བདག་ནི་མཆོག་གོ་སྙམ་དུ་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་པ་མཐོང་ན་ འདི་ལྟར་ང་རྒྱལ་གྱི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་སྤང་བའི་ཕྱིར་ཆོས་བསྟན་ཏོ་ཞེས་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་འཇུག་གོ ། གཞོན་ནུ་གཞན་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་སྲེད་པའི་བཅིང་བས་བཅིངས་པ། སྲེད་པས་འཁོལ་བ། ཆུང་མ་དང་། བུ་ཕོ་དང་། བུ་མོས་ཟིན་པ། གནོད་བས་ཟིན་པ། དོན་མེད་པས་ཟིན་པ། འཁོར་བའི་གཏན་ཟིན་པ། སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་དང་། དུད་འགྲོའི་སྐྱེ་གནས་དང་། གཤིན་རྗེའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ལམ་གྱིས་ཟིན་པ། སྲིད་པའི་བཅིང་བས་ཟིན་པ། རང་ཉམ་མེད་པ། རང་དབང་མེད་པའི་སེམས་ཅན་མཐོང་ན དེ་དག་རང་ཉམ་དང་། རང་དབང་དང་། གང་དུ་དགའ་བར་འགྲོ་བ་དང་། མྱ་ངན་ལས་འདའ་བར་འགྲོ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཆོས་བསྟན་ཏོ་ཞེས་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་འཇུག་གོ །
“ ‘Moreover, young prince, the bodhisatva sees that sentient beings are smitten by pride, smitten by arrogance, smitten by haughtiness, smitten by conceit, smitten by the pride of superiority, smitten by the pride of inferiority, and smitten by pride in their faults. They think of themselves as superior to the lowly. They look at themselves and think, “I am better than my peers.” They relate to the body as a self, and so forth, and they relate to consciousness as a self. They think of the incomprehensible as something they can comprehend. They do not give due recognition to those who deserve it. They do not honor those who deserve honor. They do not give respect to those who are advanced in age. They do not obey their teachers. They do not ask the learned about what is wholesome and what is unwholesome, what to rely on and what not to rely on, what is to be practiced and what is not to be practiced, what is reproachable and what is irreproachable. They do not ask about what the path is, about what concentration is, or about what liberation is. They think of themselves in terms of “I am the greatest, I am superior.” The bodhisatva develops great compassion for these sentient beings and vows to teach them the Dharma so that they may overcome all forms of pride.
Perfection of wisdom, bodhisattva great beings, practice