Երաբ էս սհաթին՝ որ ես քարանամՓարիխան իմ ջան՝ գլխովդ ման տամ,Մեկ շվաքդ էլա երեսիս կընկնի՞,Որ հողս էլա իր հասրաթը մեկ առնիԸնչի՞ չէ՛ր աչքս էն օրը խավարում,Որ սֆթա վառվեց էս կրակն իմ սրտում.Ընչի՞ Աստված ինձ էս շունչը տվեց,Ու քե՛զ էս ջրատար գլխիս ռաստ բերեց: