— Տեր եմ, ասավ մեր Կարոն,Լուռ կանգնած էր միշտ Մարոն...Հայրն էլ եկավ ու ծեսինԷսպես օրհնեց իր փեսին.— Ջաղացիդ միշտ հերթ լինի,Մեջքըդ ամուր բերդ լինի...Իսկ երբ հնչեց «տարան հա՛» — ն,Նըրան փեսի տուն տարան: