Գնում են, ջանս, հայի հողը, ամեն բան մանրամասն իմանում են, հարց ու փորձ են անում, վկաներ են գտնում, երդումով ձեռքերից գիր են վերցնում, որ Կյուլզադեի հայրը ոչ թե պատի ետևից հարամիի ձեռքով խփվել է մեռել, այլ իր կամքով ռուսի ազգերի մեջը խառնվել է, կտրիճի պես ծեծկվել է դուշմանի հետ ու սուրբ նահատակի պես մեռել է իրեն ազգի հավատը ու պատիվը պահելու համար: