Bir an geliyor dünya üzerindeki tek duygu öfkeymiş gibi tüm benliğinle öfkeleniyorsun ve bir an geliyor özlem tüm duyguları alt edip tüm gerçekliğiyle, acımasızlığıyla bildiğin her şeyi unutturuyor. Tüm dünyan özlem oluyor tüm gördüklerin özleme dönüşüyor. Özlemek beklemekmiş.