— Մի՛ ասի, ջանս, — ասաց Հոռոմսիմա-ճիճան, — քաղաքիս բանը լիովին վերջացել է. տասը տարի էլ որ այսպես գնա, մեր քաղաքը մի մեծ ավերակ կդառնա, կվերջանա... այս ի՛նչ տեսակ-տեսակ հիվանդություններ, այս ի՛նչ խելքից դուրս մահեր, ժամերի զանգերը կոտրվեցան մեռելների համար զանգ զարկելով, փոս փորողի բահը մաշվեցավ գերեզման փորելով, տախտակը թանկացավ մեռելների համար դագաղ շինելով, խելքս չի հասնում` ի՞նչ է լինելու մեր հայի հալը: