Այնտեղացիները տոպրակներով այդ զերտալուի դառը կորիզները հավաքում են (քաղցրները նրանք նուշի նման ուտում են) և աշնանը ցանում են. մի երկու տարուց հետո, երբ այդ ցանածները թփերի չափ բարձրանում են, կացինը առնում են ու բոլորը կտրում — ահա, այդ է նրանց վառելիքը: