Wat een boek heb ik net gelezen zeg. Even ademhalen, oef...Heftig, rauw, wauw....
Het boek laat ons kennismaken met Turtle, een meisje van 14 die met haar vader Martin in een vergane-glorie-huis woont, met opa elders op het erf in een caravan. Vrij geisoleerd en omringd door wapens wordt Turtle opgevoed tot een soort van survivalende scherpschutter, klaargestoomd om het einde der tijden aan te kunnen. Zoiets...
De auteur weet het verhaal zo beeldend te vertellen en met zoveel oog voor detail dat er zich echt een film in je hoofd gaat afspelen. Martin is een reusachtig grote kerel die vloekend en tierend zijn dochter groot brengt, maar al snel blijkt dat het niet bij vloeken en tieren alleen blijft. Heel langzaam wordt de verhaallijn steeds donkerder en deprimerender. En net als je denkt dat het Turtle eindelijk een keertje meezit....think again! De tweestrijd van Turtle wordt zo goed weergegeven, je voelt de verscheuring en verwarring bijna zelf! Wat is dit knap geschreven! Prachtige natuurbeschrijvingen worden afgewisseld met harde en heftige scenes. Toch vond ik het niet overkomen als shockeren, dit is het leven waarin je wordt meegenomen. En hoe! Ik ben fan!