Նայում էի, նայում՝ հարբում, մըթնում աչքերս ու մըթնում,Թըվում էր թե նա սահելով շուրթերիս էր մոտենում...Մին էլ, կարծես երազի մեջ, տաք համբույրը ըզգացի,Ու զըրնգաց շուրջըս հանկարծ հընչուն ձենը կանացի.— Ափսո՛ս, թշվա՜ռ, մի համբույրով դու կորցըրիր էնքան բա՛ն...«Ափսո՛ս, թշվա՛ռ...» զըրնգում էր էն անտառը դյութական: