Լալիս է սակայն զանգակը կըրկինՈւ գոչում է ծերն առավել ուժգին.— Լըսի՛ր, աստվա՛ծ, եթե մի օրԲույր եմ խընկել քո անվան,Թե դու էլ ես ծե՛ր, ալևո՜ր,Ու գութ ունիս հայրական...Բայց ծածկում է դեմքը աստված`Հայից դարձած ու խըռով,Սև-սև գիշերն իջնում է ցած,Լիքը անքուն ցավերով...