Het meest intrigerende aan dit boek is dat je de hoofdpersoon begrijpt, maar eigenlijk verklaar je daarmee jezelf gek of de hoofdpersoon normaal. Huh? Hoe krijgt Myrthe dat voor elkaar?

Het woord 'burn-out' roept meestal heftige beelden op en wat je merkt in deze roman is dat Myrthe in niets de heftige toon aanslaat. Juist de humor in de vorm van ironie waarmee haar hoofdpersoon haar wereld ziet, maakt het verhaal luchtig.

Myrthe weet heel knap de lijn tussen 'gek' en 'normaal' grijs te kleuren. Zo blijken ook de begeleiders die 'normaal' zijn, bepaalde abnormale en grappige typetjes te zijn.

Deze roman is een aanrader voor wie ironie waardeert in een verhaal met een heftig onderwerp.