Եկե ք բոլորդ մոտս.Ով ծվատում էր լռությունը,Ով ոռնում էր, քանի՛ որՑերեկների հանգույցը ձիգ է.Խոսքերով, որ պարզ ենԻնչպես բառաչյունը —Ես կբանամ ձեզ ձեր հոգիները`Դժժացող, ինչպես հեռագրասյունը...Ես ձեր գլխին միայնԿդիպչեմ մատներով —Եվ կբուսնեն չրթեր — հսկայականՀամբույրների համար,Եվ կունենանք լեզու, որ հարազատ էՏիեզերքին համայն: