Սակայն չէ, նա կա. անբա ՛խտ ալևոր,Կուրծքդ երևի դեռ չէ եռացել,Մենակ է աճել հասակդ բոլորԵվ առանց կյանքի հանգել, ծերացել.Բայց երբ սոսկալի առանձնության մեջԻնձ պաշարում է սարսափը մահուԵվ ունայնության մտքերն հոգեմաշԻնձ երևում են տխուր, ահարկու,Շուրջս չեմ գտնում փրկության նշան: