Կամ ևս սիրուն, — հոսանուտ մի գետ,Որ հազար ալիք ու ծըփանք ունի.Գալիս են ալիք, անցնում են անհետ,Անցնում են դեպի անդունդն օվկիանի,Ուր ամեն ալիք, ուր ամեն մի կաթԱպրում է դարձյալ անվերջ, անընդհատ...Էսպես փոխվելով հոսում է, գընում,Գընո ՛ւմ անհունի անճառ սահմանում,Դեպի գերազանց վիճակն երջանիկ,Ակն երջանկության, սիրո հայրենիք,Ուր չըկան մարդիկ և ոչ ըզգացում,Ուր ողջին մի մեծ կյանք է միացնում...Եվ ի՛նչ է սիրո իմաստը վերին,Ի՛նչ երջանկության խորհուրդը խորին, —Հալվե ՛լ, միանա՛լ,Իրեն մոռանալ...