Hoe de hoofdpersoon spreekt tegen en over zijn gehandicapte zoon maakt sympathie erg lastig, zo niet onmogelijk. Niet alleen over zijn zoon overigens. Zo zegt hij over diens moeder: "Zoals zoveel zwangere vrouwen had ze vanaf haar vierde maand een onblusbare zin om te vrijen. Heeft iets te maken met een veranderde doorbloeding daar onderaan. (...) Alle hoeren zouden vier maanden zwanger moeten zijn."

Need I say more?