کارل یونگ در کتاب «انسان مدرن در جستجوی روح» دربارهٔ اینکه چرا باور به خدا، حتی اگر وجود خدا قابل اثبات نباشه، برای انسان‌ها سودمنده:

از آنجا که ما با امور نادیدنی و ناشناختنی سروکار داریم (زیرا خدا فراتر از درک انسانی است و هیچ راهی برای اثبات جاودانگی وجود ندارد)، چرا باید نگران مدرک و شاهد باشیم؟ حتی اگر ما به شکل عقلی نیاز بدن به نمک در غذا را نمی‌دانستیم، باز هم از مصرف آن سود می‌بردیم. ممکن است استدلال کنیم که مصرف نمک صرفاً توهّمی در ذائقه یا خرافه‌ای بیش نیست؛ امّا همچنان به سلامتی ما کمک می‌کند. پس چرا باید خود را از باورهایی محروم کنیم که در شرایط بحرانی سودمند واقع می‌شوند و به زندگیمان معنا می‌بخشند؟

و از کجا می‌دانیم که چنین اندیشه‌هایی نادرست‌اند؟ افراد زیادی من را تایید خواهند کرد اگر من صریحاً بگویم که این اندیشه‌ها احتمالاً توهّم هستند. امّا چیزی که آنها متوجه نمی‌شوند این است که انکار این باورها نیز درست به همان اندازه غیرممکن است که اثباتشان. ما کاملاً آزادیم هر دیدگاهی را بپذیریم؛ در هر حال، تصمیم ما در این باره دل‌بخواهی خواهد بود.

با این حال، دلیل تجربی محکم و قانع‌کننده‌ای وجود دارد که چرا باید اندیشه‌هایی را پرورش دهیم که هرگز قابل اثبات نیستند؛ و آن این است که مفید بودنشان ثابت شده است.

انسان به‌شدت نیازمند ایده‌های کلی و باورهایی است که به زندگی‌اش معنا بدهند و به او کمک کنند جایگاهی برای خود در این جهان بیابد. او می‌تواند سخت‌ترین مشقت‌ها را تاب بیاورد وقتی متقاعد باشد که این رنج‌ها مفهومی دارند؛ اما زمانی که علاوه بر همه مصیبت‌هایش، ناچار به پذیرش این واقعیت می‌شود که در «داستانی روایت‌شده از زبان ابلهی» حضور دارد، در هم می‌شکند.

نقش نمادهای دینی این است که به زندگی انسان معنا ببخشند. به عنوان مثال، سرخ‌پوستان پوئبلو باور دارند که فرزندان خورشید پدر هستند، و این باور به زندگی آنها افقی (و هدفی) می‌دهد که بسیار فراتر از زندگی محدودشان می‌رود. این باور فضایی گسترده برای رشد شخصیت فراهم می‌کند و به آنان امکان می‌دهد زندگی کاملی داشته باشند به‌عنوان انسان‌هایی تمام‌عیار. وضعیت آنها بی‌نهایت رضایت‌بخش‌تر از وضعیت فردی در تمدن امروزی ماست که می‌داند (و همیشه خواهد دانست) چیزی جز یک فرودست بی‌معنا در زندگی درونی خویش نیست.