Հայտնըվեց ապա մի օտար տըղա,Մի ուրիշ տըղա երևաց էլի,Խոսում են անքուն գիշերներն երկար,Խոսում են տաք-տաք, մո՛ւթ, կասկածելի...— Ո՞վ են, Վահա՜ն ջան, գալիս են քեզ մոտ,Էդ ինչ տղերք են՝ գունա՛տ, անծանոթ...Երնեկ իմանամ` էդ ինչ եք ուզում,Էդ ի՞նչ եք էդքան խոսում ու խոսում...— Պանդուխտ են, մայրի՜կ, ընկեր տըղերք են,Քըշված, հալածված, ընկած դես ու դեն.Տուն ու տեղ չունեն, ինձ մոտ են գալիս,Զըրույց ենք անում, իրար սիրտ տալիս...— Իմ անբախտ զավակ, մանկուց վըշտակոխ.Ընկերներդ էդպես հալածված, անհող,Սիրածըդ հեռու, գերության միջում...Խոսում է մայրը, խոսում, հառաչում,Ու դուրս է գընում կըրկին շըվարած...Ամեն տեղ քընած, ամենքը լըռած...Մենակ՝ մընում է իր անհոգ մարդուն,Չի գալիս նա էլ, դեռ չի գալիս տուն.Իր պեսների հետ էլի՜ էն անտերԳինետանն ընկած ու խոսում է դեռ...