Ավելորդ այնու համար, որ մինչև ցայժմ, թվի մեզ, չի եղեր այդ սովորությունը, ոչ հին և ոչ նոր հեղինակաց մեջ, որ յուրյանց գրքի յառաջաբանության մեջը հիշեն` թե ինչու համար են գրոց լեզվավ հորինել և ոչ հասարակ խոսակցության բարբառով. իսկ եթե ընդհակառակն, աշխարհիկ լեզվավ գրողք, որպես տեսանում եմք, սորա համար խոսում են, պատճառը այն է, որ սոքա հին սովորությանը չհետևելով պարտավոր են համարում հայտնել յուրյանց նպատակը, որ իբր նոր իմն հնարք է` լուսավորությունը ազգի մեջը տարածելու համար: