Մի մութ ձորի մեջ, մի նեղ ձորի մեջ,Անբախտ Սարոյի ոչխարը կանգնած,Լեզու էր առել ու խաղ էր կանչում,Ու խաղ էր կանչում ձեն ձենի տըված...Մի գարիդ գըցի՜ր, թե որդով խընդաս,Էս երագն իսկի ես լավ չեմ փորձել.Ողորմած աստված, քու դուռը բանաս,Քու ոտի հողն ենք — դու ես ըստեղծել...Անբան գառները մութ ձորի միջինԽաղ էին կանչում ու ձենով լալիս,Սարոյի նանն էլ նըրանց առաջինԱղլուխ էր առել ու պար էր գալիս...Աղջի՜, Մա՜նիշակ, վատ բան ես տեսել,Գարիս էլ, ահա, էդպես դուրս եկավ.Էս չարն, էս բարին...