Օ՛, Առյուծ-Մհե՜ր, ռամի՜կ արդար,Փրկության պատնե՜շ չարից չարկամ,Ձե՜ռք ժողովրդի, ո՜ւժ տիրակալ,Անհատնելի ու անեզրական...Մինչև բարձրանար վերջին անգամԴյուցազուն Դավիթն իր քնից վեր —Ձենով-Օհանը, իշխանն այն նեռԴեռ որքա՛ն պիտի քրտինք քամերԵվ ինքնությունն ու հուր գանձը մերՏա՛ր զարկիչներին աշխարհավեր...