Այ մարդ, ախր ես դուռ-դրկիցներից ամաչում եմ. խալխը անդադար երեսովս են տալիս, թե` քանի ժամանակ է աղայի մեռնելը, բայց դեռ վրան քար դրած չէ. ինչ էլ լինի` էլի մեր ազգականն է. մենք չհոգանք` ո՞վ պիտի հոգա. գնայիր Սուրբ Խաչ, մի քար կտրեիր ու բերեիր, դնեիր գերեզմանի վրա. հա՛մ հոգիներուս վարձք կլիներ, հա՛մ էլ խալխի լեզվից կազատվեինք: