Հինգ տարիս անցավ ծանր աշխատանքի և կենամաշ չքավորության մեջ. եթե առջևս խաբուսիկ հույսեր չլինեին` կյանքը ինչո՞վ պիտի զանազանվեր հանցավորի արգելանքից և կամ նորա բռնազբոս տաժանական աշխատանքից. միայն հույսն էր, որ փոքրիշատե պահպանում էր իմ ոգին և տալիս էր ուժ ամեն օրվա զրկանքս համբերությամբ տանելու այժմ այն հույսն էլ կորավ. այսուհետև էլ ի՞նչ կապում է ինձ այս կյանքի հետ: