Overweldigend boek met zes verhalen in zes tijdsperioden, maar soepel en intens met elkaar verweven zodat het wel echt één geheel vormt. Wel is de constructie behoorlijk complex. De roman begint in Ierland in 1984, eindigt ook in Ierland in 2043 en gaat tussendoor de wereld over. Een Frans wintersportoord, Noord-Amerika, Irak, Shanghai, Australië, Toronto, de Engelse zuidkust, Wales…. Er zijn veel personages, waarvan een aantal in diverse deelverhalen terugkomen, sommigen zelfs bekend uit eerdere boeken van Mitchell. Het veelbesproken fantasy-element heeft mij totaal niet gestoord terwijl ik daar absoluut geen liefhebber van ben. Maar van Mitchell, zo’n fantastische verteller, kan ik het kennelijk hebben ;)

'I think about pinball, and how being a kid’s like being shot up the firing lane and there’s no veering left or right: you’re just sort of propelled. But once you clear the top, like when you’re sixteen, seventeen or eighteen, suddendly there’s a thousand different paths you can take, some amazing, others not. Tiny little differences in angles and speed’ll totally alter what happens to you later, so a fraction of an inch to the right, and the ball’ll just hit a pinger and a dinger and fly down between your flippers, no messing, a waste of a pence. But a fraction to the left and it’s action in the play-zone, bumpers and kickers, ramps and slingshots and fame on the highscore table.’
Dit zegt de zestienjarige Holly heel mooi op bladzijde 82 en vond ik symbolisch voor de rest van de roman!

Een confrontatie met de eigen sterfelijkheid, met ouder worden, wordt in het boek verbeeld in een strijd, een oorlog kun je wel zeggen, tussen twee soorten onsterfelijken… Een strijd ook tussen goed en kwaad.
Uiteindelijk draait het boek om deze strijd tussen de Horologists en een rivaliserende bende onsterfelijken, de Anchorites (...of the Dusk Chapel of the Blind Cathar). De Anchorites vermoorden kinderen en drinken hun bloed (Black Wine) om niet te verouderen, de Horologists reïncarneren in een ander lichaam en zien het als hun taak om te leven volgens een Script om de Anchorites te vernietigen.
Mitchell aan het woord in NRC: „Je kunt naar sterfelijkheid kijken vanuit het gezichtspunt van onsterfelijkheid. En de vraag is dan: zou ik die deal van de anachoreten sluiten? Zij stellen de dood uit door het leven van één onbekende per jaar af te tappen. Pijnloos, schoon. Zou jij het doen?” en “ Ik wilde een dilemma creëren waar je over na moet denken.” Nou dat is gelukt, wat mij betreft!

In het laatste deel komt Holly (samen met Marinus de échte hoofpersoon) weer aan het woord. Het is inmiddels 2043 en ze woont op het Ierse schiereiland Sheep’s Head. Erg vrolijk wordt je niet van dit dystopische slot. Het is de periode van ‘the Endarkenment’ waarvan Holly zegt: ‘people talk about it as if it’s an act of God. But we summoned it, with every tank of oil we burnt our way through. My generation were diners stuffing ourselves senseless at the Restaurant of the Earth’s Riches knowing – while denying- that we’d be doing a runner and leaving our grandchildren a tab that can never be paid.’
Gelukkig is het slot toch met een sprankje hoop.

Wat me veel inspanning kostte was de Engelse taal. Ik vond het af en toe lastig lezen. Mitchell schrijft behoorlijk literair, gebruikt veel cultuur-historische en politieke verwijzingen en veel uitdrukkingen, straattaal en daarnaast ook nog zelfverzonnen woorden. Google is dus regelmatig door mij ingeschakeld...

En oja: Ook prachtige muziek tegengekomen in deze roman. (Tip: er is een afspeellijst op Spotify te vinden)




Overweldigend boek met zes verhalen in zes tijdsperioden, maar soepel en intens met elkaar verweven zodat het wel echt één geheel vormt. Wel is de constructie behoorlijk complex. De roman begint in Ierland in 1984, eindigt ook in Ierland in 2043 en gaat tussendoor de wereld over. Een Frans wintersportoord, Noord-Amerika, Irak, Shanghai, Australië, Toronto, de Engelse zuidkust, Wales…. Er zijn veel personages, waarvan een aantal in diverse deelverhalen terugkomen, sommigen zelfs bekend uit eerdere boeken van Mitchell. Het veelbesproken fantasy-element heeft mij totaal niet gestoord terwijl ik daar absoluut geen liefhebber van ben. Maar van Mitchell, zo’n fantastische verteller, kan ik het kennelijk hebben ;)

'I think about pinball, and how being a kid’s like being shot up the firing lane and there’s no veering left or right: you’re just sort of propelled. But once you clear the top, like when you’re sixteen, seventeen or eighteen, suddendly there’s a thousand different paths you can take, some amazing, others not. Tiny little differences in angles and speed’ll totally alter what happens to you later, so a fraction of an inch to the right, and the ball’ll just hit a pinger and a dinger and fly down between your flippers, no messing, a waste of a pence. But a fraction to the left and it’s action in the play-zone, bumpers and kickers, ramps and slingshots and fame on the highscore table.’
Dit zegt de zestienjarige Holly heel mooi op bladzijde 82 en vond ik symbolisch voor de rest van de roman!

Een confrontatie met de eigen sterfelijkheid, met ouder worden, wordt in het boek verbeeld in een strijd, een oorlog kun je wel zeggen, tussen twee soorten onsterfelijken… Een strijd ook tussen goed en kwaad.
Uiteindelijk draait het boek om deze strijd tussen de Horologists en een rivaliserende bende onsterfelijken, de Anchorites (...of the Dusk Chapel of the Blind Cathar). De Anchorites vermoorden kinderen en drinken hun bloed (Black Wine) om niet te verouderen, de Horologists reïncarneren in een ander lichaam en zien het als hun taak om te leven volgens een Script om de Anchorites te vernietigen.
Mitchell aan het woord in NRC: „Je kunt naar sterfelijkheid kijken vanuit het gezichtspunt van onsterfelijkheid. En de vraag is dan: zou ik die deal van de anachoreten sluiten? Zij stellen de dood uit door het leven van één onbekende per jaar af te tappen. Pijnloos, schoon. Zou jij het doen?” en “ Ik wilde een dilemma creëren waar je over na moet denken.” Nou dat is gelukt, wat mij betreft!

In het laatste deel komt Holly (samen met Marinus de échte hoofpersoon) weer aan het woord. Het is inmiddels 2043 en ze woont op het Ierse schiereiland Sheep’s Head. Erg vrolijk wordt je niet van dit dystopische slot. Het is de periode van ‘the Endarkenment’ waarvan Holly zegt: ‘people talk about it as if it’s an act of God. But we summoned it, with every tank of oil we burnt our way through. My generation were diners stuffing ourselves senseless at the Restaurant of the Earth’s Riches knowing – while denying- that we’d be doing a runner and leaving our grandchildren a tab that can never be paid.’
Gelukkig is het slot toch met een sprankje hoop.

Wat me veel inspanning kostte was de Engelse taal. Ik vond het af en toe lastig lezen. Mitchell schrijft behoorlijk literair, gebruikt veel cultuur-historische en politieke verwijzingen en veel uitdrukkingen, straattaal en daarnaast ook nog zelfverzonnen woorden. Google is dus regelmatig door mij ingeschakeld...

En oja: Ook prachtige muziek tegengekomen in deze roman. (Tip: er is een afspeellijst op Spotify te vinden)