Net als de voorganger, Mara en Dann, is dit boek niet 'vooruit te branden'.... nog minder eigenlijk. Dann was en bleef voor mij onbegrijpelijk. Ali is het enige personage in het boek, dat tot leven kwam. Ook Griott, de dochter van Mara, zelfs Ruff de sneeuwhond bleven saaie, platte typetjes. Er gebeurt weinig tot niets en hoewel dat geen bezwaar hoeft te zijn, want ook dat kan heel interessant en/of spannend zijn om te lezen, leidt het hier tot dichtvallen van de (oog)luiken.
Moeilijk te waarderen dus... als boek voor het slapen gaan, heeft het meerd dan voldaan aan de verwachtingen, maar ik lees toch liever een boek dat mij nachtrust kost. Voor mij voorlopig geen SF/Fantasy meer van de hand van Doris Lessing.