Եվ վերջ ի վերջո մի մեծ պանդոկումԵղավ նա համալ, բեռն էր շալակում,Բեռն էր շալակում, որպես մի գրաստ,Գործեր անասնոց նա գործ չարապաստ…Լափչիքը հագած, փալանը մեջքին,Մինչև կես-գիշեր քաղվում էր հոգին,Եվ նույն փալանին գլուխը դրած,Սառը գետնի վերա քնում էր հոգնած: