Նրա նիհար երեսից անձրևի նման հեղում է քրտինքը, նրա կրծքի ոսկորներն ուժեղ ճնշողությունից դուրս են ցցվում, աչքերն արյան հոսումից սաստիկ կարմրում են, ծնկերը, չդիմանալով վերուժ ծանրության, ծալվում են, բայց նա ստոյիկյան համբերությունով տանում է այդ ծանրությունը, ըստ որում նրա անհաշտ թշնամին՝ քաղցը ստիպում է նրան տանել: