Ogen van de draak blijkt geen doorsnee-Stephen-King te zijn. Het lezen van dit boek doet me denken aan een sprookjesboek dat wordt voorgelezen. Vanuit het perspectief van de verteller worden we meegenomen naar de geschiedenis van het koninkrijk Delain, waar een koning regeert die 2 zonen heeft. De verteller vertelt, kijkt vooruit en kijkt achteruit, geeft verdieping, maar stelt ook vragen zodat je als lezer zelf mag bedenken wat je ergens van gaat vinden. Al lezende ontvouwt zich een familiegeschiedenis geïllustreerd met prachtige tekeningen, een strijd tussen goed en kwaad met magische elementen, waarbij trouw een belangrijk thema is.

Roland, de koning, heeft 2 zonen, Peter en Thomas. Hun moeder is bij de geboorte van de jongste overleden. Peter is gevormd door zijn moeder en door de waardering van zijn vader. Thomas daarentegen heeft dit gemist en doet zijn best om door zijn vader gezien te worden. Hij ontwikkelt zich als een beïnvloedbare, kwetsbare jongen en de zwarte magiër Flagg wakkert zijn haat voor Peter aan. Als Roland overlijdt komt er een plot aan het licht waardoor Peter in de naald wordt opgesloten. De jonge Thomas wordt koning en gaat al etend en drinkend akkoord met de voorstelling van Flagg. Terwijl het land verder onder druk komt te staan, probeert Peter aan servetten en zijn poppenhuis te komen. De rechter Peyna, die overtuigd was van zijn eigen oordeel, begint te twijfelen over de veroordeling van Peter. Met een flink portie doorzettingsvermogen en hulp van trouwe vrienden keert het verhaal. En leven ze daarna lang en gelukkig? Nee, dat doet niemand.