Գնացե՛ք, — վերջացրեց իր խոսքը, համարյա արցունքն աչքերին, Մազութի Համոն. — մեր սիրելի եղբայրները դեռ տառապում են այնտեղ բռնության ճիրաններում, մեր հայրերի երկիրը դեռ արյուն է քրտնում բարբարոսի լծից. — գնացե՛ք, մեր քաջ, մեր անխորտակելի, մեր աննահանջ կամքի երկաթյա զինվորներ. — գնացե՛ք, և ձեզ շնորհակալություն կասի, ինչպես այսօր արդեն ասում ենք մենք — ես հավատում եմ, այո, ապագա ազատ ու անկախ, անկաշկանդ Նաիրին...»: