— Կորե ՜ք, անզգամ դուք Մըսրա շըներ,Բա չե՞ք իմացել դուք Սասմա ծըռեր...Մեռա՞ծ եք կարծում դուք մեզ, թե՞ շըվաք,Կուզեք մեր երկիր դընեք խարջի տակ...Բարկացավ Դավիթ, չափը շըպըրտեց,Տըվավ Կոզբադնի գըլուխը ջարդեց,Չափի փըշրանքը պատն անցավ, գընաց,Մինչև օրս էլ դեռ գընում է թըռած: