Hoewel het Midden-Oosten gedachtengoed van De Winter verwerpelijk is, evenals de krant waarin hij deze zienswijzen bezigt, zijn zijn boeken alleszins onderhoudend. Niet litterair, daarvoor voert hij teveel toevalligheden en complottheorieën op, eerder een makkelijk leesbaar scenario voor een B-film. Zo gaat het ook in Geronimo. Het verhaal voert terug naar 2011, de afrekening met OBL in de Pakistaanse stad Abbottabad (guilty pleasure: ik stond die avond te hossen voor het Witte Huis). Dubbel gevoel bij dit boek: leest als een trein maar De Winter vergaloppeerd zich met het thema en zijn eigen vooringenomenheid waardoor het allemaal erg ongeloofwaardig wordt.