Ու էն երգին օրոր-շորոր, ինչպես հուրի, ատլաս ու խաս,Երազիս մեջ գոզալն էկավ` ինքն էլ վառման քաղցր երազ.Նազանք արավ, Սայաթ-Նովի սիրտը լցրեց միրգ ու մուրազ,Կանգնեց — մնաց` դեմքից քաշած օսկեկարած խասը ձեռին: