Երրորդը, պարոն Չարանախանձը, — որ մտածում է բոլոր մարդկությունը յուր ոտքի տակը դնել, Նեբրովթի աշտարակը կազմել, և մինչև երկինք բարձրանալ, ասում է. — լա՜վ է, լա՜վ, թո՜ղ վեր ընկնի, թո՜ղ հողին հավասար լինի, նա շատ հպարտ, ինքնահավան, յուր ասածի մարդ էր, նա մեզ բանի տեղ չէր դնում, և ավելացնում է մի խոշոր հիշոց...: