Եվ, հառաչելով անմխիթարանք.Նա նայեց անմեղ այն արարածին.— Քնած ես, մանուկ, դու իմ տառապանք...Եվ անտեղյակ ես իմ սրտի վըշտին...Աչքդ բաց կանես բարձրականչ լալով,Սակայն իմ կրծքին էլ չես կաչիլ դու.Վաղ-առավոտյան տարաբախտ քո մորՋերմ համբույրներին չես հանդիպելու: