Հայը հետամուտ չէր ազնիվ մահուն,Որ հետնոց թողներ պանծալի անուն.Վասակաց թիվը շատացավ դարեդար,Զուտ ազնիվ հոգիք չերևցան իսպառ.Գործիք եղեռան դարձան օտարաց,Ոչ ոք դարմանիչ չէր ազգին չարյաց...Թո՛ղ լըռե՛մ, լըռեմ, ազնիվ պատանի,Այս թըշվառ անցքեն միտքըս սասանի,Քանի կը հիշեմ` սիրտըս խոցոտի,Ու ճըմլած հոգիս վրիժու բոցոտի: