Մեկ էլ տեսնում են, որ այդ տաճիկները սկսում են ճանճի պես ընկնել ու սատկել. որը փորացավ է լինում, որին ջերմն է բռնում, որին խոլերն է զարկում, այնքան ժամանակ, մինչև բոլորը ընկնում են սատկում ու այդպես հայի հողը, Աստծու հրամանով, մաքրվում է տաճկի ձեռքից: