Բանա՞կ էր արդյոք,Մի բազմամիլիոն, երկաթյա բանակ,Որ արշավանքի ելած լցրել էրԱշխարհը հաստատ, մեկին ձայներով...Ոտքերի դոփյուն, մկանների երգ,Լարված կամքերի աճումն ամեհի,Փոկերի դղիրդ, շչակների ձայն, —Եվ ձուլված իրար այս ամենը՝ միԱղմուկի նման ռիթմային, հզոր,Որպես երկաթյա երաժշտություն՝Հնչում էր վսեմ ու անպարտելի...Եվ այդ ամեհի երաժշտության,Այդ ծխի, կապույտ մշուշի միջից,Այդ բիլ լռության — տեսնում էր նա կոշտ,Մազապատ, անտաշ դեմքը Հայրոյի,Որ այնտեղ, բեմից, ձեռքը ծոծրակին,Քաշում էր կարծես իր կոպիտ կրծքիցԽոսքի ու խոհի անսովոր գլխիցԱյնքան հասարակ ու գոտեպնդիչԲառեր... օ, այո ՜ — խոսում էր — Հայրոն...Եվ ի՞նչ էր ասում. — օ, սովորականԲառեր...