Պառավն էր. եկավ՝ անե ՛ծք, աղաղա ՛կ.— Վա՛յ, խելա ՜ռ Դավիթ, շաղգամի տեղակԴու կըրակ ուտես, ցավ ուտես, ասավ,Քու աչքն աշխարքում մենակ ի՞նձ տեսավ.Կորեկըս արիր գետնին հավասար,Էս էր մընացել ձըմեռվան պաշար,Էս էլ կըտրում ես,Էլ ո՞նց ապրեմ ես: