—Մրըրկահավը ճախրում է ճիչով,Կայծակի նման ամպերը ճեղքում —Պոկում է թևով փրփուրը ջրի,Ճախրում է ահա, ինչպես հզոր դև,Սև, անագորույն ոգի փոթորկի, —Եվ ծիծաղում է և խուլ հեկեկում...Որոտի ցասման, վրդովմունքի մեջՆա — զգայուն դև — վաղուց է արդենՀոգնություն տեսնում: