Երբ որ քահանան մոտեցավ նորան, որ նորա վրա կատարե վերջին ծեսը, այսինքն` այն ծեսը, որ այս ժամանակավոր կյանքից տանում է դեպի անանց և գերագույն կյանքը, կինը բարձրացուց յուր ծանրացած արտևանունքը, ճիգ արավ, որ անկողնի վրա կարողանա նստած մնալու, ձեռքը երկարացուց տան մի խորշին ու նշանացի կանչեց յուր զավակներին, որոնք լաց ու արցունքով կանգնած էին: