Օ, զզվելի՜ կին, —Քեզ արատ է պետք, սին արատ հոգու,Որ լավ ծիծաղես ու չարկամ խնդաս —Եվ ամբողջ հոգով հրճվանքից թնդաս...Ուզո՞ւմ ես` պատմեմ, թե ինչպես հանկարծԻնձ համար փոխվեց ամեն, ամեն բան —Եվ ես կորցրի երազի ճամփան...