Եվ երևակայությունս առաջ վազելով, արդեն նկարում է, անողոք դահիճի մի նման, Մազութի Համոյին՝ փայտե մի մանեկենի նման կախաղանից կախված... «Խե՛ղճ, խե՛ղճ Համո...» — փսփսում է սիրտս, լացակումած — և ես գրիչըս ցած եմ դնում, որ սիրտս հանգստանա, և ես հնարավորություն ունենամ պատմությունս շարունակելու: