Եվ Խենթի գլխի մեջ այդ իսկ րոպեին լսվում էին և՜ որոտմունքի գոռ ձայներ, և՜ գազանների կատաղի մռնչյուն, և՜ թնդյուն, և՜ սուլոց, և՜ ահեղ դժոխային ձայներ…	Այդ ժամանակ մարդուս մարմինը թեկուզ կտոր-կտոր արա, ասեղներով ծակծակիր, հավատացած եղիր, որ նրանից չես լսի հառաչանքի ո՜չ մի ձայն, ցավի ո՜չ մի կսկիծ, դեմքի մկանունքի և ո՜չ մի շարժում…