— Չ՜իտեմ, մայրի՜ կ, ինչու էսպեսՔուն չի գալի էլ աչքիս.Աչքըս քանի փակում եմ ես՝Քուրդն է կանգնած առաջիս...— Քնի՜ր, բալա՜ս, մի՜ վախենար,Աստված կա դեռ երկնքում.Քուրդ ու տաճիկ, զարկ ու ավարՇատ ենք տեսել մեր կյանքում...— Մայրի՜կ, մայրի՜կ, չե՞ս իմանում,Ո՞վ է լալիս դուրսն անտեր...Մայրի՜կ, մի տես՝ չի լուսանո՞ւմ...Ա՛խ, ինչ ծանր է էս գիշեր...— Քնի՜ր, բալա՜ս, Որբն	է մենակԻր Սըհակին որոնում,Է՛, քեզ նըման, մի ժամանակՆա էլ աղջիկ է լինում,Հավանում է չար տաճիկը,Գալիս եղբորն ըսպանում,Ճարը հատած հեգ աղջիկըԱստծուն աղոթք է անում.— Ո՛վ տեր աստված, թևեր տուր ինձ,Թեթև թևեր թռչունի,Թռչե ՛մ, կորչեմ էս աշխարհքից,Անգութ ձեռից դուշմանի...Էն օրվանից ման է գալիԹևեր առած, անդադար,Կանչո ՛ւմ, կանչո ՛ւմ, ձեն է տալիԻր Սըհակին ջըրատար...Քնի ՜ր, բալա ՜ս, աստված դեռ կա,Աղոթք ասա մըտքիդ մեջ,Հիմի շուտով լիսն էլ կըգա,Էս գիշերն էլ ունի վերջ...