Na twee romans is het weer tijd voor een nieuwe verhalenbundel van Maartje Wortel. Er moet iets gebeuren is de eerste titel die binnen het fonds van Das Mag Uitgevers verschijnt. Korte verhalen van Wortel verschenen eerder in Das Magazin, maar onder andere ook in De Revisor, De Gids en Tirade. Ook kennen we haar als winnaar van Write Now! Verhalen vertellen doet Wortel op haar eigen manier. Er moet iets gebeuren is een mooie verzameling unieke verhalen die stuk voor stuk de moeite waard zijn.

Wortel heeft een eigen manier van vertellen en meer specifiek ook een eigen manier van voordragen. In het deels autobiografische verhaal ‘Schrijver II’ refereert Maartje aan haar eigen stem en hoe die haar verhalen op het podium beïnvloedt. Ze zegt dat liefhebbers van haar verhalen haar lijzige stem erbij zullen missen, ‘want verhalen veranderen wanneer de schrijver zijn eigen woorden uitspreekt’. De verhalen in Er moet iets gebeuren bewijzen echter dat haar verhalen ook zonder haar fysieke stemgeluid wel degelijk een eigen stem hebben.

Details
Die eigen stem hoor je als lezer vooral terug in details en gedachtesprongen. Wortel observeert alledaagse situaties en gebeurtenissen zo dat je je af gaat vragen waarom zulke dingen jou niet opvallen. ‘De caissière legde een paar warme munten in mijn hand. Ze moesten net uit een broekzak gekomen zijn.’ Wortel stelt vragen waarvan je niet wist dat je ze had, maar waar je ook geen antwoord op kan geven. Wat weten we eigenlijk van onszelf en ‘hoe gaan we om met een situatie zoals deze is’?

Gemis
Deze vragen staan centraal in alle verhalen uit Er moet iets gebeuren. Elk personage heeft een eigen gemis en een eigen zoektocht die daar op de een of andere manier op volgt. ‘Waar de meeste mensen naar verlangden was de tweeling al gelukt: zij zouden voor altijd samen zijn.’ Ze gaan over het verlies van een wederhelft, zoon of hond. De zoektocht naar liefde of naar wat daar nog van over is. Het omgaan met een gemis, leren leven met dat wat er nu eenmaal gebeurd is. Wortel weet al haar verhalen en personages precies rond die kern te vatten. Dat maakt haar verhalen bijzonder.

[Deze recensie verscheen eerder (2015) op CLEEFT]