— Դա, հո, հեքիաթի պես բան էր, — ասաց բեռնակիրը, — մեկ որ` ո՛չ մի չափ չորս, հինգ անգամ փայտով չզարկած, ներս չտարանք, չափի փայտն էլ այս անգամ սաստիկ ծռած էր. յուրաքանչյուր չափի մեջ չորս մատ ավել էր մնում. դա հեչ. ամենածիծաղելին այն է, որ հիսունութը, հիսունիննը հաշվելուց հետո, նորից նոր քառասունից էինք սկսում. այսպես` ամեն մի հարյուր չափի մեջ. այնպես որ` մարդու ապրանքը համարյա կես արինք, հա՛, հա՛, հա՛...