དེ་ལྟར་ཤཱ་རིའི་བུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དབང་པོ་ཡོངས་སུ་སྨིན་པ་རྣམས་ཀྱང་རབ་ཏུ་མཁྱེན། དབང་པོ་ཡོངས་སུ་མ་སྨིན་པ་རྣམས་ཀྱང་རབ་ཏུ་མཁྱེན། འབྱུང་བའི་དབང་པོ་རྣམས་ཀྱང་རབ་ཏུ་མཁྱེན། འབྱུང་བ་མ་ཡིན་པའི་དབང་པོ་རྣམས་ཀྱང་རབ་ཏུ་མཁྱེན་ཏོ། ། སེམས་ཅན་གྱི་དབང་པོའི་རྣམ་པ་གང་ཡིན་པ་དང་། སྦྱོར་བ་གང་ཡིན་པ་དང་། བསམ་པ་གང་ཡིན་པ་དང་། གང་གི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བ་དང་། རྐྱེན་གང་ཡིན་པ་དང་། དམིགས་པ་གང་ཡིན་པ་དང་། རྒྱུ་འཐུན་པ་གང་ཡིན་པ་དང་། སེམས་ཅན་གྱི་དབང་པོའི་མཐའ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་རབ་ཏུ་མཁྱེན་ཏོ། །
“To a sentient being who has a faculty conducive to the Śrāvakayāna but practices the Pratyekabuddhayāna, the Tathāgata gives instructions in the Śrāvakayāna because he sees which faculty is more prominent. To a sentient being who has a faculty conducive to the Pratyekabuddhayāna but practices the Śrāvakayāna, the Tathāgata gives instructions in the Pratyekabuddhayāna because he sees which faculty is more prominent. To a sentient being who has a faculty conducive to the Mahāyāna but practices the Pratyekabuddhayāna, the Tathāgata gives instructions in the Mahāyāna because he sees which faculty is more prominent. To a sentient being who has an inferior faculty but practices the Mahāyāna, [MS.35.b] the Tathāgata gives inferior instructions because he sees which faculty is more prominent. There are sentient beings whose faculties are unfit and who are apparently unsuitable. As the Tathāgata knows that they are unsuitable and cannot receive anything, he will remain neutral toward them. Then again, there are sentient beings whose faculties are fitting and who are clearly suitable. As the Tathāgata knows that they are suitable and can receive it, he gives them instruction in the Dharma once they have paid their respects to him.
Light, Reality, Assembly