Մեր Տնօրենը այստեղ ձեզ ասաց,Որ իբր անմահ հեղինակը մերՈղբերգությունն այս թողել է կիսատ.Որ իբր նրա առաջին երկուԱրարն է միայն նա ինքը գրել,Որ իբր նրա հանճարեղ երկումՉկա ո՜չ մի մեծ, հերոսական դեր...Իրեն առարկող հանդիսականին,Որն, ինչպես ասաց, իր զույգ աչքերովՏեսել է, դրված հենց ի՜ր սեղանին,Մեր հեղինակի ձեռագիրը ողջ —Նա խնդրեց անցնել սենյակն իր և անդԽնդրի էությանն ընդմիշտ ստուգել...Այսպես նա ասաց, այրե՜ր, — և դուք էլԻհարկե, իսկույն հավատացի՜ք այդԽորամանկամիտ պայմանին հմուտ...Չե՞ք ենթադրում սակայն արդյոք դուք,Որ կարող է այդ ձեռագիրը լոկԱղճատված, խուզած պատճենը լինելՄեր հեղինակի — երկի հանճարեղ...Չե՞ք ենթադրում, որ հարկ է գոնեՄեր մեծ Վարպետի անփոփոխ, անեղծՁեռագիրը, կամ պատճենը ճարել...