— Աղա՛, ես քեզ մի բան ասե՞մ, — ասի, — խելքս, փառք Աստծո, քունից պակաս չէ, եթե ավելի չլինի, լեզվիս կողմից էլ քեզնից վեր չլինեմ, վար չեմ, ի՞նչ ես այդ դատարկ խոսակցություններովդ մարդու գլուխ հոտացնում. իմ դարդը ինձ բավական չէ՞, որ դու էլ քո անօգուտ խոսակցություններովդ մարդու սիրտ ես մխկտեցնում. խրատ տալուց հեշտ բան կա՞ աշխարհիս երեսին, եթե լավ մարդ ես, դու ինձ մի այնպիսի լավություն արա, որ ես էլ մի օր անունդ հիշեմ ու դու որ շատ ապրիս լինես71, օղորմիս տամ հոգուդ: