Մին-երկու լըռեց, մի օր էլ կարգինԻրեն մարդու հետ սկըսավ կըռվել.— Ես մենակ հոգի, հազար ցավի տեր,Ի ՜նչ ես ուրիշի եթիմը բերել,Նըստեցրել գըլխիս պարապ հացակեր...Հո ՛ղեմ գըլուխը... ես գերի հո չե՞մ՝Ամենքի քեֆի ետևից թըռչեմ...Մի կուռ կորցըրո ՜ւ, կարգի ՜ր մի բանի,Գընա, իր համար աշխատանք անի...Ու հետն սկըսավ ողբալ ու կոծել,Իր օրը սըգալ, իր բախտն անիծել,Թե անբախտ եղավ աշխարքի միջում,Ոչ մի տեր ունի, ոչ մարդն է խըղճում...Գընաց Օհանը երեխի ոտիՄի զույգ ոտնաման բերավ երկաթի,Երկաթի մի կոռ շալակին դըրած,Ու արավ Սասմա քաղքի գառնարած: