Ա՛յ կաշի... ի՛նչ զլել էր, է՛... այնքան քամիք փչեց և ոչ մի անգամ չկարմրեց... է, իմ սիրելի պո՛լկովնիկ, ղորթ որ էշ խո չէի, որ չհասկանայի, թե ինչի համար էիր դու ինձ մոտ շնորհ բերել.— եկել էիր որ ասես, թե հարյուր հազարներ եք ուզում, էլի, այդպես էլ կասեիր, կպրծներ, էլ ի նչ էիր սուտ ու մուտ բաներ մոգոնում...