Դժվարն էն էր, որ բերանս կբլբլար, գլուխս չէր մտնում, չէի հասկանում — հիմա էլ էդպես է հո՛ — բայց էն ժամանակները մեջս ուրիշ կրակ կար, մեկ անկշտում ծարավ կար նոր-նոր բաներ իմանալու, ամեն բանի իսկը գիտենալու, խոսքի վրա` ինչո՞ւ մեր ձմեռը բուք ու սառնամանիք է, իսկ Երուսաղեմում — մղդսիների ասելով — իսկի ձմեռ չկա. ինչո՞ւ մեր տեղը ամառը տաք է, իսկ Սիբիրի կողմերը, դեռ էն կողմերն էլ, ասում են թե` ամառ բոլորովին չի լինում, տարին-տասներկու ամիս ձմեռ ու բուք է, ինչո՞ւ գարնանը կռունկները, վայրենի սագերը, արագիլները հարավից դեպի հյուսիս են գնում, ինչո՞ւ աշնանը էլի նորից ետ են դառնում, ինչո՞ւ ծովի ջուրը աղի է, ինչի՞ց է գոյանում փայլակն ու կայծակը, ձյունը, անձրևը ու կարկուտը. ղորթ է՞ էդ ծեր մարդկանց ասածը, թե ամպը Եղիա մարգարեի սայլի ակերից է գոռում, ինչպե՞ս են գործում փարչան, մախմուրը, ինչպե՞ս և ինչից են շինում էս մեր պատուհանների ապակին... հարցնելու, իմանալու, սովորելու բան շա՛տ, ո՞ր մեկը ասեմ... բայց ո՞ւմից իմանայի, ո՞ւմը հարցնեի, ի՞նչ հնարով սովորեի...