དེ་འདི་ལྟར་སློབ་སྟེ་གང་གི་ཚེ་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆོས་ཐམས་ཅད་དང་རང་བཞིན་གྱིས་འགགས་པར་མཐོང་བ་དེའི་ཚེ་ཚུལ་བཞིན་མཐོང་ངོ་། ། གང་གི་ཚེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་ཉེ་བར་ཞི་བར་མཐོང་བ་དེའི་ཚེ་ཚུལ་བཞིན་མཐོང་ངོ་། ། གང་གི་ཚེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་ཞི་བར་མཐོང་བ་དེའི་ཚེ་ཚུལ་བཞིན་མཐོང་ངོ་། ། གང་གི་ཚེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་སྙོམས་པར་མ་ཞུགས་པར་མཐོང་བ་དེའི་ཚེ་ཚུལ་བཞིན་མཐོང་ངོ་། ། གང་གི་ཚེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་མ་སྐྱེས་པར་མཐོང་བ་དེའི་ཚེ་ཚུལ་བཞིན་མཐོང་ངོ་། ། གང་གི་ཚེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་མ་བྱུང་བར་མཐོང་བ་དེའི་ཚེ་ཚུལ་བཞིན་མཐོང་ངོ་། ། གང་གི་ཚེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཤིན་ཏུ་ཡང་དག་པར་མ་བྱུང་བར་མཐོང་བ་དེའི་ཚེ་ཚུལ་བཞིན་མཐོང་ངོ་། ། གང་གི་ཚེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་མྱ་ངན་ལས་འདས་པར་མཐོང་བ་དེའི་ཚེ་ཚུལ་བཞིན་མཐོང་ངོ་། ། དེ་གང་གིས་མཐོང་བ་དེ་ལ་ཡང་རྟོག་སྟེ།
“Furthermore, the bodhisatva whose engagement is not superficial does not have to make his voice heard. He does not have to repeat himself. It is not possible to understand where his voice issues from. It is not possible to discern a beginning or end to his voice. Where does it arise from? Where does it go? If one searches for what he has said, what he is saying, what he will say, who he spoke for, who he is speaking for, or who he will speak for, for the person he spoke to in order to encourage them to exert themselves, for the person he is speaking to in order to encourage them to exert themselves, for the person he will speak to in order to encourage them to exert themselves, for the person he spoke to in order to help them attain realization, for the person he is speaking to in order to help them attain realization, or for the person he will speak to in order to help them attain realization, one will not be able find any trace of these things in the past, the future, or the present. This is the kind of non-superficial engagement that he trains himself in.
Perfection of wisdom, bodhisattva great beings, practice