Superproductief worden, wie wil dat niet? Ik was sceptisch maar het kan, althans dat is wat Brian Tracy belooft in dit zelfhulpboek. De tactiek: kikkers gaan eten.

Kikkers zijn taken en “jouw ‘kikker’ is je grootste, belangrijkste taak, de taak die je vrijwel zeker voor je uit gaat schuiven, tenzij je jezelf tot de orde roept.” Waar Tracy voor pleit is eigenlijk het maken van lijstjes. Te beginnen met een hoofdlijst vol dingen die je “ergens in de toekomst wilt doen.” Dan maak je een maandlijst, en een weeklijst, en, om het behapbaar te houden, een daglijst. Ik denk dat het maken van die lijstjes ook wel op je lijstje mag. Wat we hier uit moeten halen (denk ik) is het organiseren van je taken. Zet op een rij wat gedaan moet worden, en in welke volgorde. Prioriteren is een van de hoofdpunten die Tracy probeert duidelijk te maken en illustreert dat met de 80/20-regel: Pareto stelt dat 20 procent van je taken, tot 80 procent van de resultaten leidt. En die 20 procent-taken, dat zijn juist de taken die we voor ons uitschuiven. Omdat ze zo belangrijk zijn, zo groot, en zo angstaanjagend. Een ander hoofdstuk nog : “Werk van olievat naar olievat,” oftewel doe een taak in stappen.

Ja, het klinkt vrij logisch, en eigenlijk zijn alle 21 hoofdstukken dat wel. Het maakt ‘Eat That Frog’ een supertoegankelijk boek: die 21 korte hoofdstukken (ze tellen meest drie bladzijden, soms wat meer) worden nog gevolgd door een samenvatting in twee hoofdpunten. Het leest vlot en je gaat gauw van hoofdstuk naar hoofdstuk, maar het fastfood-gevoel blijft hangen.

Het nadeel van het boek is dat het zich met name richt op een werkend leven (meer dan werken werken werken mag je van Tracy überhaubt niet doen), want dat maakt het lastig het boek toe te passen op een in mijn geval studerend leven. Natuurlijk prioriteren, stap-voor-stap, die belangrijke en dus enge zaken eerst aanpakken, de stappen die ik eerder noemde kun je zeker toepassen, maar taken wegstrepen (omdat ze te weinig opleveren) of delegeren (mij leiden ze alleen maar af van de echt belangrijke zaken), het kan simpelweg niet.

Daarnaast laat hij het hele idee van sociale wellbeing buiten beschouwing; je moet gewoon optimistisch doen, want optimisten zijn productiever. Tracy komt zo wat kort door de bocht en klinkt daardoor als een overenthousiaste productiviteits- en positiviteitsgoeroe in dit boek. En het helpt niet echt dat hij zich voor nam mij op elke bladzijde een kikker tegen te laten komen. En mag ik dan ook nog wat zeggen van die quasi-inspirerende citaten voor elk hoofdstuk? Zelfhulpboeken, ik weet het niet, hoor, de scepsis bleef.