Դու չես ունեցել կամ չես հիշում էլ,Թե ոնց ես մի օր ատել ու սիրել,Ինչպես է սիրտըդ բաբախել ուժգինԿանաչ դաշտերին, վառ արեգակինԱնկյունի բարձըր բուրգից նայելիս,Ուր թարմ է օդը, և ուր մերթ գալիսՈւ բարձր պատի խորունկ ճեղքվածքում,Բուքից վախեցած, կուչ եկած նստում,Պատըսպարվում է փոքրիկ աղավնին —Չըքնաղ զավակը անհայտ աշխարհի: