Նա ինձ նման բարձրաձայն չէր հեկեկում, նա իր վիշտը կրում էր լուռ ու անմռունչ, և ես զգում էի, որ նրա հոգու կսկիծն ավելի սուր է, քան իմը, երբեմն նա խուլ գիշերներին վեր էր կենում անկողնից, անդելի քայլերով անցնում էր կից սենյակը, ուր պառկած էր հիվանդը, որ տեսնե քնա՞ծ է նա, թե արթուն, տանջվո՞ւմ է արդյոք: