Բայց մինչև այսօր չի գըտա ոչ ոք,Որ իմ տխրության տաներ քիչ մի հոգ.Ոչ ոք չը խըլեց դարդը իմ սըրտից,Շատ դար ինձ ոչ ոք չեղավ կարեկից.Շատ դար եմ պահել մայրագութ խնամովՕտարի գաղտնին սըրտիս մեջ. բայց ո՞վՄի օր բարձրացուց աչքերը երկինՈւ կարեկցաբար հարցուց–«ո՛վ լուսին,Ինչո՞ւ ես տըխուր, գունաթափ դիմոք,Ի՞նչ ցավ է սըրտումդ, ի՞նչ վիշտ, ի՞նչ մորմոք»: