Թե շատ են ննջում, թե քիչ են ննջումՀրաչն ու Հեղուշն էն ձորամիջում,Մեկ էլ զարթնում են, որ նանը չկա,Ու վեր են կենամ, բռնում մի ճամփա,Մի ոլոր ճամփա, մի մոլոր ճամփա,Գնում են, գնում ու նանի՛ կանչում...Մեկ էլ մի թռչուն էսպես է ասում.— Ինչո՞ւ կուլաք հոնգուր-հոնգուր,Փունջ մանուշակ ախպեր ու քուր: