—Չի կարող լինել մեր ոգին գերիՍերտած խոսքերի, կռտած մտքերի, —Թե ապրում է նա ու շնչում է դեռ՝Ձգտելու է նա անհաս ափերի,Որքան էլ ահա դու այսօր պնդես,Թե չկա ուղի ինքնախոյացման,Խոլ, անխոնջ ոգու անդուլ մաքառում,Որ հասել ենք մենք անդորրի հիմա —Լենինյան այս վեհ գործերի դարում…Չէ որ լուծված են քեզ համար բոլորՀարցերը, անգամ «պրոբլեմը սիրո»,—Օ, բոլո՛ր, բոլո՛ր հարցերին արդենԴու վաղուց պատրաստ լուծումներ ունես,Քեզ համար չկա ասպարեզ, որտեղԴու անդորրության հասած չլինես: