Մեկն էլ այն է հոգուս անթիվ տենչերի,Որ իմ աչքով տեսնեմ հույզը ջըրերի, —Ալեկոծվող օվկիանոսի մի տագնապ.Ահեղագոչ ալիքները լեռնաչափԲարձրանային իրար վրա անդադարԵվ մըրրիկը նրանց վրա սաստկանար...Եվ դիտեի ժայռի գլխին ես կանգնած,Երբ հողմակոծ կոհակները մոլեգնածՄինչև երկինք փրփուր ու ջուր ցայտեինԵվ, ոռնալով, բարձր ափերին զարկեին,Եվ, խորտակված, օրհասական հեծծանքովՀեռանային խաղաղացած հորձանքով,Եվ, խլաձայն մռնչալով, նորից նորԲարձրանային աղջամղջում հեռավոր.Նոր հարձակմունք, անհաշտ կռիվ զայրագնած...Եվ նայեի ժայռի գլխին ես կանգնած: