Բա՛զի վախտ, որ մարդ մեկ քանդված տեղիՎրա կանգնում ա ու ինքն իր մտքիՀետ ա ընկնում ա անց կացած բաներըՖիքր անում, տխրում, աչքերը,էնպես գիտես, թե է՛ն անբան քարերնՄեզ ասում ըլին, որ մենք մեր օրերնԼանք ու զգաստանանք, չունքի էս աշխարհՉի՛ մնալ մեզ համար ղադմի մուղարար: