—Այնտեղ իրոք առանցք է կենտրոնական հերոսը,Որի շուրջն է դառնում գործողությունն ամբողջ, —Սակայն միայն թերո՜ւսըԿարող է պահանջել, որ այսօրՄեր հանճարեղ, մեր մեծ հեղինակի երկում,Որ բազմությանց պաթոսն է քնարերգում —Գործողությունն ամբողջ դառնա միԿենտրոնական անձի, կամ հերոսի շուրջը...Որտեղի՞ց է գալիս այս անուրջը...Օ՛, խեղկատակ մարդի՜կ, ողորմելի՛,Ժամանակի՜ց, դարի՜ց, հեղինակի ոգուցԵտ մնացած այրե՜ր անիմաստ,Որոնց համար դեռևս մեր կյանքը միՀոմերոսյան հեքիաթ է, կամ միայնՀերոսների հանդուգն խաղալիք...Եթե այդ խեղճ մարդիկՀասկանային մի պահ ճշմարտությունն այս մերկ —Էլ կասեի՞ն արդյոք, որ իբր մենքԴուրս ենք նետել մեր մեծ հեղինակի երկիցՄի վիթխարի, մի մեծ, առանձնակի մի դեր, —Եվ ոչ ոք, բացի իրենցիցՉի նկատել խարդախ այս արարմունքը մեր…Օ, ծա՛ղր է սա միայն և անիմաստ մարմանջ...