De Twaalf is het tweede deel in de Oversteek-trilogie. Net als zijn voorganger is het weer een volumineus boek dat je van begin tot eind geboeid houdt en je doet snakken naar het derde en laatste deel.

Het verhaal begint in het jaar Nul toen het virus uitbrak en de wereld uiteenviel. We leren wat er met de vrouw van Wolgast is gebeurd en we komen erachter dat schoonmaker Grey een belangrijke rol vervult. Cronin neemt ons vervolgens mee naar de toekomst in 97 na Nul waar Amy en Peter nog steeds vechten tegen de Viralen. Het is hun doel is om de twaalf oerviralen uit te schakelen. Dat gaat niet allemaal van een leien dakje.

In dit deel gaat de vertelling verder terwijl Cronin ons tegelijkertijd voorziet van de informatie die in het vorige boek ontbrak. Zo komen we nu meer te weten over het verleden van kolonel Vorhees, en vinden we uit wat er met Lila is gebeurd. Grey de schoonmaker komt weer terug en hij vindt een volwassen vorm van liefde voor een vrouw. En dat is iets dat hij voorheen niet kende. Het geeft een gevoel van voldoening om te weten hoe de losse eindjes aan elkaar gebreid worden. Het verhaal wordt langzaam compleet.

In tegenstelling tot De Oversteek leest de Twaalf een stuk vlotter. Er zijn minder lange zinnen en minder metaforen. Het verhaal gaat sneller, er is meer ruimte voor actie en de omschrijvingen van omgeving en personages lijken minder uitgebreid. Dat komt omdat Cronin niet meer de hele wereld hoeft uit te leggen. Hij kan met minder pennenstreken sferen schetsen en hetzelfde resultaat bereiken.

De schrijver weet telkens opnieuw je nieuwsgierigheid te prikkelen. Hij doet dat door de lezer in het ongewisse te laten over het verdere verloop van de gebeurtenissen. De onverwachte wendingen verrassen telkens weer.

Het geweld en de monsterlijkheid zit in dit deel opvallend genoeg niet bij de Viralen. De extremen waartoe mensen in kunnen vervallen zijn angstaanjagender dan de monsters. Het is haast ongelooflijk waartoe mensen bereid zijn om zelf te overleven. Zo is directeur Guilder bereid om de gehele mensheid op te offeren om te genezen van zijn dodelijke ziekte.

In deel een is hoop en zelfopoffering een belangrijk thema. In deel twee voegt Cronin het thema wanhoop toe aan zijn verhaal. Hij beschrijft een enclave waarbij de samenleving uit 1984 van George Orwell bij verbleekt. Cronin doet ons haarfijn uit de doeken wat zo’n samenleving doet met een mens. Wanneer de ellende zo groot is dat een mensenleven niets meer waard is, is de keuze om een zelfmoordterrorist te worden nog niet eens zo gek. Het is een extreme vorm van het opofferen van jezelf voor de samenleving want elke onderdrukker die het loodje legt is er een minder. Dat geeft hoop aan de rest.

De Twaalf was indrukwekkend, boeiend en spannend. Het roept vragen op over de menselijke soort en de toekomst van de wereld. Volgens Justin is er altijd hoop na de wanhoop. Laten we het hopen.