«Հըդահյո՛ւն, Հըդահյո՛ւն, Հըդահյո՛ւն» — ոռնում էր ամբոխը մոլի,Կարկառած ձեռները վերև կամ դիմացը՝ դեղին Արքային, —Երբ ճիվաղը հանկարծ այն ծանոթ, որ նման էր մարդակերպ հոլի,Մորեխի պես օդում ցատկելով՝ մոտեցավ Արքայի գահին: