Եվ, գնացքն անհետանալուց երկար դեռ անց — նայում էին այն կողմը ժպտաթախիծ աչքերը Մազութի Համոյի, բայց Մազութի Համոյի ժպտաթախիծ աչքերը արդեն տեսնում էին, գալիքների անհայտ մշուշների միջից — այնտեղ, ուր հեռացավ գնացքը «Նաիրյան ուժերով» բեռնավոր. — իր նո՛ր, վերածնված հայրենիքը, կամ, ինչպես կասեր նա հետագայում, եթե կենդանի մնար — միացյալ ու անկախ, ծովից ծով Նաիրին...