Նա գնում էր թեթև, որպես անփույթ — ուրուՈւ ձգվում էր ուղին դաշտում — հեռո՛ւ, հեռո՛ւ,Ոլորվում էր անվերջ, որպես անդարձ մի երգ,Որ դաշտերը թողած, թողած հովիտ ու հերկ,Սեգ լեռների միջով, ոլորտներով վերինԽառնվում է հեռու հորիզոնի ծիրին: