Պերճ պալատներըս ցընդեցին օդում,Վեհապանծ լեռներն աճյուն կըտրեցին,Վիշտ ու վերքեր են սիրտըս կեղեքում,Ու թույլ արցունքներ աչքերիս միջին...Մեռավ իմ մուսան... սակավ ժամանակՆա լուսավորեց օրերըս մենակ.Ծաղկունքըս ընկան, հուրերըս հանգան,Խավարչտի՛ն գիշեր, ինչպես գերեզման...