Het einde van de cirkel vertrekt vanuit dezelfde premisse als de Da Vinci Code. De uitwerking is echter compleet verschillend. Hier geen actie en bordkarton, maar wel een vrij trage plotontwikkeling én uitgewerkte personages.

De stijl en de personages doen mij wat denken aan Michael Robotham (ik-figuur  hoofdpersonage met handicap  snedige, cynische en humorvolle schrijfstijl). Het plot is, zoals gezegd bijna identiek aan dat van DDVC, maar statischer uitgewerkt. Het einde is aannemelijker, al wordt ook hier kwistig met allerhande theorieën, de ene al gekker dan de andere, gestrooid. Ik ben uiteindelijk blijven voort lezen omdat de stijl en het personage mij bevielen, maar zeker niet omdat ik persé wilde weten hoe de vork nu eindelijk aan de steel zit.

Brown is ongeloofwaardig in zijn hedendaagse avonturen en maakt van zijn Langdon een soort mix van Superman, James Bond en Indiana Jones. Egeland wil zijn personages wel een psychologische achtergrond geven. Af en toe wordt hij daardoor wat traag, waardoor je als lezer tijd hebt om over alles na te denken en er gaten in het plot komen. Die waren er ook, en zelfs meer, bij Brown, maar door de snelheid stond je er niet bij stil.

Al bij al toch een boek dat mij kon bekoren, al was het niet echt omwille van zijn crime-gehalte, maar eerder om zijn onderwerp en de vlotte schrijfstijl. Alle verhaallijnen komen op het einde mooi samen en de personages worden treffend neergezet. Ze hebben karakter en een ziel, wat het boek bijzonder aangenaam om lezen maakt.

Op het einde van het verhaal staat helaas een volkomen nutteloos naschrift dat wellicht mogelijke schadeclaims inzake plagiaat moet voorkomen, maar dat uiteindelijk meer over DDVC gaat dan over het boek van Egeland. Egeland schreef zijn boek enkele jaren voor Brown en is dus zeker niet schatplichtig aan Brown. Helaas voor hem had hij geen marketingmachine achter zich.