Melina en Gillian Lloyd, een eeneiige tweeling, halen de truc uit die veel identiek lijkende tweelingzusjes of -broertjes vast ooit hebben uitgehaald: ze verwisselen van plaats voor een avondje. Hierdoor brengt Gillian een mooie romantische avond door met een beroemde astronaut. Helaas wordt een van de zusjes Lloyd, naar blijkt Gillian, die avond vermoord. De moord wordt snel opgelost: een gestoorde man van de kliniek waar het slachtoffer diezelfde dag voor een kunstmatige inseminatie is geweest, blijkt verantwoordelijk. Hij lijkt geobsedeerd te zijn geweest van Gillian. Toch laat Melina het er niet bij zitten, want ze vertrouwd het zaakje niet. En als ook de astronaut wordt bedreigd en denkt dat er meer aan de hand is, gaan ze samen op onderzoek uit naar de werkelijke reden achter de moord. De lezer wordt al snel duidelijk gemaakt dat een soort tv-dominee en zijn sekte iets te maken hebben met de moord en er blijkt nog veel meer achter te zitten.

‘Romantische thriller’ staat er op de voorkant van het boek. Ik zou het bijna ‘Bouqet reeks met vleugje moord’ willen noemen. Het boek is doorspekt met erotisch geladen gedachten en handelingen. Het eindigt ook met een typisch Bouqet reeks uitspraak: ‘Ik hou van je’ (natuurlijk nadat er flink gekreund is en de heupen flink tussen de dijbenen zijn geklemd). Is dit nou zo erg, in thrillers vinden we toch wel vaker romantiek of erotiek terug? Nee, op zich is het niet erg, mits het verhaal spannend is, goed is geschreven en er sprake is van logische, sterke opbouw van karakters. Al deze aspecten zijn wat mij betreft echter volledig afwezig in dit boek. Hoofdpersonen komen niet tot leven. Het plot is supervoorspelbaar, het kent eigenlijk slechts één ietswat verrassende wending, maar zelfs die zag ik al van verre aankomen. Er wordt nergens nieuwsgierigheid gewekt of spanning opgebouwd. En de schrijfster maakt ontzettend veel gebruik van dialogen. Weinig overpeinzingen, weinig beschrijvingen, weinig situatieschetsen. Dit alles tezamen maakt het boek plat en oppervlakkig.