— Ամալիա, իմ հրեշտակ, մի զայրանաք իմ վարմունքի վերա, — աղաչավոր ձայնով մոտեցավ իշխանը օրիորդին, — դուք այնքան գեղեցիկ և այնքան հրաշալի եք, որ ես չեմ կարող անտարբեր սրտով նստել ձեր առաջ, մի նեղանաք իմ վարմունքից, նեղացեք ձեր աստվածային աչքերի ազդեցությունից. ապառաժն անգամ կփշրվեր նրա առաջ, ո՞ւր մնաց ես, մի թույլ և զգայուն արարած, որ ստեղծված եմ միմիայն սրբելու համար: