— Սերը սիրուց կծնի, քույրիկ, — բացատրեց տիկին Սկուհին անկեղծ կերպով. — Ի՞նչ արած, խնամիներս արժանավոր մարդիկ են. իմ հարսնացուի, օրիորդ Սալբիի համար եթե գլո՜ւխս վեր դնեմ, եթե հոգիս մատաղ անեմ՝ կորած չէ. գիտե ՞ս նա ի՛նչ ազնիվ պտուղ է...: