— ՆաԼուռ, անթարթ նայեց նրա աչքերինԵվ ասաց. — «Այո ... մի փոքր... երեկ...Ժողովից հետո...» — Եվ կրկին նա լուռԹեքվեց իր հսկա մատյանի վրաԵվ խորասուզվեց հաշիվների մեջ...…………………………………………ԱյսպեսՄի անգամ ահա այդ փոքրիկ մարդու,Այդ հաշվետարի մոտով, այդքան մոտ,Թնդալով անցավ մեր մեծ առօրյան,Նա անգամ զգաց, շոշափեց մտքովԸնթացքը նրա հսկավիթխարի, —Նայեց նա մի պահ հրաշքի նմանԻր աչքերի դեմ բռնկված այդ վեհ,Այդ շռնդալով անցնող պատկերին—Եվ ընկճվելով նրա ամեհիՄեծության ներքո, այդ անգրկելի,Անհուն վեհության — սուզվեց նա կրկինԻր սովորական մտմտանքի մեջ...