Թնդում էր օդըՆրանց ձայնից,Ինչպես որոտը՝«Լենի՛ն, Լենի՛ն»,Ու ինքը, Լենիհը, կանգնած այնտեղ...Նման էր ողջը — երազի...Եվ որոշեց Իվանը, որ անպայմաներթա —Իրա բոլոր մտքերը Լենին-քեռունասի...Երթա ասի, որ ինքը կուզե շոֆեր դառնալ,Կամ օդաչու կարմիր թռչել անահ...Այդ հարազատ, այդ մեծ Լենին-քեռու առաջԻրա բոլո՛ր, բոլոր գաղտնիքներըբանա...