Terwijl ik door de Trylle-trilogie een enorme fan ben geworden van Amanda Hocking en mij de Watersongserie werd aangeraden, ben ik toch een beetje teleurgesteld nadat ik dit eerste deel heb gelezen.

Ik ben dol op verhalen over zeemeerminnen en allerlei verwanten, maar dit verhaal heeft op een gegeven moment zo’n ongeloofwaardige wending dat ik het boek bijna aan de kant schoof. Gelukkig gebeurt dat tijdens een spannend stuk en bijna aan het einde van het boek, waardoor ik het wel uit heb gelezen. Anders had ik het niet meer uitgelezen, ben ik bang.

Het verhaal wordt ook pas echt spannend als je al zo’n 75-80% van het boek hebt gelezen. Daarvoor kabbelt het maar wat voort en is het volgens mij de bedoeling geweest om de spanning op te bouwen: hoe gaat Gemma ermee om?
Maar zo denderend vond ik het niet.
Het spannende stuk maakt echter wel redelijk veel goed, want toen had ik het boek ook erg snel uit. Jammer dat ze dat niet het hele verhaal (of eerder in het verhaal) heeft toegepast, want dan had het een vlot lezend boek kunnen zijn, net als de Trylle-delen.

Over de personages kan ik niet veel bijzonders zeggen. Je leert Gemma en Harper het meest kennen, omdat het van hun pov is, maar om nou te zeggen dat ik ze door en door ken… Nee, helaas. Ook op dat gebied stelt Hocking mij teleur.
Doordat ze vanuit meerdere pov’s schrijft, schrijft ze echt alle perspectieven door elkaar. Zo kan ze van de ene op de andere zin switchen naar het perspectief van Gemma, terwijl je zojuist het hoofdstuk van Harper bent begonnen. Ook wisselt ze weleens af naar het perspectief van een totaal ander personage. Beetje verwarrend allemaal.

En toch… Ja toch heb ik een klein beetje genoten van het boek. Ondanks de kabbeling, de oppervlakkige personages en ongeloofwaardige wending in het verhaal, ben ik wel nieuwsgierig geworden naar de overige delen.
Een stem in mijn hoofd zegt dat ik Amanda Hocking nog niet direct moet opgeven en gewoon de rest van de serie moet gaan lezen.
Laat ik die andere drie boeken nou toevallig in mijn kast hebben staan, dus ja… Ik zal snel genoeg weten of ik nog meer teleurgesteld zal raken of dat Hocking me wederom verrast.