Պահերին այդ դեմքը նրա դառնում էր դժնի, արյունռուշտ,Խռպոցի էր փոխվում ու ճիչի նրա ձայնը պայծառ ու մաքուր, —Սևանում էր սիրտը մի պահ, դառնալով անհուր ու անուժ,Եվ քարե ընկերոջ նման՝ քայլում էր նա էլ՝ ինչպես կույր: