Երկու աշուղ կանչեց Խանդութ, ոսկի տըվավ լիառատ,— Գնացե՜ք, ասավ, Սասմա քաղաք, Ջոջանց տունը բազմանհաղթ.Իմ գովքն արեք Դավթի առաջ, սերըս սիրտը ձըգեցեք,Ու կըտրեցեք աչքի քունը, սըրտի հանգիստն կըտրեցեք.Ապա ինձնից բարով արեք, ասեք՝ մինչ երբ մընամ քեզ,Ձիավորված, թևավորված, երբ պիտի գաս ինձ տանես...Սազներն առան աշուղները ու [անց կացան]	հողից հող,Սազ անելով եկան հասան Սասմա քաղաք, Ջոջանց տուն: