...Լուսաբացին, երբ կարմրածուփ հորիզոնում հրաշուշանԿարմիր վառվեց արևը բորբ, որպես կռվի ազդանշան,Երբ բռնկվեց արևելքում արևը՝ նոր լույսով վառված —Դո՛ւրս նետվեցին կայարանից ամբոխները խելագարված...Դեմը դաշտն էր անծայրածիր, ուր մշուշ էր արևագույն,Ու մշուշում շոգիացող, առավոտի մարմանդ միգում,Կրկեսի պես մի վիթխարի, խայտաբղետ, խայտանկար —Եզերքի մոտ ճանապարհի երևում էր քաղաքը քար...Աչքերն հառած հեռո՛ւ-հեռո՛ւն կարմիր վառվող արեգակին՝Արևավառ հեռուներում նրանք կռվում էին կրկին.Հոծ խմբերով հազարանուն, արեգակի հրով վառված՝Դեպի Արև՛ն էին գնում ամբոխները խելագարված...