Այդ մենաստանը, որի մեջ քառասունից ավելի կրոնավորներ էին գտնվում, կրում էր սուրբ Գրիգոր անունը, ուր հասնելով՝ ամեն մի ճանապարհորդ կանգ էր առնում և հայկական սովորության համեմատ ընդունում էր վանականների լիառատ հյուրընկալությունը: