Միտքս, փառք Աստծու, սուր էր. էդ կողմից միամիտ էի, դասերս էլ ո՛րը վեց տող էր, ո՛րը ութ տող — էդ ինձ համար մի բան չէր. թվաբանության վարժապետը ոչինչ տված չէր սովորելու, նրանը` սև տախտակի վրա տեսակ-տեսակ հաշիվներ էին, էդ ոչինչ. դեռ դասարանից դուրս չեկած` գիտեի: