—Իսկ դյուցազն Դավթին, մանկանն հուրհերՆա հովիվ կարգեց սարերում մեր,Որ խաշն արածե ամառ-ձմեռ,Իսկ գիշերները քնի մի ծեր,Մի այրի կնոջ խուղում, որ էլՄոռանա հավետ, որ դյուցազունԻր հայրը ուներ կայծակե սուր,Հուր նժույգ ուներ, զրահներ հուր, —Զըրկելով նրան այսպես մի օրԶենքերից իր քաջ, դյուցազուն հոր: