— Վա՛յ, Դավի ՜թ, ասավ, մահս տանի քեզ.Դո ՞ւ պետք է էն հոր զավակը լինե՛ս...Քու հերն ուներ կըռվի համարՀըրեղեն ձի, ոսկի քամար,Ծալ-ծալ կապեն, գուռզը պողպատ,Թամբ սադափեն, կուռ սաղավարտ,Խաչ պատրաստին իր աջ բազկին,Զըրահ շապիկ, Թուր-Կեծակին,Դու եկել ես, ա ՜յ խենթ ու ծուռ,Ինձնից կուզես էշ ու շամփո ՛ւր...— Ամա ՜ն, նանի ՜, չեմ լըսել դեռ: