Էս գավառական բարբառներուց մեկն, կարելի է հենց էն, որն որ ավելի կու լի պահել իր մեջ մայր լեզուի հատկություններն, քուրմերու ձեռքին, արքունեաց կամ նախարարներու դրանն ավելի գործ դնելով ու քաղաքականության մեջ աճելով դառել է գրավոր, ու գրվելով էնպես կոկվել ու հարստացել է ճոխ ձևերով ու դարձվածներով, որ ևս նույն գավառի բնակչից պահանջել է իրեն հասկանալու ու բանեցնելու համար` իր սովրիլն: