Բայց արշալույսի վարդագույն թշեր,Ջարթած բնության հրաշալի պատկեր,Չե՜ն, չե՜ն հրապուրում սիրտը վշտահար,Սիրտը, որ մեռած էր ցավով հազար…Գլուխը ծռած, մշակը տրտումՎարում է գութան արգավանդ դաշտում,Եվ նորա երգը հնչում է արդեն,Երգը հոգսերով ծանրացած սրտեն: