— Զարմանալի է, — նկատեց Թեկլեն դժգոհությամբ, ըստ երևույթին անկարող լինելով այլևս զսպել իրեն. — այ, միշտ այդպես է, ինչպես որ կա. չխոսկան հարս է դառել գլխիս, իսկ առաջ զահլաս էր տանում, այնքան խոսում ու ծիծաղում էր: