Փախի՛ր, ա՜խ, գլուխդ ա՛ռ, կորի՛, որ պրծնիս,Էս հեղեղին դու ի՞նչպես դեմ կընկնիս.Ա՜խ, ի՞նչպես էսօր դու գլուխ բարձրացրիր,Բարի՛ արեգակ, երեսդ հանեցիր.Ա՜խ, ի՞նչպես սիրուն աչքդ չխփեցիր,Ու էդպես հանդարտ էկար, կանգնեցիր,Որ վկա լինիս անիրավ գործքի,Որ լիս տաս խավար, անողորմ սրտիՈւ խեղճ հայերի արինն ու ջանը,էրված տան ծուխը, փակված բերանը,Կտրատված լաշը, սուգ ու շիվանըԼսես, տեսնիս, գնաս էլ ետ քո բանը: