Սարսափելի էր այս միտքն ինձ համար,Եվ չէի ուզում հավատալ երկար,Թե կրկին բանտս եմ ես վերադարձել,Թե այնքան օրեր զուր եմ մտածել,Փայփայել գաղտնի միտքը նվիրական,Տառապել, տանջվել, համբերել այնքան,Ու բոլորն ինչո՞ւ. — որ այս հասակում,Դեռ նոր բաց արած աչքըս աշխարքում,Թավ անտառներում շունչ ու կյանք առած,Ազատ աշխարքի, կյանքի սովորած,Ինձ հետ միասին տանեմ գերեզմանԱյրող կարոտը սուրբ հայրենիքիս,Խիստ նախատինքը խաբված հույսերիսԵվ ամոթանքը ձեր կարեկցության...Սակայն տակավին կասկածներով լիԿարծում էի թե՝ երազում էիքԵրբ հանկարծակի խաղաղ օդի մեջԶանգի ղողանջը հեռվից տարածվեց.Այստեղ ինձ համար բոլորը պարզվեց...Օ ՛, ճանաչեցի իսկույն ես նըրան.Շատ է փախցըրել նա իմ մանկականԿարոտ աչքերից վառ երազներիսԹանգ տեսիլքները, — հարազաաներիս,Ազատությունը վայրի դաշտերի,Եվ նժույգները թեթև, կատաղի,Եվ կռիվները ժայռերի միջին,Ուր հաղթում էի մենակ ամենքին...Անլաց, ուժասպառ լըսում էի ես: