Ոսկի բանտից՝ նեղ ու խավար,Սըլանում էր միտքն անդադար,Դեպ վե՛ր, դեպ, վե՛ր...Ու հիշում էր,Թե մայիսիԱրշալույսիՋինջ երկընքումՈ՛նց էր երգում,Խորո՛ւնկ, անվե՛րջ,Լույս ծովի մեջԱնփույթ լողում,Խընդում, խաղում...Միտն էր բերում,Տըխրո՛ւմ, տըխրո՛ւմ,Ու էն կյանքի հուր կարոտով,Նեղ վանդակում, կոտրած սըրտովՀընչում էր ողբն իր գերության.«Վա՜յ, վաթա՜ն... վա՜յ, վաթա՜ն…»— Ո՞րն է սրա լավ վաթանը,Որ չի կենում իր ճոխ տանը,Ո՜չ մի ուրախ երգ է երգումԷս ոսկեղեն թանգ վանդակում: