De roman Erfgoed van Ellen Ombre vertelt het verhaal over Lakshmi Kanhai die op jonge leeftijd met haar moeder van Suriname naar Nederland is gekomen. De auteur stelt de problematiek rondom immigratie in Nederland aan de kaak. Ombre wil in deze roman echter te veel tegelijk waardoor de personages en gebeurtenissen oppervlakkig blijven.

De auteur wil in Erfgoed aan de ene kant de problematiek rondom cultuurverschillen binnen een samenleving op verschillende fronten aankaarten en aan de andere kant de ingewikkelde gezinssituatie waarin Lakshmi zich bevindt uitlichten. De roman vormt echter een onsamenhangend geheel dat voor de lezer helaas moeilijk te volgen is. De verschillende verhaallijnen volgen elkaar niet logisch op en worden niet genoeg aan elkaar verbonden.

Een overvloed aan erfgoed
Het toonbeeld van Nederlands erfgoed is in deze roman het schilderij Het meisje met de parel van Johannes Vermeer. Dit schilderij vormt een rode draad in het leven van Lakshmi. Maar Ombre levert via haar personages ook veel kritiek op de Nederlandse maatschappij. ‘Wilders moet zich niet schamen om wie hij is, hij moet zich schamen om wat hij teweegbrengt. […] Nederland is niet meer wat het was, het was een beschaafd land toen we kwamen.’ Ombre stipt veel discussies aan in haar roman, maar werkt ze niet goed genoeg uit om relevant te zijn voor het verhaal van Lakshmi. De Nederlandse politiek, de Decembermoorden, het koloniale verleden, het misbruik in de katholieke kerk en de Sinterklaasdiscussie worden allemaal slechts aangestipt. De relatie die de personages met deze discussie hebben blijft vaag, maar de relaties tussen de personages onderling zijn ook problematisch.

Gezinssituatie
Lakshmi woont met haar moeder en dochter in Nederland, terwijl haar vader en de vader van haar kind in Suriname verblijven. De hele roman bouwt op naar de ontmoeting met haar vader, maar dit wordt vervolgens in een zin afgedaan. ‘De volgende dag ontmoette ik de man om wie de onderneming naar Suriname was begonnen. Bij mijn vertrek, een week later, was hij nog steeds wie hij was: Meester, de vader.’ De familierelaties in Erfgoed zijn een verhaal op zich, maar ook hier wordt door Ombre dus te weinig ruimte aan gegeven. Al met al komt de roman van Ombre als Nederlands erfgoed helaas niet overtuigend genoeg uit de verf.

[Deze recensie verscheen eerder (2014) op CLEEFT]