Ասում են թե` նա շատ անգամ կնունքե, հարսանիքե, թաղումե, հոգու հացե (քելեխ), տոնշնորհավորե, տնօրհնեքե, և այլն, և այլն, հարբած վերադառնալով գրեթե միշտ ծեծում էր իր հիվանդոտ կնկան, որ չորս տարի նրա ձեռքից նահատակության ամեն նուրբ լլկանքը կրելով, վերջապես մեռավ, և այն ժամանակ տեր-Մինասը իր բարքի տեր մարդոց կարծիքով մի տեսակ արտոնություն ստացավ առավել ապերասան վարք ունենալու, քան թե իր կնոջ կենդանության միջոցին: