعلی آپارتاید جنسی است؟» در تضاد است. چراکه به گفتۀ خودتان، گویا باور ندارید اکنون آپارتاید جنسی برقرار است. رویکردی که می‌گوید: حالا ساکت باشیم و بگذاریم هرچه هست ادامه یابد و فردا که کشور دیگری آن را آپارتاید جنسی خواند، آنگاه دربارۀ آن حرف بزنیم. این دقیقاً به این معناست که از رنج و محنت قربانیانِ امروز چشم بپوشیم و حرفی نزنیم تا شما از کریکت یا هر ورزش دیگری لذت ببرید و هرگاه فردا دنیا پذیرفت، ما هم دست بکار خواهیم شد. در آن زمان که دنیا با طالبان دست‌وپنجه نرم می‌کند، من و شما دیگر چه نفعی برای زنان افغانستان دارد؟ آن قربانی در آن زمانی که همۀ نگاه‌ها به آن سو جلب شد، وجود من و شما را نیاز ندارد. در او زمان پروژه بگیرها و کمپاینر هم زیاد میباشد.

مسئلۀ دیگر اینکه گویا فراموش می‌کنید ورزش چقدر در عادی جلوه دادن وضعیت نقش دارد. وضعیتی که در افغانستان برقرار است، وضعیت آپارتاید جنسی، اصلاً عادی نیست. برگزاری مسابقات کریکت یا هر ورزش دیگر، در چشم مردم خارج از افغانستان، این فضا را ایجاد می‌کند که گویی اوضاع چندان هم نابسامان نیست. افزون بر آن، همین ورزش‌ها، چه کریکت و چه سایر مسابقات، خودشان بخشی از استراتژی رژیم طالبان برای تحکیم قدرت هستند. آنان می‌خواهند ذهن و وقت مردم را درگیر شور و هیجان بازی‌ها کنند تا از واقعیت اصلی غافل شوند؛ غافل از اینکه نیمی از جمعیت (زنان) به‌شکل سیستماتیک در خانه‌ها زندانی هستند. در تاریخ، مکرراً دیده شده که ورزش در عرصه‌های بین‌المللی همچون ابزاری برای پاک کردن چهرۀ رژیم‌های ستمگر استفاده شده است. در حقیقت، بازی‌های ورزشی نوعی واحد پول سیاسی هستند؛ چه  دوست داشته باشید، چه نداشته باشید، طالبان از این واحد پولی برای مشروعیت‌بخشی به خود بهره‌برداری می‌کنند. کسانی که معتقدند کریکت «فراتر از سیاست» است، به تداوم ظلم و ستم طالبان کمک می‌کنند.