Ա՜խ, ի՞նչ օգուտ, որ սիրտս ա իմանում,Աչքս չի՛ տեսնում, հոգիս մխիթարվում.Ընչի՞ ձեր թևի տակին չծնեցի,Ընչի՞ ձեր շունչը ես էլ չլսեցի,Որ վեհ Շահն-շահն կամ Մեծն ՍմբատԻնձ էլ ասեր, թե՝ «Որդի հարազատ,Տե՛ս, է՛ս հողումը ես քեզ պահեցի,Տե ս, է՛ս հողումը քեզ մեծացրի.Շունչդ տո՛ւր, հոգի՛դ, բա՛յց քո հայրենիքՄի՛ տար թշնամյաց, ու անաշխարհիկԸնկնիլ սարեսար, լինիլ չարաչար,Ծառա օտարաց կամ գերի անճար»: