Ու բերդի ամենաբարձր աշտարակի վրա կանգնած, Նաիրյան եռագույնի դողդոջ փայտին կռթնած՝ դառնաթախիծ թախծեց, լաց եղավ, ինչպես այն ժողովում, Մազութի Համոն, և Մազութի Համոյի, վերջին այդ արքայակերպ նաիրցու բոցե արցունքներն այրեցին Նաիրյան հնամյա այդ բերդի հազարամյա պատերը... «Ո՛չ» — ձեռքը Նաիրյան եռագույնի ղողդոջ փայտին խփելով, դառնաթախիծ լացի, հրե արցունքների միջից բացականչեց հանկարծ Մազութի Համոն. «Չի՛ լինի»: