De Amerikaanse journalist Fields wordt, omdat hij Nederlandse roots heeft, naar Nederland gestuurd om een interview af te nemen bij Iris Kouwenaar, iets waar hij totaal geen zin in heeft. Dit door het feit dat hij haar 20 jaar terug een keer heeft horen spreken in verband met haar toendertijd veelgeprezen debuut en hierdoor een aversie voor haar ontwikkelde.

Iris zelf te spreken krijgen lijkt een onmogelijkheid omdat hij tegen een muur op loopt in de vorm van de huisgenoot/verzorgster/levensgezel Kay. Fields besluit zelf dan maar het leven van Iris binnen te dringen.

Wat volgt is een surrealistische observatie van de gesprekken tussen Kay en Iris met tussendoor het gemijmer van Fields over hoe hij altijd tegen de schrijfster van Antidote aankeek en zijn mening nu bijstelt en hij uiteindelijk overgaat van observant tot deelnemer in het verhaal.

Dit niet al te dikke boek had nog dunner gekund. Een googlesearch op de naam Iris Kouwenaar leidde mij naar de iriskouwnaar.nl een “BijpediA” waarin hetzelfde verhaal te vinden was zonder Kay. Daar word het hele verhaal al verteld waardoor je het best het advies van de titel van dit verhaal op kan volgen: Vergeet de meisjes.