— Լավ, հիմար-հիմար մի դուրս տա, — կրկնում էր Աբգարը, հանգիստ ժպտալով այն լայն, պայծառ ժպիտով, որ միայն անկեղծ և բարեսիրտ մարդկանց է պարգևված և որ մի առանձին գրավչություն է տալիս նրանց դեմքերին, արքան ևս տգեղ, արքան ևս այլանդակ լինեն նրանք: