— Ցուրտ, խոնավ քամինԼիզում էր նրա դեմքը, թափանցումՄինչև թոքերը բավական հիվանդ, —Նա չէր նկատում ո՛չ մի բան սակայն,Ձեռքերը կոխած գրպաններն՝ արագՔայլում էր ցեխոտ, խարխուլ մայթերով,Ու բոցկլտում էր ուղեղը՝ ջերմինԽոհերից թե՜ նոր, թե՜ զարմանալի...«Ինչի՞ց սկսվեց...» — Հիշեց. — դահլիճումԾուխ, ծանոթ մշուշ: