Merijn de Boer woont in New York, zo staat op het achterplat van De geur van miljoenen. Waarom vindt een uitgever het nodig om dit als wapenfeit te vermelden? Zodat mensen zich kunnen afvragen waar die vent het toch in vredesnaam van doet? Of moeten ze gepast onder de indruk raken van het kosmopolitisme wat daarmee gesuggereerd wordt? Wekt wonen in New York dan nog indruk, nu internet en goedkoop vliegverkeer de wereld zo klein hebben gemaakt? Het doet er uiteindelijk ook helemaal niet toe. Dit is misschien sinds Watergate wel de interessantste tijd om in de Verenigde te wonen, maar uit de verhalen van De Boer zul je daar niets van merken. Alleen het laatste verhaal speelt zich af in New York en dat is een erg lange en ook erg larmoyante mijmering van een succesvolle zakenbankier over zijn middelbare schooltijd in Heemstede, terwijl hij des nachts over Broadway wandelt. De cirkel is hiermee rond, want ook het openingsverhaal ging over corpsballen aan de vooravond van een midlifecrisis en (al dan niet latente) homoseksualiteit. Het is echter zo onbehouwen kluchtig uitgewerkt dat je het lijkt alsof je een afgekeurde sketch van de Lullo’s aan het lezen bent. Een ander verhaal, over een gepensioneerde man die tot zijn grote verbazing op de begrafenis van een oud-collega is uitgenodigd, doet dan weer denken aan Debiteuren Crediteuren. Sterk verdund uiteraard.

De typetjes komen de literatuur binnen gemarcheerd, zo lijkt het. Als dan ook nog Marcel en Milan, personages uit een eerdere roman van De Boer komen opdraven om als een soort Koot en Bie twee wezenloze verhalen (waarvan er een pastiche op Gogol moet zijn) op te leuken, dan ben ik als lezer wel een beetje klaar met deze Showroomachtige potpourri van hooggestemd sentiment en spotternij. Een verhaal met een Paul Bowles-achtige setting, een Psycho rewrite en een ‘antwoord’ in verhaalvorm op een roman van Robert Welagen, houden de eentonigheid weliswaar op afstand, maar de verveling toch niet. Alleen het titelverhaal waarin De Boer scherp de naïviteit en passiviteit van de gegoede middenklasse blootlegt en ‘Een vaderfiguur’ over een ontmoeting tussen een student en een oudere homoseksuele man, suggereren dat Merijn de Boer meer in zijn mars heeft dan dit. Hopelijk is met deze bundel de digitale schrijfzolder nu leeggeruimd en zal blijken dat dit slechts een dwaling was, niet een regressie.