«Ձվածեղի սիրուն՝ թավի պոչը կլիզե» — ահա վարսավիր Վասիլի չարամիտ կարծիքն այդ նուրբ հանգամանքի մասին, չա՜ր, չա՜՜ր, օձի լեզու ուներ այդ «ուշաղբազ պերպերը» — ինչպես բնորոշում էր նրան, վարսավիր Վասիլին, ղահվեճի Սեթոն: