Վերկացավ իսկույն իշխանը առույգ,Առավ Իլիայի ճերմակ ձեռներից,Համբուրեց նըրա շըրթունքը շաքար,Ապա թե էսպես խոսեց շողոմքոր.— Ո՛վ դու ծերունի, Իլիա Մուրոմցի,Ցած եղավ թեպետ քու տեղն ամենից,Այժըմ ամենից վերև կըլինի: