Գուցե թե գիշերն անքուն աչքերովՈւզես իմանալ վիճակս աստղերով,Եվ հանկարծ մինը ծոր տա ու թռչի,Մութ հորիզոնի սահմանում կորչի,Խռոված հոգով և հազար ու մինՄտածմունքներով մտնես անկողին,Մի տխուր երազ կըգա կազդե քեզ,Որ քո Մհեին էլ տեսնելու չես»...