Բայց անմեղ Վարդանն մինչև էն վախտը,Շլինքը ծուռը, աչքերը գետնին՝Մեկ հորը նայելով, մեկ լացը սրբելով,Մեկ ա՜խ քաշելով, մեկ սիրտը բռնելով,Խալխին նայելով, սուգը կուլ տալով,Երկնքին աղոթքը, երկրին արտասունքըՏալով, հանելով՝ մեկ ձեռը թրին,Մյուսը հոր ուսին, հոր ճտովն ընկած՝Լար ու մղկտար՝ աչքերը լցրած: