Ik mocht "Pussy Album" digitaal lezen voor de Leesclub. Het is maar goed dat het 'moest' want anders had ik het na de eerste tien pagina's in de hoek gegooid en het er waarschijnlijk ook niet meer uitgehaald.

Het boek begint al met de opdracht: 'Ik hoop dat je sterft aan dit boek.' Lekkere binnenkomer, maar ik geef toch de voorkeur aan iets dat ietsje minder grof is. Ik had wat recensies gelezen en het viel me op dat er maar twee mogelijkheden zijn bij dit boek. 'Love it, or hate it.' En ik hoor bij de laatste groep.

Pussy album gaat over Eva en Eva heeft er totaal geen moeite mee om seks te gebruiken om haar zin te krijgen. Maakt niet uit met wie, maakt niet uit waar, haar leven bestaat uit Seks en Drank. Ze kan geen baan houden, ze kan geen cursus volgen zonder dat er drugs of drank aan te pas moet komen, kortom: Eva is een zwakke dame zonder ruggegraat en ik had het hele boek echt een hekel aan het personage. (Seks met een leerling is ook niet echt iets dat je erg geliefd maakt...) Alcoholisme. (ZEER)grof taalgebruik. Pedofilie, drugs, seks seks seks en heel veel k*t.

Op geen enkel moment heeft het boek me 'gegrepen', of indruk gemaakt. Ik heb niet gelachen en ik heb er niets bij gevoeld. Het is een debuut, bij een grote uitgever, en het is 'literair' en misschien ben ik wel te dom om dat te begrijpen.... maar 'De grote, de kleine, dikke, dunne, met baarden, zonder. Met trieste ogen, met lelijke schoenen, met mooie lippen, met nare tanden, met een fijne geur...." om te eindigen, drie ebook-pagina's verder met 'Hun zomerhuisjes in de ardennen, hun kinderen die ik nooit zal kennen, hun scheefgezakte tuinen waarin ik naakt wil dansen' blablablaaaaa was voor mij echt teveel van het goede. En dat was dus pas op pagina 17, en toen wilde ik al niet meer verder lezen.

Als de schrijfster wilde shockeren, is dat gelukt. Maar niet op de manier die ze waarschijnlijk wilde. Ik ben wél in shock hoe iemand 200+ pagina's woordendiarree kan laten uitgeven en er nog lyrische recensies op weet te krijgen ook.

Op de laatste pagina's wist ze me eindelijk te raken. Iets te laten voelen.
En dat was dan niet omdat het verhaal me raakte, maar ik voelde opluchting dat het uit was en ik het aan de kant mocht gooien...............