Հա՛, այդ էի ուզում ասել. խոսքի վրա` այսօր վարթեվոր է. ժողովուրդը, ինչպես որ գիտես, սյուրու-սյուրու, որը ֆաեթոնով58, որը թևավոր դռոգներով, բազարի փռասթոյ դռոգով, որն էլ ոտքով դեպի Սուրբ Խաչ պիտի քաշվեին. ինչպես որ հիմա է. առաջվա ժամանակն էլ, նմին-նման այդպես էր, այնքան որ, սուտ չէ, այն ժամանակները հիմիկվա պես թանկանոց ձի էքիպաժ չկար, իմ ջահելության ժամանակ ամենաթանկանոց ձին երեսունհինգ ռուբլի ացինացիա էր ու ամենավերի, հիշվական աղան մի բռիչքա էր ունենում, մյուսները հասարակ արաբա կամ սայլ էին ունենում ու դրանով էին գնում Սուրբ խաչ ու Սուրբ Կարապետ…	Բայց հիմա, ջանս հասարակ արաբան, սայլը ու բռիչքան մոդից դուրս եկան. դու էդ ի՞նչ ես ասում, տոռոշքան էլ մոդից դուրս եկավ. տոռոշքան, ճիշտն ասեմ, ինքս էլ շատ չէի հավանում. ամենաառաջ տոռոշքայի մոդան մեր ծաղիկ Մառյա Կոռովնան ու Կուսիկի Թոթայը մտցրին — դրանք երկուսը Նախիջևանի առաջվա մոդնիցաներն էին, է՛հ, ինչ էլ որ լինի: