Հայե՛ր, հայե՛ր, միշտ արթուն աչքով հսկեցեք ձեր արենակից աղքատ ուսանողների վրա, որոնց բախտը ձգել է Պետերբուրգ, մի՛ խաբվիք նոցա վայելուչ արտաքինեն ու նոցա ինքնագոհությամբ լի խոսքերեն. առաջինը նոցա ծաղիկ հասակի նշանն է, իսկ երկրորդը` նոցա ազնիվ հպարտության…	Եթե ինձ հարցնեք, ես կասեմ որ ամեն հայի վրա սուրբ պարտավորություն կա յուր կամավոր տուրքը (հայր ի բնե ողորմած է, այդ աներկբայելի է) այս աստիճաններու վրա բաժանել. յուր առաջին օգնությունը պիտի հասցնե նա ուսանողներին, երկրորդը` ազգային գործերու, երրորդը` եկեղեցին, իսկ չորրորդը` տեղական չքավորներուն, աղքատներուն և յուր տնանկ ազգականներուն: