Բոցը.—Վառեցի ահա ես խավար մուժումԻմ կապույտ բոցի երկնային լեզուն,Բայց դեմքս երբեք ես չեմ բաց անումԱյդքան հեշտությամբ... խնդությամբ անհունԹող լցվի հիմա սիրտը պոետի...Թե ուզում է նա կյանքին ավետիԻմաստությունը իմ <………….>Թող ցույց տա մի պահ, իր հերոսականՑանկությունների ընթացքը և եսՑույց կտամ անգամ իմ դեմքը նրանԹե գտնի ուղին՝ նա ինձ <…………..>Հեղինակը. —Վառվել են, գիտեմ, դեմքդ տեսնելուՑանկությամբ կյանքում հերոսներ բազում.Նրանցից էի ես հույս սպասում,Ուղի սպասում, և խորհուրդ, և ձև, —Եվ այժմ ահա թող գան, թող բանան< >< >< >Բոցը.—Զուր մի չարչարիր մտքերով դու քեզՈւզում ես ասել՝ երա՞զ է արդյոքԱյս ամենը, որ տեսնում ես ահա,Կարող եմ իսկույն քեզ պատասխանելիՈր երազ է սա...