— Շատ պետք է ինձ քու հաութունը, — ասաց քիթ պռունկը ծռմռելով Ասատուր-աղան, — ի՞նչ ա, ռուսը կռապա՞շտ ա, ինչ ա, նա էլ խոմ մեզ նման քրիստոնյա յա, բալքի մի զատ էլ ավելի... թողե՛ք... պաժալըստա, ձեր ազգասիրությունը, ինչ ասես փիս բան` էդ ազգասիրութինի մեջն ա: