Մեր մեջը սովորություն կա թագավորների պատմությունը ու նրա արած բաները գրելու, գիրք դարձնելու ու տպելու. մեկ էլ ժամի ու սրբերի բաներ. մյուս բոլոր, հասարակ ժողովրդի գլուխը եկած բաները թղթի անցկացնելը սովորություն չի դարձած, այնքան որ որդոց որդի, բերնե բերան, սեղանի գլխին, կոչունքի ժամանակ պատմելով մտքներին է մնացել: