Փա՛ռք փառաբանենք ապա մենք մերԱռյուծ-Մհերի՜ն, դյուցազնին քա՜ջ,Դավիթին՝ նրա որդուն դյուցազն,Մհերին՝ նրա որդուն անմահ, —Ո՜ղջ ժողովրդին ապա Սասմա,Որ լուրթ լեռներում մի օր բազմածՀորինեց պայծառ զրույցը այս —Եվ անցավ անհետ, դարձավ երազ...