«Սևորա՛կ աչքեր, սևորա՛կ աչքեր,Հալածում եք ինձ դուք օր ու գիշեր,Նայում եք անթարթ իմ հոգու խորքում...Ինչո՞ւ չեք քընում, ինչո՞ւ չեք փակվում.Բանաստեղծն արդեն տանջանքից հոգնել՝Ուզում է քընել, հավիտյա՜ն քընել...Դուք էլ քընեցեք, սևորա՛կ աչքեր,Ցերեկս անցել է, գիշեր է, գիշեր...»