Een reeks dagboekachtige aantekeningen over de ervaringen, gedachten en gevoelens van de hoofdpersoon Manja terwijl zij met haar partner, een Bosnische vluchteling, vele familiebezoeken aan zijn land aflegt. Een land dat in de jaren negentig zich bloedig afscheidde van de rest van Joegoslavië. Tegelijk een zoektocht naar de zin van het leven van Manja, van leven überhaupt. De auteur speelt met haar voornaam: Manon = non, Manja = Man-ja.
Bij vlagen trefzeker in het weergeven van Manja’s confronterende ontmoetingen met haar schoonfamilie: oorlog, ellende, dood, gebrek aan toekomst. Soms ook een saaie opsomming van voorvallen, reisindrukken en flodderige gedachten. De auteur blijft daarmee aan de buitenkant van de tragische omstandigheden in het leven van de leden van haar schoonfamilie.
Stilistisch te vaak een overdaad aan metaforen (zoals-vergelijkingen) en lange hoofdzinnen, waaraan overbodige bijzinnen en tussen haakjes gestelde terzijdes zijn vastgeplakt: spaghettislierten die over de bladzijden kronkelen.