Այդ լապտերը իր դեմ պահելով՝ նա հանեց մեզ մութ անտառից,Մոլորվել էինք ուր արդեն՝ կորցըրած ուղի ու հավատ, —Եվ այստեղ հրաժեշտ տվեց ինձ Վարպետը Մահու աշխարհի,Որ գիտեր լոկ վիշտ ու չարիք և երգել էր դժոխքը խավար: