Դեմքին ու լեշին երկար նայեցինք.Վերջը շորերից միայն ճանաչեցինք,Եվ պատառոտած նրա դիակըՔարշ տվինք հասցրինք այն ծառի տակը,Թաղեցինք այնտեղ և փախանք թաքուն,— «Աստված ողորմի Մհեի հոգուն.Մի բերան ամենքն ասացին սրտովԵվ ահակալած հեռացան փութով: