De stille doden is indrukwekkend goed, bij vlagen om stil van te worden. Die vlagen ontstaan op de momenten waarop hoofdpersonage Paula Maguire zich bezighoudt met de verdwijning van haar moeder en daar waar de in Ierland nog steeds bestaande controverse tussen Noord en Zuid aan de orde is. (Als je er als toerist verblijft, hetzij in de republiek, hetzij in Noord-Ierland, merk je daar trouwens niets van.)
De geschiedenis van Ierland is een wezenlijk element in McGowans boeken; deze dient als achtergrond en treedt soms naar voren, zoals in De stille doden, een thriller die het meest tot zijn recht komt als je ook #1 en #2 gelezen hebt.

Een bomaanslag, zestien doden, en de vijf verdachten worden vrijgesproken. Deze Vijf zijn al jarenlang verdwenen, totdat een van hen opduikt: dood. En een tweede: ook dood. Wraak? Zo ja, door wie? En hoe te voorkomen dat de drie overige verdachten ook gedood worden? Aan Paula Maguire de taak haar vakmanschap als forensisch psycholoog in stelling te brengen. Daar kleven praktische problemen aan, want ze is hoogzwanger. En psychologische bezwaren, want ze moet samenwerken met Guy Brooking, die de vader van haar kind zou kunnen zijn - of is Aidan O'Hara dat? De mogelijke vaders blijken zich daar drukker over te maken dan Paula zelf.
Paula doet onderzoek naar de Vijf en tegelijkertijd naar de verdwijning van haar moeder, zeventien jaar geleden, die ze nog altijd betwijfelt. Paula's vader heeft de hoop dat zijn vrouw nog terugkomt opgegeven en is inmiddels hertrouwd met Pat O'Hara, Aidans moeder.

Quote van de achterflap: "Claire McGowan weet de alledaagse werkelijkheid en de politieke situatie in Noord-Ierland levendig te schetsen; dat maakt haar boeken tot intelligente thrillers die iedere liefhebber in zijn boekenkast moet hebben staan. Overtuigende personages, onderhuidse spanningen en een vlotte pen kenmerken De stille doden."
Een prima typering, die nauwelijks aanvulling behoeft.

Claire McGowan heeft in een paar jaar tijd een enorme ontwikkeling doorgemaakt, in positieve zin wel te verstaan. De stille doden is perfect van opbouw. Er zijn drie verhaallijnen: die van Paula, die van het meisje Kira en die uit het boek 'De Bloedprijs: De Mayday-bomaanslag en de gevolgen', geschreven door Maeve Cooley. Zo worden de Vijf vanuit verschillende gezichtspunten belicht. De boekfragmenten zijn slim ingepast, want daardoor leer je als lezer de Vijf nader kennen. Kira's verhaal is schrijnend, kippenvel gegarandeerd. Paula doet haar onderzoekswerk en speelt een verbindende rol. De lijnen vormen tezamen een knap en bijzonder geconstrueerd geheel.
Spanning, emotie, gedegen onderbouwing, De stille doden heeft het allemaal. Niet alles is opgelost en uitgekristalliseerd aan het eind en dat doet des te meer uitzien naar deel 4.
Topthriller!

[spanning 5, plot 5, leesplezier 5, schrijfstijl 5, originaliteit 5, psychologie 5]

Info over de hoofdpersonages, blog Claire McGowan