སེམས་ཅན་གྱི་སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་བརྒྱད་ཁྲི་བཞི་སྟོང་ཡོངས་སུ་ཤེས་པའི་ཤེས་པའོ། ། ཆོས་ཀྱི་ཕུང་པོ་བརྒྱད་ཁྲི་བཞི་སྟོང་ཅི་རིགས་པར་ཡང་དག་པར་རབ་ཏུ་སྟོན་པ་ཤེས་པའོ། ། འདི་ནི་ཤེས་རབ་མི་ཟད་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཤེས་རབ་མཐའ་ཡས་མུ་མེད་ཟད་མི་ཤེས་པའོ། ། གང་གི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཤེས་རབ་ཉམས་པ་མེད་པ་དེ་བཞིན་དུ་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ཤེས་རབ་ཀྱང་མི་ཟད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཆོས་སྟོན་ཏེ། ། ཤཱ་རིའི་བུ་འདི་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་མ་འདྲེས་པ་བཅུ་གཅིག་པའོ། ། གཞན་ཡང་ཤཱ་རིའི་བུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་ཉམས་པ་མེད་དོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་གང་ཞེ་ན། ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀྱི་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་ནི་སྒྲའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའོ། ། རང་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་ནི་རྐྱེན་ཁོང་དུ་ཆུད་པའོ། ། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ཀྱི་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་ནི་ཆགས་པ་དང་། གཉིས་སུ་འཛིན་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བས་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ། སྔོན་གྱི་མཐར་ཡང་མ་བཅིངས། ཕྱི་མའི་མཐར་ཡང་མི་འཕོ། ད་ལྟར་བྱུང་བ་ལ་ཡང་མི་གནས་ཏེ། མིག་དང་གཟུགས་ལ་གཉིས་སུ་འཛིན་པ་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་རྣ་བ་དང་། སྒྲ་དང་། སྣ་དང་། དྲི་དང་། ལྕེ་དང་། རོ་དང་། ལུས་དང་། རེག་བྱ་ལ་གཉིས་སུ་འཛིན་པ་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་སྟེ། མི་འཛིན།
“Moreover, Śāriputra, the concentration of the Tathāgata is never given up. The concentration of the Tathāgata is the sameness of all phenomena. It is the absence of any differences between phenomena. It is endowed with the actual nature of all phenomena. Why does the Tathāgata not lose his concentration? Whatever suchness is, that is what his concentration is like. Whatever his concentration is like, that is what suchness is. He rests in this sameness, and that is why he is ‘concentrated.’ The sameness of the very peak of attachment is the sameness of the very peak of nonattachment. The sameness of the very peak of anger is the sameness of the very peak of the absence of anger. The sameness of the very peak of confusion is the sameness of the very peak of the absence of confusion. The sameness of the very peak of the conditioned is the sameness of the very peak of the unconditioned. The sameness of the very peak of saṃsāra is the sameness of the very peak of nirvāṇa. He actualizes this sameness, and that is why it is said that there is no deterioration in the concentration of the Tathāgata. How can that be? It is because his sameness is never given up; it is not corrupted. Further, although the concentration of the Tathāgata is not dependent on the eye and not dependent on the ear, the nose, the tongue, the body, or the mind, the Tathāgata does not lack faculties. His concentration is not reliant on the earth element. It is not reliant on the water, fire, or wind element. [MS.50.b] It is not reliant on the realm of desire, form, or formlessness. It is not reliant on this world, and it is not reliant on the world beyond. As it is not reliant on anything, it is never given up. Therefore, as the Tathāgata’s concentration is never given up, he teaches the Dharma to all sentient beings in order that they may achieve this concentration. This, Śāriputra, is the tenth of the Tathāgata’s unique buddha qualities.
Light, Reality, Assembly