Enkele ingrediënten voor dit heerlijke maar ook unheimliche verhaal zie je al op de cover, zoals afbeeldingen van een vork, bloemkoolroosjes die lijken op hersenen: 'sponsachtig en een weefsel vol lacunes', een koksmuts en ganzen. En dat alles op een achterkleur die rood is.
Bloed is rood, maar ook wijn heeft deze kleur.
Een grappig en knap gevonden detail: de titel kan op verschillende manieren uitgelegd worden.

Telkens weer verspringt het verhaal van het heden terug naar de tijd waarin zijn vader nog leefde en twee Michelin-sterren kreeg.
Fer Orsouw groeide letterlijk op in de schaduw van zijn vader. Waar zijn vader was, wilde Fer zijn zodat zijn vader hem op zou merken. Hij veroverde zelfs een vaste plek in de keuken waar hij niet in de weg zat maar alles goed kon volgen wat zijn vader deed; ruiken, proeven en selecteren.

Tafel negentien in het restaurant is een belangrijk gegeven in dit verhaal;
Fer schiet daar als kleine jongen zijn vader te hulp op een cruciaal moment, maar hij weet dan niet dat dit diens dood betekent.

Wanneer Fer inmiddels chef-kok is heeft hij een bijzonder talent ontwikkeld; hij kan op een onnavolgbare manier complexe gerechten nabootsen. In zijn privé-leven gaat niets van een leien dakje, zelfs zijn moeder reageert niet zoals hij verwacht had. Ook zij is niet tevreden met hem zoals hij is. Zijn gerechten moet nog verfijnder worden, is haar boodschap aan hem.

Als zijn restaurant uit onverwachte hoek bedreigd wordt, besluit hij drie vliegen in één klap te slaan wanneer hij op een dag slechts drie gasten blijkt te hebben die door hem gevoed willen worden. Hij gaat druk aan het werk om een maaltijd te bereiden met een hoofdgerecht dat onnavolgbaar is. Het moet opgegeten worden, proeven is uit den boze.

Tijdens het lezen zie je voor je ogen de ingrediënten verschijnen op de werkbladen in de keukens en ruik je bijna de bouillon.
De personages worden beschreven op een manier die passend is in het verhaal: niet helemaal duidelijk, zodat er wat te vragen overblijft.
Deze spannende roman is zeker de moeite van het lezen waard.

Pas op het allerlaatste moment wordt de plot duidelijk voor de lezer; het lijkt in dat opzicht een beetje op het verhaal 'Lam ter slachtbank' (1953) van Roald Dahl.
Het hoofdgerecht heb ik vlot uitgelezen en kan het zeker aanraden. Ik kijk uit naar een volgend boek van Maarten Blom.
Deze recensie is eerder geplaatst op mijn blog. 'Graag Gelezen', mijn boekenblog.