Ծծի աղջիկը, Կյուլզադեն, առանց հայր, առայց մայր, առանց ազգականի է մնում. ինչպե՞ս է մեծանում այդ ողորմելի որբուկը, ո՞վ է ուտեցնում-խմեցնում, վրան գլուխը անում, հոգսը քաշում, շատերի վեջն էլ չէ, իմանալ էլ չեն ուզում, այնքանը գիտեմ, որ երբ որ ես 7-8 տարեկան երեխա էի, Կյուլզադեն տասնվեց տարու, հրեշտակի պես սիրուն աղջիկ էր: