Սուսաննան երեխայի անմեղությունով նայում էր Ալթմազովի վրա ու սպասում էր նորանից թեկուզ մի խոսք, թեկուզ մի հիշոց, բայց մի խոսք, մի մարդկային խոսք. սպասում էր խեղճ աղջիկը, եթե չամաչեր` գուցե նա կխնդրեր, կաղաչեր, մի խոսք կպաղատեր նորանից: