Բայց, ա՛խ, երբ որ կանցնի ամիս ու տարի,Կը մամռոտի գերեզմանը այն քարի,Հետը անգամ չի մընալու իմ խաչին,Իմ անունը, իմ հիշատակ — կըկորչին.Բայց կուզեի թողնել այստեղ մի արձան,Որ դարեդար մընար ամուր, անկործան…Ես երգեցի երգ ոլորուն ու անուշ,Իմ քնարի ձայնն էր մեղմիկ ու քընքուշ.Մի՞թե այնքան անգութ կլինի Լետա գետ,Որ անունըս անգամ կանե նա անհետ: