Եվ ես մոռացա՛ տաժանքն առօրյա…Ա՛խ, գյուղակների շուրջպարը կանաչ՝Դաշտերի ոսկի՛ հեռաստաններում,Ուր մի անսահման թախիծ կա փռածԵվ մի հոգեթով տխրության հեռու,Ուր հավերժության ցնորքը անհասՃախրում է կարծես ոսկի՛ դաշտերում...