Luna is een albino, woont in Italië met haar moeder en haar broer Luca. Luna heeft slecht zicht en leeft in de schaduw. Haar verbeelding en die van haar broer geven het leven kleur.
Dan gaat Luca naar een surfkamp, waar hij op zijn achttiende verjaardag verdrinkt. Luna’s moeder Serena is overmand door verdriet. Invalleerkracht Sandro voelt zich schuldig aan de dood van Luca. Dankzij zijn aanmoediging mocht Luca naar het surfkamp gaan. Tijdens een uitstapje zoekt hij weer toenadering tot Serena, op wie hij heimelijk verliefd is.

De zee geeft en de zee neemt. Op vakkundige wijze weet Genovesi de zee een plaats te geven in het verwerkingsproces waarin de hoofdpersonages zitten. Oude legendes over het maanvolk, symboliek om toeval betekenis te geven, in dit rijke verhaal heeft Genovesi oog voor detail. Hij schrijft mooi, boeiend en met humor, waarbij Luna’s hilarische kijk op godsdienst in het algemeen en met name op Jezus, verfrissend is.

Alle personages zijn goed uitgewerkt, met geloofwaardige karaktertrekken. Voor de ogen van de lezer komen Luna, haar moeder Serena, haar broer Luca en haar vriendje Zjot, zijn (adoptie)opa Ferro en hun belevingswereld tot leven. De veerkrachtigheid van Luna, het verdriet van Serena, de absurditeit van Ferro en de trouw van Zjot, ook invalleerkracht Sandro en zijn vrienden Marino en Rambo dragen met hun gestuntel bij aan het verhaal.

De verbeeldingswereld van Luna en Zjot bepalen het verloop van het verhaal, dat in elke tijd zou kunnen plaatsvinden. Het Italiaanse dorpje en landschap geven sfeer aan het verhaal. 'Wat de golven brengen' is een prachtige, krachtige roman, waarbij gebeurtenissen die de triestheid van het bestaan beschrijven met zoveel humor worden neergezet dat een lach tijdens het lezen niet kan ontbreken.