Վերևն, ինչպես միշտ, փայլում էր արև.Բոլորն աշխարքում կարգին ու հանդարտ,Ու ինչպես երեկ՝ էնպես ամեն մարդ...Բայց երկինքն էնքա՛ն պայծառ էր այնօր,Եվ պայծառությունն էնքա՛ն էր տըրտում,Տըրտմությունն էնքան խոր, հանդիսավոր,Որ թըվում էր ինձ, թե ջինջ կապույտում՝Վերջին հըրաժեշտ տալով աշխարհքին՝Ճախրում էր նըրա հեռացող հոգին...Ու մըտքովս անցավ հանկարծ ակամա,Թե արդյոք նըրա աչքերը անմահՆայո՞ւմ են ներքև, տեսնո՞ւմ են ինձ էլ,Թե ո ՜նց եմ ցավիս տակին կորացել...Եվ կամ ո՞րն է նա. էն շո՞ղն է պայծառ,Որ զըվարթ խաղով, աշխույժ ու կայտառԿորչում է, մըտնում թուխպ ամպի ետև,Ազատ, երկնաչու էն ա՞մպն է թեթև,Թե՞ էն աղավնին, որ հիմա թըռավ,Անփույթ ճախրելով՝ ջինջ օդում կորավ...