Het nadeel van psychologische thrillers is soms het grote gebrek aan spanning. Bij het ontbreken daarvan moet de kwaliteit van het verhaal en de manier van vertellen het volledige boek dragen en is er geen vangnet meer over voor als één van beide het  al dan niet  tijdelijk laat afweten. Het vergt dus nogal wat van een auteur en alleen de allerbeste zijn mijns inziens in staat zich binnen dit genre staande te houden. Je valt namelijk meteen door de mand als je niet in staat bent de lezer constant te boeien en  het liefst  regelmatig op het verkeerde been te zetten. Lukt dat niet, dan gaat het verhaal al snel uit als de bekende nachtkaars en zal het boek binnen de kortste keren aan de kant worden geschoven. Ondanks de hoge moeilijkheidsgraad zijn er toch vrij veel nieuwe auteurs die zich binnen het genre proberen te onderscheiden en de uit Californië afkomstige Jodi Compton mag zonder enige twijfel tot één van de meest talentvolle worden gerekend. Ze debuteerde in 2003 met het boek De vermiste man en introduceerde daarin de gedreven rechercheur Sarah Pribek, die vanwege haar grote sociale betrokkenheid al snel indruk wist te maken op het lezerspubliek. Het boek schreeuwde bijna om een vervolg en twee jaar later verscheen dat dan ook in de vorm van het eveneens verrassende Het kille huis, waarmee Compton haar pas verworven reputatie wist te bevestigen.

In Het kille huis komen een groot aantal verhaallijnen uit het eerste boek van Jodi Compton weer terug. Dat kan prettig zijn om een compleet beeld te krijgen, als de lezer haar eerste boek nog niet gelezen heeft. Maar aan de andere kant kan het ook wat afleiden van het nieuwe verhaal, waar je absoluut je aandacht bij moet houden. Sarah Pribek krijgt de opdracht om op zoek te gaan naar de verdwenen Aidan Hennessy, de zoon van een succesvol auteur, die na een aantal strubbelingen met zijn vader van de aardbodem lijkt te zijn verdwenen. Daarnaast moet ze achter een melding aan over een arts die volledig illegaal zijn beroep lijkt uit te oefenen. Tijdens haar speurtocht naar Hennessy komt ze in contact met het volledige gezin en met name met de tweelingzus Aidan, de knappe Marlinchen, die in haar eentje haar familie bij elkaar probeert te houden. Wat na het overlijden van haar moeder niet echt makkelijk is, en nog moeilijker wordt als haar vader na een beroerte in het ziekenhuis terecht is gekomen. Langzaam maar zeker begint Pribek de beseffen dat er heel wat aan de hand is binnen het gezin maar dat ze allemaal zo hun redenen hebben om de waarheid te verbergen.

Met een prachtige manier van vertellen heeft Jodi Compton een uitstekend boek geschreven, waar de onderhuidse spanning constant voelbaar is. Meteen vanaf het begin lijkt het overduidelijk dat de familie Hennessy veel te verbergen heeft, maar krijg je nauwelijks de kans om de vinger op de zere plek te leggen. Het is haast of je samen met Pribek de feiten moet analyseren en je hersens moet pijnigen om uit alle informatie wijs te worden en daar dan de juiste conclusies uit te trekken. Maar iedere keer als je denkt dat je iets op het spoor bent, blijkt het later toch net weer anders te zijn en kan je feitelijk weer opnieuw beginnen. De wanhoop die de rechercheur af en toe bekruipt kan je daarbij ook zelf letterlijk voelen. Ondertussen houdt ook het onderzoek van Pribek naar de illegale praktijken van de arts de lezer aardig bezig. Is de arts een bedrieger die moet worden aangepakt, of doet hij mogelijk toch heel goed werk? En zo ja: mag een rechercheur van de politie dat dan toestaan of moet ze de man voor het gerecht brengen. Morele vraagstukken zijn een mooi onderdeel van psychologische thrillers en in Het kille huis krijg je er meerdere voor je kiezen.

Het maakt van dit tweede boek van Jodi Compton een absolute winnaar en van Sarah Pribek een levensechte rechercheur. Vandaar dat na het lezen van dit boek er slechts één conclusie mogelijk is: Jodi Compton is een aanstormend talent en zal kunnen uitgroeien tot een regelrechte sensatie.