— Էլավ, էլի, չորայինից հացը նվազ եկավ, էլած չելածն էլ ինչ մուշտարի եկավ ծախեցինք... ձմեռն էլ մեր քոռ բախտիցը երկարեց... մնացինք ձեռներուս ծոցներիս նստած... սատանի ծնունդները հոտիցն իմանում են, որ սով պետք է ընկնի, գալիս են լավ գին տալիս` տաշտի հացն էլ տանում... մենք էլ փողին թամահ ենք անում... ա՛յ շատ լավ էլա՛վ, մեր հախն ա... թող մի սոված կոտորվենք... — և երկուսն էլ լռեցին: