— Այդ ամենը շատ լավ է, — ասաց նա, դիցուք թե դու սիրո համար զոհում ես համալսարանը, քու ապագան, քու պատանեկությունը — այդ ամենը դեռևս հասկանալի է, բայց ես ինքս ինձի ինչպե՞ս մեկնեմ կամ դու ինչպե՞ս ինքներդ ձեզի թույլ եք տալիս այդպիսի անհարմարություն, որ բոլորովին հակառակ է ոչ միայն պարկեշտության, այլև խղճմտանքի. քու ասելով հարսդ այն ինչ 3 օր է, որ թաղել է յուր մորը... օրհնածնե՛ր, գոնե ողորմելի հանգուցյալի քառասունքն էլա կատարեիք, հետո... էդ ի՞նչ անժուժկալություն է...