Վահանին նա դասում էր այն մարդկանց կարգը, որոնք միշտ ուրախ, անհոգ՝ անընդունակ են որևէ բան իրենց սրտին մուտ ընդունելու, խոսում են ամեն բանի մասին, բայց լուրջ կերպով են խոսում ոչ մի բանի մասին և սիրում են մի տեսակ ծաղրածուի դեր կատարել մասամբ իրենց չնչինությունը ծածկելու մասամբ հասարակության մեջ սրամիտ ու սրախոս մարդու համբավը վայելողի անմեղ փառասիրությանը գոհացում տալու համար: