Մեր հայը մեկ բերանն է առնում բուզան, իսկույն թքում է, այդ մունդառ բանը կոկորդից ներս չի գնում. հետո ղումիզն է վերցնում, գուցե սա նրանից լավ է, ասում է, այն էլ բերանը առած է լինում, կո՛ռ՛ռ է անում, փսխում. բերանը մի քիչ քաղցրացնելու համար հիշյալ տառնիճն է վերցնում, մարդու բերանը պուռուլ-պուռուլ է լինում — այն էլ կուլ տալ չի կարողանում, ցած է թքում: