Բայց վա՜յ ձեր օրին, ձեր օղլուշաղին,Թե դուք կենդանի կանգնիք, ձեր աչքովՏեսնիք սիրելյաց տանջանքն՝ մղկտալով.Ձեռներդ խաչած՝ ձեր դոշը ծեծելով,Հող տաք ձեր գլխին, թաղեք ձեր որդին.Ձեր սիրտը հանողին, կյանքը քանդողինԵսիր դառնաք ու էլի չպրծնիք, էլի միշտ տանջվիքՈւ ձեր հողի վրա դուք մատաղ ըլիք,Ձեր աշխարքումը էսպես դուք մաշվիքՈւ դեռ սիրտ չանեք, դուք չմիաբանիք,Մեկ օր էս սուր, թուրն, էս կրակն ու բոցը,էս պղինձն, շամփուրն, էս վառ հնոցըԴուք ձեր թշնամուն միշտ հազիր չպահեք,Նրան դուք չէրեք, նրան չկոտորեք,Ձեր ազգն, աշխարքը դուք ազատ չանեքՈւ էսպես թշվառ, տարաբախտ մնաք: