Met Twee meisjes in het blauw heeft Mary Higgins Clark haar gewoonlijke, damesachtige thrillertje afgeleverd. De vaste kenmerken zijn weer aanwezig: Cape Cod, de gedetailleerde beschrijvingen wie wat draagt, de eendimensionale karakters, het personage dat de sleutel tot de oplossing van de zaak heeft, maar daarmee om Ã©Ã©n of andere reden wacht tot het einde van het boek...
Niks nieuws onder de zon, maar ik krijg de indruk dat Higgins Clark haar gevoel voor spanningopbouw kwijt is. De eerste driekwart van het boek wil het maar niet spannend worden en het enige dat dan resteert is een kaal plot. Een plot dat goed in elkaar zit weliswaar, maar je doorziet hoe Higgins Clark het allemaal ontworpen heeft. De ontknoping van het boek heeft ze uitgesmeerd over tientallen pagina's en dat is weer teveel van het goede.
Misschien is ze inmiddels te oud geworden voor het schrijven van boeken. Zelf denkt ze van niet. In het nawoord kondigt ze aan al met het volgende boek bezig te zijn.