Եթե մարդ էր մեռնում` մեռելի հալավները դիզադեզ թափվում էր նրա տունը. եթե ժամի դրանը մատաղ էր լինում` ոչխարի լավ մասից քանի քանի գրվանքա հայտնվում էին նրա խոհանոցումը, բացի եփած պատրաստած մատաղի խոշոր կտորներից. եթե զատիկ էր լինում` նրա տան մեջ հազարներով ներկած ձուեր էին գլորվում գալիս. գաթա, հարիսա, զերտե, կորկոտ և այլն գրեթե շաբաթը մի անգամ անպատճառ հայտնվում էին նրա սեղանի վրա. գինին ևս անպակաս էր, վասնզի ամեն բարեպաշտ մարդ ցանկանում էր, որ իր այգիի կամ մառանի պատվական գինիով, որից անշուշտ, ուղարկում էր եկեղեցին երկու-երեք շիշ: