Հիմա բանը այդ է, որ վրեժը ումի՞ց հանեն, գերեզմանի տեղը ինչպե՞ս գտնեն, որովհետև կռվի մեջ մեռածներին հարյուրներով մի տեղ են թաղում. առնում են, ջանս, այն կռվի տեղից մի-երկու բուռ հող, գալիս են աղջկանը վկաների տված թուղթերը ցույց են տալիս, խաչ-ավետարանի վրա էլ երդում են անում, որ ասածների մեջ հեչ սուտ բան չկա. նա էլ այն ժամանակ իմանում է, որ իրեն փեսան, ինչ որ ձեռքից եկել է, արել է, լաց է լինում, մի քանի ժամանակ հոր սուգը պահում է, հայի ձևով այդ հողի վրա հոգոց ասել է տալիս հայ տերտերին ու դրանից հետո համաձայնում է պսակվել, բայց հայ ժամի մեջ, հայի տերտեր-տիրացուներով: