Երևի տեր Ակոբը — լուս իջնի գերեզմանին — որ Սումբաթի պսակողը, խոստվանահայրը ու մոտիկ բարեկամն է եղել, վերցրել է խեղճին ու իր ժողովրդից մեկին է տվել, նա էլ ուրիշների ականջն է գցել, թե հոգուս համար տունս եմ առել դրան ու տեր Ակոբի մեռնելուց հետո երևի ողորմելուն օր չի տվել. վա՛յ որբի հալին. է՛հ, ինչ էլ որ լինի: