—Բեմի ետևից ես լսում էիՄեր Տնօրենի զրույցը ձեզ հետ —Եվ կարո՞ղ էի արդյոք մնալ գոհ...Ի՛նչ խոսք, որ նա մեծ հմտություն ունիՄիամիտ մարդկանց համոզելու մեջ,Կամ թոզ փչելու նրանց աչքերին...Ամբողջ երկու ժամ ես լսում էի,Թե ինչպես նա ձեզ, հանդիսականնե՜ր,Համոզում էր, թե հեղինակը մերԻր բոլոր թե՜ հին, թե՜ նոր երկերումԻբրև թե միայն անգույն, դիմազուրկԴեմքեր է կերտում, նկարագրում...Որ սրանով է իբրև թե մեր մեծ,Հանճարեղագույն հեղինակը միշտՏարբերվել բոլոր թե՜ հին և թե՜ նորՀանճարեղագույն ողբերգուներից...