Զարմանալի մի բան՝ կարոտիՈւ թովչության նման անհասկանալի —Ողողել է իր սիրտը և կոկորդումԻբրև արցունք՝ հորդել...Օ՛, անձկալի Ժամեր միայնությա՜ն, ընդվզո՜ւմի, խոհի՜,Ոգու ըմբոստության ու կորովի, —Ստեղծագործ մտքի թռի՜չք ամեհի՝Ճգնության պես անձուկ ու թովիչ...Եվ հայրենի բարբառը որոտաձայն, հախուռն,Ոգու անեղծ հրով սրբագործած, —Եվ խորախոց խոհերը տարիներում անդուռ —Միթե սո՞ւտ է բոլորը և փորձա՞նք...Միթե սո՞ւտ է բոլորը, ոգու սայթաքո՞ւմ, —Եվ ամենը, որ եղել է կյանքումԻր երազանքը սուրբ, իր ըղձանքը թաքուն —Անիմա՞ստ է եղել, ինչպես հորձանքով,Գոսն օրերի դժնի հորձանուտով տարվածԹղթե չնչին նավակ կամ տաշեղ, —Եվ իր իյանքը ամբողջ եղել է սին մի հարց՝Աննպատակ ուղղած և ամպաշեն...Բայց ո՜չ. ի՜նչ էլ լինի — այնուամենայնիվՀո չի՞ ստում կարկաչն այս բարբառի,Այս երգեցիկ գրքի երգանման ձայնը,Որ դիպչելով կյանքի հազարամյա քարին՝Պիտի ճեղքե այդ քարը, այդ ժայռակուռ պարիսպը,Պիտի բանա թեկուզ փոքրիկ կածան,Որ դպրությունն անցնի ու հորդանա, ինչպեսՋինջ առուն է անցնում ջրանցքներով բացած: