Երկա՛ր, երկա՛ր նայեց նա տետրակին,Հիշեց հանկարծ իր հորը, Երևանի բերդը,Մորը հիշեց՝ պարթև ու արխալուղ հագին, —Եվ սկսեց թերթել...նախ թերթում էր այնպես, աննպատակ,Հետո աչքին ընկավ մի բայաթի,Սկսեց կարդալ մի հատված,Հետո խորասուզվեց — և մինչև առավոտիՇողն առաջին ընկավ սենյակից ներս —Նա կարդում էր, կարդում էր, մոռացած, որ պիտիՇուտով թողնի ամբողջը և ելնի վեր...Երկա՛ր, երկա՛ր կարդաց: