— Ընչի՞ չես խոսում, ընչի՞ չես նայում,Իմ օր ու արև, կյանք ու ջան՝ որդի,Դու իմ գերեզմանն ընչի՞ ես խըլում,Թըշնամի՜ որդի, դավաճա՜ն որդի…Բայց չէին բացվում աչքերը փակված,Շուրթերը սառել, չորացել էին,Նըրանց արանքից ատամները բաց՝Սիպտակ շարքերով երևում էին: