Ու զարմանք կտրած, սրտիս խնդություն,Ես նայում էի — չէի հավատումԲախտից կուրացած իմ թաց աչքերին.Եվ արցունքները հորդ հոսում էինՃամփեքի վրա նրանց սրբազան...«Երանի՛ նրանց, որ ձեզ չտեսան, —Բացականչեցին շրթերս դողդոջ.— Քանի որ նրանք աշխարհում այս փուչՉեն տխրի հետո, երբ դառնա երազՈգևորության սուրբ վայրկյանը այս...»: