கவுந்தபாடி என்ற ஊரில் நாட்டுச்சக்கரை தயாரிக்கும் ஒரு விவசாயியின் வீடியோ பார்த்தேன் -

அதில் அவர் பழனி கோவிலுக்கு தினமும் 400 கிலோ நாட்டுச் சர்க்கரை தருகிறோம் என்று கூறினார், எங்கள் பழனியைச் சுற்றியும் கூட கரும்பு விவசாயம் வெல்லம் விற்பனைதான் என்றாலும் கூட எங்கோ இருக்கும் கவுந்தபாடியில் ஒரு விவசாயி தினமும் 400 கிலோ சர்க்கரை தருகிறார் என்பது எனக்கு ஆச்சர்யமாக இருக்கிறது, இதுதான் ஹிந்துக் கோவில்களின் பலம் , கட்டமைப்பு -

உலக விவசாயிகள் ஒட்டுமொத்தமாக  அழிந்தால் கூட தமிழக விவசாயிகளை வாழ்விக்க இங்கே லட்சக்கணக்கான கோவில்கள் இருக்கின்றன -

சிறுமலை வாழை விவசாயிகள் தொடங்கி, சிறு வெற்றிலை விவசாயிகள், வியாபாரிகள் வரை இங்கே வாழ வைப்பது எங்களது கோவில்களே -

மலர்களைப் பயிரிடும் எங்கள் விவசாயிகள் வாழ்வதும் எங்கள் கோவில்களை மட்டும் நம்பியே, பிணத்திற்குப் போர்த்தும் மாலைகளை விட, பெண்கள் சூட்டும் மலர்களை விட அதிகமாகச் செல்வது கோவில்களுக்குத்தான் -

அடுத்ததாகப் பால் அபிஷேகம் என்று பசுக்களை வளர்க்கும் விவசாயிகளை வாழவைக்கிறோம் -

இளநீர் அபிஷேகம் என்று தென்னை விவசாயிகளை வாழவைக்கிறோம் -

வெற்றிலை மாலை, எழுமிச்சைமாலை என்று விவசாயிகளை வாழ வைக்கிறோம் -

இது போல, ஊதுபத்தி முதல் கற்பூரம்வரை தயாரிக்கும் பல குடும்பங்களையும் வாழ வைக்கிறோம் -

அவ்வளவு ஏன்? எங்கள் பழனியில் மட்டும் விபூதி தயாரிக்கும் குடிசைத் தொழிலில் வாழ்வாதாரம் தேடும் ஆயிரக்கணக்கானோர் உள்ளனர் -

அந்தச் சாமி காப்பாத்துதோ இல்லை நம்பிக்கை காப்பாத்துதோ தேவையில்லை , கர்மாபடிதான் எதுவும் நடக்கும் -

ஆனால், தேவையேயில்லாமல் எதற்கு ஒருவரின் நம்பிக்கைகளில் தலையிட்டு, பகுத்தறிவு பேசி, இழிவு செய்து மாற்று மதத்தை வளர்க்க வேண்டும் -

ஹிந்துக்கள் இருக்கும் வரைதான் இங்கே விவசாயம் இருக்கும் -

தேசப்பணியில் என்றும் -
ந.முத்துராமலிங்கம் -