Երբ նա կարդում էր մեզ համար որևէ պատմական գիրք, զորօրինակ` Խորենացի, Փարպեցի, Փավստոս և այլն, կամ իրանից մի պատմական դեպք էր պատմում, նա այնպես հմտությամբ նախապատրաստում, հարդարում էր մեր միտքը, որ մենք բոլորովին մոռանում էինք, որ մեր կարդացածը կամ լսածը վերաբերում է մեզանից շատ տասնյակ դարեր առաջ կեցող մարդոց. մենք կարծում էինք, որ այդ անցքը, այդ պատմությունը հերու կամ երկու տարի առաջ կատարված բան է. հազար տարի առաջ ապրած մեր նախնիքը երևում էին իբր մեր մոտավոր արենակից ազգականները. մենք մեր հազար տարի առաջ նահատակված գյուղացիների թշնամիներուն պտրտում էինք մեր չորս կողմը. կարճ` պ. Էմինը դարձնում էր մամռոտած, փոշիոտած հայոց պատմությունը մեր հայրերից մեզ թողած հրիտակ և մեզ ինքներուս` հարազատ ժառանգորդ Հայաստանին...