Դղրդում էր հողը արդեն ռումբերի շաչող որոտից,Բովանդակ աշխա՜րհն էր արդեն սասանել մոլուցքից արյան,—Լցվել էր տիեզերքն ամբողջ արդեն տոթ բույրով վառոդի,Էլ չկար հեռու ու մոտիկ, — բայց թափորը երգում էր«Հարյավ»: