— Դու ինքդ մոռացել ես քեզ, Պետրե, այդքան թուլություն ես քեզ չեմ ներում, — կրկնեց օրիորդը, — եթե դու չես կարող բաժանվել մի աղջկանից, որին սիրում ես, ինչպես կարող ես ուրեմն բաժանվել այն եկեղեցուց, որ քեզ ծնել և սնուցել է, ինչպես կհամարձակվես անարգել այն եկեղեցին, որ քո ազգի միակ հույսը և ապավենն է, միակ հարստությունը և պարծանքն է, որին պահպանելու համար քո նախահայրերը արյուն են թափել, ընտանիքներ են զոհել, իսկ դու, օհ, ամաչում եմ ասել դու մի աղջկա սերն անգամ դժվարանում ես զոհել...