Կարծես սովորական բան լիներ կատարվելիս նրա առջև, կարծես մարդիկ չլինեին կոտորվելիս, նա նայում էր սառն և անտարբեր հայացքով և երբ մինը մյուսի ետևից ընկնում էին հայ զինվորները, մի տեսակ ինքնաբավական ժպիտ էր փայլում նրա հրեշավոր դեմքին: