— Թո ՜ղ, կանչում են ինձ... մերըս կիմանա...— Չէ ՜, Անո ՜ւշ, քի ՜չ էլ, մի ՜ քիչ էլ մընա...— Չէ ՜, թող ես գնամ... ա՛խ, ի՛նչ խենթ եմ ես...Դու ինձ չես սիրում, չես սիրում ինձ պես,Հենց ես եմ մենակ լալիս ու տանջվում,Դու սարի լանջին խաղեր ես կանչում...Վաղո ՛ւց, վաղուց ես դու ինձ մոռացել....Ես ե՛րբ եմ եկել էստեղ քարացելՈւ մընում եմ քեզ, մընո՛ւմ, անիրա ՜վ,Էնքան մընացի՝ աչքըս ջուր դառավ.Ինձ չես լըսում,Չես ափսոսում,Էլ չես ասում՝Ինչ կըլնեմ ես...Ես կըվառվեմ,Հուր կըդառնամ,Ես կը հալվեմ,Ջուր կըդառնամ,Ես չըգիտեմ՝Ինչ կըդառնամ,Թե որ մին էլԷսպես մընամ...