Հազիվ հեռացան հախուռն մտքերը,Որ քունն աչքերին մոտ չէին թողնում,Հազիվ ծանրացան արտևանունքները —Քնեց աբեղան յուր կոշտ անկողնում,Եվ հանկարծ կանգնեց նրա գլխի մոտԼուսեղեն մարմնով մի կույս երկնածին,Կարեկցությամբ լի, բայց սաստիկ կրքոտ,Աշխույժ հայացքով նայեց քնածին: