Իժը վախեցավ,Ետ սողաց ճեպով,Հասկացավ սակայն,Որ կյանքին նրաՄնացել է լոկՄի քանի վայրկյան...Մոտ սողաց իսկույնՄեռնող թռչունինԵվ ֆշշաց ուղիղԱչքերին նրա.«Ի՞նչ է, մեռնո՞ւմ ես...».«Այո՜, մեռնում եմ, —Շշնջաց բազեն,Խորը շնչելով.— Ես լա՛վ ապրեցի...Ես բախտավոր եմ...Քաջ կռվեցի ես...Տեսա երկինքը...Դու չե՛ս տեսնի այնԵրբեք այնքան մոտ...»: