Տավարը ինքն իրեն արածելով, արածելով ջրի էլ է գնում, ետ էլ է գալիս, զանգերի ժամանակ քաղաք էլ է գալիս, իհարկե, առանց չոբանի տավարը ինչ շնորհք պիտի ունենա, հայվանները, ճիշտ է, քաղաք գալիս են, բայց այն օրը երեսուն-քառասուն կով իրենց տունը չի գնում, որը բազարի տեղն է մնում, որը` փողոցների մեջ, որն էլ բաց բակերն է մտնում, այդպես էլ մնում են, երեք կով էլ բոլորովին կորչում են: