— Ի՞նչ ես աղմուկ բարձրացրել, ա՛յ մարդ, բան չկա, բան չկա. ճաշակելու էի գնացել, մութ էր (այս շոգերին հեչ ժամը վեցին մութ կլինի՞, սո՛ւթ) սայթաքեցի, փոսը ընկա (այնինչ, ինչ սայթաքել, ինչ փոս). սուս մնացեք, — ասում է, — ձայն չհանեք, դուռ դրացի բան չիմանա. ո՞վ գիտե ինչ վատ բաներ կհնարեն, մեր ժողովրդի չար լեզուն չգիտե՞ս, ինչ է. թող գնա, մոռացվի: