De verhaallijnen lopen erg door elkaar, je hebt de verhaallijn van Door, meneer Croup en Vandemar en Richard. Daarnaast is er ook nog een stukje verhaallijn van de engel Islington. Wat er aan het begin gebeurd is dat Door achterna wordt gezeten en Richard haar bloedend op straat vindt. Hij besluit haar te helpen met alle gevolgen van dien.

In het begin had ik nog niet zo goed door hoe het allemaal in elkaar stak. Londen-boven en Londen-onder lopen in elkaar over. Het leek alsof in Londen-onder de tijd deels stil stond maar ook weer niet… Het was voor mij erg verwarrend. Ook de schrijfstijl kreeg mij maar niet te pakken. Waar het precies aan lag weet ik niet, maar voor mijn gevoel las het ontzettend sloom en zat er gewoon geen beweging in.

Het boek gaf me zo’n raar gevoel dat ik in een leesdip terecht kwam. Aan de ene kant wilde ik het boek wegleggen, maar aan de andere kant wilde ik juist verder lezen. Hoewel het boek me totaal niet aanstond was er toch iets wat zorgde dat ik verder las.

Uiteindelijk heb ik het boek na drie weken uitgelezen. Het is een prima boek, alleen helaas niet voor mij weggelegd.