Կանցնին սև օրեր, կանցնին և տարիք,Այդ զեղչ կյանքումը կմոռանան չարիքԻրանց հալածչաց, կմոռանան Հային,Որք նոցա սիրույն այդքան ցավ տարին.Այն թըռչնուն նըման, որ և՛ վանդակում,Անտառեն զըրկված` գըտավ խընդություն,Անույշ երգերով, հորերեն սովրած,Ունկը փաղաքշեց իր չար թըշնամյաց...Գու՛ցե նա լացեց Հայի վիճակին,Անկումը գահին, կորուստը թագին,Որ հազար ու բյուր կըրելով ցավեր,Անկործան պահեց նոցա շատ դարեր.Ինչո՞ւ…	որ մի օր հիմարի կամքիցԱնդա՞րձ զրկվի հորական փառքի՛ց…Ա՛խ, դառն էր նորա հըսկայի սըրտինՏեսնել հաղթանակ պարսից ոխերիմ: