Ճամփա է տանում դեպի Հայաստան.Այն ճամփու վրա կա մի գերեզման,Գերեզմանի մոտ մի ծառ է կանգնած.Այն հովանու տակ ահա մի հոգնածՁիավոր իջավ, և նորա թարքին,Իրան փաթաթված, նստած էր մի կին.Եվ տղամարդը զենքերում կորած,Կանաչ խոտերում երբ ձիուն թողաց,Դարձավ դեպի այն վաստակած կինը,Ցույց տալով մատով մոտիկ շիրիմը.— Մեհրի, ճանաչի ՜ր իգիթ Օսմանին.Նայիր առաջիդ այդ գերեզմանին.Այդտեղ թաղած է, մի քանի տարիԱռաջ, իմ ձեռքով մեռած գյավուրիՀոտած մարմինը. երբ որ նրան եսԹալանում էի, հայհոյում էր մեզ: