Աջիցըս Եփրատ, ձախիցըս Տիգրիս՝ ահեղ ձեներով,Սաղմոս կարդալով՝ անցան, գընացին խոր-խոր ձորերով,Ամպերն էլ ելան Ձիրավի ձորից, հըսկա բուրվառից,Ճանապարհ ընկան Ծաղկանց սարերից, Հայկական պարից,Բույլ-բույլ, բուրավետ, շարժվեցին դեպի կողմերը հեռու,Գոհար ցողելու, ծաղկունք բուրելու, բուրմունք խընկելուՄինչև Միջագետք, մինչև Ասորիք, մինչև Ծովն հայոց,Մինչև Հելլեսպոնտ, մինչև Պոնտոսի ափերն ալեկոծ...— Հանգե՛ք, իմ որբե՛ր... իզո՛ւր են հուզմունք, իզո՛ւր և անշահ....Մարդակեր գազան՝ մարդը՝ դեռ երկար էսպես կը մնա...