Չգիտեմ, այդ բուլվարի ի՞նչն են հավանել, հիացած մնացել. ծառերը, Աստվածդ կսիրես, մեկ մեկ հատ ավել. մի ծայրից չորանում են, կոտրտվում ու գարնանը կամ աշնանը նրանց տեղը նորերն են տնկում, որ, իհարկե, նորից չորանում են կամ քամիից կոտրտվում են ու մյուս տարին նրանց տեղը նոր-նորից մատիս բարակությունով ճիպոտներ են խոթում...