Նախընթաց երեկոյան նկուղի պես մութ թեյարանում, ուր Ավետիս աղան, ճեզվեյով սուրճ էր եփում և Պոլսո սուրճ հրամցնում պատվական հյուրերին (որոնց համար չէր, իհարկե, պատին կախած ազդը` ապառիկ ոչ մեկի, չենք դիմանար), — նախընթաց երեկոյան սրճատանը Գրիգոր Լեռնականը մաշված, տեղ-տեղ թղթով կպցրած քարտեզի վրա (վեցերորդ կամավորական գնդի շտաբ) ցույց էր տալիս, թե որտեղ ինչե՛ր կարելի է անել և ինչե՛ր են արված այն ժամանակ, երբ… (պարզ չէ՞ միթե), և դեռ ինչե՛ր պիտի արվե, եթե մեկ էլ…	Խոսքը բախտի անիվի մասին էր: