— Սրբազան հայր, — ասին մի քանիսը, — դու ինչո՞ւ ես այդպես ասում որ, դե մենք, լսիր, չափավոր, ինչպես որ պետք է…	փառք Աստծու... թոյիս, աթքազ չունենք…	բայց, լսիր, ժողովուրդը, իհարկե... մալը չեվո նեթ... մեջները, դե, տեսակ-տեսակ…	դու ամենքի դուրս տվածին բանի տեղ մի դնի... մենք, նիչևո, քու պատիվդ... — Դե, այսպես անուշ խոսքերով մարդու սիրտը շահեցին ու սև կատուն միջներից դուրս եկավ: