Ագբար Հովհաննիսյանը ժամանակ չուներ, զբաղված էր բանկային և անձնական գործերով, զանազան քաղաքային և ազգային նիստերով ու ժողովներով, նա գրում էր միայն (այն էլ ոչ ամեն շաբաթ) զավեշտական ֆելիետոններ, և գրում էր, տեղն է ասել, բավական սրամիտ, համենայնդեպս ավելի հաջող, քան «Մշակ»-ի Ասիացին: