Ահա մեր կյանքի սահմանը վերջին,Էս սև ու տըխուր թամբերը չընչին...Լո ՛ւռ գերեզմաններ. քանի՛ սըգավորՁեր եզերքներին կանգնել են մի օր,Էս դատարկ կյանքին, անհաստատ բախտինԱնեծքներ տալով բեկվել, հեռացել,Երբ որ սիրածի դագաղը մըթինՎիհ են իշեցրել ու դեմքը ծածկել...Եվ որքա ՛ն ըղձեր, սըրտեր ու զգացմունքԹաղված են, մարած ձեր լուռ փոսերում.Ահա և ՜ մի նոր բարձրացրած սև թումբ,Դեռ թաց է հողը, դեռ խունկ է բուրում,Իսկ մենք ուզում ենք ուրիշին թաղել,Որ ապրում էր դեռ երկու օր աոաջ...Եվ անշուշտ մի օր սըրա շիրիմն էլԿըծածկի նույնպես մամուռը կանաչ,Կանի հավասար քարին ու հողին,Ինչպես դըրացու անկողինը հին: