«Էլ ի՞նչ պիտի անեիր», — ասում է չոբանը ու ձեռքի մահակով մեկ-երկու զարկում է կռնակին. «Գնա՛ բանիդ, թամբալ շուն, — ասում է, — դու չոբան լինելու արժանի՞ ես որ». ու սկսվում է դրա հայհոյանքը, սկսվում է դրա հայհոյանքը... սիրտը հովացնում է խեղճ մարդը ու գնում բանին: