Ետ դա՛ռ, անցավոր, ա՜խ, ո՞ւր ես գնում,Մի՞թե արյան ծովն առաջիդ չտեսնում.Քո խեղճ ազգի ջանն առաջիդ ընկած,Արինաշաղախ հողումը քցած՝Մանուկն մոր սրտին, հարսը փեսային,Որդին հոր դոշին, աղջիկն մոր ծծին,Կաթը բերնումը, ձեռը նրա ծոցին,Արյուն, արտասուք, մազ ու հող, երես՝Իրար շաղախված, հնձած ծաղկի պես,Քուչա, ճանապարհ բռնել են, փակել,Քար ու դաշտ ու հող արնով լվացել,Քեզ ձեն են տալիս, թե որ անց կենաս,Խլղարաքիլսեն մտնես կամ դուս գաս,Աչքդ մեկ գետնին քցի՛ր ու ասա՛,Աղլուխն ա՛ռ ձեռդ, սրբի՛ր ու մեկ լա՛.Չոքի՛ր Էն հողի, է՛ն դաշտի վրա,Նայի՛ր երկինքը ու լա՛ց, սուգ արա՛,Հիշի՛ր նրանց հոգին, պահի՛ր քո մտքում.Թե մեկ ազգ իրան, որ էս աշխարքումՉի՛ պահի, թշնամուն ինքը գերի կըլի,Աստված էլ նրան աչքից կըքցի: