Անարգված է նա, որպես խեղկատակ, մոռացված արդեն.Հոսում է կրծքից արյունը կարմիր — վայրկյանը վերջին…Բայց ահա լուսե մի հիշողություն ուղեղում զարթնեց,Հոսում է ահա Դունայն հայրենի իր հոգու միջից...Եվ տեսնում է նա երկիրն հայրենի, իր կյանքը ազատ,Տե՛սնում է նրանց, որ թողե՛ց մի օր ռազմի գնալիս: