Ու առջևս գցեցին քիչ առաջվա ոսկիով լիքը տոպրակները. նրանցից մեկը բացի ու սկսեցի համբրել. դեռ երկու հարյուր հատ չէի համբրել, որ չերքեզները վրայի յափնջիները ցած գցեցին, նրանց տեղը բերած շինելներս հագան, իրենց մորթե գդակներն էլ հանեցին, քառթուզները հագան, հետո «Շո՛ւտ արա, ասին ինձ, ճամփա ընկնենք, որովհետև մեր ժամը թանկ է, հաշվի մի հաշվի, ջվալներիս մեջը ավելով հիսուն հազար ոսկի է»: