Օ՛, ողբեգություն...Եվ չէ՞ սա արդյոք մեր ժամահակիՈղբերգությունը միակ արդարև,Որ իր խորությամբ և վսեմությամբԳերազանցում է անգամ Վարպետի,Օ՛, անգամ նրա բոլոր հոյակապՈղբերգությանցը...Օ, դո՜ւ, Էսքիլե՜ս,Եվ դո՜ւ, Սոֆոկլե՜ս աստվածաքանքար,Եվ դո՜ւ, մեր անմահ ողբերգու վերջին, —Վե՜ր ելեք, հառնե՜ք մահվան խավարից,Եվ վար հայեցեք, և տեսե՜ք, ահաՎերջին հերոսի վախճանը ճղճիմ...