Կհավատաս, հա՛յ, հա՛յ ութսունս կմտնիմ, օրումս այդքան գեղեցիկ աղջիկ տեսած չէի. ես հո՛ թզուկ կանանցից չեմ, բայց ինձանից դեռ մի թիզ էլ երկար լիներ Թագուշը` ի՞նչ կասեիր. քեզ բոյ եմ ասում` իսկական նոճի, ձեռքերը բարակ, նազուկ մատները, կարծես, մեղրամոմից էին շինած, մազը սև, ունքերը սև, երեսը ձյունի պես ճերմակ — թշերից ալը կկաթեր. նայվածքը, նայվա՛ծքը, ա՛խ, այն հրեշտակի նայվա՛ծքը...