Ու նա կատաղած՝ հանդուգն անեծքովԾառս եղավ դուշման երկընքի դիմաց,Եվ հայհոյում էր, և կուրծքը ծեծում,Եվ լալիս էին ձեն ձենի տըված...— Կարմիր արևից ընկած, Սարո ջա՛ն,Կանանչ տերևից ընկած, Սարո ջա՛ն...Արևս հանգավ, Սարո ջա՛ն,Գիշերս ընկավ, Սարո ջա՛ն...Գիշերը ընկավ, թանձրացավ մութը,Ու նըվաղեցին ձեները տըրտում,Հոգնեցի՛ն, հանգա՛ն...