— Սակայն ինչո՞ւ,Ինչու է գետը ահեղ փնչում,Եվ ինչու նրա հորձանքի դեմԿանգնեց պատնեշը այդ բետոնե,Եվ գետը, գետը դարձավ խոնարհ...Հե՛տո կրակներ ցոլացին վառ,Կարծես երկինք էր գետից ելել,Օ, մի նո՛ր երկինք բյուրարեգակ...Այդ արևներից ոսկեկրակՀե՛տո ձգվեցին բարակ թելերԴեպի քաղաքը այն հեռավոր —Եվ սի՛րտը, սի՛րտը լցվեց ահով: