Մըխոն, — նրա մկրտության անունը Մխիթար էր, — ուսերը շարժելով, գլուխը քորելով և մի բուռն դեղին քթախոտի փոշի յուր պարկի միջից դեպ պնչածակերը ուղարկելով` և մի առողջ փռշտալուց հետո, փաղաքշաբար մոտեցավ քահանային և ասաց.— տերտեր ջան, քո հոգուն մատաղ, դու քո գործին կաց, այդ պարոնների ընծաների մասին հոգս մի աներ, քո Մըխո ծառան այնքան հիմար չէ, յուր գործը գիտե... դեռ դուք ժամը չմտած՝ ես իմ հաշիվս վերջացրել էի այդ պարոնների հետ: