Եվ թերևս Րաֆֆու կենդանության օրով պատմական ոչ մի շարժում այնքան այժմեական նշանակություն չէր ստանում, որքան Դավիթ բեկի գլխավորած շարժումը, որի մեջ, ինչպես մի հանգուցակետի մեջ, արտացոլվում էր և՜ դեպի Ռուսաստանը Հայաստանի կենսունակ ուժերի ու հայ ժողովրդի ունեցած ջերմ վերաբերմունքը, և՜ պարսկական-թյուրքական խանական-բեկական բռնակալական լծի դեմ նրա տածած անհուն ատելությունը, հայրենիքի անկախության հասնելու նրա անմար սիրով: