— Էլ ի՞նչ մնաց պակաս, — խոսեց նա. — արդեն մարախից հետո սովը մեր աշխարհից չէ վերանում. սրածությունն էլ վրա հասավ... իսկ սուտ մարգարեքը... ա՛խ, այդ անիրավ մոլորեցուցիչները... մեր միջո՜ւմն են... մեր տներումն են բույն դրել, բա՜յց մենք չենք հասկանում: