—Ու բուրավետ վարդեր թափում [իր]	երգի հետ.— Հա՜, հա՜, հա՜, հա՜, քահ-քահ խընդաց ալևորը իմաստունՈւ երկընքի ոլորտները դըղըրդացին անսահման].(Ծերը՝ ամպերից)— Հա՜, հա՜, հա՜, հա՜, խիզախ տըղա. այն ճամփեն ես դու փընտրում,Նեղ, քարքարոտ էն շավիղը, որ թաքչում է ամպերում.«Անդարձ» է այն ճամփի անունն, ով որ ընկավ էն ճամփան,Կորած է նա հավիտյան, ետ գալ չըկա էլ նըրանՃամփեն մին է, ցավը հազար, — հազար տեսակ տառապանքԲռնած են այն դժար ճամփեն ու մաշում են ամեն կյանք: