Պարապետուհին ձեռները այս և. այն կողմն էր ձգում, սրան էր քաշում, նրան էր քաշում, բայց ոչ ոք հանձն չէր առնում պարել, որովհետև մնացել էին միայն այն հարսներն ու աղջկերքը, որոնք ի ներքուստ թեպետ մեռնում են պարելու համար, բայց արտաքուստ սուտ համեստությունից ստիպված, այնպես են կեղծում, որ իբր թե չեն կամենում պարել: