Երազում էր Համոն կիսաքուն,Օրորվում էր մեղկ հոգումԱշխարհը — շոգ մի անկյուն՝— Առավոտ,Կեսօր,Իրիկուն...Էլ ո՞նց հրաշքներ տեսներԽանութպան Համոյի հոգին,Էլ ինչո՞ւ շարժըվեր տեղից...Երբ եկան ասին «Պատերազմ» —Չդողաց անգամ ծայրը... բեղի: