Tak jak się mogliśmy spodziewać, Partia Razem ogłosiła, że jej kandydatem w wyborach prezydenckich zostanie Adrian Zandberg. Co to oznacza? Po pierwsze to, że wyrazisty, tożsamościowy wyborca lewicy usłyszy wyraźnie swój głos w prezydenckiej debacie – oraz krytykę rządu dokonywaną z tych pozycji – i będzie mógł oddać głos zgodnie z pełnym estetycznym komfortem. Po drugie, oznacza podział lewicowego głosu – który w Polsce w 2025 i tak nie jest szczególnie duży – w pierwszej turze i ogólne osłabienie lewicy zarówno w koalicji rządowej jak i na scenie politycznej po wyborach.
Gdybyśmy bowiem chcieli zilustrować sytuację na lewicy, jaką tworzy start Zandberga, moglibyśmy narysować przeróbkę karykatury Jamesa Gillroya z 1805 roku przedstawiającej brytyjskiego premiera Williama Pitta młodszego i świeżo koronowanego na cesarza Francuzów Napoleona siedzących naprzeciw siebie przy stole i krojący podany na nim glob na brytyjskie i francuskie sfery wpływów, jakby dzielili pudding albo kawałek mięsa.
W naszej wersji tej karykatury zamiast wielkiego globu na stole leżałby malutki, zabiedzony kawałek lewicowego torciku – czy może zgodnie z prozdrowotnym przekazem lewicy wegańskiej tarty bez cukru – którego większy kawałek i tak już dawno odkroił Trzaskowski, a kandydatka Nowej Lewicy Magdalena Biejat i kandydat Razem krzyżują sztućce jak w szermierczym pojedynku w walce o to, co zostało.