Հողմը մեգով երկինքն առնում,Գալարում է բուքը ձյան,Մին՝ մանկան պես լաց է լինում,Մին՝ ոռնում է զերթ գազան.Մին՝ վայրենի սուլում պես-պես,Աղմըկում է տանիքում,Մին՝ ուշացած ճամփորդ, ասես,Լուսամուտն է նա թակում: