Նա հո՛ղ էր հայցում՝ խավարին կարկառած ձեռքով իր քարե,Եվ լո՛ւյս էր հայցում խավարից՝ իբրև դեղ աչքերին իր կույր,—Եվ մահու պես գունատ շրթերով շշնջում էր բառեր մարմարե,Երազում էր խոնջենք ու արև և սիրո աղբյուրներ մաքուր: