Նաժիշտն առավ վարդ դշխուհուն,Տարավ անտառ, այնպես հեռուն,Որ աղջիկը ընկավ գլխի,Արցունք թափեց աղի-լեղիՈւ աղաչեց. «Հույսս, լույսս,Ի՞նչ եմ արել, անմեղ կույսս.Դու ինձ խղճա՜, ինձ խնայի՜,Երբ որ դառնամ ես թագուհի,Կկատարեմ քո բաղձանքը»: