Երբ ճամփաները դիակների տեղԲուրյան ծաղիկներ կփռեն շքեղ,Երբ էլ գաղթանան չի լինիլ քաղցած,Երբ խոսք ու ժողով կլինեն բաց-բաց,Ողջի հետ հայն էլ կապրի ինքնորենԵվ կպահանջի նոր երգեր գրեն —Նա ետ կդառնա նոր աշխույժ առած,Ես էլ էն օրը կըգրեմ «ձեռաց»: