« — Ո՜վ տխուր ու խեղճ գուսաննե՜ր, նոխազնե՜ր, կյանքի բարբարոս, —Բարբառեց Վարպետը հանկարծ՝ դառնալով նոցա ստվերին, —— Դուք կոչված էիք լինելու Լույսի ու Խնդությա՜ն փարոս,Բայց սրտերը ձեր բոցավառ — այն Ստի՜ն ողջակեզ բերիք»: