Տեսնում է հորը դողդոջ ձեռքերը դեպ իրեն պարզած,Կանչում է իրեն ձայնով մտերիմ, տխո՛ւր, անձկալի՛...Տեսնում է սիրած երեխաներին, փոքրերին պաշտած.Բոլորն էլ իրա դարձին են նայում, ավարին, փառքին...Բայց իզո՛ւր, ահա որպես մի ստրուկ, մի գազան սաստած,Մեռնում է նա լուռ, ամբոխին՛ ի տես շվայտ հաճույքիԱռարկա դարձած մի վայրկենական...Մնա՛ս բարով, Հռո՛մ, մնա՛ս բարով, երկի՛ր իմ հայրենական: