— Շընարհակալ եմ, ողջ կենաք, ախպե՜ր,Էս տեսակ մի բան չեմ տեսել ես դեռ.Տեղ ունես թե չէ՝ մըտիկ չեն տալիս,Տասը գընում են՝ քըսանը գալիս,Ինչ որ ճանկում են՝ ուտում են, թափում,Ամբողջ գիշերը վիճում, աղմըկում,Ամպի պես ծըխով սենյակը լըցնում...Էլ ոչ մահճակալ, ոչ տեղ են հարցնում. —Մինը բարձրանում՝ սեղանին պառկում,Մյուսը հատակին լեն-արձակ ձըգվում...Ոչ աղբ են նայում, ոչ փոշի, ոչ ցեխ,Պառկում են էստեղ, պառկում են էնտեղ...— Հա՜, հա՜, հա՜, հա՜, հա՛.Թամաշա է հա՛...Դե բաժակըդ բե՜ր,Մարտիրոս ախպեր,Արի՜, մի սըրտանցԿյանք խընդրենք դրանց.Շատ լավ տըղերք են, ես ու իմ հոգին.Հավան եմ կենում դրանց արարքին. —Մարդը նա հո չի՝ հենց իրեն նայի,Մարդը նա է, որ աշխարհքը շահի...Տեր աստված պահի իրեն խընամում...Ածում են՝ վերջին բաժակն էլ քամում,Չեն հասնում սակայն պատմության ծերը,Ու միշտ ընկնում է էգուց գիշերը: