«Ախըր կաթն ու եղ, մածունն էլ հետըՀո մեզանից ա ստանում մարդը,էս ի՜նչպես բան ա, մեր միսն էլ ուտում,էլի էս խոզին ընդունում, սիրում» —Համբերի՛ր՝ որդի՛, վերջը կըտեսնիս»,Մերն ասեց նըրան, «ու լսիր խոսքիս,Մարդն էն բարեսիրտ կենդանուցը չի՛,Որ նըհախ տեղը լավություն անի: