Կասենք՝ հետդ տա՛ր, ուր որ գնում ես.Մերներս մեռավ, բաս դու ցավում չե՞ս.Բաս ետ չի՞ դառնալ, սիրտը չի՞ ցավիլ,Բաս մեզ չի՞ խտտիլ, հողից վեր քաշի՞լ,Երեսներս սրբի՞լ, աչքներս պաչի՞լ,Գոգին նստացնի՞լ, դոշին կպցնի՞»լ,Ղանդ ու շաքար տալ, գուրգուրի՞լ, ասի՞լ.«Գլխովդ ման տամ, երեսիդ մեռնիմ,Էլ մի՛ լաց ըլիլ, քո չարը տանիմ.Աղեն նոքարդ ա, քեզ ղուրբան ըլիմ,Սիրտը քեզ կուտա, անումիդ ղուրբան.Դուք որ լաց եք ըլում, ձեզ մատա՛ղ գնամ,Աչքս փուշ ա ցցվում, ձեր փուշն աչքս ըլի»: