—Եվ Դավիթը երբ նժույգն հեծավ,Երբ հագավ իր հոր զրահն արծաթ,Երբ բռնեց ձեռքին սուրբ կայծակ —Դարձավ — Դավիթի հետքից ասավ.«Ափսո՛ս, Մհերի հրեղեն ձի՜,Զրահնե՛ր անգին, գանձե՛ր անծիր,Ափսո՛ս Մհերի ձիու սանձին»...Դավիթը լսեց և ետ դարձավ,«Ո՛վ Ձենով-Օհան, Օհա՜ն» — ասավ,«Պապանձվի՜» — ասավ — «քո չար լեզուն.Բա մանուկ Դավթին չե՞ս ափսոսում»...Օհանը ահից խոսքը փոխեց.«Ափսո՛ս մեր մանուկ Դավիթ» — ասեց.Աչքերից առատ արցունք հոսեց,Իբրև թե խղճաց ու ափսոսեց: