Հանկարծ երգչուհին մի ձեռը գրեց կրծքին, գլուխը մեղմիկ ծռեց դեպի աջ ուսն, և աչքերը դարձնելով դահլիճի ծայրը, աղերսալի դեմքով արտասանեց մի տխուր մեղեդի. «Օ՛հ, անքուն գիշերներ, դառն արցունքներ...» Այստեղ Ռոստամյանն յուր կրծքի տակ զգաց մի բաբախում: