Wolf is een bundeling van 13 essays over de vrouw, samengesteld door Maartje Laterveer. Met bijdragen van o.a. Herien Wensink, Anaïs Van Ertvelde, Naema Tahir, José Rozenbroek en Bo van Houwelingen.

Wolf is duidelijk een kind van zijn tijd. De pussygrabber in het Witte Huis en de #MeToo-beweging hebben indruk nagelaten en hebben aangezet tot het stellen van nieuwe, kritische vragen. Hoe vrij zijn wij als vrouw vandaag de dag eigenlijk écht? Slaat de slinger soms door? Vrouwen en woede, gaat dat wel samen? Wat zo sterk is aan de bijdragen in deze bundel is dat ze niet alleen het blijvend belang van het feminisme benadrukken, maar dat ze ook durven erkennen dat de feministische beweging niet perfect is. Dat 'wij vrouwen' soms ook een patriarchale blik op de wereld werpen. Dat we soms zwalken. Dat niet alles zwart of wit is.

Verschillende essays in Wolf hanteren bovendien een intersectioneel perspectief. Zo wordt bijvoorbeeld gereflecteerd over het kruispunt tussen vrouw zijn en het leven met een beperking, of het leven binnen de oosterse cultuur, of ouder worden. Deze essays waren by far mijn favorieten, en naar deze bijdragen zal ik zeker nog terugkeren. Enkel de LGBTQ-stem vond ik op dat vlak nog ontbreken. De essays vertrekken vaak vanuit de tweedeling tussen man en vrouw, en houden hier misschien iets te weinig rekening met de grijze zones die hiermee over het hoofd worden gekeken.

Los daarvan maakt Wolf als geheel een sterke indruk. Wie op zoek is naar een vlot leesbaar, actueel en kritisch boek over wat het is om vrouw te zijn, zal in deze essays zeker iets van zijn gading vinden.