Ե՞րբ էր, հիշո՞ւմ ես, օ, սի՜րտ իմ, — այն ե՞րբ էր խշշում այդ աշունը. —Երե՞կ էր, տարինե՞ր առաջ, — ախ, գուցե դա՛ր է անցել...Ո՜չ. — ընդամենը քսան և երկու տարի է — հիշում եմ. —Կարծես քույրն է նրա այս աշունը, — նո՜ւյն շրշյունն է և նո՜ւյն քնքշությունը,Կարծես տուն է դարձել մանկությունը՝ մանկությունը... հուշի՛ նման ծեր...Մանկությո՞ւնը — ախ, ի՞նչ ես ասում, մանկություն և աշո՞ւն — մանկությունըԿարո՞ղ է արդյոք առնչվել թովչության հետ անձրևի ու աշնան, —