Նա հիշում էր, թե ինչպես հայրը` ծերունի Հաբելը, ախորժակով ուտում էր որսի միսը և միշտ գովում իրեն ու ասում. «Ապրի՛ս, Լևոնի՛կ, դու էլ քաջ ես ինչպես և մյուս եղբայրներդ. բոլորդ էլ արժանի եք իմ որդիքս կոչվելու»: