Ինչպե՞ս հավատան իրանց աչքերին,Երեկ չէ՞ր, որ պինդ կար հըսկա կաղնին,Որ քանի դարեր հարվածը հողմինԶեփյուռ էր կարծում փըչած մեղմագին.Այսօր միջաբեկ ու թավալգըլորԿար նոցա առաջ. աչքերով մոլորՏեսնում են քաջին գետնին տարածած,Ջրլոտ ձեռները ցամքած, կարկամած,Կեսխուփ աչքերը չունին առաջվանՈ՛չ բոցը, փայլը` ջուխտ աստեղց նըման: