«Որ այդպես է, — ասում է Կյուլզադեն, գնա՛ հայի հողը — այսպես-այսպես խրատում է ու տեղը ցույց տալիս — կամ պապայիս կենդանի բեր առջևս կանգնեցրու, — ասում է, — կամ երբ որ կենդանի չէ, մեռած է, նրա գերեզմանից մի բուռ հող բե՛ր, — ասում է, — նրան մեռցնողներին ազգով-տակով մեռցրո՛ւ, որ հորս մահվան վրեժը սրտիցս դուրս գա», — ասում է: