Ես ամեն առավոտ, երբ հանկարծ,Ելնելով, կարծես, անցավոր,Մի ինչ-որ անսովոր անձավից, —Զգում եմ մի վայրկյան ինձՀրաշքով երկնքից ընկած, —Այն անբռնելի պահին,Գոյանում է երբ ինքնությունը —Վերջնապես հեռանում է երբ քունըԵվ կրկին աշխարհ է գալիս, —Ինքնության, սեփական գոյության,Անունի, տեղի, արյան, —Վայրկյանից բյուր անգամ արագ,Այդ պահին վերստին հարության,Երբ ուղեղս փնտրում է ինձՀայացքըս դիպչում է միշտՍենյակիս — դիմացի պատին...Եվ իսկույն, անմիջապեսԻնչպես տեղը գտած կափարիչ, —Ինքնությունս, տեղս նորիցՀրաշքի պես — գտնում եմ ե՛ս...Դարձել է ինքնության դևիզ,Սեփական գոյության պարոլ,—Ինքնագտնման փարոս, —Այդ դեղին դեմքը Դանթեի...