Lucas is al best lang samen met zijn vrouw Isabelle en werkzaam als rechter. Tijdens een zitting gaat hij plotseling weg en rijdt hij op de automatische piloot naar een brug waar vaker mensen vanaf springen. Terwijl hij daar staat, ziet hij een huis te koop staan en beslist hij om daar te gaan wonen.
Hij neemt onbetaald verlof op en voelt de drang om wat te betekenen voor en in de maatschappij. Hij beseft dat hij hoopte als rechter wat te kunnen bijdragen, maar de werkelijkheid is dat zijn beroep niet zo is ingericht. De wettelijke kaders bieden hem die mogelijkheid niet.

Zijn vrouw is vooral gericht op zichzelf en kan zich niet inleven in andermans gevoelens. Dit maakt dat Lucas zich eigenlijk nooit echt gehoord voelt en dit besef roept ook weer herinneringen aan een naar verleden op.

Het boek is toegankelijk geschreven en de thematiek is zeer herkenbaar in de hedendaagse samenleving. De dialogen tussen de personages en de gedachten van Lucas maken dat je echt met hem meeleeft en hoopt dat hij luistert naar zijn gevoel en niet door zijn verstand. Heel herkenbaar dat iedereen op zoek is naar waardering en bevestiging, hoe verschillend mensen ook zijn.
Ieders toekomst is onzeker, maar laat je niet leiden door angst ten koste van jezelf: een aanrader!