بانو لالهٔ گرامی، اگر حقیقتاً با اندک گوشه‌ای از اندیشه‌ و عملکردم آشنایی می‌داشتید، هرگز چنین ناعادلانه‌ای قضاوت نمی کردید. در خانوادهٔ خودِ من، کودکانی وجود دارند که اکنون از حقِ طبیعیِ آموزش محروم‌اند و هر روزه، تصویرِ آیندهٔ تیره‌وتاری که در سایهٔ حاکمیتِ این رژیم برایشان رقم می‌خورد، همچون پتکی بر وجدانم فرود می‌آید. آیا می‌شود این درد را به چشم دید و زبان خاموش کرد؟ بنده هرگز، در هیچ زمان و هیچ مکان، در برابر بستنِ دروازه‌های مکاتب و خفه کردنِ صدای کودکان  سکوت نکرده‌ام. حتی در همین فضای مجازی و هر نشستی اگر فرصت وجود داشته، از هیچ فرصتی برای بلند کردن صدایِ مظلومانهٔ میلیون‌ها طفل و نوجوان کشورم دریغ نکرده‌ام. این صرفاً یک ادعا نیست؛ گواهش صدها کودک و نوجوانی‌اند که ما با @MosaicAfg و @BetterAfg گام‌های عملی برای یاری‌رساندن به آن‌ها برداشته‌ایم تا در حد توان، امیدی برای آینده برایشان از طریق فرصت های آموزش، روشن کنیم.