Սպանում են դեռ ծաղրով ու թույնով,Ապա պըճընվում նըրանց անունով.Լափում են նըրանց վաստակը արդար,Ու նորից... նույն հին կըռիվը վատթար...Երդվում եմ ահա ճառագող օրով,Վառ Ավրորայի մաքուր շողերով,Խոսում ես դու էն չըքերի մասին,Որ միշտ անտեղյակ առաջին լուսին,Չեն հըրճվում նըրա ծագման հանդիսով,Միայն կեսօրվան ապուշ երեսով,Ելնում են մըռայլ, տեսնում քընեած՝Գըլխների վերև արևը կանգնած.Ու ծունկ են չոքում,Օրհներգ են երգում.Հի՛ն օրհներգության ու հի՛ն հըրեշներ...Բայց մի՞թե նըրանք ապրում են անմեռ,Եվ էդպես անհաշտ էսօր էլ քեզ հետ...— Ի՞նչ հըրեշ, Մուսա՜, ի՞նչ կույր ու բըրետԻ՞նչ բաներ ես դա քեզնից հընարում...Ես էն եմ ասում, թե մեր աշխարհումՊոետները ողջ տըխրել են, ցավել,Որ իրենց երգի քընար ես տրվել...Ես էլ... ի՞նչ ասեմ... մեղավոր եմ ես,Ծույլ ու անշընորհք, անպետք, սևերես...Մեր խեղճ տանըցիք ո՛րքան նախատում —Բայց ես՝ միշտ համառ, չէի հավատում,Մինչև լըսեցի մի մեծ պարոնի.Մեր մեջ շատ խելոք ու շատ անվանի: