De titel van de nieuwe Hartman luidt In vreemde handen en ik dacht even een vreemde in handen te hebben. Ik was immers helemaal verslingerd aan Nelleke de Winter/de boeken van Hartman, maar toen ik met dit verhaal begon, dacht ik zelfs het werk van een geheel andere auteur onder ogen te hebben. Haar prettige schrijfstijl en humor bewijzen dat het een échte Hartman is, maar ze slaat met dit boek een nieuwe, andere weg in. Het is dit keer ook geen misdaadroman, maar een thriller. En wat voor een!
Bij de trilogie van Nelleke de Winter vond ik al dat deze schrijfster zich bij ieder nieuw boek verbeterde, maar ben ik nu werkelijk met stomheid geslagen. Ze is geen traptrede omhoog geklommen; ze heeft zich moeiteloos gelanceerd - naar ik hoop en verwacht  naar de top.
Deze schrijfster, ik herhaal het maar weer eens, verdient veel meer aandacht van lezend Nederland. Ze steekt met kop en schouders boven de anderen uit! Ik vind het zeer gewaagd van haar om een heel ánder boek te schrijven dan de vorige drie en dan met zon juweel te komen. Chapeau!
Wat er in dit verhaal gebeurt is gruwelijk en de afkeer bij de lezer wordt met name bereikt door alles wat er niet beschreven wordt. Omdat je mede door de ogen van de dader kijkt, worden diens gedrag en motieven duidelijk.
Overigens kruip je niet alleen deels in de huid van de dader; met name ook met de hoofdpersoon, Diana, kun je je heel goed identificeren. Het hele verhaal is doorspekt met verwijzingen naar haar verleden maar ook naar een brief die ze heeft ontvangen en, hoewel ze hem al beantwoord heeft, nog steeds  in het geheim - heeft bewaard. Van wie is die brief? Wat staat er in? Waarom bewaart ze hem? Wat is er met die viool? En waar past Vivaldi in het geheel? En hoewel er iedere keer een tipje van de sluier wordt opgelicht, snak je na ieder hoofdstuk weer naar meer informatie.
Bovendien krijg je nog een aardig beeld van de omgeving in het gebied van Toscane, waar Diana en Robbert hun hotel hebben. Het zou me niet verbazen als de locatie in werkelijkheid bestaat. Je zou Diana daar, met man en hond, zo tegen het lijf kunnen lopen, zo geloofwaardig zet Hartman haar personages (weer) neer. Inclusief de tegendraadse puberdochter van het echtpaar, Lieke.
De titel van het boek is, zonder verder iets te verklappen, heel goed gekozen.
De term 'psychologische thriller', waar zo kwistig en onterecht mee wordt gestrooid, past volgens mij perfect op deze nieuwe Hartman.
Ik raad eenieder aan het boek direct na het uitkomen te kopen. Dat je het vervolgens in één ruk moet lezen hoef ik niet te adviseren, want dat gebeurt vanzelf.
Slechts één advies tot besluit: zorg aan het einde van het boek voor de nodige zakdoekjes, want met droge ogen ga je dit adembenemende, menselijke, ontroerende, gruwelijke, fantastische boek niet uitlezen.