— Հա՛ ... աչքներս լույս, որդի ենք պսակում, — հեգնաբար կրկնեց տիկին Սկուհին. — որդի մեծացրինք, որ նրա հարսանիքի ուրախությունը վայելենք, իսկ սա ասում է՝ առանց դհոլի, առանց զուռնայի, առանց հաց ու գինի տալու` մի դառն ղահվեով պիտի հարսանիք անեմ: