Զգույշ նրան եմ մոտենում, լավ է, որ մութն էր, — արմունկն կսմթում եմ ու կամաց ականջին ասում. «Այդ ի՞նչ ես անում, ա՛յ մարդ, այդ թանկնոց ժամացույցը ինչո՞ւ ձեռը տվիր, ի՞նչ ես ուզում մատանին էլ ցույց տալ. տե՛ս ասում եմ, նրա միտքը գեշ է. երդում եմ ուտում, որ դա գլխիդ մի խաղ կխաղա, անկշտում աչքերը չե՞ս տեսնում, տնով-տեղով ձեզ կուլ տալ է ուզում: