— Վա՛յ, վա՛յ, հորեղբա ՜յր, ի ՛նչ ասեմ ես քեզ.Մենք ունենք էստեղ դեղին ոսկու դեզ,Դու արել ես ինձ քաղաքի ծառան,Դու թողել ես ինձ օտարի դըռան...Հորեղբայրն ասավ. — Ա ՜յ խենթ, խելագար,Ոսկին պահել եմ Մելիքի համար,Որ քաղցըր լինի աչքը մեզ վըրա: