Կանգնի՛ր, ալի՛ք, լսի՛ր դու ինձ ումնա՛.Սա՛ է վերջին քո սահմանը էլ հիմա.Մի՛ կործանիր գրոհներով քո մոլիՕրենքները, սովորություններն անցյալի,Թշվառության, մոլեգնության լուծը սև,Վաղուց նիրհած մտքի հետքերն այդ նսեմ,Ուր հանգչել են ցանկություններն ապարդյուն.Անցած կյանքի սին հուզումներն ու խնդում...Օ , մի քանդիր ստրկության այն շղթան,Որ ճնշում է կնոջը սև ծանրությամբ: