Ասա՛ նըրան, իմ սիրական սիպտակ ձի,Թե քո մարդը փեսայի պես պառկեցավ,Հարսանիքն էր Իդա լերին հովտաց մեջ,Հարսնարանը դիակներով զարդարած,Առագաստն էր երկնից կապույտ կամարը,Ճրագները` հրեղեն փայլակ և կայծակ,Անկողինն էր սառն ու խավար գեջ հողը,Նվագարան` ամպոց ահեղ գոռալը: