—Կարգեր են փոխվել, բանակներ եկել,Բանակներ անցել — իսկ նա միևնույնՄատյանների մեջ թաղված շարունակԱպրում է մի գորշ խխունջի նման,Դժգոհ իրենից, դժգոհ բոլորից,Դժգոհ մանավանդ անհասկանալիԱյս «ընկերներից», որոնցից միայնՍարսափել է ինքն ու ակընկալելԱմենայն չարիք ու դժբախտություն...Հեռու է եղել ինքը շարունակ, —Մտածում էր նա, — կռվից, պայքարից. —Չի եղել երբեք նա կուսակցական,Դժգոհ է եղել նա դաշնակներից,Բայց ինչո՞ւ, ինչո՞ւ չի հավատացելԵվ սրանց...