— Երբ որ ուշքի եկա կըրկին,Ու ետ քաշվեց սրտիս արինն,Արդեն շատ էր նա հեռացած,Ու գնում էր թեթե, կամաց.Շիտակ իրեն բեռան տակին,Որպես դաշտի շըքեղ բարդին...Մի քիչ հեռու, սառը միգում,Որպես ընկեր, ժայռի գըրկումԲուսել էին երկու տընակ.Հարթ կըտուրի վրայից մեկիԾուխըն ելնում էր կապուտակ: