Չըսարսեց նորա վեհանձըն հոգին,Տեսնելով անշուշտ վըտանգ առաջին,Սըրեց պեխերը, նայեց աջ ու ձախ,Իր բուռ քաջերուն ասաց դեմծիծաղ.«Տըղե՛րք, ահա մեզ մի կարճ ճանապարհ,Որով այս երկրից երթանք նոր աշխարհ,Ուր մեր քաջ նախնիք կան մեզ անհամբերՓառաց պըսակով շատ ու շատ դարեր.Տա՛նք վերջին բարևն, աշխարհին հայոց,Որ սընուց գըթով մեզ տղա տիոց.Առանց հայրենյաց մեզ մութ է աշխարհ,Հայաստան էր մեր միակ մըխիթար.Կորավ Հայաստանն, էլ ի՞նչ հույս մընաց,Մեր կյանքըն ի՞նչ է, թե ոչ սուգ ու լաց.Այո՛, տանն ունինք ծնողք, ընտանիք,Թո՛ղ կորչին, երբ որ կորավ Հայրենիք.Գո՛նե մեր հետնորդք կասեն մեզ համար,Արցունք թափելով աչքից անդադար,Երանի՛ էր ձեզ, ո՛վ որդիք փառաց,Որ դուք չըտեսաք կորուստն հայրենյաց.Ձեր կյանքն էր ազնիվ` ազնիվ մահ առիք.Ձեզմով կըպանծա հավետ Հայրենիք,Ձեր կյանքն կլինի հետնոց օրինակ,Ինչպես մեռնելը ձեզնից սովրեցանք.Ինչ որ ունեիք` ազգին արիք զոհ,Ազգն հավիտյան կըմընա ձեզ գոհ: