Հանկարծ մի շըշուկ, ոտնաձայն թեթև...Իսկույն թաքչելով թըփերի ետև,Ամբողջ բռնըված ակամա դողով,Երկչոտ հայացքս վեր քաշած վախովԵս ականջ դընել սկսեցի ագահ...Եվ մոտենալով հընչում էր ահաՄատաղ վրացուհու ձայնը պատանի,Այնպե ՛ս բնական, այնպե՛ս կենդանի,Այնպե ՛ս քաղցր, ազատ, որ կարծես թե նաՍիրելի մարդկանց անվան հընչյուններՄիայն կանչելու սովորած լիներ: