Վերջը էշը վսեմափայլԱսավ. — Սա է միակ մեղս,Արտի մոտով անցած տեղս,Հակառակ է չարը բարուն,Ես մի բերան զարկի գարուն...Աղվեսն այստեղ՝ լսեց, լսեց,Ոտքի կանգնեց, մի ճառ խոսեցԱյնպես արդար,Այնպես ճարտար,Որ պիտ հիշվի հա՛ դարեդար: