Բուխարու կողքին լուռ թինկը տըվածՄըտածում է նա... ու մին էլ, հանկարծ,Որտեղից որտեղ, էն ձորի միջինՄիտն եկան տատի զըրույցները հին...Միտն եկան ու մեր Սաքոն ակամաՍկսավ մըտածել չարքերի վըրա,Թե ինչպես ուրախ խըմռով, միասին,Ծառը ոտներով, գիշերվան կիսին,Թուրքերի կանանց կերպարանք առած,Երևում են միշտ միայնակ մարդկանց…Կամ ինչպես քաջքերն այրերի մըթնից,Երբ նայում է մարդ քարափի գըլխիցԿամ թե ուշացած անցնում է ձորով,Խաբում են, կանչում ծանոթ ձայներով,Ու մարդկանց նըման խընջույք են սարքում,Զուռնա են ածում, թըմբակ են զարկում...Ու տատի խոսքերն անցյալի հեռվիցՈւրվաձայն, երկչոտ հընչեցին նորից.