Վեր թռավ տեղից Մելիքն ահեղՍարսափից կորած ու խելահեղ,Բայց զսպեց իրեն, շունչը պահեց,Ժպտալով ապա Դավթին նայեց,«Նե՜րս արի» — ասաց — «Դավի՜թ ջահել,Նստենք միասին, մարդավայելԽոսք-զրույց անենք, ապա կրկինԵլնենք միասին, կարգով կարգինՁի-նժույգ նստած, զրահ առած՝Մեր ուժը փորձենք զորքի առաջ»: