— Մի՜ աշխատիր ինձ խրախուսել, Գոհարի՜կ, քանի որ քո սրտի մեջ ավելի դառն վշտեր կան, քան իմ... մի՞թե մոռանում ես հորդ, ծերունի Վահրամին, թե ինչպես նա անքուն գիշերներ է անցնում և միշտ լալիս է, լալիս է և հառաչանքներ է արձակում...