In Nederland wordt vaak geklaagd over het optreden van de politie, maar wat speurders er in Londen van bakken is echt lachwekkend. Inspecteur Torne is een tobber, hij walgt van zijn werk en denkt erover een winkeltje te beginnen. Van zijn medewerkers is er één verslaafd aan cocaïne, de ander heeft huwelijksproblemen. Dit illustere trio moet een aantal lugubere moorden oplossen.
Halverwege het boek weet je als oplettende lezer wie de dader is, maar Torne ziet het niet. Gelukkig maar, anders was het een dun boekje geweest. Intussen stapelt de inspecteur de ene blunder op de andere en dat kost veel onschuldige levens. Hij heeft het daar, terecht, erg moeilijk mee. Zo vervoert hij een moordenaar in zijn auto op de achterbank. Deze geeft hem uiteraard een klap op zijn kop en neemt de benen. Je vraagt je af hoeveel fatale fouten een politieman daar ongestraft mag maken.
Billington kan vlot schrijven, al houd ik persoonlijk niet zo van die snelle scènewisselingen.
Het idee achter het verhaal is op zich aardig, maar de speurder moet in een thriller wel de lezer te slim af zijn en niet andersom.