Ամոթդ մի կո՛ղմ դիր, երեսիդ կաշին հաստացրու, խղճմտանքդ մեջդ խորունկ թաղե, դրսից ձև ձևացիր. երեսիդ թքեն` մայիսի անձրև՛ է, ասա. հայհոյանք, անպատվություն տան, հանաքի դարձրու, մի օր անշուշտ, կհարստանաս. բայց այս բաները, հոգիս, սովորելը հեշտ չի. մարդ, երևի, այդպես է ծնվում. խա՛չը վկա` խելքս չի հասնում... հավատո՞ւմ ես. այդքան ավել-պակաս խոսքեր ասեինք, մնաց, որ թևից բռնենք, վռնտենք. այդ խելքի աղքատը լուռ է, քթի տակ ծիծաղում է, կարծես ասածներս ո՛չ թե իրեն` ուրիշի համար է: