Այն էլ ասենք, ո՞ւմ հոգն է ինձ պես մի պառավ քաֆթառի զրույցը. դրանից ի՞նչ կգոյանա. աղոթք չի, որ Աստծու առջև ասես, տաղ չի, որ սեղանի գլխին ասես, մարդկանց քեֆը բերես, թագավորների պատմություն չի, որ ամեն մարդու պետք լինի կամ վարպետի մոտ երեխաներին վարժեցնելու լինի. ֆլանը եղել է, գերի է ընկել, տասը տարիներով տանջվել է, խելք է բանեցրել, գլուխը ազատել է, ո՞ւմ ինչ շահ դրանից. էս ֆլանը մի սիրուն աղջկա վրա սեր է գցել, պապան, մաման համաձայն չեն եղել նրան տալ, առել են մի ծեր մարդու են տվել, նրա սիրահարն էլ գլուխը չորս քամիին է տվել, կտրիճ տղաներ է չորս կողմը հավաքել, Քյոռօղլիի նման մի հարամի է դառել, հետո եկել է այդ աղջկան փախցրել է, մի մատուռի մեջ պարտակվել է ու դեռ սրտի մուրազին չհասած, քարերի տակից մի օձ է դուրս եկել, այդ ջահել կնոջը թույն է տվել, երիտասարդն էլ Աստծու պատիժ կարծելով, խելագարվել է, զենքը ջուրն է գցել, ինքը գնացել է անապատը ճգնել է — շատ լավ — բայց ո՞ւմ են պետք այդ ամեն բաները, հո թագավորի պատմություն չի՛, որ գրես գցես, որ մի օր երեխաներին վարժեցնեն, շարական չի հո ժամի մեջը ասես, որ հոգուդ վարձք լինի, էլի բոլորը մեղքի բաներ են, ադամորդուս դիմացը դժոխքի դուռը պահող. լավ են արել մեր պապաները, որ այսպիսի դատարկ բաների ետևից չեն ընկել ու միշտ այնպիսինն են ցանկացել ու իրենց հոգևոր դիրք ու կարգումով գալիք որդոց առջևն էլ մաքուր ու Աստծու ճամփան են պահել, վատից, սատանայից զգույշ մնալ են խրատել մեզ: