«Բռնավորի երկաթյա գավազանը միշտ և հանապաղ հսկում է մեր գլխի վրա. լաց ես լինում` լո՜ւռ կաց... ծիծաղում ես` լո՜ւռ կաց... խուսում ես` լո՜ւռ կաց…	ա՛խ, ծեծում են ինձ` լո՜ւռ կաց…սպանում են ինձ` լո՜ւռ կաց... իմ երեխանց արյունն իմ աչքիս առջև թափում են` լո՜ւռ կաց... իմ ապրանքը խլեցին, տարան` լո՜ւռ կաց... իմ տունը քանդեցին՝ լո՜ւռ կաց... ա՛խ, չեմ դիմանում այդ ցավերին, ի՞նչ անեմ. — տո՜, թշվառ, քեզ ասում են` լո՜ւռ կաց, հա, լո՜ւռ կաց, միշտ լո՜ւռ կաց, թե ավելի խոսես, լեզուդ կկտրեմ, թե էլի խոսես, քեզ կենդանի հողում կթաղեմ և այնտեղ կսովորես լուռ կենալ...: