Վայը տալով իր գլխին,Վազեց, կպավ դագաղին,Եվ դագաղը բյուրեղիցՓշրվեց՝ ու իր տեղիցԿույսը զարթնեց զարմացած,Շուրջը նայեց ու ասաց.— Ա՛խ էսքան էլ մարդ քնի,Իր գլուխը վեր դնի...Վեր բարձրացավ դագաղիցԵվ ի՛նչ տեսավ էնտեղից.Վայ, երազ է, մուրազ է,Ու լաց եղան երկուսով,Այրից ելան ու լուսով,Հեռու ծայրից աշխարհքի,Ուրախ, զվարթ, ձեռք-ձեռքի,Սարեր, ձորեր շրջելով,Անուշ, անուշ զրուցելով,Ինչպես երկու աղունիկԵկան հասան արքունիք: