Փայլեց պողպատը վառ արևի տակ.Եվ Մեհրին, ինչպես հոգեհան հրեշտակ,Խանչալը ձեռքին մնաց խոր քնածԻգիթի գլխին մի րոպե կանգնած.Դարձյալ դես ու դեն խենթի պես նայեց,Զգույշ կորացավ, շունչն իրան պահեց,Խանչալի ծայրը դնելով կրծքինՅուր բոլոր ուժով հարեց դաստակին: