Իջել է, իջել է, որպես կարմիր ամոթ, «շոմպուր» ընկ. Վառոդյանի կռնակին, — և նա ելել է վեր՝ զտված, կարծրացած, — որպես սրբած դաշույն ելել է դառնության, զազրանքի կենտրոնից, — հառնել է, հաղթական, Նաիրյան ըմբոստ ոգին...