— Դրանք թո՜ղ, վերջն էլ կարող ես կարգի դնել, ձիդ թամբե՜, լավ թամբ զարկ, — ասաց Եղիկը հրամայական եղանակով, — ես կերթամ, Զռչու ճսւնապարհին կնստեմ, շուտ արի, հասի, թվանքը հետդ վեր առ. այնպես բռնե, որ մարդ չտեսնի: