— Է՛յ, Լուսիկ, սիրելի՜ աղջիկս, չե՞ս տեսնում, ձեռքերս մրոտ են, երեսս` կեղտոտ, ջուր բեր, որ մաքրվեմ, զարդարվեմ և սկսեմ իմ պարը, իմ յայլին... չէ՞ որ իմ միակ ուրախությունը դու ես, իմ աչքերի լույս, իմ ազիզ աղջիկ... բայց փեսան ինչու՞ է ուշանում, ինչու՞ չի գալիս...