— Շավարշը մի պահ միայնՈւզում էր բաց թողնել ձին հետևից,Վախենալով, որ կինը կանէանա,Կտեսլանա հանկարծ, կցնդի,Կդառնա գարնանային մշուշ, ամպ, ցող —Ու կմնա լոկ ինքը ու ձին՝Գյուղամիջին ահից խրխնջացող. —Բայց պատահեց հանկարծ զարմանալի.Զարմանալի մի բան.-Կինը, հևիհև,Ինչպես ճերմակ փրփուր, ճերմակ ալիք —Փլվեց, փռվեց Շավարշի նժույգի առջևը. —«Կուրբա՛ն», — կանչեց կինը. — «կուրբան սյանի,Սյա՛ն մյանըմ իգիթըմ, սյա՛ն մյանի ալ.Մյան սյավարըմ սյանի, իգիթ էրմյանի» —Ձայնը՝ աղբրի՛ նման, աղբրի՛ նման զուլալ...Ի՞նչ էր, ի՞նչ էր. Ի՞նչ էր– ցնո՞րք էր, զառանցա՞նք, տե՞նդ.(Քրտինքի մեջ կորած ձինԼիզում էր թաց լնդերքըԵվ հազիվ էր դիմանում սանձին) —Երբ դիմացից հանկարծ, դիմացի խրճիթիցԴուրս թռավ մի զինվոր ձեռքին դաշույն, —Հետո հիշում է Շավարշը մի զարհուրելի ճիչ.Հետո մշո՛ւշ, մշո՛ւշ, մշո՛ւշ...— Չե՛մ տա, — գոռաց զինվորը, — չեմ տա, Շավարշ, իմն է. —Իմ ձեռքերից փախավ շան քածը...Վրա պրծավ մռայլ, — ու շողշողաց դաշույնը,Ու Շավարշին թվաց, թե հարբած է: