In 1939 slaat het noodlot toe: vanwege de oorlog wordt de 13-jarige Lisa Becker op transport naar Engeland gezet. Ze komt terecht bij pleegouders in Londen en moet zich zien aan te passen aan een nieuwe taal en nieuw land. Dan komt de oorlog wel erg dichtbij en de Blitz begint. Lisa raakt gewond én haar geheugen kwijt. Opnieuw moet ze zien te overleven in een onbekende situatie. Lukt haar dat? En ziet ze haar geliefde familie ooit nog terug?

‘Het meisje zonder naam’ is een verhaal dat in potentie aangrijpend, emotioneel en ontroerend is. Hoe moet het immers zijn om als klein meisje op transport te worden gezegd, weg van je familie, naar een land waar je de taal niet spreekt? Lisa’s situatie is min of meer vergelijkbaar met de vele vluchtelingen van deze tijd. Hoe red je jezelf in zo’n ander land? In Lisa’s geval is dat andere land óók nog in oorlog. Dat maakt het helemaal verstikkend. En dan raakt ze ook nog haar geheugen kwijt - hoe ze daar bovenop komt?

Toch maakt Diney Costeloe met ‘Het meisje zonder naam’ de potentie niet waar. Sterker nog, ze heeft Lisa’s verhaal zo slecht uitgewerkt dat het tegen kan gaan staan. Zo staat Costeloe om te beginnen lang stil bij de verkeerde gebeurtenissen. Kleine dingen worden over vijf pagina’s uitgewerkt, waar gebeurtenissen die belangrijk zijn of diepgang kunnen hebben maar kort worden uitgewerkt, waaronder het (eigenlijk emotionele) einde. Het lijkt alsof Costeloe geen diepgang heeft willen creëren.

De kinderlijk eenvoudige schrijfstijl draagt daaraan bij. Met korte zinnen en simpele woorden voelt het alsof dit boek is geschreven voor een tiener. Eentje die alle uitleg nodig heeft over elke stap die Lisa of een ander personage zet. Het helpt daarbij niet dat Costeloe meerdere personages en veel perspectieven hanteert. Ze springt zonder moeite van de een naar de ander, en de lezer moet zonder enige vorm van samenhang maar volgen. Al deze sprongen zorgt ervoor dat geen enkel personage écht is uitgewerkt, zelfs Lisa niet. Haar uiterlijk, haar persoonlijkheid, wat ze voelt en denkt; alles blijft aan de oppervlakte. Ondanks dat ze in haar jonge leventje zoveel meemaakt, kom je niet dichter bij haar.

Dit verhaal had absoluut een betere uitwerking verdiend. ‘Het meisje zonder naam’ is echter een prettig boek voor iedereen die kan leven met een eenvoudige schrijfstijl en minimaal uitgewerkte personages. Want het verhaal zelf is gewoon mooi en ontroerend.