Խլրտում է, ինչպես մի աներես տղա...Այո՛…Չքնաղ օրեր, զարմանալի անհոգ...Աշխարհի ծայրն ընկած մի գորշագորշ քաղաք...Հայրս՝ դաժան մի մարդ՝ բարբարոս ու անոգ.Եվ շրջապատս ահա, զարմանալի խաղաղ,Օ, ավելի խաղաղ, քան շարունակ քնողՄարդն է լինում՝ անճառ իր բերկրանքին հլու —Երբ չի կծում նրան մի չափազանց չար լու…