Թեպետև մեր ուխտի ձեռնարկությունը, նորա ակներև պտուղը և օգուտը նոքա քաջ ճանաչում լինին. պարզապես ասելով` հայը սիրում է լավ գործ, լավ աշխատանք, լավ պատմություններ, անցքեր, անուշ խոսքեր, только чтобы даром. Էլ նա չի՛ հարցնում և չի ուզում իմանալ` ինչ հնարով պիտի կատարվին այդ բարի բաները. նա կարծում է, եթե դաշտը բսցնում է առանց մարդու աշխատանքին խոտ, ծաղիկ, սունկ և այլն, ուրեմն` նույն կերպով էլ պիտի գրվեն նորա համար լավ գրքեր. պիտի տպվեն, և մեր պատվելի հայը միայն պիտ կռանա, որ հավաքե ցանկացածը: