Բայց Վեստ Սարգիսը Անիում երկար բանտարկված չմնաց, կրկին սկսեց յուր ճարպիկ լեզուն բանեցնել, հասկացավ, որ գինու զորությամբ Գագիկին ընկճել չէր հաջողվում, ուստի հարկ համարեց մի ուրիշ ճար գտնել, այդ ճարն էլ գտավ, որ սոսկալի ազդեցություն ունեցավ թե՜ Գագիկի և թե՜ Հայաստանի վիճակի վրա: