Եվ մենք հասկացանք, որ մեր դրացինՔարյուղ է լցնում մեր փոքրիկ կայծին...Ու կայծը ահա մի հրդեհ դառավ —Այսպես մեզ խաբեց դուշմանն անիրավ...Ու քամի ելավ, մռնչաց ահեղ —Կրակը ցրեց, տարավ ուրիշ տեղ,Այդտեղից վառվեց գյուղը հարևանՈւ ծուխ բարձրացավ, ու հրդեհ, ու բոց, —Նայեցի՜ մեկ էլ — հրդեհի նմանՎառվում է, տեսնեմ, աշխարհը հայոց...Կրա՛կ է այնտեղ, ու հրդեհ, ու մահ —Հայոց աշխարհում հրդեհ է հիմա»: