Փա՛ռք արևին մեր, որ հիմա վառԼուսավորում է հրով բերրիԱնցնող խավարը մեր խուղերի,Խուլ նկուղները քաղաքների,Եվ լեռնաշխարհում ահա մեր հինՇաղում է շողեր անմարելի,Որ ճորտության մեջ հեծող գերինԴառնա իր բախտի տերը վերին: