Tenzij er heel gekke dingen gebeuren wordt Train de thriller van het jaar, zo kopt de Volkskrant op de cover van het zojuist verschenen boek van Pete Dexter. Maar ook Scott Turow en The New York Times ontbreken niet met hun lofzang aan de schrijver en het geschrevene. Dat schept torenhoge verwachtingen, en de oplettende lezer heeft al aan de door mij toegekende sterren gezien dat er van die verwachtingen weinig terecht is gekomen...

Train speelt zich af in het Amerika van de jaren vijftig, waarin de discriminatie haar hoogtij dagen vierde, om precies te zijn: het zonnige California. Het verhaal bestaat eigenlijk uit twee afzonderlijke verhaallijnen waarin Lionel Train Walker, een jonge zwarte golfcaddie, de linking pin is. De lezer wordt meegenomen in het leven van Train, die met vallen en opstaan de (voor een zwarte bijna onmogelijke) liefde en het talent voor de exclusieve golfsport ontdekt. Dan loopt Train aan tegen politieman Miller Packard, die - zij het mondjesmaat - bezig is met een onderzoek naar een mislukte kaping van een plezierjacht, waarbij zijn sterke gevoelens voor slachtoffer en weduwe Norah Still de kop opsteken. Maar zijn gevoelens voor Norah worden langzaamaan overschaduwd door zijn bijzondere interesse voor Train.

Het lijkt een redelijk bizar verhaal en dat is het dan eigenlijk ook een beetje. Dexter springt van de hak op de tak en hoewel de achterliggende gedachte van het verhaal voor mij een raadsel blijft, wist de auteur mij vreemd genoeg toch nog in het verhaal mee te krijgen. Dit komt met name door het fragiele, onzekere karakter van Train, dat goed wordt weergegeven door de schrijver. Maar dat is - naast het prachtige omslag - het enige positieve. Bovenal heb ik Train ervaren als een vreselijk saai boek, met stereotype personages, een ongeloofwaardig plot en een gebrek aan spanning. Dexter weet mij niet te overtuigen en dat bewijst maar weer eens hoe persoonlijk een recensie is.