Սիրե՜լի Ջիվան, ընկերդ իմ հոգու,Մարդկային սիրտը հասկանում ես դու,Եվ քո ձայները երգիդ հարազատԼի են հուզմունքով անկեղծ և ազատ...Երբ հայրենիքն է քո երգում խոսումԿամ նրա վհատ որդին արտասվում,Զարթնում է իմ մեջ խոր վիրավորվածՀպարտությունը իմ հզոր նախնյաց...Բայց, ասա՜ , ինչո՞ւ դու սեր երգելիսԻնձ վերա տանջող թախիծ է գալիս: