Եվ այսպես երկա՛ր սավառնեցՄեր ոգին հեռու-հեռուները,Իր ամբողջ վեհությամբ հառնեցՄոռացած մեր երկրի առուները, —Առաջին անգամ նա տեսավԲորբ աշխարհը իր դեմ, ինչպես ի՜րը, —Հյուսիսից ճառագած լույսովԹոթափեց դեմքից հին մոխիրը: