— Նման զգացմունքՈւնենում է մարդ, երբ հանցանք է միԿատարում գաղտնի. — խայթում է խիղճը —Եվ իզուր է նա ճգնում թաքցնելՍեփական խղճից գիտակցությունըԱյդ անդառնալի հանցագործության...Այդպես երբեմն հարբելուց հետո,Մյուս առավոտ ամաչում է մարդ,Երբ հիշում է, որ ինչ-որ անծանոթՄի մարդու առջև բացել է սիրտըԳիշերը՝ խելքից ընկած ժամանակ...Հեռու, մարմրող ցոլքերի նմանՑոլացին մի պահ նրա պղտորվածԳիտակցության մեջ երեկվա իր մեծԽոհերի վերջին փշրանքները — ևՍուզվեցին անդարձ ուղեղի մուժում: