-Բե՛գ, աղաչում եմ, մի՛ վիրավորեք իմ զգացումները, — գոչեց Ալթունովը, հանկարծակի միանգամայն հրավառվելով, ինչպես զտված բամբակ, — մի՛ համարեք ինձ մեկն այն տխմարներից, որոնք իրենց քթից հեռու բան չեն տեսնում: