Ik had nog nooit iets gelezen van deze schrijver, die wordt geroemd als de belangrijkste hedendaagse vaandeldrager van de grootste Dickensiaanse epossen. Als Dickens-fan begon ik daarom eindelijk maar eens aan dit boek.
Om al snel te ontdekken dat Irving inderdaad verre van een beknopte schrijfstijl heeft. Wat heet! Ik zou zeggen een über-maximalistische stijl, waarbij Irving het beste in zijn element lijkt met eindeloos voortkabbelende vertellingen, en dan ook nog met zo weinig mogelijk oponthoud (regels wit of nog erger: een nieuw hoofdstuk).

Nou zou dat niet zo erg zijn, maar dan moet Irving wel een boeiend verhaal te vertellen hebben. En dat is toch wel lastig te vinden tussen al die woorden. Het verhaal draait om de jeugdige vriendschap tussen verteller Johnny met de titelheld: een klein eigenzinnig jongetje met nogal snerpende stem (wiens woorden in het boek consequent IN KAPITALEN worden weergegeven). Zo lezen we bijvoorbeeld hoe Owen het kerststuk op school naar zijn hand zet, zodanig dat hij zelf de glansrol van het kindeke Jezus in de kribbe mag vertolken. Erg geestig allemaal misschien, maar toch ook weer niet zo bijzonder om honderden pagina’s over te lezen.

Wat het boek dan interessant zou moeten houden is dat Owen, in zijn rol van Geest van de Toekomst in de toneelopvoering van Dickens’ Christmas Carol, zijn eigen dood heeft voorzien. Het is bepalend voor zijn leven en Owen gaat zich zelfs een instrument van God voelen (ja, heel veel in dit boek gaat over het geloof), bestemd voor die ene heroïsche daad waarmee hij zal sterven. Hetgeen wat uiteindelijk ook gebeurt. Op zich een prikkelende gedachte, maar naar mijn idee te weinig om al die woorden te vergoeilijken. Daarom -helaas- niet meer dan een matig boek wat mij betreft…