Ես դեռ չեմ ուզում շեշտել, որ նրաԳոյությունը լոկ մեր երկրի վրաԿբավե արդեն, որ ցրե իսկույնԱմեն մի անմիտ հուսահատություն...Եվ ո՞վ չըգիտե նրա փառքը մեծ.Նա որ տեղ հասավ ու զանգը տվեց,Զանգը մարտակոչ, աշխարհասասան —Կհիշեն իսկույն ուխտը սրբազանՈւ եզերքներից, կողմերից հեռվիԴուրս կգան նորից մի ահեղ կռվի,Եվ մենք, անվհատ, անվախ, անձնվեր —Կերթա՜նք փրկելու ժողովուրդը մեր...Ու շունչ կքաշե մեր ցեղն արնաքամ —Օ, ա՜յս է ահա մխիթարական.Օ, ստրուկ է նա, ով որ սիրտը դող,Յուր կյանքի համար կռվել չի կարող: