Ինչպես լեռ ալիք ծովին` անարգելՈւզում են քարե եզերք խորտակել,Վազում են առաջ ահեղ գոռալով,Դըժոխքի վայել երգ հորինելով,Խըփում են, իզու՛ր, ու ետ են վազում.Այդպես և պարսից ճիգըն էր ունայն,Երբ նոցա առաջ պինդ կանգնած էր հայն: