Ես տեսնում եմ այժմ էլ, ասես,Ինչպես նըրա դուռը բացվեցՈւ կամացուկ փակվեց դարձյալ...— Դո ՜ւ, ես գիտեմ, չես հասկանալԻմ տխրությունն, իմ վիշտն անհաս.Եվ կըցավեմ թե հասկանաս.Թող հիշատակն այն վայրկենիԻնձ հետ, իմ մեջ մընա– մեռնի: