Հայ արաբաջին որ կա (դա վաղուցվա նկատված բան է), այնքան էլ շատ հայվաններից չէ, ինքը աշխատավոր, աղքատ էլ որ լինի, էլի ինչ բանից ասես խաբարություն ունի. որի որդին ղոնախ վարպետի է գնում, տեսածը, լսածը իսկույն տուն է բերում, որի աղջիկը Եպիփանի պենցիոնն է գնում ու մադամներից ինչ որ լսում է տուն է գալիս պատմում — սա մեկ. դրանից էլ բացի, ինքն էլ միշտ Նախիջևանի գինետներից սալդաթ, տասնապետ, ցած կարգի գրագիրներ է տանում Ռոստովի գինետները ու ինչ որ նրանք ճամփու վրա վայնայի109 զրույցներ են անում, բոլորը սուս-փուս լսում է, միտքը պահում ու երբ որ նորից իրեն տեղն է գալիս` կանգնում մանրամասն իր պես արաբաջիներին է պատմում: