—Այնքան քնքո՛ւշ էր ձայնը — և, միևնույն պահին,Ահասաստ էր, ինչպես մահվան պատգամ,Եվ նա հիշեց հանկարծ. — այն ցուրտ ճանապարհինԴեպի լյառը Մասիս — մի անգամԱյդ միևնո՜ւյն ձայնով նա՝ ուսուցիչը՝Զսպեց իրեն, երբ ինքը մի գյուղացուՈւզում էր սառցապատ ճանապարհից գցել,Որովհետև այդ բութ գյուղացինՀամոզել էր, թե ինքը գիտե ճանապարհը,Բայց հասցրել էր իրենց անդունդի, —Եվ այժմ, նո՜ւյն ձայնով, նա հորդորում էր հարԱնդավաճան մնալ իր ուխտին: