Այսօր խև, բան չհասկացող կձևանա, վաղը` խելոք ու բան հասկացող, մյուս օրը` միամիտ, Աստծու գառ, հետո` ժլատ, հետո` առատ, հետո` մեղմ, հետո` խիստ, չորս բոլորն այնքան ման կգա աղվեսի պես պոչը խաղացնելով, որ վերջ ի վերջո ճանկերը կխրի միամիտների մարմինը` ու էլ պրծնելիք չկա. կամ հավիտենական պարտական պիտի մնան ու տոկոսներից աչք բանալու չպիտի թողնի, կամ թե` իսկույն կաշիդ-մաշիդ կքերթե, կթողնե-գնա՛ մամայիդ բարև արա: