Սև ծուխ է պատել հայոց երկընքին,Գեղեր, քաղաքներ տված կըրակին,Անողորմ էրվում, տոչորվում էին,Բոցեղեն լեզուքն հասնում ամպերին,Դժոխք էր տեսիլն խեղճ հայոց երկրին…Բայց քեզ ո՞վ նյութեց այդքան մեծ չարիք.Երկնացող պարտե՛զ, հայոց աշխարհի՛կ.Նախանձ էր տիրել այդ մարդի սըրտում,Թե՛ օձ էր բընել նորա չար հոգում...Այո՛, նախանձ էր, նախանձ դարևոր,Որ մարդուս սիրտը այրելով բոլոր,Իսկ և իսկ սաստիկ, ահեղ ճայթմունքովԴուրս ցայտում, վազում է մեծ հոսանքով.Ինչպես այն սարերն դըրսից հանդարտիկ,Որոց վըրա հալվում չէ՛ փափուկ ձընիկ,Հանկարծ կայծակներ ծընում են ծոցից,Քաղաքներ ամբողջ այրվում են բոցից.Այդպես նախանձի սերմունք սըպըրդածՀազկերտ արքայի սըրտի մեջ, հանկարծՀարյուր հարյուրով պտուղներ ծընուցին,Պըտո՛ւղք– արժանի գեհենի հընձին: