Gustav zoekt de liefde en geborgenheid, die hij van zijn moeder nooit heeft gekregen. Niet huilen en sterk zijn, was het uitgangspunt van zijn opvoeding. Gustav zoekt die liefde bij Anton; de moeder van Anton en bij de minnares van zijn vader.
Anton is een begenadigd pianospeler, maar is niet in staat zijn vrees, om in het openbaar op te treden, te overwinnen.
Hun leven wordt mooi samengevat in de Gustavsonate, die Anton op late leeftijd componeert. Hierin wordt het volgende beeld geschetst: “een snelstromende rivier die over stenen en afgebroken takken kolkte en langzaam steeds trager werd, maar wel haar energie en vaart behield alsof het water een kalmere bedding had gevonden en nu ongehinderd kon doorstromen naar de zee”.