Վիշապահայրն ու Ոսկեմայրն անսահման ժամանակներից տապում են իրար սիրով, բայց այդ սերը չի զորում, որ մեկը ամպերից ցած գա, անջրդի թողնե երկիրը կամ Ոսկե– մայրը երկինք բարձրանալով` առանց բեղմնավորության թողնե երկիրը, անապատի վերածե: