Մեկ նկատմունք ես քեզ անեմ, որ ապագայում ազատիմ մեզ այն հարցմունքներից, որ մարդիկ անշուշտ անելու են. իմ այս անգամվա գրվածքիս մեջ խիստ առատ են պարսկի և տաճկի բառերը. դու, իհարկե, իմ դիտավորությունը հասկանում ես. բայց մարդիկ չեն հասկանալ, և իհարկե, նոցա չհասկանալը` զենք պիտի տա մեր ոսոխներուն, ինչպե՞ս ես դու պաշտպանելու, արդարացնելու քու բարեկամին. էդ խո մեղալամ կքարկոծեն մեզի թե՛ մոլամիտ հայերը և թե՛ սուտ ազգասերքը, թեև վերջինքը հասկանան ևս մեր խորհուրդը: