—Թվում էր, թե հար կգնա այդպեսԿյանքըդ մինչև մահ — երգով ու հանգով. —Կարո՞ղ էիր դու զգալ, որ այն քոՕրերով, ինչպես կածանով անտես—Բարձրանում ես մի գագաթ երկնահաս,Որից անցյալիդ քայլն յուրաքանչյուր,Թվալու է քեզ անծանոթ հնչյուն,Որը նոր պիտի դեռ դու հասկանաս…Եվ այն, որ առաջ, իր հնչած ժամինՄի աննպատակ ձայն է թվացել —Պիտի գա հետո, որ սուրն իր ցցե,Ինչպես ոսոխի սիրտը թշնամին...Եվ թոթովածին հնչյուններիդ դեմԴու մի օր պիտի քո կուրծքը բանասԻբրև հարկատու, որ շատ է անահԻրեն պարտք տված գանձը շպրտել…Եվ այդ հատուցման ահռելի ժամինԱ՜յն պիտի միայն քեզ մահից փրկե, —Որ՝ դատավո՜ր ես լինելու դո՜ւ քեզԱվելի՜ դաժան, քան ժանտ թշնամին...