Վիշապի նման գլուխները վեր բարձրացրած ալիքները ուժգնությամբ ծեփվում էին ժայռին, նրան խորտակելու նպատակով, ջարդվում, փշրվում և ապա իրենց ոտքերի տակ անդունդներ բանալով` ամոթահար թաքնվում այնտեղ և կորչում անհայտության մեջ. բայց ետևից նոր ալիքներ էին գալիս, ավելի բարձր, ավելի զարհուրելի, որոնք դիպչելով ժայռերին, անհույս կերպով նույնպես ոչնչանում էին, մինչև որ դադար էին տալիս իրենց անհույս հարձակմանը և լռում: