Բարձրաբերձ բլուրի վրա,Անվանում այն հին, հայրենի,Ամրացած հնավանդ իր բնին՝Բարձրացել էր բարդին, այն բուրյան,—Բարձրացել էր բարդին նաիրյանԵվ թե՜ լույս, թե՜ մութ օրերումԻր իրանն էր մեղմ օրորում —Եվ սիրում էինք մենք նրան: