Tien minuten geleden heb ik dit boek dichtgeslagen en ik weet ergens niet zo goed hoe ik mijn review van dit boek moet beginnen. Ik ben namelijk vooral teleurgesteld. Ik had heel erg naar dit boek uitgekeken, ik heb deel twee zelfs al in het Engels in de kast staan, maar om de ene of de andere reden pakte het boek me gewoon niet.

Laten we voorop stellen dat het niet aan de wereld ligt. De wereld van Three Dark Crowns wordt ongelooflijk goed en mooi opgebouwd en tijdens het boek krijg je een steeds beter beeld van de politiek, de religie en de achtergrond van alle gebruiken, gewoontes en rituelen. Het uitgangspunt van het boek is heel interessant en wellicht is het uitgangspunt voor deel twee nog wel interessanter.

Waarom ik dan toch teleurgesteld ben? Omdat ik tijdens het hele boek helemaal niks gevoeld heb. Er was geen enkel karakter in het boek waar ik iets om gaf. Er was geen enkele emotie die echt bij me binnen kwam. Er was geen enkele scene die ik tot in het diepste van mijn ziel voelde. En heel eerlijk? Dat is voor mij wel de reden waarom ik lees.

Een interessante wereld is voor mij gewoon absoluut niet genoeg. Als ik niks om de karakters geef, als ik hun emoties niet kan voelen, als ik op geen enkel moment het gevoel heb ook maar bij iemand betrokken te zijn, dan gaat er voor mij gewoon iets gruwelijk mis.

En heel eerlijk? Ik weet ook niet echt waar het nu aan lag. Van de drie zussen vond ik eigenlijk alleen Katherine nog ietwat interessant, maar zelfs met haar had ik geen emotionele band. Misschien komt het deels door de schrijfstijl, waarbij er continue van perspectief gewisseld wordt en we wellicht wel in iets te veel hoofden zitten. Ik kan er mijn vinger niet zo goed opleggen.

Ik ga deel twee ooit wel lezen, want ik vind de premise nog steeds interessant en ik ken meer boeken waar het eerste deel van de serie me gewoon niet zo beviel. Maar ik heb geen haast. Ik heb genoeg andere boeken te lezen, die me hopelijk beter bevallen!