Նրան, միայն նրա՛ն, այսինքն ո՛չ թե Մազութի Համոյին, այլ նրա հանճարեղագույն ուղեղին էր, այո՛, պարտական Նաիրյան այդ քաղաքն իր երկրային գոյությամբ — և առանց նրա, այսինքն ոչ թե Մազութի Համոյի, այլ նրա ուղեղի, չէր կարող գոյություն ունենալ, անգամ մի երկվայրկյան ապրել ոչ միայն Նաիրյան այդ քաղաքը, այլև ամբողջապես հենց ինքը — երկիրը Նաիրի: