«Մարաբայությունը», որից այնպես սարսափում է Վարդևանը, ուրիշ բան չէր, բայց եթե ստրկության մի եղանակ, որով գյուղացին կապվում էր ավատատիրոջ հողակտորին` այս անգամ պարտավորվելով ոչ միայն պետության պահանջած բոլոր հարկերը վճարել, այլև վաստակածի կեսը կամ երկու երրորդը ուղարկել ֆեոդալին և մնացածով (իսկ մնո՞ւմ էր արդյոք) քարշ տալ գոյությունը մինչև գալ տարի, մինչև նոր բերքահավաք: