—Ու կանչում էր նրան կարոտակեզ մի ձայն,Շշուկներով անուշ նա ասում էր նրան.«...Ամեն տագնապ ու հոգս թողած երկրի հողին՝Քայլի՛ր, քայլի՛ր անվերջ, կարոտներիդ ուղին.Մի կարոտ է հոգիդ, հեռու աստղի մի փայլ —Քայլի՛ր, քայլի՛ր անվերջ, հավերժասե՛ր եղբայր...Արեգակը, կարմիր, կբարձրանա հիմաՈւ կփռե հովտում կարմիր տագնապ ու մահ,Խե՛նթ կխնդա վերից` տռփասեր ու զազիր —Քայլի՛ր, քայլի՛ր անվերջ ու լեռները հասիր: