Մարդուս լեզուն կարո՞ղ է սրտի խնդումը խոսքով մեկնել…	կհավատա՞ս, էն րոպեին ինձ մեկը թագավորություն տար — ադամորդու համար դրանից լավ էլ ի՞նչ բախտ կա. — ես էնքան ուրախ չէի լինի, ինչքան որ էն երեկոյան ուրախ էի…	Վերջապես, մյուս օրը մինչև կեսօր քերականս ծայրեծայր ավարտեցի ու բերի պապայիս տվի, «ահա, պապա, ասի, անվնաս հանձնում եմ քեզ քերականս, ասի, էլ ինձ պետք չէ, հիմա կարգը եկավ պստիկ սաղմոսին»: