Հոր գովասանքն, աղաչանքն ու պաղատանքը — այ պետք է անպատճառ նրան գնաս, ա'յ հարուստ ժառանգություն է ստանալու, ա'յ ջահել է, ուսում առած է, գրանիցումն է եղել, ա'յ եթե չես գնալ, սիրտս կկոտրես, մինչև գերեզման հետդ չեմ խոսիլ, ձեռք կվերցնեմ, խեղճ եմ, համ հայրդ եմ, համ մայրդ, ինձ լսիր, դես-դեն — վերջր Վարվառեին խելքից հանում է մարդր: