Որպիսի ամեհի հանճար կար քո մեջ,Որպիսի՛ անհագուրդ անշեղ կամք,Դու կամեցար ներբողել նոր տներ ու նոր գոմեր՝Խեղդելով սրինգը քո մեջ — սիրո, ցնորքի...Այնպիսի սիրտ, որ քո մեջ դրել էր մի օրԿյանքի վարպետը վերին, այդ «Վեթոսյովան» —Ճակատագիրն, — օ, դժվար, դժվար էր մի փոքրԽցկել տուփի մեջ լուցկու՝ իբրև «մեռած բան»…Նրա ահա մի չնչին կարելության մեջԿար գիտություն և իմաստ — քան բոլոր երգածՔո պողպատե բուրգերի, մեքենաների,Էյֆելյան աշտարակ հրաշքների: