Աստվածդ կսիրես, խարջներս քանի գնաց շատացավ. մանեթի առած ապրանքը բերում ենք յոթանասունհինգի ենք տալիս, դես ու դեն ընկնելն էլ մեզ օգուտ, դրան փո՞ղ կդիմանա, հա՛, տե՞ս, թևավոր դրոգից հրաժարվեց ֆաեթոն կամ լինեյկա մեջտեղ բերեց, կարո՞ղ ես դու էլ չանել, ուրիշները տասնհինգ-քսան մանեթանոց կառապան են բռնում, գոմում երկու-երեք վարգաձի են պահում, կարո՞ղ ես դու էլ այդպես չանել. ուրիշների կանայք, աղջիկները բուլվար են գնում մուզիկ լսելու-մուզիկն էլ մուզիկ լինի գոնե, Մոսկով որ բակերը մուրալու համար շրջում են, իսկական նրա նման բան — դրա համար էլ կոստյում է պետք նրանց, կարո՞ղ ես դու էլ ետ մնալ մյուսներից, մյուսները…	ա՛յ մարդ, դրա ո՞ր մեկը ասեմ, հիմիկվա ձևերի տեսակները շա՛տ, է՛հ, լավ, նրան էլ փառք, որ գոնե մեր խելոք տղամարդիկ դուռը գտել են սապոնի ու փլաթոքի հաշիվը ամուր բռնելու: