Ա՛խ, շռայլ է լինում ոգին — լոկ մի ՜ անգամ իր կյանքում.Երբ վառվելով, մոխրանալով՝ իր վախճանին է հանգում.Լինում է միշտ դա լույս, անվիշտ և երջանիկ այն ժամին,Երբ իր մահով՝ խինդով, ահով՝ ծնում է աստղ իր հանգույն: