Ու տաքանում են տըղերքը սաստիկ,Փեշերը հավաք խըրում են գոտին,Գետին են զարկում ձեռքերը հաստլիկ,Իրար են հասնում թափով մոլեգին...Ադաթ կա սակայն էն մութ ձորերում,Ու մ՛իշտ հընազանւդ հընոց ադաթին,Ամբոխի առջև իգիթն իր օրումԳետին չի զարկիլ ընկեր իգիթին: