Երեսիցս հայտնի էր, որ սրտիս մեջ մի դարդ ունիմ. մայրս` Աստված ողորմի հոգուն, նկատում է այդ, ու չնայած որ հիվանդ էր, ասում է ինձ. «Մեզ համար ինչո՞ւ ես վիզդ ծռած քայլում. դու ջահել ես. կառքը լծել տուր, գնա Սուրբ Խաչ ու քեֆիդ նայե. մեզի համար ետ մի՛ մնա, ինչպես էլ լինի, մի օր կանցկացնենք ու Աստծով վաղը ոտքի կելնենք. գնա՛, որդիս, սիրտդ թո՛ղ բացվի, իրիկվա կողմ տուն գալուդ գուցե մի ուրախ լուր հայտնես»: