Иккинчи илдиз Андропов ва Черненко ўлгач, ҳали қайта қуриш эълон қилинмаган, лекин Гдлян ва Ивановлар ёппасига ҳаммани ўғрига чиқариб қамаган ўзбек ишининг иккинчи тўлқини пайтига тўғри келади. 
Бу даврда ўзини сақлаб қолиш жуда кўп раҳбарлар том маънода бўқ еган, сотган, туҳмат қилган. Ўзини асраб қолишнинг яна бир йўли Кремлга садоқатини намойиш этиш ҳисобланган. Мафкурабегим айнан шу йўлдан фавқулодда фаол фойдаланган. Наврўзга қарши кампанияни шахсий брендига айлантирган (ҳатто китоблар ёзилган). Мафкурабегим эҳтимол, ўйлаганки, Наврўзни йўқ қилиб бериш 4 йил аввал Рашидовни тупроққа қоришда иш бергани сингари иш беради.
Лекин Гдлян ва Ивановларга бу пайтда кимлиги, ким тарафлиги, миллатини сотаяптими ё пахтани, фарқи йўқ эди. Коммунистик харакиридан бошқа иш улардан қутқара олмасди.

Мафкурабегимни бошқа ўнминглаб айбли ва айбсизлар қаторида Ўзбек ишини сиёсий репрессия сифатида тўхтатилиши қутқариб қолган.