Նախիջևանցին, ինչպես որ գիտեք, ի բնե ծաղր անող է. խեղճ Կյուլզադեին էլ այս ու ուրիշ մի քանի բաների համար բոլորովին խենթի տեղ էին դրել, նրան հայ աղջկա հաշիվ էլ չէին դնում, բայց Կյուլզադեի հոգն էլ չէր, կարծես թե նա չէր էլ նկատում ուրիշների խոսքն ու կարծիքը իր վրա, այդպես հպարտ բնավորություն ուներ: