— Էլ ի՞նչ,Էլ ի՞նչ կարող եմ ես հիշել ավելի վառ. —Այսպես թափվել է միշտ մի քնքշություն վերից,Եվ երբ փորձել եմ ես ըմբոստանալ —Մայրս սարսափահար կշտամբել է միշտ ինձԵվ խրատել է՝ լուռ, խոնարհ մնալ,Եվ ընդունել վերից թափվող ամեն մի բույր,Որպես վերուստ տրված երջանկության համբույր...