Վառվող սրտերով, աչքերը կրակ,Խավարի գրկում նստոտած — նրանքՄտորում էին աղետի մասին.Եվ ահա, քինոտ ժպիտն երեսին,Վեր թռավ տեղից Վետերանը ծերԵվ ազդու ձայնով սկսեց խոսել. —«Ընկերներ, ասաց, եղբայրներ անգին,Վառվո՛ւմ է հայոց աշխարհը կրկին...Հասկանո՞ւմ եք դուք մտքով վերահաս,Թե ի՞նչ են ասում կարճ խոսքերը այս...Հայոց աշխարհում հրդեհ է կրկին...Այսինքն այնտեղ երեխա ու կինՎառվում են հիմա անխիղճ կրակումՈւ կյանք են հայցում, ու կյանքի փրկում: