Օրիորդը քնքշությամբ նայեց Պետրոսի վերա, նրա աչքերը այդ րոպեին վառվում էին և մի մոլար կրակով, նա կամեցավ խոսել բայց լեզուն չէր հնազանդվում, նա կարծես վախենում էր ինքն իրենից, թե չլինի մի այնպիսի խոսք թըռցընե բերանից, որ յուր սրտից լիներ բխած և ոչ թե ուղեղից: