Aanleiding voor het verhaal is een werkongeval, dat voor bedrijfsjurist en aspirant-misdaadauteur Roger Feys de inspiratie vormt voor een misdaadverhaal, een fictieopzet die door de realiteit ingehaald zal worden. De moord op hem is het startschot van een standaardontknoping. Een voor een passeren verdachten de revue (met elk hun versie van de feiten), terwijl er nog slachtoffers blijven vallen.

Bouts wisselt doorheen het verhaal regelmatig van gezichtspunt (van personeelchef Verboven, over de speurtocht van de assistent van Feys, Wim Albers, tot het speurwerk van de hoofdinspecteur Toets), hetgeen de karakters weinig diepgang en "flair" geeft. Het verhaal ontplooit zich dus nogal stijf en sec, met geregelde verwijzingen naar de misdaadklassiekers in de literatuur (Maigret, Chandler, etc.), klassiekers die kennelijk ook hun invloed hebben op deze nogal traditionele plot en de nogal "brave" inspecteur. Nadat alle verdachten een voor een de revue gepasseerd zijn, zal blijken dat de these dat de werkelijkheid de fictie inhaalt, de enige juiste is. De uiteindelijke achtergronden van de dader zijn in het verhaal iets minder van belang, voor mij een behoorlijke anti-climax.

Ondanks alle kritiek is dit boek best aangenaam en vlot om te lezen. Verdienstelijk met andere woorden.