— Հենց որ ինձ տեսնում էր, — շարունակեց այրին Վարվառեի խոսքերով, — գլուխր կրծքին քաշ էր ձգում, համեստ, խոնարհ, սկսում էր ձեռք ու ոտքս համբուրել, երդվում էր յուր հոր ու մոր գերեզմանով, թե ինձ օրեցօր ավելի է սիրում: