ՎԻՐԺԻՆԵ. Ոչ, մի ասեք, Իլիա Մարտինիչ... ճշմարիտ է, պարոնս էլ տանջվում է, բայց տիրուհիս, ախ աստված... (արտասուքը սրբելով) Մի՞թե կարելի է, Իլիա Մարտինիչ, — պարոնն օր չի անցնում, որ. (նայում է աջ ու ձախ երկյուղով):