Carrie Pilby is een aparte meid. Ze woont in New York in een appartment die haar vader betaald en is een genie. Ze is afgestudeerd op 19 jarige leeftijd van een Ivy League universiteit. Ze is sociaal compleet incapabel, de enige die ze met regelmaat ziet is haar therapeut.

Carrie is een excentriek persoon maar ze zit behoorlijk vast in haar eigen denkpatronen. Door haar intelligentie vindt ze zichzelf beter dan anderen. Ze heeft het idee dat ze zelden iemand tegenkomt die haar intelligentie kan evenaren. Ze is eigenlijk enorm arrogant. Ze heeft niet door dat de wereld groter is dan haar neus lang is, dat de wereld niet zwart/wit is en dat er meerdere (zelfs betere) kwaliteiten in mensen zitten dan alleen hun intelligentie. Ze is awkward. Hypocriet. Een kluizenaar eigenlijk omdat ze zich niet wil mengen in een wereld die ze niet begrijpt.

“Ja, ik weet het; iemand die denkt dat ze doorslaat omdat ze kantoorbenodigdheden gaat kopen, heeft inderdaad iets lachwekkends. Nou, ieder diertje zijn pleziertje. Jij mag porno kijken, wiet roken, met een fles sterke drank op het dak klimmen en huilen naar de maan maar ik AAI LEKKER MET MIJN VINGERS OVER MIJN FRAAIE ROZE GUM EN SLAAK EEN EXTATISCHE ZUCHT. Bovendien wordt ík in elk geval niet wakker met een kater of een lelijke zuigzoen in mijn hals.”

Carrie leeft al een hele tijd volgens haar eigen regels maar eigenlijk wordt ze daar niet gelukkig van. Haar therapeut is het zat en geeft haar een aantal opdrachten.

1. Verzin 10 dingen die je leuk vind en voer ze uit.
2. Sluit je aan bij een club en praat met mensen.
3. Maak een afspraakje met een jongen die je ook echt leuk vindt.
4. Vertel iemand dat je om hem/haar geeft, je psychiater telt niet.
5. Vier een feestje maar niet niet in je eentje.

Carrie gaat door bovenstaande opdrachten inzien dat ze wereld meer is en anders in elkaar zit dan ze dacht. Ze probeert er met man en macht achter te komen waarom mensen doen wat ze doen. Waarom doen mensen slechte dingen? Waarom gaan mensen vreemd terwijl ze weten dat ze dan iemand ontzettend kwetsen? Waarom liegen mensen als ze weten dat het fout is? Waarom praten mensen hun daden goed? Als het vandaag niet goed is waarom morgen dan wel? Wat is goed eigenlijk? Wanneer ben je een goed persoon? Door middel van de opdrachten komt ze erachter dat dingen niet zo zwart/wit zijn als ze in eerste instantie dacht. Ze verbreed haar blik en uiteindelijk wordt ze daar ook een gelukkiger mens van.

Toen ik het boek kreeg dacht ik dat het een romantisch boek zou zijn, De cover doet meer denken aan een chicklit terwijl dat het echt niet is. Het is een beetje misleidend. Ik had er iets anders van verwacht.

Bij het lezen van dit boek hield ik in het begin van Carrie. Ik hou van excentrieke hoofdpersonages, prettig gestoorde mensen. Mensen met een afwijkende kijk op het leven. Awkward mensen. Heeeerlijk.

Maar na een tijdje begon ik me ontzettend te irriteren aan Carrie. Ze is arrogant, koppig, oordeelt over alles en iedereen terwijl ze zelf geen reet uitvoert en alleen maar klaagt over de wereld. Ze snapt er gewoon echt niks van. O en ze is nog hypocriet ook! De dingen die ze bij andere mensen helemaal afkeurt, gaat ze zelf doen.

Dan komt er een punt waarop je begrijpt dat ze het niet snapt en begrip krijgt voor waarom ze dit niet snapt. Ze is een jong genie. Waar iedereen anders hun ontwikkeling op social en intellectueel niveau vrij gelijk loopt met leeftijdsgenootjes zit er bij haar een enorme discrepantie (afwijking) in. Ze heeft gewoon nooit echt sociale vaardigheden aangeleerd. Nooit geleerd dat niet iedereen hetzelfde is. Ze heeft alleen academische feitjes aangeleerd. Ze loopt gewoon achter!

Dat was het moment ook waarop ze zichzelf allerlei existentiële levensvragen (die vragen van, waarom ben ik hier, wat is het nut, waarom ben ik zoals ik ben, waarom zijn anderen zoals ze zijn?) ging stellen. Ze begint steeds meer in te zien hoe de wereld echt in elkaar ziet en je ziet haar daarin ontwikkelen. Ze ontwikkelt meer begrip voor andere mensen, krijgt betere sociale vaardigheden en zet zich in voor een doel.

Het boek heeft mij gemengde gevoelens gegeven. Aan de ene kant vond ik haar gedachtegangen soms briljant om te lezen en aan de andere kant ergerde ik me kapot aan haar arrogantie en hypocritie. De cover heeft voor mij de plank een beetje misgeslagen doordat het doet denken aan een chicklit maar niets minder waar is. Ik zou het boek niet snel aanraden.