Helaas kon dit boek mij niet bekoren. Ik vond het een mengsel van Alice in Wonderland en Pinoccio, boeken die ik in mijn jeugd altijd vreselijk heb gevonden. Blijkbaar heb ik niet genoeg fantasie om mij te verliezen in sprekende dieren, deuren die de trap op rennen en afgebroken takken die vanzelf weer aangroeien.
Haal je al die lariekoek uit het boek, dan blijft er een mooi verhaal over, maar John Boyne zal er toch ongetwijfeld een bedoeling mee hebben gehad.
Ik ben zeer slecht in het tussen de regels door lezen en heb weinig tot niets begrepen van alle symboliek die er ongetwijfeld in zit. Maar dat ligt geheel aan mij!