Երբ Գրիգորի որդին` փոքրիկ Սևադան, գա հարյուրերորդ անգամ ինձ հարցնելու թե` «Պապիկ, դու ծերացար, աստված քեզ կուրացրեց, իսկ իմ հայրը ինչո՞ւ համար է կույր...», ասա՛, տե՛ր Մարզպետունի, երբ այս բոլորը գան և աղմկեն ուղեղս, խռովեն հոգիս, երբ սիրտս անընդհատ գոռա` «վրե՜ժ, վրեժ անզգամին...», ի՞նչ անեմ ես այն ժամանակ...