— Պարոն Դռոզդով, — ասացի, — դիցուք թե դուք հայերին չեք սիրում, ասում եք. դիցուք թե ինձ էլ արհամարհում եք. բայց դուք ի՞նչ իրավունք ունիք անպատվելու այն տունը, ուր դուք գտել եք հյուրասիրություն և ավելի քան թե հյուրասիրություն` պատիվ և սեր. ա՞յդ է ապացույցը ձեր ազնիվ ծնողաց զավակ լինելուն, որով այս պարզամիտները (մատով ցույց տվի Ասատուր-աղայի և Սոֆիայի վրա) պարծենում են, ա՞յս է քաղաքավարությունը, որն սուրբ պարտավորություն է ամեն սպայի...