— Վազն արիք, ախպարըըը՛ս, մեկ բան էր, շտե, ասինք գնաց, — պատասխանում էր պարկեշտությամբ տեր X-ը, — ես ինքս չգիտեի, որ ասպես աղեկ կելլե, արի, արի, այսօր ժողովուրդիս մեկ քարոզ ասիմ, գեշ ըլլա նը` ինձի թողութին կանին, աղեկ ըլլա նը` խոմ իրենց հոգուն փրկութին է. պացի բերանս, ո՛րը ավետարանեն, ո՛րը մտքես, շտե, գիտես թե գեշ չէր, աղեկ բան եղավ... ամա, սկզբից շատ կվախենայի, քանի որ առջի անգամն էր, միտք կանեի, թե` չըլլա որ ամոթով մնամ, ամա Աստված ողորմաց, ամոթով չմնացինք: