«Քյանդրբազի չվանը», ճիշտ է, շինեցին, բայց, ցավոք սրտի, հարկավոր է ասել, որ ոչ արտակարգ փափախավորները և ոչ էլ հիշյալ երեխաներն առիթ ունեցան այդ զվարճալի դեզերտիրների «քյանդրբազությունը» տեսնելու, հեռագրասյուները կանգնեցնելուց երկու օր հետո, դեպքերի թավալգլոր արագությամբ, Նաիրյան այդ քաղաքն ընկավ, և արտակարգ փափախավորների շինած այդ «քյանդրբազի չվանի» վրա — օ, ճակատագրի եղերական հեգնանք,— հարկադրված եղան քյանդրբազություն անել — երևակայո՞ւմ եք-ինքն ընկ. Վառոդ յանը, Սերգե Կասպարիչը– բժիշկը, և Համո Համբարձումովիչ Ասատուրովը — Մազութի Համոն... ճակատագրի տարօրինակ մի խաղ, բախտի եղերական մի հեգնանք էր դա, ընթերցո՛ղ, որ դեպքերի այնքան ողբերգական ու սխրալի բերումով եզրափակելու եկավ Նաիրյան այդ քաղաքի աղետալի պատմությունը...