Այսօրվա պես միտս է` ինչպես հանդիսավոր տխուր ձայնով կարդում էր նա «իսկ կանայք երանելյաց»-ը, ուր նորա ընթերցվածը սգավոր մեղեդիի ձև էր ստանում, ասես թե մեր լսածը խոսքեր չէին, գիրքը, դասարանի մեջ գտնված առարկաները և նույնիսկ վարժապետի երեսը անհետանում էին և մեր բորբոքված երևակայության առջև բացվում էր մորմոքիչ և արտասվելի պատկերների մի շարք, մեր մանկական երևակայությունը տանում էր մեզ հինօրյա ժամանակները. մեր նախնիք գալիս հանդիսանում էին մեր առջև մերթ իբր զրահավորված դյուցազներ. մերթ իբր դափնեզարդ նահատակներ, մերթ իբր դառն գերության մեջ շղթայած, հալ ու մաշ եղած կալանավորներ և մերթ իբր նժդեհներ օտարության մեջ ձգած` իրանց սիրականների կարոտը քաշելիս: