— Քաղաքում դեռՄարդիկ քնած էին ծանր, տագնապալի քնով,Եվ բացվող առավոտը անտանելի մի բեռ էր,Որ իջնում էր կրկին իր անմխիթար հունով.—Քաղաքը դեռ քնած էր լուռ, համր, ծանր,Ներքևը միայն, հյուրանոցի առջևը, փողոցումԿանացի՞, մանկակա՞ն, թե՞ պառավային մի ձայնՎնգստալով օդն էր սղոցում. —Շավարշը մտածում էր. հարկավոր էր իսկույն որոշելՀարկավոր էր գնալ, կամ չգնալ, մնում էրՄի-երկու ժամ միայն: