Եվ հիշում եմ ես նրանցից մեկին.Նա, ուրիշներից անուշ ավելի,Փաղաքշում էին ինձ մտերիմ սիրովՄեջքը ծածկըված ոսկյա թեփերով,Խայտում էր գլխիս վերև, խըլրտում,Ու խորն էր այնքա՛ն, քնքույշ ու տրտումՀայացքը նըրա կանաչ աչքերի...Ու ես անկշտում հիացած էի: