Մեկ էլ տեսնես, իսկական այն առակի պես` «Անունը տո՛ւր, փայտը առ գլխին տո՛ւր», այդ Սարգիսը թա՛ռս է անում, դիմացս է դուրս գալիս, դեռ բարև չասած «Գիտե՞ս, լսե՞լ ես, ֆլանի համար ասում են թե, անցյալ օրը, գիշերվա մի ժամանակ, յոթը հատ հարամի բակն են մտել, սկսել են լոմերով, կացիններով դռները կոտրել, ներս մտնել` արդեն այն ննջարանի դուռն էլ պիտի կոտրեին, մեկ էլ տեսնես պահակների ձայնն է գալիս, այդ յոթը հարամին տի՛թ պապամ թողել են փախել, բանը այն չէ, որ փախել են ու մարդուն հեչ վնաս չեն տվել, բայց դու այս բանը լսի, դեռ երեք հատ էլ մեծ ջվալ են թողել բերնե բերան լցրած, որը փողով, որը արծաթ ամաններով, որն էլ տեսակ-տեսակ թանկանոց բաներով, ասում են չէ՛ չէ՛ երեք հարյուր հազարի փող ու ռազնի ապրանք են թողել փախել…	Ի՛... չե՞ս լսել այս բանը…»: