De SF-schrijver Gerben Hellinga jr, niet te verwarren met de bekende thriller-auteur Gerben Hellinga, leerde het schrijven naar eigen zeggen maar moeizaam. Nadat hij een aantal SF-verhalen had gepubliceerd, werd zijn eerste roman ‘Coriolis’ door verschillende uitgeverijen geweigerd: ze vonden het meer een kinderboek, een kwalificatie waarmee Hellinga niet akkoord ging. Als gevolg daarvan verscheen in 1986 het boek eerst in het Duits, bij Heijne Verlag. Daarna probeerde hij het in Nederland toch maar bij een jeugduitgever en in 1987 werd het met succes uitgegeven door Leopold, waar ook het vervolg, ‘Een Osbork in de ruimte’ verscheen. Hellinga was tegen wil en dank een schrijver van jeugdboeken, getuige ook de reeks historische jeugdromans die hij nu aan het schrijven is en waarvan het eerste deel in oktober 2000 bij Piramide verscheen. Toch heeft Hellinga zich nooit neergelegd bij zijn status als jeugdboekenschrijver. In 1993 publiceerde hij in eigen beheer een bundel verhalen en tussen 1995 en 1997 volgde een trilogie bij Babel, waar nu ook zijn laatste boek, Missie: Status Quo is verschenen: een reeks verhalen over Jerry Hill, waarvan er enkele al eerder in verzamelbundels verschenen. Babel geeft in zijn reeks SF- en fantasyboeken geen aanduiding van soort of genre, en daardoor ontbreekt het stempel ‘jeugdboek’. Dat is het wel, evenals de eerder gepubliceerde trilogie.
De verhalen over de planetair agent Hill, werkend voor een organisatie die de status quo in een door mensen overheerst sterrenrijk in stand wil houden, horen in de traditie van de jaren 50, waarin SF vol zat met schematisch getekende planeten en aliens, en waarin de schrijfvaardigheid van de auteurs te wensen over liet. Personages met weinig diepte en een weinig complexe plot, snelle ruimteschepen vol koddig aandoende pseudotechnologie en ‘vreemde’ planeten die met “kroesbollen” en “schuurtorren”. In dit universum weet de knullige Hill ondanks zichzelf een aantal gevallen op te lossen, en daarmee klimt hij in de organisatie van rekruut, via leerling en gezel tot meester.
Erg spannend is het allemaal niet en met moderne SF heeft het weinig te maken, maar de jongere lezers en zij die van dergelijke ‘klassieke’ SF houden, zullen het wellicht toch kunnen waarderen. Anderen nemen beter het werk van bijvoorbeeld Peter Hamilton, David Brin of de Nederlander Michiel Nijk ter hand.