— Ես գիտեմ, Մհե, ինձ ո՞ւր ես ասում,Այսպես է, հոգիս, դուն ի՞նչ ես ուզում...«Մեզանից հեռու, ասում են, որ միԱշխարհք կա, Մեհրի, բարեկարգ ու լի.Այնտեղ չէ իշխում գազանի կիրքը,Այնտեղ չէ հարգվում կեղծավոր դիրքը,Եվ մարդիկ այնտեղ իրար հետ սիրովԱպրում են հանգիստ, թուրքից ապահով.Իսկ փողըն այնտեղ հողի պես լի է,Ես էլ կըգնամ, շատ կարելի է»...— 0 ՛, այս ցավերիցն ես դուն հեռանում,Ապա ե՞ս, Մհե, ինձ ի՞նչ ես անում...«Քեզ... քեզ կըհանձնեմ տիրոջ խնամքին,Իսկ ես հնազանդ նրա սուրբ կամքին,Կըգնամ, հոգի ՜ս, աշխատանք կանեմ,Գուցե շուտով գամ ու քեզ էլ տանեմ»...— Այստեղ աշխատի ՜ր, մի ՜ գնալ, Մհե,Ինձնից հեռանալ չեմ թողուլ, չէ ՜, չէ ՜,Լավ է միասին մեր ցավը քաշենք,Քան իրար կարոտ, սիրտներս մաշենք...«Սիրելի Մեհրի, ինձ հետ հավասարԴուն քարշ ես եկել, ընկել քարեքար,Միշտ պակաս օրով, կիսակուշտ փորով,Շատ անգամ տկլոր, բոբիկ ոտներով: