Տալով մեր երիտասարդներուն նոցա արժանի հարցն ու պատիվը, մենք երբեք մոռանալու չենք, որ ժամանակե ժամանակ զանազան ավելի կամ պակաս հաջողակ փորձեր արդեն եղած են մեր քաղաքի մեջ թատերական ճաշակը մտցնելու, ինչպես, զորօրինակ 30 թվականներին Խադամյանը, Տիգրանյանը, Քուշնարյանը, թե թատերական հոդվածներ շարադրելով, թե ինքները խաղալով և թե աշակերտներին խաղացնելով, աշխատել են այս ազնիվ ասպարեզի մեջ, 60 թվականներին եղբարք Արծաթապանյանանք իրենց ընկերներովը, նույնպես զանազան փորձեր փորձել են թատերասիրությունը մտցնելու Նախիջևանի մեջ. վերջապես քանքարավոր Ֆասուլիճյանը և նորա կինը, Պայծառը իրենց ընկերներովը բավականին աշխատել են մշտական թատրոն մտցնելու համար, բայց, ցավելով պետք է ասել, այն ամենը միայն փորձեր էին և ավել ոչինչ, այն ճամփով, որոնք այդ հիշյալ անձինք կտանեին թատրոնական գործը, երբեք ունենալու չէր տևողականություն և հաստատություն, որովհետև նոցա գաղափարը ամուր հողի վրա դրած չէր և զրկված էին այն բարեբախտ մտքեն, որ միայն ծագեցավ ձեր մեջ, ազնիվ երիտասարդներ, և այդ բարեբախտ միտքն է` ընկերական ուժով մտցնել այդ գաղափարը ժողովրդի մեջ: