Դաշտը մի վայրկյան լուսացավ կարծես —Ու սիրտս նորից դադարել ուզեց.Տեսա, որ դաշտում, անտուն, անկրակ,Ձյուների վրա պառկած են նրանք,Ձյուների վրա, և ո՜չ թե հողին,Ձյուների վրա — առանց անկողին...Ու սրտիս զարկով նորից հիշեցիԲրդի քարվանը Լեգեոն մեծի —Ու սիրտս նորից շունչ առավ հանդարտ,— Ախ, նրանց համար փրկություն էր այդ...Եվ ճիշտ որ՝ տեսա՝ վեհանձն, անձնվեր,Ահա անձնուրաց հերոսները մեր,Վեհ գործով տարված, մտազբաղ, լռին,Բուրդ են բաժանում գաղթականներին...Երկնքից իջած մի հրաշք էր այդ.Մի վայրկյան չանցած, կամ մի ակնթարթ,Ես տեսա հանկարծ, որ բոլորն արդենՊատրաստվում են, որ տեղերը հարթենԵվ մոռանալով ձմեռ ու մշուշ —Անկողին մտնեն ու քնեն անուշ...Ու սիրտս ճախրեց, որպես մի թիթեռ.Վայր ընկավ կարծես սրտիցս մի բեռ.Աշխարհը կարծես լույս դարձավ ու փայլ,— Օրհնե՛նք քեզ հավերժ, Լեգեոն եղբայր...Այդ անրջական վայրկյանին ես, ա՛խ,Որբերի քնին շա՜տ էի ուրախ...Շա՜տ էի ուրախ նրանց հանգստին.Ուրախ էի, որ նրանք վերստինԳոնե մի գիշեր քնելու են կուշտ՝Անո՛ւշ մոռացած զրկանք ու կորուստ...Երբ հաջորդ պահուն բախտից խելագարԵս թաց աչքերով նայում էի վար —Դրախտավայել ժպիտը շրթինԺողովուրդը իմ քնել էր արդեն...Ու չկար արդեն ձյուն, ձմեռ ու մուժ.Ժպիտը շրթին քնել էր անուշ,Քնել էր հանգիստ ժողովուրդը խեղճԵվ իր երկնային երազում անվերջՏեսնում էր գուցե նա աշխարհը հին,Երբ երկրի վրա հոգսեր չկային,Երբ մարդը ուներ ժպիտներ ու թևՈւ երգը շրթին ապրում էր թեթև...Նայում էի ես իմ ժողովրդին —Ու դրախտային ժպիտը շրթինԱյնքան քաղցր ու խոր խռմփում էր նա,Որ ես վախեցա... որ էլ չարթնանա...Բայց վախս միայն մի վայրկյան տևեց.Անխուսափ մի միտք սիրտս արևեց.Օ, թո՛ղ չարթնանա, ասացի ես ինձ.Գիշեր է դուրսը մի մահու թախիծ,Գիշեր է դուրսը ու ձմեռ է ցուրտ —Քնի՛ր, օ, քնի՛ր, իմ խեղճ ժողովուրդ...Ժպտում էի ես այդ ակնթարթին —Ու հանգստացած իմ ժողովրդինՆայում էի ես երկնի դրախտիցՈւ լալիս էի անսահման բախտից...Ու լույս էր շուրջս, հրաշք էր կարծես.Հրճվանքից այնպես դողում էի ես,Որ սիրտս կանգնեց ուրախությունից —Եվ ես, քրտնաթոր, արթնացա քնից...Արթնացա տեսա՝ անկողնում եմ — ես...Ու սառ ջուր լցրին իմ գլխին ասես: