Ա՜խ, ինչքա՜ն արագ է պտտվում, րոպե առ րոպե արագացնում է յուր ընթացքը. ա՜խ, գոնե մի րոպե, մի վայրկյան դադարեր…	Եվ Հեղինեն զգում է, որ ինքը չի կարողանում ոտքի վրա կանգնել, գլուխը շշմում է, աչքերն արդեն մթնել են, էլ ոչինչ չի տեսնում, ամեն բան անհետանում է աչքերից, իսկ ինքը թռչում է անսահման տարածության վրա, հեռո՛ւ, հեռո՜ւ, դեպի անհայտություն, ո՞վ գիտե դեպի ուր... յուր առաջ արդեն բացված են անհատակ անդունդներ, և նա զգում է, թե ինչպես անհուն բարձրությունից ընկնում է ցած, դիպչում մի ինչ-որ աներևույթ ժայռի, օրհասական մի ճիչ արձակում և ուշաթափվում...