Gelezen april 2007.
Een zeer vermakelijk boek! Ik had meer een roman verwacht waarin Richard met zijn dierbaren wordt herenigd en eind goed al goed. Dat is het zeker niet, Richard wordt gaandeweg een beter mens en kan daardoor beter met andere mensen uit zijn omgeving - die steeds groter wordt - omgaan. Zijn kring wordt steeds groter: Anhil de donutbakker en zijn vrouw, Cynthia die een liefdeloos gezin ontvlucht, zijn buurman Nic de romanschrijver, Malibu de hond die op een dag zomaar aan komt lopen en zelfs zijn eigen zoon Ben waar hij weer een soort van band mee opbouwt.Hij "ziet" mensen weer staan, waardoor de pijn, waar alles mee begon, verwerkt wordt en hij zelfs zijn verleden weer herinnert. Mede dankzij "dokter"Lusardi.
Een citaat uit het boek (Nic tegen Richard): "Soms kun je niets doen voor de mensen voor wie je eigenlijk iets zou moeten doen, ook niet voor jezelf, maar wel voor iemand anders, een vreemde. Fred is een vreemde. Mijn vreemde".