Սո՛ւրբ, ինչպես աստված և յուր օրենքըԵվ սիրելի է, որքան և կյանքը...Ես մեղք չեմ անում, հավատա, հայրիկ...Դուք ինչու համա՞ր ինձ այստեղ բերիք.Ես ի՞նչ եմ արել, չէ՞ ես էլ եմ մարդ,Նրանցից մեկը, որ այնքան ազատԱպրում են իրանց ցանկություններով,Որ աղոթում են ուրախ սրտերով...Ինչու համա՞ր է իմ աղոթքն այստեղ,Ո՞ր մեղավորին կըտանե եդեմ...Ինչու համա՞ր եմ չարչարվում անմեղ,Եվ եթե այսպես ես այստեղ մեռնեմ,Ձեզ կամ աստըծուն ի՞նչ շահ իմ մահից...Ուզում եմ ապրել, հա՛յր. կյանք տվեք ինձ...