«Գասպա՞ր, ասաց հայի ձայնով, ինձ այնպես է թվում, որ ամեն ազգ ջոկ-ջոկ ձայն ունի, որովհետև նեմցեն, կամ ռուսը Գասպար ասելու որ լինեին, ուրիշ ձայնով կասեն– Գասպա՞ր, ասաց կինը, ճիշտ է, քու մեղքդ մեծ է, բայց առնելու պատիժդ ավելի մեծ պիտի լինի. դրա համար իմ բարկությունս եկավ, որ մի հայ հոգի պիտի կորչի, այն էլ մի ջահել տղա, որ գուցե Աստծով կխրատվի ու վարքը կփոխի: