Կհավատա՞ս, այդ րոպեին, երբ որ ես մեկ ոտքով այս աշխարհքում էի, մյուսովս արդեն այն աշխարհքն էի մտել, այդ րոպեին ասում եմ, երբ որ խայտառակ մահս, խեղդվելու տանջանքը, մարդկանց անեծքն ու ծաղրանքը գլխիս պիտի թափվեր-	թոկով խեղդվելուց բացի, ավելի ի՞նչ ուրիշ խայտառակ պատիժ կա ադամորդուս համար — էլի ասում եմ, այդ րոպեին ես մեղա գալու տեղը, արած հանցանքիս փոշմանելու տեղը, մտքիցս անցնում էր, թե ինչո՞ւ այնպես հարմար չշարժվեցի, որ համ գայլերը կուշտ լինեին, համ էլ գառները` սաղ-սալամաթ. իբր, ինչո՞ւ չկարողացա այնպես անել, որ համ հիսուն հազար ոսկին սնդուկս մտներ, համ չերքեզներն իրենց ուզեցածը անեին, համ էլ բերդի մեջը եղողները բանից խաբարություն չունենային: