— Ինչի՞ պիտի մոռանամ որ, շատ լավ էլ հիշում եմ, — ասաց Կալուստը…	դե, այն է ասածս…	Անցյալ օրը իրիկվա զանգերի ժամանակ, պյուլվարթի77 կողքից անցնում եմ…	Օղորմած Աստված, ժողովուրդ, ժողովուրդ, որ եթե ասեղ գցեմ ասես, ասեղ գցելու տեղ չկա. հայ, ռուս, յանկա, բանվոր, մեծավոր, գրագետ, վաճառական, սպասավոր, արժում, չարժում, բոլորը խառնվել են, իրար անցել, այնպես որ շունը տիրոջը չի ճանաչում…	Եղբայր, այս էլ բան չի…	չեմ կարծում, որ այսպիսով մեր հայը երկար դիմանա. մեր կանանց բանը շատ դժվար է...