Տեր Մարկոսը, որ ախորժակով լսում էր ընծաների անունները, ուշի գալով հասկացավ յուր սխալմունքը, և չկամենալով, որ դրանց մասին յուր ընկեր տեր Մարուքը տեղեկություն ստանար՝ ասաց ժամկոչին. — բավակա՜ն է, բավակա՜ն, ինչպես երեում է քո հաշիվը մինչև կեսգիշեր վերջանալու բան չէ՜. այսուամենայնիվ երեսդ թող սպիտակ լինի, շատ ապրիս, իմ աշխատասեր Մխիթար. քո շնորհիվ, բարեկենդանին կունենանք մի ճոխ ու բարիքներով լի խնջույք... այլևս ի՛նչ է պակաս մնացել... — ոչխա՛ր, գինի՛, արա՛ղ, փո՛ղ... արդարև ցանկալի՛ բաներ. դրանց անո՜ւնը միայն — զվարճություն է բերում...