Ավա՛ղ — որքան էլ ինձ և՜ հարազատ, և՜ մոտ,Եվ ըղձալի է լոկ այս բռնկումն անգին,Որ ապրելու միակ ձևն ու իմաստն է հար,Միակ ընթացքը թեժ դեռ կենդանի կյանքի, —Բայց, մատնված բախտի քմահաճությամբ հիմար ՝Այս մենությանն անծայր, այս վիճակին անկիրք, —Խողխողելով ոգուս մոլեգնությունն հախուռն —Ընտելացա ուրի՛շ մոլեգնության մի խուլ...