Տնկռի Քիրքորը. (Սեխպոս-այի խոսքը կտրելով) ես քու գրագրիդ ուզո՞ւմ եմ որ, շաշ, Փլևնա-փաշան չէ՞ր որ, լսիր, երբ որ մեր հայ Տեր-Խուկասով գեներալը, այսքան փուշքաներ, բաներ, Աստվածդ կսիրես, գալիս է ուղիղ Դունայ քաղաքի դիմացը կանգնում է ու իրեք ամիս գիշեր-ցերեկ տանկը՛ռ-տանկը՛ռ, այդտեղ նայի, թոփերը զարկում է ու մեջից պատռում է անցնում, այդ ընթացքում էլ երկու-իրեք հատ մեծ, երկաթե ունիթոռներ էլ, իմացար, երկինք է բարձրացնում ու ողորմելի Փլևնա-փաշան տեսնում է որ այս բանը բան չէ, իսկույն գնում է, իմացար, Էրզրում կամ Ղարս (ճիշտ միտքս չէ) քաղաքի մոտ, մի մեծ սարի ետևը պահվում է…