Բայց Սարգիսը մնաց էլի առաջվա օրհնած Սարգիսը. մեկին գեշ խոսք չասաց, ազգականներից մեկի երեսովը չզարկեց, թե` այսպես-այսպես զրկել եք. լուռ մնաց. ո՛չ միայն կնոջ ազգականներից օժիտը չպահանջեց, այլև ձեռից եկածի չափով նրանց լավություն արավ, քանի որ այն օժիտը նրանք վաղուց էին կերել ու նորից աղքատություն էին քաշում: