— Ո՛չ, ո՛չ, պարո՛ն, ես չէի ուզում այդ ասել... բայց դո՛ւք. դուք էլ խո էգուցվա համար ուտելու բան չունիք, — ասաց նա այնպիսի հրեշտակական կարեկցությամբ, որ քիչ մնաց` մոռանալով նորա սուգը և ցավալի ներկա վիճակը` տեղն ի տեղ առաջարկեի սիրտս և ձեռքս (մի՛ զարմանաք և մի՛ դատապարտեք, իմ պատվական կարդացողներ, որովհետև այն ժամանակ ես տասնևինն տարեկան էի):