بې له شکه، په افغانستان کې د نړیوالو جنګي جنایتونو او استبدادي نظامونو ظلمونه ټولو بااحساسه او بافهمه خلکو ته د لمر په څېر روښانه دي. دوی داسې ډول جنایتونه او ظلمونه کړي دي چې هېڅوک ترې سترګې نشي پټولی. له بده مرغه، د افغانانو ناسمو سیاستونو، بې‌کفایته، افراطي پرېکړو او معاملاتو، او د نړیوالو تر منځ د خپل‌منځي رقابتونو له امله، افغانان د اور په لمبو کې وسوځېدل.

د افغانستان د نړیوالو جګړو او استخباراتي جنایتونو په اړه یوازې دومره ویلای شم: کله چې په دوحه کې د طالبانو او امریکا تر منځ رسمي هوکړه لاسلیک کېده، د ح ا ا امیر "ح ک م ت‌ یار" صاحب په خورا څرګندو الفاظو د طالبانو استازو او چارواکو ته وویل چې په افغانستان کې د امریکا او ناټو له خوا د ترسره شویو جنګي جنایتونو او ظلمونو د غرامت موضوع راپورته کړي، ترڅو افغانانو ته د هېواد او ملت ټول زیانونه او غرامت جبران شي.

دا د افغانانو حق و چې لږ تر لږه د دوحې په تړون کې د دې مسئلې په اړه بحث شوی وای او غوښتنې یې مطرح شوې وای. خو له بده مرغه، نن چې موږ هر څومره د خپلو افغانانو د غرامت او حقونو غوښتنه کوو، هغه نه یوازې چې ترسره کېږي نه، بلکې دا ټول په یو ډول سیاسي او سمبولیک فشارونو او ګواښونو بدلېږي.

موږ بیا هم د طالبانو د ویاند ذبیح‌الله مجاهد څخه مننه کوو چې څلور کاله وروسته یې له نړیوالې ټولنې څخه د افغانانو د جنګي جنایتونو د غرامت غوښتنه وکړه.

چا چې په لومړي ګام کې زرین فرصتونه ضایع کړل، هغوی په لوی لاس خپل هېواد او خلک له سترو بحرانونو او ستونزو سره مخ کوي.