Հեռվից, հազիվհազ քայլելով, մի աղքատ ծեր մարդ է գնում, կեղտոտ գդակով, մաշված, ձեթոտ, հին վերարկուով, փողքերը պատառոտած շալվարով, տասը տեղ կարկտած կոշիկներով, երեսը երկու շաբաթ չսափրած, քթախոտից սևացած թաշկինակի մեջ դրած մեկ, մեկ ու կես գրվանքա կարտոֆիլ և մի կտոր էլ լյարդ. սկզբում չիմացա ով լինելը, հետո լավ որ նայեցի, ճանաչեցի` հիշյալ աղան էր: