— Ի՛, ճի՛շտ, — ասաց ծաղրելով, — այդ միշտ ձեր գրածը, շատ գրած բան, լավ է որ չունեք հո — բանի կարգ է լինում, դրանով անուն, պատիվ, չին բան եք առնում, ուրիշներինը բանի կարգ չի լինում…	ինչի՞ց է այդ... որդուս գրածը ինչքան որ տեսնում ես այդքա՞ն է, ինչ է, դու մի արի, ինձ լսիր, պահարաններումս տեղ մնացե՞լ է որ, բոլորը լցրել է խեղճը, դու դեռ չես հավանում…	ես որ այստեղ եկա խեղճս դեռ գրում էր... եթե չես հավատում, իրիկվա կողմ մի զամբյուղ բան որդուս շալակը դնեմ ղրկեմ աչքովդ տե՛ս…