Հազար ու մի եկեղեցիներից արդեն դղրդում էր առավոտվա «երրորդի» ձայնը, իսկ Անիի շրջականերից` ոչխարների մայունը, կովերի բառաչյունը, ձիերի խրխնջոցը և հովիվների սրնգի ու երգի ձայները, որոնք միախառնվելով եկեղեցիների զանգերի ձայներին, մարդկային հոգին լցնում էին մի տեսակ կենդանությամբ, մի առանձին աշխուժությամբ, որից հետո ամեն մարդ լիառատ շրթունքով աղոթք էր մրմնջում և համբուրելով եկեղեցու դռները` գնում իր գործին: