पहिले मान्छेहरुको बिचमा
कतै आफ्नोपन भेटिए झै लाग्थ्यो,
शब्दहरुले तिमिलाई केही नभने पनि
आँखाले इसारा गरिरहन्छे
यो एक एस्तो कहानी थियो
जुन कतै लेख्न जरुरी थिएन,
मुसुक्क हाँस्दा
सेतो हिमाल बिहानै खुले झै लाग्ने,
आँखाका ईसाराहरुले साह्रा 
पिर बिर्साईदिने,
वाह ति दिन..
अहिले त ..
 🙏