Պ. Էմինի գովական հատկություններից մինն էլ այն էր, որ նա «բարեպաշտ զգացմունքով» հիշում էր իր մի ժամանակվա վարդապետների անունները. երբեք լսած չէինք նրա բերանից պարսավանք, ծաղրանք և չարախոսություն կամ որևէ ստորացուցիչ դատմունք դեպի իր մանկության վարժապետներն, երբ նա սովորում էր եղել Կալկաթայումն և թե իր պրոֆեսորներն` Մոսկվայի համալսարանումն գտնված միջոցին. միտս է, թե նա ի՛նչ հարգանքով խոսում էր հանգուցյալ Թաղիաթյանի և Ավդալյանի մասին, թեև այդ միջոցին արդեն քաջ ճանաչում պիտի լիներ երկուսի գիտությանց աստիճանը: