Stijlvolle en inventieve modernistische roman in de geest van Thomas Mann, maar die zelf zo veilig binnen de lijntjes van de verwachtingen blijft dat het nergens boven de middelmaat uitstijgt. Voorspelbare thema's als vergankelijkheid en huwelijkse ontrouw worden geforceerd intellectueel gepresenteerd met een hoofdpersonage die zich continu verliest in oninteressante filosofische overpeinzingen. Daarnaast ligt het er erg dik bovenop dat het een roman is die over de geneugten van de hogere kunst gaat. Elke intertekstuele verwijzing is geforceerd pretentieus bedoeld als een oppervlakkige lofzang op kunst en cultuur. Eigenlijk kon ik alleen genieten van de sporadische fragmenten waarin Camus plotsklaps om het leven komt bij een auto-ongeluk en daarbij bezien wordt door enkele omstanders. Deze sleutelfragmenten zijn nog enigszins beeldend beschreven ten opzichte van de oersaaie opbouw van het eigenlijke verhaal.