متوجه شدم هیچوقت قدر هیچیمو ندونستم
هیچوقت لباس قشنگ‌ترامو نمی‌پوشیدم چون هنوز زندگیم شروع نشده بود
فکر می‌کردم اینا حساب نیست هنوز
حالا بذار…

الان که برمی‌گردم اونا همشون زندگی بودن.
همشون حساب می‌شدن.

الان توی عکسام هیچ‌کدوم استایل خوبی ندارم ولی توی کمدم لباس‌های خوب داشتم.
ولی آیا تصویری که ازم می‌مونه چیزی که «می‌تونستم باشم یا گذاشته بودم یه روزی باشم» یا «چیزیه که بودم»؟

دو روز دیگه اگه بمیرم یا پیر بشم و خودم یا نسلای بعدی (نوه که قراره نداشته باشم چون بچه نه ولی فرضا) بخوایم عکسای قبلیمو نگاه کنیم،
تو هیچکدوم صدمو نذاشتم. هیچکدوم استایلم و ظاهرم اونی که از نظر خودم بهترینه نبود. بعضی وقتا نصف افورتمم نبود حتی. یا کارایی که می‌تونستم بکنم؛ یا آدمی که می‌تونستم باشم.
حتی الان هم با زمان حالم دارم همین کارو می‌کنم. دارم می‌گذرونمش تا یه اتفاق جالبی خودش بیفته ولی فعلا همه رو دارم توی خونه می‌گذرونم یا با نهایتش با لباس تو خونه‌ایم میرم تا فروشگاه grocery shopping می‌کنم چون انگار هنوز هم حساب نیست برام.
در صورتی که می‌دونم بعدا برگردم قدر اینا رو می‌دونم. مامان بابام راست می‌گفتن که قدر فرصتاتو بدون.

کاشکی قدر بدونم و استفاده کنم.