Այս պատմածս ժամանակները մեր քաղաքում ութ-ինը տարեկան մաքուր-կարգին երեխա շատ քիչ էր պատահում. ոտաբոբիկ, գրպանները վեգերով լիքը, վարտիքի փողքերը պատառոտած, գլուխները` բաց, երեսները փոշոտ, ճանկռոտած, բերանները հազար տեսակ հայհոյանք, այսպես էին երեխաները չորսից մինչև տասներեք տարեկանը. մեր ժամանակը խելք, քաղաքավարություն, բարի վարք` խանութի մեջ էին սովորում. տանը — ուզում եմ ասել` թաղերում, փողոցներում– ամեն տեսակ այլանդակություն էր` հարստից սկսած մինչև վերջին աղքատի երեխան: