Երւբեմն-երբեմն չախկալը կիրճումԵրեխի նըման լալիս էր, ճըչում,Եվ, հարթ ու փայլուն թեփով փայլելով,Սողում էր օձը քարերի միջին.Չէր ճնշում սակայն երկյուղն իմ հոգին.Ես էլ գայլի պես խորթ էի մարդոց,Եվ սողում էի, թաքչում ինչպես օձ: