Բայց ավա՛ղ, որքա՛ն ծանր է մի կին մարդու համար համոզվիլ, թե ինքը դժբախտ է արդեն... ինչպես մի ջրամոյն, որ մահը աչքի առաջ տեսնելով, կռվում է ալիքների դեմ, այնպես էլ խեղճ աղջիկը հետզհետե խելաբերելով ոգորում էր յուր զգացմունքների հետ. նա չէր կամենում հավատալ յուր գուշակություններին, նա աշխատում էր չհուսահատվել... «Անկարելի է, որ Պլատոնը այդ աստիճան անազնիվ լինի, — ինքն իրեն երազում էր նա, — ես չեմ կարող հավատալ, թե նա կդավաճանե ինձ. նա, որ այնքան շատ էր սիրում ինձ, նա՝, որ այնքա՛ն զոհաբերություններ արավ ինձ համար...»: