Գնում ենք մենք ահա կրկին անտառով այդ մութ ու խավար.Ծառերի ճյուղերն անտերև քսվում են դեմքերին մերթ մեր,Եվ թվում է մեզ, թե նոքա չորացած մատներ են նիհար,Եվ թվում են ծառերն անտառի — սարսափից քարացած դեմքեր: