Sarah Winman oogstte veel succes met haar debuutroman “Toen god een konijn was”.
Met “Het laatste jaar van Marvellous Ways” levert ze haar tweede boek af.

PERSONAGES
Het verhaal concentreert zich voornamelijk op de personages van Drake, een jonge soldaat die gedesillusioneerd en getraumatiseerd uit de 2e wereldoorlog terugkomt, en Marvellous Ways, een kranige dame van 89 jaar oud die al bijna haar hele leven alleen woont in haar woonwagen aan een afgelegen zijrivier in Cornwall. Eerst maakt de lezer afzonderlijk kennis met hen, om dan later hun verhaallijnen te zien samenvloeien.
Enkele bijfiguren worden ook ten tonele gevoerd, maar de uitwerking van deze personages blijft eerder vlak en bovendien worden sommigen pas laat in het verhaal geïntroduceerd waardoor ze niet volledig tot hun recht komen.

COVER
De cover geeft verschillende elementen weer die in het verhaal een rol spelen, zoals de zeester.
Eén van de leesclubleden, Annemieke de Jong, merkte terecht op dat de appelblauwzeegroene kleur symbool staat voor PTSS oftwel Post Traumatisch Stress Syndroom. Aangezien Drake hieraan lijkt te lijden, is de kleur van de cover – al dan niet bewust – zeer passend bij de inhoud van het boek.

TITEL
De oorspronkelijke Engelstalige titel van het boek luidt “A Year of Marvellous Ways”.
In de Nederlandstalige vertaling werd gekozen voor “Het laatste jaar van Marvellous Ways”.
Hoewel deze titel aan de lezer een referentiekader geeft, blijft het spijtig dat de dubbele betekenis van de Engelstalige titel hierbij verloren is gegaan.

VERTALING
Naarmate je verder in het boek komt, kunnen de vele taalfouten beginnen storen omdat ze je aandacht afleiden. Een extra correctieronde voor de definitieve uitgave zou het boek zeker beter tot zijn recht hebben laten komen. Indien je gewoon bent om in het Engels te lezen, is het misschien een idee om de oorspronkelijke versie te lezen.

BIJZONDERE SCHRIJFSTIJL
Winman hanteert in dit boek een zeer poëtische schrijfstijl en ze weet dit doorheen het hele verhaal vol te houden.
Enkele voorbeelden hiervan zijn:
“Degenen die achterbleven, baden voortdurend voor vrede, maar die gebeden keerden terug overdekt met stempels met terug naar afzender.”
“… ze (zou ze) stomen boven een vuur dat een gaatje in de nacht zou branden.”
“… binnenkort zou de nacht voor altijd de dag gevangennemen.”

De omschrijvingen zijn vaak zo beeldend dat je als het ware het gevoel krijgt in een fotoalbum te bladeren of naar een film te kijken!
Het geheel heeft iets weg van de film “Life of Pi” (het boek heb ik nog niet gelezen): zeer beeldend beschreven, dromerig, de waarheid is vaak tussen de lijnen door te lezen,…
Op die manier worden soms moeilijkere onderwerpen op een mooie en serene manier beschreven, waardoor emotie en diepgang aan het verhaal worden meegegeven.

Deze schrijfstijl zal voor sommige lezers de zwakte van het boek betekenen: je moet immers geregeld een pauze nemen om alles te laten bezinken en je kan het verhaal moeilijk in 1 keer uitlezen.
Voor andere lezers zal dit dan weer net de sterkte van het boek zijn: je wil je in die mooie beschrijvingen blijven onderdompelen.

Hoewel dit verhaal zich duidelijk lijkt af te spelen in onze wereld, zijn sommige beschrijvingen een beetje surreëel waardoor ze magisch aandoen. Mogelijk kan je deze als volgt verklaren:
Doorheen het hele boek halen de personages herinneringen aan. In herinneringen wordt de realiteit vaak mooier voorgesteld dan ze in werkelijkheid geweest is. Dat is nu eenmaal een eigenschap van de menselijke geest.
Bovendien is een goede dosis verbeelding een mooie manier om met de hardere realiteit om te gaan. Het zorgt voor een beetje magie in het leven van alledag ;-)

EINDOORDEEL
Hoewel ik meestal behoorlijk streng ben voor boeken waar (veel) taalfouten in staan, knijp ik in dit geval een oogje dicht. De poëtische schrijfstijl van Winman heeft mij volledig kunnen bekoren en zorgt ervoor dat ik met een positief gevoel op dit boek terugkijk.

CREATIEF: STIFTGEDICHT
Dat dit boek met zijn poëtische beschrijvingen zich ook uitstekend leent voor creatieve bezigheden, bewijst dit stiftgedicht.