…………………………………………….……………………………………………Դուք՝ հերոսական կամքով՝ միաձայն —Ինձ դո՛ւրս եք անում Միությունից «ձեր»<……………………………………………>Եվ կարծում եք թե դուրս եք անում ինձՄեր երգանվեր վայրի՛ց սրբազան, —< >< >Ո՜չ. այդ չի այսօր պոետիս հուզում, —Ձեզ չի՜ ենթարկվում Հելիկոնն հայոց...Պատում է հոգիս տրտմություն մի հոծ,Որ փրփրաբերան կիզել եք ուզումՃակատին դուք իմ դափնու արժանիԴրոշմ մատնիչի ու դավաճանի՝Սև գերությունից հառնած, խնդադեմ՝Իր երթին ելած ժողովրդի դեմ...Որ քերթողական մեղքերից բացիԻբր այր անարժան ու քաղաքացիԵրիցս հանցապարտ լինելուս համար,Այդ աններելի պատճառով է, որՎտարում եք ինձ Հելիկոնից նոր...Օ, այս է անչափ ահա տրտմություն անչափԵվ վիշտ պատճառում պոետիս այսօրԵվ միթե լոկ ձեզ «փրկելու» հույսովՉե՞ք անում դուք այս, ո՛վ տխրահռչակՊովետներ մեր խեղճ, և՜ եղկ, և՜ քսու, —Իմացե՜ք սակայն, ո՛վ խեղկատակներ,Որ եռանդը ձեր կորչելու է զուր...Ձեզ համա՜ր եք դուք շղթաներ հյուսումԱմենից առաջ վտարելով ինձ. —Այն տարբերությամբ սակայն, որ երբ ձեզՎաղը վտարեն «Քերթությանց Տնից»Մտացածների ձեռքով «միաձայն» —Ձեզ ո՜չ մի մուսա ետ չի դարձընիՈ՜չ «փառքն» այսօրվա, ո՜չ հանցանքն անցածՁեզ համար վաղվա վտարումն իրոքԿըլինի անդարձ, — և ո՜չ թե «Տնից»,Այլև՝ կատարված մաքուր ձեռքերով —Վտարում կյանքից ու Պատմությունից..Ձեզ վաղը եթե անգամ վտարենՁեռքերը քսու, հաճոյակատար, —Լինելու է դա միա՜կ գործն արդար,Որ կյանքում դրանք պիտի կատարեն...Եվ երբ, վտարված, դուք մի օր նստեքԱմբաստանության ատյանի առջև —Որպիսի՛ ցավով պիտի հառաչեք,Որ բարքերն այդ սև — դո՜ւք եք պատվաստել…Եվ գուցե այնժա՜մ հասկանաք միայնՁեր աններելի սխալն այսօրվա, —Եվ գուցե այնժամ հասկանաք և այն,Թե ինչո՞ւ էիք դուք երեկ «շոյված»...Հասկանաք գուցե և՜ այն, թե լուսեՄուսաներն ինչո՞ւ մեր Հելիկոնում(Նազարյանն է ծեր ինչպես դեռ ասել),Մեզ փշեր են լոկ ընծայել հնուց: