Ժրագլուխ Մխոն — որ նախածանոթ է մեր ընթերցողին— եկեղեցու դռները շառաչմամբ փակեց, և ահագին ծանր բանալին գրպանը դնելով, դուրս եկավ ժամատան բակից և քայլերը ուղղեց դեպ գյուղամեջը, այսպես խոսելով ինքն իրան– — «ո՜րքան կամենում եք՝ կերեք, ո՜րքան կամենում եք՝ խմեցե՜ք, ա՜յ հիմարներ, բայց առավոտյան դարձյալ պիտի քաղցենաք, այնուհետև, հիսուն օր շարունակ ձեզ հետ եղբայր են ոսպն ու լոբին: