Ի՛նչպես վեր ընկար դո՛ւ սարի նըման,Երբոր նայում էր ողջ գյուղը կանգնած...Դո՛ւ... կուչ գաս տակին Սարոյի ծընկան,Նըրանից հետո երևաս կանա՛նց...Եկա՞ծ էր էս բանն իսկի քու գըլխին...Ծաղրատեղ դառար բովանդակ գեղին...Դե մեռի՜ր, էլի՜, գետինը մըտի՜ր,Տանը վե՜ր ընկիր՝ իլիկ պըտըտիր...: