Երբ որ պտուղը հասնում է, անկշտում թշնամին վրա է տալիս, ջանս, այդ զերտալուի վրա, սկսում է խոզի պես ճաքել, այնքան է ուտում, այնքան է ուտում, որ փորը տկի պես ուռում է, տկռում. մյուս օրը նորից է սկսում ուտել...