De negende ontmoeting met Lincoln Rhyme is als de zoveelste familieverjaardag: je begroet elkaar heel hartelijk, maar al snel beginnen de geijkte gesprekken te vervelen. Natuurlijk is de vrijwel volledig verlamde Rhyme welhaast de meest ultieme speurder van het afgelopen decennium. En zeker, Jeffery Deaver is en blijft een begenadigd spannendeverhalenverteller. Maar als zelfs de onverwachte plotwendingen voorspelbaar worden, gaat er iets goed mis.

Misschien zoek ik spijkers op laag water, maar dat Deaver zijn gedachten nog steeds bij de seriemoordenaar uit een van zijn beste Rhyme-thrillers De koude maan heeft, is veelzeggend. Net als in Het gebroken raam is Rhymes internationale speurtocht naar deze ultraslimme Klokkenmaker in volle gang als zijn hulp wordt ingeroepen voor iets dat meer haast heeft. In New York is een saboteur van het elektriciteitsnet actief. Met het kunnen creëren van - voor een ieder na het lezen van dit boek reproduceerbare - vlammenbogen en kortsluitingen heeft hij een geweldig massamoordwapen in handen. Spanningsvelden genoeg. Omdat zowel de identiteit als de motivatie van de saboteur onbekend is, hebben Rhyme en zijn trouwe helpers weinig om hun speurneuzen op te richten. Terwijl nieuwe stroomstoten elkaar steeds sneller opvolgen.

Alle technische hulpsnufjes, alle (eigen)aardige eigenschappen en de onvolprezen oprechte inzet van Rhyme en zijn mensen zijn inmiddels genoegzaam bekend. Geen enkele verrassing op dat gebied. Maar dat is het ergste niet. Waar de lezer in andere Rhyme-boeken nog werd getrakteerd op interessante nieuwkomers, moet hij het nu vooral stellen met een stereotiepe elektro-nerd. En als hij - geïnspireerd door Rhymes werkwijze - de moeite neemt de onverwachte plotwendingen uit Deavers andere boeken overzichtelijk op een whiteboard te schrijven, zou hij weleens heel vroeg de afloop kunnen schetsen. Deaver redt het boek met passages die (letterlijk) vol spanning zitten en zijn gedegen research, waardoor elektriciteit een interessant en geloofwaardig wapen wordt. Maar van mij mag Deaver Rhyme nu een flinke tijd in de ijskast zetten en al zijn aandacht richten op een personage dat wel onvermoeibaar boeiend blijft: James Bond. Ik kijk alvast uit naar zijn 007-verhaal, dat eind mei 2011 verschijnt.