Բայց երբ տեսնես դու նորահարս սևորած,Որ գրկի մեջ մեկ հատ տղա ունենա,Որ աչքերեն թափում լինի արտասուք,Ու դաշտի մեջ պտռում լինի գերեզման,Ու իմ անունս հիշում լինի անդադար,Ու երեխին ասում լինի մշտապես,Թե դու որբ ես ու հայր չունիս աշխարհի,Այսուհետև քեզ չի ճանչընար Հայաստան.Այսուհետև դու մի՛ տեսնիր Արմավիր,Այսուհետև մի՛ հիշիր դու այն օրը,Որ քեզ իշխան ազգի կոչեց Հայաստան, —Իմացի՛ր, որ նա իմ կինն է խղճալի: