Բայց ոգին նաիրյան երգի,Հողմերի շնչով օրորուն,Աշխարհի խնդությամբ հրկեզ՝Սավառնում էր երկա՛ր դեռ հեռուն, —Մենք երկա՛ր, երկա՛ր դեռ պիտիԿիզվեինք հողմերում հանուր,Որ մեր երգը դառնար երկաթե,Եվ ոգին մեր՝ անկոր ու անհուն: