« — Ներողություն...» — ասաց Մազութի Համոն — «դրանք... թոփ գցել... գիտե՞ն...». — «Այո՛, ճիշտ այդպես է» — զինվորական պատիվ բռնելով՝ պատասխանեց գեներալներից մեկը, և Մազութի Համոյի արքայակերպ դեմքը մեղմիվ լուսավորվեց մի մանկական, համարյա իդիոտային, ժպիտով: