— Հայրոյի ասածԽոսքերում անշուշտ ա՜յն էր իր համարԹե անակնկալ, թե զարմանալի,Որ ինքը... այո՜, չէր կարող երբեքԵրևակայել, որ նա, այդ Հայրոն,Ընդունակ է գեթ գլխի ընկնելու,Թե ինչ են ուզում մարդիկ իրենից,Էլ ո՞ւր մնաց, որ նա զգար իրենԱնխախտ մասնիկը այն մեծ բանակի,Որ Երևանից մինչև ԼենինգրադՁայնում են իրար՝ ֆանտաստիկականԵվ չտեսնված մի աշխատանքի,Մի վեհ, վիթխարի մի գործի համար...Խոսեցին հետո մյուսները: