Վարժուհին մի քանի խորիմաստ խրատներ տալուց հետո կապում է նրա ականջներին երկկողմանի խլության անկջուկով, ապա կապում նրա բերանը լռության օշմաղով, հագցնում է նրա գլխին ողջախոհության կալկուճը, դնում է նրա գագաթի վրա փառաց գոտին (մի արծաթյա բոլորակ պսակ, որ գուցե շատ հին ժամանակներից կրում են հայոց կանայք, որպես թագ իրանց գլխին). ապա գցում է նրա երեսի և աչքերի վրա ամոթխածության քողը և այնուհետև նրա երեսը ծածկվում է բոլոր տեսնողների աչքերից…: