Եթե մայրաքաղաքում ապրող, ռուս հասարակության լավագույն ներկայացուցիչների մթնոլորտում շնչելու պատիվն ունեցող ու արտասահմանյան կրթություն ունեցող և խելոք համարված մի հայ միլիոնատեր չի ամաչում իր թշվառ հայրենիքի երեսին շպրտել իր կարողության հազիվ մեկհազարերորղ մասը ազգի այս օրինական թշվառության օրերում, այն էլ ամիսներ շարունակ լրագիրների էջերում գովվելուց ու փառաբանվելուց հետո, եթե Թիֆլիսի առաջնակարգ փողոցում պալատներ կառուցանող մի ուրիշ միլիոնատեր հայ կամավորների արյունը գնահատում է իր կարողության դարձյալ հազարերորդականով, և. թե մեկն ու թե մյուսը չեն ամաչում այնուհետև երևալ օտարներին, եթե չեն զգում նրանց ծաղրը, արհամարհանքն ու զզվանքը, հապա ինչ ազդեցություն կարող է ունենալ իմ գրիչն այդպիսիների վրա: