Խավար էր, տղերք... ի՞նչ իմանայի...Դուրս եկավ սակայն, որ... գյուղ է հայի...Բայց էս դեռ ոչինչ, դեռ ոչի՜նչ, տղերք.Այն էր՝ հավաքվել մարում էինք մենք՝Ջուր էինք լցնում կրակի վրա —Տեսնենք հարևան տեղերից ահաՕգնության եկավ գյուղը դրացի.Լավ է, կմարենք, մտքումս ասացի —Մեկ էլ էն տեսա, որ կրակը թեժ,Որպես մի վիշապ, ագահ մի հրեշ,Հնոցի նման բռնկվեց միգում...Ու գյուղը մնաց կրակի գրկում: