Բայց հին ու նոր քո վերքերով կանգնած ես դու կենդանի,Կանգնած խոհո՛ւն, խորհըրդավոր ճամփին նորի ու հընի.Հառաչանքով սըրտի խորքից խոսք ես խոսում աստծու հետՈւ խորհում ես խորին խորհուրդ տանջանքներում չարաղետ.Խորհում ես դու էն մեծ խոսքը, որ տի ասես աշխարհքինՈւ պիտ դառնաս էն երկիրը, ուր ձըգտում է մեր հոգին —Հույսի՛ հայրենիք,Լույսի՛ հայրենիք: