Հրդեհի մյուս օրը, ուստաբաշիին վերցրինք, գնացինք Խ. Մաթիյոսին, որովհետև գոլովաներս չարհոգի մարդ էր. ռանչպար աղքատին օգնության հասնելու տեղ, դեռ ջանք էր դնում վերջին շապիկն էլ կռնակից քաշել հանելու, դրա համար նրան չգնացինք, Մաթիյոս — ային գնացինք. «Աղա՛, ասինք, այսպես-այսպես բան է, ասինք, վերը Աստված, վարը դու. իհարկե, գիտենք, դու գոլովա չես, դատավոր չես, այնքան էլ շատ հարուստներից էլ չես, բայց լսել ենք, որ մեզ պես աղքատների տերն ու տիրականն ես. ով գիտենա, չգիտենա, բայց դու լավ գիտես, որ մենք խազնա չունենք, մեզ ուտեցնողը, խմացնողը, վրաներս-գլուխներս անողը, մեր ընտանիքը պատվով ու նամուսով պահողը մեր արհեստն էր. մեր խանութները, արհեստներիս գործիքները այրվեցին, սրանից հետո ի՞նչ կլինի մեր հալը», — ասինք: