Պասվա օրերից մի օր, փարչը ձեռքիս, դուրս եմ եկել գնում եմ ինձ համար, երբ որ փողոցը անցնելու էի, տեսնեմ դիմացս երկու կին դուրս եկան, մեկը ռուս, մեկը հայ, դեռ գետինը չէր չորացել, ցեխ ու ճահիճ էր. ռուսը մի քիչ բարձրացրեց քղանցքը, որ չկեղտոտվի, այնպես էլ դիմաց անցավ. մեր հայը, մեղայաստծո՛ւ, մեղա՛, մինչև ծունկը բարձրացրեց քղանցքը, կարծես թե պատրաստվում էր սենյակի տախտակները լվանալու, այնպես բարկացա որ, քիչ էր մնում թքեի այդ անամոթի վրա…	Դե՛, իմացիր, հայերս չափ ու սահման չունենք, ամեն բանի մեջ էլ այդպես ենք…	Ջահելների աչքը լույս, այսուհետև մեզ պսակ, բան պե՞տք է որ…	Անցյալ օրը մի մարդ ասում է. «Որդուս համար հարս եմ փնտրում», — ասում է: