Նա կուժը դատարկ ետ բերավ կըրկին,Իսկ ուսին տարած ուսաշոր չըկա,Թողել է էն էլ ջըրի եզերքին...Ա՛խ, անհոգություն ջահել աղջըկա...— Նանի՜, վախեցի, գանգատվում է նա,Եվ ուզում է լալ, չի կարողանում.Նանի՜, ներքևում ես մարդիկ տեսա,Կարծեցի՝ թուրքեր էին լողանում...Անիծում է ծեր մերը բարկացածԻրեն մոռացկոտ, վախկոտ Անուշին,Ու անեծք տալով իջնում է նա ցած՝Դատարկ ետ բերած հին կուժը ուսին: