Dimitri Leue is in Vlaanderen vooral bekend als acteur en regisseur voor televisie, radio en theater. Eerder schreef hij al theaterteksten en kinderboeken. Zijn fictiedebuut Het Lortchersyndroom is dan ook gebaseerd op een toneelstuk, dit gelijknamige toneelstuk schreef hij samen met Warre Borgmans.

Het Lortchersyndroom gaat over de familie Lortcher, meer specifiek over Peer en Marcel Lortcher, vader en zoon. De vergeetziekte hangt de familie Lortcher constant boven het hoofd. Marcel moet aanzien hoe de dementie de geest van zijn vader langzaam wegknaagt. Peer is een bekend componist en dus probeert Marcel zijn geheugen op te frissen met zijn eigen muziek. Wanneer dit niet het gewenste resultaat oplevert grijpt Marcel terug op de dagboeken van zijn vader en begint zo aan een familiekroniek.

Het Lortchersyndroom is een familieverhaal en in sommige passages ook zeker een knap portret van iemand die met alzheimer kampt en de invloed die dit heeft op zijn naasten. Leue werkt de vader-zoonrelatie het best uit in dit boek. ‘Ik lijk zo akelig veel op mijn vader. Dat de geschiedenis zich herhaalt, zeggen ze herhaaldelijk. Ik beaam het cliché.’ De lezer vindt dezelfde trekjes al snel terug bij zowel vader als zoon.

Het is duidelijk aan het boek af te lezen dat het verhaal een bewerking is van een toneeltekst, maar dat maakt het boek als roman niet per se heel geslaagd. Zinnen volgen elkaar snel op, er zit veel informatie in zinnen die geschreven zijn om mooi te klinken, maar zonder betekenis of diepgang. Het verhaal springt van de hak op de tak, met heel veel wisselingen in tijd; iets wat op het toneel met verschillende acteurs wellicht voor veel dynamiek zorgt, maar dat in het boek vooral voor veel verwarring zorgt. Daarbij komen veel uitweidingen en verhalen over de familiegeschiedenis die niet direct iets toevoegen aan het grotere geheel of de belangrijkste personages. Deze uitweidingen zijn vervolgens weer te weinig uitgewerkt om echt van een ‘familiekroniek’ te kunnen spreken, het zijn vooral losse anekdotes en een handjevol gebeurtenissen.

Leue zet met de oude Peer een vervelend personage neer, de trots op het feit dat hij vier talen spreekt (en dus ook elk woord in vier talen herhaalt wanneer hij met Marcel praat) werkt de lezer al snel op de zenuwen. Daarnaast zijn de Lortcher-personages duidelijk seksueel gefrustreerd. Schunnig taalgebruik wordt niet geschuwd, maar heeft geen andere functie dan te shockeren. Centraal thema in het boek is ook overspel. Marcel komt er via de dagboeken achter dat zijn vader zijn moeder heeft bedrogen, zelf krijgt hij een relatie met een getrouwde vrouw, hierin ziet hij vervolgens een familietrekje.

De dagboeken van Peer zijn in het begin erg geloofwaardig, later lijkt het alsof een soort alwetende verteller zijn dagboeken overneemt, er komen ook veel dialogen in voor, iets wat in een dagboek doorgaans niet het geval is. Al met al weet Leue de familierelaties en vooral de vader-zoonrelatie mooi weer te geven, maar het verhaal als roman is zeker een stuk minder geslaagd.