Proust okurken cümleleri birbiri ardına hızla katedemiyorum. Betimlemelerin yoğunluğu beni hayli yoruyor fakat bir o kadar da haz duyuyorum. Bir cümleyi uzun uzun düşünüyor, sonunu getirmek konusunda acele etmiyorum. Mesela dakikalardır şuradayım: ““Hayat” denen sürekli hata…”