Ինչպե՛ս է լաց լինում այդ կինը, ինչպե՛ս են ցնցվում նրա ծանր ուսերը, ի՛նչ խոշոր արցունքներ են գլորվում նրա թորշոմած այտերով, ինչպե՛ս է գրկում իր սանիկին, սեղմում է կրծքին, և դողում են նրա մսոտ շրթունքները, ոչինչ չի կարողանում ասել և միայն լալիս է, ինչպես մայրը, որի գրկից բարբարոսները խլում են նրա զավակին, և մորը մնում է միայն արցունքի միջից նայել հեռացող որդուն: