De veertienjarige Skippy valt geheel onverwacht dood van zijn stoel in de donutzaak naast de Ierse kostschool waar hij verblijft. Met deze tamelijk schokkende, bevreemdende gebeurtenis begint het boek. Vervolgens gaat het verhaal terug in de tijd en in de daarop volgende ruim zeshonderd pagina’s blijken de voorafgegane maanden het een en ander teweeg hebben gebracht bij Skippy. Niet alleen bij de (ongelukkig) verliefde Skippy, ook bij zijn vrienden, zijn leraren, de paters op zijn school, zijn vijanden. Vele verhaallijnen worden gevolgd en blijken met elkaar verweven. Meer en meer ‘mysteries’ duiken op en worden ontrafeld tot uiteindelijk duidelijk wordt hoe het komt dat Skippy juist zó aan zijn einde komt.

Medicijn-dealende bully’s, een aan dieetpillen verslaafde geliefde, een gedesillusioneerde geschiedenisleraar met bindingsangst die verleid wordt door een sexy invalster, een pater met pedofiele geschiedenis, een kreupele zwemcoach, de geniale Rupert die de elfde dimensie met zijn experimenten aantoonbaar wil maken, een overambitieuze conrector die de Automator wordt genoemd – dit is nog maar een greep uit de vele, vele personages in een wereld vol onwaarschijnlijkheden.

Wat een zwartgalligheid. Het boek wordt als “grappig” omschreven, maar eigenlijk valt er nergens echt ook maar een beetje te grinniken om alle - naar het absurdistische neigende- gebeurtenissen. De humor in het boek zit hem vooral in de ironie van alle (per ongeluk) samenvallende, ellendige situaties. Met een klein beetje positiviteit in het slot, maar toch, vrolijk word je er niet van. Dit boek zal misschien eerder mannen dan vrouwen aanspreken, gezien het hoge puberale jongenshormonen-gehalte en de vrij geringschattende visie op vrouwen in het algemeen.