Տրվեց քեզ, կյանքումԼինել բանաստեղծ ճանաչված ու մեծ,Տքնության պահեր ունեցար անքունԵվ քո բորբոքված միտքը ստեղծեցՊոեմներ, երգեր, տողեր ու տաղեր,Որ գիտեն հիմա շատերը կյանքում.Եվ ընթերցողը քեզ վարդեր շաղեց՝Բայց դու մոլորված լույսերի շաղից՝Անվերջ գնացիր անկումից — անկում...Քո գլխի վերև ծագեց մի արև,Որ մարդկանց վսեմ կամքը ստեղծեց,Եվ տեսար կյանքում դու այգն այն հրե,Որ պատմության մեջԲացեց օր անմար և անմարելի...Եվ կյանքը շուրջդ պայքարով էր լիՎսեմ պայքարով խնդության բերող,Գոյության ամբողջ ընթացքը փոխող,Պայքարով մի մեծ, որին դու տվիրԻնչ կարող էիր քո քնարով տալ —Էլ ի՞նչ ես ընկել ցնորքի ետևից,Եվ ի՞նչ ես, անկամ ու սենտիմենտալԵրազում բառեր, որ չկան կյանքում...Բայց չէ որ բոլոր քո անհեռատեսՔննադատներից առավել խորունկՀասկանում ես դու, որ այն ինչ ունեսՈր այն ինչ չկա այդ <…...>Չի՜ կարող ճարվել մենակ <…. >Եվ մեկի միայն <…………>