དངོས་པོ་མེད་པ། གཉིས་སུ་མེད་པ་སྟེ། མིག་གི་ལམ་ལས་ཡང་དག་པར་འདས་པ་ཡིན་མོད་ཀྱི། འཇམ་དཔལ་འོན་ཀྱང་སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་གྱི་རིས་ཀྱི་ལྷའི་བུ་སྔོན་ཡོངས་སུ་སྦྱང་བ་བྱས་པ་རྣམས་ལ། ཆོས་ཀྱི་རྔ་བོ་ཆེ་དེ་སྒྲ་དེ་ལྟ་བུ་འབྱིན་ཅིང་སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་པའི་རིས་ཀྱི་ལྷའི་བུ་རྣམས་ཀྱི་གནོད་པ་དང་། འཁྲུག་པ་དང་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་ཞི་བར་བྱེད་དོ། །འཇམ་དཔལ་ཇི་ལྟར་ཆོས་ཀྱི་རྔ་བོ་ཆེ་དེ་ལྟར་མི་སྣང་བ། མི་མཐོང་བ། ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ། མ་བྱུང་བ། བསམ་དུ་མེད་པ། སེམས་པ་མེད་པ། མཚན་མ་མེད་པ། གཟུགས་ཅན་མ་ཡིན་པ། སྒྲ་མེད་པ་དངོས་པོ་མེད་པ།
“Mañjuśrī, in the same way that from that great Dharma drum, a sound issues forth—invisible, bodiless, not to be beheld, not true, not real, with no mind, without intention, sign-less, formless, voiceless, immaterial, nondual, and out of sight—due to the maturation of previous karma of those gods in the heaven of the Thirty-Three, to pacify all their misfortunes, troubles, and afflictions, and prompts the careless gods, and in the same way as that sound of Dharma occurs to pacify all the misfortunes, troubles, and afflictions of the gods of the Thirty-Three, so, too, Mañjuśrī, although the tathāgata, the arhat, the perfect and complete Buddha is invisible, not to be beheld, bodiless, not true, not real, with no mind, without intention, sign-less, formless, voiceless, nondual, nonexistent, and out of sight, nevertheless, Mañjuśrī, sentient beings perceive the voice of Dharma due to the maturation of previous karma, according to their individual aspirations and interests.
Bodhisattva, Buddha, Teachings