— Օ ՛ֆ, ի՛նչ դըժար է, հորեղբայր Օհան.Աստված օխնել է էն սև-սև ուլեր,Ամա բոզալուկ էս ուլեր, որ կան,Փախչում են, ցըրվում ողջ սարերն ի վեր.Էնքան եմ երեկ վազել, չարչարվե ՛լ,Մինչև հավաքել ու տուն եմ բերե ՛լ...Նայեց Օհանը, որ Դավթի հագինՈտնաման չի էլ մընացել կարգին,Մահակն էլ մաշվել, մինչ բուռն է հասել,Մի օրվա միջում էնքան է վազել: