«Ափսո՛ս քեզ, հազա՛ր ափսոս, միտք եմ անում», այդ հրեշտակի կերպարանքովդ, մի օր, մի՞թե դու էլ հասարակ մարդու կին պիտի լինիս. դու էլ մի՞թե մեզ պես մի օր ընտանիքի տեր պիտի լինիս, մրոտ, կեղտոտ խոհանոցը պիտի մտնիս-ելլես. այդ նազուկ ձեռներդ պիտի կաշի դառնան` խմոր, լվացք ու հազար տեսակ տան գործ անելով. այդ վարդի թշերդ մի՞թե պիտի թոռոմեցնես վառարանի կրակի և օջախի ետև. այդ ադամանդե աչքերիդ շողքը մի՞թե պիտի կորցնես մի օր, երկանդ կապան ու երեխոցդ շորերը լուսե-լուս կարկատելով...