Ժողովուրդը խումբ-խումբ դեպի ժամ էր գնում, ռանչպարները ու թաղի հայհոյասեր տղաները այդ վրանի չորս կողմը ման էին գալիս. պարզ բան է, մատաղի հոտը քթներին անուշ էր գալիս…	Աշտարխանցի սրբազանը առոք-փառոք հագնված, բարձր երգելով պատարագ է անում: