Ու հոսում է գիշեր-ցերեկԱրցունքն անբախտ աղջըկա,Բայց իր սիրած տըղան երբեքՉըկա՛, չըկա՛ ու չըկա...Վըշվըշում է գետը — վո՛ւշ, վո՛ւշ,Ու հորձանք է տալիս հորդ,Ու կանչում է՝ «Արի՛, Անո՜ւշ,Արի՛, տանեմ յարիդ մոտ...»Անո՛ւշ, ա՜յ աղջի՛, Անո՜ւշ, տո՛ւն արի...Կանչում է մերը վերևից, կանչո՛ւմ.Լո՛ւռ են ձորերը, լո՛ւռ են ահռելի,Դուշման Դեբեդն է մենակ մըռընչում: