»Երկիր՝ աւերա՛կ, դաշտք մեր՝ անբնա՛կ,Անսի՛րտք, անողո՛րմք՝ հի՞մ եղէք վկայքԿորստեան ազգի՛, աւերման դաշտի՛Չքնա՛ղ քաղաքաց, հզօ՛ր իշխանաց,Որոց զարմ և ճիո ի ձեռս թշնամեաց,Ի բանտ, դառն յոճիր, անօրէն ազգացԶոհ եղէն ի սուր, մտին ի բոց, հուր,Թողին զմեզ ի սուգ, յարեան արտասուք,Վտարիլ յայլ աշխարհ, զսուրբ Հայրենեաց վայր,Սգալ, ողբերգել, կոծել, հեծեծելԻ հեռուստ աչօք՝ արտասուօք մաշեալ,Աղէկէզ սրտիւ, կարօտով մեռեալ: