«Տեսեք, տղերք, — ասում էր Էմինը, — մինչև ո՞ր աստիճան ճկուն, ուժեղ, արտահայտիչ և ճոխ է մեր գրաբար լեզուն, որ կարողանում է մինչև անգամ մրցելու մեր օրվա ամենահռչակավոր բանաստեղծի կենդանի խաղացկուն լեզվի հետ և նկարել այնպիսի պատկերներ ու կենցաղ, որն հինգերորդ դարու հայ լեզուն մշակողներին բնավ անհայտ էին». և կարդում էր Կռիլովի էշ և սոխակը, երաժիշտքը, Լոմոնոսովի Հյուսիսայգը և Իզմայլովի Եռմաքը և այլն, և մենք հիանալով լսում էինք այդ գեղեցիկ «կտորները» և գտնում էինք, որ նոքա ո՛չ միայն հավասարվում էին ռուսերեն բնագրին, այլև շատ ու շատ գերեզանցում են (անմեղ ազգասիրական մոլություն) ու, իհարկե, երկու-երեք օրից արդեն անգիր էինք անում: