Իսկույն հետևեց խուլ գըրգըռոցը,Քարով ու հողով լըցրին էն փոսը,Դագաղն էլ, ինքն էլ ծածկվեցին հանկարծ,Ասես թե բընավ աշխարհ չէր եկած,Եվ այսուհետև երբե ՛ք, հավիտյանԷլ չէր տեսնելու արևը նըրան...Հուղարկներն այնժամ մոտ եկան մի-մի.— Է ՛հ. աստված նըրա հոգուն ողորմի.Մի օր էլ մենք ենք էսպես գընալու,Կյանքն էլ է դատարկ, մարդն էլ է դատարկ,Ո ՛վ է աշխարքիս վըրա մընալու.Անցավոր են ողջ — բախտ, վայելք ու փառք...Ասացին՝ հանգիստ հոգոց հանելով,Ու դարձյալ հանգիստ զըրույց անելովԳընացին իրենց տըները անհոգ: