— է՜հ, աղա, ես էլ որ քո պես հալա ջահիլ էմեր, քշերները քյունս չէր տանելի, — ասաց Հասասը յուր հին ցավերը միտ բերելով. — մեր գեղը մե ախչիկ կար, էնղղար խորոտիկ էր, որ կասես մարալ-ջեյրան էր. էն րնձիկ էր սիրելի, ես դրան էմեր սիրելի, էրկուսիս էլ սրտերը կապած էներ մեկզմեկու: