—Անցյալի արնակարմիր տեսիլներից շշմած հայացքներիս հանդեպ,Որ ուղեցույց են հայցում, և՜ առաջնորդ արդար, և՜ կորովի հանճար —Պատկերելու համար Անցյալի խավարից հառնած զարհուրանքը—Դժոխքի դժնի մշուշից բարձրանում է ահա քո դեմքը բազմաչարչար...Զարհուրանքի սովոր աչքերով, որ խորն են ու գերող,Դու նայում ես ահա ոգուս խորքը, երկա՛ր նայում ես ոգուս խորքը,—Եվ բռնում ես ձեռքս, որ ինձ առաջնորդես մռայլ ուղիներով,Ինչպես Վիրգիլը լուսավոր, որ ցույց տվեց մի օր քեզ երկնային դժոխքը: