— Հո՜գիս, — ասավ նրան մի ծառ,—Դալար մնան քո կոները,Կացինըդ ա՜ռ, էս ծառերըԻմ բոլորից ջարդի՜ր զատ-զատ,Ինձ չեն թողնում բուսնեմ ազատ,Տես՝ կապել են գլխիս կամար,Արև չկա խեղճիս համար,Էս մթան մեջ խոնավ, նեխված,Արմատներիս տեղը նեղված,Ինչպես կարող եմ զորանալ,Շրջակայքի զարդը դառնալ: