Լսեց — արձակեց Դավիթն իր ձին,Էլ չանսաց հուր ձին իրա սանձին,Ինչպես գերանդին ցորյան հնձի՝Մրրկվեց այդպես թափով անծիր,Եվ գնաց, կանգնեց այն առանձինՎրանի առջև, որի միջից,Ինչպես հնոցից, թափով ամբողջ,Ծո՜ւխ էր բարձրանում, ու հո՜ւր, ու բո՜ց: