Մարին դեռևս գրկիս մեջ էր, կամ առավել ճիշտ ասեմ` ես նորա գրկի մեջ էի. գլուխը ուսիս վրա դրած աղավնիի նման մրմնջում էր ականջիս. «Ա՛խ, Միքայել, որքան սիրում եմ ես քեզ, և որքան ես անարժան եմ քու անկեղծ ջերմ սիրուն…	ախ, իմ գանձս, (Schäzhen), ինչո՞ւ մենք միմյանց հանդիպեցանք... դու ինձ կսպանես…»: