در زیر تک درخت انار تکیده‌ای بنشسته‌ام خموش
گویی تمام بار زنان اسیر را من می‌کشم به دوش
هر گوشه دسته دسته زنانی به گفتگو, در سایه‌ی شکسته‌ی دیوارهای بند
آن سوی، دختران جوانی قدم زنان، رنجور و ناتوان و پریشان و دردمند،
در زیر سایه‌بان، دمی نشسته گرد پرستوی نغمه خوان
امواج صوت او در بستر نسیم، محزون و پرتوان
جمعی به شستشو، هر گوشه بندها، خم گشته زیر بار فراوان رخت‌ها
پاییز سر زده بر شاخه‌های بی بر و بار درخت‌ها
اینجا نشسته است فریبای مهربان، دست نوازشش بر روی و موی پیر زنی زار و بی پناه
فریاد می‌زند نفس پاک او، که او‌ مظلوم و بی گناه
من غرق می‌شوم در قطره‌های اشک زنی خسته و نحیف
من غرق می‌شوم در خون جاری از رگ آن دختر ضعیف
از بغض سخت تلخ و غم انگیز دختری، 
وقتی به پای حکم قصاصش انگشت می‌زند، تا مرگ می‌روم
من از غریب هلهله‌ی شادی زنان وقتی یکی ز چوبه‌ی اعدام می‌رهد سر شار می‌شوم
تا صبحدم ز تلخی فریادهای آن معتاد خسته جان، بیمار می‌شوم
من عطر شعر می‌زنم بر نان‌های مانده‌ی کافور‌دار سرد
من رنگ نور می‌زنم بر چهره‌های تیره‌ی بیمار مات و زرد
بر حس برکه‌ای کز جوشش و خروش نومید گشته است، رویای موج می‌دهم
بر مرغکان بسته پر و بال در قفس، امید اوج می‌دهم
من در خیال خود با هر زنی که زیر لگدهای ظلم و جور خاموش گشته است از هوش می‌روم
در زیر تک درخت انار تکیده‌ای بنشسته‌ام خموش
گویی تمام بار زنان اسیر را من می‌کشم به دوش

#مهوش_ثابت، زندان گوهر دشت