Ik vind de moeder Bo geen sympathieke vrouw.
Bij elke actie die ze onderneemt denk je: “ze zal dat toch niet echt gaan doen?” Om het vervolgens inderdaad wel te doen. Acties die het probleem vaak alleen maar groter maken. En dan vervolgens zielig lopen doen over al het onrecht en de moeilijkheden waar ze in terecht komt.
Bo lijdt aan een veel voorkomend probleem in thrillers: de vrouwelijke hoofdpersoon doet domme, hele domme, dingen voor het hogere doel. In dit geval het beschermen van haar dochter. Ze denkt teveel met haar emotie en te weinig met ratio. Waardoor alles ontspoort.
De meeste sympathie heb ik voor dochter Eva, die met haar 16 jaar behoorlijk wat op haar bordje krijgt.
Een deel van het plot, dat voor mij al vrij snel duidelijk was, is op een geniale manier verstopt voor de personages in het boek. Chapeau voor deze vinding!
Wij als lezer kunnen niks met deze aanwijzing, omdat we geen beeld hebben. Maar ondanks dat…geniaal!
Wat voor mij ook weer leuk is dat het verhaal zich op bekend terrein afspeelt. Daardoor gaan de locaties en de verhalen nog meer leven.
Het verhaal is goed opgebouwd en aan het einde was ik toch verrast.
4 sterren