Եվ ինձ մոտիկՓորձված մարդիկԴեռ շատ վաղուց նըկատեցին,Կըռիվ արին, խըրատեցին,Թե աշխարքին մըտիկ արա.Շատն էլ խընդաց խելքիս վըրա...Իսկ ես, ա՛խ, ես,Միշտ խենթ էսպես,Գիշեր-ցերեկ թերթում գըրքեր,Շինում էի դատարկ երգեր,Միշտ քո քամով էի թըռչում,Ու միշտ բախտից հեռու փախչում: