Ժամի սանդուղքները լցվեցան մուրացկաններով. մի ժամանակվա փարթամ արվեստավորները աղքատության պարկը շալակած, ընկան դռնե-դուռ` օրվա հաց մուրալու. ամոթխած հայ տանտիկինը ի սեր յուր ընտանիքին երեսը պնդացուց, ավանդական պարկեշտությունը մոռացավ, նմանապես ընկավ տնե-տուն` մինին մյուսին հայտնելով յուր տան մեջի ալյուրի, եղի, հալավի, վառելիքի և այլն պակասությունը: