Պնդում է աղջիկը. —« — Իմ սիրածը ինձԵրբ գրկում է — էլ ո՜՜չ երկինք, ո՜չ հող.Լցվում է հոգիս կարոտով աննինջ,Վառվում է իմ մեջ երկնային մի շող...Էլ սարսափ չկա գալիքի հանդեպ,Ո՜ չ մարդ է էլ պետք, ո՜չ երկինք անհուն.Մանկան պես — խինդը իրենո՜վ է խենթ,Եվ իրենո՜վ է սերը հիանում...»