Խանի վերջին խոսքը կարծես սթափեցրեց մանկամարդ այրիին, նա հիշեց զառամյալ սկեսուրին ու սկեսրայրին և կյանքը, ասես թե, հարգելի դարձավ յուր աչքում, — «նրա արդար հոգին կնայե երկնից և կհրճվե տեսնելով որ ես ապրում եմ յուր խեղճ ծնողներին ծառայելու համար...» մտածեց Վարդենին այդ րոպեին և համոզվեցավ թե, արդարև պարտավոր է դեռ ապրել: