Ամեն քար, աստվա՛ծ, իր տեղն է անժաժ,Հենց ես եմ մենակ տեղից գըլորվել.Ամեն հավք, անգո՛ւթ, իր բունը ունի,Հենց ես եմ ղարիբ ճամփում մոլորվել...Ա՛խ, էս սև ճամփեն, էս դըժար ճամփենԱրդյոք ո՞ւր կերթա, արդյոք շա՞տ մընաց.Ո՞րտեղ կը հատնի էս օրը արդյոք,Ո՞րտեղ կը հանգչեն ոտներըս հոգնած...