Na 'Blote schoenen', een bundel op rijm, en de roman 'Blijf liggen jij', beide uitgegeven via Free Musketeers, is 'Anju' de derde publicatie van Karin Verhaak-Kersten. Het boek werd uitgegeven door Elikser in Leeuwarden, een uitgeverij die in tegenstelling tot Free Musketeers alleen boeken publiceert die volgens hen over voldoende kwaliteit beschikken (bron: http://www.elikser.nl/?page_id=793).

'Anju' verhaalt over de tegenstelling tussen oosterse en westerse cultuur, de positie van de vrouw en de rol van de familie. De auteur bezocht India een paar maal, woonde eind 2012 een maand in Goa en daarmee heeft ze voldoende ingrediënten om een boeiend en interessant verhaal te schrijven.

De dertig jaar ervaring die Verhaak in de journalistiek heeft opgedaan lijkt haar daarbij echter in de weg te zitten. Het boek informeert de lezer, maar vertelt geen verhaal. 'Tell, don't show' lijkt het uitgangspunt bij het schrijven van deze roman geweest te zijn en dat lijdt tot een gekunstelde schrijfstijl die onprettig leest. De dialogen hebben voornamelijk een informatieve functie en zijn saai. Als Thomas oudste zoon Tom bijvoorbeeld een sollicitante belt om haar te vertellen dat de keuze op haar is gevallen wordt dat als volgt verwoord:
“Tom Libo hier. Ik heb lang nagedacht en uiteindelijk besloten u de baan te gunnen. Ik hoop dat u nog beschikbaar bent.”
........... 'Meneer Libo, ik ben erg blij met de job en zal alles doen om er een succes van te maken.'
'Mooi, is het mogelijk dat u over twee maanden begint, dan zien we elkaar in Mumbai.”
Einde gesprek.
Saaiheid is niet het enige probleem in deze roman. Ongeloofwaardigheid wordt naarmate het verhaal vordert een steeds groter obstakel. De merkwaardige manier waarop over een depressie wordt geschreven duidt op gebrek aan kennis op dit vlak. De hoofdpersonen zijn regelmatig langere tijden van huis, als ze een zaak hebben gaat alles daar gewoon door, en als je alle feiten op een rijtje zet dan past het allemaal net niet binnen de beschikbare tijd. Niet alleen het tijdsverloop roept vraagtekens op, ook een personage dat plots opduikt en even snel weer verdwijnt, of personages die pas in de eindfase worden toegevoegd doen de geloofwaardigheid geen goed.

Het verhaal heeft een te hoog 'en ze leefden nog lang en gelukkig' gehalte. Allemaal fantastische mensen die onvoorwaardelijk van elkaar houden, zeer getalenteerd zijn en uitermate succesvol in hun carrière. Als ze aan een relatie toe zijn vallen ogenblikkelijk partners uit de lucht die al even fantastisch, getalenteerd en succesvol zijn.
Op basis van de cover verwacht je dat Anju door het overlijden van Thomas in de problemen komt, maar dat is niet het geval. Ze is financieel goed verzorgd achtergebleven, heeft een riant huis, personeel en een eigen zaak. Pas als ze zelf een misstap begaat dreigt ze in de problemen te komen, maar dat brengt nauwelijks spanning teweeg. Zelfs de dramatische afloop van zelfverdediging voelt niet echt ernstig aan en voor het werkelijk verkeerd kan uitpakken zwaait Tom met de toverstaf en is ook dat weer opgelost.

Het vermoeden rijst dat de auteur het schrijven van fictie heeft onderschat en daardoor verzuimd heeft zich voldoende voor te bereiden op het schrijfproces van deze roman. Een boek dat een schrijnend gebrek aan kwaliteit heeft is het resultaat.