— Ցավ-կրակ դառավ էս լակոտն, ախպե՛ր,Էլ բան չի ասվում, հետը չի խոսվում,Ուշքըն ու միտքը միշտ հեռու տեղեր`Չեմ էլ հասկանում, թե ինչ է ուզում...Հավան չի կենում աշխարհքի կարգին.Ասում է՝ մարդիկ բըռնության տակին...Միտս էլ չի գալիս՝ ինչպես է ասում.Խըրթին, գըրաբառ բաներ է խոսում, —Էս մեկն՝ էսպես է, էն մեկելն՝ էնպես...Երկուսից մինը — կամ նրանք, կամ ես...Սո՛ւս կաց, ասում եմ, էդ ինչ ես անում...Թե՝ դու հին մարդ ես. դու չես հասկանում...— Հա՜, հա՜, հա՜, հա՛, հա՛.Ա՜յ քեզ նոր տըղա՛...Դե բաժակըդ բե՜ր,Մարտիրոս ախպեր,Բեր մի-մի բերանԿյանք խընդրենք դըրան: