Նա հավատացած էր, որ եթե Բարաթյանը չի ոգևորվում, — որովհետև ոգևորվելու բան չի տեսնում, եթե լրջորեն չի վիճում, չի տաքանում, ինչպես Դիմաքսյանը կամ ուրիշները, — որովհետև խելքով իրան հավասար մարդկանց չի հանդիպում: