Alice is een 28-jarige die Londen heeft verlaten om een lange reis te maken in een poging om een verloren liefde te vergeten en te ontsnappen aan een familie waar ze zich niet volledig bij thuishoort, vooral na de dood van haar moeder. Ze keert terug naar huis om tijd door te brengen met haar stervende vader. De pijn die deze gebeurtenissen brachten, komen stilaan terug boven bij haar terugkeer.
Daniel, door omstandigheden een zwerver, is op zoek naar ‘zijn thuis’ in Londen. Hij klampt zich vast aan het leven dankzij 1 gedachte, een ontmoeting met zijn dochter die hij nooit gekend heeft. Hij laat een spoor van willekeurige voorwerpen achter in de stad in de hoop op hereniging.

De hoofdstukken worden afwisselend weergegeven in perspectief van Alice en Daniel. Ieder hoofdstuk begint met een lijstje van tien dingen. Ze geven hun standpunten in het verhaal weer, ze vertellen wat meer over hun geschiedenis en op wat ze hopen in de toekomst.
De beschrijvingen van de landschappen, van de straten van Londen, zijn zeer nauwkeurig. De manier van schrijven van de auteur is zeer beknopt en duidelijk.
De verhalen vertellen over verlies en hoop, over liefde en leegte, en komen dichterbij elkaar naarmate het boek vordert.

Het is een heel mooi verhaal dat enkele van de harde dingen beschrijft die het leven kan brengen. Hoe moeilijk het is om de dingen te zeggen die je echt pijn doen. Of zeg gewoon dingen waarvan de liefde voor die persoon kan veranderen.