Մեր օրերումը շատ սովորական բան է դարձած, ամեն քայլափոխին, պետք ու չպետք տեղը և այդ մանավանդ, մեր իբր-գիտնական, իբր-քաղաքագետ, իբր-ազգի թշվառության ցավակցողների բերաններեն լսել` «է՛հ, պրծե՛լ է մեր հայի բանը» և կամ` «էլի հայություն արի՞ր», այսինքն` ամոթալի գործ գործեցի՞ր և կամ «հայ-վա՛յ» և կամ «հայը թակե Վարդանին, թուրքը թակե Վարդանին» և անվերջանալի այսպիսի հուսաբեկ խոսքեր: