—Այո՜, հուզմունքից փայլող աչքերովՆայելով անթարթ վարիչի դեմքին —Ժպտաց նա մի պահ՝ գոհ ու հաղթականԵվ հետո, փայլող աչքերը կրկինՀառելով փոքրիկ այն մեքենային —Նա բարակ քրքջաց՝ հեգնանքով, թաքունԱրհամարհանքով լեցուն քրքիջով...«Հի՛-հի՛-հի՛» — քրքջաց, ձեռքերը հետոԻնքնագոհաբար նա քսեց իրարԵվ ասաց. « — Այո՜... սիրելի վարիչ, —Այսպիսի բանե՜ր...» — Իսկ վարիչը՝ բութՀայացքն հառելով իր փայլող դեմքին,Չհասկանալով իր արձակած սուրՀեգնանքը՝ նետած նրանց հասցեին