Երբ որ ծաղիկ Թաթիոս-ան սկսեց ծանր բարակ, ինչպես որ ինքը ասաց, հաճույքով խաֆեն կում-կում խմել, մեկ էլ տեսնես քթից մի պուտ բռնութիոտ ջուր կաթեց գավաթի մեջ, որ տեսա, քիչ մնաց պիտի փսխեի... ֆը՛յ…փնթի եղածովդ... — ասի մտքիս մեջ, բայց Թաթիոս-այի սկի վեջն էլ չէր, մոր կաթի պես հալալ-հալալ խմեց այդ կապլիով խաֆեն, ու խմելուց հետո կեղտոտ բեղը սկսեց լիզել, լեզվի ծայրը մինչև քթի ծակը հասցնելով...