Էսպես կանչեց՝ ու փոթորիկն ելավ ծովից կապուտակ,Մըթնեց երկինք, մըթնեց երկիր, իրար անցավ ողջ աշխարհք,Ու ահավոր թոհ ու բոհից, անդունդներից էն մըթինՀուր հըրեղեն իր թևերով ցոլաց կրակ Քամի ձին.Ու մինչ վայրի սլանում էր դեպի հեռուն աշխարհի,[Հասավ բըռնեց հըզոր ձեռքով Արեգն արագ ու արի,Ձըգեց իսկույն ոսկի սանձը, ոսկի սանձը զորավոր,Զըսպեց անզուսպ էն [հզորին բազկով հաստատ ու .... ]Դեպի վերև ձգեց ձին՝ տա արևին ու վառի,Դեպի ներքև ուզեց [զարկի]	գետինք՝ ջախջախի —Բայց .... հաղթահարված ու հընազանդ հեծվորին,Լեզու առավ, մարդու նման էսպես դարձավ հըզորին.— Ի՞նչ ես ուզում, քաջ հողածին, ո՞ւր ես ուզում՝ քեզ տանեմ: