Հետևյալը... նիհար նժույգի ոսկորե նստուկին նստածԽեղդամահ էր՝ լեղակի պես կապույտ իր լեզուն բերանից կախած.Իր մռայլ պետի ետևից արշավում էր քայլքով նա վստահ,Գնում էր կարծես անվեհեր՝ ելնելու կրկի՜ն կախաղան: