Եվ քայլում էր կրկին մարմարյա արձանի պես ուղիղ ու անթեքՆայելով ուղի՜ղ իր առջև՝ կույրերն են ինչպես միշտ նայում.Ձեռքերը խավարին մեկնած՝ անսահման Եղեռնի հանդեպՇշնջում էր սարսափի բառեր և կրկնում մեռած մի անուն...