Ախր, ինչպե՞ս չճաքես գարունը անցնելու վրա է, ուր որ է շոգը կգա, այս ամառ դեռ մի պուտ անձրև չի կաթել. այսպես բան ո՞վ է տեսել... այս քանի տարի եղավ, որ բերքի երեսից կարոտ ենք մնացել…	Անձրևն էլ իր համար սովորություն է արել, հենց որ ցանքերը վառվում ոչնչանում են, նա էլ սկսում է դույլերով վրաներս լցվել. այնինչ հեչ պետք չէր. իզուր տեղը փողոցներս, բակներս ցեխ ու ճահիճ է դարձնում... մեղա՛յաստծու... մեղա՛, ժամանակ-ժամանակ մարդու բարկությունը այնպես է դուրս գալիս, որ ստեղծողի հայրն ու մայրը մեկ ես անում: