Op één of andere manier kon dit boek me niet zo boeien als ik had verwacht. Het plot dat liefde een ziekte is, waarvoor een genezing bestaat, waardoor je leven veilig, afgepast, voorspelbaar en gelukkig is sprak me aan. Ik was benieuwd hoe Lena hiermee om zou gaan als ze vlak voor haar behandeling toch verliefd wordt.

Het vertelperspectief bleef wat mij betreft te veel bij Lena, waardoor ik het hele boek een afstand tot haar voelde. Gracie, Hana en Alex had ik graag ook hun verhaal uit hun oogpunt zien vertellen, om meer van hen te weten te komen. Aan de andere kant, in de puberteit draait meestal alles om jezelf, dat is een periode dat de meeste mensen ook meer egocentrisch zijn.
Sommige zinnen en gedachtes heb ik wel meerdere keren voorbij zien komen waardoor ik zoiets had van, ja dat weet ik nu onderhand wel.
Tevens werd er op een gegeven moment ook niet meer over de Evalutatie, Behandeling en Procedure gesproken (bijvoorbeeld dat een ander personage dat wel meemaakte) dat had het boek een extra verdieping kunnen geven.

Ik vind het wel stoer dat Lena er uiteindelijk voor kiest om voor de liefde te gaan en zich niet te laten behandelen waardoor iedereen praktisch gezien onverschillig door het leven gaat.

Er zitten wel een aantal mooie zinnen en morele lessen in, maar het boek werd zo'n 80 bladzijdes voor het eind pas pakkend, wat voor mij de reden is om dit boek 2 sterren geven in plaats van 3.

Toen het boek uit was, heb ik wel deel 2 (Pandemonium) meteen opgepakt (deel 3 staat hier ook in de kast) omdat ik wil weten hoe het nu verder gaat en ik vind nu, na 30 bladzijdes, deel 2 prettiger weglezen dan deel 1.