Երբ ներս եկավ իշխանը, Վահրամը նայեց նրա հաղթանդամ կազմվածքին և մի տեսակ գոհունակության ժպիտ անցավ նրա դեմքի վրայով, կարծես նրա մտքով անցավ «Հայաստանը չի՜ մեռնի, ո՜չ, չի՜ մեռնի, քանի այսպիսի զավակներ ունի». ապա, դառնալով Հարպիկին, ասաց.