Վեստ Սարգիսն արտաքուստ իրան ձևացնում էր խղճալի, ողորմելի մի արարած, որ յուր հզորի ոտքերն ընկած, աղերսագին թողություն էր խնդրում, իսկ ներքուստ, նրա հոգու մեջ, ատելության մի այնպիսի կրակ էր բորբոքվում, որ եթե հնար ունենար, կխմեր պատանի Գագիկի արյունը...