Մինչև ուր որ քըշեր, տաներ,Իր աշխարհքի սահմանն էն էր.Ո ՞վ էր գըլխից ձեռ վեր կալած,Ո՞վ դուրս կըգար նըրա դիմաց;Մի անգամ էլ էս իշխանըԵրբ նըստած էր իրեն տանը,Լեղապատառ ներս ընկավ տունԻր հոտերի վերակացուն.— Ապրած կենաս, մեր տեր իշխան.Հապա՛, էսպես հրաշք մի բան,Արածում էր ծովի ափինԲազմությանը քո հոտերի,Մին էլ տեսնենք՝ ծովի միջինՄի վիթխարի մարդ է գալի: