Եվ ճախրում էր նա, մեր ոգին,Մեր երկրի դաշտերից հեռու,Ունկնդիր աշխարհի մորմոքին,Աշխարհի տագնապով եռուն, —Ուռճանում էր նա անհագուրդ,Հրկիզվում աշխարհի հրով,Ամբարում էր իմաստ ու խորհուրդ,Որ լցվի անհո՛ւն երգերով: