Օ, ո՜չ. — համընթաց ձեր դպրության,Այդ հին դարերից, որպեսԳողթան Վտակներ վճիտ ու ոսկեձայն —Հասել են տաղեր մեզ տխրության...Եվ գեղջկաբարբառ ուրախության...Հասել են տաղեր գուսանական,Հայրեններ ռամիկ ու ռամկականԵվ անտունիներ թափառական...