— Գիտե՞ք ինչ կա, տեր հայր, — խոսեց Վասակյանը, երբ նրանք մնացել էին միայնակ — լա՜վ է մտածել Հուրի Խան-Դայան, այո, պետք է մտնել հիվանդի մոտ մի այնպիսի ժամանակ, երբ բժիշկը, Աշխարունիները, Մելիքզադեն այնտեղ չլինեին, եթե ոչ մեր բոլոր հույսերը կորած են: