هرچه بیشتر به این شجریان‌ها نگاه می‌کنم، بیشتر می‌بینم چه حال‌به‌هم‌زن و چرک‌اند. آن از همایون، این از مژگان. همه متبختر و ادایی و کم‌استعداد. با لب‌ولوچه‌ی اردکی لبخند مکش‌مرگ‌ما می‌زنند و رانت می‌خورند. دوزاری‌اند و برای دوزاری‌تر از خودشان تولید محتوا می‌کنند. ای بختت ایرانی.