Ու կըրակ առա հայոց հրդեհի կարմիր բոցերից,էն խաղաղ ու պաղ երկնքի ծոցում վառեցի նորիցՄասիսն ու Արան, Սիփանն ու Սըրմանց, Նեմրութ, Թանդուրեք,Հայոց աշխարհի մեծ կերոնները վառեցի մեկ-մեկ,Սուրբ Արագածի կանթեղն էլ, ինչպես հեռավոր արև,Անհաս, աննըվազ, միշտ վառ ու պայծառ, իմ գըլխի վերև...