—Ու հիշում է Շավարշը — Կինը՝ վերքը կողքին՝Թավալվում է իր կարմիր արյան մեջ — և —Իր մաուզերի շո՛ղքը, իր մաուզերի շո՛ղքը,Ու զինվորի դիակը — իր ձիու սմբակների առջև.... . . . . . . . . . . . . . . . . .Այն ի՞նչ էր, ի՞նչ էր, ի՞նչ էր, ցնո՞րք էր, զառանցա՞նք, տե՞նդ.Խենթի պես, նրանց դիակների վրայով, քշեց իր ձին,Այրեց, ջարդեց, թափեց, քանդեց, քանդեց,Գյուղը դաշտ դարձրեց կարմիր հնձի: