— Քաղկեդոնը պապայի գլխից մեծ էր... ուտում, — ասաց Սիմավոն-ան, — ապուշը իրեն ասածը ինքը հասկանո՞ւմ էր որ, ժամորդը, իբր, սկիհի մեջ գինու հետ ջուր էլ թող լցնի, հեչ այդպես բան կլինի՞. սուրբ Աստվածի մեջ, իբր, խաչեցավ մի ասեք. այդ ի՞նչ տեսակ բան է. հա՞վ է, ի՞նչ է, պոչը կտրես, բաց թողնես. հեչ գաջաջ աղոթք կլինի՞. այդ ի՞նչ խայտառակ բան է. ծնունդի օրը, իբր, ջուր մի օրհնեք. նշխարքի խմորի մեջ, իբր, մայա խառնեցեք... մա՛մա՛յիդ... ասելու տեղը չի՞. շան երես, նշխարք ասածդ կարկանդա՞կ է, ինչ է... մեղայաստծո՛ւ, մեղա՛...