Անձրև որ ասում են, այսպես մի բան է. նրան սաղանախ106 են ասում. սաղանախ ասածդ ղուշ չի, մարդ-անասուն էլ չի, թև էլ չունի, ոտք էլ չունի, իրեն համար այնպես մի բան է. երբ որ ծարավանում է, Աստծու հրամանով ծովի հենց մեջտեղն է գնում ծխնելույզի պես վար է իջնում, կուշտ խմում է. դրանից հետո սկսում է երկնքի երեսին ման գալ, այդ ընթացքում Եղիա մարգարեն էլ այն իրեն երկու անիվով, չորս հրեղեն ձի լծած արաբայով սաղանախի առաջից գնում է. անիվները որ սրաքարի կպավ, ինչ է, սկսում է տանկըռ-տանկըռ գոռալ ու կայծակներ դուրս տալ. սաղանախն էլ որտեղ որ բերանը բացեց, այն տեղը շառըղ-շառըղ անձրև է գալիս: