Եվ նույն այդ դառնադառը մենակության վիճակին էին վաղուց արդեն ենթակա թե Օսեփ Նարիմանովը, թե Գեներալ Ալոշը, թե տեր Հուսիկ քահանա — Խաչագողը, — բոլո՛րը, բոլո՛րը, բոլոր պատկառելի նաիրցիները՝ Ալեքսանդրյանի ու Լորիս-Մելիքյանի բնակիչները: