Op basis van de tekst op de achterflap verwachtte ik een boek dat in een hoog tempo van event naar event springt. En tegelijkertijd emotioneel erg diep graaft waarbij de schrijfster veel van zichzelf blootgeeft om haar verleden te verwerken. Wat me opvalt is de ongebruikelijke en contrasterende woordkeuze die, naargelang mijn stemming als ik ze lees, grappig of eerder dreigend en tragisch overkomen.
p.17 In de woonkamer lag een gedekte dubbele matras op de grond en hing een draagband van een galg aan het plafond.
p.30 'Zou het op doodgaan lijken, Serge?' 'Ja. Leuk, hé?'
p.50 Maar als men niets van mij verwacht kak ik in.
p.52 Daar wordt Sinterklaas niet geil van.

De onderbrekingen (verhaaltjes in het verhaal) zorgen voor rustperiodes. Een kort stuk, namelijk de loopwedstijd van de zoon, vind ik er helemaal uitspringen, gewoon humor van de bovenste plank zonder het melancholisch-deprimerende van de rest van het boek. De tekst van Bowie is pure nostalgie voor me. Het stukje met de kinderen van Malpertuus is dan weer een melodrama.
Het verhaal speelt zich grotendeels in het verleden af, geen verrassing daar, dat krijg je mee als je eraan begint. De tweede verhaallijn, die door de eerste geweven wordt en het verleden met het heden vergelijkt, is onverwacht. Zeker gezien de parallellen die getrokken worden, door sommige personages te behouden en andere te vervangen door jongeren. Dat had ik helemaal niet verwacht en maakt het verhaal erg persoonlijk.
Tijdens het lezen kreeg ik al snel de indruk dat Gudrun vertelt wat ze zich echt herinnert. Levensecht, de herinneringen worden - soms - later aangevuld of in een andere context geplaatst. Een beetje ad rem, zoals je dat doet in een verhaal dat je rechtstreeks aan iemand vertelt. Dat laat het boek erg natuurlijk (en echt) overkomen.
De auteur vertelt niet alleen over het verleden, ze combineert dit met de tijdzone waarin ze "Terug naar Hasselt" keert. Ik ervoer dat als heel verfrissend. De hoofdmoot van het verhaal is toch wel drukkend, depressief; je weet dat er iets fataal gaat aflopen. In tegenstelling daarmee zijn de stukken over haar kinderen en huidige gezin heel positief, zelfs een beetje humoristisch en onderbreken het zwaardere werk. Soms heb je dat contrast als lezer wel nodig om door te kunnen gaan - misschien ook wel als schrijfster.

Ik raakte al van bij het begin betrokken bij de belevenissen van de schrijfster. Dat laatste vooral door haar schrijfstijl die je telkens bijna dwingt om de volgende paragraaf ook nog te lezen.
Al snel wordt aangegeven dat de jongens jong zullen sterven. Dat geeft juist een reden om verder te lezen en er achter te komen hoe dat gebeurd is.
Tijdens het verhaal wordt duidelijk dat Gudrun haar eigen mening heeft gevormd maar die niet opdringt. Ze laat de lezer toe hetzelfde te doen.
Onderwerp en schrijfstijl zullen misschien eerder vrouwen aanspreken. Dat heeft me nochtans niet verhinderd om er van te genieten. Wel vermoed ik dat vrouwen het op een andere manier lezen dan mannen, er misschien meer uithalen en er sneller naar grijpen