— Ինչե՞ր ես խոսում, այ ղարիբ ախպեր,Ես երբեք այդպես բաներ չեմ հիշում.Քո ասածները անցած բաներ ենՈւ քանի հազար տարի է անցել.Ես էլ դեռ մանուկ հորիցս եմ լսել. —Մի թագուհի է ապրելիս եղել,Նրա մինուճար աչքի լույս որդինԹողել է մորը, գնացել, կորելԴա եղած բան է, բայց շատ հին բան է...— Էլ ինչո՞ւ ապրեմ ու կարոտ քաշեմ...Կյանքը իմ հոգուն հագուրդ չի տալիս,Իմ մայրը այստեղ մահով է մեռել…Ես պետք է գնամ իմ մորը գտնեմ,Մահն էլ մի կյանք է ուզողի համար,Մահի թևերով կարոտս կառնեմ: