Լուսինն ամպի տակն մտավ, մթնացավ,Անշունչ քարերն են լսում՝ ա՜խ՝ իմ ցավ.Ո՞ւր է՛ն սուրբ, արդար մեռոնի լիսը,էն սուրբ կենարար արինն ու միսը,Սուրբ Գեորգի հրաշքն, սուրբ Գեղարդի շնորքն,էն արագահաս` սուրբ Սարգսի զորքն,Որ մեկ ճար անեն, թո՛ղ՝ հոգիս առաջԱռնեն, որ չմնամ քո սիրովն մեռած: