Ողորմելին շատ ծեր էր, զոռով էր կարողանում ոտքերը շարժել, օրն էլ այնպես տաք էր որ, ադամմերկ տկլորվեիր էլ, էլի վրայիցդ հեղեղի պես քրտինքը կվազեր, բայց դու արի նայե, որ այս մեր մարդու մեջքին հաստ մահուդից, երկար փեշերով, ծանր խալաթ կար, գլխին էլ հազար տեղ ծակած, ծակծկած մորթուց գդակ: