Մելիքը լսեց ձայնը նրա,Վեր կացավ, նստեց մի պահ մռայլ,Նայեց նա հպարտ իրա զորքին,Մոտ կանչեց ապա մանուկ Դավթին,Հսկա բերանը ապա բացեց,Դյուցազուն Դավթի վրա փչեց,Որ նրան, ինչպես չնչին տաշեղ,Թռցնե, Սասմա դաշտից քշե: