Դու չգիտես, թե ինչպիսի մարդ է նա, — ի՛նձ հարցրու, ե՛ս եմ ճանաչում նրան. Ամեն նայելովս թափանցում եմ նրա հոգին, նրա այն կոռեկտ, գեղեցիկ դիմակի տակ հազար և տասն հավար սատանա կա թաքնված, ի՞նչ ես նայում նրա արտաքինին կամ ի՞նչ ես նայում Զաքարին, որ իր. անմիտ և անմեղ գովասանքներով նրան երկինք է բարձրացնում. Զաքարը միամիտ մարդ է, քեզնից ավելի շուտ խաբվող — դու ի՛նձ լսիր ի՛նձ, ուրիշ ոչ ոքի և, աստված է վկա, չես զղջա: