Բայց օրիորդ Սալբին մինչ այն աստիճան բորբոքված էր բարկությամբ, որ առանց պատիվ դնելու պառավ աղջկա ծերության, իսկույն յուր սրտի թույնը թափեց նրա վրա՝ ասելով.— հեռու կորիր դու, սատանա, եթե չես ուզում, որ ես այդ միակ աչքդ հավասարեի մյուսին: