Արգո պարոններ, հայրեր սրբազան,Վաղուց ենք ջոկվել ես ու իմ Մուսան.Ես եկա դեպի աղմուկներն անվերջ,Քեֆեր ու ճառեր, ժողովներ ու վեճ,Դարձա թամադա ու քաղաքագետ...Իսկ նա ինձանից հեռացավ անհետ...Ասում են, իբրև, թափառում է նաԲյուրակնյան հայոց լեռների վրա.Դեռ չի մոռացել, դեռ հիշում է ինձ,Տանջվում է, մաշվում սիրուց, կարոտից: