De naamloze hoofdpersoon in De Verliezer denkt op zijn 27ste terug aan zijn leven tot dan toe. Wat heeft hij gedaan, wat heeft hij bereikt, hoe staat hij in het leven?
Hoe de hoofdpersoon kijkt naar het leven en hoe de samenleving in elkaar zit is een unieke manier.
Hij denkt terug naar zijn enige serieuze relatie met een meisje en de manier waarop dit fout is gegaan. Hij denkt na over zijn tijd in de gevangenis. Christus en Marx zijn, naar eigen zeggen, zijn voorbeelden.

De hoofdpersoon komt over als een narcistisch, psychopatisch persoon met enorme tegenstrijdigheden.
Alles overkomt hem, mensen doen het hem aan. De andere mensen zijn verliezers, de wereld is wreed en slecht en hij doet het goed. Daar waar hij weet dat hij fout zit, bagatelliseert de hoofdpersoon deze fout door aan te geven hoe slim hij was om het op die manier aan te pakken.
Een voorbeeld van de tegenstrijdigheden is dat hij probeert aan te trekken, maar al af stoot voordat hij ergens aan begint.

De afstand tussen het personage en de lezer is te groot mijn inziens, met name de momenten waarop hij het over het kapitalisme had. De momenten waarop zijn innerlijke gevoelswereld naar voren komt, kwam hij wat dichterbij.
Ik hoef geen sympathie te hebben voor een personage, maar meestal vind ik wel ergens begrip voor iemand, dat had ik nu eerlijk gezegd niet. Dat maakte het voor mij moeilijk om te lezen.