བདག་ཉིད་དཔུང་གི་ཚོགས་ཡན་ལག་བཞི་པ་དང་བཅས་ཏེ་ མཆིའོ་ཞེས་ཕོ་ཉ་བཏང་བ་དང་། དེ་ནས་ཤཱ་རིའི་བུ་རྒྱལ་པོ་མར་མེའི་བདག་གིས་རྩིས་པ་དང་། བློན་པོ་དང་། སྒོ་བ་དང་། འཁོར་རྣམས་བསགས་ཏེ དེ་ལྟར་གྱུར་པ་དག་བཟླས་པ་དང་། དེ་དག་གིས་ལྷ་དེ་ལྟར་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་ཉིད་ལ་གསོལ་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་ནི་ཐུགས་རྗེ་ཆེ་བས་ཐུགས་རྗེར་དགོངས་ཏེ། རྒྱལ་པོ་དགྲ་ཐུལ་གྱི་དྲུང་དུ་གཤེགས་པར་འགྱུར་ཏེ། རྒྱལ་པོ་དགྲ་ཐུལ་ཀྱང་འདིར་མི་མཆི་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་སྨྲས་པ་དང་། ཤཱ་རིའི་བུ་དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་མར་མེའི་བདག་པོ་བློན་པོ་དག་དང་འགྲོགས་ཏེ།
“In this way, Śāriputra, the bodhisatva Dīpaṅkara was spurred on by the gods of the pure abodes, and following his conviction he left the household life behind and became a renunciant. He attained unsurpassed perfect awakening that very same night. At that very moment, verses of praise, words of greatness and goodness, spread forth, saying that Dīpaṅkara was a lord, a tathāgata, an arhat, a fully accomplished buddha, and so forth, that he was awakened, a lord. The king Jitaśatru heard about this, that the son of the king Dīpapati had become an unsurpassed, fully accomplished buddha without training, and that verses of praise about him, words of greatness and goodness proclaiming that he was awakened, a lord, and so forth, were spreading. The king Jitaśatru, Śāriputra, then dispatched a messenger to the king Dīpapati, saying, ‘It has come to my attention that your son has become a renunciant, and that he has realized perfect awakening. I wish to meet your son Dīpaṅkara. I hope that the Lord, the Tathāgata Dīpaṅkara will bestow the grace of a visit upon me. If it should happen that you do not come, I will have to come to you, together with my fourfold army.’
Light, Reality, Assembly