Ա՛յ իմ չար բախտ, քեզ ի՞նչ ասեմ, արդյոք քեզ ի՞նչ անուն տամ,Թե կույր ասեմ` իրավ կույր ես, բայց այդ դեռ չէ բավական.Դու անմիտ ես, դու հիմար ես, նախանձոտ ես չափազանց,Դու աստված չե՛ս, ինչպես կոչեց քեզ հին դարը դյուցազանց,Կույր է և քո թշվառ կյանքը և այդ պաշտոն տվողը,Ոչ բախտ, այլ աղբ քեզ չէի տալ` պարարտացնել կոշտ հողը,Այդպե՞ս խըղճով կատարում ես Արամազդա պատվերը,Ա՛խ, թե իջներ նա երկնիցը, տեսներ առատ հունձերըՔու այլանդակ սերմնացանին, էլ ի՞նչ սուր-սուր նա սլաքներՊիտի շաղ տար քու գըլխին…Քեզ շատ անգամ ես տեսել եմ երիզապինդ աչքերով,Կու՞յր ես արդյոք, թե՞ գիտությամբ ման ես գալիս այդ կերպով.Բայց կուզեի, որ դու մեկ օր հանգամանքե ըստիպված`Այս աշխարհքը ծայրե ի ծայր մեկ ժուռ գայիր աչքաբաց,Ի՞նչ ահարկու տեսարաններ պիտի բացվեր քո աչքին(Ցընորամիտ արարքովըդ լի են երկիր ու երկին). —Կը տեսնեիր մոլի վագրեր հովիվ դրած հոտերուն,Նենգ աղվեսներ, անհագ գայլեր միշտ անպակաս մոտերուն.Կը տեսնեիր դու ժիր մեղվանց բունը` արջի քանդելը,Բյուր մի անմեղ միջատների հացը` ծույլի ուտելը.Կը տեսնեիր դու վարուժան մենակ վու՛-վու՛ն կարդալիս —Նա իր սիրուն աղունակի կարճիկ կյանքիկն է լալիս,Ամպի մեջեն վեր սլացավ սըրաչ շահեն դեպի ծառ,Բռնեց սիրուն աղունակին, անխիղճ արավ չորս պատառ: