«Չէ՛, — ասաց, այն քու իմացածդ նարգիզ չի, հայերեն չգիտեմ ինչ են ասում, ռուսը նրան նայաթքի է ասում, նա վայրի, հոտած ծաղիկ է. մի անգամ որ բաղչադ մտցրիր, մեկ էլ ձեռքից չես պրծնի, բսնում է, բսնում է, հետո էլ թոռոմում ու անհաշիվ սերմ է ցած թափում. ու այդ սերմերը անձրևից հետո նորից բսնում են. թո՛ղ դրան, անշահ, աներես բան է. նա ի՞նչ հորս ցավի նարգիզն է. նարգիզն, ա՛յ, այս է: