Բայց դու ինչքան անգետ, ու միամիտ, ու խեղճ,Ու բանաստեղծ էիր, բա՜խտ, երկնայի՜ն իմ քույր…Դու հավատում էիր երգիդ ուժին անեղծ,Եվ երդերով միայն, հրապույրով մաքուրԸնդդիմանում նոցա հերյուրանքին ու եղկԲամբասանքին, — անհամ, թե բացարձակ, թե խուլԽլուրդային, անկանգ արշավանքը նոցաՀամարում քար՝ դեպի արեգակը գցած...