Եվ Աշոտ Երկաթի պահապանները մինը մյուսի ետևից դադար էին առնում շրջելուց և մի-մի անկյուն գտնելով` ընկղմվում էին քնի քաղցր գրկի մեջ և ապա, քիչ ժամանակից հետո, տարվում հեռու՜, հեռու՛, դեպի սիրելիների գիրկը: