Հասկանո՞ւմ եք, արգո հանդիսականնե՜ր, —Այդ մարդու հանդուգն կարծիքով —Մեր հանճարեղ, մեր մեծ, մեր անմեռՀեղինակի գրչիԱրգասիքը վերջին —Մի ինչ-որ միֆական հերոսիՉլինելով — դառնում է անիմաստ ու չնչին...Սա ի՞նչ է, օ, այրե՜ր, եթե ոչՄի հանդուգն, ստոր հերյուրանք,Որ ստվեր է նետում, օ, ո՜ղջ, օ, ո՜ղջՄեր թատրոնի վրա... — Ավելի՜ն.Բացահայտ չէ՞ միթե բոլորիդԱյդ հանդուգն փորձից,Որ ինչ-որ մարդիկ տարօրինակԱշխատում են, ճգնում են շարունակ՝Ամենասև լուտանքը դարձնելով գործիք՝Ցե՜խ շպրտել մեր մեծ հեղինակի գործին…