Իսկ փերին, ճկուն ճյուղքի պե՜ս,Թևերում նրա գալարվում էր,Նայում էր Մարկոյին անվերջԵվ ինչ-որ բանի ծիծաղում էր—Ամբողջ օրը գուրգուրեց Մարկոյի՜ն,Բայց իջավ գիշերը հենց —Չքացավ ծիծաղկուն փերին,Մարկոյի հոգին տխրեց...Զօր-գիշեր Դանուբի ափերինԹափառում, կանչում է Մարկոն հե՜ք,Հառաչում է. «Ո՞ւր է փերին»: