—Երբ թվում էր դեռ կյանքը զարմանալի՛ պայծառԵվ դպրոցի բեմը — Ավարայր էր...Հոգնել էր երևի, կամ խռով էր հոգին,Սակայն թվաց հանկարծ այնպե՜ս նրան,Թե կանգնած է ինքը ահավասիկ կրկին՝Թղթե սաղավարտը գլխին՝ փոքրիկ բեմի վրա...Ահավասիկ ինքը — Վարդան Զորավար —Կանգնել է հզոր ու զրահապատ, —Շուրջը ննջել է Ավարայրը,Բայց արթմնի է ինքը՝ իր զորքերով հպարտ: