— Ջանս, գիշերը կինս օջախ վառեց, ուզում էր բանջար տապակել. ինչպես է լինում, թավայի եղը բռնկում է. կինս իսկույն վազում է, թավայի կոթը բռնում է, որ օջախի վրայից իջեցնի, չա՛ր սատանա. թավայի կոթը նույնպես տաքացած է լինում, ու կնոջս ձեռքն այրում է. թավան ձեռքից ցած է ընկնում. բոցավառված յուղը թափվում է տաշեղով լիքը զամբյուղը` լվանալու համար հավաքված փոխնորդի վրա. մի րոպեի մեջ, — կնոջս պատմածն եմ ասում քեզ, — խոհանոցը լցվում է կրակ ու բոցով. կինս հանկարծակի ներս է վազում` «հրդե՛հ, հրդե՛հ... ջո՛ւր, ջո՛ւր» կանչելով, և ուշքը գնում է: