«Երբ անիծված Յազիդի զորքերը պաշարել էին Ալիու որդվոց կուսակիցների փոքրիկ խումբը, երբ նոցա արդար արյունով սրբվում էր Քարբալայի հողը, երբ նզովյալ Շիմրի խենջարը շողում էր Հասանի և Հուսեյնի, այդ անմեզ զոհերի, գլխին, — իսկույն դղրդաց անդունդը, որոտաց երկինքը և գոռացին լերինք, — «ո՜վ Հուսեյն, թույլ տուր մեզ մեր կայծակներով, բոցերով և կրակով սատակեմք այդ չարագործներին». ձայն տվեցին նոքա: