Zelfverklaard ‘ambassadeur van geluk en levenskwaliteit’ en auteur Leo Bormans (van onder meer The world book of happiness) is in Vlaanderen een autoriteit op het vlak van optimisme en positivisme. Geïnspireerd door zijn kennis en ervaring over wat ons echt gelukkig maakt, vertaalde Mirjam van Beijsterveldt enkele van deze inzichten voor kinderen in Tips voor de verdrietige koe. Waarbij die verdrietige koe staat voor elk kind dat zich wel eens, zonder reden, triest of down voelt.  

Victor de vogel, die op koeienruggen naar beestjes zoekt, wil de diep zuchtende Carolina de koe van haar tristesse helpen. We komen niet te weten waarom Carolina de blues heeft of waarom Victor daar per se zijn missie van maakt, maar we volgen de behulpzame vogel naar enkele mensen en dieren die hem tips geven om minder verdrietig te zijn. Hij leert van hen te letten op de mooie dingen om ons heen, veel beweging te nemen, dat leuke dingen doen je goed doet voelen, dat je jezelf moet verwennen en goed moet verzorgen. Met deze goede raad staat Victor Carolina bij: hij doet haar de kleur van het gras en de bloemen waarderen en sprintjes trekken naar de kersenboom, hij laat de andere koeien haar verwennen met klaver en de vogels haar rug masseren en doet Carolina een heerlijk modderbad nemen. Waarop Carolina toegeeft zich niet meer verdrietig te voelen. De andere koeien hebben bovendien nog meer tips: je moet altijd doorzetten, elke dag met minstens één andere koe een praatje maken, een vervelende klus maar meteen doen, op tijd gaan slapen, enzoverder.  

Op de tips die de auteur leent van Leo Bormans is niets af te dingen: het zijn inderdaad nuttige inzichten, die wat vanzelfsprekend lijken, maar in een depri bui uit het oog verloren worden. Ook voor jonge lezers zijn deze tips begrijpelijk en uitvoerbaar, net zoals Carolina de koe dat doet. De auteur tracht met haar verhaaltje en personages een en ander op kindermaat aanschouwelijk te maken. Dat mensen met dieren praten of dieren menselijke eigenschappen vertonen, stoort in een kinderboek niet. Hier en daar echter voelen sommige elementen wat vreemd, zelfs voor kinderen: een kater die op kantoor werkt? Een koe die gaat bergbeklimmen om lekkere bloemen te eten?  

De illustraties bij de tekst blinken ook niet uit in originaliteit of vaardigheid en maken het best dikke boek niet bepaald aantrekkelijker. Eigenlijk is het boek gewoon te dik: de boodschap voor de ongelukkige koe is vrij duidelijk, maar wordt te veel uitgemolken, om het in koeientermen te zeggen. De ontmoetingen met de goede-raadgevers en de stapsgewijze ‘genezing’ van Carolina nemen tergend veel bladzijden in beslag, waar dat snediger en vooral vlotter zou kunnen. De verzorging van het boek had ook beter gekund. Zo staat bijvoorbeeld de hoofding van hoofdstuk vier onderaan op een rechterpagina, waarna de tekst op de volgende pagina begint. Of de eerste woorden van een nieuwe paragraaf staan onderaan de linkerpagina en de rest rechts. Zo’n slordige lay-out is storend.  

Een boek met goede bedoelingen en heldere inzichten dus, maar omdat het te langdradig is, weinig aantrekkelijke tekeningen heeft en slecht is afgewerkt, valt dit geluksboek in zijn geheel ongelukkig genoeg wat tegen.