"Het onzichtbare leven van Ivan Isaenko" een debuutroman, waar je op het eerste zicht niet echt weet wat je moet verwachten. Het neemt je mee met Ivan Isaenko die uit zijn standpunt verteld over zijn 17 jarig verblijf in "Mozir Ziekenhuis voor ernstige zieke kinderen" (zoals hij het zelf noemt). Dit ziekenhuis is in Wit-Rusland waar Tsjernobyl-slachtoffers worden behandeld. Ivan Isaenko is misvormd, hij heeft geen benen, 1 arm en drie vingers, zelf zijn gezichtspieren zijn los verbonden met zijn hersens, daardoor kan hij geen emotie tonen via zijn aangezicht. Toch heeft Ivan een hoog IQ en is observeren één van zijn dagelijkse bezigheden. Zijn dagen in het ziekenhuis is ook steeds een herhaling, hij zit tussen kinderen met zware beperkingen, waar hij ook geen contact mee kan sluiten. Zijn ouders heeft hij nooit gekend omdat hij ten vondeling is gelegd. Buiten zuster Natalja heeft hij met niemand echt een band. In het ziekenhuis leeft hij in een eigen soort bubbel, ontsprongen door fantasie en het leven beetje dragelijker te maken, lezen hoort tot die bubbel. Tot er een nieuwe patiënt arriveert, de mooie zeventienjarige Polina. Polina heeft leukemie, hier ontstaat een mooi liefdesverhaal. Tussen twee jongeren die weten dat er geen toekomst voor hen is weggelegd, twee jongeren die verbonden zijn aan verdriet en pijn. Het verhaal heeft een zekere donkere kant en soms kruipt het onder je vel. Ik ben een fervente lezer met een uiteenlopende smaak dus er zijn al zeker veel boeken aan me gepasseerd. Is dit een herhaling van "een weeffout in onze sterren" nee totaal niet (al wordt het boek wel vergeleken), maar als debuut kan dit wel tellen. De emotionele verwoording, verwoording over dood, het heeft me met momenten bij de keel gegrepen. Er zijn delen die ik echt heb onderstreept of 2 keer heb gelezen, de auteur verwoordt de schoonheid van Polina op zo een mooie manier. Dit is een boek om niet één keer te lezen maar het een tijdje te laten liggen en nog eens te lezen, zelf de sarcastische (noem het niet humoristisch) stukken zijn zeer origineel. Tijdens het boek is mijn hoop blijven groeien, hoop naar een mooi einde, door die hoop had ik het plot zeker niet zien aankomen. Ook de cover begrijp je pas als je het boek hebt gelezen, dat maakt het dan zeker mysterieus en geeft dan toch dat onverwachte. Als auteur zal je met iets heel speciaal nu moeten afkomen, om hier aan te tippen, ik schrijf hier met hoofdletters "ORGANILITEIT TEN TOP".