Մեր օրոք` «քլաս մտնել», «փառախոտով ճանապարհորդել», «փռոթեսթավաթ անել», «չայ կամ քոֆե խմել», «բութիլքան ռասքուփռիվաթ անել» և այլն, և այլն, արդեն համարվում էին կոշտ խժդժաբանություն, և մենք` Էմինի աշակերտքս, առաջինն էինք, որ ամաչելով (իբր թե արածներս աններելի մեկ հանցանք էր) սկսանք հայ կենդանի բարբառի մեջ մուծանել դասատուն կամ դասարան, թեյ, սուրճ, համալսարան, դասախոսություն և այլն բառերն, որոնք հետո` մեր հետնորդների համար` դարձան սովորական գործածելի բառեր, և այժմ մինչև անգամ հայաբնակ քաղաքների ամենաստոր դասակարգի մեջ մուտք են գործած: