Richard Zimler (1956) is geboren in New York, studeerde theologie en werkte acht jaar in de journalistiek. Sinds 1990 woont hij in Portugal waar hij naast zijn schrijfwerk, waaronder korte verhalen en recensies, zestien jaar journalistiek doceerde aan de Universiteit van Porto en aan een academie voor journalistiek. Sinds 2002 is hij genaturaliseerd Portugees staatsburger. Daarnaast is hij auteur van historische thrillers waarin de geschiedenis van het Jodendom een zeer belangrijke rol vervult. Zijn boeken, waarmee hij diverse prijzen won, stonden op bestsellerlijsten in 12 verschillende landen. In het Nederlandse taalgebied is in 1999 de vertaling van: The Last Kabbalist of Lisbon (De laatste kabbalist van Lissabon) verschenen, waarvoor hij in 1998 in Engeland de 'Book of the Year award' ontving. Van deze veelzijdige auteur is in 2011 een tweede boek in Nederlandse vertaling verschenen: De Warschau anagrammen.
In het najaar van 1940 wordt psychiater Erik Cohen, net als alle Joodse inwoners van Warschau, gedwongen om zich in het door de nazis ommuurde getto te vestigen. Hij trekt in bij zijn nicht Stefa en haar negen jaar oude zoontje Adam. Aanvankelijk loopt de relatie tussen de stugge en ontheemde Erik en zijn neefje stroef. Gedwongen om toch samen te leven onder barre omstandigheden, ontdooit hun verstandhouding en langzaamaan ontstaat er een warme band. Dan komt Adam op een dag niet thuis. De dag nadien wordt zijn lijkje, geheel ontkleed en verminkt, aan de christelijke kant van het ommuurde prikkeldraad teruggevonden. Kapot van verdriet en uit een diepgeworteld schuldgevoel omdat hij zijn neefje buiten had laten spelen, is Erik vastbesloten de moordenaar te vinden. Tijdens zijn speurtochten, samen met zijn oude vriend Izzy, ontdekt hij dat er al eerder een meisje uit het getto verdwenen is. Deze Anna is in dezelfde ontluisterende toestand als Adam in de muur van prikkeldraad gegooid. Wanneer er nog een lijk van een weesjongen wordt gevonden, concludeert Erik dat er een dieper verband moet zijn tussen deze gruwelijke moorden. De voortdurende vraag blijft of hij als Jood, onder de vreselijke leefomstandigheden, er toch in kan slagen het recht te laten zegevieren.
De titel van het boek verwijst naar het gebruik om eigennamen in anagrammen te veranderen. Dit was een gewiekste methode om met valse papieren de gettogrens over te steken. Deze gewoonte werd ook door sommige nazis toegepast, die niet het lef hadden onder hun eigen naam te opereren. Het boek wemelt van de symboliek, waardoor de auteur de Holocaust naar een hoger mythisch plan heeft getild. Want wat te afschuwelijk is voor woorden, moet toch verteld worden, ook al is het gegoten in een fictieve thriller.
Zimler heeft gekozen voor een raamvertelling, wat het lezen aanvankelijk niet gemakkelijk maakt. Het verhaal begint in 1941, als Erik na zijn dood in het getto terugkeert als een ibboer (Hebreeuws voor spook, dolende ziel). Hij zoekt naar sporen van zijn overleden familie en vrienden en aangekomen in de straat waar hij verbleef, ontmoet hij een man, Heniek, die is achtergebleven in de puinhopen van het getto. Op zijn uitnodiging vertelt Erik het relaas over zijn neefje Adam en de gruwelijke kindermoorden, terwijl Heniek het voor hem optekent. Tijdens zijn verslag spreekt hij Heniek af en toe aan, waardoor de belevenissen van Erik als een lang en aaneensluitend dagboek gelezen worden. Het taalgebruik is puur en weergaloos mooi, en de veelvuldig gebruikte metaforen voelen als pijnlijke, onderhuidse speldenprikken. Ondanks alle verschrikkingen die als leidraad dienen voor dit hartverscheurende verhaal, leest het als een spannende thriller, tegen de achtergrond van het dagelijks leven in een Jodengetto. Lief en leed, maar ook humor en positieve geluiden zorgen ervoor dat het boek geen lange aanklacht wordt tegen de gruwelijkheden ten tijde van de Holocaust. Het met prikkeldraad ommuurde eiland is het decor van de Joodse gemeenschap die, goedschiks dan wel kwaadschiks, in leven probeert te blijven, terwijl iedereen weet dat haar laatste uur geslagen is. Hierdoor leest De Warschau anagrammen als een intiem document, dat als een ijskoude deken over het leed van één heel volk ligt. De vertelling staat niet alleen symbool voor wat er zich in Polen heeft afgespeeld maar is tevens een universeel document over de Joodse geschiedenis.
Een geschiedenis die zo waar is, dat ongeloof als een siddering door je aderen loopt.
Het boek grijpt je bij de strot en verdient minstens zes miljoen sterren: wij zijn onze doden op zijn minst verschuldigd hun uniekheid te eren, aldus Erik Cohen.