Երբ տեսավ խաղաղ վանքիցը իրենԱնօրեն մարդու էս գործն անօրեն,Խըռովեց արդար ծերանու հոգին.Ճերմակ միրուքով, իր ցուպը ձեռքին,Դառնացած, դըժգոհ մարդուց ու կյանքից,Աղոթքը կիսատ դուրս եկավ վանքից,Իջավ Սևանա երեսը կապույտ,Ու քըրթմընջալով, միամիտ, անփույթ,Էն վետ— վետ, ծըփուն ջըրերի վըրաՑամաք ոտներով գընում էր ահա: