རྒྱས་པར་མཐའ་ཡས་མུ་མེད་པའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཀྱི་སེམས་ཅན་ཇི་སྙེད་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་བ་གཅིག་གིས་ཐོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཡེ་ཤེས་དང་ལྡན་པར་གྱུར་པ་དེ་དག་གིས་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་གནས་དང་གནས་མ་ཡིན་པ་མཁྱེན་པའི་སྟོབས་དེའི་བརྒྱའི་ཆར་ཡང་ཉེ་བར་མི་འགྲོའོ། ། སྟོང་གི་ཆར་རམ། བརྒྱ་ཕྲག་སྟོང་གི་ཆར་རམ། གྲངས་སུ་འམ། ཆར་རམ། བགྲང་བར་རམ། རྒྱུར་ཡང་ཉེ་བར་མི་འགྲོའོ། ། ཡེ་ཤེས་ལ་འཇུག་པ་འདི་ཐོས་ནས། མི་དང་མི་སྐྲག་སྐྲག་པར་མི་འགྱུར་ཞིང་ཡེ་ཤེས་དེ་ལ་འཇུག་པར་མོས་པ་བསྐྱེད་དེ། བརྩོན་འགྲུས་རྟུལ་རྩོམ་ཞིང་བྲི་དང་། རྒྱུས་པ་དང་། རུས་པ་དང་། པགས་པ་དང་། ཤ་དང་། ཁྲག་དང་། ལུས་ཡོངས་སུ་སྐམས་པར་གྱུར་ཀྱང་སླའི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྟོབས་མ་ཐོབ་ཀྱི་བར་དུ་བརྩོན་འགྲུས་ཉམས་པར་མི་འགྱུར་བ་དེ་ནི་བརྩོན་འགྲུས་བ་མ་ཉམས་པ་ཞེས་བྱའོ། །
“Furthermore, Śāriputra, the bodhisatva trains himself in the following way. If one takes the entirety of the merit of all sentient beings, the entirety of the merit of all those who are in training and all those who require no more training, and the entirety of the merit of all pratyekabuddhas, this whole mass of merit, no matter how great it may be, would amount to only one pore on the body of the Tathāgata, [MS.93.b] and if one were to take the entirety of merit encompassed by all the pores on the Tathāgata’s body and perform an elaborate hundredfold Vedic offering, the merit gained in this way would be enough for one to attain one of the characteristics of a great being. By making offerings in this way, one can attain all the characteristics of a great being. The amount of merit required to obtain all the previous characteristics of a great being in this way is the same as the amount of merit required to obtain the ūrṇā curl between the eyebrows of a tathāgata. If one then takes the amount of merit required to obtain an ūrṇā curl and multiplies it by hundred thousand, then this is the amount of merit required to obtain the invisible crown protrusion on the head of a tathāgata, the final physical characteristic of a great being. If one then takes the amount of merit required to obtain an invisible crown protrusion and multiplies it by ten billion, then this is the amount of merit required to manifest a tathāgata’s great conch shell of the Dharma. If he so wishes, a tathāgata can use this conch shell of the Dharma to make his voice heard to the very ends of the earth, in a way that delights the sense faculties of all sentient beings, and that suits their inclinations and their needs in relation to the training. The bodhisatva therefore thinks, ‘Although attaining unsurpassed perfect awakening is very demanding, I must nonetheless attain unsurpassed perfect awakening by any means necessary, so that I can make the words of the Buddha known to the ends of the earth.’ With this courageous attitude, he does not allow his armor to fail. This is what the bodhisatva’s unfaltering courageous vigor is like.
Bodhisattva, Buddha, Teachings