Ինչպես երկու ահեղ սարեր`Պատմում են մեզ երկու դարեր —Մեկի ետև հեքիաթ հին-հին,Մյուսի ետև լուռ ու մըթին,Եվ մենք նրանց նեղ արանքումԼաց ենք լինում, սիրում, խընդում...Ավա՛ղ, կանցնեն սեր, խինդ ու լաց,Եվ խղճալի աճյուն կտրած,Մեզ կըփակեն երկու դարեր,Ինչպես երկու ահեղ սարեր: