Բացի այս հարգելի նաիրցիներից, եթե Հաջի Մանուկոֆին, ռեալականի և օրիորդաց գիմնազի մի քանի ուսուցիչ-ուսուցչուհիներին, ծխականի վարժապետ-վարժուհիներին, տեր Հուսիկ քահանա-Խաչագողին և պ. Աբոմարշին էլ թվենք — սրանով համարյա թե սպառած կլինենք չափահաս քաղաքացիների կոնտինգենտը. եթե, իհարկե, այդպիսիների շարքին չդասենք մի քանի ուսանող-ուսանողուհիներին և մի շարք աշակերտներին (մեծ մասը Գևորգյան ճեմարանից), որոնք կարծես թե իրենք էլ զգալով իրենց անչափահաս լինելը շարվել էին պատերի երկայնքին և բռնել էին մուտքը չնայած որ դահլիճում դեռ, բավականին թվով մնացել էին դատարկ նստարաններ: