Արինը ծովի պես գնում էր, կանգնում,Հայերն լաշերի վրով անց կենում.Նոր հոգի առած՝ իրանց տունն ընկան,Հեր ու մեր, որդի դոշ-դոշի կպան.Հարսն ու փեսայի ջուր դառած աչ՝քը,Երկինքն վերացած հոգին ու կյանքըԷլ աշխարհ Էկան, էլ իրար քթան,Իրար գրկեցին, իրար մոռացան,Իրար ձեռք տվին, բայց դեռ չիմացան՝Երկնքո՞ւմն են, թե՞ աշխարքիս վրա,Երազո՞ւմ, քնա՞ծ, թե՞ աչքները բաց: