Ու պառավ նանի սըրտի մեջ հանկարծՁեն տըվավ թաքուն մի խավար կասկած.— էն ե՛րբ էր՝ Անուշն իր կուժը առավ,Աղբյուրը գընաց ու ետ չըդառավ...Ամպերն եկել են սարերը պատել,Ձորերը լըցվել, իրար փաթաթվել,Հազար չար ու շառ, հազար հարամի,Հազար ջահելներ վըխտում են հիմի...Ու ելավ տեղից պառավը հանկարծ.— Ո՞ւր կորար, Անո ՜ւշ, ա ՜յ մազըդ կըտրած...Ու ձորի գըլխին, ձեռքը ճակատին,Կանչում է, կանչում անահ զավակին: