Դիմացա, ասի ինչքան չլինի մայր է, սիրտ կանի, կգա երեխու վրա...Մի օր էլ խաբարը Գյանջու կողմերից եկավ, թե էն, ասելն էլ ամոթ է, սիրեկանին բաց է թողել, մի զինվոր տղի հետ գնացել է Բաքու...Կարելի է ճանաչեք Առուշանենց Անդոնին...Նրա ձեռքով մի նամակ ուղարկեցի...Էն տարին ճանապարհները նոր-նոր բացվում էին: