Met dit boek stelt Tommy Wieringa zijn moeder voor, maar ik heb niet het idee dat ik zijn moeder nu zo heel erg goed heb leren kennen. Eén karaktertrek komt wel naar voren en dat is dat zij zich zelf in het centrum van de wereld plaatst. Tommy gaat geduldig en liefdevol met zijn moeder om. Hij doet in elk geval wat zij vraagt en accepteert haar grillen. Zo lijkt het althans. Na een aantal interviews met hem te hebben gezien en gelezen had ik me het boek wat haatdragender voorgesteld, maar niets is minder waar. De band tussen moeder en zoon lijkt er toch één te zijn van onvoorwaardelijke liefde, al uit die zich soms helemaal niet. Misschien komt het omdat hij er nu met afstand naar kan kijken omdat ze al een paar jaar is overleden. Van de doden immers niets dan goeds.
Maar of ik nu zijn moeder heb leren kennen of niet. Tommy kan prachtig schrijven en de lezer geboeid houden.