Օ՜, մանուկ Դավիթ դու միամիտ,Առյուծ-Մհերի որդի՜ ռամիկ,Քո գլխում ինչքա՛ն խաղա քամի, —Ահեղ փորձության, մահու ժամինՈրքա՛ն հավատաս անգետ կամինԱմե՜ն մի ոսոխ ու թշնամիՄսրամելիքի ու Օհանի...Ահա Մելիքը, արքան այն նեռ,Քեզ նենգ ժպիտով կանչում է ներս,Որ դավով խարդախ ու արնանենգ,Քեզանից, Դավի՜թ, իր ոխն հանե: