Öldüğümde yıkamışlar  yıkamamışlar, yakmışlar umurumda olmaz. Çünkü öldüğümde o yıkadıkları şey sadece bir madde. O artık ben değilim. O bir zamanlar dünyada göründüğüm şey. Artık ben değil. Bütün sinirleri, damarları, et ve kemikleri hızla çürümek yolunda, toz duman olma yolunda ilerliyor. Kurtlar, bakteriler O maddeyi yiyip bitirecek ve unufak edecek. Sonunda toprağa, olması gerekene dönüşecek. Sıvılar buhar olacak. Katılar toprak olacak ve dünyada benden geriye kalan belki bir kaç hafızadaki hatıralar olacak. Sonrası bir hiç. 

Eğer ölmeseydik, doğa bizi geri dönüştüremeseydi, dünya cesetlerden ibaret  iğrenç bir yer olurdu ve geri dönüşümsüz bir dünyada hayat olmazdı. Hayat, ancak ölebilir şeylere aittir. Ölemeyen şeylerin bir hayatı da olmaz. O yüzden ölüm güzel bir şeydir. Çünkü, hayat ancak ona bağlıdır.

Bu yüzden "ölünce beni kim yıkayacak sorusu"  hayatın manasını kavramamış olanlar için anlamlı bir sorudur. Ölmeden ölmeyi bilen için boş ve beyhude bir sorudur.