Onlangs hoorde ik op de radio Maartje Wortel het begin voorlezen van Turks Fruit. De interviewer vroeg haar wat ze zo goed vond aan de roman en ze antwoordde daarop: Het is schaamteloos geschreven.
De literaire roman van Truus Rozemond kun je ook schaamteloos noemen. De roman speelt zich af in de jaren 90 van de vorige eeuw ( zomer 1994 t/m september 1995) en niet zoals die van Wolkers in de jaren zestig. De vrouwelijke seksualiteit is hier het onderwerp en niet de mannelijke seksualiteit. De roman van Wolkers verscheen in 1969, soixante-neuf, het jaar dat werd uitgeroepen tot année érotique door Serge Gainsbourg. Ook in de in 2019 verschenen roman van Rozemond draait het om de thema’s liefde, dood en vergankelijkheid en word je vanaf het begin het verhaal ingezogen. Anna Julia Hertog is 34 en we weten al direct dat ze vanuit Frankrijk op weg naar huis is omdat haar goede vriendin Lina is overleden. De eerste erotische scène vindt plaats in een hotel met een hotelgast met wie ze aan een tafeltje en in bed belandt. “Ze ontsteelt hem in ritmische bewegingen zijn trouw, zijn zelfbeeld en zijn zaad (p.18)”. De lezer wordt meegenomen in het hoofd van Anna, haar verleden, haar liefdes, haar angsten, haar twijfels, haar dromen en haar genot. “Er was geen doel, geen richting, geen begin of eind (p.130).” “Ik ben best sterk. Ik heb geen behoefte aan nog een drama (p.144).”
De roman speelt zich deels in Nederland, in Amsterdam/Utrecht af, deels in Frankrijk in de Ardèche en deels in Korea. Anna werkt, piekert, reist, vrijt en zoekt, met mannen en met vrouwen. De vele mooie citaten uit het dagboek van Hendrik Hamel uit de 17e eeuw laten zien dat de Koreanen een rijke cultuur hadden en dat schipbreukelingen op last van de koning heel vriendelijk werden behandeld (p.186). Anna gaat namelijk met collega en vriendin Joyce naar Seoul. Joyce is in Zeeland opgegroeid nadat ze is geadopteerd vanuit Korea. Ze gaat op zoek naar de cultuur van Korea, niet zozeer naar haar biologische moeder. Anna weet ondertussen dat ze lesbisch is en blijft zoeken. “Liefde is nabijheid, vastgehouden worden (p.233)” Wie wil ze het liefst vasthouden en door wie wil ze vastgehouden worden?
“Wil jij nog eens kijken?” vraagt Lina aan Anna.“ Hij heeft de vorm van Ierland”(p.71). De moedervlek die leidt tot Lina’s dood; het startpunt van de permanente zoektocht van Anna, die schaamteloos mooi verhaald wordt.