Բայց մոմե այդ գունատ գուսանի թղթի պես ճերմակ շրթերիցՀորդում էր երգը հանկարծ — ամպրոպի, որոտի՜ պես թափով...Եվ ո՞վ էր տվել այդքան ուժ, այդքան թափ ու շնորհ վերինԱյդ մոմե դեմքով գուսանին — և նետել նման մի թափոր…