Բայց ինչո՞ւ ընդունեցին այդքան վա՛տ, վա՛տ,Օտարի, թշնամու, գրողի պես.Դե, հայեր են լիրբ, մուխաննաթ, —Մտածում էր Շավարշը — հայեր են գեշ,Այլասերված հայեր, ռսացած. — ոչԿովի երես տեսած, ոչ կռվի ահ.Եվ դա չէ՛ր պատճառը, որՈչխարների նման սարսափահար,Նրանք փախան ֆրոնտից, տվին Էրզրումը,Հետո Ղարսն, Ալեքպոլը... վա՛յ ձեզ, հայե՛ր...Շավարշի գլուխը մտքերից եռում էր.Շավարշը դառը ծիծաղեց.Խմեց. ու հոսեցին կրկին մտքերը —Իրարից ավելի պղտոր ու ծանր, —Իսկ Ղաչաղը երգում էր, դեռ երգում էր,Հոսում էր դառնությունը համր...Եվ հանկարծ Շավարշը — այնքա՛ն պարզ —Կարծես դեմը լիներ, կարծես կենդանի —Հիշեց. — առավոտը բացվում էր, թարմ, —Շրջապատել էին թուրքական Թալինը: