— Ի՞նչ ես միտք անում. Վահա՜ն ջան, էդքան,Ասա՜, քեզ ղուրբան, քո մտքին ղուրբան,Ի՞նչ ես միտք անում ու հալվո՛ւմ, հալվո՛ւմ...— Բան չըկա, մայրիկ, գըլուխս է ցավում...— Չէ՜, սուտ ես ասում, ինձ չես խաբիլ էլ.Էդ ո՞վ է, ասա՜, քո քունը կըտրել,Էդ ո՞ր սիրունը, ո՞ր անուշ հոգին...— Հա՜, գըտա՜ր, մայրի՜կ... սիրում եմ մեկին...— Տեսա՞ր, որ ասի՝ չես խաբիլ ինձ էլ,Տեսա՞ր, ինչպես եմ ցավըդ իմացել...Ինչո՞ւ ես հապա ծածկում ինձանից,Ծածկում ինձանից — քեզ սիրող նանից...Դե ո՞վ է, ասա՜, ես էլ կսիրեմ...Դե ո՞ւր է, ասա՜... ո՞ւր է, որ բերեմ.Բերեմ, որ էդքան միտք չանես էլ դու...— Չես կարող, մայրի՜կ, նա շատ է հեռու...Նա շատ է հեռու, գերության միջում,Դու չես իմանում, դու չես ճանաչում...Էնպես մի դըժար տեղ եմ սիրել ե՛ս...Չես կարող հասնես, չես կարող բերես...»Ու դուրս է գընում հուսահատ, մոլորԻր մայրը ցամքած, մայրը սևաշոր,Աղոթում իրեն Վահանի համար,Աշխարհքի համար, ամենքի համար...