Ինչքա՛ն արյուն հոսեց վառ, ի՛նչ ընկերներ վիթխարիԶինվորների թրերից տապալվեցին ու կորան,Եվ ի՛նչ ահեղ ցասումով բազմություններ բանվորիԱրյունոտած ձեռքերով վերադարձան գործարան...Նրանք, տխուր, քաշվեցին, բայց պայքարի համար նորԶնդաններում, բանտերում նրանց հոգին ամրացավ,Ու տառապանքը անհուն նրանց հոգին կռեց լուռ,Մինչև աղետ եղավ մեծ ու ժողովուրդն արթնացավ: