Մանկական միամտությամբ նայեցի Վարդանի կամուրջի կողերին դիպչող մթափրփուր ջրին, կարծելով, որ այնտեղ կգտնեմ որևէ հետք գիշերվա սրընթաց սահող նավակից և անգամ, — օ՛, մանկական անմեղություն, — վախկոտի պուշ աչքի նման ահաբեկված թարթող այն կրակից. .» Բայց ո՛չ մի հետք, իհարկե, չկար, և չէր էլ կարող լինել այդ բոլորից: