— Տեր աստված, այսքան խելքի ու իմաստության հետ այսքան էլ միամտություն, — մտածում էր ինքն իրեն պ. Թովմասը. — մի մարդ, որ այնքան խելք, շնորհք, ընդունակություն է ունեցել այսքան մեծ հարստություն և փառք ձեռք բերելու, ինչպես չէ հասկանում, որ ինձ նման մարդու համար մեծ պատիվ և մեծ փառք է իրեն հետ բարեկամանալ: