Նա, գլուխը թեքած դեպ ինձ ու անձնատուր ցընորքին,Սահեցնում էր դաշնամուրին թաթը ճերմակ, ձյունի պես.Թևի փափուկ հարված էր էն, հովի շըշուկ էր, ասես,Որ վախում է՝ չըզարթեցնի անուշ քընած հավքերին,Ու անցնում է՝ եղեգնուտով թեթևասահ ու լըռին: