Քնքուշ, մատաղ քո հոգումԳուցե անբախտ Դեզդեմոնի կըսկիծն էիր դու զգում...Համբուրեցի ես խոնարհած քո գլուխը հուսահատ...Երբ մյուս անգամ համբուրեցի — դու սառն էիր ու գունատ...Սառն ու գունատ դրած էիր մահվան տխուր դագաղում...Էսպես անցա՜ր, քնքուշ ծաղիկ, անցա՜ր կորար սև հողում: