Քամին հանկարծ դադրեց փչելու, ափսո՛ս և իզո՛ւր, գոնե գիտեի, որ քամին քամի է, մի սովորական երևույթ է, բայց նրա լռության ժամանակ ավերակի կողմից ամայի ձորերի մեջեն, քաղաքի փլատակների տակերեն սկսան լսվել գիշերային անորոշ ձայներ, այն ձայներ, որ էական կյանքի մեջ, բնության մեջ, օր ցորեկով երբեք չեն լսվում. այն ձայները, որն երբեք մարդիկ կարողացած չեն իմանալու, որի ձայնն են, և որին ժողովուրդը կոչել է գիշերվա արհավիրք: