Ձենով Օհանը ահից սարսափած՝Թըշնամա առաջն ելավ գըլխաբաց,Աղաչանք արավ, ընկավ ոտները.— Դու եղիր, ասավ, մեր գլխի տերը,Ու քու շըվաքոմ քանի որ մենք կանք,Քու ծառան լինենք, քու խարջը միշտ տանք,Միայն մեր երկիր քարուքանդ չանեսՈւ քաղցըր աչքով մեզ մըտիկ անես: