—Ի՞նչն էր այդքան գերող, այդքան ներքուստԻնձ թախիծով անհուն համակողԱյդ մենակյաց, խղճուկ, տարօրինակ թաղմանԶարմանալի անեզր այդ թափորում...Թերևս ա՞յն, որ այդ թափորն ամբողջ՝Անօգնական մարդկանց այդ խղճալի,Այդ անհարիր թափորը, — և դագաղիԿափարիչը տանող մշակը գորշ,Եվ թիթեղյա ձայնով<………………..>Հին սայլակին լծված փոքրամարմին այդ ձին,Եվ փայտաշեն դագաղը, և նրա մեջ ՝Ողորմելի, չնչին ծաղիկներով ծածկածԵվ դաշտերի ձրի կանաչովԱյդ անծանոթ մեռելը, — և վերջապեսԱրևելյան անդուռն նվագախմբիՈղորմելի քայլերգը մահու, —Եվ — այդ ամբողջ բույլին իբրև պսակ՝Արհեստավոր մարդկանց փոքրաքանակ այդ խումբը՝Ընդամենը մի յոթ, կամ ութ մարդ, —Ահավասիկ ամբողջ այս թափորի այդքանՈղորմելի, անօգ, ինքնամփոփՄենակությունը չէ՞ր, այդ չէ՞ր արդյոք, —Որ ինձ թովեց այնքան և ստիպեցՈր ես գրեմ տիվերն այս դառնաթախիծ…Այն չէ՞ր, այն չէ՞ր արդյոք, ո՛վ հոգնաբեկ սիրտ,Այդ թափորի, այդ խեղճ թաղման երթիՈղջ պատկերում այնքան քեզ հմայիչ —<……………………………………………………..>Նախանձելի թաղում...