— Փայտով ավելի մեծ փորձանք է, — ասաց դողալով մեր Կալուստ-ան. մի օր — այս կանի հաշվի քսան տարի — մի օր ես ու կինս Համբարձումի թաղից դուրս ենք եկել, տուն ենք գալիս. մեկ էլ տեսնես երկու հոգի վրաներս ընկան. Նրանցից մեկը քաշեց ձեռքիցս վերցրեց ձեռնափայտս, պա՛ս մեջքիս, պա՛ս կռնակիս, պա՛ս ծոծրակիս, ի՞նչ պիտի անեի, թողեցի փախա, հեռվից նայում եմ, որ մեկը մի ձեռքից բռնեց կնոջս, մյուսը մյուս ձեռքից քաստը՛ռ-քաստը՛ռ վերցրին ուղիղ դեպի դաշտը տարան: