[De papieren uitgave gelezen, ISBN 9789462250413]

Genre: true crime
Longread, 82 blz.

De vraag of je je lot tegemoet kunt lezen is dusdanig vergezocht dat dit thema lijkt op interessantdoenerij. De gevolgtrekking dat Marian Heij meer zelfhulpboeken las wanneer ze niet lekker in haar vel zat is een logische: zolang alles goed gaat heb je die boeken immers niet nodig. Zo kun je aan elke handeling van de vrouw wel een gedachte wijden of een draai geven, maar of dat zo nodig in een boekje moet?

Niets menselijks is de boekverkoopster vreemd. Ondanks haar belezenheid, ondanks haar slimheid, biedt ze haar echtgenoot de gelegenheid haar te vergiftigen. Erg genoeg, maar bij mij rijst de vraag hoe dit kon gebeuren, waarom er geen alarmbellen zijn gaan rinkelen. Het is een langdurig traject geweest, ook anderen zijn ziek geworden van eten/drinken in het huis Marian, maar kennelijk heeft niemand de daadkracht gehad de echtgenoot te (doen) stoppen. Wist Marian wat er gaande was en liet ze het over zich komen? Die vraag zou ik liever beantwoord zien dan de vraag welke boeken ze las, of waarom ze in de loop der tijd 'anders' ging lezen. (Ik lees ook niet meer wat ik vroeger las.) Van de vele opsommingen van titels had ik al heel gauw genoeg.

Wellicht een aardig boekje voor mensen die bekend waren met Marian, of haar boekwinkel of Wageningen kennen, maar mij deed het hoegenaamd niets.