— Տեր աստված, ի՞նչ չարություններ չեն ծածկվում այդ սուտ ճգնավորների սրտերում, — զայրացած բացականչնց Սերոբյանը, — հեռվից նայողը այնպես կկարծեր, թե քո հորեղբոր բերանում լեզու չկա. թե նա մի մարմնացյալ բարություն, մի մարմնացյալ առաքինություն է: