Զբոսնելու ժամանակ հանկարծ տեսա մի գեղեցկադեմ, թանկագին հալավներ հագած կին, որ հեռվից ուղիղ դեպի իմ կողմն էր գալիս. երկու աղախին էլ կտավիքով լցրած մի ահագին կողով բերում էին նորա հետևից. երբ որ կինը ինձ մոտեցավ` աչքերիս չհավատացի, կարծում էի թե երազիս մեջ եմ. «Կատյա՛, ասացի. այդ դո՞ւ ես, ո՞րտեղից ես գալիս, ի՞նչ գործ ունիս այս անիծած տեղը, ուր ամեն ծակուծուկ զանազան տեսակ մահերով է լցված»: