Մեկ ամսից մայրը ընկնում մեռնում է. դրանից հետո մեր Սումբաթը շատ է մնում Նախիջևան, քիչ է մնում, հաստատ չգիտեմ, բայց օրվա մի օրը, ասում են, ձի է հեծնում ու դուրս գալիս քաղաքից. այդ գնացածը գնացած է, մեկ էլ ետ չի գալիս — Սումբաթ վար, Սումբաթ վեր` Սումբաթ չկա. թե՞ հարամիները մեռցրին ու դիակը ձորը գցեցին, թե՞ ինքը ջուրը ընկավ, խեղդվեց, թե՞ իրենց կողմը փախավ, թե՞ հանկարծ ալիքը խփեց ու ով գիտի որ անկյունում մեռավ մնաց խեղճը, երկար ժամանակ հայտնի չի լինում: