Եվ նա գիտե՞ արդյոք, այդ բզկտված գազանը,Որ նշված է արդեն նրա ուղինԱպագայի գրքում, — որ տարիներ հազարՔայլելու է այդպես անուղի, —Որ պատմության մռայլ քառուղիներումՆա բազմաթիվ դարեր պիտի այդպես տանիԻր բզկտված կողերը — դեպի ի՛նչ անհայտ հեռու,Ի՛նչ արոտներ կարմիր ու արնանիստ...Օ, չի եղել մեր գայլը պղնձյաԵվ ոչ մարմարիոնյա, և ոչ անգամ քարե, —Նիհար, կողերը լերկ, նա անցել է անծայրՏափաստաններ, մինչև նա հանգիստ է առելԱյս Մասիսի հանդեպ անիրական,Այս խորշակյալ, անդուռ Արարատյան դաշտում,Եվ լուսնի դեմ նստած նա երկարՈռնացել է իր վիշտը անկշտում, —Ոռնացել է անձուկ իր տառապանքը,Անասնական իր քաղցը, — և ոռնոցը նրաԴարձել է հիմնը մեր անարձագանք —Ու դարերով հնչել մեր պատմության վրա...