Այդ դիպվածով հիշվեցան նրա ամեն ցույց տված երախտիքն թե՛ հայ մանկության, թե՛ Լազարյանց պանծալի ճեմարանին, թե՛ հայկական գիտության նրա գործունեությունը. նրա վարքը, նրա խոսքերը հիշեցին այնպիսի անձինք, որոնք ազգերու մտավոր առաջադիմության մի մի պարագլուխ են ճանաչված, այնպես որ այսուհետև Մկրտիչ Էմինի մասին մի որևէ բան խոսելն կամ գրելն` իբր լրումն նրա կենսագրության և այդ մանավանդ ինձ նման մի աննշմարելի անձին, առ սակավը ավելորդ է. չուզեմ ասել ծաղրաշարժ է: