Խավար էր անտառում այդ նոր, և ծառերը, կորած խավարում,Կմախքներ էին կարծե ս սև, որ պարզած ոսկորե ձեռներ — ՜Մեզ բռնել էին կամենում, քաշքշում էին ու հրում,Եվ մահվան սառնություն բուրում, քրքջալով մտքերին մեր վեհ: