Էլ հեռու, հեռու,Վերից արևն էր այրում, տապակում,Ետևն անապատ, առաջին սարեր,Գնաց ու գնաց բարձրացավ մի սար,Սարը հո սար չէր. ամպերը գլխին,Գագաթին սուր-սուր ու դիք-դիք ժայռեր.Վերից նայողը տակը չէր տեսնում,Տակը մի անդունդ, մի խոր խորխորատ: