Dit boek weet echt de essentie van zijn verhaal te raken. De 14-jarige Indiaan, Junior, beschrijft zijn leven, waarin hij besloot om buiten het reservaat naar school te gaan om een kans te krijgen op een zinvol bestaan. Iets wat nauwelijks mogelijk is in het door alcohol geteisterde indianenreservaat.

Binnen de indianengemeenschap zorgen zijn medische afwijkingen ervoor dat hij geen aansluiting vindt en buiten het reservaat voelt hij zich ook niet op zijn plek. Zijn reservaatgenoten zien het ook nog eens als verraad dat hij zich onder blanken begeeft. Als een appel, van buiten rood en van binnen blank.

Bij de Indianen liggen lach en traan dicht bij elkaar, wanneer het om droevige gebeurtenissen gaat. Ik moest ook vaak hard lachen tijdens het lezen, terwijl het verhaal ook een hele serieuze kant heeft.