Dodelijke stijging is een verhaal waarbij ik het idee kreeg in de eerste hoofdstukken, waar gaat dit naar toe. Allemaal losse verhalen met slechts een piepklein draadje in de vorm van een grote dikke man. Maar opeens komen er een paar draadjes samen en het verhaal zelf komt tot leven. Met dit voorgaande wil ik zeker niet zeggen dat het begin van het boek moeilijk door te komen is, maar later kreeg ik pas vat op het verhaal zelf.

Vanaf de allereerste bladzijde werd ik gepakt door de beschrijving van de wereld onder zee, die helemaal voor mij ging leven en ik leefde mee met de duikers. Heel duidelijk komt de liefde van de schrijver voor het duiken en het onderzeepanorama tot uitdrukking. Ook zijn kennelijke voorliefde voor mooie vrouwen want hun uiterlijk wordt beter beschreven dan de mannen die in het boek voorkomen.

Vaak merkte ik dat ik bij veel beschrijvende zinnen een glimlach niet kon onderdrukken. Om een paar voorbeelden te geven: In zijn rechterhand draait een halfgevuld cognacglas voorgeprogrammeerde cirkels en het glas in zijn hand blijft dezelfde rondetijden neerzetten.

Het verhaal gaat ook over wraak; wraak van een vader om zijn nooit gekende zoon en wraak van een man die een diploma niet gehaald heeft. Angstaanjagend omdat je weet dat er in het echte leven ook zulke idioten rondlopen. Prachtig is ook het verhaal over een man en een vrouw die in de Ardennen rondtoeren. Dan bijna aan het einde van het boek komt de climax als vuurwerk over je heen en moet je verder lezen. Alleen de epiloog was te mooi om waar te zijn. Het was als een sprookje, ze leefden nog lang en gelukkig.