Փա՛ռք մատուցանելով այն երանելի հանգամանքներին, թե «Մաշտոցի և Տոնացուցի» շնորհիվ ո՛րքան օգտաշատ արտոնություններ էին վայելում հայ քահանաները — տեր Մարկոսը, ո՜չ թե մինչև տարեգլուխ մի փարա ծախս չունե՜ր, այլ, ընդհակառակն, կարողանում էր բավականաչափ արծաթ որսալ: