Ու միշտ, քանի որ կաՇահ ու գերի, ըստրուկ ու տեր,Չի լինելու երկրի վըրաՈչ շիտակ խոսք, ոչ կյանք, ոչ սեր…Մռընչաց չարչին, աբեն շըպըրտեց,Դուրս ելավ տակից Շահ-Աբասն ահեղ,Նաջաղը ցոլաց, իջավ շեշտակի,Գերի ծերունին փըռվեց տեղնուտեղ: