Գիտեր, որ արդեն երկրին Սասուն,Իր ժողովրդին ռամիկ ու սուրբԹեկուզ փորձանքներ իջնեն բազում,Որքան էլ տևեն նոքա երկար —Ահա Դավի՜թը իր դյուցազուն,Իր ժողովրդի բազուկը սուրբ՝Ե՜վ արդար, և՜ վեհ, և՜ աներկբա...Ցնծաց նա սրտով իր աներեր,Այդ ինքն էր կարծես ծնվել երեկ,Խոր խավարի մեջ տեսել ցերեկ.Փարվեց կարոտով որդուն նորեկ —Խանդով խնդագին գրկեց նրան, —Փակեց նա ապա աչքերը սեգ —Եվ ինքն էլ, կինն էլ ընկան — մեռան