Uitgeverij Sijthoff noemt Albino van Peter Moore Smith een "literaire thriller". Hoewel ik problemen blijf houden met het bepalen van wat "literair" is en wat niet, mag het van mij. Noem het maar zoals je wilt. Al was het maar omdat "het spannende boek" hierdoor toegankelijker en dus populairder schijnt te worden. Ik heb deze keer meer moeite met het kenmerk "thriller". Albino is geen thriller, het is een tragedie. Het vertelt het trieste verhaal van het leven van een trieste albino met de trieste naam Angel in het rijke Los Angeles. De lichamelijke beperkingen van Angel en het levenslange gebrek aan liefde, verklaren de grote rol van drank en drugs in zijn leven. En de glazen Jack Daniels en de wonderlijke hoeveelheid pillen verklaren op hun beurt het feit dat Angel voortdurend in een waanwereld leeft. Geen wonder dat je gedachten met je op de loop gaan als een plotselinge liefde in je leven even plotseling verdwijnt.

Dat is het. Veel meer heeft Albino niet te bieden. Hoewel Moore Smith prachtige zinnen kan schrijven, verliest hij zichzelf hierin te vaak. De psychedelische beschrijving van zowel de (eeuwig zonnige en dus voor een albino totaal ongeschikte) omgeving als de naieve waangedachten van Angel werken al snel irritatie op bij een lezer die op zoek is naar spanning. Zelfs de vaak zo succesvolle "plotwending op het eind" kan het boek niet redden. De wending lijkt te logisch om zelfs maar enigszins onverwacht te zijn. En is er eigenlijk wel sprake van een plot? Het is mij nog steeds onduidelijk wat Moore Smith heeft willen vertellen.

In ieder geval eindigt het boek net zo triest als het begon. Zoals het een tragedie betaamd. Misschien komt het boek beter tot zijn recht in een ander hoekje van de boekhandel. Als thrillerliefhebber kan ik niet anders dan u adviseren het boek te laten liggen waar het ligt.