«Վույ քու գլխուն, — ասաց մայրը, երեսը ծռմռտած ու արհամարհանքով ձեռքը թափ տալով որդու գլխին վրա. վայ քու գլխուն, որ դու մի օր տիրացու կամ տերտեր պիտի լինիս. այդ ո՞ր անիծած ձեռքը քեզ տերտեր պիտի օծե, ո՛չ կարդալ գիտես, ո՛չ գրել, ո՛չ էլ մարդու շնորհք կա վրադ. չոբան կլինիս, չոբան և ո՛չ տերտեր. բացի չոբանությունից, քու առջև ուրիշ ճանապարհ չկա»: