— «Յավա՜շ է, յավրում, ի՞նչ էղավ քեզի» — բացականչեց Հաջին, բարկացած. ապա. — «Գնա՛ Սիմոնին ըսե ղահվե մը հրամցնե հաշվուս, ես ժամանակ չունիմ, ներող կըլլաս» — ասաց նա, Հաջի Օնիկ էֆենդի Մանուկոֆը, դուռը բաց արավ արագ, մտավ — և դուռը ետ խփեց պ. Մարուքեի քթին: