Իհարկե` մենք ունինք մի քանի կարեկից բարեկամներ, որոնք մեզ օգնում են, խրախուսում են. բայց ա՞յդ է արդյոք մեր խնդրածը. նոքա ընտրյալքն են. նոքա ազգի урод-ներն են. այնինչ մեր միակ իղձը և ազգի, populus-ի օրգանը լինել, նորամեն սիրվել, նորա բարեկամը լինել, նորա մտքին առաջնորդը լինել, և ի՞նչ. լինո՞ւմ ենք արդյոք, կլինե՞նք արդյոք, կա՞ արդյոք հույս լինելու. ոչ և ոչ պատասխանում է անդադար ներքին ձայնը. ինչո՞ւ ոչ. ահա՛ ինչու: