— Հետո թեթևԱյլ ուղղումներ արավ, — սակայն անվերջԳիտակցության տակից, իր էությանՄութ խորքերից, ուր միտքը վախում էր թափանցել —Տագնապալից աճում էր ահանման մի բան՝Կասկածի պես անորոշ ու անձև...Արդեն մոտենում էր առավոտը և նա պիտի գնար,Սակայն կարդում էր դեռ, — և հանկարծՏագնապալից այն միտքը անհնարԲարձրացավ, ցցվեց ուղեղում զարմանալի ուռուցիկ ու պայծառ: