Խրիմից նոր եկած տարիները ծերերն ասում էին (ես էլ շատ ջահելներից չեմ. Աստծով, մեծ պասը որ գա` յոթանասունիննս կլրացնեմ ութսունի մեջ կմտնիմ), մենք էլ աչքներովս տեսել ենք, առաջվա տարիները, մեղայաստծու, այսպես ճռճռան սառնամանիք, բուք ու բորան մինչև ապրիլ ամիսը ո՞վ էր տեսել. վերջին ցրտերը բարեկենդանի օրերին էին լինում. ջահելները սահնակներով փողոցից փողոց, թաղից թաղ ման կգային. ցուրտը մի քիչ թշները կկծեր` պրծավ գնաց. հենց որ մեծ պասը մտնեինք, ձյունը կսկսեր հալվել, եղանակն էլ` կմեղմանար: