Մի թեթև քամիՆամ տերևները շարժեց ու գնացՈւ ծաղիկները շընչեցին քնեած.Նրանց պես օրին դիմավորելուԵս էլ գըլուխս բարձրացրի վերև...Մըտիկ արի ցած ու չեմ թաքցընում,Սարսափն ինձ պատեց. — անհատակ ու սև՝Անդունդի եզրին էի ես պառկած,Ոռնում էր ներքև ջուրը փրփըրած: