Իսկ Փուշն, արդեն հույսը հատած,Ճանկ ու ատամ սուր պատրաստած,Կողքովն ով որ անց է կենում՝Քաշում է փեշն ու հարցընում,Թե չե՞ն տեսել մեկն ու մեկին,Էն լիրբ Ճային կամ Չըղջիկին.Ու էն օրից մինչև օրս էլՄեկը մեկին դեռ չեն տեսել: