Քաղաքիս ծառերն ու պարտեզները վերացան, մարդկանց էլ — հատկապես երեխաների — հիվանդությունն ու ցավը շատացավ. այս էլ նկատված բան է. ճիշտ է, առաջները մեր քաղաքում հիմիկվա պես մեծ մեծ, թիթեղի կտուրներով, աղյուսի տներ չկային, բայց այսքան էլ կիսավեր տներ, բաց բակեր չկային, մայիսը որ գար` քաղաքը ծաղկով լիքը մի զամբյուղի էր նմանում. վարդի, շուշանի, ռեհանի, ցայգածաղկի, անանուխի հոտը աշխարհ կփռվեր. հազար տեսակ հավքեր, բլբուլներ ծառերի վրա կդայլայլեին. առավոտ կանուխ տեղեդ որ ելլեիր, պարտեզ մտնեիր` ժամ գնացածի պես մի բան կլիներ... է՛, է՛, է՛, բալամ, անցավ այն ամենը, մեկ էլ ետ գալու չէ...