Հանդարտիկ քամին հեռվից ղողանջում է, գալիս է համբուրվում ավերակների հետ, քնքշաբար օրորում ավերակների մոտի խոտերն ու փշերը և ապա, հանկարծ, խելագարի նման ուժգին շառաչելով, մի զարհուրելի հառաչանք է հանում և կորչում հեռո՛ւ-հեռու...