Շատ ամիսներ անց կացան...Դիմաց սարից մի չոբանՁեն էր տալիս մի օր մեզ,Թե՝ իմացե՜ք, որ էսպեսԿարմիր շորով մի խիզանԸնկավ ձորը, մի կածան...Դուրս թափվեցինք մենք գյուղից,Հեռու կանգնած, երկյուղից,Տեսանք՝ ահեղ էն ձորումՈնց էր լալիս ու գոռումՄարոյի հայրն ալևոր,Մայրը ճըչում սըգավոր: