Ա՛խ, հա՜ցը, հա՜ցը, մանավանդ գինին... դրանց սուրբ շնորհներին մատաղ — հատուկ արքայության բանալիներն են. ա՜յդ է պատճա՜ռը, որ տերն մեր Հիսուս Քրիստոս յուր մարմնի և արյան փոխարեն դրեց այդ երկու նյութերը, իսկ ահեղ դատաստանի օրը, մեղավորներին այս հանդիմանություններն է տալիս — «քաղցած էի— հաց չտվիք, ծարավ էի — ջուր չխմեցրիք», բայց այդ վեր ջին բառի վախարեն՝ լավ կլիներ եթե ասեր — «ծարավ էի — գինի չտվիք», գինի եղած տեղը մարդ ջուր չի խմի, այդպես չէ՞, — հարցրուց նա կատականոք տեր Մարկոսից: