ธรรมะอรุณสวัสดิ์...รับวันใหม่ 
............................. 
ชาตินี้เราได้มีโอกาสฟังธรรมะ 
ก็พยายามปรับความเห็นของตนเองให้ตรง 
เชื่อบุญเชื่อบาป เชื่อผลบุญผลบาป 
เชื่อความตรัสรู้ของพระพุทธเจ้า 
เชื่อว่าเรามีกรรมเป็นของของตน 

แล้วก็พยายามสะสมบุญกุศล 
อะไรที่เป็นบาปเป็นอกุศลก็พยายามละ 
แล้วก็รู้ รู้เท่าทันด้วย 

#การที่บุคคลจะลงมือทำบาป
ทางกายทางวาจาหรือทางใจ 
#มันต้องเกิดขึ้นในใจก่อน 
#มันต้องมีอกุศลเกิดขึ้นในใจก่อน 
#เป็นโลภะ #เป็นโทสะ #เป็นโมหะ 
#เป็นมานะ #เป็นทิฏฐิ #เป็นอิจฉาริษยาขึ้นมา 
#มันก็จึงลงมือกระทำบาปไปทางกายวาจาหรือทางใจ 

บางคนโกรธพยาบาทก็แช่งเขาให้เขาเดือดร้อน 
คิดร้ายก็เป็นอกุศลกรรมบถได้ 

บางคนมีความโลภก็คิดวางแผนจะทำทุจริตฉ้อโกง 
ก็เป็นอกุศลกรรมบถได้ 

“กรรมบถ” หมายถึงเป็นบาทเป็นทางนำไปสู่อบาย 
อกุศลกรรมบถสามารถนำไปปฏิสนธิในอบายภูมิ 

#แต่ถ้าเป็นความโกรธธรรมดา #เป็นความโลภธรรมดา #เป็นความหลงธรรมดา 
เช่น เสียใจ น้อยใจ 
#ไม่ได้พยาบาทอาฆาต 
#ไม่ได้ไปคิดวางแผนคิดร้ายโดยการพยาบาทอาฆาต  
#ก็เป็นอกุศลธรรมดาๆ 
#ไม่ถึงขนาดนำไปเกิดในอบายภูมิ 
#กำลังไม่แรงพอแต่มันก็เป็นอกุศล 
#จิตผู้นั้นก็เศร้าหมองเป็นอกุศล 
#สะสมไว้มากๆมันก็ไปให้ผลในปวัตติกาลได้ 

“ปวัตติกาล” หมายถึงให้ผลตอนที่เกิดแล้ว 
แต่ไม่สามารถให้ผลในปฏิสนธิกาล 
คือนำไปปฏิสนธิ นำไปเกิดไม่ได้ 
แต่ถ้าเกิดแล้ว มันตามไปให้ผลได้เหมือนกัน 
แล้วแต่หนักเบา หรือสะสมไว้มากน้อยขนาดไหน  

ฉะนั้นบุญกุศลที่เราทำก็เหมือนกัน 
ก็ตามส่งผลให้ปฏิสนธิในสุคติภูมิเป็นมนุษย์ เป็นเทวดา 
มีเจตนาดี ๓ กาล มีปัญญาเข้าประกอบ 
ก็เป็นมนุษย์เป็นเทวดาที่มีไตรเหตุ 
เป็นติเหตุกบุคคล 
เทวดาชั้นต้นยังเป็นทวิเหตุกบุคคลก็มี 
เป็นสุคติอเหตุกบุคคลก็พิกลพิการได้ 

ฉะนั้นเราฟังธรรมก็ฝึกหัดปฏิบัติ ฝึกเจริญสติ 
คอยพิจารณาสังเกตสภาพของจิตใจตัวเอง  
อกุศลธรรมเกิดขึ้น 
กุศลธรรมเกิดขึ้น 
อัพยากตธรรมเกิดขึ้น 

“อัพยากตธรรม” ก็คือธรรมที่ไม่จัดเป็นบุญเป็นบาป 
แต่ก็เป็นสภาพธรรม เป็นธรรมชาติ 
ก็คือพวกอกุศลวิบาก หรือกุศลวิบาก หรือรูปธรรมทั้งหมด 
เป็นอัพยากตธรรม  

การเห็นคือผลของบุญ ผลของบาป 
การเห็นดีเป็นผลบุญ เห็นไม่ดีเป็นผลบาป 
ยังไม่เป็นบุญไม่เป็นบาป 
มันเป็นผล 

ได้ยินเสียงเป็นผล 
ได้ยินเสียงดี ได้ยินเสียงไม่ดี แล้วแต่บุญและบาปส่งผล 
ได้กลิ่นเหม็น ได้กลิ่นหอม 
ได้ลิ้มรสอร่อย ลิ้มรสไม่อร่อย 
ได้สัมผัสทางกายที่ดี ไม่ดี 

ถ้าอกุศลส่งผลทางกายก็ให้สัมผัสไม่ดี 
ต้องปวดต้องเจ็บ ต้องร้อนต้องหนาว ต้องไม่สบายกาย 
ถ้าบุญส่งผลก็ได้สัมผัสที่ดี 
เย็นสบาย ร้อนก็มีความเย็น หนาวก็มีเครื่องอบอุ่น 
ได้สัมผัสที่ดี 

อย่างนี้มันเป็นวิบาก ยังไม่เป็นบุญไม่เป็นบาป 
เรียกว่าเป็นผลบุญผลบาปเกิด 
ก็ต้องกำหนดรู้ 
รู้การเห็น ระลึกรู้สภาพได้ยิน รู้กลิ่น รู้รส รู้สัมผัส เป็นอัพยากตธรรม  
ถ้าเลยจากนั้น พอได้ยินแล้วมันจะเลยไปเป็นกุศลอกุศลถ้าเราไม่มีสติ 
เห็นแล้วไม่มีสติ เดี๋ยวก็โลภบ้าง โกรธบ้าง หลงบ้าง 

ได้ยินถ้าไม่มีสติ เดี๋ยวก็ยินดียินร้าย 
โลภะ โมหะ โทสะ มานะ ทิฏฐิเข้ามา 

เวลาได้ยินเสียงด่าเป็นผลบาป 
ใจยังไม่เป็นบาป เพียงแค่เสวยผลบาป 
แต่พอเราโกรธพยาบาทอาฆาตคิดแก้แค้นเป็นบาปแล้วตอนนี้ 
เป็นอกุศล อกุศลธรรม 
ได้ยินนั้นเป็นอัพยากตธรรม 

นี้เป็นสภาวะเป็นธรรมชาติที่เกิดขึ้น 
ก็ต้องพิจารณาระลึกใส่ใจสังเกต ศึกษาพิจารณา
ให้เห็นว่า 
จริง ๆ แล้วกุศล อกุศล อัพยากตเหล่านี้ 
มันก็เป็นเพียงสักแต่ว่าธรรมชาติ 
มันก็ไม่ใช่ตัวตนอะไร ไม่ใช่ตัวเราของเรา 
เห็นก็ไม่ใช่ตัวเรา ได้ยินก็ไม่ใช่ตัวเรา 
รู้กลิ่น รู้รส รู้สัมผัส ก็ไม่ใช่ตัวเรา ไม่ใช่ของเรา 

ถ้าเราปฏิบัติไป ๆ ปัญญาเกิดขึ้น 
ก็จะรู้เห็นว่ามันเป็นเพียงสักแต่ว่า
ธรรมชาติที่เกิดที่ดับ ที่หมดไป 
เสื่อมสิ้น หมดไปสิ้นไป 
จะได้ละความยินดียินร้าย ความยึดมั่นถือมั่น 
อันเป็นทางแห่งความหลุดพ้นจากอาสวกิเลสได้    

ธรรมบรรยาย จิตเป็นที่เกิดของธรรมทั้งหลาย 
(รวมพระธรรมเทศนา หมวดกรรมฐาน ชุดที่ ๔) 
.............................
ธัมโมวาท โดยหลวงพ่อสุรศักดิ์ เขมรังสี 
เจ้าอาวาสวัดมเหยงคณ์ พระนครศรีอยุธยา