Քանի շիլափլավն տաք տաք էր դրած,Տոլմեն, խաշլամեն, որ դեռ չէր էկած,Հանկարծ մեկի աչքն ընկավ նըրա վրա.Տեսավ որ փեշն է ձեռին բռնել նա,Ամանի պռնկին դընում ու ասում,«Փե՛շ՝ հաց կե՛ր, քեֆով, ի՞նչ ես վախենում,քեզ են էս պատիվն տալիս էս մարդիք,Ինձ հո չեն սիրում էս շատ պատվելիք: