Փերին, մի ճըկուն ոստիկի նըման,Խայտում էր գըրկում, ոլորվում, խաղում,Մըտիկ էր տալի տըղի աչքերինՈւ մըտքի միջին բարակ ծիծաղում...Փայփայեց Փերին տըղին ամբողջ օր,Բայց հենց գիշերը հասավ մըթագին,Հանկարծ չըքացավ, կորավ նորից նոր,Ու սաստիկ տըխրեց Մարկոյի հոգին: