Մեկ ծեր մարդ նըրանց գլխին խելք դրեց,Գիշերն որ էկավ, մոմ վառիլ տվեց,Բոլոր գեղըցոնցն ու քուչա քուչա՝Սաղ գիշերն էսպես մեծ ու երեխաՄան էկան, մինչև օրը լուսացավ,Խանն իր քոշկիցը բոլորը տեսավ,Որ կանչիլ տվեց, պատճառն իմանա,Խելոք հալևորն, բան տեսած ուստա: