Als psychologe Karin hoort dat ze geadopteerd is, is ze geschokt. Haar biologische vader ligt op sterven en wil haar graag nog één keer zien voor hij overlijdt. Haar hele leven ligt overhoop, maar toch besluit ze met haar zoontje Sam naar Canada af te reizen om haar vaders laatste wens in te willigen. Aangekomen in Canada leert Karin haar broer Jonas kennen, hij is wel opgegroeid bij hun vader en werkt als dokter in het General Hospital in Ottawa, waar hun vader verpleegd wordt. Karin krijgt echter niet veel tijd om rustig afscheid te nemen van haar vader, want kort na haar aankomst verdwijnen er twee kinderen uit de buurt. Karin raakt daar ongewild bij betrokken en ontdekt ook nog eens een familiegeheim, dat verstrekkende gevolgen voor haar en Sam kan hebben.

Normaalgesproken ben ik geen Suzanne Vermeer-fan, maar wat een spannend, winters boek was dit! De twee verhaallijnen lezen lekker weg, door de vlotte dialogen en de herkenbare personages. Erg gedetailleerd is het verhaal niet, maar dat vond ik niet storend. De wendingen die het verhaal nam, verrasten me steeds weer en zorgden ervoor dat ik het plot pas laat zag aankomen.

Stel je daarbij uitgebreide beschrijvingen van een winters Canada voor en je hebt een fijn boek te pakken!