— Ա՛խ, չէ՜, ես գիտեմ, որ ես բախտ չունեմ.Ես երբե՛ք, երբե՛ք բախտ չեմ ունեցել...Ես միշտ էլ էսպես անբախտ կըլինեմ.Մանուկ օրից են դեռ ինձ անիծել...Ասում են՝ մի օր, ես օրորոցում,Մի պառավ դարվիշ մեր դուռն է գալի,Իր խաղն ասում է ու բաժին ուզում,Իմ նանը նըրան բաժին չի տալի.— Կորի՜, ասում է, կորի՜ մեր դըռնից,Երեխաս ճաքեց, հեռացի՜ր, գընա՜...Ու դարվիշն էնտեղ անիծում է ինձ,Թե՝ դըրա օրը լացով անց կենա...Ա՛խ, էն դարվիշի անեծքին անգութՈւ էս վիճակին տեղյակ է աստված.Սիրտըս էլ միշտ փա՛կ, սիրտըս էլ միշտ մո՛ւթ,Ի՛նչ կա, չըգիտեմ, իմ առջև պահված...