— Ինձ մի մեղադրեք, իմ նազելիներ, — առաջ տարավ Ռուստամը. — սերը մի դժվար բան է, դա ամենակատաղի կիրքն է մարդկային բնության մեջ... մի՜թե, Սալբի, միևնույնը չէ՞ զգում և՜ քո սիրտը... միթե դու էլ գիշեր ու ցերեկ չե՞ս մաշվում այդ մոլեկան ցավով...: