Թողեց վարուցանք, արոր և գութան,Եվ պանդխտության կրեց գավազան,Դեպի հեռավոր, դեպ’ օտար աշխարհ,Տխուր, սրտաբեկ՝ ուղղեց ճանապարհ.«Կերթամ, — ասաց նա, — մի՜ լացիր, կնիկ,Կամ օտար երկրում կըմեռնեմ, կըկորչեմ,Կամ պարսկի պարտքեն որդիքս կազատեմ…