— Բաժանվի՞լ... և ո՞ւմնից, իմ Պետրոսի՞ց, օ, օ…	և ինչպե՛ս շուտ, ինչպե՛ս հեշտ վճռում են այդ հոգևոր հայրերը... — դողացող ձայնով բացականչեց օրիորդը և ապա մոտենալով երիտասարդին, քնքշաբար պատեց նրա վզով յուր բազուկները և յուր սիրալիր հայացքը նրա աչքերին ուղղելով, գրեթե ինքն իրեն մոռացած սկսավ խոսել.