« — Հըդահյո՛ւն, Հըդահյո՛ւն,Հըդահյո՛ւն — երգում էր նստուկով նա իր,Խառնելով կանչին այդ — մահու հառաչանք, ատամի կրճտոց,—Անտառից բարձրանում էր այնինչ աղաղակ ամեհի ու խոր,Եվ երկինք էր հասնում այնտեղից տագնապով բարձրացող մի բոց: