«Անզուսպ կատաղած երբեմըն իզուրՊոկ էի տալիս ես հուսակըտուրԻրար խըճըճված բաղեղ ու մացառՇուրթըս անտառ էր, անեզըր անտառ,Հետզհետե խոր, խիտ ու ահռելի.Եվ բազմությունով սև-սև աչքերիԳիշերվա մութը հետևում էր ինձԱմեն մի թըփի, ճյուղի արանքից: