Wie Een stap te ver in handen krijgt, verwacht een spannend, goed verhaal. "#1 Internationale bestseller”, “strak geschreven en adembenemend....echt een wervelende leeservaring”; de quotes spatten van de mysterieus aandoende cover af. Helaas; menig lezer komt bedrogen uit. Tina Seskis gebruikt in Een stap te ver weliswaar een boeiend verhaalconcept, maar overtuigt zeer zeker niet. Een stap te ver is niet spannend en bevat te veel stilistische onkunde. Het ooit zo goed bedoelde en boeiende verhaalconcept valt daardoor in het water.

Seskis neemt ons mee naar het jaar 2010 wanneer Emily wegloopt bij haar man Ben. Vanaf dat moment bouwt ze een nieuw leven op als 'Catharine' en gebruikt ze haar tweede naam om haar echte identiteit verborgen te houden. Waarom ze weggelopen is, blijft de vraag die de lezer vanaf de eerste bladzijde bezig zal houden. Seskis weet het antwoord tot de laatste bladzijden van Een stap te ver vakkundig voor zich te houden.

Na een korte introductie van Cat/Emily deelt Seskis het verhaal in tweeën. Het ene verhaal vertelt Cats leven in het heden, in het andere verhaal vertelt Seskis over Emily's verleden. Op zeer fragmentarisch wijze haalt ze bepaalde levensgebeurtenissen als de ziekteperiode van zusje Caroline en de ontmoeting met man Ben naar voren. Deze geschiedenisverhalen moeten leiden naar een antwoord op de eerdere vraag: waarom liep Emily weg?

Het verhaalconcept in Een stap te ver is zeker boeiend. Vanaf het begin wil je als lezer weten waarom Emily vertrokken is en wat er gebeurd is in het verleden. Seskis speelt hier handig op in door gedurende het verhaal hints en cliffhangers te gebruiken. Regelmatig zet ze de lezer daarbij op het verkeerde been. Daarbij houdt ze het verhaaltempo hoog en creëert ze zeker enige mate van spanning. Ook de opvallende perspectiefkeuze lijkt een positieve uitwerking te hebben op het verhaal. Waar Seskis het emotioneel betrokken ik-perspectief gebruikt om Cats leven in het heden te vertellen, gebruikt ze de afstandelijke alwetende verteller om het verleden te beschrijven.

Helaas lijkt daarmee ook alles gezegd. Een stap te ver bevat zeker een mooi verhaalconcept, maar valt in het water door de stilistische missers die het boek rijk is. Seskis grossiert in het gebruiken van te lange, slecht geformuleerde zinnen, waarbij ze de neiging heeft het hele verhaal dicht te timmeren: "Een donkere jongen met sluik halflang haar staat naast de gootsteen eigenaardige groenten te snijden, zijn naam is Fabio, had Angel volgens mij gezegd, maar hij houdt zijn hoofd omlaag en neemt niet deel aan ons gesprek." Regelmatig confronteert ze de lezer met onnodige invullingen en ontneemt ze dezelfde lezer de kans zijn eigen verhaal te bedenken. Daarbij haalt ze tal van thema’s aan, zonder ze echt uit te werken. De anorexiaperiode van zusje Caroline, de overspelige vader van Emily, de traumatische ervaring van Caroline: meer dan louter benoemd worden de onderwerpen niet. Seskis grijpt her en der wat uit het verleden om het heden van Emily te kunnen construeren. Een direct gevolg is het gebrek aan emotionele betrokkenheid. Seskis laat de hoofdpersonen hun verhaal vertellen, maar showt niet echt. Als lezer blijf je op afstand en kun je Emily niet echt begrijpen. Niet in het verleden, niet in het heden: “Ik ben nu hondsmoe maar ik ga terug naar mijn kamer en spreid het crèmekleurige vloerkleed uit en het is perfect, het bedekt bijna de hele vloer naast het bed en verhult de vlekken op het tapijt eronder, dus kan ik doen alsof die er niet zijn.”

Hoewel het verhaal in grote lijnen realistisch lijkt, voegt Seskis ook diverse verhaalelementen toe die afbreuk doen aan het eigenlijke verhaal. Het moment waarop Emily hoort dat ze zwanger is, en de arts haar omhelst, is ronduit ongeloofwaardig en de gebeurtenissen rondom topsporter Robby komen als donderslag bij heldere hemel. Seskis verhoogt met de elementen het tempo en de spanning, maar maakt tegelijkertijd het verhaal dier en daar ongeloofwaardig.

In de laatste twee delen van Een stap te ver wint het boek op het gebied van aantrekkelijkheid. Seskis verlaat het verleden en laat Ben en Emily hun verhaal doen. Het antwoord op de vraag komt. Eindelijk. Helaas te laat om het boek écht te kunnen redden.