Dr. Sofia Maniewski, virologe aan het Instituut voor Tropische Geneeskunde in Antwerpen, draait net een wachtdienst wanneer ze van haar 11 jarig dochtertje Lorena een alarmerend telefoontje krijgt.

Mama, er zijn dieven in huis. Ze hebben op papa geschoten en ze willen mij ook vermoorden… – ebook, pg. 13

Na de politie te hebben verwittigd haast Sofia zich naar huis terwijl ze voortdurend in contact probeert te blijven met Lorena die zich wist te verstoppen in de geheime wijnkelder wanneer ze plots een mannenstem hoort, die iets brult wat haar bijna tot waanzin drijft: ‘Gotcha!’, gevolgd door een sadistische schaterlach.

In de jaren die daarop volgen probeert Sofia, weliswaar met vallen en opstaan, de draad van haar leven weer op te pikken.

Het boek heeft twee verhaallijnen die aanvankelijk gewoon naast elkaar lijken te lopen, om samen te komen en uit te monden in een toch wel verrassend einde.

Het verhaal van Sofia, geschreven in de ik-persoon, is meeslepend en met grote betrokkenheid geschreven. Je voelt als het ware haar angst, de pijn van het verlies, de moeilijke gevoelens rond haar rouwproces, haar twijfels, haar hoop, het terugvinden van en opnieuw verliezen,… Je merkt hier trouwens dat Sterre Carron voor Artsen Zonder Grenzen en het Instituut voor Tropische Geneeskunde in Antwerpen heeft gewerkt. Ze schrijft er heel gedreven over en werkte duidelijk met de nodige kennis van zaken het verhaal van Sofia uit.

Het verhaal van Rani, verteld door de ogen van een derde, is afstandelijker. Niet vergeten dat dit het zevende deel van de Rani Diaz serie is en al hoef je de vorige delen niet gelezen te hebben om mee te kunnen, het vergt wat van de lezer zijn eigen verbeeldingsvermogen om een correct beeld te krijgen van Rani. Rani Diaz is een heel gedreven politie-inspecteur, soms wat humeurig, maar zeker niet ongevoelig voor andermans leed. Tel daar een aantal persoonlijke besognes bij en je krijgt heel wat neveneffecten waarvan je je afvraagt of het wel relevant is voor het verhaal op zich. Het laat zich dan ook lezen alsof er wat remming opzit.

Eens de twee verhalen samenkomen worden alle aangehaalde draadjes netjes uitgewerkt en afgewerkt in een gedeelte dat leest als een trein.

Sterre Carron is een Vlaamse schrijfster, dat merk je overduidelijk aan haar taal-, woord- en zinsgebruik. Iets wat ik als Vlaamse wel kan smaken want ik heb het absoluut niet begrepen op schrijvers die hun afkomst verloochenen door alles wat ze schrijven te gaan vernederlandsen. Dus wat dat betreft een dikke pluim.