Դարձյալ գիշեր էր. մըռայլ ու խավարՏիրել էր հայոց առատ դաշտերը.Բայց ա՛խ, ուր էին հունձք ու արտերը,Ո՞ւր էր այն հայոց անխոնջ գեղջուկը,Ո՞ւր էր հաստավիզ նորա գոմշուկը,Ո՞ւր էին խեղճի արորն ու սամիք,Կամ ո՞ւր մըշակի պարտեզն ու այգիք: