— Ա՛յ բան, ասաց, ծիծաղելով Ասատուր-աղան, ամա լավ բաբաթի պետք է խաբեր ինձ էս շ. ո. պարսիկը, եթե դու չիլեիր…	Նո՛ւ, պարոն Վարդան, մեռնելս մտքիցս կանցներ, բայց էսպես ղոչաղությունդ ամենևին մտքիցս չէր անցնիլ: