Zenginlik, çoğu zaman altınla, parayla, ya da sahip olunan mallarla ölçülür. 
Ancak asıl zenginlik, insanın gönlünde taşıdığı merhamet, sevgi ve vicdanla şekillenir. 
Muhtaçken verebilen, kendi nefsini,ihtiyaçlarını göz ardı edip bir başkasının derdine derman olabilen kişiden daha zengin bir yürek var mıdır?

Özellikle sokakta yaşayan canlar için fedakarlık gösterenlerin yaptığı, aslında insanlığın en saf ve en öz halidir. 
Çünkü onlar, karşılıksız sevginin ne demek olduğunu herkese hatırlatırlar. 
Bir kış günü üstündeki battaniyesini,elindeki son lokmasını 
sokaktaki bir canla paylaşan kişi, aslında hem insanlığını hem de vicdanını korumuş olur. O an bir açlığın doyurulması, bir canın yaşama tutunmasına vesile olmanın hazzı, dünyadaki hiçbir maddi zenginlikle kıyaslanamaz.

Sokaktaki canlar bizlere Allah’ın emanetleridir. Onların sessiz çığlıklarını duyabilen, bir kap suyu, bir tas yemeği onların önüne koyabilen kişi, sadece bir canı doyurmuş olmaz; aslında kendi gönül evini de aydınlatır. 
Sevginin ve merhametin büyüklüğü, bizim sahip olduklarımızla değil, verebildiklerimizle ölçülür. 

Hele ki yoksulken paylaşabilmek, gerçek anlamda insanlığın imtihanını kazanabilmek demektir.

Unutmayalım, onların gözlerindeki minnet, bizim kalbimize huzur olarak döner. 
Bu dünyada bırakacağımız en güzel iz, bir canlıya dokunabilmiş olmanın verdiği o derin mutluluktur.

Muhtaçken verebilen gönülleri sen çoğalt Allah’ım.!
Çoğalt ki; dünya daha yaşanır bir yer olsun.