Verslingerd is het tweede deel in de Verborgen Littekens-trilogie van Susanne van den Beukel – Hendriks. Hoewel het als een trilogie wordt gepresenteerd denk ik niet dat je het eerdere boek hoeft te lezen om Verslingerd goed te begrijpen, het gaat namelijk over een heel ander meisje en een heel ander onderwerp. De cover past erg goed bij het verhaal. Er staan verschillende elementen op de cover die in het verhaal terugkomen, zoals de schommels en het feit dat het een tekening op een kladblok is! Hier is goed over nagedacht en je ziet dat er veel aandacht aan besteed is.

Susanne van den Beukel – Hendriks heeft ervoor gekozen om een heftig onderwerp aan te snijden in Verslingerd, een onderwerp waarin genoeg meisjes zichzelf kunnen herkennen omdat ze iets soortgelijks hebben meegemaakt. Dit boek laat zien dat ze niet alleen zijn, dat er lotgenoten rondlopen en dat ze zich niet hoeven te schamen. Het verhaal dat wordt verteld in Verslingerd is zeker mooi en heeft erg veel potentie om uit te groeien tot een goed boek. Toch heeft een boek meer nodig dan alleen een verhaal met een mooie boodschap.

“Ze staart uit het hoge raam en ziet een boom met een gebroken tak. Dat raakt haar, ze voelt zich ook gebroken.” -p. 161
Verslingerd start heel erg sterk met een goed proloog. Hiermee maakt Susanne van den Beukel – Hendriks de lezer nieuwsgierig naar wat er gebeurd is in het verleden van Gwen. Het is spannend en overtuigend neergezet. Helaas houdt de schrijfster dit gevoel niet vast en vanaf dat punt gaat de interesse van de lezer langzaam naar beneden. Bijna vanaf het begin weet de lezer al wat er gaat gebeuren en hierdoor is het boek enigszins voorspelbaar. Dit is niet heel erg, als het verhaal niet aan de oppervlakte blijft kabbelen.

Verslingerd mist dus helaas de nodige diepgang. Er wordt vooral gefocust op het verborgen litteken van Gwen, maar alles eromheen valt een beetje weg. De personages en sommige onderdelen van het verhaal hadden veel meer uitwerking mogen hebben. In de proloog wordt bijvoorbeeld al gezegd dat Katja en Gwen elkaar jaren niet meer hebben gezien of gesproken. Waarom is dat zo? Hebben ze ruzie gekregen of was er iets anders aan de hand? Hier krijg je nooit een antwoord op. Ook de moeder van Gwen wordt niet echt uitgewerkt. Ze is nooit thuis en als ze er wel is, is ze gemeen. Ze maakt zich totaal geen zorgen om Gwen en kijkt amper naar haar om. Waarom? En zo zijn er nog wel meer personages die meer uitgewerkt hadden mogen worden, zoals Danny en Nick.

De schrijfstijl van Susanne van den Beukel – Hendriks in Verslingerd is iets te jong om bij een echte Young Adult te passen. Ik had eigenlijk het idee dat ik over een meisje van 13 aan het lezen was in plaats van over een meisje van 16/17 jaar. Hierdoor is Verslingerd toch meer een tienerboek. Alleen is daarvoor het onderwerp dat in het boek besproken wordt weer iets te heftig. Hier had zeker iets meer balans in mogen zitten. Daarnaast wordt, zeker in het begin van het verhaal, heel snel gewisseld tussen het heden en verleden. Je moet daardoor aandachtig blijven lezen, anders raak je de draad kwijt.

Het verhaal speelt zich af in 2008 en Susanne van den Beukel – Hendriks gebruikt kleine details om ervoor te zorgen dat het echt lijkt alsof Gwen en Katja zich in dat jaartal bevinden. De meiden zetten bijvoorbeeld Mercy van Duffy op, dat liedje is in 2008 gereleased. Toch waren er ook wat dingen in het verhaal die afbreuk deden aan het realistische gehalte. In 2008 was ik zelf ook 16/17 jaar en ik sprak de moeder van mijn beste vriendinnetje zeker niet aan met ‘Dag mevrouw’. Ik denk dat je daarvoor wel iets verder terug in de tijd moet gaan.

Verslingerd van Susanne van den Beukel – Hendriks bevat een krachtige, maar heftige boodschap. Het is mooi om te zien dat de schrijfster aandacht geeft aan dit onderwerp om meisjes een hart om onder de riem te steken! Helaas kan ik het boek niet hoger beoordelen dan met 2 sterren, omdat het verhaal echt de nodige diepgang mist.