— Ե՛ս եմ Արտաշ թագավորը հայոց, — խռպոտ, արնախեղդ ձայնով մռնչում էր նա, թողնում իր վերքերը, վեր թռչում տեղից և հարյուհարկանի հայհոյանքներ թափելով ու ծայր աստիճանի երկար, մինչև ծունկերը հասնող, օրանգուտանային ահռելի ձեռքերը թափահարելով՝ հարձակվում էր կալանավորների վրա: