Այստեղ օրենքովԳերիներն իրենց կուռ շըղթաների շըռընչյուններով,Սըրի շաչյունով անմահ Հըռոմի հըրճվանքի համարՃըգնում են ըմբշի և կամ միմոսի պըսակ ստանալ...Լաբերիոսն այստե՞ղ... բայց չի մոռացել Հըռոմը նըրան.Հին քաղաքացի, ծե՛ր, հըռչակավոր պոետ աննըման,Եվ արդ, կըրկեսում, ամբոխի առջև այսպես նա կանգնած,Լուռ ու գըլխակոր գետնին է նայում ամոթից շիկնա՛ծ...»Եվ տըրտունջների ձայներն անորոշ նըրան են հասնում.Բայց իր աչքերը Հըռոմի վըրա նա չի կամենումԲարձրացընել այժմ՝ նըրա բացահայտ վըճռի ժամանակ.Եվ անարգանքին ինքնաբավական հայացքով մենակԿեսարն է նայում: