Խղճալի մարդ, տոգորվածԻրան անհայտ և կորածՕր ու կյանքի տենչանքով,Հազար ու մի տանջանքով,Հույսերով միշտ անկատար,Շտապում է անդադար...Յուր գոյության ընթացքումԴիակներով է ծածկումԱսպարեզը յուր կոխած,Եվ, արյունով շաղախած,Պիղծ ձեռքերով ուզում էԵրջանկություն ընդունե.Չի նկատում, որ իզուրԵղած կյանքն էլ բնատուրԱռանց հաշվի վատնում է.Իսկ երբ ույժը հատնում է,Գերեզմանի եզերքինԿանգ է առնում տխրագին,Ափսոսանքով արտասվում,Ետ է նայում, և տեսնում,Որ ողջ կորցրել է անդարձ,Ինքն էլ կորչում է հանկարծ,Ինչպես շունչը յուր վերջին,Ինչպես հյուլե մի չընչին: