Քանի՞ ինձ պես ձի, իշի չեմ ասում,Որ խաթրդ մնա, մեր բանն եմ պատմում,Քանի՞ բոզ յաբու՝ առըխ ու մաշված,Քամակի ոսկոռքն հենց բիզ բիզ էլած,էս օր չոր խոտի կարոտ են մնում,Տաք գոմի հասրաթ՝ ցրտում ու սովումՏանջվում, չարչարվում, յա սոված սատկում,Յա բեռը կրում»: