Դավիթ գընաց հորեղբոր մոտ.— Է ՛յ հորեղբայր, կանչեց հերսոտ,Իմ հերն ուներ կռվի համարՀրեղեն ձի, ոսկի քամար,Ծալ-ծալ կապեն, գուռզը պողպատ,Թամբ սադափեն, կուռ սաղավարտ,Խաչ պատրաստին իր աջ բազկին,Զըրահ շապիկ, Թուր-Կեծակին,Կըտաս — բեր տուր...— Վա ՛յ, Դավիթ ջա ՛ն,Ահից գոռաց Ձենով Օհան.Քու հոր մահվան տարուց — օրիցԴուրս չեմ հանել ձին ախոռից,Ոչ սընդուկից Թուր-Կեծակին,Զըրահ շապիկ, ոսկի գոտին...Ինձ թող, ամա ՛ն, մի ՜ սպանիր,Կուզես — հըրեն, գընա հանի ՜ր: