Բայց ավելի զարմանալուն այս էր. ատամները սափ-սաղ, մի հատ փտած կամ կոտրած, կամ թափած ատամ չկար բերանում, այնպես էլ մաքուր ու սպիտակ, որ իսկական փղոսկրից շինած, աչքերն էլ այնքան ցոլուն, որ հիմիկվա տասնութ կամ քսան տարեկան, Մոսկովի ու Ռոստովի սագի համը առած մեր ջահելները, Աստված համբերություն տա նրանց հարսներին, մեր ջահելները, ասում եմ, որ տեսնեին, Աստված վկա, կնախանձեին, կարծես թե միջից կայծ ու կայծակ էր թափում: