— «Այո՛, քանի որ նա քեզ մոտիկ, քո առաջ կանգնած է, — խոսում էր ինքն իրեն Միկիթ-բեկը, — աշխատիր բռնել նրա մազերից, աշխատիր ընկերանալ նրա թռուցքին, ապա թե ոչ, մի փոքր անհոգություն, մի փոքր դանդաղություն և ժամանակը սլանալով կհեռանա քեզանից — այնուհետև որքան էլ վազես նրա ետևից էլ հասնել չես կարող և զղջումն ու ապաշավանքն էլ քեզ չեն օգնիլ...»: