Եկան գյուղի ջոջերը,Երկար բարակ պոչերը,Մասնակցեցին խորհրդին,Մի մուկ խոսեց իր հերթին.— Լսե՜ք, մկներ, ցեղակից,Չունեմ որդի, կողակից,Ես մի անտեր ծերուկ եմ,Բայց պատվավոր մի մուկ եմ.Պակսեց ուժը իմ ոտի,Պետք է մեռնեմ անոթի...Սովն է չոքել դռանը,Ախ, մռռանը, մռռանը,Վեր է ընկել մառանը,Ինչքան ասես նազ անի,Ստից սատկի, տազ անի,Մուկ տեսնելիս վազ անի,Գլխից բռնի, կախ անի,Թաթովը տա, խաղ անի,Ուտի, քեֆը չաղ անի,Էսպես զուլում ու կրակ,Դեռ աչքերն էլ ջուխտ ճրագ: