Net als met Zwart water slaagt Kerstin Ekman er ook met Wolfshuid in om de lezer het leven in het uiterste noorden van Zweden te laten (mee-)ervaren. De uiterst realistische beschrijvingen van de omgeving en de mensen zorgen er voor dat het verhaal (of in dit geval de levensverhalen) zich slechts heel (soms tergend) langzaam ontvouwt. Ik kan me voorstellen dat het voor (veel, sommige?) lezers te traag gaat, maar ik houd er wel van als een auteur in staat is je alles bijna lijfelijk (door smaak, geur en beelden) te laten meebeleven.

Wolfshuid heeft diverse 'vertellers'. De wijze waarop Ekman dat heeft vorm gegeven zorgt in het begin, maar ook later, soms even voor wat verwarring. Er worden twee levens gevolgd: Hillevi en Elis. Hillevi is een wees, die wordt opgevoed door een oom en tante. Elis is een jongen, waar Hillevi mee te maken krijgt op het moment dat ze voor het eerst (eigenlijk ongevraagd en ongewenst) haar hulp als vroedvrouw in het hoge noorden aanbiedt. Hillevi helpt dan een 14jarig meisje bij een zeer moeilijke bevalling. Het meisje en de baby overleven de bevalling, maar de latere gebeurtenissen leiden ertoe dat het kind overlijdt. Die afschuwelijke gebeurtenis maakt een enorme indruk op Hillevi, die vanwege de situatie waar ze in zit, besluit om er niets over te melden. Dat (ver)zwijgen zorgt ervoor dat ze zich de rest van haar leven schuldig blijft voelen en zorgt tevens voor een blijvende vijandigheid tussen de familie van het meisje en haar.


Springende Pferde van Franz Marc

De (waarschijnlijke) vader van het kind, Elis, verlaat zijn geboortegrond en familie, nadat hij door zijn grootvader is neergeslagen. Na eerst enige tijd alleen rondgezworven te hebben, tijdelijk door een familie te zijn opgevangen en daarna als manusje van alles in een houthakkerskamp te hebben gewerkt, komt hij uiteindelijk terecht in een sanatorium, omdat hij aan tuberculose blijkt te lijden. Omdat hij niet door zijn familie wil worden gevonden, doet hij alsof hij zijn geheugen kwijt is en neemt de naam Elias Elv aan.
Zijn tekentalent wordt daar ontdekt en als hij na verloop van tijd opknapt, zorgt hij ervoor met allerlei baantjes om 's avonds een tekenopleiding te volgen. Hij vertrekt uiteindelijk, begin jaren dertig, naar Duitsland en komt daar als schilder van wandschilderingen aan het werk.

Wolfshuid is het eerste deel van de trilogie, die verder nog bestaat uit Het laatste hout en Krasloten. Ik ben bang dat ik die twee ook nog wil en ga lezen....