«Ի մատենագրութեանս յայսմիկ, ասում է գիտնական Մսեր Մագիստրոսը, զդրոյն, այն է, զհինն, զկանոնաւորն եւ զհարազատն մեր ի կիր ասի բար-բառ, եւ ոչ զնորն չմշակեալ, իմա՛ զռամկացն զկողմանց կողմանց զաշխարհիկն անուանեալ, աղխազուր լեզու, զի որքան համեղական եւ ազգոյ եւ գեղեցիկ է առաջինն, այնչափ անհամ է վերջինն, թոյլ, տգեղ, անհեթեթ և զուրկ միանգամայն ի կարի կարեւորացն կանոնաց ուղղախօսութեան, որպես եւ շատք իսկ ոչ յաննշանից արանց` որ քաջահմուտ լեզուիս ճանաչին, վկայեն անաչառապէս»: