Քեզ թո՛ղ Աղասին, իմ սիրուն Մուսա,Էնքան ամանաթ մնա, որ սրտիսՄուրազն, ա՜խ, առնիմ, հետո ես գալիս՝Իմ ագգի հսկայքն ինձ որ ճանաչեն,Ինձ իրանց կշտիցն չզրկեն, չասեն.«Անիրա՛վ որդի, մեր հողի վրաԷնքան կանգնեցիր, կացար համեշա,Մեր արի՞նը չէիր, որ չի՛ ցավեցիր,Մեր արինը տեսած՝ դու մեզ չհիշեցիր»: