«Դե ՜հ, մնաք բարով, ծերունի հայրիկ,Նազելի Մեհրի, սիրուն հայրենիք,Սրտակից տղերք, ընկեր-հարևան,Մոտիկ բարեկամ, արյան-ազգական»...Ասաց սրտաբեկ երիտասարդը,Եվ, անիծելով իրան չար բախտը,Ճանապարհ ընկավ. այնինչ ջրատարՄեհրին ետևից նայում էր երկար: