གཞོན་ནུ་གཞན་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་དང་བྲལ་བ། སྡིག་པའི་གྲོགས་པོས་འཁོལ་བ་དེ་དག་སྡིག་པའི་གྲོགས་པོས་ནོན་པས་མི་དགེ་བའི་ལས་ལ་ཆགས་པ་འདི་ལྟ་སྟེ། སྲོག་གཅོད་པ་དང་། མ་བྱིན་པར་ལེན་པ་དང་། འདོད་པ་ལ་ལོག་པར་གཡེམ་པ་དང་། བརྫུན་དུ་སྨྲ་བ་དང་། ཕྲ་མ་དང་། ངག་རྩུབ་པོ་དང་། ཚིག་ཀྱལ་བ་དང་། བརྣབ་སེམས་དང་། གནོད་སེམས་དང་། ལོག་པར་ལྟ་བའི་སེམས་ཅན་མཐོང་ན་ འདི་ལྟར་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་བསྡུ་བ་དང་། མི་དགེ་བའི་ལས་ལས་བཟློག་པ་དང་། དགེ་བའི་བཅུའི་ལས་ཀྱི་ལམ་ཡང་དག་པར་བཟུང་སྟེ།
“ ‘Moreover, young prince, the bodhisatva sees that sentient beings are bound by the fetters of craving. They are slaves to craving, occupied with wives, sons, and daughters. They are seized by troubles and are occupied with meaningless things. They are occupied with the intricacies of cyclic existence, stuck on the road that leads to hell, to the animal realm, and to the spirit world governed by Yama. They are held fast by the bonds of becoming, and they lack independence and autonomy. The bodhisatva develops great compassion for these sentient beings and vows to teach them the Dharma so that they may develop independence and autonomy, so that they may obtain whatever gives them pleasure, and so that they may progress toward nirvāṇa.
Perfection of wisdom, bodhisattva great beings, practice