— Դե շուտ եկ, քե մատաղ, ընենց ըլի, որ չեդանաս, երեցփոխը վրաս չրպրկանա... — Ապա դառնալով մորս,— Շողի-հաքիր, արաղդ փորումս դամ ա տալի, աստված տունդ շեն պահի, — ասաց ժամկոչը և մորթե գդակը գլուխը քաշելով դուրս գնաց սենյակից: