Այդ գիշեր մի տարօրինակ վախկոտություն էի նկատում Գարեգինի մեջ, ման էր գալիս ոտների մատների վրա, շատ չէր խոսում, շուտ-շուտ կարմրում էր և քրտնում, երբ աները իրեն հատուկ բարեսրտությամբ որևէ նկատողություն էր անում կատակով: