Հաղթ շենքերի պատերը հաղթ որոշվում են հետզհետե,Երևում են ահա հպարտ ծխնելույզները երկաթե...Ու բորբ սրտում ամբոխների թո՜ւնդ է առնում կարոտը վառ,Երկինքներում լուրթ աչքերի վառվում է տենդը հոգեվար...Բո՜րբ աչքերով նայում են մեծ, խավարակուռ զանգըվածին —Ու վառվում է սիրտը նրանց, որպես հրդեհ արեգնածին...— Պիտի երթան առա՛ջ հիմա, պիտի առնեն քաղաքը մեծ,Պիտի թափե՜ն նրա վրա հազարամյա մաղձը իրենց: