— Քանի որ կենդանի ենք, սա մեր ձեռքին կմնա, — պարծենում էր նա, ձեռնափայտը խփելով պրոսպեկտի մայթին, որի մասին նա առաջին և վերջին անգամ Դումայում մի ճառ էր ասել ուղիղ երկու բառից բաղկացած՝ «պետք է նորոգել»: