— Ցավդ առնի Մարջանը, — խոսեց աղախինը՝ չդադարելով շարժել հովհարը, — քանի ժամանակ է, որ քո ստրկուհին նշմարում է, յուր տիկինը տանջվում է հոգու անհանգստությունից, և նրա դեմքը տխուր է, որպես ձմեռվա լուսնյակը... նա շատ քիչ է քնում...