Het boek Het glazen plafond van Meta Muller is het aan alle kanten net niet. Of eigenlijk is het het helemaal niet. Het is geen literatuur, het biedt geen suspense, het is geen chicklit en het is ook weinig anders. Muller probeert te associëren en een literaire stijl te imiteren, maar met elke beeldspraak slaat zij de plank volledig mis. Wellicht had zij er beter aan gedaan gewoon haar eigen stijl te volgen in plaats van te proberen echte schrijvers na te doen. Aan de andere kant is haar schrijfstijl dermate stroef en ontransparant dat ik het vermoeden heb dat dit haar hoogste kunnen is. En als dat waar is, stelt Mullers schrijftalent weinig voor. In Ad Valvas, het alumniblaadje van de VU, las ik dat zij haar skills heeft opgedaan uit een boekwerkje over het schrijven van thrillers. Het stramien van het boek is dan ook clichématig en nooit verrassend. Bovendien komen de karakters niet tot leven en is de plot erg dun. In Ad Valvas bekende Muller ook dat zij haar eerste versie volledig rood terugkreeg van de redacteur van uitgeverij Q (imprint van uitgeverij Querido). Zij had er waarschijnlijk beter aan gedaan daar haar conclusie uit te trekken en haar manuscript terug te trekken. Het boek is er namelijk ook na herschrijven niet beter op geworden. Je vraagt je als kritische lezer af of de desbetreffende redacteur toevallig mischien een dagje vrij was of nog een quotum moest halen op de dag dat Mullers herschreven werk weer op de mat lag. Het is onvoorstelbaar dat dit werk de boekhandel bereikt heeft. Het glazen plafond is op geen enkele wijze serieus te nemen - noch de intrige, noch de personages, noch het billenkoekgebeuren overtuigen ook maar in het geringste. Het lijkt mij verstandig als Muller zich toelegt op haar privéleven en hobby's in plaats van het schrijven.