— «Ո՞վ գիտե. գուցե հենց նա ինքն էլ սիրում էր ինձ, բայց հարմարություն չունեցավ ինձ յուր սիրտը բանալու, — երազում էր երբեմն ինքն իրեն Վարդուհին, — և եթե արդարև նա սիրում լիներ ինձ, և եթե այս բանը ես մի կերպ կարողանայի իմանալ, օ՛ ես ուշադրություն չէի դարձնիլ ո՛չ օտարների բամբասանքին, և ո՛չ իմ ընկերուհու սպառնալիքներին, ես ինքս կերթայի պտրտելու նրան հենց յուր տան մեջ, ես առաջինը կբանայի նրան իմ սիրտը, ես կասեի նրան՝ Տիրա՛ն, սիրում եմ քեզ, Տիրա՛ն, ես խելագարված եմ քեզմով...