སོ་སོར་ཅི་རིགས་པར་ཆོས་སྟོན་པའི་ཕྱིར་ཀུན་ཏུ་ཉམས་པ་མེད་དོ། ། འདས་པ་དང་། མ་འོངས་པ་དང་། ད་ལྟར་ལ་ཐོགས་པ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་མཐོང་བའི་ཕྱིར་དོན་དང་། ཆོས་དང་། ངེས་པའི་ཚིག་དང་། སྤོབས་པ་སོ་སོ་ཡང་དག་པར་རིག་པ་ལ་ཀུན་ཏུ་ཉམས་པ་མེད་དོ། ། ཇི་ལྟར་བདག་ཀུན་ཏུ་ཉམས་པ་མེད་ཅིང་འདས་པ་དང་། མ་འོངས་པ་དང་། ད་ལྟར་ལ་ཐོགས་པ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་མཐོང་བ་དེ་ལྟར་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་བརྗེད་ངས་པར་མི་འགྱུར་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཆོས་སྟོན་ཏེ། འདི་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་མ་འདྲེས་པ་གསུམ་པའོ། ། གཞན་ཡང་ཤཱ་རིའི་བུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ། མཉམ་པར་མ་བཞག་པའི་སེམས་མི་དམིགས་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་འཆག་གམ། བཞེངས་སམ། བཞུགས་སམ། མནལ་ཏམ། བཤོས་གསོལ་ལམ། གསུང་ངམ། ཅང་མི་གསུང་བར་གྱུར་ཀྱང་རུང་སྟེ། རྟག་ཏུ་མཉམ་པར་གཞག་ཅིང་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཟབ་མོ་དམ་པའི་མཐར་ཕྱིན་པ། སྒྲིབ་པ་མེད་པའི་བསམ་གཏན་ལ་བསམ་གཏན་བྱེད་པ་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་བྱིན་གྱི་རླབས་མ་གཏོགས་པར་སེམས་ཅན་གྱི་རིས་ན་སེམས་ཅན་གང་མཉམ་པར་བཞག་ཀྱང་རུང་། མཉམ་པར་མ་བཞག་ཀྱང་རུང་སྟེ།
“Moreover, Śāriputra, the Tathāgata never makes any ill-considered noise that Māra and his retinue, the gods, or non-Buddhists might use against him. Śāriputra, the Tathāgata is neither noisy nor loud in response to anything. The Tathāgata is truly without addictions or anger, and he is not encouraged if sentient beings praise him, nor does he become agitated if sentient beings criticize him. The Tathāgata does not express regret or sorrow when any of his activities do not bring excellent results or achieve their intended aim. The Tathāgata does not quarrel with the world, and therefore the Tathāgata never makes any ill-considered noise. The Tathāgata is unaffected by strife, and he is without egotism, without attachment, without clinging, and free from all knots. These are the reasons the Tathāgata never makes any noise. [MS.49.a] And just as he does not make any ill-considered noise, he teaches the Dharma so that sentient beings, too, may avoid all types of ill-considered noise. This is the second of his unique buddha qualities.
Light, Reality, Assembly