Նորից կծկվել, նորից ձայն չէի հանում, ուզում էի տանջանքս մեջս խեղդելով և խոնարհ լռությամբ ընկճել նրան, շարժել նրա գութը, — ոչինչ չէր օգնում — նա մռայլվում էր ավելի ու ավելի, վարվում էր ինձ հետ թեև զսպած, բայց արդեն խիստ աչքի ընկնող կոպտությամբ, նրա դեմքի վրա պարզապես ջղային ատելության նշաններ էի տեսնում: