Եկավ վիթխարի ծերունի մի մարդ,Կանգնեց վըրդովված տըղերանց միջին,Մատը դեպի ձոր մեկնելով հանդարտԷսպես նա պատմեց զոռ տալով չիբխին.— Էս գիշեր, կեսը կըլներ գիշերվա,Դեռ չէի կըպցրել աչքըս տեղի մեջ.Քունս էլ է կորել, ջանս էլ էն վաղվա,Ամեն մի բանից մընացել եմ խեղճ...Հա՜, հալալ կեսը կըլներ գիշերվա,Շունը վերկացավ էս կըռան վըրա.Հեյ-հե՛յ, կանչեցի, ձեն տըվող չելավ.Շունը գազազեց, շունը վեր կալավ...Հե՛յ գիդի, ասի ինքըս իմ միջում,Ի՛նչ է մընացել առաջվան տըղից.Քընում էի վաղ մենակ արխաջում,Մի ձեն լըսելիս վեր թըռչում տեղից...Էն էի ասում, քընել չէի դեռ.Կըլիներ դառը գիշերվան կեսը,Երկու մարդկային սև կերպարանքներՇան առջև փախած՝ ցած իջան դեսը...Էս որ լըսեցին, դես ու դեն ցըրվածՏըղերքը ճեպով ձորը ներս մըտան,Ու մըտի տակին, ճամփիցը ծըռված,Երկու մարդու թարմ ոտնատեղ գըտան: