མི་ལེན་པའི་ཚིག་དང་། མི་འདོར་བའི་ཚིག་དང་། མ་སྤྲོས་པའི་ཚིག་དང་། མི་བསྣན་པའི་ཚིག་དང་། མ་བྲི་བའི་ཚིག་དང་། མི་སྐྱེ་བའི་ཚིག་དང་། རྩོད་པའི་གཞི་མེད་པའི་ཚིག་དང་། མི་ལྡོག་པའི་ཚིག་དང་། གཉེན་པོ་མེད་པའི་ཚིག་དང་། དེ་ཁོ་ནའི་ཚིག་དང་། དེ་བཞིན་ཁོ་ནའི་ཚིག་དང་། མ་ལོག་པ་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་ཚིག་དང་། གཞན་མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་ཚིག་དང་། དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་ཚིག་དང་། ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་གྱི་ཚིག་དང་། དུས་གསུམ་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཚིག་དང་། ཡོངས་སུ་ཆད་པའི་ཚིག་དང་། གཟུགས་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་གནས་མེད་པའི་ཚིག་དང་། ཚོར་བ་དང་། འདུ་ཤེས་དང་། འདུ་བྱེད་དང་། རྣམ་པར་ཤེས་པ་གནས་མེད་པའི་ཚིག་གོ ། དེ་ནི་མིག་དང་། གཟུགས་དང་། མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཁམས་གནས་མེད་པའི་ཚིག་གོ ། དེ་ནི་རྣ་བ་དང་། སྒྲ་དང་། རྣ་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཁམས་གནས་མེད་པའི་ཚིག་གོ ། དེ་ནི་སྣ་དང་། དྲི་དང་། སྣའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཁམས་གནས་མེད་པའི་ཚིག་གོ ། དེ་ནི་ལྕེ་དང་། རོ་དང་། ལྕེའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཁམས་གནས་མེད་པའི་ཚིག་གོ ། དེ་ནི་ལུས་དང་། རེག་དང་། ལུས་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཁམས་གནས་མེད་པའི་ཚིག་གོ ། དེ་ནི་ཡིད་དང་། ཆོས་དང་། ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཁམས་གནས་མེད་པའི་ཚིག་གོ ། དེ་ནི་དོན་ལ་རྟོན་པའི་ཚིག་གོ ། དེ་ནི་ཆོས་ལ་རྟོན་པའི་ཚིག་གོ ། དེ་ནི་ཡེ་ཤེས་ལ་རྟོན་པའི་ཚིག་གོ ། དེ་ནི་ངེས་པའི་དོན་གྱི་མདོ་སྡེ་ལ་རྟོན་པའི་ཚིག་སྟེ།
“Furthermore, Śāriputra, when the bodhisatva practices the perfection of wisdom, making an effort to apply himself in a way that is not superficial by purifying his intellect and by completely cleansing the doors through which he perceives phenomena, he will see what non-superficial words are. What does it mean to apply oneself in a way that is not superficial, in this context? What are non-superficial words? The bodhisatva applies himself in a way that is not superficial as follows: He applies himself to gaining stability in calm abiding meditation, and he applies himself to analysis in insight meditation. This is what it means to apply oneself in a way that is not superficial. He applies himself with his body secluded and his mind delighted. He applies himself to the fact that there is no annihilation, and to the fact that there is no permanence. He applies himself to causes and conditions, and to dependent origination. He applies himself to the fact that there is no being, no life force, and no person, and to the fact that there is no coming, no going, and no remaining. He applies himself to the fact that there is no transference, the fact that causes and effects are inconsequential, and to the investigation of the emptiness of causes. He applies himself to the investigation of freedom from attributes, and to the investigation of freedom from aspirations. He does not, however, reify emptiness, freedom from attributes, and freedom from aspirations. He applies himself to the attainments of concentration, but he does not become involved in the kind of birth that comes about through the power of concentrations. He applies himself to gaining knowledge related to the superior abilities, but he does not become entangled in eliminating the defilements. He applies himself to examining nonbirth, but he does not end up on a fixed course. He applies himself to examining the fact that no sentient beings have a self, but he does not end up losing his great compassion. He maintains the perspective that all kinds of birth are terrifying, but he still takes unimaginably many existences upon himself. He does not give up his yearning for nirvāṇa, but he does not reify the Dharma. He remains indifferent to the delights of sensual pleasures, but he does not disregard the joys of the Dharma. He renounces deliberation, which only proliferates itself, but he does not disregard skillful means. This, Śāriputra, is what it means to apply oneself in a way that is not superficial.
Bodhisattva, Buddha, Teachings