— Օ՛հ, լռիր. ի սեր աստծու, լռի՛ր, ես վրդովվում եմ, — մարդու խոսքը կտրելով բացականչեց իմ հյուրընկալ տիրուհին. — ախր չէ՛ որ դուք բոլորդ ճանաչում էիք նրա հանգուցյալ ամուսնուն, խեղճ Մարգարիտին, չէ՞ որ նա մի հրեշտակ, մի աննման հոգի, մի անգին հարստություն էր... ո՞ր կինը նրա պես արժանավորությամբ օժտված յուր մարդուն կարող էր այդպես շուտ մոռանալ: