Dit boek had de Pulitzer prize 2011 veroverd en stond hoog op mijn nog te lezen boeken, al wilde ik eerst nog wat andere boeken lezen, maar plotseling had ik hem in mijn handen in de bieb en besloot ik deze toch maar eerst te pakken.

Het is het verhaal van Sacha, een notoire dievegge die zeer veel moeite heeft haar ziekelijke drang tot stelen kwijt te raken.
Zij belandt in de muziekscene (en drugswereld) en dat leidt bijna tot de ondergang van haar tot haar oom haar opzoekt in Napels en haar redt van de ondergang.

Het verhaal verloopt bijzonder chaotisch, springt vooruit en achteruit in de tijd, verplaatst zich dan weer van de 1, dan weer naar de andere persoon, er valt gedurig geen touw aan vast te knopen.
Het begon mij bijzonder te irriteren, ik vond het absoluut niet prettig weglezen.
Gelukkig begint vanaf blz 231 de weergave van het gezinsleven van Sacha.
Het gezinsleven komt in 70 bladzijden in schematische en grafische voorstellingen naar de lezer toe, daar ben je in 10 minuten doorheen en dan ben je bijna aan het eind van het boek.
1 Ding moet ik toegeven, het is bijzonder origineel, maar absoluut niet aan mij besteed.
Ik snap geen eens waar de titel op slaat.
Het feit dat het boek een prijs heeft gewonnen past dus niet bij mijn mening, dus ik raad het aan toch maar zelf te lezen, dan lees ik jullie reacties wel.