امشب نشستم فصل دوم بازی مرکب را دیدم. وقتی استاد محاصره و ناگزیرانه تسلیم شد، اعصابم خراب شد. 
رفتم که کمی به دور دست خیره شوم و در این هنگام یادداشت‌های یک دوست قدیمی را روی صفحه‌اش مرور می‌کردم. متوجه شدم هنوز روان و شیک می‌نویسد و هنوز می‌تواند قصه‌های زیبایی از روستاهای دوردست و از زمان‌های کمی دورتر را به زیبایی روی کلمات سوار کند. به خودم خیره شدم و حساب کردم که یکسال است نه فیلمی دیده‌ام، نه کتابی خوانده‌ام و نه قدمی زده‌ام و نه به زیبایی کلمات دقت کرده‌ام و به استثنای لحظات نادر، شادی را نیز ملاقات نکرده‌ام و خلاصه تمام چیزهایی که روزگاری رضایت خاطرم را فراهم می‌کرد، گویی به وقت تخلیه پشت سرم رها کرده‌ام.
یک لحظه فکرم سراغ «هیچ» رفت. این کلمه البته معلبه‌ای رمانتیک‌ها شده و خطاط و حکاک و زرگر پیوسته قواره‌های جدیدی برایش تراشیده‌اند؛ اما به نظر من، «هیچ» یک دالان تاریک است، فاقد ذره‌ای نور و پیچ در پیچ. تاریکی تمام هنر و تمام راز «هیچ» است، دیوارها هرجایی می‌توانند باشند، راه‌ها نیز هرجایی می‌توانند باشند، ولی چشم کار نمی‌کند و ذهن راه به‌جایی نمی‌برد. یک فضای تاریک و بی‌نور که جز دلهره و خوف چیزی برای چنگ زدن ندارد. احتمالا عبدالرب عمر خیام طعم هیچ را چشیده بود که به آیندگان توصیه کرد که «دور هیچ نپیچید».