Եթե նորա խոսքերին հավատաս` դա առուտուրի մտքով, իբր թե, եկել է այստեղ. բայց ես, որ ի բնե այնքան դյուրահավատ չեմ, ճշմարիտը ասեմ` չեմ հավատում, որ նա միայն այդ բարի դիտավորությամբ եկած լիներ. առավել հավանականը այն է, իմ կարծիքով, որ այս պարոնը լսած կլիներ մայրաքաղաքի անթիվ անհամար զբոսանքը, որ հայաբնակ քաղաքներումը, ծանոթ բարեկամներե ամոթ քաշելով` գրեթե անհնարին է արձակ համարձակ վայելելը. լսել է, ո՞վ իմանա, թե ինչ զվարճություն է ազատ գլուխ մարդու համար, մանավանդ երբ որ փոքր-ինչ էլ փող կա գրպանումը, Պետերբուրգի բազմաթիվ և բազմատեսակ պանդոկները, հյուրանոցները, սրճանոցները և շատ ուրիշ անվանի և անանուն տեղեր քաշ գալը. լսել է, ո՞վ իմանա, Նևսկի պրոսպեկտի հռչակավոր անունը, նորա լուսավորված սալարկները (թռոթուար), ուր գիշեր ցերեկ ժվժվում է ժողովրդի բազմությունը... լսել է վերջապես, թե ինչպես շատերը եկել են այստեղ գրեթե մեկ շապիկով և քանի մի աբասիով գրպանումը և հետ են դարձել յուրյանց տեղը` հարստացած, փառք ու պատվի հասած (օրինակները քիչ չեն):