Եվ ո՞վ կըլինի զարթուն այս ժամին.Քընած է աշխարհ, քընած է քամին.Անքուն չարքերը չեն միայն քընած,Վըխտում են ուրախ՝ ձորերը բըռնած,Խավարում կազմած դիվական հանդես,Վազում, վազվըզում ըստվերների պես,Մինչև որ մենակ մի մարդ կըգըտնեն,Ճիչով-քըրքիջով... փարախը մըտնեն...Աչքերը հանգչող կըրակին հառած՝Ծանըր է շընչում հովիվն ահ առած,Ու վայրի հոգին լեռնական մարդուԱլեկոծում է կասկածն ահարկու: