—Արագ, կուրծքը դեմ տված քամու հորձանքին,Քայլում էր նա՝ ողջ մարմինը թեքած, —Եվ քամու հնչեղ հորձանքում նա ա՜յլՁայներ էր լսում, նոր ու կատաղի,Տեսնում էր դեմքեր կոպիտ, անծանոթ, —Եվ բարձրանում էր նրա մշուշոտ,Բայց պայծառացած աչքերի առջևԵլնելով կարծես գիշերվա մուժից —Մեր մեծ առօրյան...