Մեկ հենց շունչդ առնիմ, ապա հոգիս տամ,Երեսս ոտիդ տակն դնեմ, թուլանամ.Որ դու իմանաս՝ քու կորած ՎանինՄեկ քեզ ուներ, մեկ իր խավար հոգին,էն էլ քեզ տվեց, որ էս աշխարքումնԹե դու նրա անունն չպահես քո սրտումն,Երկինք ու երկիր կմնան նրան փակ,Կջնջվի նրա ա՜խ՝ դառն հիշատակ: