— Գետին որ հասանք, Ալա եզանը ոտը սլխկաց, սառնը կոտրեց, քիչ մնաց եզն ընկներ...Ապերը թռավ լուծի վրա, թռնելիս փափախն ընկավ...Վազ տվի, ընկա ջուրը, փափախը ձեռքս ընկավ, տվի իրեն...Հասանք Լուս խաչերը...Էլ ճար չկար, ոչ ճանապարհ էր երևում, ոչ քար, ոչ սար...Ապերս թե՝ Ավան, ես եզների մոտ մնամ, դու թռի, հավարը քցի, թե չէ ձյունը մեզ կխեղդի...Մինչև հասա, էլ ինչ ասեմ, տարի քաշեց: