—Օ՛ , մի՜տք արեք դուք, մի՜տք արեք միայն. —Ըստ հեղինակի մտահղացման՝Հանճարեղագույն ողբերգության մեջԿատարվում են վեհ, ամեհի ու մեծԴեպքեր վիթխարի ու աշխարհացունց.Ոտքի են ելնում, մոլուցքով լեցուն,Երկու ինքնաբավ աշխարհներ տարբեր...Հասկանո՞ւմ եք դուք. —Որպիսի՛ հսկա մտահղացում —Եվ ի՛նչ գոսնելի, գաճաճ տիպարներ…Գրո՛հ մեծագույն Տրովադայի դեմ,Գրո՛հ մեծագույն ու չտեսնըված —Համաշխարհային գոյամա՜րտ հրկեզ, —Եվ ո՜չ մի Աքիլլ, կամ սեգ Պատրոկլես...Հասկանում ե՞ք դուք. — նման վեհագո՛ւյն,Նման հոյակա՛պ, պատմական գործեր, —Եվ ո՜չ մի Աքիլլ, որ ուժը փորձեր,Կամ երկրորդական մի Այաքս թեկուզ...Այս ի՞նչ է. — անմահ մեր հեղինակիՀանճարն է արդյոք այսպես սպառվել,Թե՞ գաճաճների ստոր դավերիԵվ խարդախությանց հետևանքո՜վ էՍպառվել է նրա ինքնությունը վեհ...Օ, պարզ չէ՞ միթե, որ հեղինակիՀանճարեղագույն, հոյակապ երկիցՀանված է մի մեծ, կենտրոնական դեր —Եվ ահա — առանց այդ կենտրոնական,Գլխավոր անձի, կամ մեծ հերոսի —Ողբերգությունը դարձել է մի սին, Անօգնական ֆարս...Եվ պարզ չէ՞, որ մեր Տնօրե՜նն է այդ ամենը արել...Օ, ի՞նչպես, ի՞նչպես չեք հասկանում դուք,Որ Տնօրե՜նն է աշխատել այդպես,Որպեսզի այսօր դո՜ւրս շպրտի մեզՈղբերգությունից այս հերոսական —Եվ դերը մեր վեհ ու անանձնականՀանձնի անքանքար գործող անձերի...Եվ ի՞նչպես, ի՞նչպես, տեսնելով երեքԱնիմաստ արար — օ, հարգելի՜ք, դուքՁեզ հարց չտվիք. — կարո՞ղ էր արդյոքՄեր Վարպետը իր երկում հանճարեղԹույլ տալ այսպիսի թյուրիմացություն...Կարող է՞ր արդյոք նման հոյակապՆյութ վերցընելով, մեր հանճարը նուրբԴեմքեր տալ՝ չնչին ու անդե՜մ այսքան,Եվ քարակտերներ — այսքա՜ն դիմազուրկ...Կարո՞ղ էր արդյոք նման վեհագույնԵվ աշխարհացունց մի նյութ ընտրելով — —Իր ողջ պիեսում նա չտալ թեկուզՄի աչքի ընկնող պերսոն, կամ հերոս,Որ իր հանճարով, գիտությամբ, խելքով,Բնավորությամբ շիտակ ու արի —Մի փոքր գոնե բարձրանար այդ հոծԲազմությունների անդեմ նախիրից…