Նրան պատմում էր Աբդուլը իր հրաշալի երազների մասին, թե որպես նա խոսակցում էր ծաղիկների և թռչունների հետ, թե որպես տեսնում էր ոգիների սքանչելի ապարանքները, — հիացած նկարագրում էր գիշերների խորհրդավոր լռությունը, լուսափայլ աստղերի դյութական ժպիտը, երեկոյան հովի մեղմիկ շշնջյունը, չինարների տերևների բազմախորհուրդ բարբառը և կանաչազարդ գետեզերքի հրաշալի գեղեցկությունը: