Ո՞րն է դրախտը, — վայրն երանավետ,Ուր պիտի ապրեմ գերեզմանից ետ.Մի՞թե մարդկային տառապած կյանքըՉըստեղծեց այն սուտ մխիթարանքը.Եվ մի՞թե նորա մահից սարսափածԱգահությունը չէ իրան խաբած...Սակայն բարի է. — մի տանջված արդար,Կամ իրան արդար համարող մի չարԵրկրային կյանքի վերջին վայրկյանինՀանգիստ ու խաղաղ կավանդե հոգին,Համաձայն իրան ճաշակի, կամքի,Վայելքն հիշելով խոստացյալ կյանքի.Եվ ահա միակ, բայց մեծ օգուտը,Որ մարդկությանը տվեց այս սուտը: