Ընկերի մահը՝ հանաք իմացավ,Մեռած մեյիդը կապեց, վեր կապեց, վեր կալավԳոմշի քամակին դրած՝ մեկ ջրիՈր մեջը մտան, շոքն առավ գոմշիՋանն. աղավարի կուզեր, որ պառկեր,Ախմախ ընկերը՝ էն կողմիցն ուսերՔաշելով՝ գոռաց, մեռլին վեր հատեց,«Ատյա քյու նանի միսը շոն ծյամի.Հենց մեռել յես, յոր բերանդ զորում չի՛.Մեկ հա՛, տպփռյու էլ ա անես Էդ կյոմշին,Չթողաս նստինք, հոր քյնանք մեր պյանին»: