Եվ կինը կարծես չտեսավ, որ լուռ,Որպես մի ուրու, որ կա ու չկա —Մոտեցավ հանկարծ լուսավոր, տխուր,Տխրորեն վճիտ երազը նրա...Մյուսը կարծես չիմացավ ինքն էլ,Թե ինչո՞ւ հանկարծ թվաց, որ միգումՄեկը, անանուն, անտես մոտեցելՈւ խուլ տագնապով դռներն է թակում...