Ոստոտ փայտը չար ճամփորդիՀիվանդ մարդուն հանեց ոտի.Կռացնելով իրա տակին՝Շալակն հանեց ջոջ քուռակինՈւ բզելով առաջ քշեց...Դեպքից սառածԵվ աչքերը վերև հառած,Խեղճը նորից աստված հիշեց.«Ողորմած տեր, փա՛ռքդ հազար,Օգնությանս ինչ շուտ հասար...Ցավս քիչ էր,Քուռակն էլ դեռԱղքատին բե՞ռ»: