Այո, հարք և եղբարք, կցանկանայի որ դուք զարդարված լինեիք առաքինությամբ այնչափ, որ ես, ձեր համեմատությամբ, համարվեի անպիտան և նախատվեի ձեզանից իմ տկարության համար, որ ժողովուրդն յուր թշվառության օրերում մխիթարվեր ձեզնով և կարյաց ժամանակ՝ օժտվեր ձեր իմաստութւամբ... և ես չէի նախանձիլ ձեր այդ առավելության: