Ո՛վ սուրբ լերինք, ձորք, Հախպատ, Սանահին.Ձեր սուրբ դաշտերումը, սարերի գլխինՀազար արձաններ անմռունչ կանգնին,Կենդանի լեզվով՝ խեղճ անցավորինԿանգնացնեն, ասեն, էլ լռվին կրկին.«Լա՛ց քո տարաբախտ արևդ ու օրերդ,Լա՛ց քո խեղճ գլուխը, բա՛ց էդ ձեոներդ.Տո՛ւր հոգիդ անտեր, ողորմելի հայ,էլ ո՞ւր ես գնում, գլխիդ չտալիս վա՜յ: