Het boek gaat over Charlotte van den Broecke.

Ze woont met haar hulpbehoevende vader in een statig huis dat in verval begint te raken.

Op een dag glijdt ze uit in de badkamer. Ze is er van overtuigd dat dit haar dood zal worden. Maar ze wordt gered.

Ze besluit wraak te nemen op haar redders.

Cover

Je ziet een vrouwenhand die over de rand van het bad hangt.

Er is een directe link met het boek, aangezien Charlotte onderuit gaat in de badkamer en dat het begin is van alles wat er verder gebeurd.

We komen Vegter, Talsma en Renee ook weer tegen in dit boek. Personages die we inmiddels wat beter kennen, als je eerdere boeken van Dijkzeul heb gelezen.

Ik voel wel sympathie voor Vegter en consorten. Met hun menselijke problemen en twijfels. Maar de verhaallijn van deze politiemensen is voor mij ook meteen het enige dat leuk is om te lezen.

Ik vind het een rommelig, onoverzichtelijk,, maar ook saai boek. Het verspringt continu in tijd en van perspectief. Maar zo vaak dat het bijna niet te volgen is.

Ik irriteerde me er mateloos aan. Heb het boek ook niet uitgelezen. Het was elke keer een opgave om verder te lezen.

Het ligt niet aan de schrijfkwaliteiten van mevrouw Dijkzeul, want ik heb al eerder boeken van haar gelezen. Zowel thrillers als kinderboeken. Waarom dit boek mij dan niet aanspreekt?

Geen idee...wellicht doordat het zo rommelig overkomt. Of doordat ik me mateloos erger aan Charlotte, de hoofdpersoon. Een beetje een klaagrijk type, daar hou ik niet zo van in een boek...

Het betekent in ieder geval niet dat ik geen boek meer zal lezen van mevrouw Dijkzeul. Daarvoor is toch meer nodig dan 1 slecht boek, zeker als andere boeken wel in goede aarde vielen.