Ջութակը լեզու էր կտրվել, խոսում էր, աղերսում, լալիս էր հուսահատ հեկեկանքով, — թվում թէ, թե մեռնում և փրկություն հայցում. իսկ դաշնամուրը, անհուն վիշտը սեղմած կրծքի մեջ կարծես թե աղոթք էր մրմնջում մեռնողի վրա իր պեդալի խուլ ձայներով...