حنیفه جان! 

اصلن بار بار توضیح دادن این بدیهیات و لجاجت شما در قبول نکردن این بدیهیات جالب نیست، اما گویا باز هم باید توضیح داد که: 

مقایسه تیم‌های ورزشی آفریقای جنوبی دوران آپارتاید با تیم  کرکت افغانستان نیازمند دقت تاریخی و تفاوت‌های اساسی در زمینه‌های سیاسی است.

تیم‌های ورزشی آفریقای جنوبی در دوران آپارتاید به دلیل نظام تبعیض نژادی رسمی، در سطح بین‌المللی تحریم شدند و اکثر فدراسیون‌های ورزشی جهان از جمله کمیته بین‌المللی المپیک و فیفا، این کشور را به دلیل نقض آشکار حقوق بشر از رقابت‌ها حذف کردند. در واقع، حضور تیم‌های ورزشی آفریقای جنوبی تحت بیرق این رژیم، با واکنش جهانی و تحریم‌های گسترده روبرو بود. حتی بسیاری از ورزشکاران به صورت فردی از شرکت در رقابت‌هایی که شامل نمایندگان این رژیم بود، امتناع کردند.

تحریم تیم کرکت افغانستان در شرایط کنونی از منظر اخلاقی و سیاسی می‌تواند توجیه‌پذیر باشد.

طالبان به‌طور آشکار از حضور تیم کرکت افغانستان در رقابت‌های بین‌المللی برای نمایش نوعی مشروعیت استفاده می‌کنند. این موفقیت‌ها در رسانه‌های داخلی تحت کنترل طالبان به عنوان نشانه‌ای از «ثبات» و «پیشرفت» تحت حاکمیت آن‌ها تبلیغ می‌شود، در حالی که واقعیت جامعه افغانستان سرکوب شدید زنان و اقلیت‌ها است.

طالبان به‌طور کامل زنان را از ورزش، حضور در فضاهای عمومی و حتی آموزش محروم کرده‌اند. تیم کرکت مردان با وجود این سرکوب گسترده، به رقابت‌های بین‌المللی اعزام می‌شود، در حالی که زنان ورزشکار افغانستان از هرگونه فعالیت ورزشی منع شده‌اند. این وضعیت ناقض اصول اولیه برابری جنسیتی و عدالت ورزشی است.

اگر تیم ملی کرکت افغانستان واقعاً نماینده جمهوریت است، چرا طالبان از موفقیت‌های این تیم برای نمایش مشروعیت خود استفاده می‌کنند؟ چرا تصاویر و جشن‌های تیم کرکت، همراه با مقامات طالبان، بارها در رسانه‌های رسمی طالبان بازتاب داده شده است؟ تیمی که به نام جمهوریت باشد، نباید در چنین رابطه‌ای با یک رژیم سرکوبگر قرار بگیرد.

اگر این تیم به‌راستی نماینده جمهوریت باشد، چرا دخترانی که زیر پرچم همان جمهوریت آموزش دیدند، امروز از تحصیل، ورزش و حتی حضور در جامعه محروم شده‌اند؟ در زمان جمهوریت، تیم ملی زنان کرکت نیز در حال شکل‌گیری بود، اما طالبان با تسلط خود این تیم را منحل کردند و زنان ورزشکار مجبور به ترک کشور شدند. تیمی که نماینده مردم باشد، نمی‌تواند سرکوب زنان را نادیده بگیرد.

در دوران آپارتاید آفریقای جنوبی، اسپانسرهای ورزشی مستقیماً وابسته به رژیم نژادپرست بودند و این تیم‌ها ابزاری برای توجیه آن حکومت بودند. در افغانستان نیز، تیم کرکت کنونی عملاً با حمایت مالی و همراهی طالبان در صحنه‌های بین‌المللی ظاهر می‌شود. این همراهی تنها محدود به نمادها نیست، بلکه طالبان از پیروزی‌های این تیم برای پیشبرد روایت‌های تبلیغاتی خود استفاده می‌کنند.

اگر تیم ملی کرکت هنوز هم نماد جمهوریت است، چرا طالبان همان پرچم را لگدمال کردند و نیروهای امنیتی جمهوریت سابق همچنان در کشور کشته و سرکوب می‌شوند؟ نمی‌توان از یک‌سو مدعی دفاع از ارزش‌های جمهوریت بود و از سوی دیگر، در کنار رژیمی ایستاد که اصول همان جمهوریت را نابود کرده است. مگر می شود با رژیمی هم کاسه شد که پرچم و بیرق ات را، سرود ملی ات را قبول ندارد. این پارادوکس سوال برانگیز است. 

تیم کرکت افغانستان، با اینکه ممکن است میراث جمهوریت باشد، امروز به ابزاری تبلیغاتی برای طالبان تبدیل شده است. زمانی می‌توانست نماینده مردم باشد که از همراهی با طالبان و سرکوب زنان فاصله می‌گرفت. همان‌گونه که در دوران آپارتاید تیم‌های ورزشی تحریم شدند تا علیه تبعیض مبارزه شود، امروز نیز نباید اجازه داد تیمی که ابزار تبلیغاتی یک رژیم سرکوبگر شده، بدون پاسخگویی در عرصه بین‌المللی حضور یابد.