Ամեն ինչ ծանոթ է, ամեն ինչ հին է. ջրի սև քարը՝ հենակների վրա, հավաբունը՝ կավե մի փոքրիկ խրճիթ առանց լուսամուտի, տան դուռը, որի ունկը շողում է ինչպես օնիքս մարմար, — այնքան ձեռքեր բռնել են այդ ունկից, և դուռը երգելով բացվել է: