Թասով գինին խըմելիս` հայք միշտ Աստված հիշում են,Խըռովարկու հարբողին խընջույքիցը քըշում են.Երգ սիրում են — հոգևոր, խաղ տիրում են, — բայց անմեղ,Միով բանիվ` և՛ ըզգաստ, և՛ խելոք են ամեն տեղ.Այժմ ասե՛ք սիրելիք, ի՞նչ հույս ունինք այն ազգեն,Որի ամեն անհատը գիտե փախչել մեր ձեռքեն»: