Վեստ Սարգսի աչքերի մեջ մի այնպիսի կրակ կար, որ պատանու մարմինը ցնցեց, և նրա հոգու մեջ գտնված խիղճը մի րոպեում ցնդեց. հիրավի այդ վայրկյանին Վեստ Սարգսի աչքերում փայլում էր ատելության մի այնպիսի մոլի կրակ, որ կարծես գեհենի միջից լիներ արտավիժելիս...