Օ, դո՛ւ, նաիրյան մարքսիզմի չստերՀագած ֆիլիստեր,Օ, դո՛ւ, պատահմամբ սերտած մտքերիՄի խղճուկ գերիԴարձած կրետին —Լսի՛ր մի անգամ խոսքը պոետի,Որին դու անշուշտ հայհոյես պիտի...Զարմանում ես դու, որ երգ եմ գրելԵս այսօր ահա մաքառման մասին,Եվ չթառամող խոսքերով հրեԳովք եմ կարդացել անդուլ երազինԵվ բարձունքների ցնորքին անհաս,—Օ, հավատացի՛ր, ընկե՛ր սիրելի,Որ հավետ անմահ մի երազ է այս: