, Դու, գուցե լսած կլինես, որ ես միայն մի հատիկ տղա զավակ ունեմ, այն էլ այսօր` առողջ, վաղը հիվանդ է. ես ինքս ինձ ուխտ եմ արել, երբ որ այդ մի հատիկ, աչքիս լույսի պես տղաս Աստված որ ինձ բախշի, սուրբ Հակոբի անունով մի պստլիկ ժամ շինեմ. բայց հետո միտք արի, որ մեր հայի հոգին արքայություն տանելու համար վեց ժամով մի վանքն էլ կբավարարի. ավելի լավ է, որ մեկ այնպես հիշատակ թողնեմ ազգիս մեջ, որ նրան հավիտենական մի դիլիմ հացի տեր անի. շատ միտք արի, վերջը-վերջը այդ մտքի վրա դադարեցի: