Վեստ Սարգիսը կրկին նեղն ընկավ, նա զգաց, որ հաղթվում է, որ չի կարողանում դիմադրել, հակառակել նրան, ուստի ավելի լավ համարեց դիմել խորամանկության և ներումն խնդրել պատանի թագավորից, ծունկ չոքեց նրա առաջ և արտասվաթոր աչքերով ասաց.