Խիստ անհանգիստ, դրության մեջ, նա չէր իմանում ինչ անի, ինչ մտածի, մերթ նստում էր, մերթ վեր կենում, նորից նստում, բաց էր անում որևէ գիրք, բայց, առանց մի բառ անգամ կարդալ կարողանալու, նորից վեր էր կենում, ման գալիս, և ամբողջ ժամանակ նրա միտքը կրկնում էր մեքենայորեն` «չի լուսացնիլ այս գիշեր...»: