"Op de saaie cover prijkt een oog met daarin de tekst 'Woorden zijn wapens'. De quote op de achterkant van het boek echter (Ik daag iedereen uit om de eerste bladzijde te lezen en dan niet door te gaan tot de laatste) maakt de lezer nieuwsgierig. Wat mij opviel is dat er geen proloog is maar dat je direct midden in het verhaal wordt gegooid. Vanaf de eerste bladzijde roept dit vragen bij je op en MOET je gewoon doorlezen. Wat ik erg waardeer is het feit dat je tijdens het lezen van dit boek heen en weer wordt geslingerd tussen het heden en verleden. Dit vraagt oplettendheid. De tussenstukjes maken het nog spannender. Het boek is verdeeld in vier delen en hierin lopen twee verhaallijnen, de eerste over Wil, de tweede over Emily. Uiteindelijk komen de twee verhaallijnen bij elkaar. De vlotte schrijfstijl en het unieke onderwerp van het verhaal maken dat je door het boek heen raast. Het karakter van Wil had iets sterker neergezet kunnen worden. Het karakter van Emily is voldoende uitgewerkt en voor haar voelde ik vooral genegenheid. Ook de humor die Barry verwerkte in het verhaal, spreekt me erg aan. Conclusie; ik heb erg genoten van het boek; het leest niet als een trein maar als een intercity!"