ནམ་མཁའ་ནི་མཉམ་པ་ཡང་མ་ཡིན་མི་མཉམ་པའང་མ་ཡིན་ནོ། ། བྱང་ཆུབ་ཀྱང་མཉམ་པ་འང་མ་ཡིན། མི་མཉམ་པ་འང་མ་ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟར་ཆོས་རྣམས་ཡང་དག་པར་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་མེད་པ་དེ་མཉམ་པའམ་མི་མཉམ་པ་ཞེས་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟར་ཤཱ་རིའི་བུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་ཆོས་ཐམས་ཅད་མཉམ་པ་འང་མ་ཡིན། མི་མཉམ་པར་ཡང་མ་ཡིན་པར་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་སོ། ། ཇི་ལྟར་ཆོས་རྡུལ་ཙམ་ཡང་མཉམ་པར་བྱས་པ་ཡང་མ་ཡིན། མི་མཉམ་པར་བྱས་པ་ཡང་མ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་སོ། ། ཆོས་ཇི་སྙེད་པ་དེ་དག་ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཤེས་སོ། ། ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་གང་ཞེ་ན། ཆོས་མ་བྱུང་བ་རྣམས་འབྱུང་བ་དང་། བྱུང་ནས་འཇིག་པར་འགྱུར་བ་དེ་དག་ནི་བདག་པོ་མེད་པར་འབྱུང་། བདག་པོ་མེད་པར་འཇིག་སྟེ། རྐྱེན་གྱིས་འབྱུང་བ་དང་། འཇིག་པར་འགྱུར་ཞིང་འདི་ལ་འཇུག་པ་འམ། ལྡོག་པ་གང་ཡང་མེད་དེ། ལམ་གཅད་པའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཆོས་སྟོན་ཏོ། ། ལམ་གཅད་པ་འདི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་ཁོང་དུ་མ་ཆུད་པས་དེ་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱའོ་ཞེས་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་འཇུག་གོ །
“Śāriputra, awakening is a designation of emptiness. Because of emptiness, awakening is empty, and because of this emptiness, all phenomena are empty. The Tathāgata has realized that emptiness is indeed exactly how all phenomena are. Could it then be that because of emptiness the realization of emptiness does not take place? The Tathāgata knows that emptiness and awakening are a single principle. One cannot make any distinction between these two things, emptiness and awakening. [MS.46.a] This phenomenon of nonduality and indivisibility has no name, no attributes. One cannot access it, one cannot engage with it in any way, and one cannot practice it. What is said to be empty is devoid of inclinations and grasping. Ultimately there is no phenomenon that is apprehended, and as it is empty in this manner it is described as empty. Space is called space even though there is no way to describe space, and likewise the empty is called empty even though there is no way to describe emptiness. In this way, one engages with all phenomena and gives them conventional designations, but the name is not something that is inherent in the object or its parts. This is how the Tathāgata understands all phenomena. As he understands that they are primordially unborn and unarisen, he is liberated and not confined in any way. With great compassion for sentient beings, the Tathāgata sees that ordinary, immature beings are not free and do not recognize this, and so he pledges to help them realize it.