Մեր Կյուլզադեն է որ կատաղում է, քուռչերը առնում է այդ կոպիտի երեսին է շպրտում, ամանով խավիծն էլ գլխին է դատարկում, — դուրսեցի հայերը ի ծնե այդպիսի բնավորության տեր են, խև՞ են, թե՞ հպարտ են, դեռ կարգին հասկացած չեմ, այնքանը գիտեմ, որ մեր նախիջևանցիների պես խոնարհ չեն — Կյուլզադեն էլ «այս լաթերը, — ասում է, — թող ձեր չոբանի ոտքին փաթաթաններ լինի», այդ կինը ղասաբի կնիկ է եղել, ասել է ու տնից դուրս է գնացել: