Օրերդ անցածՔեզ չեն խրատել... եղել ես թեևԴու ոչ թե միայն բանաստեղծ մի խենթ,Այլև պայքարող ու քաղաքացի,Բայց... չես հասկացել մինչև հիմա դու,Որ բոլոր չքնաղ իղձերը մարդուԵրազում են, տե՜ս, կատարվում անշեղ. —Այդպես են բոլոր ֆանտաստիկ, հնչեղ,Թե «գիշերային», թե «ներմարդկային»Ցնորքները, որ հեքիաթի ձևովԱյցի են գալիս պոետներին մերթ.Եվ չե՞ս հիշում դու, չե՞ս հիշում միթեԸնդամենը լոկ մի գիշեր տևողԱյլ պոետների ցնորքներն անուշ...Հիշիր <…………>	թեթև, փաղաքուշ<…………..>	հեքիաթ < ><……………………………………………..>