Helen is 11 jaar wanneer haar nicht Flora op vraag van Helens vader op haar komt oppassen tijdens de zomer van 1945.
Omdat er een polio-epidemie heerst, vraagt Helens vader – die zelf slachtoffer is geweest van polio - Flora om niet buitenshuis te gaan.
Noodgedwongen delen Flora en Helen dus hun tijd samen op en in het enorme domein met het afgelegen en half vervallen landhuis "Goeie Ouwe Duizend".
Helen is voor haar leeftijd vroeg-volwassen, mede door het verlies van haar moeder en haar oma Nonie met wie zij een heel goede band had.
Zij heeft een heel aparte kijk op de dingen en denkt veel af te weten en te kennen over de wereld en de maatschappij, maar kent eigenlijk alleen maar haar eigen leefwereld en leefomgeving.
Zij denkt boven Helen te staan, die in haar ogen heel erg naïef is voor haar 22 jaren en gedraagt zich tegenover haar oppas heel hautain en verheven.
Buiten de kuishulp en een jonge ex-soldaat Finn komen er geen mensen langs op het landgoed dat voordien een hersteloord was voor ondermeer tbc- en psychiatrisch patiënten.
Ik ben wat teleurgesteld in dit boek.
De cover van het boek oogt heel mooi, een foto van een jong bedeesd meisje en de titel in mooi handgeschreven letters in opdruk.
De inhoud op de achterflap en de uitklapflappen zijn veelbelovend en nodigen uit tot lezen, daarna volgt de teleurstelling.
Het boek komt heel erg traag op gang, is saai opgebouwd en wanneer je denkt dat er eindelijk iets staat te gebeuren, blijf je op je honger zitten.
De actie, volgend op de thuiskomst van Helens vader, op het einde van het boek, komt wat te laat om nog te kunnen boeien.
Dit genre van boeken zal waarschijnlijk wel zijn aanhangers hebben, maar de saaie opbouw en het verhaal geschreven in de ik-vorm, kon mij niet echt bekoren.
Schrijfster Gail Godwin heeft met dit boek wel een heel mooi tijdsbeeld geschetst van de naoorlogse periode.
Zij beschrijft hoe de mensen leefden, hun tijd doorbrachten, de verschillende standen in de maatschappij, over hun verdriet en hun liefde...
Dit boek geef ik twee sterren.