سر صبح بعد بارون رفتم بیرون با دیدن منظره طبع شعر گل کرد:)

شب به آرامی گریست،
اشک‌هایش سمفونی‌‌ای روی بام،
ریتمی از دلتنگی،
نجوایی به زمین

و سپس،
سپیده دست‌های طلایی‌اش را
به روی جهان شسته و تازه گشود

در این سکون،
گنجشکی با سر دادن نخستین نغمه‌اش
امید را به صبح شکننده هدیه داد