Վաղուց թեև իմ հայացքը Անհայտին է ու հեռվումՈւ իմ սիրտը իմ մըտքի հետ անհուններն է թափառում,Բայց՝ կարոտով ամեն անգամ երբ դառնում եմ դեպի քեզ՝Մըղկըտում է սիրտըս անվերջ քո թառանչից աղեկեզ,Ու գաղթական զավակներիդ լուռ շարքերից ուժասպառ,Ե՜վ գյուղերից, և՜ շեներից՝ տըխո՛ւր, դատարկ ու խավար,Զարկվա՛ծ հայրենիք,Զըրկվա՛ծ հայրենիք: