Որդու ստահակությունները թեև վերջացած չէին, բայց նրա համար ո՛չ ծեծում էին նրան և ո՛չ խայտառակում, այլ մի փոքր տրտնջում էր ժողովուրդը, այն էլ ո՛չ ուղղակի Մինասի, այլ ընդհանրապես բոլոր հոգևորականոց վրա. իհարկե, ամենից առաջ Սուրբ Աթոռի հոգևորականների վրա. որին համարում էին դրդիչ և սկզբնապատճառ հայ եկեղեցականների խառնագնաց վարքին. իսկ Մինասները և նրա նմանները լռելյայն ապրում էին սուրբ Էջմիածնա հովանավորության ներքո: