Ջլատվել է այսպես ժողովրդի անեզրՀավաքական հանճարը զարկիչների հանդեպ, —Եվ դարձել է ահա ժողովուրդը և՜ս,Իր տերերի նման, անուղի ու անդեմ...Իսկ ապա, երբ փոխվել է ընթացքը դարերի,Երբ դարերում մարել է թիթեղյա,Սակայն շլացուցիչ պորփյուրն արքաների —Եվ արքաների տեղ ա՜յնՈսկի՜ն է նվաճել իշխանություն ու փայլ,Բաժանել արյունոտ դափնիներ,Պետություններ կանգնել, ուր պճնություն ու փառքԿարելի է գնել, —Նա քշվել է կրկին նախիրների նմանԴեպի թիարաններն անհաց աշխատանքի,Եվ վաստակել այնտեղ մինչև ի մահ՝Ընտելացած արդեն անինքնուրույն կյանքի: