Արքան տխրեց,Էլ ոչ կերավ, էլ ոչ քնեց.Է, ի՞նչ աներ, որ խեղճ մանկանԲաժին չաներ անգութ մահվան.Նա մտածեց այսպես մի բանՈւ արձակեց խիստ հրաման.— Զեզ եմ ասում, մարդիկ, զգույշ.Էլ չըցանեք կանեփ ու վուշ.Թեշիկ, իլիկ ասած բանըԹող չըճարվի մեկի տանը.Երկաթ սանդերք, վըշի ջահրենԹող դուրս քշվեն իմ լայն երկրեն: