Եվ կանգնեց Դավիթը նրա դեմԱնսասան, անահ, դեմքով վսեմ,Հայացքով պայծառ, ժպիտով սեգ,Բոցավառ, ինչպես պայծառ արեգ»Մսրամելիքը իր ձին քշեց,Հեռացավ, եկավ, և ապա շեղՀարվածով դժնի, թափով ուժեղ,Հարվածեց Դավթին, որ նրա սեգ,Բարձրաբերձ կուրծքը միջից կիսե: