Երկրում երբ մա՛հ դեռ ու մուժ կար մի`Այն ո՞ւմ հայացքն էր անահասաստ,Որ մեր գալիքը այնքա՛ն կարմիրԵվ այնքա՛ն, այնքա՛ն պայծառ տեսավԵվ շատերի՛ն դեռ թվում էր երբ,Թե գերեզմա՛ն է մեր դեմ բացվում —Իմ աղաղակը, իմ երգը չէ՞ր`Հնչեց խանդո՛վ խոր ու խաղացկուն…Խո՜ր հիացքով մի ու խինդով խորԵս ողջունեցի այգը երկրիսԵվ ավետեցի թինդով երգիսԵրկրիս թռիչքը ու բախտը նոր: