— Էնտեղ ես դու, ուր հողեղեն ոտ չի կոխել դեռ, ասավ,Ուր անհայտ են երկրավորի չընչին կիրքը, վիշտն ու ցավ,Ուր հողածինն այցելում է լոկ կարճատև ցընորքում...Բայց դու նըստիր, ազնիվ հոգի, որ ես հանգչեմ քո գըրկում,Սակայն եթե ինձ համբուրես, էնքա՛ն հետո կըզըղջաս,Էլ չես գըտնիլ ինչ կորցընես՝ ամբողջ կյանքդ թեկուզ տաս...Ու էս երրորդն էնքան սիրուն, կախարդիչ էր առավել,Որ էն երկու փորձից հետո մոռցա խոստումս ես պահել...— Այժմ գընա, հեգ հողեղեն, ու տառապիր կարոտից...Կանչեց վըշտով, կըշտամբելով ու հեռացավ իմ մոտից: