Վերջը, խոսքս կտրում եմ կարճ,Ով որ մեր մեջ ձայն է հանում,Մենք քաշում ենք այսպես առաջ,Բայց միշտ նրանք ետ են գնում.Դուրս է գալիս մի օր հանկարծ,Որ խաբված ենք աչքներս բաց...Չէ՜, մեզանում, աստված վկա,Մի ընդունակ գործող չըկա: