Եվ քշեց Դավիթն ապա իր ձին,Որ խփի հարվածն իր առաջին,Մոտ վազեց սակայն մի պառավ կին,Մսրամելիքի մայրն էր՝ հագինՄսրա զգեստներ՝ մետաքս անգին.Եկավ, փաթաթվեց Դավթի ոտքին.«Ի՜նձ բաշխիր» — ասաց — «Զարկդ առաջին»: