Թընդում է զըվարթ աղմուկը բինի,Բարձրանում է ծուխն իմ ծանոթ ուրթից,Ու բոլորն, ահա, նորից կենդանիԵլնում են աշխույժ վաղորդյան մութից,Ու թա ՛րմ, ցողապատ լեռների լանջում...Սո ՛ւս... ակա ՜նջ արա, — հովիվն է կանչում...