«Երնե՛կ նրան, ում բախտ պիտի ընկնես. քեզ ոտից գլուխ ոսկով ու մարգարիտով էլ որ ծածկի` էլի քիչ է ու շատ չէ. արդյոք հողեղեն ո՞ր արարածին պիտի գրկեն հրեշտակի թևերի պես այդ ձեռներդ. արդյոք ո՞ւմ այտերին պիտի կպչեն այս վարդագույն շուրթերդ. արդյոք ո՞վ պիտի համբուրե, չեմ համարձակվում ասել պագնել, այդ ատլաս, մախմուր այտերդ, աստղի պես ցոլուն աչքերդ…	Բախտ որ ասում են` սա է բախտը, այսպիսի կնիկ ունենալն է բախտը...»: