Ze is allesbehalve een gewone elfjarige. Amanda is niet alleen te wijs voor haar leeftijd maar ze voelt en gedraagt zich ook zo. En haar gedrag is in haar omgeving niet onopgemerkt gebleven. Ze rookt als een schoorsteen en heeft een uitgesproken overlevingsdrang die op school de aandacht heeft getrokken. Samen met haar vader woont Amanda in het ouderlijk huis waar haar moeder hen heeft achtergelaten. Wanneer haar vader onverwacht komt te overlijden staat ze er helemaal alleen voor. Mits je haar beste vriendin Gloria, een wurgslang, niet meetelt.



Ze mag dan wel heel jong zijn maar Amanda weet heel goed voor de buitenwereld te verbergen dat haar vader is weggevallen. Want het is haar wel duidelijk wat er gebeurt met kinderen zonder ouders en dat wil ze per se niet. Overdag gaat ze gewoon naar school, het is bijna zomervakantie en tot die tijd moet ze doen alsof er niets aan de hand is. Want Amanda heeft zich voorgenomen om haar moeder te gaan zoeken zodat ze bij haar kan zijn. Dat is haar ultieme wens en ze begint als de vakantie aanbreekt dan ook meteen aan haar missie. Maar een jong kind met een tamme boa constrictor op pad valt natuurlijk op. De pers krijgt lucht van Amanda’s zoektocht waardoor iedereen ineens oog heeft voor dit bijzondere meisje dat vastbesloten is om met haar moeder herenigd te worden.

De cover van ‘Amanda’ valt meteen al op door de niet alledaagse styling. Een beetje cartoonesk maar achteraf gezien pakt deze precies de sfeer van het verhaal. Want ook dat is, net als de hoofdpersonage(s) en de verhaallijn, niet standaard. Het valt op door het surrealistische en de momenten waarin het verhaal het absurde lijkt te benaderen. Maar dat is natuurlijk ook niet uit te sluiten in een wereld waarin wij leven en daardoor is er geen sprake van ongeloofwaardigheid.

Jelmer Jepsen werd geïnspireerd door de echte Amanda om dit verhaal te gaan schrijven. En dat heeft heel bijzonder uitgepakt. De schrijfstijl van Jepsen is van een uitzonderlijk hoog niveau. Het is duidelijk, vlot en diepzinnig. Hij waagt zich zelfs aan een bijzonder gevoel voor humor en dit geregeld met een knipoog toe te passen, leuk is dat! Jepsen schrijft dusdanig fascinerend dat het verhaal, hoe apart ook, niet weg te leggen is. Behalve de bijzondere aspecten die het verhaal maken, een kettingrookster van elf, een tamme boa constrictor en een zeer doortastend hoofd van de school, klopt gewoon echt alles aan dit verhaal.

Jepsen schrijft beeldend en zeer gedetailleerd maar weet toch bij de kern te blijven. Hierdoor dwaal je geen seconde af en blijf je je afvragen hoe zich dit in vredesnaam toch allemaal ontwikkelt. Amanda is een meisje dat je zo voor je ziet en meteen je hart steelt. Haar kinderlijke charmes ontdooien ieder bevroren hart en Jepsen heeft zich volledig ingeleefd vanuit dat perspectief. Hartverwarmend en mooi. Ze maakt dingen mee die een moederhart sneller doen kloppen en die ervoor zorgen dat je je armen om haar heen wil slaan. En laat dat precies zijn waar Amanda zo naar verlangt. Hoe mooi wil je het hebben?
Jepsen heeft meerdere belangen in het verhaal verwerkt en die werken perfect samen. Alle verhaallijnen komen uiteindelijk mooi samen. Het maatschappelijke effect van jeugdzorg en het belang van goed onderwijs worden subtiel maar duidelijk naar voren gebracht. Dat is ook volledig op zijn plaats in dezen. Dat de personages stuk voor stuk aansprekend zijn en ieders intentie meteen duidelijk is zorgt dat je niet met vragen blijft zitten. Amanda heeft op iedereen dezelfde uitwerking, onbewust en wellicht niet meteen maar puurder dan dit meisje zijn ze er niet. Maar ook zij krijgt te maken met bijzondere mensen die haar pad kruisen tijdens haar reis en iedereen vervult een mooie rol in het geheel.

‘Amanda’ is in alle opzichten een bijzonder verhaal. De originaliteit, het feit dat een volwassen man zich zo kan inleven in een meisje van elf jaar maakt alles nóg meer speciaal. De toon is tragikomisch, vertederend en verontwaardigend. Het is feitelijk te gek voor woorden. En toch heeft Jelmer Jepsen die weten te vinden. Gelukkig maar, want dit boek moet je echt gelezen hebben.

5 dikke sterren
Patrice – Team De Perfecte Buren