Բայց այժմուս չի կա ո՛չ մարդը, ո՛չ ձին` էդ սարի վըրեն,Լոկ քամին ազատ իջնում է էնտեղ ամպի մեջերեն,Ու լուսնի շողքը պայծառ գիշերուն հանդարտ ու հեզիկ,Մարդոցմե թաքուն պար են բոլորում` զինչ անմեղ մանկտիք.Ու սարի քաջքը գիշերվա մըթին վըհուկներու հետՃըչում, ոռնում են, հետո հորինում կաքավ անհեթեթ: