Կյուլզադեի պապան, երբ որ ղզլբաշի վեճը դուրս է գալիս, իսկույն զենք ու զրահը պատրաստում է — գնում հիշյալ տեր Ակոբին այսպես-այսպես բան է, ասում է. «Ես ֆլան իշխանի որդին եմ, — ասում է, — տնօրեն ղզլբաշները պապայիս հիսուն գյուղը գրավել են, — ասում է, — իրեն էլ սուտ մահանայով մեռցրել են — ասում է, — հիմա ես պիտի գնամ ու հայի հողը ազատեմ անհավատների ձեռքից, — ասում է, — առ այս յոթը հազար ոսկին պահի, — ասում է, — մեկ էլ որ ետ չգամ, — ասում է, — զավակիս հայրություն արա, — ասում է, — այս փողը շահով տուր ու տոկոսով Կյուլզադեիս պատվով պահի, ասում է, տասնյոթ տարու որ լինի, մի շենքով մարդու տուր, — ասում է, — բայց երբ որ Աստված չկամենա զավակիս այդ օրին հասցնելու ու ժամանակից առաջ հոգին որ առնի, — ասում է, — այս փողով իմ ու նրա հիշատակին հայ երեխաների համար մի վարժարան սարքիր, — ասում է»: