འདོད་ཆགས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ཅན་རྣམས་ལ་མྱི་སྡུག་པ་དང་། ཞེ་སྡང་གི་སྤྱོད་པ་ཅན་རྣམས་ལ་བྱམས་པ་དང་། གཏི་མུག་གི་སྤྱོད་པ་ཅན་རྣམས་ལ་རྐྱེན་ལས་བྱུང་བའི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་བརྗོད་པ་དང་། ཆ་མཉམ་པའི་སྤྱོད་པ་ཅན་རྣམས་ལ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་དང་ལྡན་པའི་ཆོས་ཀྱི་ཚུལ་མངོན་པར་བསྟན་པ་དང་། ཡུལ་ལ་མངོན་པར་དགའ་བ་རྣམས་ལ་གནས་མེད་པ་རབ་ཏུ་བརྗོད་པ་དང་། ཞི་བ་ལ་གནས་སུ་སེམས་པ་རྣམས་ལ་སྨོན་ལམ་གྱི་ཁྱད་པར་གྱིས་སྤྲོ་བ་བསྐྱེད་པ་དང་། ཕྱོགས་ཀྱི་རྒྱུད་དང་སྒོ་ཐམས་ཅད་དུ་ཆོས་ཀྱི་ཚུལ་རྒྱ་མཚོའི་རྒྱུད་དང་། སྒོ་ཐམས་ཅད་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་དུ་བརྗོད་པར་བྱེད་ཅིང་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རྒྱས་པར་འགེངས་པ་ཚོང་དཔོན་གྱི་བུ་ནོར་བཟངས་ཀྱིས་མཐོང་ངོ་། །ཕྲག་པའི་ལྷུན་གཉིས་ལས་གནོད་སྦྱིན་དང་།
The śrāvakas and pratyeka­buddhas were teaching the absence of a self and the absence of a being to those beings who were to be guided by them and had attachment to a self; they were teaching the impermanence of the composite to those who were attached to permanence, ugliness to those who had the conduct of desire, love to those who had the conduct of anger, and dependent origination to those who had the conduct of ignorance; and they were teaching the way of the Dharma that has the range of wisdom to those who had equal amounts of those conducts, teaching the absence of a basis to those who delighted in the range of sensory perceptions, inspiring higher aspirations in those who intended to dwell in peace, and illuminating the gateways to all directions and all the gateways of the ocean of ways in the Dharma.
Perfection of Wisdom, Buddhists, Spiritual Practice