…Ճիշտ այսպիսի անգույն մի գիշեր,Զարմանալի անգույն, կարծես տիեզերքըԻբրև ուշիշ բժիշկ՝ շունչը պահած՝Ինքն իր սրտի տրոփն էր ունկնդրում, —Ահավասիկ նման մի ինքնամփոփ գիշերԵրբ ինչ իմաստ ունի հաշվել տիեզերքիՍրտի տրոփն անդուլ համարելով զարկերըՕր, կամ տարի, կամ հազար հազարամյակ, —Ախ, էականն այն է, որ տարիներ առաջ,Այնքան առաջ, որքան հարկավոր է միայն,Որպեսզի պահն այդ արդեն անցած,Դանդաղելով՝ դառնա արդեն անցյալ, —Ուրեմն ճիշտ այսպես — մի այսպիսի գիշեր.Արթնացել է հանկարծ իր աներազ քնիցԼեոնարդո դա Վինչին, — և ճիշտ այսպես,Ինչպես ինքս ահա զարմանալով մի պահ,Որ հրաշքի նման կրկին իր դեմԲռնկվում է կյանքը, գոյությունը, կյանքիԶարմանալի հրաշքը — նայել է լուռԻր դիմացի պատին, կամ սենյակում դրածԵռոտանուն ընտել ու հարազատԵվ բևեռել է իր աստվածային հայացքըԱհավասիկ այս սուրբ կիսակնոջ,Այս կանացի դեմքով և պատանուԱնեզրական, անհուն տխրությամբԵվ երազով օծված հիսուսային դեմքին...Նայել է լուռ երկար, — կասկածելով մի պահԱյդ հրաշքի՝ այդ լուռ խորհրդիԱնգրկելի, անձուկ գոյությանԼինելիությանն անգամ...Ապա դանդաղԲարձրացել է մի պահ, շահը վառել,Արթնացրել է ապա եռոտանու այն կողմը,Մութ անկյունում քնած իր սիրելի,Իր պարմանի սանին՝ Բելտրաֆիոյին, —Եվ՝ բերելով ահա եռոտանու մոտիկ՝Երկար-երկա՛ ր նայել է նրա դեմքին, —Այդ պատանու, ողորկ, կիսակլոր՝Կիսակնոջ կույսի և պարմանու՝Աստվածային գեղով պսակազարդ դեմքին…Նայել է լուռ, երկա՛ր, — մերթ պատկերին նրա՝Կնոջական դեմքով այս Հիսուսին՝Մերթ իսկական կյանքի անհունությամբ շնչող՝Սուրբ, ձվաձև դեմքով այդ պատանուն...Հետո բռնել է նա իր դողդոջուն ձեռքովԻր սիրեցյալ սանի կնոջական, բարակՄարմարիոնե թևը, — երկարԱնագորույն սիրով ու կարոտով,Տիեզերքի տրոփը հավերժորեն իր մեջԱնհագորեն ընդմիշտ ամփոփելուԱնեզրական սիրով, — նայել է աչքերին,Թափանցելով մինչև նրա հոգու հատակը,Մինչդեռ գունատ, մաքուր, ամոթխածՄի վարդագույն մշուշ էր նրա դեմքը պատելԵվ նա հառել էր իր հայացքը վարԵվ ամոթխած սիրով, և պատանու,Եվ աղջկա անեզր կարոտով…Նայել է ճիշտ այսպես — ինչպես այնԻր դիմացի պատից...