Hendrik Haan is vader geworden, van maar liefst negen kuikentjes. En nog eens acht. En bij nog een kip weer drie, en daar nóg tien. Dat maakt dus dertig erg beweeglijke kuikentjes. De andere dieren op de ‘dierderij’ (een boerderij zonder boer?) helpen de kuikentjes bijeen te houden én uit elkaar te houden: want als ze eenmaal weer gevangen zijn, hoe weet je wie wie is? De schapen en geit maken dan dertig genummerde truitjes: dat vergemakkelijkt het leven van de beproefde vader die zijn spruiten naar de kuikencrèche stuurt, overleef-les laat volgen en probeert ze wat op te voeden en rustiger te laten zijn. Al kunnen zelfs keurig opgevoede kuikentjes niet belet worden de tractor te kapen om naar het strand te gaan.  

Alle dubbele platen van Gouden Penseel-winnares Alice Hoogstad worden begeleid door vierregelige rijmen. Die rijmen zijn soms wat geforceerd: ja, ‘tien’ rijmt makkelijk op ‘Jozefien’ en ‘Carolien’, en ‘thee’ op ‘o jee’. Moeilijk is karamellenverzen maken niet, dat kan zelfs ik ook, zoals u ziet. Lida Dijkstra heeft dan wel weer haar best gedaan er nogal wat puns in te steken: de kuikens ‘piepen er tussenuit’, ze marcheren in ganzenpas, ze rennen als ‘kippen zonder kop’… Dat is dan vooral weer leuk voor de voorlezer.  

Want het is niet helemaal duidelijk voor welke leeftijd dit prentenboek bestemd is: als je afgaat op de tekeningen, het rijm en het non-verhaaltje (er is eigenlijk geen ‘plot’: de kuikentjes worden geboren, geteld, opgevoed, van truitjes voorzien en halen streken uit), zou je aan kleuters denken. Maar die zijn dan weer niet in staat om de kuikentjes te tellen, waartoe dit boek toch uitnodigt. Verschillende platen na elkaar zelfs wordt de lezer verzocht de dertig kuikentjes te zoeken en te tellen, als ze kriskras over het erf stuiven, zich in de kasten en potten verstoppen of hun truitjes krijgen. Als ze die truitjes hebben, kunnen ze zelfs vier keer geteld worden: twee keer vijftien, drie keer tien, zes keer vijf en vijftien keer per twee. Dit soort vermenigvuldigingen kunnen pas kinderen van 7 of 8 aan. En die zijn dan weer te oud voor dit boek. Een prentenboek met een moeilijk te bepalen doelgroep dus, waardoor het zijn doel voorbij schiet.