Heel eerlijk? Ik heb heel lang gedacht dat Nicholas Sparks echt niet mijn ding ging zijn, maar ooit vertelde iemand me dat ik "a walk to remember" eens moest kijken, omdat ze verwachtte dat ik dat een hele mooie film ging vinden. Maar waarom zou je een film kijken, als er ook een boek bestaat dat je kan lezen?

En ik ben heel blij dat ik het gelezen heb en ik ben vooral heel erg blij dat ik het boek thuis heb uitgelezen en niet morgenvroeg in de bus. Ik heb de tranen over mijn wangen lopen, aan de ene kant omdat het verhaal nu eenmaal geen lang en gelukkig kent, aan de andere kant omdat er zoveel hartverwarmende momenten in zitten die net zo zeer ontroeren.

Het boek is allereerst heel erg lekker en vlot geschreven en leest daardoor heel snel weg. Het is ook niet bijster lang, maar toch heb ik nergens het gevoel dat er iets ontbreekt. Het is niet moeilijk om al heel snel van Jamie te gaan houden en de ontwikkeling die Landon doormaakt is heel geloofwaardig neergezet.

Aan de ene kant is het verhaal slow burn. Er wordt veel tijd genomen om Jamie en Landon elkaar te laten vinden en dat is ook precies waarom het zo goed werkt, waarom je je als lezer aan hun relatie gaat hechten en waarom je jezelf vrijwilliger in dit tranendal stort. Aan de andere kant kent het verhaal ook heel mooi explosief einde.

Dit smaakt op zich wel naar meer, dus kom maar op met die Sparks adviezen! Welk verhaal next?