David Levien is vooral bekend als schrijver van de filmscenarios voor o.a. Oceans 13, Runaway Jury (John Grisham), Rounders, Knockaround Guys en nog diverse andere bekende films. Daarnaast heeft deze veelzijdige creatieveling zich verdienstelijk gemaakt als filmproducer en regisseur. Levien, geboren en getogen in New York, heeft zich met het verschijnen van Stad van de zon in één klap in de top van het thrillergenre genesteld, met een schrijfstijl die duidelijk verder gaat dan het welbekende politie-boef verhaal.
Jamie Gabriel, een dertienjarige jongen, heeft een krantenwijkje. Wanneer hij s morgens niet terugkeert en ook niet op school is geweest, worden zijn ouders, Carol en Paul, ongerust. Rond de tijd van de verdwijning zijn twee ongure types, naar later blijkt Tad Ford en Rooster Mintz, in de straat waar Jamie met zijn krantenbezorging bezig was, gesignaleerd.
Commissaris Pomeroy belooft dat de politie er alles aan zal doen om de jongen ongedeerd terug te brengen. Ruim 14 maanden na de verdwijning van Jamie komen zijn ouders, via agent Carriero, te weten dat er in deze periode nauwelijks is gezocht. Carriero adviseert hen om contact op te nemen met Frank Behr, een privé-detective die eerder als succesvol rechercheur onder Pomeroy heeft gewerkt. Behr volgt zijn intuïtie en komt op enig moment Tad en Rooster op het spoor. Wanneer Rooster een agente ernstig mishandelt, wordt hij gearresteerd en is het crimineel team van elkaar gescheiden. Voor Behr een goede aanleiding om een bezoek te brengen aan de gevangenis. Daar ontdekt hij dat de verdwijning van Jamie niet op zichzelf staat, maar onderdeel is van een goed in elkaar zittende organisatie met Oscar Riggi aan het hoofd. Omdat Behr zelf al vroeg zijn enige kind verloor, begrijpt hij het verdriet van de ouders en laat hij Paul Gabriel aan sommige onderdelen van het onderzoek deelnemen. Er ontstaat een klik tussen beide mannen en ze gaan als team samen op pad om deze raadselachtige verdwijning op te lossen.
David Levien heeft met Stad van de zon een meesterwerk afgeleverd. Een verhaal dat naast spanning zoveel meer brengt is alleen maar toe te juichen. En het brengt heel veel meer. Zo voegt alleen de wijze van karakterbeschrijving al een extra dimensie toe aan het verhaal, die bijzonder interessant is voor de lezer.
Zonder dat Levien onderscheid maakt tussen hoofdpersonen en de bijrolspelers, geeft hij, op momenten dat het verhaal dit toelaat, achtergrondinformatie over opvoeding en karakter. Deze informatie is op uiterst geraffineerde wijze door het hele verhaal geweven, zonder dat het afbreuk doet aan de spanningsboog.
Levien is geen moralist die de lezer alles voorkauwt. Wel geeft hij de lezers zijn persoonlijke inzichten mee. Zo vindt Levien dat de handelingen van al zijn personages worden bepaald door hun achtergrond en hun verleden. Bij een aantal van hen blijkt een duistere achtergrond zeer wel aanwezig te zijn, zelfs zonder ooit met criminaliteit in aanraking geweest te zijn. Levien signaleert, maar het trekken van conclusies laat hij zeer wijselijk over aan de lezer zelf
De vraag blijft staan of dit een potentieel verhaal blijft voor een filmscript. Filmmaker Levien kan hier zelf het best een antwoord op geven.