Իմ եղբայրները օտարության մեջԻնձ ասում էին. — Կարոտ ենք, երգի՜չ,Մեր հայրենիքի երգերիցն ասա՜.Քո երգից նորաՄայրական զըվարթՀողի ու ջըրիԵվ մեր հարազատՀայ ժողովրդիՀամն ու հոտն առնենք,Որ մխիթարվենք...Սիրտս լցվեցավ, եվ հառաչեցի...Նրանք էլ ինձ հետ սաստիկ ցավալիԱղաղակելով արտասվում էին.Եվ հոսում էինԱրտասուքներըՏխուր աչքերից,Եվ մեր ձայներըՄի ծանոթ կսկիծՈւժեղացնում էրԵվ միացնում էր...Եվ, տխրության մեջ կամ թե խնջույքի,Օտար աշխարհքում,Մենք այսպես էինք մեր հայրենիքիԵրգերը երգում...