Gelezen mei 2007. Ik heb er de volgende recensie over geschreven:
Amy Balcourt is een jonge vrouw, half Engels, half Frans. Haar vader is tijdens de Franse revolutie onthoofd en haar moeder is met haar gevlucht naar Engeland, waar ze bij familie opgroeit. Haar enige hartstocht is op zoek te gaan naar de Paarse Gentiaan, de opvolger van de Rode Pimpernel en zich bij zijn verbond aan te sluiten.
Wanneer haar broer haar uitnodigt om bij hem in Parijs te komen wonen, grijpt ze die kans met beide handen aan en gaat met haar nichtje Jane en een chaperonne op pad. Nu kan ze de Paarse Gentiaan gaan zoeken! Tijdens de oversteek maakt ze kennis met Lord Richard Selwick en maakt hevig ruzie met hem, niet wetende dat hij de Paarse Gentiaan is. Ze raken verstrikt in een spel van aantrekken en afstoten en gaan van zinderende harstocht naar hoog opvlammende woede. Maar wie is toch die Roze Anjer??

Ik heb het boek met kromme tenen gelezen. De schrijfster had tot doel het schrijven van een historische roman, maar is niet verder gekomen dan een driestuiverroman met een historische inslag. Het taalgebruik is kinderlijk (om de haverklap slikt Amy haar woede in met Grrrr) en Amy wordt – naar ik aanneem onbedoeld – neergezet als een dom, onbenullig, impulsief kind dat alleen maar kan drammen en stampvoeten wanneer zij haar zin niet krijgt.
En natuurlijk moet er ook een portie sex in het boek. Ook hier slaat de schrijfster de plank volledig mis met de broeierige taal die ik verder alleen ben tegengekomen in de slechtere bouquetreeksboekjes.
En waarom Eloïse, de studente geschiedenis, in het boek is opgenomen is me helemaal een raadsel. Die paar hoofdstukken voegen helemaal niets toe aan het verhaal.

Afgaande op de tekst op de achterkant van het boek, ben ik het gaan lezen in de verwachting dat ik een interessante historische roman te pakken had. Dat was het in ieder geval niet. Het is in mijn ogen zeker ook geen chicklit, hoewel ik het moeilijk vind daar een eenduidige definitie van te geven. Ik zou het boek willen klassificeren als een luchtig vakantieromannetje dat vlot wegleest op een moment dat je helemaal niets aan je hoofd wilt hebben. Meer pretentie moet het boek niet hebben.