— Հա՛յ, ես դրանց, ամառ չեղավ` պատիժ-պատուհաս եղավ մեր գլխին. սա ի՞նչ ասել է, եղբայր, շոգերը արդեն վերջանալու վրա են, դեռ անձրևի երես չտեսանք, հա՛յ, ես դրանց…	էս երկնքին նայի, դու մի այս երկնքին նայի, դեղի համար փնտրելու որ լինես, մի ամպ չես գտնի — այսպես էլ անբերրի տարի՛…	Ո՞վ գիտի, հացը ինչպես պիտի թանկանա. հանդերում, ասում են, խոտ չի մնացել, բոլորը չորացել է, փոշի է դարձել. խելքս չի հասնում, ի՞նչ են ասում, որ կովերը հանդ են ղրկում. հայվաններս ի՞նչ են ուտում, թյո՛ւ, ես դրանց…	այսպես էլ պատիժ... վաղուց է այսպես պատիժ չէինք տեսել…	Այն չէ, բայց այդ մեր վարժատների համար բան չի՞ լսվում, գոնե այս հոկտեմբերին, նոյեմբերին բացեին, էլի (ես էլի լուռ մնացի):