Հմիկ հավատո՞ւմ ես, ա՜յ իմ խեղճ ազգ,Թե քո երկրումն բյուր էսպես քաղաքԿամ կրակով փչացան, կամ սուրը քաշվեցին,Ու քեզ չոր քարեր մենակ թողեցին,Որ տեսնիս ու լաս, տաս քո գլխիդ վա՜յ.Խելքդ ժողովես, լինիս կտրիճ հայ,Ռուսաց հզոր, քաջ ձեռի տակինՓոքր դինջանաս ու քո աշխարքինՄուղայիթ կենաս, արյունդ թափես,Քո ազգը պահես, քեզ անուն ճարես: