Քանի որ ես աչքի էի անցկացնում այս խենթ գրվածքը, հայրը կարծում էր, թե կարդացածս մի զարմանալի բան է, բերանից շողինքը վազելով, աչքերը ջրոտած, ուրախ-ուրախ երեսիս էր նայում, կարծես թե ուզում էր ասել. «Հետո՞, տեսա՞ր, ասածս ճի՞շտ եղավ, ինչպիսի գիտուն որդի ունեմ, սո՞ւտ էի ասում, որ որդիս իմաստուն է»: