Մեր խելոք Հայը՝ անհավատ երկրում՝Մեծացած՝ հազար թոգում, չվանումԳլուխ, ոտը դրել է, եդ դուս պրծել.Սուսը, փուսն քաշեց, դեռ տեղ չէր ճարել,Գնաց մյուս օրը, քունջ, պուճախ ընկավ,Մեկ եքա ջվալ ոսկոռ մոտ տարավ,էս նոր փալանն էլ՝ որ ուսին դրած՝Չմտավ քաղաքն նա ուռած, ուոած,Քարերն էլ տվին ծափ ու ոտն առան,Բայց ինչ նրանք տեսան, չտեսնի քո դուշմանն,Ով ծպտաց թե չէ, կամ շվացրեց,Կռոն ոսկոռը առաջը քցեց: