Իսկ մահը, կարծես, չոքում է կրծքիս,Միմիայն խորափոս, խավար գերեզման,Միմիայն դժոխքն է երևում աչքիս,Նա այն ժամանակ վրա է հասնումԻնչպես լուսավոր շողն արևլուսի,Փարատում հոգուս մռայլությունը,Վանում մահաշունչ մտքերն մեկուսի,Կյանքի ջերմությամբ լցվում է սիրտս...Եվ ես զգում եմ, որ այն քաղցր ու նուրբԶգացմունքով է կենդանի մարդս.Բայց ափսո ՛ս, որ դու չըգիտես, հայր սուրբ: