Կուլի՞ յարաբ մեկ օր, երբ դու իսպառ կորչես մեր մեջեն,Կուլի՞ օր մի, երբ ցավք ու դարդք հայի հոգին չի տանջեն…Ամա... աչքըդ շու՛ռ, տուր, նայե՛ դու էս երկու քամբախտին, —Մեկի աչքը արտասվալի, արնաշաղախ մյուսին.Որ լալիս է արտասուքով թըխամազ է ու ջահել,Իսկ մեկելի գըլխուն վաղուց տարիքն իր ձյունն է ցանել…Պատմութենիս միտքը կարճ է. Շահը խիստ էր բարկացելԻր նոքարի վըրա, իսկույն հրամայել էր կուրացնել.Կուրացնել էր նա հրամայել, սըրատեսին կույր դարձնել,Ա՛խ, գիտե՞ք դուք, հասկանու՞մ եք, թե ի՛նչ բան է կույր ասել: