Այդ մեր հայը ոտքերն է ընկնում խանի, թե. «Աման մի անի ինձ այս չարությունը, որովհետև ես ուզենալով չզզվեցի ու փսխեցի քու ուտելիքդ ու խմելիքդ, այլ սովորած չէի դրանց, դրա համար կոկորդիցս ցած չգնաց, թե չէ ես բան չունեմ, որ քեզ պես խանի դիմաց այդպես աներեսություն ու անմարդկություն ցույց տամ»: