Դատավորնե՛րն ահա. — կանգնի՛ր, դրանք սևՆժդեհներ են կառափնատան մի վսեմ...Բավ է, կանգնի՛ր, էլ մի վազիր դեպի վեր,Աղի ալիք, եղիր հանդարտ անավեր...Բայց դու նորից բարձրանում ես, դու նորիցՄակընթացով քո թռչում ես ծնկներիս,Խուժում ես ներս մենանոցը իմ բարի...ԱլիքՄակընթա՞ց ես կարծում ինձ: