— Որպես վառվող մի սիրտ, ողջակիզվող կրակ,Մայր էր մտնում հեռուն արեգակը հրակ,Որ գիշերից հետո, որպես հրե մի վարդ,Նորից վառվի ծիրում ու բարձրանա զվարթ —Եվ լափվելով անվերջ իր կարմրակեզ հրից`Երկինքների մովում ողջակիզվի նորից —Որ դաշտերին խոնավ, ճահիճներին ճղճիմՏա՛ իր վառվող հոգու ոսկիները վերջին...Նա լալիս էր անօգ, երբ սրտաբեկ զգաց,Որ բռնկվեց սրտում արնաշաղախ մի կայծ: