Շուռ են գալիս իրենց բընումՉարչու աչքերն ըսպառնալի,Ձեռն ու ոտը դող են լինում,Ու, սևակնած, հարց է տալի.— Շահի աոջև հապա էնօրԳոռում էիք միաբերան,Թե ապրոււմ եք դուք բախտավորՈւ օրհնում եք թախտն ու իրա՞ն...— Սուտ էր, ախպե ՜ր: