Եվ երկրորդ անգամ քշեց իր ձինԴավիթն շտապով, սակայն կրկինԵկավ, փաթաթվեց նրա ոտքինՄի ուրիշ — տարեց, գեղեցիկ կին.Մսրամելիքի քույրն էր՝ հագինԶգեստներ չքնաղ ու թանկագին.Եկավ, փաթաթվեց Դավթի ոտքին.«Դավի՜թ» — բարբառեց — «Դյուցա՜զն անգին,Ի՜նձ բաշխիր երկրորդ զարկդ կրկին»: