Cassandra Mortmain (17) woont met haar vader, die ooit één succesvol boek schreef maar sindsdien geen pen meer op papier heeft gezet, haar artistieke stiefmoeder, haar verbitterde oudere zus Rose (21), haar jongere broer Thomas (15) en de knappe Stephen (18), de zoon van hun overleden dienstbode, in een vervallen kasteel. Ze hebben geen inkomsten meer, al hun goede huisraad is al verkocht, en de enige oplossing die ze kunnen bedenken is dat Rose een rijke man moet trouwen. Maar dan moet die er wel zijn.
Dan krijgen ze nieuwe buren: rijke, jonge Amerikaanse broers en hun moeder… Die nieuwe buren zetten hun leven voorgoed op zijn kop!

Je leest alle gebeurtenissen in de drie dagboeken van Cassandra, die ze bijhoudt om te leren een roman te schrijven en om haar snelschrift te oefenen. Haar observaties zijn oprecht, zitten vol droge humor en schetsen een levendig beeld van de omgeving, het kasteel en de bewoners. Je krijgt echt het gevoel dat je erbij bent en alles meebeleeft. Ook haar prille verliefdheid…
Het verhaal is erg tijdloos, je hebt helemaal niet het gevoel dat je een verhaal uit de jaren ’40/’50 aan het lezen bent (compliment ook voor de vertaler!).

Wat heb ik genietend zitten lezen! Ik vind het zo’n heerlijk verhaal. Ik ben ook wel erg nieuwsgierig geraakt naar de verfilming, dus die ga ik zeker bekijken binnenkort. Dank je wel Wilma dat je het zo goed ingeschat hebt, ik heb er weer een fijne leeservaring bij! Alleen dat bitterzoete einde hè…