དེ་དགེ་བའི་རྩ་བ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་བརྒྱ་བྱིན་གྱི་བདག་པོ་བྱེ་བ་ཕྲག་སྟོང་མྱོང་ངོ་། ། དགེ་བའི་རྩ་བ་འཇམ་པ་ཡིད་དུ་འོང་བ་དང་པོ་པའི་ལས་དེ་ཉིད་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་བྱེ་བ་ཕྲག་སྟོང་མཉེས་པར་བྱས་ཏེ། དེས་ཐམས་ཅད་ལ་མེ་ཏོག་དང་། བདུག་པ་དང་། སྤོས་དང་། ཕྲེང་བ་དང་། བྱུག་པ་དང་། ཕྱེ་མ་དང་། ཆོས་གོས་དང་། གདུགས་དང་། རྒྱལ་མཚན་དང་། བ་དན་དང་། གོས་དང་། ཞལ་ཟས་དང་། མལ་ཆ་དང་། ན་བའི་གསོས་སྨན་དང་། ཡོ་བྱད་ཀྱིས་བསྟི་སྟང་དུ་བྱས། བླ་མར་བྱས། རི་མོར་བྱས་ནས་མཆོད་དོ། ། དེ་ཕྱིར་བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་པ་ཞིག་ན་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་བྱང་ཆུབ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་ནས། རབ་ཏུ་བསྡུས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་འཇིག་རྟེན་དུ་བྱུང་བ་ནས། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་སྟེ། དེ་ལོ་བྱེ་བ་ཕྲག་ཉི་ཤུའི་བར་དུ་གནས་སོ། ། དེའི་དགྲ་བཅོམ་པ་བྱེ་བ་ཁྲག་ཁྲིག་ཕྲག་ཉི་ཤུ་ཟག་པ་ཟད་པ། ཉོན་མོངས་པ་མེད་པ། དབང་དང་ལྡན་པར་གྱུར་པ་ནས། སེམས་ཀྱི་དབང་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དམ་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་སོན་པའི་བར་གྱི་ཉན་ཐོས་འདུས་པ་ཆེན་པོ་བྱུང་ངོ་། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བྱེ་བ་ཕྲག་ལྔ་ཡང་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ལ་བཀོད་དོ། ། དེས་ཆོས་བསྟན་ཏེ་སེམས་ཅན་གྲངས་མེད་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་དོན་བྱས་ནས་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་སོ། ། དེར་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་ནས། ལོ་སྟོང་གི་བར་དུ་དམ་པའི་ཆོས་གནས་སོ། ། དེའི་སྐུ་གདུང་ཡང་རྒྱས་པར་གྱུར་ཏེ། འདི་ལྟ་སྟེ། དཔེར་ན་ཤཱ་རིའི་བུ་ང་ད་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བར་འགྱུར་བ་བཞིན་ནོ། །
“At one time, Śāriputra, a great many uncountable, inconceivable, innumerable eons upon innumerable eons ago, a tathāgata, arhat, fully accomplished buddha by the name of Bhāṅgīrasi, appeared in the world. He was perfect in wisdom and conduct, and he was a sugata, a knower of the world, an unsurpassable guide for those who wished to train, a teacher of gods and men, awakened, a lord. Now, Śāriputra, the Lord, the Tathāgata Bhāṅgīrasi, reached the ripe age of ten thousand. Śāriputra, the Tathāgata Bhāṅgīrasi had a hundred thousand mendicants, arhats who had eliminated the vices, who possessed powers and had reached the very highest level of complete mastery of the mind—a great assembly of śrāvakas.
Light, Reality, Assembly