Դրան հասնելու համար նրանք պիտի անցնեն հետևյալ երկու աստիճանները. առաջին` սեր (մուհաբաթ), որի վրա դնում են ամենայն բարոյականության հիմքը, երկրորդ թարիկաթ (ծեսեր), երբ տեսակ-տեսակ սարսափելի ճգնություններով մարդն աշխատում է մեռցնել յուր մեջ ամենայն մարմնականություն (ջամբեի հեյվանաթ) և մաքրվել, սրբվել և բոլորովին հոգիանալ (ջամբեի րուհանյաթ), այն ժամանակ ինքնուրույն հասնում է հագիգաթին, այսինքն` ճշմարտությանը: