Մեղքս եկավ, այդ բանվոր ասածդ որ կա, հենց ծովը սառույցից քանդվում է ու օրերն էլ մի քիչ փափկում են, արդեն եռք են ընկնում, կատաղում են, գցում են, թողնում իրենց յանկաներին, որը հանդ է գնում, ագարակներում ցրվում, որն էլ գետափ է գնում բուրդ լվանալու, տոպրակ կարելու ու ցորենը կամ աճարը մաքրելու…	յանկան բազմաթիվ մանր երեխաներով մնում է. կովն էլ է ինքը կթում, տախտակն էլ է ինքը լվանում, սամովարն էլ է ինքը դնում, գետինն էլ է ինքը ավլում, կերակուրներն էլ է, խեղճը, ինքը եփում, թափում…	Շատ դժվար բան է, եղբայր...