Էսպես ասավ Սայաթ — Նովեն ու վեր կացավ, որպես գիշեր,Գնաց նորից տխուր ու լուռ` սիրտը հազար մուրազ ու սեր.Երազն անցավ — դո՜ւ մնացիր, պատկերքը քո մնաց լուսե,Մեկ էլ իմ խեղճ սիրտը մնաց` Սայաթ — Նովի սազը ձեռին: