«Երբ որ, ծերունի ՜, մեռնելու լինեմ,Ու գիտեմ — երկար չըպիտի ապրեմ, —Պատվեր տուր այնժամ դու ինձ տանելուՄեր կանաչ այգին, այնտեղ, ուր երկուՃերմակ հակակի թփեր են ծաղկում...Խոտն այնքան խիտ է նրանց արանքում,Ու անուշաբույր թարմ օդը այնպե՛ս,Այնպե՛ս թափանցիկ, այնպես ոսկեշողՏերևն արևի տակին խաղացող...Դու հըրամայի ինձ այնտեղ տանեն: