...Եվ բառերի համար քո մարմարյա,Հնամենի, բուրյան, որպես մեր հինՔարաքանդակ անդուռ մատուռներիԱնջընջելի գրերն հնադարյան, —Եվ մյուռոնի նման սրբազնագույնՔո երկերի մաքուր սկիհներում պահվածԽորհուրդների համար մշտահըմա,Որպես խորհուրդը մեր նաիրական ոգու, —Քո «Միրհավի» համար — և լուսեղեն՝Արփենիկի հուշով սրբագործված հավետ«Ալպիական ծաղկի» այն բուրավետ, —Որ բուրելու է հա՜ր աննյութեղեն, —Եվ վերջապես քո վեհ, հերոսական«Սերմնացանի» համար, որ ձեռքերով վսեմ,Սև ցելերի վրա մեր գոյության այս սև,Շաղում է շողք ու սերմ անանձնական, —Այս ամենի համար, — և «Ծիրանի»Հազարամյա փողի՜ համար քո այն,Որ դարերո՛վ տենչած խաղաղությանԵրգն է հնչում, — և մեր ժողովուրդը քանիՈւնի գեթ ափ մի հող արեգակի ներքոՀնչելու է երգեր եղբայրական, —Այս ամենի համար, օ՜, խեղճ իմ բարեկամ,Ես քեզ օրհնում եմ արդ իմ անաղարտ երգով...Այս ամենի համար, — և քո եղերականՏառապանքի համար, որ արդ կրկինՎեհություն է խառնում քո անաղարտ երգինԵս քեզ պարզում եմ ձեռք եղբայրական...Եվ ներբողում եմ քեզ ահա կրկին անեղծԻմ շրթերով, ինչպես օրեր առաջ, —Երբ դեռ դու ա՜յր էիր մի անարատԵվ ես ընկերն էի քո բանաստեղծ…