Բայց վա՛յ է խեղճիկ անփորձ նավորդաց,Թե հասու չեղան նորա պատրանաց.Կըվերցնե ալիք մինչի ամպերը,Խաղալիք կլինին նորան նավերը,Կուլ կերթան անհագ, փըրփըրած ծովին,Ո՞վ դեմ կը կենա կատաղած հովին...«Քաջե՛ր, ասաց նա, ինչո՞ւ եք տըխուր,Հոգնա՞ծ են ձեռներդ, թըրե՞րըդ չեն սուր,Նո՞ր է մեզ համար նիզակ խաղացնել,Հայոց թըշնամու կյանքը կարճացնել.Սարսեցա՞ք պարսկի անթիվ զորքերից, —Մի հայը քաջ է նոցա հարյուրից.Հիշեցե՛ք Հայկին, որ բուռ քաջերովԴեմ կեցավ Բելին, հոգին անխռովՋարդեց, կործանեց, մընացողք ցըրիվԵղավ հայերից, ինչպես չոր խըռիվ: