Ի՞նչ անեիր սակայն, անօգնական իմ սեր,Նաիրական իմ երգ, եղերական իմ բախտ, —Որ նախատինք թվաց սյունհոդոսին այն սև,Եվ սինկլիտին նսեմ — իմ ծառացումն այդ վաղ, —Եվ աճեցիր որքան ու խոյացար դու վեր —Այնքան դժնի դարձար շնորհներից անկախ,Ծագման տեղից բխող իրավունքով վերինՔանքարազուրկ մարդկանց այդ եղկ ոհմակներին...