Ostatnie kilka miesięcy połajanek od różnych ludzi w stronę Razemków utrwaliły we mnie przekonanie, że jesteśmy jakąś anomalią dla reszty klasy politycznej, szczególnie "starych" partii.

Już tysiąc razy słyszałem od kolegów z NL, że jestem "zazdrosny bo nic nie dostałem" (w kontekście stołków) - kiedy ja o nic nigdy nie prosiłem i sam się wypisałem wraz z partią z ich podziału.

Potem od kogoś z innej opcji, rozmawiając po jednym programie w mediach, na moją diagnozę, że Platforma wygryza Nową Lewicę przez przejmowanie programu, usłyszałem "No ale nie, bo dostali dużo stołków, więcej niż powinni, więc dobrze sobie radzą".

I wczoraj opowiadałem o tym koleżance, która była w niesamowitym szoku, że ich motywacje są takie transparentne. Że  niektórzy z naszych ludzi na start negocjacji słyszeli "no dobra, ile stołków chcecie?"

I zorientowałem się podczas tej rozmowy, jak bardzo długo w tym siedzę, że mnie to w ogóle już nie dziwi. Że jak tylko mikrofony są wyłączane wszyscy grają w otwarte karty, z oczekiwaniem że ty grasz w tę samą grę, a ja już nawet nie robię wielkich oczu.

A tu psikus. Bo my nie gramy. Co jest czasem bolesne - w końcu nie jest łatwo patrzeć jak twoi koledzy pompują się państwowymi zasobami, kiedy ty musisz robić wolontaryjną robotę po godzinach. Nie jest łatwo myśleć o tym ile urlopów przepalać, żeby robić coś na co tamci dostają "wolne wyjścia". 

Ale łatwiej mi o tym myśleć, niż myśleć o tym jak bardzo zlasowany stołkozą mózg trzeba mieć, żeby przeliczać cenę każdej idei na stołki. 

I to chyba jest wniosek z tej ściany tekstu. Dla establishmentu, ideę są narzędziem zdobywania stanowisk. Dla nas stanowiska są narzędziem realizowania idei. I to dla nich jest nie do ogarnięcia.