Lia Peters is het pseudoniem voor het schrijversechtpaar Lia Krijnen en Peter de Zwaan. Peter de Zwaan (1944, Meppel) heeft zijn sporen in het schrijversvak inmiddels verdiend. Hij werd maar liefst zeven keer genomineerd voor de Gouden Strop en twee keer voor de Diamanten Kogel (de Vlaamse versie). In 2000 won hij de Gouden Strop met Het Alibibureau. Peter de Zwaan schrijft, naast misdaadromans, ook jeugdboeken en columns. In mei 2011 kwam zijn boek De vuurwerkramp van Harmen Saliger uit, gebaseerd op de dramatische gebeurtenis van 13 mei 2000 in Enschede. Peter de Zwaan woont samen met zijn vrouw Lia Krijnen in Enschede. Lia Krijnen (1953, Amersfoort) is journaliste en fotografe. Ook zij werkte, net als Peter, bij De Twentsche Courant Tubantia. Voor haar is Zusjesliefde haar eerste boek.
Anne, Liz en Helen zijn zussen. Helen werd ooit ontvoerd en, na een mislukte losgeldbetaling, vermoord. Helens man, Ferdie, trouwt een jaar na de dood van Helen met Liz. Dan wordt ook Liz gekidnapt. Anne en Ferdie besluiten zelf op onderzoek uit te gaan, omdat ze geen vertrouwen hebben in de politie die, in hun ogen, na de verdwijning van Helen fouten heeft gemaakt. Op een dag komt er een telefoontje van de ontvoerder met een losgeldeis:  100.000,- Euro moet op dezelfde plek neergezet worden als bij Helen het geval was. Anne brengt het losgeld weg, maar daarna komt er nóg een telefoontje: de ontvoerder eist opnieuw 100.000,-!
Geerten, een oud-werknemer van Ferdie, is dan al benaderd door Anne met de vraag om te helpen. Hij gaat op onderzoek uit. Wat hij te weten komt, doet Anne versteld staan.
Op een dag komt Henk Schoonewille, een rechercheur die ook betrokken was bij de ontvoering van Helen, bij Anne op kantoor. Hij wil zijn hulp aanbieden als privépersoon, niet als rechercheur.
In Normandië, waar uiteindelijk iedereen bij elkaar is, vallen de puzzelstukjes grotendeels op hun plaats.
Het verhaal kent verschillende tijdlijnen en deze lopen, zeker in het begin, nogal eens door elkaar, wat niet altijd bijdraagt aan de continuïteit van het verhaal . Gaandeweg het boek wordt hier minder gebruik van gemaakt. Het verhaal in Zusjesliefde draait grotendeels rond de levens van Anne, haar man Jaak, haar zwager Ferdie, haar vriendin Mireille, Corine, de moeder van Mireille die tevens als secretaresse van Ferdie werkt, en Geerten, de oud-werknemer van Ferdie, die Anne behulpzaam is.
Hun manier van omgaan met deze ontvoering wordt vrij gedetailleerd beschreven. Af en toe komt de situatie van Liz zelf aan bod, hoe ze behandeld wordt door haar ontvoerder en hoe ze hiermee omgaat. Toch is dit alles, zeker in het begin van het boek, nogal oppervlakkig en afstandelijk beschreven. Althans, zo voelt het. Ik werd in ieder geval niet direct het verhaal ingezogen. Pas op het einde wordt een en ander iets persoonlijker en wordt er dieper ingegaan op de verhoudingen, zeker tussen Anne en Liz, maar dan is het eigenlijk al te laat om er nog echt door gegrepen te worden. Ik vind het persoonlijk moeilijk om over boeken zoals Zusjesliefde een recensie te schrijven en dat komt mede omdat het verhaal me niet voldoende raakte. Zusjesliefde is zeker geen slecht boek, maar helaas ook geen boek dat qua verhaal lang blijft hangen. Het is geen specifiek, indringend of psychologisch diepgaand verhaal en het mist ook grotendeels de échte spanning die een boek tot een goede thriller maken. Verder staan er twee behoorlijk storende fouten in het boek: op pagina 361 wordt de naam 'Liz' gebruikt in plaats van 'Anne', en op pagina 372 staat een keer 'Liz' waar eigenlijk 'Helen' bedoeld wordt. Dit zou toch bij het redigeren van de tekst opgevallen moeten zijn!
In interviews geven beide schrijvers toe dat ze niet meer precies weten wie het verhaal nu bedacht heeft, of wie welk besluit hierover genomen heeft, en dat is misschien net het grote struikelblok. Dat er gedurende vier jaar, tussen alle bedrijven door, aan het boek gewerkt is zonder precies te weten wie wat deed, is duidelijk ten koste gegaan van het verhaal. Eens te meer blijkt dan ook dat samen een boek schrijven niet voor iedereen is weggelegd, al bewijst het duo achter Nicci French dat het wél kán. Maar ja, dan heb je het ook over een schrijversechtpaar 'pur sang'.