Եվ դա, հասկանո՞ւմ եք (կրկնում ենք, ընթերցող, որ լավ գլխի ընկնես և հարկ եղածի չափ լավ պատկերացնես դրության ամբողջ խայտառակությունը) — և այդ ամենն այն ժամանակ, երբ գրավված վայրերը, այսինքն արդեն իրողություն դարձած Նաիրյան երկիրն անցնելով՝ արդեն անկախ Նաիրի էր հայտարարել Նաիրյան հայտնի հերոս, այժմ հայտնի զորավարը, — այն ժամանակ, երբ ինչպես ասում են՝ քար ու քրտինք կտրած՝ Նաիրյան ռազմիկներ էր ուղարկում գրավված հայրերը, այսինքն երկիր Նաիրին պաշտպանելու համար, Տեղական Կոմիտեն, ոչ՝ տեղական, այսինքն Նաիրյան իշխանությունը, — երբ, մյուս կողմից, արդեն ստույգ լուրեր ուներ ստացած Նաիրյան իշխանությունը, որ, վերջին հորդաները հավաքած, թափթփուկ բանակներով մտադրություն ունի գրավված վայրերը խուժելու Հավիտենական Հիվանդը, — այդ ժամանակ ահա այդ ստոր, դավաճան, նաիրուրաց մարդիկ դեգերտիրություն էին քարոզում Նաիրյան բանակում և խոսում էին հաշտության մասին, ո՞ւմ հետ. — հավիտենական ոսոխի ու Հավիտենական Հիվանդի, որին նաիրցի մի ռազմիկի քացին անգամ բավական էր,— ինչպես ասում էր Մազութի Համոն, որպեսզի նա հավիտենապես փչեր իր շունչը, և նա, իհարկե, կփչեր իր շունչը, եթե չլինեին այդ նաիրուրաց, ստոր, նաիրադավաճան մարդիկ — Ո՛ւշ, շատ ուշ գլխի ընկան (և դեռ հարց է՛ գլխի կընկնեի՞ն արդյոք մյուսները, եթե չլիներ էլի նույն Մազութի Համոն) և ուշ, շա՜տ ուշ հարկ եղած խստագույն միջոցներին դիմեցին հիշյալ լրբերի վերաբերմամբ Նաիրյան իշխանավորները,— բայց թե ի՞նչ կարող էին անել այլևս նրանք, երբ արդեն մեր նկարագրած քաղաքի համարյա պարիսպների տակ էր ոսոխը, երբ, երկու օր անց, ինչպես հետագայում մանրամասն կիմանանք, դեպքերի թավալգլոր արագությամբ ընկավ Նաիրյան այդ քաղաքը, և Հավիտենական ոսոխը ոտք դրեց վառվող քաղաքի մոխիրների վրա...