Օ՛ֆ, ի՛նչ քեֆեր, ի՛նչ ուրախ օրեր ենք անցկացրել այս բաղի մեջ…	առաջներն այսպե՞ս էր որ…	Այն գեղեցիկ բաղի ու տան հետքն էլ չի մնացել... այստեղ` խոհանոցն էր, այստեղ` հավաբունը, այստեղ` գեղեցիկ տունը, այստեղ` մարագը, այստեղ` ջրհորը, այստեղ` բաղի ցանկապատը... ասում էր Հոռոմսիմա-ճիճան և տեղից տեղ անցնելով` գավազանը գետնին էր խփում. ասածների ո՛չ միայն հիմքը, հետքն անգամ չէր մնացել. կարծես թե ի բնե, աշխարհիս ստեղծման օրից, այդ ամայի տեղը մարդու ոտքը չէր կոխած: