Այնինչ Բենժամենին նայում էին ընտանեվարի ժպիտով, մեկ-մեկ որևէ միջանկյալ խոսք էին ասում, կամ ընկերաբար խփում նրա ուսին և աչքով անում, — մի հանգամանք, որ այնքան էլ չէր կարող ինձ անտարբեր թողնել... «Երևի ինձ են հեգնում, որպես նորեկի» — մտածում էի ես և ինձ մի փոքր նվաստացած զգում Բենժամենի առջև: