(Ինչ է սակայն նրա համար մարդը իրեն ցավերով.Քընընում է, չափում-կըշռում երկիրն իր խոր ծովերով,Փորփըրում է հողի շերտերն — հասնում ըսկիզբն ամենի,Երբ դեռ անկազմ կար երկիրը խավար ծոցում անհունի...Նայում է վեր — համրում, դիտում սատղերն, արև ու լուսին,Ով կա արդյոք նրանց վըրա, ինչ կա նըրանց երեսին,Գըտնում է [միշտ]	նոր երկիրներ տարածության մեջ անսահման,Ջոկում այնտեղ արարածներ — շունչ կենդանի մեզ նըման,Եվ աշխարհքներ, որ պաղել են վաղուց իրենց ողջ կյանքով,Եվ աշխարհքներ, որ տակավին այրվում են հուր երկունքով,Եվ հաշվում է — ամեն մինը քանի միլիոն տարի կա,Կամ դեռ քանի — քանի միլիոն տարի ունի մինչև մահ.Ո՛վ իմանա ինչ հըրաշքներ կան իր առջև տակավին,Սակայն, թողնենք հըրաշքները — գանք, տեր արքա, քո ցավին: