—Ու սիրտը նրանց խնդաց զնգոցով,Երբ տեսան նրանք բազմությունը ծով,Որ վարն հավաքված իրենց էր նայում —Հերոսնե՛ր էին նրանք այդ պահուն...Ծփում էր այնտեղ բազմությունը հոծ.Հավաքվել էին մեծերը հայոց,Ու աչքերն հառած դեպի զանգատունԱղմկում էին գիշերի մթում: