Բայց կան ժպիտներ, որոնք ավելիԴառն են, քան օձի սոսկալի թույնը,Որոնք շանթում են նայողի սիրտըԱվելի, քան մի երկնային կայծակԵվ որոնց տեսքից արյուն է պաղում, —Ժպտա՛, օհ, ժպտա՛, սիրական քույրիկ.Անդադար ժպտա: