Carol Ann Davis schijnt de Schotse leading lady te zijn van het spannende boek. Haar interesse gaat uit naar afwijkend psychisch gedrag van mensen. Van kinderen die een moord pleegden, maakte zij een uitgebreide studie. Haar bevindingen verwerkt ze in haar boeken, samen met een flinke portie geweld en seks.

In De psychopaat verlaat Ben James na een ruzie met zijn vriendin Dawn haar flat. Om zijn gedachten wat te ordenen maakt hij een wandeling in het dichtbij gelegen park. Als een verwilderde jongeman (Nick) die stijf staat van de anabole steroïden hem aanspreekt en om geld voor sigaretten vraagt, voelt Ben zich gedwongen dit aan hem te geven. Al snel blijkt dat Nick niet alleen geïnteresseerd is in zijn geld. Op beestachtige wijze verkracht hij Ben. Vernederd en hevig bloedend verlaat Ben daarna het park en sluit zich dagenlang op in zijn studentenkamer. Hij schaamt zich te zeer om aangifte te doen van het gebeurde bij de politie. Omdat hij niet eeuwig op zijn kamer kan blijven zitten probeert hij zijn gewone leven weer op te pakken.

Dat hij veranderd is door de gebeurtenis blijft echter niet opgemerkt. Zijn vriendin Dawn ziet haar geliefde van een spontane energieke jongen veranderen in een teruggetrokken prikkelbaar typ. Hun prille relatie is niet bestand tegen deze gedragsverandering en Dawn zet Ben aan de kant. Als Dawn verneemt dat er in het park vlakbij haar huis een moord is gepleegd nadat Ben op die bewuste avond haar huis heeft verlaten, gaat er in eerste instantie nog geen lampje branden. Maar, als ze vlak daarna op televisie een compositietekening ziet van een vermeende moordenaar is de gelijkenis met Ben enorm. Ze laat zijn vreemde gedrag nog eens de revue passeren en kan maar één conclusie trekken: Ben zou wel eens iets te maken kunnen hebben met deze moord. Na enig aarzelen besluit ze de politie in te schakelen, die gelijk met haar informatie aan de slag gaat. Van slachtoffer verandert Ben ineens in dader. Het is de vraag of het hem lukt zichzelf vrij te pleiten aangezien het bewijs tegen hem vrij stevig is

Het verhaal van De psycopaat heeft in principe alle ingrediënten in zich om een knaller te zijn. Helaas was dat niet het geval. Carol Ann Davis heeft er een vrij vlak boek van gemaakt. Het begin is verfrissend. Niet een vrouw maar een man is het slachtoffer van verkrachting. De beschrijving van die anale verkrachting is zo levensecht dat je als lezer niet meer echt lekker op je stoel zit. Je voelt bijna de vernedering en de pijn die Ben doorstaat. Dat gedeelte van het verhaal is goed beschreven. Ook de spagaat waar Ben zich na de verkrachting in bevindt is voor de lezer erg tastbaar. Enerzijds wil hij zijn gewone leven zo snel mogelijk weer oppakken, maar anderzijds is het trauma te groot om dat ook daadwerkelijk te doen. De sex met zijn vriendin is tot wat gefriemel gereduceerd omdat hij bang is haar met HIV te besmetten. In afwachting van zijn Aids-test neemt hij dus gepaste afstand. Zijn vriendin begrijpt hier niets van en Ben schaamt zich te veel om haar een plausibele verklaring te geven voor zijn gedrag. Dat de relatie uiteindelijk stukloopt is niet meer dan logisch.

De karakterschets van Nick (de verkrachter en moordenaar) is ook best aardig gelukt. Door het boek heen kom je steeds meer te weten over zijn ongelukkige jeugd die bol stond van mishandeling, misbruik en alcoholisme. Davis gunt de lezer een kijkje in de totstandkoming van zijn verdorven geest en laat duidelijk zien wat een slechte jeugd voor desastreuze gevolgen kan hebben. Op sommige momenten kun je dan ook niets anders dan medelijden met Nick voelen. Nicks levensstijl is vreselijk. Hij jat alles bij elkaar om zijn anabolen te kunnen bekostigen en leeft in een zeer ranzige woning van een alcoholistische vriend. De onderlaag van de samenleving brengt Davis mooi in beeld.

Tot nu toe eigenlijk alleen maar lovende woorden, waarom dan slechts twee sterren voor dit boek? Op de een of andere manier is het Davis gelukt om alle positieve elementen uit haar boek te compenseren met hele slechte. Hoewel de plot in het begin aardige ingrediënten lijkt te hebben en vlot leest, is het uiteindelijk steeds meer van hetzelfde. Eén uitgebreide anale verkrachting is nog wel te verteren, maar drie is toch een beetje too much. Ook de drang van Nick om aan drugs en drank te komen is in het begin geloofwaardig, maar gaat na een tijdje toch vervelen. De creativiteit van de schrijfster laat in dit verhaal duidelijk te wensen over.

De relatie van Dawn ((ex-)vriendin van Ben) met haar ex-man Richard is ook uitermate vervelend. Hij zit in een mid-life en wat doen mannen dan, ze gaan vreemd met een groen blaadje. Dawn pikt dat in eerste instantie niet, maar komt later op hangende pootjes naar Richard terug en biedt haar excuses aan?!? Hallo, hij is vreemd gegaan hoor! En de beste man zelf zit alleen maar te piepen omdat hij Dawn zo mist. Waar ben je dan in godsnaam mee bezig??? Koppel daar een echt ultraslap einde aan (waarbij ik mijzelf betrapte op een keihard GATVER) en dan zit er toch niet meer in dan twee sterren.