Արբած իր կույս թարմությանից ու իր գեղից գերբնակնԳըլուխս իջավ, անգիտակից համբուրեցի ես նըրան...«Ափսո՛ս...» կանչեց. ըսթափվեցի. չըքացել էր նա անհետ.«Ափսո՛ս, թշվա՛ռ...» ղողանջում էր ու մարում էր սըրտիս հետ: