Een leven tussen de olijfbomen is inmiddels het vierde boek van Carol Drinkwater, een Britse actrice, over haar boerderij Appassionata in de Provence. Dit boek vertelt over haar strijd tegen de schadelijke bestrijdingsmiddelen en haar liefde voor de natuur.

Na een reis rond de Middellandse Zee rond het thema olijven keert Carol Drinkwater weer terug op haar boerderij in de Zuid- Franse Provence. Carol en haar man Michel, een Franse filmproducer, hebben het huis tien jaar geleden gekocht, toen ze net getrouwd waren. Het huis met de olijfgaard is in de loop der jaren een productieve boerderij geworden. Het was de bedoeling om hier kinderen te krijgen met haar man Michel, maar dat geluk valt haar niet ten deel. Ze is wel stiefmoeder van de twee dochters van Michel uit een eerder huwelijk, maar dat is toch niet hetzelfde. Ze moet een zinvol bestaan voor zichzelf opbouwen, wil ze er niet aan ten onder gaan. Wellicht is haar lange reis ook een zoektocht geweest naar zingeving. Dat wordt in een ander deel verteld.

De bijenkolonie, die op Carols boerderij overwintert, is door het gebruik van insecticiden flink uitgedund. Vrienden hadden al hun spaargeld hierin geïnvesteerd en willen er niet opnieuw aan beginnen. Carol gaat zich hierin verdiepen en met haar wordt je geïnformeerd hoe sterk bijen afhankelijk zijn van een schoon milieu. Carol en Michel gebruiken ook insecticiden bij de olijventeelt, omdat de olijfwilg last heeft van een vliegje, die zijn eitjes in de olijf legt. Dit wil zij veranderen: ze wil biologisch gaan boeren. Toch is dat heel moeilijk, omdat Michel en ook hun tuinman zich daartegen verzet. Carol zet samen met een groepje boeren uit de buurt vraagtekens bij de moderne oogstmethoden. Dan wordt er ook nog verbouwd op de boerderij om de hele familie te kunnen onderbrengen, want inmiddels hebben de dochters van Michel zelf ook kinderen gekregen. Dit wordt gedaan door een stel Portugezen en dat loopt niet van een leien dakje.

In Een leven tussen de olijfbomen beschrijft Carol Drinkwater de natuur en de sfeer heel mooi. Ze schrijft heel beeldend. Je leert ook haar tuinman Quaisha goed kennen, een man uit Algerije. Ik vond het een boeiend boek, omdat ze zo met hartstocht schrijft over haar belevenissen. Het boek kan ook zonder kennis van de voorgaande drie boeken 'De olijfgaard', ‘De olijventijd' en 'De olijvenoogst' worden gelezen. Ik ga vast de andere boeken ook lezen.

Hier kun je haar boerderij in de Provence zien: http://www.caroldrinkwater.com/

Als je meer wilt weten over de bijensterfte kun je hier meer lezen: http://www.bijensterfte.nl/sites/default/files/Bijdrage_JvdS_ronde_tafel_3_Nov_Duurzame%20gewasbescherming.pdf