— Այն հարստությանն ես ի՞նչ եմ անում.Ա՛խ, Մհե, Մհե, դու չես իմանում,Ինչն է ինձ տանջում, թե որ իմանաս...Այն օտար երկրում որ հիվանդանաս,Գոնե, ո՞վ պիտի քեզ սառը ջուր տա,Պատռածդ կարի, կեղտդ լվանա...Ազիզ օր կըգա, դուն անտուն, մենակ,Կուչ կըգաս սրա-նրա պատի տակ...Լցվեց, հեկեկաց Մեհրին դառնագին.Սիրտ տվեց Մհեն, — Բան չըկա, ա ՜յ կին»…