Թուղթ եք տըվել՝ վախտ իմացեք,Ամոթ, աբուռ, ահ ունեցեք...Թալան հո չի՞... մեղք եմ ես էլ...Ախպե՜ր, էսպես բա՞ն եք տեսել.Ոսկի տա մարդ իրեն ձեռով,Չըկարենա առնի զոռո՞վ...Սրանից հետո դե արի դուՈւ ձեռ մեկնի աղքատ մարդու...Գոռգոռում էր ողջ թառակում,Հայհոյում էր, խայտառակում.Ամեն մարդ էլ, ով որ լըսում,Հենց մի բերան էն էր ասում.— Ա՜յ ամոթ ձեզ, Չըղջիկ ու Ճայ,Ի՛նչ ենք լըսում. — վա՜յ, վա՜յ, վա՜յ, վա՜յ.Անուններըդ վաճառական,Ու էս տեսակ խայտաոակ բա՞ն...Վա՜յ, վա՜յ, վա՜յ, վա՜յ,Չըղջիկ ու Ճայ...Չըղջիկն էսպես միշտ լըսելիսՍիրտը բերնով դուրս էր գալիս: