Այո , ընթերցո՛ղ, զառանցանք էր այդ քաղաքը, ուղեղային մորմոք — և կար, գոյություն ուներ, թվում էր, թե ապրում է երկրային — քամի կար, կենդանի էր դեռ Մազութի Համոն, քանի փռում էր դեռ օրերի և տարիների վրա իր ուղեղային շղարշը Համո Համբարձումովիչ Ասատուրովը — Մազութի Համոն: