Որ երբեմն՝ իր շըրջակաԼուռ հանդերում թափառելիս՝Մի մոռացված շիրմի առջևԿանգ է առնում, միտք է անումՆրա կիսեղծ գըրի վըրա,Որ գրված է պարզ, անարվեստ,Սակայն որի ամեն խոսքըԼիքն է կյանքի, հանդերձյալիԱնվերջ հույսով ու թախիծով,Նա կըկանգնի ու կըկարդաԽոր հնության արձանագիրԷս հին երգը Հայավաթի: