Օ՛, նորքում բարձրացած բարդի՝Տերյանի նման մորմոքող.Մենք կառչել էինք մեր ոգովՔո դեղին ու եղկ սաղարթին.Դա մեր երգն էր վերջին, որ թառածՄեր երկրի անպտուղ ծառին —Ցնորում էր անմիտ մի երազ՝Կտըրված անհուն աշխարհից...