«Երջանի՛կ կին. համ ինքն է ապրում իր ահագին ընտանիքով, համ էլ սենյակի վարձն է տալիս ամենայն ճշտությամբ ու չի վայելում տանտերերի թուքն ու մուրը», — մտածեց Պատրիկյանը, և հրեուհու մոտով անցնելիս բարևեց նրան: