Մի օր տեսավ օտար թըռչուն՝Սոխակ կուլար կուց-կուց արուն.— Ինչո՞ւ, ասավ, սոխա’կ սիրուն,Ինչո՞ւ կուլաս կուց-կուց արուն.Ինչո՞ւ, մինչ ե՞րբ դու երերուն,Տըխուր կուլաս չոր թըփերուն,Աշխարհ ամեն վառ քո սիրուն,Էդ ճըռվռան քո երգերուն,Հապա ինչո՞ւ դու օրն ի բուն,Էս լուս ու մութ առավոտուն,Էս շատ անուշ զով հովերունԱխ ու վախով կուլաս արուն: