Ամալիան կանգնած էր դռան հանդեպ, սրտմտությամբ լի, անողոք դեմքով և բարկացայծ աչքերով, րոպե առ րոպե նա սպասում էր տեսնել, թե ինչ երեսով կհամարձակվեր երևալ յուր աչքին այն անձը, որ քանի օր առաջ ամենաազնիվ մարդն էր հռչակում իրեն՝ խոսքերով, իսկ այսօր ստորներից ստորագույնը՝ յուր գործով: