Zoe en Ed volgen allebei hun eigen pad. Maar dan, na jaren vol uitzichtloze baantjes en chaotische huisgenoten, vinden ze elkaar. Een happy koppel aan het begin van een gelukkig leven samen.

En dan gebeurt het ondenkbare. Op een ochtend, op weg naar zijn werk, komt Ed om bij een verkeersongeluk. Zoe moet leren leven zonder hem. Maar ze kan de herinneringen niet loslaten. Hoe kan ze de gelukkige momenten, hun eerste kus, alles wat ze samen hebben opgebouwd, achter zich laten? Ze wil nog van alles tegen hem zeggen, nu is het te laat. Of toch niet…
Nee, dit is helaas geen boek voor mij. In het begin van het boek is een verrassende wending in het verhaal, dat beloofde wat. Helaas, het zette niet door. Geen diepgang en geen goede uitwerking van het idee, een gemiste kans. Met moeite heb ik het uitgelezen. Er was zoveel herhaling dat het lichtelijk irritant werd. Jammer, op zich een aardig idee, alleen bleven personages zeer oppervlakkig en er kwam geen clou. Elke keer dacht ik: ‘nu zal het wel gebeuren’ maar het gebeurde niet. Zelfs het slot zag je van mijlenver aankomen. Nee, helaas, niets voor mij.