— Ողջո՛ւյն, ասավ, բարի Ալամ, ողջույն վշտոտ թագավոր,Էս աշխարհքում թե մի ճար կա, մի հընար կա քո ցավին,Էն Հազարան ազնիվ հավքն է, որ դու չունես տակավին,Որ երգում է հազար ձենով, հազար ձևով կանչելով,Հետն էլ բուրյան մշտադալար վարդ է թափում փնջերով.Եթե երգի [նա մի անգամ], կամ < . . . . >	նա մի օր,Փուշ ու տատասկ վարդի կըփոխվեն, վարդ կըծաղեն նորից նոր,Ու պահապան քո ծառաներ, որ դառել են այժմ արջ,Ետ կըդառնան քնքույշ մարդիկ, ազնիվ ու լավ, քան առաջ...— Ո՛վ երկնառաք բարի դու ծեր, գոչեց արքան < . . . >Պարգև կըտամ ինչ որ ուզի ավետաբեր քո լեզուն.Բայց ո՞ր երկրում, ո՞ր անտառում, ո՞ր սարում է նա երգում...— Միշտ երջանիկ կախարդական անկոխ, անմեռ աշխարհքում...Ասավ ծերը, քամի դարձավ ու չըքացավ իր աչքից,Ապշեց արքան, քշվեց արքան աչքով տեսած հրաշքից: