Նրանք ելնում էին առավոտվա ծեգին,Երբ արևը նոր էր բարձրանում,Եվ մինչև մայրամուտը, մինչև իրիկունԻրենց սերմը ցանումՎախվըխելով, աչքերը կարիքին,Բնության դավերին ու Մարդուն, —Եվ անսահման բարիք էրՆրանց համար այդ հո՜ղն անարդյունք: