Մահն, ամաչելով, կամաց ծիծաղեց.«... — Արևի հե՛տ է համբուրվել ասես...Բայց — մենակ դու չե՜ս իմ հոգսը կյանքում.Շատերի՜ն պիտի ես մահ տամ ու քուն.Ես ժամանակին լա՜վ եմ ծառայում,Գործ շատ կա, իսկ ես — զառամ եմ արդեն.Ամեն մի վայրկյան ինձ թանկ է կյանքում —Հավաքվի՜ր, աղջի՛, ժամանակն է, դե՜...»