Անկաջները խլշացրածՊոչը ցցած, զուռնեն քոքած.Սարնըվեր ընկած, որ չէկավ առաջ.էն հաստ գլուխը թափ տվեց, զռաց,էն մուռտառ դունչն էլ՝ որ վրա բերեց,Անմեղ վարդի թուփն, կոկոմն որ բռնեց,Մշրեց ու զռաց մեր էշ խնամին.Սար ու ձոր իրանց աչքը փակեցին.Ղշերը թռան՝ ա՜խ, ո՜խ քաշելովԾաղկներն երեսներն ծածկեցին՝ լալով,Իմ անմեղ բուլբյուլն գլուխն թևի տակին,Դեռ չէ՛ր հեռացել որ իր թշնամինՀենց ոտը փոխեց, ընկավ ցխի մեջ.Էլ ճանճ ու ագռավ չմնաց, վազեցՂոթուր մեջքն, ուսերն յարալու արեց,Արինն քամակիցն շռռալով փախավ: