Ստվերներն իջնում ու փարվում ԷինԴեմքիդ, իմ հոգուն.Մթնում էր հեռուն խանձված հոգու,Որպես իրիկուն.Երազները, քո՜ւյր, երանգներ էին,—Խամրեցին միգում, —Խամրեցին, հանգան մայրամուտայինԻրիկնաժամում մանուշակագույն...