زنی با چهره‌ای آرام. دست‌هایش روی پستان‌هایش. نه سخن می‌گوید، نه سکوت می‌کند—فقط هست. در کنارش گرگی که حیوان نیست، بازتابی از ذات او در سیمای حقیقت وحشی است که مدام خود را می‌درد و پس از هر بار دریدن و پنهان‌شدن، عریان‌تر و شاداب‌تر به خود باز می‌گردد.