Էլ ինչի՞ է այդՀպարտությունը...Էլ ինչի՞ է այդՀանդիմանանքը...Նրա համա՜ր է, որԾածկեն նրանովԻրենց տենչերիԽելառ ընթացքը,Որ նրանց հետևՔողարկեն իրենցԱնպետքությունըԱյս կյանքի համար...Հիմա՛ ր թռչուններ...Բայց չե՜ն խաբի ինձԱյլևս նրանցԽենթ զրույցները…Ես ի՜նքս գիտեմԱմե՛ն ինչ հիմա,Ես ինքս արդենՏեսա երկինքը...Վե՜ր ճախրեցի եսԵվ չափեցի՜ այն,Տեսա անկումըԲայց չմեռա՜ ես,Այլ ավելի՜ եմՀավատում ի՜նքս ինձ…Թող նրանք, ովքերՉեն սիրում հողը —Ապրեն սուտո՜վ լոկ —Ես գիտեմ հիմա ճշմարտությունը —Եվ նրանց կոչինՉե՜մ հավատում ես: