Օ՛, դու չե՜ս այսօր մեր ցնորքը,Նո՜րք, անօ՛գ մահացող ավանԵլնում է մի նո՛ր ԵրևանԵվ նայում է մեր նո՛ր ոգու խորքը.Օ՛, ուրի՛շ, դա ուրի՛շ մի նորք է՝Բարձրացած ճիգերով մեր այն —Մեր ոգուց՝ թեկուզ նաիրյան,Բայց ուրի՜շ խոհերով բորբոք: