Հեռվից նայում եմ վրան ու մտքովս տեսակ-տեսակ բաներ են անցնում. արդյո՞ք, ասում եմ, անզավակի մեկն է իր ծերությունը ախուվախով անցկացրել այստեղ, ումբր — արևի հետ մեկտեղ տան պատերն էլ փտել են. նրա մեռնելուց հետո տունն անտեր է մնացել, դռները` բաց, պատուհանները` քանդված, ցուրտ-բորան ձմեռը որ վրա է հասել, մութ գիշեր ժամանակ դրացիները եկել, տախտակ-տախտակի ետևից քաշել տարել են, իրենց օջախները վառել. թե՞ մտածում եմ, ամուսինը մեռել է` ով գիտե որ ստանիցայում, ջահել կինը մնացել է երկու-երեք զավակով. դժբախտը շատ է չարչարվել` ամոթը երեսին տուն-տեղը կառավարելու համար, բայց աղքատությունը հաղթել է, նա էլ, խեղճը, տունը տվել է, ո՛վ գիտե ո՛ր հյուսնին կամ ատաղձագործին, տարին քսանութ մանեթի, ինքն էլ վեր է կացել, տեղափոխվել մոր տունը. աչքը բաց ատաղձագործն էլ այսօր պատուհանի փեղկերը շուկա է տարել, վաղը պատի տախտակներից սեղան ու քուրսի է պատրաստել, շուկայում ծախել. հետո, պարզ չէ՞, որ հատակի տախտակներն էլ իրար ետևից կացնի ու ռնդայի տակ են ընկել, վերջն էլ մեր հնարագետ հյուսնը կամ մեր գետափին կամ Պահաթիի կողմերը իր համար տնատեղ է գնել ու կամաց-կամաց այս անտեր տունն այնտեղ է տեղափոխել. մնացածն էլ աստվածասեր ու պասերին ուշադիր դրացիների օգնությամբ է քանդվել...