Het schrijversduo Aljoscha Andreas Long en Ronald Pierre Schweppe schreven eerder samen “de veertien geheimen van de panda” en “de zeven geheimen van de schildpad”.
Long is een Duits schrijver, psycholoog, filosoof, componist en tai-chileraar. Schweppe is muzikant in een orkest en meditatieleraar. Samen richtten ze in 1999 het Instituut voor Persoonlijke Integratie op in München, Riga en Beijing.

Met de wijsheid van de witte wolf brengen ze thema’s als zelfzorg, tevredenheid en zelfacceptatie in de aandacht. Aan de hand van volksverhalen uit de hele wereld worden verschillende thema’s besproken en gelinkt aan meditatieoefeningen. De witte wolf (zit vol levensvreugde, is ontspannen en vrolijk) en de zwarte wolf (die o.a. staat voor onrust, angst, woede) vormen de rode draad doorheen dit boek. De wolf die jij besluit voedsel te geven, zal sterker worden.

De aantrekkelijke cover, titel en ondertitel beloven een inspirerende leeservaring te bieden. Het meest vernieuwende en verfrissende aan dit boek zijn de volksverhalen. Ze geven stof tot nadenken en zetten je op een zeer vrijblijvende manier aan het werk. Jammer genoeg houdt het daar een beetje bij op. Verwacht geen integratie van eigenschappen die wolven in verschillende culturen worden toegedicht of wijsheden die we uit het leven van wolven kunnen halen. De wolf is bijzaak.
Het dubbele in dit boek zijn de soms naar moralisering neigende ‘toelichtingen’ van de auteurs bij deze volksverhalen. En laat het nu net een boek zijn dat het tegenovergestelde promoot. De verbindende teksten tussen volksverhalen en meditatieoefeningen zullen een goede kennismaking zijn voor wie deze materie eerder nieuw is, maar wie op zoek is naar meer verdieping, blijft op z’n honger zitten.

Laten we het een luchtig boekje noemen dat aanzet om toch af en toe stil te staan bij wat we doen, waarom we het doen en wat het ons helpt. In tijden waar iedereen af en toe wel eens op de tippen van z’n tenen loopt, kan dit boekje voor sommigen misschien een moment van pauze en inzicht zijn. Helaas blijven de auteurs te veel op de oppervlakte en slagen ze er niet in echt te raken.