Մեր ապուշները միանգամից չեն հասկանում, սուս են մնում, շատերն էլ «փա՛ռք Աստծու» են ասում, չարը խափանվեց, բարին կատարվեց, — ասում են, — բավական ժամանակ բոլորն էլ տեղներում անհոգ հա մնում են, վրայից անցնում է քսան տարի. մեր խելոքների միտքը նոր է ընկնում, թե այդքան դրամագլխով ինչե՛ր կկարողանային անել քաղաքի շահի համար ու սկսում են, եղբայրս, լալ, գոռալ ու թյո՛ւ-թյո՛ւներ անել: