— Ահա արևը հին՝ փախած մթի խայթից՝Ոսկիներ է ցրել իրիկնային մայթին,Եվ ձգվել է ահա, որպես հսկա մի օձ,Հսկա քաղաքը — տե՛ս, փակուղի ու փողոցԿայծկլտում են այնտեղ կրակների ակնից,Ուր կանչում է, որպես հավերժական մագնիտԿի՜նը. — կեցել է նա մայրամուտին մռայլ,Որպես հպարտ արձան, հորիզոնի վրա: