«Իսկ ի՞նչ էր տեսնումՄեռնող այն բազենԱյդ անապատումԱնտակ ու անեզր...Ինչո՞ւ են նրանք,Մեռնելով հավետՀուզում հոգին մերԻրենց սիրո՛վ այդ՝Դեպի թռիչքը,Դեպի երկինքը...Ի՞նչն է պարզ այնտեղ...Չէ՞ որ կարող եմԵս ի՜նքս իմանալԱյդ ամենը — գեթՄի փոքր պահովԵրկինք թռչելովԱսաց և արավ: