Երևակայեցեք, ընթերցո՛ղ, որ մի առավոտ վեր եք կենում ձեր տեղից և ուզում եք շորներդ հագնել, բայց տեսնում եք, որ անհասկանալի մի հրաշքով քանդվել են ձեր շորերի բոլոր կարերը, վերցնում եք ձեր շապիկը — թափվում են շապկի մասերն առանձին առանձին՝ թևը մի կողմ է դնում, օձիքը մի կողմ, մնացածը — ուրիշ մի կողմ, վերցնում եք ձեր վարտիքը — նույնը, դե հիմա սրան ավելացրեք և այն, որ հանկարծ հրդեհ է ընկնում ձեր բնակարանը. — ի՞նչ պիտի անեք, դուրս վազեք, բայց դուրսը կանգնած են կանայք և երեխաներ, տկլոր հո չե՛ք երևա կանանց և երեխաների աչքին. — նե՞րսը մնաք. — Բայց ներսում էլ ձեզ խեղդում է ծուխը, և մի վայրկյան չանցած հրդեհի ալ-կարմիր բոցերն արդեն լիզել կսկսեն ձեր մարմինը...