— Վա՛յ-վա՛յ, վո՛ւյ-վո՜ւյ,— Վա՛յ-վա՛յ, վու՛յ-վո՛ւյ...Շատ որ ման եկան՝ խեղճերն հոգնեցին,Եկան՝ խորթ մորը լալով պատմեցին.— Նա՜նի, ա՜յ նանի, կորան հորթերը...— Վա՛յ, գետինն անցնեք,— ճըչաց խորթ մերԹող դուք կորչեիք հորթերի տեղակ,Անտակ ձորի մեջ, անժաժ քարի տակ: