Վաղուցվանից նկատված է, որ կնիկարմատ ասածդ նախանձոտ է լինում, համարձակվի հարևանի կինը կամ աղջիկը մի քիչ սիրուն լինի երեսով, կամ ձեռքը հմուտ, կամ ինքը բանուկ, տուն-տեղ կառավարող. նրանց համար դրանից էլ վատ բան չի լինի. կսկսեն, ջանս, խեղճի միսը ուտել, «ա՛յ նա այսպես, ա՛յ նա այնպես», աշխարհիս երեսին բան չեն թողնում, որ վրաները չասեն. համ երեսը ներկ է քսում, համ ունքերը սուրմա է անում, համ մազը հինա է դնում, համ դերձակի ձևը ու կարը գիտե, ասում են. էլի, ես ինչ գիտենամ, ականջները փակում են, բերանները` բացում, այնքան են փրփրում-բամբասում, այնքան են չարչարվում, որ խեղճի անունը ուրիշների բերանն են գցում: