— Ամբողջովին՝Կափարիչի ներքո լարված, կարծեսՈչ թե փայտյա անշունչ կափարիչ է տանում,Այլ հեղուկով լեցուն մի աման, —Նա դնում է մարմնի յուրաքանչյուր ճիգով, —Եվ կափարիչն երկու կողքից ամուր բռնածՊիրկ ձեռքերով, — և իր օձանման ողորկ մեջքիՇարժումներով զգույշ ու դաշնավոր...………………………………….Չի երևում գլուխը մշակիԲայց՝ լարումով զգաստ կափարիչը բռնողՈղորմելի լարված իր ձեռքերից,Եվ անկըշիռ քայլքից մանավանդ —Նրա վախլիկ, բայց զուսպ քայլվածքիցԱկնհայտ է, որ նա — գլխից մինչև ոտքերը —Այդ դժնանքով է արդ միայն տարված...[Մտահոգված միայն մտքով այնՈր գրազի համար նա աշխարհումՉկշռվի հանկարծ և չթափվի նրա վրա շարվածՀարստությունն իր ողջ...]	Մարդու այդ ետևից՝Այդ մշակի կարմիր կափարիչը տանող, — Ընթանում էր դանդաղ, զարմանալիՄանկահասակ մի ձի, մի քուռակ,Թե՞ — հրաշքով հանկարծ մեզ մոտ հասածՇոտլանդական փոքրիկ մի ձիուկ...Տարօրինակ էր այդ շոտլանդական ձիուկը,Երևանի անդուռն փողոցում,Լծված թիթեղաձայն մի սայլակի,Որի վրա հանգչում էր, ու կողքեկողքԸնկղմելով՝ ցնցվում էր մի մանկական դագաղ ՝Ծաղիկներով ծածկված և կանաչով.—Մանո՞ւկ էր, պատանի՞, աղջի՞կ, թե տարիքոտ,Բայց մանրակազմ մի կին — չէր երևում. —Երևում էր միայն կանաչների և խեղճԾաղիկների ներքո գորովանքով ծածկածԻնչ-որ մեռած մի կյանք, մի գոյություն,Որ տխուր է, փոքրիկ, մանրամարմին —<.................................................................>(Որ քաղաքի այս մեծ և փողոցիԲազմահազար մարդկանց երթով շքեղԹաղումների ընտել եռուզեռում, —Ողորմելի մարդկանց այդ գորշագույնԱյդ տխրագույն մարդկանց ողորմելի այդ երթը —Անհարիր էր այնքա՛ն և՜ փողոցին,Եվ քաղաքին ամբողջ, — կարծես շքեղՊողոտայով անցնում է մի մուրացիկ,Որ հրաշքով՝ կյանքում միակ անգամԻրավունք է հանկարծ ստացելԱնցնել երթով շքեղ և ընթանալ այս մեծ,<……………………………………………………..><……………………………………………………..><……………………………………………………..>...Իսկ սայլակից հետո մի քանի քայլՏարածություն թողած՝ խառնիխուռն, անկարգ,Ո՜չ կանոն, կամ ռիթմ, կամ դիսցիպլինՉճանաչող խմբով` ընթանում էր <………….>Արևելյան տխուր զուռնայիԵվ դհոլի, և մեղմ մելամաղձոտ նայիՆվագախումբ կոչված տարօրինակ հյուսկեն...Տարօրինակ, տխուր մի «դհոլչի»Իր դհոլի զվարթ, զվարճագին տեսքինՄիանգամայն օտար ու անհարիր, —Այլ, անհարիր քայլով գնում է նա համր,Իր դհոլի երթին հակառակ՝Կարծես դհոլն ընդմիշտ երես է շուռ տվելԻր տիրոջ, որ այլ փակուղի է փնտրում<……………………………………………………..><……………………………………………………..>Յուրաքանչյուրը մի ուղղությամբ,Մի թեքությամբ պարզած՝ տխրություն են ծորումԱնագորույն, անսիրտ մի տխրություն, —Յուրաքանչյուր գործիքն — իր տխրությամբ ուրույն…Մի՞թե քայլերդ է դա — այն էլ մահվա՞ն —Բայց տխուր, այդքան անագորույն —Եվ — միևնույն պահին — այդքան աներթ...Թե հենց այդպե՞ս է մահը — անհեթեթ,Անմիտ մի դիսոնանս, — արևելյանԱյդ նայերի նման տխուր և ինքնուրույն.Եվ դհոլի նման՝ այդ նայերինԵվ երազին նրանց — անհարիր......Ամենախոր, սակայն, գեղեցկությունը այդՏարօրինակ թաղման թափորի —Այն մի քանի մարդիկ և մի երկուՑնցոտիներ հագած կանայք էին,Որ ընթանում էին արևելյանՆվագախումբ կազմող մարդկանց անռիթմ,Խառնիխուռն խմբի ետևից —Եվ դժվար էր ջոկել, կամ հասկանալ,Թե արդյոք ո՞ր կնոջ, կամ ո՞ր մարդուՀարազատն է տարվում հանգստարան...Գորշ, հնամաշ շորեր հագած <…………................….><……………………………………………………..>Դեմքով արհեստավորներԸնդամենը մի յոթ կամ ութ հոգի՝Իրենց կանանց խմբի հետ միասին...………………………………………………………..Տարօրինա ՛կ թաղում………………………………………………………………………………………….Կար անսահմանՄի թովչություն, լռին, անդորր, խաղաղՏարօրինակ հանգիստ ու ներամփոփՄի դառնություն անել այդ թաղման մեջ: