Լսել էի, որ մեռնելու րոպեին մարդս մի քիչ խելքից բաժանվում է, դմրածի պես է լինում. ուտում է, խմում, խոսում առանց հասկանալու, անասունի պես. բայց դա սուտ է, հե՛չ չհավատաս. միտքս ոչ թե դմրեց, այլ է՛լ ավելի ուժով ու զարթուն էր. մանկությունիցս մինչև այն օրը ինչ որ անցել էր, բոլորը մաքուր միտքս էր, բայց մի բան չկարողացա հաղթել — այն միտքը, որ վաղը անպայման մեռնելու եմ` շատ էր սարսափեցնում ինձ. պարանի կամ գնդակի ցավից չէր վախեցածս, ամենևին չէ, այլ այն բանից, որ խոսքի վրա, հիմա սաղ եմ, հոգիս վրաս է, գնդակը որ խփեն, թոկը որ վիզս անցկացնեն ու խեղդեն, հոգիս ի՞նչ կլինի, ճրագի բոցի պես միանգամից կմա՞րի, կչքանա՞, թե՞ մի այնպես մութ զնդան տեղ կսկսի մոլորվել, ինչպես որ մուխը մութ նկուղի մեջը…	Թյո՛ւ, քերականություն չեմ սովորել, որ կարողանայի միտքս ճիշտ հասկացնել, մի բան եմ ուզում ասել, բայց լեզուս չի դառնում. սրտիս մեջ ինքն իրեն ասվում է, բայց ինչ օգուտ, դուրս հանել չեմ կարողանում: