Բայց քահանայապետները և դպիրները, ժողովուրդին միտքը իմանալով, նախանձեցին, սիրտները ելավ, իսկույն բռնեցին տերն մեր Հիսուս Քրիստոսին, աղեկ մը ծեծեցին ու ետքն ալ խաչեցին, «ահա՛ քեզի կաթողիկոսություն», — ասին, ու երեսն էլ թուք ու մուր արին. քացախ ալ խմցուցին, մեծ խաչափայտն էլ կռնակը զարկին, որ քաշաքաշ պիտի տաներ մինչև Գողգոթայի տեղը, աշակերտներեն մեկն էլ ուրացավ նրան ու ասաց. Знать не знаю. ետքը տերն մեր Հիսուս Քրիստոս դատավորին ասաց. «Երբ որ մեղավորիմ նը` դատե, — ասաց, — թե չէ դուն ի՞նչ իրավունքով ինծի խալխին առջևը ամոթվոր կանիս, շամառ կզարնիս»: