— Բեհեղզեբուղ դու հիմա՛ր, Անամելիքը ասաց.(Որ խորհըրդի ժամանակ լուռ անմըռունչ էր նըստած),Զարմանում եմ քու խելքին, որ այդ չընչին համբավովՇըփոթեցիր ամենիս ու լըցուցիր տագնապով.Ասենք թե` հայք ըզգաստ են, իրանց կրոնին մըտերիմ,Միթե ուրիշ հնար չի կա՞, որ հայք դառնան մեր գերին: