Մի խենթ ծընվեց հայոց ազգին,Ոչ ահ գիտի, ոչ տեր ու մեծ,Գըլուխս էսպես տըվավ ջարդեց.«Չե ՜մ տալ, ասավ, իմ հոր ոսկին,Չեմ տալ կանայք իմ հայ ազգին,Սասմա երկիր ձեզ տեղ չըկա...Քո թագավոր, ասավ, թո ՜ղ գա,Թող գա՝ ինձ հետ կըռիվ անի,Թե ղոչաղ է՝ զոռով տանի»: