Օ՛հ, աստվա՛ծ, աստված,Մի՞թե չես կարոդ փոխել սահմանածԱհեղ օրենքդ որդեծնությանԻմ թշվառ անձիս վերաբերությամբ…Օ՛հ, եթե միայն քո ամենատեսԱչքը թափանցեր սրտիս, հոգուս մեջԵվ տեսներ, թե ինչ սոսկալի դժոխքԲոլոր շանթ-կիզող յուր տանջանքներովՎառվում է այնտեղ, — անշուշտ դու այս հեքԹույլ արարածիս կբանայիր քոԴուռը գթության: