—Մաքառելո՛վ անցա ուղին ես իմ,Պայքարելո՛վ այն սև բռնության դե՛մ, —Եվ պարծանքո՛վ կասեմ, որ բարեկամ էիԵս Հերցենի, պոետ Օգարևի հե՛տ...Ա՛, — զարմանում եմ ես, ճանաչելով նրան,Պարզում թևերս, որ նրան գրկեմ. —Նա ողջունում է ինձ ու հեռանում արագ —Ամայի բակն է լոկ լռում իմ դեմ...