Դու կրակ ես, ես — սառույց, դու հեղեղ ես, ես — ճահիճ, մինչդեռ դու տարին տասներկու ամիս հանգստությունդ, անձնական վայելքներդ մոռացած թափառում ես երկրից երկիր անմահ գործի համար և մութ բանտը, տաժանելի կապանքներն ամեն րոպե աչքիդ առաջն են, ես ի՞նչ եմ անում. ես, ա՜յ, այս չորս պատերի մեջ առանձնացած, քնում եմ երբ ուզում եմ, քնում եմ՝ երբ ձանձրանում եմ արթուն մնալուց, ապահով միանգամայն այն բանից, որ փողոցի մուրացիկն անգամ չի հալածում ինձ իր աղիողորմ աղերսներով: