Մենք ևս խոստովանում եմք` այդ միտքը, այսինքն աշխարհիկ լեզվի գործածության հարկավոր լինելը մերը չէ, և շատ ժամանակ չէ անցած, որ պատվելի հեղինակի նման կատեիմք մեր անհամ աշխարհիկ լեզուն. բայց շատ անգամ խորհրդածությանց մեջ լինելով այս առարկայի վրա և խոսակցելով այլոց հետ` տեսիմք, որ այդ միտքը հզոր է և նորա զորությունը չի խոստովանողը հատկապես չէ կարեկցում ազգի տգիտությանը. որովհետև չէ կամենում նորա լուսավորությունը. կարելի է այլով կերպիվ ևս ասել` թե շատ բան ավելի է սիրում, քան յուր ազգը: