Հուղարկավորության տխրալի ծեսի ժամանակ, երբ որ ժողովուրդը սուգ անելով տանում էր Բոցարիսի մարմինը, խեղճ Հեղինեն անմեկնելի հուսահատությունը երեսին գծագրած` ոչ մի րոպե աչքը չէր դարձնում դագաղից, ուր անձայն և անշարժ կար նորա նազելի եղբայրը: