Իմ մանկությունն ու այգին հին, — իմ հայրենին ու նաիրյանը...Լաց է լինում — մեղմ, հոգին իմ, — դարձն, է տոնում մորմոքի, —Կարսն եմ հիշում հեռավոր, — միշտ, երբ կարդում եմ Տերյանը...Մի՞թե կասեմ ես, որ հին է օրորանն այդ սուրբ ցնորքի...Ի՞նչ եմ — անում այսօրվա ձեր ցնծությունն ու բուրյանը. —Ես երազում եմ լոկ ի՜մը, — այն, որ տվեց իմ արյանըԲույր ու երանգ հնօրյա, — երգ ու ցնորք անմեկին...Այլ երգ չունի էլ հոգին իմ, — լոկ, երբ կարդում եմ Տերյանը, —Լոկ մանկականն ու նաիրյանը, — Կարսն է հիշում իմ հոգին: