Over Herman zijn nieuwe boek kan ik eigenlijk vrij kort zijn. Dit in tegenstelling tot het boek zelf. Dit is de eerste echte Brusselmans die ik lees, de Zeik-boeken niet meegerekend, de dikste en allicht de laatste. Want wat een vervelend boek is dit. Toch heb ik het uitgelezen omdat ik het persé wilde lezen.

Herman beschrijft in een soort van dagboekvorm zonder datumvermelding zijn leven, over zijn prille knipperlichtrelatie met zijn jonge vlam Lena (maak het toch gewoon uit), over zijn vroegere relaties en wat hij buiten schrijven nog doet op een dag. Veel eten blijkbaar op restaurant. En voetbalanalyses maken, 't is maar wat je werken noemt, en daar dan nog voor betaald worden ook. Het boek lijkt op een lange doch slechte reclamespot voor Telenet.

Nee dit boek kon mij echt niet bekoren. En toch uitgelezen. Dat getuigt van moed en zelfopoffering, al zeg ik het zelf. Sorry Herman, ik zal nooit een fan van je worden, maar schrijf vooral verder voor de mensen die wel fan van je zijn.