Մի անգամ սոցիալիստների մի ճաշկերույթում, ուր ես ևս ներկա էի իմ բարեկամ Վասիլի Դավիդովիչ Հորդանյանի հետ, Ժոռեսը բարձրացավ խոսելու, նրա մոտ նստած էր Ժյուլ Գեդը, նա դարձյալ ոգևորվեց, դարձյալ նրա հուժկու բազուկները սկսեցին ճոճալ օդի մեջ, դարձյալ շապկի թևերը օդը ցնդեցին, բայց այս անգամ արկածով — նրա ձեռը դիպավ Գեդի գլխին, խեղճ գիտնականը ցավ զգաց և, ետ նայելով, ժպտաց բուն փիլիսոփայի մեղմիկ Ժպտով, որ բարձր մտքի արտացոլումն է: