Տանջվում է ուժգին, վառվում է սերը,Հուզվում են. փրփրում նըրա ջրերը,Սակայն չեն հասնում քնքուշ փափագին,Ծանըր տնքում են, հեծում մոլեգին...Ամպերի տակից,Իր մթին գահիցԲոլորը տեսնում լուսինը անքունԵվ բանաստեղծին պատմում է թաքուն,Թե ինչպես ծովը գիշերվա մթնումՈւռցնում է իրեն կուրծքը տարփալի,Երկինքը հազար աչքերով ժպտումԵվ գաղտնի սիրո համբույր է տալի.Եվ իրար համար երգեր են ասում,Իրար փայփայում, գգվում, արտասվում,Ինչպես կենդանի, զգայուն մարդիկ...Եվ բանաստեղծը տխրում է սաստիկ,Նախանձում է նա, թե ինչո՞ւ չունիԻնքն էլ էն տեսակ մի վեհ սիրուհի: