—Եվ այդ լեգենդն ամբողջ, որ դարերի միջովՁգվելով արնոտ ու եղերական —Շառայլել է գյուղերը հրդեհների բոցով —Չի՞ եղել արդյոք բեմականՆո՜ւյն Ավարայրը խեղճ, որին ժողովուրդը,Իբրև մուտքի վճար իր ապրուստը տալով՝Գազազել է, ցնդել, արյան գետեր հորդել,Լոկ տեսնելով իր դեմ թղթե սաղավարտներ՝Հրճվանքից ու վշտից խնդալով ու լալով...Եվ այժմ — հին վեպին իբրև ֆինալ —Ահավասիկ «Հանրապետությունն Արարատյան»Նո՜ւյն թիթեղը ու թուղթը հագած արյուն ու փայլ,Նո՜ւյն թիթեղե այն սուրը՝ հագած մահո՜ւ պատյան…Եվ ինքը — զորավարը — միթե մանո՞ւկն է նույն,Որ բեմական փայլով շլացած,Զգեցած սուտ փառքի մի միֆական անուն՝Խաղում է նույն դերը դարձյալ...Շուրջը նայեց մի պահ և դառը ծիծաղեց: