Գո՞րծ ունի արդյոք, հաջո՞ղ է գնում,Արդյոք մի անգամ ինձ մի՞տն է բերում,Գիտե՞, թե օրերն ինչպես եմ համրում.Ով գիտե, գուցե այնտեղ մի սիրունԽանում կին սիրեց, մոռացավ Մեհրուն,Կամ, գուցե, հիվանդ տնքում է հիմա,Չորս կողմը նայում՝ յուր Մեհրին չըկա.Թե չար թշնամին, ձեռքը չորանա,Սուրը բարձրացրեց Մհեիս վերա.Չըլինի թե վաղուց, Մեհրի ու աշխարքՄոռացած, թողած, նա սև հողի տակ...Ա՛խ, ինչո՞ւ է, ինչո՞ւ այսքան տանջանքը,Միթե սա՞ է, տեր, քո տված կյանքը.Միթե ա՞յս էր ինձ համար պատրաստած,Ի՞նչ արի քո դեմ, անարդար աստված: