Ժամանակ առ ժամանակ էլ սիրտս լցվում էր ու նրանց ասում էի. «Ա՛յ ադամորդիք, ախր դուք էլ մարդ եք, այդպես միամիտ լինել կլինի՞, այդ ի՞նչ է արածներդ. և մի լավ բարկանում էի, աչքներդ բացե՛ք, ասում էի, թե չէ` մարդիկ կբանան, բայց այն ժամանակ բանը բանից անցած կլինի»: