Սարսափեց, դողաց և միանգամից,Ինչպես որ հանկարծ զարթնում են քնից,Սթափվեց Մեհրին, նայեց դես ու դեն,Ինչպես նայում է վախեցած երեն,Եվ մի միտք նրա դեմքըն այլայլեց. —Խոշոր աչքերում վրեժը փայլեց,Վայրենի ձևով, զգույշ ու կամացՄի քանի քայլով թուրքին մոտ գնաց,Ձեոքերը փռած, քնած էր թուրքը,Ծանր ու երկար շնչում էր կուրծքը.Կամաց խանչալը պատենից քաշեց,Օսմանը հանկարծ բազուկը շարժեց,Թեթև թռիչքով ետ թռավ Մեհրին,Խանչալը պահեց գոգնոցի տակինԵվ անշարժ մնաց, մինչև որ դարձյալՕսմանը սկսեց հանգիստ խռըմփալ: