Կամ — ինչպե՞ս քեզ ների օսլայադեմԱյս ոգևին և՜ մերկ, և՜ ընչազուրկՄարդկանց ամբոխը, — երբ ինքը լուռ՝Մռայլ խոհերն է իր և անժպիտ իր կյանքըԱյս պայքարի բովում որոճում...………………………………………………Եվ չէ՞ր արդյոք միակ պատճառն այս, Տե՜ր, —Որ դառնություն դարձավ, և՜ մաղձ, և՜ ցավ, —Այդ անապակ պարգև՜ը քո վերին —Քո պարգևած ընծան այդ սրբազնագույն՝Քո դուստրերի անեղծ մտերմությունը կույս…Մտերմությունն անհաս Մուսաների,Որ դարձըներ պիտի ողորմելի իմ կյանքըԵրանությո՛ւն — և խինդ անմահական...………………………………………………..…………………………………………………Սակայն նրանց այդ սուրբ մտերմությանԱկընթարթի համար անգամ չնչին —Ես ցանկությամբ հոժար կտանեիՏասնապատի՜կ դժվար տառապանք —Ե՜վ դառնություն դժնի, և՜ տխրություն,Եվ չարչարանք անգամ անագորույն —Եվ հալածանք ամեն, — և անգամ մա՜հ...