— Վա՜հ, ձեր տունը աստված շինի,Մուկիկի պես մարդը մեռավ,Աշխարքն էսպես մնաց անտեր.Ծիտիկն էնտեղ հողը գըլխին,Լորը իրեն թևը կոտրած,Իմ ճյուղերը ես որ թափեմ՝Մե՞ծ բան է...— Հազար ափսո՜ս, — քարերն ասին.Մուկիկի պես մարդը մեռավ,Ու գոռալեն, գըռգըռալենԳըլորվեցին սարերն ի վար,Թափվեցին ցած՝ ջըրերի մեջ: