Երբ հովիտներից ստվերը ծնում,Վե՛ր, անտառների բարձունքն է ելնում,Երբ հովիվն երգով թողնում է հանդը,Աղջիկը տանը ընթրիք պատրաստում,Երբ շանն են տալի թերմացքն իրիկվան—Ի՞նչ ուտի արդյոք և ո՛ւր էն ժամին,Ո՛ւր գնա պարիան, ո՛ւր հանգստանա...Երկի՛նք ու երկիր, մե՜զ մըտիկ արեք,Ի՛նչ ենք մենք...