Ա՛խ, լուսահոգի քահանա... — նորից կենդանանում է նրա ուղեղի մեջ հանգուցյալի հիշատակը, — դու միայն էիր իբրև տան պահապան ոգի. ո՞ր գիշերը առանց «եկեսցե» ասելու, առանց Սաղմոսը և Նարեկը ծայրե ի ծայր կարդալու, առանց յոթանասուն ծունր իջնելու, քունը տիրում էր քո աչքերին: