—Նա չէ՜ր էլ կարող երևակայելԴեռ երեկ, որ այս ածխադեմ մարդիկԿարող են երբեք լինել ընդունակԻնքնազոհության և հերոսության, —Որ մարդիկ այդ մութ կարող են իրենցՍրտերում կրել ոգևորությանՀուրը սրբազան, այն հուրը, որովԴառնում է մարդը աստված ու հերոս...Այո ՜ — տարիներ շարունակ իրենՀամոզել է նա, որ մարդիկ այդ մութԼոկ ուտելո՜ւ են ընդունակ, այո՜, —Ուտելո ՜ւ միայն և ծանր, դժվար,Անմարդավայել, սև աշխատանքի, —Բայց այսօր ահա, ընդամենը միԺամվա ընթացքում, փլվում է հանկարծԻր, տարիների ընթացքում կոփված,Համոզմունքների շենքը անհողդողդ —Եվ չի ՜ հավատում իր աչքերին նա,Դժվարությամբ է իր միտքը ահաԵնթարկվում իր նոր, անհասկանալիԶգացմունքների եռուն հորձանքին...Եվ ո՞նց պատահեց ամբողջը...