Կարծես թե մեկըՊիրկ, ջղուտ ձեռքով պոկեց իր խավարԱչքերից բարակ, թափանցիկ մի քող —Եվ տեսավ հանկարծ նա այն, որ երեկՉէր կարող անգամ երևակայել,Թե կարող է ինքն զգալ ու տեսնել...Եվ ինչի՞ց, ինչի՞ց, ինչի՞ց սկսվեց,—Մտածում էր նա՝ ժողովից հետոՎերադառնալիս: