Օ, վերջի՛ն անգամ խնդուն երգովԹոթափի՛ր հոգիդ ու բարձրացի՛ր,Ժպիտով անհուն նայիր ներքև`Դաշտերում ծագող լուսաբացին, —Ու քայլի՛ր անդուլ, քայլի՛ր կրկին,Թող նորի՛ց հոգիդ արյունոտի,Բայց ճահիճների ճղճիմ երգինԹող երբե՛ք, երբե՛ք չկարոտ՛ի: