Նրանք այդպես` ամեն մինը պաշարված յուր մտածություններով, լուռ գնում էին, ուշք չդարձնելով, թե որքան անցել են դեպի անտառի խորքը, մինչև օրիորդ Սոֆին հոգնածություն զգալով` խնդրեց Արամյանին նստել մի փոքր հանգստանալու: