Շատ չեմ սիրում դատարկ զրույցներ անել, ուրիշի միսը ծամել, դրանց դատավորը մե՞զ են դրել, ինչ է…	Հա՛, ինչո՞ւ չէ, մի քիչ քեզ համար չափավոր զրույց արա, մարդ ես, իհարկե կուզես հանկարծ մի քիչ սիրտդ բացել, զվարճանալ, բայց ժամերով, օրերով` դա արդեն հոգու էլ մեղք է, գրպանի էլ վնաս է, որովհետև հայ ասածդ փամեշչիկ չի, որ ճորտերը դատեն, իրենց տան, նա էլ պատրաստ ուտի, միլիոնչիք չի, որ փողի տոկոսը նստի ուտի, մենք հայերս, օր դատող, օր ուտող մարդ ենք, մեզ համար ժամանակ ասած բանդ փող է, որին սազի, չսազի, հայերիս հեչ չի սազի ժամերով նստել ու դատարկ-դատարկ խոսել…	բայց անցյալ օրը անցնում եմ խանութների շարքի առջևից, այն անկյունը չկա՞, բավականին տղաներ հավաքվել են, ժամերով զրույց են անում... այդ մեկ չի, երկու չի՛, երեք չի՛, ամբողջ օրը առավոտից գալիս են, այդ անկյունում զրույցի են բռնվում, հազիվ մինչև կեսօր լեզուները անդադրում լըպը՛ռ-լըպը՛ռ-լըպը՛ռ-ից հրաժարվում են, այնտեղից գնում են տուն, ճաշները ուտում են, նոր-նորից հավաքվում են, նորից սկսում են զրուցել…	Մի հարցնես, ի՞նչ է այդ ասածները մեղքդ լամ որ, բոլորը դատարկ է, կամ հնարած սուտ բան է, կամ ուրիշի բամբասանքն է: