— Բարո՜վ, պապի, որ կանգնած ես անհունորեն այդպես վեր,[Ու ծերունին խուլ որոտաց տատանելով ողջ այեր. ](Ծերը՝ ամպերից)— Ես նա եմ, որին ամենքն են նայում, ինքը ոչ ոքի,Ես նա եմ, որին ամենքն են հարցնում, ինքը ոչ ոքի.Սկիզբն ու վերջն եմ ես.Եզերքն ու մեջն եմ ես,Անհունն եմ ես,Անքունն եմ ես —Անհուն, անես — ամենն եմ ես...Բարով եկար, ազնիվ կտրիճ: