Ի՞նչն է վախեցելԿորցնել, բացի իր խեղճությունից,Իր ճղճիմ, խղճուկ, անաստղ գոյությանԳորշ, անհրապույր հեռանկարից...Խխունջի նման կառչած շարունակԻր ընտանիքին, հոգսերին, հացիՉնչին փշրանքին, թաղված գլխովինԱյդ ամենի մեջ — չի կարողացելՍթափվել, բանալ աչքերը, տեսնելԻր շուրջը թափով թնդացող կյանքիԸնթացքը թե՜ վեհ, թե՜ հերոսական...Ինչո՞ւ, օ, ինչո՞ւ, — հարցնում էր նաԻնքը իրենից, և չէր կարենումԳտնել իր հարցին պատասխան: