Բացում ես աչքերդ աշխարհին,Եվ տեսնում, որ իրո՜ք արթնացել ես...……………………………………………..Չի՞ կարող — հե՜նց այդպես — պատահել,Որ հանկարծ աչքերըս բանամ —Եվ — իսկապե՜ս — արթնանամ, —Եվ զգաստ երբ շուրջս նայեմ —Վերջապես զգամ, որ իրո՜քՎերջացել է արդեն զառանցանքը, —Եվ շուրջըս — նո՜ւյն ծանոթ կյանքն է,—Որ երա՛զ էր զառանցանքն այս բոլոր...………………………………………………………………………………………………Արթնանամ — և շուրջըս տեսնեմԻմ սենյակը, — այնպես, ինչպես միշտ,—Ո՜չ մի բան չթվա ուրիշ —Այն օրից, երբ քունն սկսվեց...<1936—1937>