Բայց դու էլի եկար գըտար,Խաղաղ գործիս մեջը մըտար.Ես էլ հիմարս՝ իսկույնևեթՎեճ բաց արի ամենքի հետ,Թե ի՞նչ բան է՝ խեղճ գյուղացունԳերի շինել՝ ողջ տարին բունՏանել, բերել ու թալանել,Այրու պղինձն աճուրդ անել...Էս բոլորը քիչ էր կարծես,Էնքան արիր, սատանի պես,Որ գըրեցի մեծիս պարսավ.Նա էլ — կո՜րի, կո՜րի, ասավ,Մենք ենք տալի քեզ փող ու վարձ,Դու, Մուսայի խելքով ընկած,Վեր ես կենում մեր դեմ խոսում.Էդպես պիսեր մենք չենք ուզում: