Նա մի աղջիկ էր, մի դիցուհի՛,Որ օրերո՛ւմ այն տրտմաթախիծՔեզ նայեց նազով ու ծիծաղեց —Մի գավառական գեղեցկուհի…Նա խոստացա՛վ քեզ երգեր երգել,Բերել կարոտներ ու անմար փառք, —Բայց երբե՛ք, երբե՛ք նա քնքշաբարՉփարվեց կրծքիդ ու չգերեց: