Բայց մեկ-մեկ որ ականջովս է դիպչում, թե ինչեր է գրում, մազերս բիզ-բիզ են կանգնում, ասում եմ` փառք քեզ, աստվա՛ծ, ինչ որ չէինք իմացել այն էլ ենք իմանում…Մի կտոր հաց էր տալիս, այն էլ կտրեց ու իսկի հարցնո՞ւմ է՝ կենդանի եմ, մեռել եմ, ինչով եմ ապրում, որտեղ եմ ապրում, — ո՛ր ասես: