Օ՛ , մեզ կյանքն է դառնում դասատու, —Եվ գիտուն, և ՜ կույր, և ՜ շվայտ, —Դառնաղետ պահերին նա զվարթՆիզակներ է պարզում երբ հատու...Կա՞ արդյոք մարդկային մի սիրտՈր անհագ տարփանքով չեռա,Թե կնոջ շրթերի վրաՆկատե մի կաթիլ արյուն...Ա՛խ, սուգի վայրկյանին անգամ,Երբ մի կին մանկանն է թաղումԱմառվան մթնշաղումՕրորուն կոնքերով անկամ, —Կա՞ արդյոք մի սիրտ չփտած,Որ կնոջ այդ՝ վշտից հիստերիկ —Մորմոքից օրորուն զիստերինԻր ամբողջ կյանքը չտա...