ཞེས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་ཏེ། དེ་ལ་ཆོས་ཉིད་གང་ཞེ་ན། འདི་ལྟ་སྟེ། མི་འགྱུར་བ། སྒྲོ་མ་བཏགས་པ། མི་བྱེད་པ། རྣམ་པར་མི་བྱེད་པ། མི་གནས་པ། གནས་མེད་པ། རྩེ་བ་མེད་པ། ཐམས་ཅད་དུ་མཉམ་པ། མཉམ་པ་ལ་མཉམ་པ། མི་མཉམ་པ་ལ་མཉམ་པ། མཉམ་པ་དང་མི་མཉམ་པ་ལ་མཉམ་པ། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ། མི་རྩོམ་པ། ངེས་པར་གྱུར་པ། ཐོབ་པ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་ཤིན་ཏུ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་དེ་ནི་ཆོས་ཉིད་ཅེས་བྱ་སྟེ གང་དག་ཆོས་ཉིད་དེ་ལ་རྟོན་པར་བྱེད་པ་དེ་དག་ནི་ཁམས་གང་ལ་ཡང་རྟོན་པར་མི་བྱེད་དེ།
“Furthermore, saying, ‘a person, a common person, a common outstanding person, a person who follows his conviction, a person who follows the Dharma, a person on the eighth-lowest stage, a person who is a stream enterer, a person who is a once-returner, a person who is a non-returner, a person who is an arhat, a person who is a pratyekabuddha, a person who is a bodhisatva, or a person who takes birth in the world for the benefit of the many, for the happiness of the many, for the love of the world, and for the welfare, benefit, and happiness of a great host of beings, of gods and men, and becomes a tathāgata, arhat, fully accomplished buddha’—using the term person in all these ways, the tathāgata uses the relative truth in order to engage with sentient beings and to teach them. It is said, though, that those who have any manifest attachment to these concepts have nothing to rely upon. In order to provide them with something to rely upon the Lord said, ‘Rely on the Dharma itself and not on the person teaching it.’
Perfection of wisdom, bodhisattva great beings, practice