Այսօրվա պես միտքս է օղորմած-հոգի մայրս ձմեռվա պաշարեղենը, համարյա ամբողջովին, տանից էր հանում, ցանկապատած մի պարտեզ ունեինք. իր ձեռքով կփորեր, իր ձեռքով կցաներ, իր ձեռքով կջրեր, իր ձեռքով էլ կանաչին ու միրգը կքաղեր. տակառներով վարունգ թթու կդներ և պորինջան աղը կդներ. խնձորն ու տանձը ձմեռվա համար կապ-կապ կչորացներ. սոխ ու սխտորն էլ` նմանապես. նրա մառանն ու նկուղը մտնեիր` մրգավաճառի խանութի պես մի բան էր. շուկայից շատ քիչ բան կառնեինք. մի կով ունեինք, բայց տարին տասներկու ամիս ո՞վ շուկայից արդար յուղ, սեր, մածուն, կարագ ու պանիր ներս կբերեր. մեղայաստծու: