Ես ուշքի եկա, աչքըս բաց արի,Տեսա աշխարքը ու լույսն արևի,Տեսա՝ նըստոտած մարդիկ շըշընջում,Անտարբեր թեքված՝ իրար ականջումԽոսում են ուրիշ բաների վըրա,Ու ոմանք ժըպտո ՛ւմ, ժըպտում աշկարա...Իսկ կողքիս նըստած ալևոր մի մարդԽրատում էր ինձ միալար, հանդարտ.— Մի ՜ լար, սիրելի ՜ս, երեխա չես դու,Ինչքան էլ որ լաս — իզուր ես լալու.Քո ձենը երբեք էլ չի լըսիլ նա,Ոչ կըհասկանա, ոչ էլ ետ կըգա: