Մուկը վազեցՄկնուհու մոտ.— Նանի՜, — ասավՄեր հին ծանոթ,-Ա՜յ արմատըԽոսքիս վկա,Քեզնից հզորՉկա՜, չկա՜,Քո դստրիկըՀեզիկ-նազիկ,Հեզիկ-նազիկ,Շեկլիկ մազիկ,Տուր ինձ՝ տանեմ,Անեմ հարսիկ,— Բարով, մկնի՜կ,Բարով տեսա,Ես քեզ զոքանչ,Դու ինձ փեսա: