Փառ՛ք քեզ, ուրեմն, ո՜վ դրախտային բուրմունք. —Օ, մանկությո՛ւն, այդ քո բուրմունքը չէ՞ միթե,Այդ չե՞ն արդյոք հաճախ պոետները երգում,Այդ չի՞ արդյոք բազում պոետների դյութել...Եվ Մահարին արդյոք իր ոսկեբառ գրքումՉի՞ փռում բույր — այդքան, այդքան հյութեղ…Եվ եթե մենք մի քիչ զգաստ նայենք հեռուն —Ո՞ւմ մանկությունն է այդ, որ այդպես չի՛ բուրում: