Իսկ երեկոյան թրջված, թաթախված`Տուն էի դառնում՝ ես սաստիկ հոգնած,Ա՛խ, մայրիկս ինձ որքա՛ն ծեծում էր,Յուր չար երեխին նա անիծո՛ւմ էր…Ահա՜ և այգին... նույն ընկուզենին...Նույն խնձորենին և ողկուզենին…Ճանաչում եմ ձեզ, հին բարեկամներ,Բայց դուք հիշո՞ւմ եք վաղեմի հաշիվներ…Երբ գիշերային լռության պահուն,Ես, այգեպանից գաղտնի և թաքուն,Ցանկապատիցը գող կատվի նըման, —Ներս էի սողում, որպես մի թուրքման18: