Vanaf het eerste woord van De dag van de doden hield ik al mijn adem in, misschien zelfs nog wel ervoor. Bang voor wat ik te horen krijg (ik heb het boek via Storytel geluisterd). Bang voor wat Frieda gaat overkomen. Geen zin om afscheid te nemen van een interessant karakter, Frieda Klein.

Maar Frieda lijkt wel spoorloos verdwenen, zouden haar laatste woorden in Zondagochtend breekt aan dan toch bewaarheid worden? In het verhaal en de politiezaak komt geen enkel bekend karakter voor. Ik heb zelfs gecheckt of ik het goede boek aan het luisteren was… onderwerp van een scriptie van een studente is de enige link met Frieda. Na tweeënhalf uur luisteren (van de ruim tien uur) is ze daar dan eindelijk en begint het boek voor mijn gevoel pas echt.

Ik raakte langzaam een beetje ongeduldig en had moeite mijn aandacht bij het verhaal te houden. De spanning is zeker niet zo zinderend als in zaterdag en zondag en ik raak haast een beetje teleurgesteld. Er is een soort van gelatenheid, ik mis iets in het verhaal, ik mis Frieda's aanhang. Sinds Blauwe maandag zijn we acht jaar verder en ken je Chloë, Reuben, Jozef en Karlsson goed. Samen overleven ze keer op keer, maar waar zijn ze nu?

Gelukkig is het vanaf het moment dat Frieda weer aanwezig is in het verhaal weer bijna als vanouds. Dean Reeve en zij staan lijnrecht tegenover elkaar. Verrassende wendingen, plotselinge verbanden en Frieda in de hoofdrol als koelbloedige, rationeel denkende vrouw. Ze is zo intelligent en heeft alles eerder door dan ik, als lezer. Nicci French weten mij uiteraard weer te verrassen met de ontknoping, waar ik verder niet over zal uitweiden. Bang voor een voorspelbaar of geijkt einde hoef je niet te zijn. Ze doen wederom waar ze goed in zijn, een sluimerend plot, welke plotseling tot explosie komt.

Was het nodig om De dag van de doden te schrijven, het was toch een onverwacht achtste boek. Ja, dat was het! Frieda krijgt een waardig einde in haar strijd en heeft zich voor altijd in mijn hart gesloten. Erg jammer dat het nu gedaan is met de serie.

Als laatste mijn complimenten voor Carly Wijs, heerlijk voorgelezen. De acht delen werden door zes vrouwen gelezen, maar haar stem beviel me het beste.