Ի՛նչ երանություն՝ երկընքում սուզվել,Էն չըքնաղներին, որոնք, անկասկած,Նըման չեն իսկի մեր հայոց կանանց —Լինել միշտ ընկերՈւ սիրո երգերՀորինե՛լ,Ձոնել,Երկրային չընչին հոգսերը թողած.Կամ, ոտներն հանգիստ ժայռերից կախած,Նըստել Պառնասի երջանիկ գըլիխնՈւ բարձրից նայել էս հիմար խալխին: