Als een schrijver, weet ik hoe moeilijk het is een "coming of age" te schrijven. Je hebt veranderlijke personages die vechten met hun aankomende volwassenheid en het verlies van hun onschuld. Het zijn personages die op een dubbele spoor staan en die je toch inlevend wil maken. Gooi daarbij een dominante vader en een verhuizing naar een nieuw land erbij, dan heb je een explosief mix. Toch weet Murat, en dit is niet makkelijk, het balans te behouden. Het balans tussen cynisme, zelfs nihilisme en humor. En Murat doet dit alsof het niets is. Niet iedere schrijver is het aangedaan om een tijdsbeeld zo goed neer te zetten. Om de Bijlmer te doen voelen. Alsof de Bijlmer van toen nu nog steeds bestaat.

Dit soort boeken worden jammer genoeg niet meer vaak geschreven. Boeken die op een emotionele achtbaan lijken en waar de schrijver de lezer soms een schouderklop geeft en het andere moment je bij de strot grijpt. Er is één scene, die ik hier niet wil verklappen, die zo goed is in zijn opbouw, dialoog, stiltes - dat er een college over kan worden gegeven.

"Wees onzichtbaar" is niet alleen een verhaal van een schrijver, maar ook een verteller. Een combinatie die jammer genoeg niet altijd vaak genoeg voorkomt.