Երբ Հովնաթան Մարչը պատուհանի առաջ կանգնած փողոցի անցուդարձին էր նայում և պատին սեղմվում, հենց որ նախասենյակում սպասողներից մեկնումեկը անցնում էր կողքով ու քիչ էր մնում ոտքը կոխեր, — նրա դեմքին երևում էր այնպիսի մի արտահայտություն , որի մասին դեռ դարեր առաջ այսպես էր գրած Հովհաննու ավետարանում.