Տեսնի՛նք՝ աշխարքումն ո՞ւմին են պատվում,Նրա՞ն, որ գինին թունգով է լագում.Փորը հաստացրել, մեկ բան միտք չանում,Լավ ուտում, խմում, նայում իր քեֆին.Գիշեր ու ցերեկ բարձին, դոշակինՏասը լդրանի ու հինգ գազանիԳլուխն ու փորը տալիս, որ շնթռի: