Դահիճի հարվածներից ահավորԽեղդված մանկան նման մի — ձայնը խզվեց ու դողաց.Ձեռքերը ետ կապեցին, ծունկի բերին նորից-նոր,Գլուխը վար թեքեցին ու դանակը շողշողաց...Ու ժողովուրդը նորից մնաց թշվառ ու անտեր,Նորից արևը ելավ՝ արյուն հագած ու մոխիր —Ու տարիներ սահեցին անմխիթար, անտարբեր,Ու չձգտեց ո՜չ-ոք էլ կյանքի ընթացքը փոխել: