ཤཱ་རིའི་བུ་དེའི་དུས་ན་རྒྱལ་པོ་ཚེ་རྣམ་པར་རྒྱལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ཆོས་ཅན་ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཞིག་བྱུང་ངོ་། ། ཡང་ཤཱ་རིའི་བུ་རྒྱལ་པོ་ཚེ་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་གྲོང་ཁྱེར་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་རྒྱལ་མཚན་ཞེས་བྱ་བ། རྒྱལ་པོའི་གནས་འབྱོར་པ་མོད་པ། བདེ་བ། ལོ་ལེགས་པ། དགའ་བ་འགྲོ་བ་མང་པོ་དང་། མིས་གང་བ་ཞིག་ཡོད་དེ ཡང་ཤཱ་རིའི་བུ་རྒྱལ་པོ་ཚེ་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་ཁྱེའུ་གཞོན་ནུ་བརྩོན་འགྲུས་སྤྱོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྔོན་དགེ་བའི་རྩ་བ་བསྐྲུན་པ། སྔོན་གྱི་སངས་རྒྱས་ལ་བྱ་བ་བྱས་པ། སྔོན་གྱི་སངས་རྒྱས་བྱེ་བ་ཁྲག་ཁྲིག་བརྒྱ་སྟོང་ལ་བསྙེན་བཀུར་བྱས་པ། གཟུགས་བཟང་བ། མཛེས་པ། བལྟ་ན་ སྡུག་པ། མདོག་བཟང་ཞིང་རྒྱས་པའི་མཆོག་དང་ལྡན་པ་ཞིག་བྱུང་སྟེ ཡང་ཤཱ་རིའི་བུ་དེའི་དུས་ན་གཞོན་ནུ་བརྩོན་འགྲུས་སྤྱོད་བཙུན་མོའི་འཁོར་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་སྐྱེད་མོས་ཚལ་གྱི་སར་བྱུང་བར་གྱུར་ཏོ། ། དེ་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཕུང་པོ་ཆེན་པོས་ཨེ་མའོ་གཞོན་ནུ་འདི་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡེ་སྣོད་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་ཀྱི་སྣོད་དོ། ། ཨེ་མའོ་གཞོན་ནུ་བརྩོན་འགྲུས་སྤྱོད་འདི་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་སྣོད་དོ་ཞེས་དེ་ལྟར་རིག་ནས་ སྐྱེད་མོས་ཚལ་གྱི་ས་ག་ལ་བ་དང་། གཞོན་ནུ་བརྩོན་འགྲུས་སྤྱོད་ག་ལ་བ་དེར་སོང་སྟེ་ ཕྱིན་ནས་ སྟེང་གི་ནམ་མཁའ་ལ་བཞུགས་ཏེ གཞོན་ནུ་བརྩོན་འགྲུས་སྤྱོད་ལ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ལམ་ཡང་དག་པར་རབ་ཏུ་སྟོན་ཏོ། ། དེ་ལ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ལམ་གང་ཞེ་ན། འདི་ལྟ་སྟེ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་བྱམས་པ་དང་། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རྣམས་ལ་བརྩོན་པ་དང་། བསྡུ་བའི་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་སྟེ། དེ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ལམ་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ལ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་བྱམས་པ་གང་ཞེ་ན། འདི་ལ་གཞོན་ནུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་ཇི་ཙམ་པ་དེ་ཙམ་དུ་བྱམས་པས་ཁྱབ་པར་བྱེད་དོ། ། སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་ཇི་ཙམ་ཞེ་ན།
“At one time, Śāriputra, a great many eons ago, uncountable, inconceivable, innumerable eons upon innumerable eons ago, a tathāgata, arhat, fully accomplished buddha by the name of Mahāskandha appeared in the world. He was perfect in wisdom and conduct, and he was a sugata, a knower of the world, an unsurpassable guide for those who wished to train, a teacher of gods and men, awakened, a lord. When he himself attained realization and accomplishment through his superior abilities, he surpassed the world with its gods, with its māras, with its brahmā gods, with its various classes of ascetics and brahmins—the world with its gods, human beings, and asuras. He taught the Dharma, which is excellent in the beginning, excellent in the middle, excellent in the end, and accurate in meaning and well expressed, and he reveals the life of purity that is simple, complete, perfect, and pure. Śāriputra, with the tathāgata, the arhat, the fully accomplished Buddha Mahāskandha, there was a great assembly of seven thousand two hundred billion śrāvakas. All of them were arhats who had eliminated defilements, were free from vices, and had reached the very highest level of complete mastery of the mind.
Light, Reality, Assembly