Քաղցր երազի պես անցավ տասը տարիս այս արդար մոր կաթ կերածների տանը. ո՛չ ցավ գիտեի, ո՛չ դարդ գիտեի, ո՛չ պարտատերերս մի օր դուռս զարկին, ո՛չ վաղվա ուտելիքս էի հոգում, ո՛չ` վաղվա հագնելիքս. ինչպես որ Աստծու ձեռքն առատ է, նրանց տունն էլ այդպես մի բան էր ինձ համար: