Սովորաբար մտնում էր նա արմավենիների խաղաղ ծառաստանի մեջ, նայում էր, թե որպես հետզհետե չքանում էր երեկոյան վերջալույսի վառ կարմրությունը, որ երևում էր նրան ծառերի հպարտ, բարձրադիտակ ճյուղերի միջից, լսում էր, թե որպես սակավ առ սակավ, նվազում էր քաղաքային աղմուկը, լսում էր, թե որպես գնալով լռում էին նախշուն թռչունների ուրախ ձայները: