Ահավասիկ նստած են կորաքամակ՝Արծաթյա մորուքներով և աչքերով բորբոք,Եվ գրում են ոգու ստրկության համարՄագաղաթյա գրքեր…	օ՛, անթափանց ցնորք,Կույր դարերի ծնած, օ՛, զառանցանք հտպիտ —Ոգու աղքատության ու տաժանքի գնովՕ՛, անտենչանք վատնում ստեղծագործ մտքի...Այսպես նստած դարեր՝ ոսկեղենիկ գրչով ճորտությո՜ւնն են իրենց ոսկեզօծել, —Ինչպես նստեր այսօր մի հանճարեղ աղջիկԵվ գիշերվա խավարը ասեղնագործեր...Անկարելի սիրով, տքնությունով անլուր,Հաճախ անխոցելի ճարտարությամբ.Մանրակրկիտ, ինչպես հանելուկ,Հրաշալի, ինչպես հարությանԶարմանալի լեգենդը — զարդարել են էջերըԳրերով թռչնազարդ ու ծաղկապատկեր, —Եվ դարձել է մռայլ միջնադարյան գիշերը նրանց աչքին ցնորք մի լուսակերտ: