Ինչքան է՜լ կարոտով անձուկՍպասեր բարդին մեր երգին —Մեզ մի ա՜յլ կարոտ է խանձում,Մի ուրիշ — անսահման երկիր. —Եվ մինչև դառնայինք կրկինՄենք երկիրը մեր՝ նո՜ր երգերով —Դեռ որքա՛ն այն արևը փրկիչՄեզ պիտի կիզեր իր հրով: