Ասում է ապա զրույցը մեզ,Որ Դավիթն հետո դաշտից քշեցՁենով-Օհանին, իշխանին նենգ,Հավաքեց ապա զրահ ու զենք,Եվ դարձավ ռամիկ երկիրն ուժեղ,Եվ հնչեց կրկին ամենուրեքՍասմա լեռներում ծիծաղ ու երգ...Ասում է ապա զրույցը մեզ,Որ Սասմա երկրում տիրեց այսպեսԿյանք զարմանալի, արդար ու վես,Մինչև մահացավ Դավիթն հրկեզԵվ ժառանգ թողեց երկրի վրաՄհերին՝ որդուն իր հուրհուրան,Բայց դժնի ուժեր տարան նրան,Փակեցին Սասմա անհուն լեռանՔարայրում մթին, որ այնտեղ նաՀավիտյան, ընդմիշտ գերված մնա...Օ՛, դյուցազն Մհեր, ռամիկ դու ա՜յր,Առյուծ-Մհերի շավի՜ղ պայծառ,Դյուցազո՜ւն վերջին, ռամի՜կ արդար,Ձե՜ռք ժողովրդի ստեղծարար, —Ուժեր կործանիչ, և՜ մութ, և՜ չարՔարայրում այն մութ, միգում խավարՓակեցին ահով քո դեմքը վառ,Եվ գալիք քենից սարսափահար՝Հայտարարեցին քեզ նեռ ու չար,Որ չելնես մի օր՝ նրանց համարՉբերես անկում, ու մուժ, ու մահ...