Կար պոետ մի անունը Տերյան,Մի պոետ մեղմախոս ու խեղճ, —Նա մի օր եկավ ու երգեցԱյդ բարդու հմայքը բուրյան. —Եվ սիրեց մեր ոգին նրան,Պոետին այդ տխուր ու բարի,Որ կառչած բարդու այդ ծառին՝Մորմոքած իր վիշտը նաիրյան: