Ափսո՛ս, շատ ափսոս, որ մնացածները փախան, — ասաց Ստեփանիկը և արյունոտ սուրը սրբելով ընկած հույնի շորերի վրա, պատյանը դրեց և նրանք կրկին լուռ սկսեցին առաջ գնալ, թողնելով դիակները գիշակեր ագռավներին կերակուր: