Տաճարի ահագին բարձրությունից հանկարծ գոռաց բուն յուր տխրալի ու չարագուշակ ձայնով, որ խիստ հարմար էր քամիի ոռնալուն ու տեղի մեռելանման լռությանը, և ահա, նույն հեռավոր դիտակից (որ կարծվում է տաճկի մինարե) պատասխանեց նրան ուրիշ բու…	Լռություն, բայց այնպիսի լռություն, որից րոպեի մեջ սպիտականում է մարդու գլխու մազերը...