Ճշմարտասիրությունը ստիպում է ասել, որ թեև արվեստական դպրոցի կարևորագույն գաղափարը և նորա հիմնելու ցանկությունը դեռևս շատ տասնյակ տարիներ կը մնային ինչպես գաղափար և ցանկություն (cia desideria), եթե այստեղ հասարակաց ցանկության և ակնկալության զորավիգն չի գային պ. Սերովբե Հարությունյանի4 աշխույժ և անխոնջ աշխատանքը, որն գրեթե գերմարդկային ուժ թափեց այս բարի գործին կյանք տալու համար: