— Աղջի ՛, սևասի՛րտ, քու ահը կըտրի,Աղջիկը մենակ ձո՞րը կըմըտնի.Ամպը կոխել է, աշխարքը մըթնել,Ի՞նչ ես կորցըրել՝ չես կարում գըտնել...Աղջի, հե՛յ Անուշ, ա ՜յ աղջի՛, Անո՛ւշ...Ծընկանը զարկում, հառաչում է «վո ՛ւշ».Ու ձորի գըլխին մոլորված կանգնածՆայում է ներքև սիրտը սևակնած: