Ուզեցի ճչամ ու կանչեմ մեկին,Ուզեցի սեղմեմ աչքերս կրկին.Գուցե պատահի, որ զարթնումը այսՄի վայրկյան է սուտ, մի տխուր երազ...Ու սիրտս ասաց, որ երկրում իմ ցուրտ,Ուր բուք է, քամի ու գիշեր է մութ —Բոլորը հիմա պառկել են հողին՝Մերկ... գետնի վրա... առանց... անկողին...Ու տիրեց սրտիս անհույս մի հուզում,Կյանքին հավատալ ես չէի ուզում: