Նրանց մեջ էին, խառնված նրանց` նստել էին դահլիճի միջին կարգերում — Հաջի Օնիկ էֆենդի Մանուկոֆը, պ. Աբոմարշը, տեր Հուսիկ քահանան — Խաչագողը, — և նույնիսկ, թեկուզ արդեն մուտքին բավականին մոտիկ, բայց և այնպես այդ բարձր հասարակությունից ոչ այնքան էլ հեռու — բազմել էին... ծխականի վարժապետ-վարժուհիները. — Բյուզանդ Վարդերեսյանը, հայերենի դասատուն, որ աշակերտել էր Մանուկ Աբեղյանին և պարծենում էր դրանով, — օր. Վարդուհի Զատիկյանը, որ չէր կարող «տանել օր. Նվարդին. — նո՛ւյն այդ օր. Նվարդ Լուսպարոնյանը՝ «մազը կտրածը» — պ. Աշոտի կողքին, այն ճեմարանավարտ պ. Աշոտի, որ արդեն սկսել էր, դեպքերի բերումից ավելի ևս ոգևորվելով, «Նաիրյան լեզվի պրոպագանդը ոուսախոս երիտասարդների շրջանում» և արդեն իսկ ուներ, մանավանդ վերջերս, բավականին հաջողություն: