ཐམས་ཅད་ཀྱང་རང་རང་གི་ཆོས་རྣམ་པར་རིག་པར་ཀུན་ཤེས་སོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་དབྱངས་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྔོན་གྱི་བསོད་ནམས་ཀྱི་འབྲས་བུ་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ལས་མངོན་པར་གྲུབ་པ་བདེན་པའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བས་འཇུག་གོ ། ཡང་ཤཱ་རིའི་བུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་དབྱངས་དེ་ནི་འཇམ་པར་འབྱུང་། ཡིད་དུ་འོང་བ་དང་། ཡིད་དགའ་བ་དང་། དག་པ་དང་། དྲི་མ་མེད་པ་དང་། སྙན་པ་དང་། མཉན་པར་འོས་པ་དང་། ཤེས་པར་བྱ་བར་འོས་པ་དང་། མི་རྩུབ་པ་དང་། མི་བརླང་བ་དང་། ལུས་སིམ་པར་བྱེད་པ་དང་། སེམས་ཚིམ་པར་བྱེད་པ་དང་། སྙིང་དགའ་བར་བྱེད་པ་དང་། དགའ་བ་དང་བདེ་བ་སྐྱེད་པ་དང་། ཀུན་ཤེས་པར་བྱེད་པ་དང་། གསལ་ཞིང་འཐད་པ་དང་། མངོན་པར་དགའ་བར་འགྱུར་བ་དང་། ཡིད་དུ་འོང་བ་དང་། སེང་གེའི་སྐད་ཀྱི་དྲག་ཤུལ་གྱི་ང་རོའི་སྒྲ་དང་། སྤྲིན་གྱི་སྒྲ་དབྱངས་དང་། རྒྱ་མཚོའི་སྒྲ་བསྒྲགས་པའི་དབྱངས་དང་། མི་འམ་ཅིའི་གླུའི་དབྱངས་དང་། ཀ་ལ་པིང་ཀའི་ང་རོའི་སྒྲ་དབྱངས་དང་། ཚངས་པའི་ང་རོའི་སྒྲ་དབྱངས་དང་། རྔའི་སྒྲ་དབྱངས་དང་། དཔལ་དང་ལྡན་པ་དང་། མཉེན་པ་དང་། ཟུར་ཕྱིན་པ་དང་། བསྒྲགས་པ་དང་། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དབང་པོ་མགུ་བར་བྱེད་པ་དང་། འཁོར་ཐམས་ཅད་དུ་གྲགས་པ་དང་། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་དང་ལྡན་པ་དང་། དེ་དག་དང་གཞན་ཡོན་ཏན་དཔག་ཏུ་མེད་པ་དང་ལྡན་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་གསུང་གི་དབྱངས་འབྱུང་སྟེ
“Śāriputra, what is it about the tathāgatas’ inconceivable tathāgata voice that leads the bodhisatva to have faith in it? What is it that leads the bodhisatva to trust and have confidence in it, and so on, as he produces the concept of it as being truly wondrous and extraordinary? Śāriputra, when the Tathāgata’s voice is heard in an assembly, when he brings it under the power of his teaching, it spreads to all worlds in the ten directions and satisfies all sentient beings. The Tathāgata, however, does not think, ‘I will say this in the assembly of monks, this in the assembly of nuns, this in the assembly of laymen, this in the assembly of laywomen, this in the assembly of brahmins, this in the assembly of kṣatriyas, this in the assembly of householders, this in the assembly of gods, and this in the assembly of brahmā gods, speaking sūtras, songs, prophecies, verses, inspired utterances, morality tales, legends, stories, jātaka tales, extensive teachings, tales of wonder, or discourses on the Dharma.’ And yet, Śāriputra, whatever the composition of the assembly, whichever of the assemblies mentioned above it may be, the sentient beings in that assembly will hear the Dharma expressed in accordance with their abilities. When they listen to the Dharma, they will all be able to understand all the words that come from the Tathāgata’s mouth. Still, the Dharma teachings they receive will not conflict with one another, even though they will each have an individual understanding of the Dharma that is taught. The manifestation of the Tathāgata’s tathāgata voice, which is the result of the ripening of the fruits of previous merit, reflects the truth.
Light, Reality, Assembly