Ապրելու և, այսպես կոչված, բնական մահվան սպասելու համար հարկավոր է երկու բան — կամ չմտածել, կամ հասնել մտածողության այն կետին, որի վրա մարդս կանգնած անսասան` ընդունակ դառնա արհամարհելու, միևնույն տխմար, աննպատակ բանը համարելու թե՛ կյանքը և թե մահը: