Een coming of age verhaal op een te journalistieke wijze gebracht.

Edith Tulp is een journalist die voor haar werk regelmatig reizen maakt door Afrika. Reizen die haar inspireerden voor een 2-tal romans.
Alleen dapper te zijn is een verhaal over een jonge vrouw met een wat getroebleerde jeugd en een weinig omlijnd toekomst beeld.
Uit pure wanhoop richt ze zich op wat zelfonderzoek in een groepstherapie. Met weinig resultaat. Ze voelt zich hier alles behalve op haar gemak. Wel wordt ze gewezen op een reisdoel met de nodige uitdagingen, een tocht door de Sahel. Impulsief als ze is wordt op een hop en een sprong de reis geboekt.
Het reisgezelschap is niet helemaal wat ze ervan verwacht heeft. Ze heeft moeite om haar weg te vinden.
Daarbij is de moeizame verhouding met reisleider Koen ook niet echt rustgevend. Verliefdheid en afkeer wisselen elkaar af.
En helaas blijkt ‘witte ridder’ Koen te wisselvallig om een vaste baken in haar leven te worden.
Na de omzwervingen in de woestijn blijkt ze zich niet langer thuis te voelen in een, haar beklemmend Nederland. Een opnieuw impulsieve beslissing om ontwikkelingswerk te gaan verrichten in Liberia geeft haar eindelijk het inzicht dat dat is wat ze wil gaan doen, de mens in Afrika helpen. Echter de roman eindigt met een open eind. Eindelijk heeft ze haar bestemming gevonden, maar helaas ziet ze ook de keerzijde van het hedendaagse Afrika en de rol van het westen. En het zou zomaar heel slecht met haar kunnen aflopen........

Edith kan schrijven dat is duidelijk, ze weet haar onderwerpen zeker te kiezen en zijn ook zeker interessant. Echter, waar het misgaat weet ik niet, maar het verhaal, hoe gruwelijk, romantisch, politiek correct dan ook, beklijft niet. Je leest wat je leest, maar mijn gevoel zegt, ‘nou en?’. Kortom als roman boeit het niet. Het is meer een journalistiek stuk dan een roman. En dat wringt als je een coming of age van een jonge vrouw wilt beschrijven. Dus helaas voor mij een niet echt geslaagd boek.