Նա գիտե ինքն էլ, թե ինքն ինչի է տեր,Բայց իր դիզած ոսկին ավելի է եթե,Քան բուրգերը հսկա, աշտարակները ցից —Նա սիրում է խորհել, պաղարյուն ու հանգիստ,Խորը, զգաստ սիրով,Որ ինքն ունի արդեն, որպես բարիք ու գանձ—Իսկական ակն հողի զրնգան ու զնգան: