...Հիշո՞ւմ ես, Լազգի՛, ինչպես մեր այն երկար գիշերներին դու «Հիրգուն կուգա» ու «նագան» էիր երգում և պատմում ձեր գյուղի հարսանիքների, դաշտային աշխատանքների, չարի ու բարու մասին, և քո դեմքն այդ հրաշալի պահերին գունատվում էր ու հոգևոր տեսք ընդունում, ինչպես ոգևորված արտիստի դեմք: