ནམ་མཁའི་ཁམས་ཇི་ཙམ་པ་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་ཀྱང་དེ་ཙམ་མོ། ། གཞོན་ནུ་འདི་ལྟ་སྟེ། དཔེར་ན་ནམ་མཁའི་ཁམས་འདིས་ཁྱབ་པར་མ་གྱུར་པ་གང་ཡང་མེད་དོ། ། གཞོན་ནུ་དེ་བཞིན་དུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་བྱམས་པ་འདིས་སེམས་ཅན་གྱི་རིས་ན་གང་ཁྱབ་པར་མ་གྱུར་པའི་སེམས་ཅན་དེ་གང་ཡང་མེད་དོ། ། འདི་ལྟ་སྟེ་གཞོན་ནུ་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་དཔག་ཏུ་མེད་པ་དེ་བཞིན་དུ་གཞོན་ནུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་བྱམས་པ་བསྒོམ་པ་ཡང་དཔག་ཏུ་མེད་དོ། ། གཞོན་ནུ་དེ་ལྟར་ན་ནམ་མཁའ་མཐའ་ཡས་པས་སེམས་ཅན་མཐའ་ཡས་སེམས་ཅན་མཐའ་ཡས་པས་བྱམས་པ་མཐའ་ཡས་སོ། ། གཞོན་ནུ་ཡང་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་ནི་ཆེས་མང་གི་སའི་ཁམས་དང་། ཆུའི་ཁམས་དང་། མེའི་ཁམས་དང་། རླུང་གི་ཁམས་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་གཞོན་ནུ་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་ཚད་མེད་པ་ཇི་ཙམ་པ་དེའི་དོན་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དཔེ་བསྟན་ཏོ།
“At that time, Śāriputra, there was a just king by the name of Vijitāyus who ruled according to the Dharma. The capital city of King Vijitāyus was named Vijitadhvaja, and his royal residence was rich, prosperous, pleasant, abundant, delightful, and filled with throngs of people. Now, Śāriputra, King Vijitāyus had a son by the name of Vīryacarita, who had previously developed roots of virtue, served past buddhas, venerated a hundred thousand million billion buddhas in the past, and was beautiful, handsome, pleasant, and possessed the most wonderful and splendid features. Śāriputra, Prince Vīryacarita once went on an outing accompanied by his harem, and the tathāgata, the arhat, the fully accomplished Buddha Mahāskandha, aware that this prince was truly a suitable vessel for the cycle of teachings contained within The Collected Teachings on the Bodhisatva, that Prince Vīryacarita was truly a suitable vessel for the Buddhist teachings, sought out Prince Vīryacarita in the park where he was staying. When he arrived there, he took his seat in midair [MS.54.b] and revealed the path of awakening to Prince Vīryacarita.
Light, Reality, Assembly