—«Ո՛վ Մելիք» — կանչեց ձայնով անդողԴյուցազուն Դավիթն անհուն խանդով.«Ո՛վ Մելիք» — կանչեց — «Քնելըդ թո՛ղ,Ե՛լ, կռիվ մղենք, զարկե՜նք հերթով,Ինչքա՞ն ես տեսնենք արդյոք դու քաջ,Որ ժողովրդիդ՝ ահից կորած՝Քշել ես, բերել Սասմա վրա»: