Դու ի՞նչ ես ասո՛ւմ, թագավորի պես մի բան էի — սրա վրա էի կանչկռտում, նրա վրա էի բարկանում, մոտիս մարդիկը, ընտանիքս, բոլորը տիրի՛լ-տիրի՛լ դողում էին ինձնից... հայ վա՛խ... այն կրակը տեսա՛ր ամբողջ ունեցած-չունեցածիցս բաժանեց ինձ ու այս դրության հասցրեց...