Türk dizi senaryolarında işlenen ağır cezalık suçlarda cezasızlık inanılmaz yüksek oranlarda. Ve sanki bu dünyanın en normal şeyiymiş gibi hem seyirciden hem de denetleyici/düzenleyici otoriteden kabul görüyor. Öyle ki 
TV kanalları ve dijital mecralardaki yerli yapımları izleyen Türkiye’de ruhsatsız silah taşıma/kullanma/tehdit/adam vurma/saldırı/yaralama/öldürme/kaçırma/işkence vb fiillerin suç olmadığını, asla kovuşturmaya uğramayıp ceza almadığını falan düşünür. 

 #RTÜK tanımlanmış görev alanı içindeki bu suç ve suçlu övme, cezasızlık gibi olgularla neden hiç ilgilenmez? Oysa yasalara göre suç olmayan fakat senaryoda  tasvip etmedikleri yaşam tercihi ve/veya fikir beyanı olan yapımları yargılayıp cezalar uydurmakta pek aceleciler. Yayınlarda alkollü içki/sigara kullanımını buğulandırmak şart ama mesela silah kullanımını buğulandırılma zorunluluğu getirmek kimsenin aklına gelmiyor.

Özetle yerli senaryoların büyük çoğunluğu şiddeti / suçu ve cezasızlığı normalleştirme amacına hizmet ediyor, devletin de bununla hiç bir sorunu yok gibi  görünüyor.