— Մըցցը՛, երբեք, — ասաց Թաթիոս-ան, — որդիս այնպես մեծքիթ է որ, իսկական ինձ է եկել. նա՞ գնա մարդուց բան սովորի, չգնար գոնե... նրա ուզածը այդ չէ ո՛ւ…	մենք լսել ենք, Փեթռեփուրք, ասում են, մի տուն կա, այն քու աղբորդ նիվեռսեթից ավելի վեր, անունը լեզվիս վրա է, բայց չեմ գտնում, է՛յ, ինչ որ է, թագավոր կայսրի հրամանով այնտեղ բավականին այդպես շարադրող մարդիկ են հավաքվել, չինից, պատվից բացի, որը չորս հազար մանեթ է առնում խազնայից, որը հինգ հազար, ա՛յ, այնտեղ էի ուզում որդուս տեղավորեցնել, որ իրեն ժալովնին97 գիտենար ու գիշեր-ցերեկ իր թուղթին-ղալամին հոգը տաներ...