In eerste instantie leek het boek overeen te komen met een ander boek welke ik momenteel lees; Na Delphine van Siska Mulder. Beide boeken beginnen met een Engels stukje, gaan over een verlies en de manier waarop betrokken personen het onder aanduiding van hun naam vertellen. Deze schrijf manier vind ik aangenaam om te lezen, maar toch miste ik de diepgang in Na Mattias. Voor mij had er een hoofdstuk Mattias die zijn verhaal doet, bij gemogen. Dit om de cirkel rond te maken. Hoe het verhaal nu staan, geeft het mij geen voldoening dat het verhaal af is, ik mis hierin een laatste stukje.