Եվ չտեսա՞վ իմ սիրտը միթեՄութ հողմերում այն — ո՛ւժը մեր նոր,Որ վարանքո՛վ մի դեռ նո՛ր, դեռ նո՛րԵլնում էր նո՛ր էր, նո՛ր էր հորդել...Եվ մի՞թե, մի՞թե, մի՞թե չերգե՞ցԵվ չողջունե՞ց իմ սիրտը խնդունԱյն առավոտը — այն խոր մթնում,Խոր խավարո՛ւմ այն — արևն այն կեզ: