— Դեռ ես իմ կյանքում` ասպետության անընդունակ` այսպիսի մարդ չեմ տեսած. ինչպե՞ս կարելի է չկարողանալ` վերցնել գետնից մի կծիկ, որ ընկնում է այսպիսի գեղեցկուհու ձեռքից, — երգիծաբանեց Վերա Վասիլևնան. — փիլիսոփայելու փոխարեն ավելի լավ է սովորի` ծառայել սիրուն կանանց, — ավելացրեց նա ու կարկաչեց: