Անցնում է գերին, անցնում շարեշար,Էլ մարդ չըմնաց, գընա՛ց ինչ որ կար,Դատարկ է սակայն վանքը տակավին...Թեմուր զարհուրած դառնում է չորս դին.— Զարթո՞ւն եմ արդյոք, թե երազ տեսա...Հայտնեցեք ինձ շո՛ւտ, ի՞նչ հըրաշք է սա...Գընում են տեսնում մարդիկն իր ղըրկած—Մեր հայր 0հանը՝ աղոթքի չոքած,Աչքերն երկընքին, միրուքն արցունքոտ.Ով որ հայ ազգից մըտել է իր մոտ,Իր սուրբ աղոթքով, կամքով վերինի,Փոխել է իսկույն, դարձրել աղավնի,Բաց պատուհանից թողել ամենքին,Թըռցրել դեպ իրենց լեռները կըրկին,Ու հիմի վանքում էլ չըկա ոչ ոք,Ինքն է աղոթում մենակ, ծընկաչոք: