Ես էլ վեր կացա, որովհետև արհեստակիցներիս մեջ ամենախելոքն ու լեզվանին էի համարվում. «Աղա՛, ասի, քեզ մի բան ասե՞մ, ասի, այդ հրդեհը որ կա, Աստված է ղրկել հո. երբ որ ողորմած Տերս կամեցած չէ՛, որ մենք մեր ձեռքի արհեստից հաց ուտենք, մենք կարո՞ղ ենք նրա կամքին թարս գնալ. խոսքի վրա ես` անագագործ եմ, մյուսը դարբին է, էն մյուսն էլ աթթար է, երբ որ Աստված ամենակարողս չուզեց, որ ես իմ անագագործությունով հաց ուտեմ, կամ ուրիշը` աթթարնոցի առևտուրից, ուզած-չուզած, մենք էլ արհեստներիցս պիտի հրաժարվենք, որովհետև ինչ որ ադամորդուս աշխարհք եկած օրը ճակատին գրած է, այն էլ պիտի լինի: