Ահեղ կիտելով հոնքերը դեղինԱրքան մտրակեց ձիուն՝ փնչալով,Հարձակվեց վրան, ինչպես փոթորիկ,Եվ գոռաց՝ զրահը ցնցելով.— «Ի՞նչ ես դու», — գոռաց նա չար ու կոպիտ,«Ի՞նչ ես դու, աղչի՛, ցցել ատամներըդ.Կործանեց, հաղթեց ինձ թշնամին,Իմ ամբողջ զորքը կոտորվել է,Գերի է ընկել շքախումբըս ողջ,Գնում եմ ահա, որ նոր զորք բերեմ.Ես — արքան եմ քո, սիրտըս — վիշտ ու ոխ, —Հիմար ծիծաղըդ ես ո՞նց համբերեմ»: