Դու գնացիր, Գրիգոր, ես մնացի, բայց աստվա՛ծ իմ որպիսի դատարկությո՛ւն, որպիսի ամայություն էի զգում ես իմ շուրջս այդ ժամանակ, որպե՜ս դառն էր իմ հոգիս, որպե՛ս ծանր էր իմ սիրտս, և որքա՜ն աղի արտասուք էի թափում...