བདག་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་ཀུན་ཏུ་ཚོལ་གྱི། བདག་ལ་འདོད་པ་ཚོལ་བས་ནི་ཆོག་གོ ། དེ་ལ་ཤཱ་རིའི་བུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་མཁས་པས་ནི་ལྡོག་པ་བཞི་སྐྱེད་དེ། བཞི་གང་ཞེ་ན། འདོད་པ་ལས་ལྡོག་པ་དང་། སྲེད་པ་ལས་ལྡོག་པ་དང་། བྱས་པ་མི་གཟོ་བའི་སེམས་ལས་ལྡོག་པ་དང་། འདུ་བྱེད་དུ་གཏོགས་པའི་སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་ལས་ལྡོག་པ་སྟེ། ལྡོག་པ་བཞི་པོ་དེ་དག་བསྐྱེད་དོ། ། ཤཱ་རིའི་བུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ངན་སོང་ན་གནས་པས་ཀྱང་ཁ་དོག་རྒྱས་པའི་བུད་མེད་མཐོང་ན་འདུ་ཤེས་བཞི་སྐྱེད་དེ། བཞི་གང་ཞེ་ན། ཉམས་པར་འདུ་ཤེས་པ་དང་། གཡང་སར་འདུ་ཤེས་པ་དང་། ཕྱིས་ཁུང་དུ་འདུ་ཤེས་པ་དང་། རྣག་ཏུ་བློས་ཉེ་བར་དཔྱོད་ཅིང་འདུ་ཤེས་པའོ། ། ཤཱ་རིའི་བུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ངན་སོང་ན་གནས་པ་ན་ཡང་ཁ་དོག་རྒྱས་པའི་བུད་མེད་མཐོང་ན་འདུ་ཤེས་འདི་བཞི་སྐྱེད་ན།
“Śāriputra, with his insight into the faults of passion, the learned bodhisatva comes to understand two things. What are these two things? He comes to understand how wretched all immature ordinary people are, and he comes to understand how honorable all noble beings are. With these two insights he thinks to himself, ‘We shall strive to become honorable men, and not remain wretched. We shall endeavor not to end up in the hell realms, or to end up in the animal realms, or in the spirit world governed by Yama. We shall not engage in immoral behavior. We shall not be influenced by those who are badly behaved. On the contrary, we shall work to develop the distinguished, unsurpassed realization of all phenomena, the knowledge of a buddha. We shall begin to change the way we go about things, and not continue in the same direction. We shall let the lion’s roar resound. We shall not let the jackal’s bark resound. We shall display the strength of the eagle. We shall not be like insects. We shall become good men, and not dishonorable men. We shall keep the diet of honorable men, and not indulge in lesser foods. We shall remain absorbed in the best of meditations, the supreme meditations, the distinguished meditations. We shall remain absorbed in the meditations that lead to the attainment of supreme meditation, and not those meditations that do not lead to the attainment of supreme meditation, or the lesser meditations. We shall enjoy the meditative concentrations of the Buddha, but not the meditative concentrations of the śrāvakas, the pratyekabuddhas, [MS.79.a] or immature ordinary people. We shall meditate without support, not with form as support, or with feeling, perception, mental conditioning, or consciousness as support. We shall not meditate relying on the earth element, or relying on the water element, the fire element, or the wind element. We shall not meditate with the realm of desire as our aim, or with the realm of form as our aim, or with the formless realm as our aim. We shall not meditate with anything in this world as our aim, or with anything beyond this world as our aim. Anything that can be seen, heard, recollected, thought of, attained, reached, or realized shall not be a support for our meditative concentration. We shall not meditate in a manner that could bring harm to ourselves, to others, or to both ourselves and others. We shall exert ourselves in our search for perfection in the knowledge of a buddha. Enough of this search of mine for pleasure!’
Bodhisattva, Buddha, Teachings