—Տխրություն կա մի անարգել,Որ հասակ ենք առնում մենք է՛լ,Դառնում ենք հուշ, դառնում անցյալ,Ինչպես արտը՝ արդեն հնձած,Ինչպես շենքերն այստեղի հին,Որ, տե՛ս, կառչած միայն երգինԱյն պոետ մեծաքածքար —Հուշ են դարձել հիմա հանգած: