གང་ཆོས་མཉམ་པར་མཐོང་བ་འདི་ནི་ཡེ་ཤེས་ཞེས་བྱའོ། ། གཞན་ཡང་གང་འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་ལ་ཆགས་པར་འགྱུར་བ་འདི་ནི་མངོན་པར་ཤེས་པ་ཞེས་བྱའོ། ། གང་འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་དང་མི་འདྲེ་བ་འདི་ནི་ཡེ་ཤེས་ཞེས་བྱའོ། ། གཞན་ཡང་གང་བརྒྱ་བྱིན་དང་། ཚངས་པ་དང་། འཇིག་རྟེན་སྐྱོང་བ་ཐམས་ཅད་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པ་འདི་ནི་མངོན་པར་ཤེས་པ་ཞེས་བྱའོ། ། གང་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྫུ་འཕྲུལ་ཤེས་པ་འདི་ནི་ཡེ་ཤེས་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཤཱ་རིའི་བུ་དེ་ལྟར་མངོན་པར་ཤེས་པ་དེ་དག་དང་ཡེ་ཤེས་འདི་ནི་མངོན་པར་ཤེས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ལས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱེད་པ་ཞེས་བྱའོ། ། ཤཱ་རིའི་བུ་དེ་ལྟར་ཉོན་མོངས་པའི་སེམས་གཡེང་བ་ཇི་སྙེད་པར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་བསམ་གཏན་གྱི་ཚོགས་དང་། སེམས་ཀྱི་བྱིན་གྱི་རླབས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱང་དེ་ཙམ་མོ། ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སེམས་གཡེང་བ་ཇི་སྙེད་པ་དེ་ཙམ་དུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་བསམ་གཏན་གྱི་ཡན་ལག་གི་ཚོགས་ཡང་དག་པར་བསྡུ་བར་བྱའོ། ། ཤཱ་རིའི་བུ་དེ་ལྟར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ནམ་ཡང་དག་པར་བླངས་ཏེ་དེ་ལ་གནས་པ་དེ་ན་མཉམ་པར་གཞག་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། སེམས་ཅན་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱིས་མཉམ་པར་གཞག་པའོ། ། སེམས་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱིས་མཉམ་པར་གཞག་པའོ། ། བསམ་པ་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱིས་མཉམ་པར་གཞག་པའོ། ། སྦྱོར་བ་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱིས་མཉམ་པར་གཞག་པའོ། ། ལྷག་པའི་བསམ་པ་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱིས་མཉམ་པར་གཞག་པའོ། ། སྦྱིན་པ་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱིས་མཉམ་པར་གཞག་པའོ། ། ཚུལ་ཁྲིམས་དང་། བཟོད་པ་དང་། བརྩོན་འགྲུས་དང་། བསམ་གཏན་དང་། ཤེས་རབ་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱིས་མཉམ་པར་གཞག་པའོ། ། ཆོས་ཐམས་ཅད་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱིས་མཉམ་པར་གཞག་པའོ། ། བྱང་ཆུབ་གང་དང་མཉམ་པ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དེ་དང་མཉམ་པའོ། ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་གང་དང་མཉམ་པ་ཆོས་ཐམས་ཅད་དེ་དང་མཉམ་པ་སྟེ། གང་མཉམ་པ་དེ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པ་དེ་ནི་སྙོམས་པར་ཞུགས་པ་ཞེས་བྱའོ། ། སྟོང་པ་ཉིད་གང་དང་མཉམ་པ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དེ་དང་མཉམ་པ་སྟེ། མཉམ་པ་དེ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པས་དེའི་ཕྱིར་སྙོམས་པར་ཞུགས་པ་ཞེས་བྱའོ། ། མཚན་མ་མེད་པ་གང་དང་མཉམ་པ་དང་། སྨོན་པ་མེད་པ་གང་དང་མཉམ་པ་དང་། མངོན་པར་འདུ་མི་བྱེད་པ་གང་དང་མཉམ་པའི་མཉམ་པ་དེ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པས་དེའི་ཕྱིར་སྙོམས་པར་ཞུགས་པ་ཞེས་བྱའོ། །
“Here, Śāriputra, the bodhisatva cultivates the foundation of magical ability that has as its condition the eliminative concentration of yearning. He cultivates the foundations of the magical abilities that have as their conditions the eliminative concentrations of vigor, volition, and investigation. By wishing for, developing, and mastering these qualities that are joined with yearning, vigor, volition, and investigation, and by genuinely manifesting these four foundations of magical abilities, he truly attains magical abilities. He enjoys the many eliminations of these miraculous magical abilities. He masters the miraculous magical abilities out of concern for sentient beings. He displays whatever kind of magic will train sentient beings, whether forms, powers, or influence. He displays manifestations of forms and appearance—the manifestation of a buddha, of a pratyekabuddha, of a śrāvaka, of Śakra, of Brahmā, of a protector of the world, and of a king of the entire world, as well as other forms, images, and manifestations, even those of animals—whatever will bring sentient beings to the training. When he has done this, he teaches them the Dharma. He displays whatever powers are needed to train sentient beings who take great pride in their own strength and who are very quick-tempered and extremely arrogant. Even if he displayed the strength of a great champion, a quarter of the strength of Nārāyaṇa, half the strength of Nārāyaṇa, the strength of Nārāyaṇa, enough strength to take hold of Sumeru, the king of mountains, which is six million yojanas high, and throw it a distance of eighty-four thousand yojanas with two fingers, throw it to another world as if it was a gooseberry, the bodhisatva’s strength would not be diminished. The bodhisatva would take as great and vast an amount of water as there is in the whole threefold thousand great thousand worlds and place it at the very summit of the universe for an eon, as if it was placed in the palm of his hand, if this would serve to demonstrate the complete spiritual path. [MS.112.a] This is the sort of strength with which the bodhisatva teaches the Dharma to sentient beings who take great pride in their own strength, and who are very quick-tempered and extremely arrogant, in order to rid them of their pride in their own strength, their quick temper, and their arrogance. By means of these foundations of magical abilities, he obtains the knowledge of powerful presence. Because he possesses this knowledge of powerful presence, whatever he attends to happens. If he attends to the great ocean as if it were the size of a cow’s hoof print, then it will be the size of a cow’s hoof print. If he attends to a cow’s hoof print as if it were a great ocean, it will become a great ocean. If he attends to the great fire at the end of the eon as if it were a mass of water, then it will become a mass of water. If he attends to the destruction of the world in a mass of water as if it were the destruction of the world in a mass of fire, then it will become so as he attends to it, and so forth. All phenomena, inferior, superior, or average, behave exactly as they should when he attends to them, and not in any other manner. Moreover, his presence cannot be genuinely disturbed, shaken, or obscured by anyone in this world, not by any ascetic, brahmin, or god, not by Śakra, Māra, or Brahmā, or by any other religious tradition in the world, with the exception of the buddhas, the lords. By means of the presence and the power that he possesses, he teaches the Dharma to many different sentient beings of excellent character, who take great joy and delight in his teaching. Moreover, these foundations of magical abilities that he possesses are never-ending and independent. They overcome Māra and the vices. They manifest in the realms of the buddhas. Their application does no harm to sentient beings. They bring about the accumulation of a great store of roots of virtue. They cannot be severed by Māra and his retinue or by the gods. This is what is known as the practice of the realized superior ability and knowledge of the application of magical abilities, which the bodhisatva fully perfects.
Bodhisattva, Buddha, Teachings