Ինչո՞ւ պիտի հրաժարվեմ որ, ասում եմ, պոզան մեծ պասին ու պաս շաբաթներն եմ ման բերում, ասում եմ, մանավանդ որ օրը մի քիչ ցուրտկեկ է լինում. պոզայի լավ ժամանակը այդ է. ամառը պոզան երկար չի դիմանում, քացախում է, փչանում... մեկ էլ որ հիմիկվա ժողովուրդը բանի մեջ է մտել, պոզան չհավանողս է դարձել. մի ծայրից «քուվա՛ս79 տո՛ւր», — ասում է. ես էլ դե, այս քանի տարի է, շոգերի ժամանակ միշտ քուվաս եմ ման ածում…	Ա՛յն էլ եմ ես շինում, ա՛յն էլ, բայց ինձ որ հարցնես` պոզայի պես խմելու բան կա՞ որ. աչքը սիրեմ պոզայի, մանավանդ որ մի քիչ մռմռուկ լինի, նրանից էլ վեր բան կա՞ որ, պոզա եղած տեղը ք... է կերել արաղն ու գինին. պոզա ասած բանդ համ փորդ է կուշտ պահում, համ մարդուս վրան ուժ է բերում, համ ծարավն է կտրում, համ սիրտդ հանգստացնում, համ էլ հոգիդ է փառավորեցնում: