Hoe open kan een einde zijn?

Mo Hayder kan behoorlijk scherp met haar pen in de weer zijn. Veel spanning en psychologie laten lezers vaak naar het puntje van hun stoel kruipen.
Met Rot steekt dat wat anders in elkaar.

De 16-jarige Lorne Wood wordt vermist en later dood gevonden.
Zoë, werkzaam bij de politie, gaat op onderzoek en heeft al snel een verdachte. Alleen is het niet de dader want zijn alibi is sluitend. Zoë speurt verder terwijl haar zus Sally wanhopig probeert haar hoofd boven water te houden na een scheiding.
Om extra geld binnen te halen gaat ze werken bij David Goldrab, een pornobaas en crimineel.
Haar dochter Milly heeft geld geleend bij een drugsdealer en moet dat met hoge rente terugbetalen.

Genoeg ellende om daar een spannend verhaal over te schrijven zou je denken.

Maar Mo heeft heel veel papier gebruikt om een tijdje om de hete brij heen te draaien. Ze komt niet tot de kern van de zaak en laat verhaallijnen onafgewerkt. Ongeloofwaardig politieoptreden en solistische acties dragen ook niet bij voor een flitsend geheel. Personages die met veel uitleg worden geïntroduceerd komen verder nauwelijks terug in het verhaal
Dan wordt het na 300 paginas warempel nog spannend maar als op pagina 395 het boek uit is, blijkt het verhaal nog niet afgelopen te zijn.
Een cliffhanger in een boek waarvan niet bekend is of er een vervolg komt, het moet verboden zijn!