जगावर "अविश्वास" ठेवून कोणीही आयुष्याची सुरुवात करत नाही...!!!

कोणावरही विश्वास न ठेवणारी व्यक्तीने एकेकाळी इतरांच्या चांगुलपणावर उघडपणे विश्वास ठेवलेला असतो. 

मग काहीतरी होतं... 
कदाचित विश्वासघात किंवा एखाद्यानं गरजेच्यावेळी सोडून जाणं  किंवा त्याला वारंवार मिळालेली खोटी आश्वासनं. 

त्याने भोगलेले ते क्षण, केवळ वेदनादायकच नाही, तर काहीतरी परिभाषित करतात. 

त्या क्षणांनी, त्या व्यक्तीला शिकवलं की विश्वास धोकादायक आहे, सुरक्षितता फक्त सुरक्षित भिंतींच्या मागे असते.

"बऱ्या न झालेल्या, जखमांपासून बनलेल्या भिंती".

त्या भिंतीची प्रत्येक वीट ही अश्या "आघाताचा" तुकडा आहे, ज्यांचा त्याने वारंवार सामना केलाय, अश्या "वेदना" ज्यांच्यावर काम करण्याऐवजी दडवल्या गेल्या. 

पण लक्षात घ्या, आपल्याला अश्या भिंतीच्या अलीकडे सुरक्षित वाटत असलं तरी, ह्या भिंती एक तुरुंग आहेत, जे इतरांना बाहेर ठेवतात, परंतु आपल्या "वेदनांना" आत अडकवतात.

यापासून बरं होणं म्हणजे, त्या भिंती पाडणं किंवा दुखापत कधी झालीच नसल्याची बतावणी करणं, असं नाही. 

याचा अर्थ, जे घडलं, त्या वास्तवात पाऊल टाकणं. विश्वासघात, नुकसान, खोटेपणा आणि त्याग यांचा सामना करणं. स्वतःला जाणवू देणं - कारण त्यापासून मुक्त होण्याचा हा एकमेव मार्ग आहे. 

हे सोप्पं नाहीय. हे आपल्याला अस्वस्थ करणारं आहे, पण ते आवश्यकही आहे. दुखापत झाल्यानंतर, "लोकांवर विश्वास ठेवणं" नक्कीच योग्य वाटणार नाही. 
 
पण, प्रत्येकावर विश्वास ठेवण्याकडे परत जाणं हे ध्येय नाही, तर शहाणपणाने विश्वास कसा ठेवायचा हे शिकणं आहे. 

स्वतःवर विश्वास ठेवण्यासाठी - तुमच्या अंतःप्रेरणेवर विश्वास ठेवा, सीमा निश्चित करा, सुरक्षित नसलेल्या लोकांपासून दूर जाण्याची, तुमच्यात क्षमता असली पाहिजे. 

ज्या आघाताने तुमचा विश्वास नष्ट केला, त्याला तुमच्या उर्वरित आयुष्याची व्याख्या करू देऊ नका.

तुम्ही आयुष्यात विश्वास पुन्हा निर्माण करू शकता, आंधळेपणाने नाही, तर हेतुपुरस्सर.

संबंध आणि सुरक्षिततेसाठी आसुसलेल्या तुमच्या भावनांवर तुम्ही पुन्हा हक्क सांगू शकता - कारण तुम्ही त्यास पात्र आहात...!!!