Ասելով բերանս մազ բսավ, անընդհատ ասում եմ. «Լսի՛ր, ինչո՞ւ մարդու մոտ չես մտնում, — ասում եմ, — համ աղայի տանը տնիցդ մաքուր կապրես, համ վրադ-գլուխդ հիմիկվանից կոկիկ կլինի, համ փորդ կուշտ կլինի, համ ձեռքդ փող կունենաս, համ էլ ամուսնուդ մեջք կլինես», — ասում եմ, էլի, ինչքան որ կարողանում եմ, բայց ո՞ւմ ես ասում, եթե սապոնը սևին կսպիտակեցնի, այս հիմարին էլ խրատը կխելոքացնի…	Այն օրերը…