Այո՜…. Որքան էլ ես քեզ նզովեմ՝ հիմարԿամ անճարակ մարդկանց հերյուրանքից զզված,—Սակայն հո չե՞մ կարող ես մի եզի նմանԱնգիտաբար լիզել իմ կողերին քսածԱմեն կավիճ ու ցեխ, — կամ կարծրության համարԱնմտորեն փնչալ, հին թելերից հյուսվածԵրեսն ի վայր կախված չոր ծոպերի փնջին,Որ պաշտպանում են դեմքն երամներից ճանճի...