Ու Մարոյի մայրիկըԵրբ որ բերավ, դրավ լիքըԽոնչեն նըրանց առաջին,— Շնորհակալ ենք մենք, ասին,Տաշտներըդ լի հաց լինի,Դուռներըդ միշտ բաց լինի.Հաց չենք ուզում ձեզանից,Հող տըվեք մեզ ձեր տանից...Էն ժամանակ ՄարոյիՀայրիկն առավ արաղիԼիքը բաժակն ու ասաց.— Կամքըդ լինի, տեր աստված...Նըշանեցին Մարոյին,Տըվին չոբան Կարոյին: