Waarom een boek lezen over Poetin? Die kleine, guur kijkende Russische man, die je alleen met slecht nieuws en oorlogsbeelden op tv ziet? Omdat de auteurs beloven een biografie te hebben geschreven over de persoon Poetin, en niet de politicus Poetin. En deze auteurs – Hutchins en Korobko- zijn gerenommeerde journalisten. Zo schreef Hutchins al biografieën over enkele Britse koningshuisleden en de oligarch Abramovitsj. Korobko heeft zijn eigen televisiezender in Londen, Russian Hour TV. Ik ga er dus vanuit dat er een eerlijk beeld wordt geschetst van de president van Rusland, die ondanks zijn geringe lengte van 1,65m gezien wordt als de gevaarlijkste man ter wereld.

Getuigen van de auteurs verklaren dat Poetin is opgegroeid in een liefdevolle omgeving. Hij was kwetsbaar en geliefd, aldus enkele personen uit zijn jeugd.
Ook wordt een voorbeeld aangehaald, van de dochter van Borodin (voormalig hoofd Presidentiele zaken), die ernstig ziek was, en waarvoor Poetin persoonlijk voor goede medische hulp heeft gezorgd, gewoon omdat “hij een aardige man is.”
Veel meer persoonlijke ontboezemingen komen we in het boek niet tegen. Of het moet het uit de school klappen van Ljoedmila (echtgenote van Poetin) zijn, die verklaart dat de opera de romantiek in hun huwelijk heeft gebracht. Het stel ging overigens scheiden in 2014, wat de druk van het boek niet meer heeft gehaald.

De positieve getuigenissen worden door de auteurs klakkeloos aangenomen. Negatieve berichten worden er ook wel genoemd, maar vaak ontkracht of tegengesproken. Met name als het gaat om de vele moorden op journalisten en tegenstanders, waarvan Poetin verdacht wordt. Dit wordt goedgepraat door vrienden van de Russische leider: “Maar het zou natuurlijk naïef en dom zijn om over het hoofd te zien dat veel van de slachtoffers inderdaad luizen in de pels waren van de Russiche leider – een man die zijn leven wijdt aan de lotsverbetering van zijn land, die de economie probeert te redden en ervoor probeert te zorgen dat Rusland zijn mannetje staat op het wereldtoneel- en dat ze niet toevallig vermoord werden, maar door toedoen van een individu of groep individuen. Zoals ik hem ken, kan ik niet geloven dat Volodja (Poetin’s bijnaam), diep vanbinnen geen verdriet heeft om moorden die in zijn naam lijken te zijn gepleegd. Maar hij kan het zich niet veroorloven om dergelijke gevoelens te tonen. We hebben het hier over een man die troepen de oorlog in moet sturen, in de wetenschap dat er onschuldige slachtoffers zullen vallen.”
Dit soort verhalen komen regelmatig voor in het boek. Het is dan ook wel verdacht, dat de brongever van de auteur een gezamenlijke vriend van hem en Poetin is. Hoe objectief kun je dan zijn, vraag ik me af?

Het boek staat vol met Russische namen. In het begin probeerde ik ze nog te onthouden, maar als Nederlander is dat bijna niet te doen. Alleen de belangrijkste, die elke keer terugkomen, bleven in mijn hoofd achter.
Verder is het meeste gedeelte toch volgeschreven over de politieke loopbaan van Poetin, beginnend bij zijn baan als KGB-agent. Er zit ook weinig chronologische volgorde in het geheel. Regelmatig wordt er geswitcht van de jaren 90, naar het nieuwe millennium, en weer terug.
Er komen heel erg weinig persoonlijke details aan het licht. Bijvoorbeeld het vermoeden dat Poetin steenrijk is geworden, blijft een vermoeden. Het wordt niet ontkracht of bevestigd.
Voor mij blijft nu nog steeds de vraag: wat is Poetin voor persoon, naast dat hij de gevaarlijkste man van de wereld is? Hoe kan een man zo zonder scrupules over mensenlevens regeren? Het zal voor mij waarschijnlijk altijd een vraag blijven,omdat ik even genoeg heb van deze man.