— Եկեք Էջմիածնից հրավիրենք հայ ժողովրդի հայրիկ Խրիմյանին, թափենք նրա փեշերի մեջ մեր կանանց ու երեխաներին, գնանք այդ Մալամա1 կոչված սատրապի մոտ և ասենք. «Ոչ մենք ենք մեղավոր, ոչ թուրքերը, այլ դուք, պատասխանեցեք»2: