Բայց նա չընըստեց ամենից վերև,Գընաց ու նըստեց մեջտեղն ամենի,Հետը նստեցրեց մերկ տըկլորներինՈւ էսպես դարձավ Արև իշխանին.— Ո՛վ դու Վլադիմիր, մայր Կիևի տեր,Լավ ես իմացել՝ ում ղըրկել ինձ մոտ.Չըլներ Դոբրինիան՝ իմ ախպերացուն,Չէի լըսելու էստեղ ոչ ոքի,Ու մըտքումս արդեն դըրել էի ես,Լարել էս ճայթուն իմ աղեղը զիլ,Արձակել դեպի սրահըդ շքեղ,Սպանել և քեզ, իշխան Վլադիմիր,Եվ քու տիկնոջը՝ քու Ապրակսիային: