De broers Barrett en Tyler worstelen met hun innerlijke ik, het alledaagse van het leven, de teleurstelling dat ze niet groots leven.

Tyler is niet de beroemde liedjesschrijver geworden die hij graag wilde zijn en Barrett heeft moeite met relaties en kan geen man blijvend aan zich binden.

Tyler woont samen met zijn ongeneeslijk zieke vriendin Beth en Barrett woont bij hen in. Wanneer de ziekte van Beth dan toch op z'n retour lijkt weten beide mannen niet hoe met deze rollercoaster aan emoties om te gaan.

Dit boek heb ik gelezen voor een leesclub. De recensies waren veelbelovend en daarom viel de keuze dan ook op dit boek.

Toen ik het boek uit had, had ik het gevoel ergens de boot te hebben gemist. Een auteur die zo wordt bejubeld, een boek met zulke recensies, ik had er echt zoveel meer van verwacht. Het volgen van de twee broers in een deel van hun alledaagse leven was voor mij bepaald niet boeiend. De diepgang heb ik niet kunnen ontdekken en de grote lappen tekst die tussen haakjes staan lieten mij elke keer de draad kwijtraken, waardoor deze mij in grote mate gingen irriteren.

De personages irriteerden mij ook. De vicieuze cirkel van ontevreden zijn, het gezemel en geneuzel daarover, het niets veranderen hieraan, om daarna weer ontevreden te zijn...... gaven mij de neiging om ze bij kop en kont te pakken, door elkaar te schudden en te zeggen, houd je mond en doe er wat aan!