Պարոն Ռ. Դրամբյանն ու չգիտեմ ինչ` Ս. Հ.-ն, կամ մի խոսքով ասենք դրամբյանիզմը — գտել են, որ հայոց «գրական մեծությունները» բանագողությունով են պարապում, ժողովրդական ստեղծագործություններն առնում են ու չնչին փոփոխություններով կամ բառացի հրատարակում իբրև իրենց ինքնուրույն գրվածք: