"Schreeuw maar lekker, liefje, gil maar, gooi het er maar uit."
"Zwevend op de muziek werd ik weer een verleidster en ik vond het heerlijk me weer zo levend, jong en sexy te voelen."
Enkele citaten uit De eetclub.

Gaat het hier over een nieuw deel in de Bouquet-reeks? Een feuilleton uit de Opzij? Het script voor een nieuwe aflevering van GTST?
Nee, De eetclub is de nieuwe literaire thriller van Saskia Noort.

Karin en haar vriendinnen vormen een eetclub. Ze zijn getrouwd met succesvolle mannen. De een heeft een keten van sportzaken, de ander opent het ene Grand cafe na het andere.
En de vrouwen? De een ambieert een carriere als binnenhuisarchitecte, de ander wil niets liever dan "tennis van Dennis", de tennisleraar (uiteraard).
Ciabatta, witte wijn, gamba's, nog meer witte wijn, de gesprekken worden altijd rijkelijk voorzien van eten & drinken. Natuurlijk gaat het niet over kinderen, maar over "kids"; natuurlijk gaat het over de spanning tussen gesetteld zijn enerzijds en de behoefte aan "woeste feesten" en "dansen op de vulkaan" anderzijds.
Maar ze wisten ook dat ze "op een dag afgerekend zouden worden op (hun) hedonistische levensstijl", schrijft Noort.

Noort's De eetclub is volgens de omslag een "literaire thriller".
Dat, naast de verkoopcijfers die er niet om liegen en de nominatie voor de Gouden Strop 2004, belooft wat.
Dat V.N.'s thillergids 'slechts' 2 sterren geeft, heeft op Crimezone's forum de kritiek op de kwaliteit van de recensies in V.N.'s thrillergids aangewakkerd.
Nu is een recensie nooit obectief. De achtergrond van de recensent en zijn subjectieve voorkeuren spelen altijd mee.

Toch een poging tot objectivering: De eetclub is geen literair boek, omdat het 2-dimensionaal is. Het mist diepte: er is slechts 1 verhaallijn, karakters worden slechts beschreven en niet uitgediept, en er is nauwelijks sprake van achergrondbeschrijving of reflectie, laat staan van commentaar op de door Noort beschreven wereld.
De eetclub is ook geen thriller: het verhaal is vlak, d.w.z. er is geen sprake van spanningsopbouw- en ontlading.
Hoogstens vraag je je als lezer af wie van al de Babettes en Karins slachtoffer is van wie en in die zin is dit een 'whodunnit'-boek. Dat maakt het echter nog niet spannend.
De eetclub is dan ook een weliswaar vlot lezend boek dat als damesliteratuur in de 'Libelle' niet misstaat, maar als litereraire thriller nauwelijks geslaagd is. Als je het weg hebt gelegd, ben je het vegeten.
Toch maar 2 **.