Լիզեմ հող, գետին, այրիմ, մղկտամ,Կամիմ օր առաջ, ա՜խ, որ հոգիս տամ,Երբ մահն մոտանա սառը թևերովն,Հոգիս պահանջե, որ տանի շուտով,Էս դառն աշխարհիցս մի ինձ ազատի,Ոսկերքս գազանաց կերակուր անի.Կամ երբ գետի ափն նստած, շվարած՝Աչքերս նվաղին՝ թմբրած՝ սասանած,Գլորիմ կատաղի գետի փրփրի մոտն,Հոգոց քաշելով պարզեմ ես իմ ոտն.Կամիմ գերեզմանս որ էս ջուրն ըլի,էս սառը պատանն ինձ հողը տանի...Կամ մեկ քարափի բաշից նայելով,Աչքս մեր տան ծուխն հանկարծ տեսնելով,Քո անոշ երեսն ինձ փակ մնալով՝Նազլո՛ւ իմ, Նազլո՛ւ, անո՛շ իմ Նազլո՛ւ.Թեքիմ, ու հանդարտ գա ինձ քուն մահու.Երևի աչքիս, թե անդունդը խորՄոտ է ինձ գրկել, տանիլ իր լեն ձոր: