Դու այն կըպատմես բանիվ ներդաշնակ,Հետնորդք կը հյուսեն քեզ դափնյա պըսակ.Թո՛ղ քեզ խուժանը ատե, անարգե,Նաև այդ` անվան քու շուք ու փառք է,Ի՞նչ սեր ես խընդրում մարդկության ցեղից,Ե՞րբ վարդ է քաղվել տատասկոտ տեղից,Սերը նըմանից պետք է պահանջել: