Բայց մյուս կողմից էլ Ասատուրը կանգնում է, թե` «որդիդ ինքը եկավ, աղջկաս իրեն աչքով տեսավ, շատ հավնեցավ. մարդ նրան զոռ արած չէ. նշանն էլ իրեն կամքով տվեց (մի՛ ասի` դրանք իմ անունով միջնորդից ալմաստ մատանի են առել ու աղջկա մատն են անցկացրել). հեչ կարելի՞ բան է Աստծու անունով եղած բանը քանդել…	Նշանից ետ եղած աղջկան ո՞վ պիտի առնի…	ուզում եք խեղճ աղջկանն առանց դանակի մորթե՞լ…	նշանը կես պսակ է»: