Զազունյանի վրա սիրահարվելով (թեև նա այդ բանին ոչ մի կերպ չէր ուզում հավատալ), նա իրեն կատարելապես մենակ էր զգում, ամուսինն առավել քան ուրիշը, բնականաբար, նրան անտանելի էր թվում. Արամիկն ընկել էր երկրորդ կարգը, հասարակական զբոսատեղերը հենց սկզբից էլ նրան այնքան չէին գրավում, ուրիշ ո՞վ կար և ի՞նչ կար: