Բայց քեզ տեսնելուց օրեր անցկացած,Երբոր վերստին տեսա լուսաբաց,Հասկացա գաղտնի կապերը բնության, —Բացվում էր պայծառ առավոտն ամռան,Եվ ցոլանալով շաղախվում էինՎաղ արշալույսի շողերն առաջինՋինջ կապուտակին անամպ երկնքի,Որ գիշերային քողը յուր դեմքի —Թեթև մշուշը դեռ արևմուտքումԻսպառ վայր ձգել չէր համարձակվում,Մինչ առավոտյան լույսի երերունԺապավենները խայտալով սիրունԵրկնային ծովի կապուտակ ծոցումՀեռո՛ւ և հեռու էին տարածվում.Եվ մի կյանք, ասես, նուրբ ու սիրազեղԾանոթ ակնարկով խաղում էր այնտեղ.Ծանոթ էր թվում կապույտն երկնքիԵվ ծիծղուն շողը անտես արեգի...