Երկիրը թմրած, տխուր, ցրտամեռ,Հանկարծ սթափվեց գարունքվա կյանքով.Վառվեցին սրտում հըրեղեն բոցեր,Եվ շնչեց հազար ծաղկանց բուրմունքով...Եվ պինդ սիրեցին էսպես իրարուԻրարից բաժան, իրարից հեռուԵրկինք ու երկիր...Բայց ե՞րբ է սերը արգելք հարցընում.Հենց որ գալիս է գիշերը հասնում,Երկինքն աստղազարդ, անհամբեր, ագահ,Իր հազարավոր աչքերը բանում,Հիացած նայում սիրուհու վըրա,Մինչև լույս նայում ու չի կշտանում: