Ես — արդեն ողջԻմ հայրենի երկրում իշխանության հասած,Իմ հայրենի, անհուն օրենքներովԱրքայական գահի ու անունի հասածՏիրապետող արքա՞ս, որ ահա ուշԳիշերային ժամին այս խուլ ու խոլ...Նստած խորհում եմ իմ արքայականԻրավունքի մասին և տքնության,Եվ անխոնջենք, անխինդ իմ հոգնության մասին...Ախ, ամենայն մի օր, առավոտից մինչևՈւշ գիշերվա այս ժամն անհանգրվանԱրքայաբար տքնել, խոնջել, հուզվել,Մխրճվելով բազում հուզումների մեջ սին՝Վատնել և՜ կյանք, և՜ միտք, և՜ մտորմունք,Լարել և՜ ուժ, և՜ խոհ, — և չիմանալ անգամ,Թե ես ո՞ւնեմ արդյոք գեթ իրավունք,Ունե՞մ արդյոք գեթ հիմք — լինելու իմԵրկրի իշխան, — արքա, — տիրապետող վերին, —Կարծես մենակ եմ ես և չգիտեմ, որ այսԻմ ապարդյուն խոհերը <տարերք>	են լոկՄի մանկամիտ ճորտի, կամ քերթողի...Պայքարներում թե՜ բաց, թե՜ ծածուկ: