Երբ երեսս հողին, ծնկներս չոքած,Աչքս ծով դառած, սիրտս արնով լցված՝Ընկնիմ, ա՜խ, գլուխս բաց ձեր առաջի,Համբուրեմ ձեր հողն, մնամ վրա գետնի.Քաղեմ ձեր ծաղիկն, հիշեմ ձեր հոգին.Ո՜վ սուրբ հոգիք ջան, երկնային բեմին,Աստուծո ատենին, սրբոց խորանինՏարե՛ք իմ խնդիրս, տարե՛ք արտասունքս,Որ մեր խեղճ ազգը, մեր սուրբ աշխարքը,Որ ձեզ պես մատաղ տվեց աստծուն,էլ չի՛ ավերվի, չմնանք գերի,Սրի մատաղ ու եսիր թշնամուն,Անտեր ու անճար, անտեղ ու անտուն: