Թեկուզ և հագնես երկաթի տըրեխ,Փընտրես՝ կանչելով աշխարհ բովանդակ,Էլ չես հանդիպիլ նըրան ոչ մի տեղ,Ոչ մի աշխարքում, ոչ մի ժամանակ....Էն պաղ դիակն էլ, որ տեսնում ես դեռ,Էն էլ հողի տակ կըծածկեն հիմա,Կըգա ՛ն, կըգնա ՛ն տարիքն անտարբեր,Ու նա կըփտի, նա հող կըդառնա.Անունն էլ ապրող աշխարքի համարԴատարկ մի հնչյուն, անխորհուրդ մի բառ...Էն էլ կըկորչի, ինչպես որ չըկաԱնունն ու հետքը էն հին աղջըկա,Որ ձեզնից առաջ հազար տարիներՆույնպես սիրահար ու ժըպիտ ուներ: