Սովատանջ վագրը, քանի օրեր ունայն թափառելով դաշտերու ու անտառներու մեջ, վերջը վերջը կգտնե խաղաղ մարգի մեջ արածած միամիտ կով. կհարձակվի վրան, մի թաթի զարնելովը կսպանե խեղճին, և քաշաքաշ կտանե յուր տեղը. դեռևս սկսած չէ լափելու, թարմ միսի և արյունի հոտը ավելի և ավելի կատաղեցնում է նորա գազանական քաղցքը. արդեն արինոտ դունչը մտցրել է յուր որսի խորունկ վերքի մեջ, լնդերքը սասանական եռք են գալիս մոտալուտ գործունեությունեն նորա դաշույնի նման ատամներին. քաղցը հասել է յուր վերջին կատաղության աստիճանը. մռմռում է վագրը և նորա մռմռալեն անտառները և սարերը ամպրոպի արձագանք են տալիս, լի ահեղ սպառնալիքով…	Այդ միջոցին հովիվը փնտրելով իր կորած կովը, ախ ու վախով սար ու ձոր է ընկել և պտռում է յուր կորուստը, տեսնում է վագրին և նորա առջև փռված յուր սիրական կովը, որի վրա էր հույս մի ամբողջ գերդաստանի…	ոչ մի մահառիթ զենք չունի հովիվը, այդ վագրը տեսնում է. նա նորա ժանիքներեն և մագիլներեն չի կարող խլել որսը. այդ նա գիտե, բայց հովիվը յուր լաց ու կականով խլում է վագրի անդորրությունը` հանգիստ վայելելու ավազակորեն տիրապետած յուր ավարը…	հովիվը նորան յուր գանգատներով, անպտուղ հայհոյանքով, անեծքով դադար չի տալիս ախորժակով պատառոտել յուր զոհի միսը և և խմել նրա արինը…	մեղավո՞ր է հովիվը, այո՛, վագրի դատաստանի առջև հանցավոր ևս է... ի՞նչ արավ վագրը. կրկնապատիկ կատաղությամբ թռավ հովիվի վրա և մի ակնթարթի մեջ դադարեցուց նորա լացը, կականը, գանգատները, հայհոյանքը…