"Spiegel van de ziel is een hoogtepunt van het oeuvre van Dean Koontz", staat op de achterkant van het boek te lezen. Vol goede moed dook ik dan ook in de 479 paginas tellende pil. Ik verwachtte ultieme spanning en literaire hoogstandjes. Wat een tegenvaller, het werd een ware worsteling om het boek uit te lezen.

In Spiegel van de ziel loopt de strijd tussen goed en kwaad als een rode draad door het boek. Als de wereldberoemde filmster Channing Manheim zes zeer bedreigende pakketjes ontvangt, gaat het hoofd beveiliging Ethan Truman op onderzoek uit. Al snel volgen onverklaarbare gebeurtenissen zich op. De zoon van Manheim begint zich ineens vreemd te gedragen en ook Truman zelf maakt de nodige rare dingen mee. Wat is er aan de hand en wie is toch die man in die gele regenjas die steeds op verschillende plaatsen opduikt?

Dean Koontz is de schrijver die bij mij het vuur voor spannende boeken heeft doen ontbranden. Na Het kwade licht en Dienaren van de schemering was ik helemaal verkocht. Deze boeken stonden bol van de spanning en hielden mij van begin tot eind op het puntje van mijn stoel. Helaas moet ik constateren dat Spiegel van de ziel het tegenovergestelde in mij los maakte. Wat een langdradig boek! Ik heb geen seconde een bepaalde spanning of nieuwsgierigheid gevoeld. Lange zinnen en oneindig uitgekauwde metaforen haalden volledig de vaart uit het boek. Hoewel ik normaal elke letter van een boek in me opneem, dwaalde ik bij dit boek herhaaldelijk af. Ik heb heel wat paginas twee keer moeten lezen om het verhaal enigszins te blijven volgen. Het plot kon me niet boeien en zat niet erg stevig in elkaar. Daarnaast stonden er ook nog wat fouten in het boek. Hoewel dit op het conto van de vertalers komt en Koontz niet valt aan te rekenen, deed dat mijn enthousiasme helemaal tot onder het vriespunt dalen. Veel diepe zuchten en irritatie was het gevolg. Jammer, Koontz kan zoveel beter.