Գերվեց Ռոստոմը. հոգով թռչում էր...Ու դեպի հեռուն, դեպի լազուրը,Դեպի անհայտը, դեպ անմահություն,Ապրել ու ապրել, հավիտյան ապրել,Ու ծովին պատեց մի ախորժ մշուշ,Ափին մոտեցավ մի զմրուխտ պալատ,Պալատի միջից խոսեց դիցուհին.— Դու ի՞նչ ես ուզում, այ մարդ հողածին: