— Թաո՛ւ, թաո՛ւ, — ասավ Ծիտը, —Ես որ չտամ, ո՞վ տա հապա.Մուկիկի պես ախպեր մեռավ,Աշխարքն էսպես մնաց անտեր,Ես որ հողը տամ իմ գլխին,Մե՞ծ բան է...— Ափսո՜ս, ափսո՜ս, — ասավ Լորլը, —Մուկիկի պես մարդը մեռավ, —Ասավ, իրեն էնքան զարկեց,Թևը կոտրեց, կախ արավ: