We keren terug in de tijd naar 1963. Naar het Engelse Brighton. Dottie en Mary zijn 2 vriendinnen die elkaars tegenpolen zijn. Tegengestelden trekken elkaar echt aan zeker. Ze leren elkaar kennen op de leeftijd van 8 jaar en groeien samen op. Je hebt de verlegen Dottie enerzijds en de flapuit Mary aan de andere kant. Zoals elk kind hebben ze hun dromen over de toekomst. Bij de ene is dat simpelweg de liefde van haar leven vinden, trouwen en een gezinnetje vormen. Bij het andere meisje reiken de dromen wat verder, zij wil kunstenares te Parijs worden. Deze roman gaat vooral om het groter worden en het volwassen worden van de 2 meisjes. Met alle obstakels die kinderen en later pubers meemaken. Eerst simpelweg fietsen zonder handen, ontsnappen uit huis. Later samen op stap gaan, de eerste kus en uiteindelijk verliefd worden. Maar zoals steeds doet het leven niet altijd wat men wenst en gebeuren er zaken die niet mochten gebeuren. Hoe gaan de meisjes hier mee om? Zal hun vriendschap dit alles overleven?
De schrijfster heeft een zeer leesbare schrijftaal. Het levensverhaal van de meisjes komt uitgebreid aan bod. Maar in dit verhaal is niets voorspelbaar. Niets gebeurd zoals het zou moeten gebeuren. Als je denkt te weten hoe het zal gaan veranderd er iets in de verhaallijn. Houd je zakdoek bij de hand want het einde is echt niet zoals het zou moeten zijn.
Voor mij persoonlijk: Een mooie leeservaring rijker.