Տեսած կա՞ս մեկ օր, երբ բոցոտ շանթըԵրկնուց ցած իջնե մինչ խաղաղ դաշտը,Ահեղ որոտմամբ, փայլ արձակելով`Արթուն հովիվին զարնե, տա գետնով.Անմեղ գառնուկներն որբիկ մընացած,Ապաստան չունին, անտեր են թողած,Ահից վազում են թուլիկ ոտներով,Հովվին սուգ կարդում տըխուր ձեներով: