Հանդես էր բնության. միմիայն մարդըԱյն օր չէր կազմում բընության զարդը.Ուրիշ մըտածմունք էր նորա հոգում,Չար ոխ, չար նախանձ ու ատելություն,Ճակատ ճակատի կանգնած անվեհեր,Հայոց քաջորայք, պարսից կըտրիճներ,Պատրաստ են չափել ուժերը բազկին,Արյամբ կըշտացնել ծայրը նիզակին.Սանձակոծ ձիանք, անճոռնի փըղերՀողն էին փորում ոտով անհամբեր…Հանկարծ բանակից դուրս եկավ ՎԱՐԴԱՆՈւ ահեղ կըռվին տվեց նա նըշան: