—Ես էլ, երբ որ այդ քարվանը տեսա —«Աբուլ Ալայի քարվանն է սա» —Չգիտեմ ինչու ասացի հանկարծ...Ախ, չէր մնացել խելքի մի առկայծԱյդ նվիրական, այդ սուրբ վայրկյանին,Երբ աչքիս առաջ օրորվում էինՁիերը՝ բարձած արյունոտ բրդովԵվ Լեգեոնը, երբ սուրբ եռանդովՆրա առաջից քայլում էր հանդարտ...Նույնիսկ ես տեսա, որ լուսե մի վարդՎառվում էր նրա բյուրեղ ճակատինՈւ լույս էր տալիս աշխարհի մութին...Ես այդ վայրկյանին շա՛տ էի հպարտ,Որ մեր ազգն ունի այդպիսի մի մարդ: