Բայց այժմ, ո՞վ է ծերին պատիվ դնողը, ո՞վ է նրա խրատը լսողը. ամեն մարդ ինքնագլուխ է դարձել. — ինչ որ խելքին փչում է` անում է. աշխարհս փոխվել է. — հույս, հավատ չէ՜ մնացե. ո՜չ աստված են ճանաչում և ո՜չ սուրբը. ո՜չ խունկ են իմանում և ո՜չ մոմը, ո՜չ խաչը, և ո՜չ պատկերը, ո՜չ մասը և ո՜չ էլ մասունքը... ամենքը դարձել են անաստված: