— Եվ սրթսրթալովԵրբ վերջապես նա աչքերը փակեցԵվ քունը՝ խոնավ, գգվող թաթերովՍկսեց իջնել նրա աչքերին, —Դեռ հնչում էին նրա ականջինԱմեհի խոսքեր ու ոտնաձայներ,Կրակներ էին իր դեմ կայծկլտում —Եվ մթության մեջ թվում էր նրան,Թե իր հոգնաբեկ մարմնի վրայովԴոփելով անցնում, անցնում են անվերջՀայրոյի նման ածխադեմ մարդկանցԵրկաթյա գնդեր, — գնում են դեպիԵրկաթից, կամքից ու աշխատանքիցԿոփվող մի աշխարհ……………………………………………………………..