— Ո՛վ սըրբազան Երուսաղեմ, ըսկիզբը մեր երգերի,Եվ քեզ, Սիոն, մեր սըրբություն, թե մոռանանք մենք երբեք,Թող մոռանա մեզ մեր աջը, հավետ մընանք մենք գերի,Թող չըտեսնենք մենք հավիտյան ոչ խնդություն և ոչ երգ...— Ո՛վ անօրեն դու Բաբելոն, երնեկ բազկին ոխառու,Որ կըզարկի աչքիդ առաջ զավակներըդ քարերի,Երնեկ օրին, երբ կըզարթնի Իսրայելի ԵհովանՈւ կըլսի հառաչանքը մեր գերեվար քընարի...Էսպես նըրանք երգում էին իրենց վըրեժն ահարկու,Ու զարմանքով հարցնում էին գերիչները մեկմեկու.— Մի՞թե դեռ էլ կենդանի է Իսրայելը աշխարհում,Մի՞թե նըրան չըսպանեցինք պատերազմի դաշտերում...