Այն առավոտը կամարն երկնքիԱյնքան էր հստակ, որ հըրեշտակիՃախրը սուր աչքը տեսնել կարող էր.Այնքա՛ն թափանցիկ ու այնքան խոր էր,Այնքա ՛ն էր լեցուն ջինջ կապուտակով,Որ ես նըրա մեջ հայացքով, հոգովՍուզվեցի, կորա, մինչև իր շոգովԻմ ցնորքները կեսօրը ցըրվեց,Ու ինձ ծարավը տանջել սկսեց: