Բայց ի՛նչ, գերի, վանդակի մեջ,Թըռչնակը լուռ նայում էր խեղճՀեռո՛ւ-հեռո՛ւ ճոխ մարգերին.Միտն էր բերում կյանքը նախկին,Երբ որ ազատ,Էն ցողապատԹարմ արոտում,Թավիշ խոտումՄան էր գալի,Սորոլ տալի...Միտն էր բերում,Տըխրո՛ւմ, տըխրո՛ւմ,Ու հառաչում,Ցավոտ ճըչումՄաշող կարոտն ազատության.«Վա՜յ, վաթա՜ն... վա՜յ, վաթա՜ն»: