Ոչ արյուն թափվեց, ոչ հուր բարձրացավ,Ոչ տեսանելի կանգնեցավ սեղան,Հոգիները միայն անձայն խոսեցան —Վերածնվեցավ մատաղ աբեղան.Եվ մաշված կրծքում կրքերը մարածԱվելի սաստիկ եռացին նորից,Իսկ այն ընտանիքն, ուխտը կատարած,Դուրս գնաց արդեն վանքի դռներից: