Հայի բնությանը տեղյակ` նա գուժկանի խոսքերենՉայլայլեցավ այլոց պես. միայն ելավ իր տեղեն,Խոսքը դարձուց դևերուն, մըխիթարեց, ըսփոփեց,Փոքրիկ մի ճառ կարդալով` խոսքը այսպես ավարտեց.«Մի՛ք երկնչիլ, բարեկամք, քանի որ կամ ձեր միջին,Շատ մահացու վերքերով կըխոցոտենք մենք հային»: