Եվ հնոցումԱյս օրերի, որ մեզ հրկիզում են անդող,Հրո՛վ, հրո՛վ սրբում մեր պիրկ ոգին —Տքնե՞լ ենք մենք արդյոք աշխատանքով հանդուգն,Որ մեր գործի վրա ժանգ չչոքի…Մտածե՞լ ենք արդյոք, որ խոսքը — թո՛ւջն է նույն`Դիմադրող, համառ, — և եթե մենքՉհրկիզենք նրան մեր խոհերի հունում,Աշխատանքով անդուլ թե չձուլենք —Նա կխամրի, հանգած, կանոսրանա,Կփուխրանա, ինչպես մգլած պտուղ, —Եվ բշտիկներ կուռչեն, լցված օղով,Այդ փչացած թուջի — այդ խոսքերի վրա.... . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .