Մանկությունն էր հեռու այդ աշունը, առավոտն էր մեր առաջին՝Մանկության պես լուսեղ և անբիծ — այդ աշունը սիրո՝ մեր հերն էր...Բայց — խնդությա՛ն էր նման այն հեռու աշնան տխրությունը, —Եվ տխրության է նման այս աշնան բերած խնդությունն իսկ…