Գընում է Մարկոն սիրտը լեփ-լեցուն,Իր այտերն ի վար արցունք է հոսում,Արցունքի տակից էսպես է խոսում.— Հե՛յ, դու լայնարձակ սուրբ դաշտ Կոսովի,Էս ի՛նչ ես տեսնում, ի՛նչ տեղ հասար դուՄեր թագից հետո, մեր փառքից հետո.Արաբն եկել է՝ չոքել քեզ վըրա: