Dit boek maakte heel wat los. Niet alleen door het heftige onderwerp, maar ook omdat het zich voor een deel afspeelde rondom het LUMC, Het Leids Universitair Medisch Centrum. Ik werd bijna 12 jaar teruggeworpen in de tijd toen ik als over Emma die over de zonnige kades van Leiden liep, denkend aan het ziekenhuis. Zo heb ik ook gelopen, toen mijn dochter, net twee weken oud, op de intensive care lag. De beschrijving van dat gevoel en van de stad kwamen daardoor heel hard binnen.

De beschrijvingen van gevoelens zijn sowieso mooi uitgewerkt in dit boek. Ik werd het verhaal ingezogen en kon heel goed meeleven met de karakters.
Emma is een vrouw zoals er zoveel zijn. Ze leeft haar leven zoals het op haar pad is gekomen. Ze heeft een stabiele relatie, studeert en heeft uitzicht op een goede baan, alles is veilig, maar ze staat niet stil bij wat ze echt wil.
Pas als ze Boris ontmoet verandert dit. Boris is de katalysator voor verandering. Door Boris gaat Emma nadenken over haar wensen voor de toekomst.

Het verhaal leest gemakkelijk. De schrijfstijl is vlot, de karakters zijn likeable, het is romantisch en gevoelig en geeft een, niet vernieuwende maar wel, belangrijke boodschap mee:
Leef jouw leven! Stap uit de intercity en kijk af en toe om je heen. Stel jezelf de vraag: Zit ik nog wel in de juiste trein?

Een heel mooi debut dat vraagt om meer.