Օ, որքա՛ն էր մեզ հարազատ,Դարերով պարտված մեր ոգուն,Որ տեսել էր հազար խարազան,Բայց կրկին մնացել տոկուն, —Օ, որքա՛ն էր մեզ հարազատԱյդ ահը, որ դարձած արդեն երգ,Խարիսխի նման սրբազանՄեզ պահում էր շղթայված իր հետ…