Այդպես էլ ես ու դո՛ւ, ընթերցող. մեզ համար քայլել ենք տարիներ շարունակ փողոցից Փողոց, մտել ենք վարսավիր Վասիլի վարսավիրանոցը և տելեֆոն Սեթոյի սրճարան-ճաշարանը, որի ցուցանակի վրա դրված է՝ «Չայ-Ղահվե-ճաշարան, Սեթրակ Ֆափան» — ապրել ենք, մի խոսքով, իբր թե երկրային աշխարհաբնակ կյանքով, և չենք էլ իմացել, որ իլյուզիա է այդ բոլորը, ուղեղային մորմոք, — որ այդ ամենը ոչ թե առասպելական մի ինչ-որ խղճուկ Մայայի շղարշն է մեր աչքերի վրա, այլ այդ ամենասովորական «Լույսի» կառավարիչ Մազութի Համոյի, այդ Համո Համբարձումովիչ Ասատուրովի ուղեղային մշուշը — որ մեր ամբողջ կյանքն իր «վտակով-վրայով» ոչ այլ ինչ է եղել, եթե ոչ ճիշտ որ — «ուղեղային մորմոք» — սրտի հիվանդություն...