Այդ միջոցին էլ ես հիվանդանում ու հազիվհազ մահից պրծնում եմ. անկողնիցս որ վեր եմ կենում, հիվանդությունս ամենաքիչը երկու ամիս է տևում, ասում եմ` գնամ մի տեսնեմ, ի՛նչ են անում այն ողորմելիները. գնում եմ, դուռն եմ զարկում` դուռը փակ է` պատուհանների փեղկերը փակ. դրացու երեխին եմ հարցնում. «Չգիտե՞ս, տղաս, — հարցնում եմ, — այստեղի կենողները որտե՞ղ են: