Ճիշտ էլ, գյուղացու արհեստը ինչ շատ խելք մաշելու բան է որ, միայն թե մարդ անկյալ չլինի, դրանից հեշտ բան կա՞ որ. գութանով վարել, ցան ցանել, բերքը հավաքել, կալսել, խոտ հնձել, աթար կտրել — դե՛, այսպիսի բաներ. բայց դու այն տես որ չորս-հինգ ամսից այդ գյուղացին էլ հետ է բերում տղին ու ասում մորը. «Ես բթամիտ շատ էի տեսել, բայց այսպիսին հեչ հանդիպած չէի, այս ավանակը չորս ամսվա մեջ չկարողացավ ճանաչել, թե որն է ցորենը, որն է գարին, գլուխը շա՛տ հաստ է եղել, ես դեռ այդպիսի ցուցանք չէի տեսել, այս առաջին անգամն է, որ տեսնում եմ. ոչ թե վարել չգիտի — իհարկե, որս էլ որ լինի սովորած աշխարհք չենք եկել — նայելով, նայելով սովորել ենք — սովորել էլ չի ուզում, դու իրեն բան ես ասում, նա ճանճ է բռնում. այնպես էլ ծույլ է, որ չգնաս, չզարթնեցնես` մինչև ճաշ կքնի. իսկ ուտելու, յո՛ւհյ, ամենամեծն է, երեք մարդու չափ բան է ուտում. կալ անելիս քիչ էր մնում ձիերի ոտքերի տակը ընկներ, անկարգն է, որ հատը չկա. ա՛ռ, յանկա, որդուդ, չեմ ուզում, գուցե մի ուրիշ արհեստի հարմար լինի, բայց գյուղի գործին պիտանի չի», — ասում է ու գնում: