Պատանի Աբդուլը շփոթված կերպով կանգնեց, նրա աչքերի կոպերը ցած էին թողած, հոգու մեջ կատարվում էր սարսափելի հուզմունք, սիրտը մերթ նվաղում էր, մերթ սաստիկ բաբախում էր. ճակատի վրա երևացին քրտինքի կաթիլներ, ձեռքերը սառեցան և թեթև կերպով դողում էին, իսկ գլխումը հարություն առին հին ցնորքները, հարություն առին պայծառ կերպարանքով և տիրեցին նրա ամբողջ էությանը: