Փող էլ ունեի, տուն էլ ունեի, կնիկ, որդիք ... ամեն բան ունեի, ոչինչ պակաս չէր, բայց ...ամեն բան էլ գնաց ձեռիցս, ամեն բան, ոչինչ չմնաց, ու մենակ ես մնացի Հովբ Երանելու պես, որ ասեմ` փառք, հազար փառք քեզ, տեր դու տվեցիր, դու էլ առար. երևի մի մեղք ունեի, որ ինձ պատժեցիր: