Գիշերը երկար նա նստածՔրքրել էր իր հին նամակները բազում.—Մոռացության փոշին էր նրանց վրա նստած,Եվ թվում էր՝ հեռու մի երազումՆա տեսնում է կրկին իր օրերը,Հորձանուտը նրանց անօրինակ —Այդ դեղնավուն թերթերը, այդ զանազան գրքերը՝Ի՜նչ ըղձերով արդյոք հորինած...Նամակների դեզում կային խստաբարոԳրություններ՝ շեշտով խրատական,Ինչ-որ ուրիշ կյանքի ընթացք բարբառող —Գրություններ կային, որոնք, սակայն,Նշում էին նրան ուղի նվաստ,Գծում դժնի ընթացք ասիացու,Եվ հորդորում էին քայլով զգաստԸնթանալ կամոքն աստուծո՝Խոնարհությա՜ն շավղով, առաքինությա՛ն,Դարերով սրբագործյալ հեզության,Որ ժողովուրդը լինի, ինչպես հնում —Չարքաշ, աստվածավախ ու արդար: