Քիչ լռելուց հետո Հոռոմսիմա-ճիճան վար իջավ, գավազանի ծայրովը հողը փորփրեց ու ասաց. «Տեսնո՞ւմ ես գեղեցիկ ջրհորը. չարաճճի երեխաները կղմինդրով, քարով, հողով լցրել, կորցրել են. ափսո՛ս, ափսո՛ս, բայց ի՛նչ. գլուխը կտրելուց հետո մորուքի վրա չեն լալիս: