Ճշմարիտ է, այնտեղ տպվում Էին Հայկակի (Արփիար Արփիարյան) հետաքրքրական թղթակցությունները Կ. Պոլսից, պրոֆեսոր Անդրեաս Արծրունու բովանդակալի հոդվածները Գերմանիայից և Ասիացու (Գրիգոր Արծրունու) մերթ սրամիտ, մերթ ճապաղ ֆելիետոնները, բայց դրանք չէին կարող փոխարինել «Խենթ»-ը, «Դավիթ Բեկ»-ը, «Խաչագողի հիշատակարանը» և այլն-այն ժամանակ հայ գրականության գլուխգործոցները: