Թափորի մի ծայրը արդեն հասել էր բլրի գագաթին,Որտեղից հնչում էր, կանչում այն շեփորը — անվե՛րջ, անընդհա՜տ, —Եվ անցնում էին մեր դեմից, դեռ անցնում էին մահատիպ,Գոսնելի ասպետներ ու այրեր, կազմելով խռիվ մի ընթացք: