— Աղա, քո ոտներին մատաղ լինե՜նք, — պատասխանեցին կապվածները ողորմելի ձայնով. — հենց էն էր, ինչ որ կար. էլ ուրիշ ոչ ինչ չէ մնացել. եթե մի բան պահած լինենք, թո՛ղ աստված մեր աչքերը քոռացնե, թո՛ղ մեր հոգին դժոխքի բաժին լինի: