Երեխաներն են բակում աղմըկում,Եվ ժիր վազվզում, և ծեծում իրար. —Այդպես անառակ ու աղմըկարարՁգտումներն էին ղժժում քո հոգում,Դեռ երեկ, երբ դու կարծում էիր, թեՄեր կյանքն է մի դաշտ, ու մարդը թիթեռ, —Եվ երգերը քո թվում էին քեզԴեպի փառք տանող ծնծղաներ շաչուն, —Եվ ո՛ւշ հասկացար, որ երգերըդ քեզԳցելու են մի ամեհի կրկես,Ուր արյամբ են լոկ հռչակ նվաճում…