Դառնացած Եհովայի նման պոկոտում էր մազերը ու Նաիրյան արքաների կորովն էր ոգեկոչում բերդի ամենաբարձր աշտարակի վրա կանգնած, Նաիրյան եռագույնի դողդոջ փայտին կռթնած, Մազութի Համոն. — «Ո՞ւր է» — հարցնում էր Մազութի Համոն, բայց պատասխան չկար, բերդի հազարամյա, մռայլ պարիսպներն էին միայն լուռ նայում Մազութի Համոյին, վերջին այդ արքայակերպ նաիրցուն, որ պոկոտում էր մազերը և Նաիրյան կորովը ոգեկոչում: