Ազգը մեզ կսիրեր, եթե տեսներ մեր գործը համաձայն մեր խոսքին և խոստմունքին և այն ակնկալությունը, որ նա կարող է ունենալ և պիտի ունենա տեսնելով մեր գիտեցածը և գործ կատարելու եռանդը. մեկ խոսք` եթե նա վստահ էր, որ մենք ամենևին վայրահաչ և շառլատան մարդիկ չենք, որոնք այսօրվա օրս լցված են ամեն տեղ և իրանց ցնորական խոսքերով զզվացրել են ամենին. մեր տարաբախտությունը այն է, որ մենք ունինք что то общое այն անպիտաններու հետ. և հայք չեն կարողանում մեր և նոցա մեջ разительнныя черты գտնել. մեր գործը մեր աչքում վեհ է, ազնիվ է, մեծ օգուտներ պիտի բերե` նոցա համար երեխայական է, шуточный է. ինչո՞ւ, էնդուր, որ նոքա գիտեն մեր գործի ո՞ր աղբյուրից դուրս գալը: