Արյան մեջ էլ էս ինչ հյուլեն պակսեց կամ չէ՝ շատացավ,Ու մարդն ահա այլ կերպարանք — այլ բնություն ստացավ...— Էդ ամենը հրաշալի, կանչեց արքան անհամբեր.Բայց ասացեք, ո՛վ խորիմաստ, ո՛վ բազմագետ գիտուններ,Ինչպես անենք, որ իմ այգին դառնա դրախտն առաջվան,Իմ մարդիկը գազանացած կրկին լավերն է՜ն [վաղվան]: