با کمال احتیاج، از خلق استغنا خوش است
با دهان خشک مردن، بر لب دریا خوش است
نیست پروا تلخ‌کامان را ز تلخی‌های عشق
آب دریا در مذاق ماهی دریا خوش است
بادبانِ کشتیِ مِی نعرهٔ مستانه است
های‌وهوی مِی‌کَشان در مجلس صهبا خوش است
حضرت صائب