—Հուշ են դարձել, միրաժ մահի,Դարձել են միֆ, — սակայն, նայի՛ր —Կանգնած է դեռ ահա անդրինԱյն գանգրահեր Ալեքսանդրի,Այն պոետի՝ սրտով հրկեզ,Որ այն մռայլ հեռուն երգեցԻր երգերում մի օր հուրհուր —Ու մնաց մե՛ծ, մնաց մաքո՛ւր.... . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .Մե՞նք էլ գուցե, մի պայծառ հուրՎառած բորբոք սրտերում մերԵրգենք օրերն այս անվեհեր —Ու մնանք մե՛ծ, մնանք մաքո՛ւր.... . . . . . . . . . . . . .. . . . … . . . . . . .