Որ իրենՀարկ է հանձնել իր դերը սեփական...Որ չի կարող այլևս նա ինքնիրեն զսպել…Հասկանո՞ւմ եք՝ այսպե՜ս.Ո՜չ ավելի, ոչ է՜լ մի մազաչափ պակաս...Շարժուձևով մի փոքր ծիծաղաշարժ,Եվ սուլելով թեթև, արկածային մի երգ,Անփույթ՝ նստում է նա իմ սեղանի վրա,Նետում է ոտքը ոտքին,Եվ պնդում է, թե ինքը հեղինակի մտքիՀանճարափայլ ծնունդն է...