De beschrijving van De laatste dochter doet een spannende thriller vermoeden: dode moeder, dode dochter, gewonde vader en een dochter die er zonder kleurscheuren afkomt. Jane Casey maakt deze belofte van spanning echter niet waar. De gebeurtenissen spelen zich af binnen een kleine groep mensen en de titel van het boek verraadt al welke kant het opgaat. Het verhaal is daardoor helaas nogal voorspelbaar, op één wending na, die buiten mijn voorstellingsvermogen lag.

De laatste dochter is in ik-vorm geschreven. Ik heb niets tegen ik-boeken, maar het veelvuldige ge-ik van rechercheur Maeve Kerrigan werd al na een paar hoofdstukken irritant. De overdaad aan details, de met veel woorden omschreven gedachtegangen van Maeve en de tot op de vierkante centimeter uitgemeten beschrijvingen van locaties leidden de aandacht af van het moordonderzoek. Ik heb het ervaren als een alles draait om Maeve-show. Het verhaal wordt uitsluitend vanuit Maeves perspectief verteld, wat de overige personages beweegt blijft voor het overgrote deel giswerk. Er fietst dan nog wel een tweede verhaallijn door het boek, maar ook die overtuigt niet. Hetzelfde geldt voor de moeizame verstandhouding die Maeve heeft met haar collega Derwent en voor de relatie van Maeve met haar vriend Rob.

Gewogen en te licht bevonden. Van een literaire thriller, zoals op de cover vermeld staat, verwacht ik beter. Het idee achter De laatste dochter is interessant, de uitwerking onvoldende en oppervlakkig.