Կանչում էր այնինչ վերևից, բլուրի գագաթից, դժնիԱյն շեփորը ձայնով չարագույժ, — և գնում էր թափորը վերև,Անցնում էր անվերջ՝ ողողված արնագույն ցոլքերով լուսնի,Եվ գնում էին արդեն մերկ մանուկներ, կանայք և ծերեր: