Ա՛խ, որքա՛ն փարթամ կյանքը ծաղկում էՄատաղ կրծքի տակ.Աչքերի մթնում փայլատակում էԿենդանի կրակ.Հեշտախտի տապից այրվող շրթունքըԽոսում են անբան,Եվ արբեցնում է անուշ բուրմունքըՆորա թարմության.Եվ այս բոլորը քեզ պատմում են ճոխՍիրո գաղտնիքը,Բայց, ափսո՜ս, չըկա նաև մի պատմող,Թե այս աղջիկըՏերն է պոետիՀոգու և սրտի: