དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྒྱུ་མ་རིལ་གྱིས་བསྟན་པར་ནི་མི་འགྱུར་རོ། །མཽད་གལ་གྱི་བུ་ཕྱོགས་བཅུ་ན་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གང་དག་ཡོད་པ་འདི་ལྟ་སྟེ། རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམ་པར་འཐོར་བྱེད་ཅེས་བྱ་བ་དང་། རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡོངས་སུ་གཅོད་བྱེད་ཅེས་བྱ་བ་གང་དག་གིས་སྟོང་གསུམ་གྱི་སྟོང་ཆེན་པོའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་འདི་ཡོངས་སུ་གཅོད་པར་བྱེད་ཅིང་ཡོངས་སུ་བཅད་ནས་ཀྱང་འཇིག་པར་བྱེད་པ་དང་། རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ཀུན་ཏུ་འཐོར་བྱེད་དང་། རྣམ་པར་འཐོར་བྱེད་ཅེས་བྱ་བ་འཇིག་རྟེན་གྱི་བར་ན་རྒྱུ་བ་གང་དག་ཡིན་པ་དང་། རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ཀུན་ནས་ཡོངས་སུ་འཇོག་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྲིད་པའི་རྩེ་མོ་ན་རྒྱུ་བ་གང་དག་ཡིན་པ་དང་། རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམ་པར་འཇིག་པ་ཞེས་བྱ་བ་རིའི་རྒྱལ་པོ་རི་རབ་ཀྱང་རྣམ་པར་འཇིག་པར་བྱེད་ན། རི་ཕལ་པ་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས་པ་གང་དག་ཡིན་པ་དང་།
Maudgalyāyana, in the ten directions there are the following maṇḍalas of wind: the wind called scattering; the wind called cutting asunder, which cuts the trichiliocosm asunder and, having cut it asunder, destroys it; the wind called dispersing and scattering, which moves about in the middle of the world; the wind called all-settling, which moves about at the summit of existence; the wind called destroying, which utterly destroys even Mount Meru, the king of mountains, let alone ordinary mountains; the wind called blazing, which arises during the conflagration of an eon and whose flames blaze all the way up to the Brahmā realms; the wind called consummating, which pacifies the fire at the eon’s conflagration; the wind called delighting, which completely covers the trichiliocosm with a lattice of clouds; the wind called sprinkling with water, which causes rain to descend during the conflagration of an eon; and the wind called completely drying, which completely dries that which has been destroyed by water.