Ես ասացի. — դու ծաղկում ես,Որպես շըքեղ մի գարուն,Եվ բոլո՛րը, ինչ որ ունես,Կյանք է թովիչ ու սիրուն...Միայն, ափսո՜ս, սիրտդ է մեռած,Մենակ նա է չոր քեզնում...Նա հառաչեց և ինձ ասաց.— Մենակ սիրտս չես տեսնում: