Իշխանը մըտավ ետևը փեչի,Սամուր մուշտակը քաշեց իր գըլխին.— Վա՛յ, կամա՛ց, տղե՜ք, ժաժ չըգաք տեղից,Չըլըսի Նիկիտ Զաոլեշանին,Թե չէ ետ կըգա ջարդ-փշուր կանի,Ոչ մեծ կըթողնի, ոչ փոքըր մեզնից,Ժառանգ չի թողնիլ ինձ՝ Վլադիմիրիս...Դուրս եկավ Իլիան դարպասն ընդարձակՈւ լարեց ճայթուն իր աղեղը զիլ,Սուր, մըխած նետը դըրավ աղեղում,Էսպես ինքն իրեն խոսեց նետի հետ.— Սըլացի՜ր, իմ նետ, տանիքը ոսկի,Վեր բեր ոսկեզօծ գըմբեթները ցա՛ծ: