Էսպես անցան շատ տարիներ.Տըխուր աղջիկն արքայիՆայե՛ց, նայե՛ց սարերն ի վերՃամփաներին ամայի,Հույսը հատավ... ու լաց եղավ,Էնքա՛ն արավ լաց ու կոծ,Որ լիճ կըտրեց արտասուքը,Ծածկեց քաղաքն ու ամրոց.Ծածկե՛ց, կորա՛ն, ինքն էլ հետը…Այժըմ էնտեղ տըրտմաշուքԽոր Փարվանա լիճն է ծըփում,Հըստա՛կ, ինչպես արտասուք: