ՆԿԱՐԻՉ Գ. ԲԱՇԻՆՋԱՂՅԱՆԻ «ՁՈՐԱԳԵՏԸ ԳԻՇԵՐՈՎ»ՆԿԱՐԻ ԱՌԱՋԱրտի՜ստ, քաջերի այս ձորն ահարկուՅուր բնավայրից փոխադրել ես դու.Մե՜ծ է արդարև, մեծ է քո հոգին,Որ ընդգրկել է ժայռերն ահագինԻրենց սեփական խոր մտածմունքով.Փրփրուն գետը փայլուն ծփանքով,Լուսին-աստղերով կամարը երկնիԵվ համատարած խավարն ահռելի...Լո՛ւռ հանգստություն — գիշեր է մթին.Հանգստանում է նաև իմ հոգին: