— Չէ՛, աղա Փուշ,Թե վաղ, թե ուշ,Փողն իր կարգին, շահն իր կարգին,Իսկ պատիվըդ... ես իմ հոգին...Ես հույս ունեմ... ասենք պարտք ենք...Բայց չէ՞ ախար մենք էլ մարդ ենք...Չէ՜, քու արածն ով մոռանա,Իր աստվածն էլ նա կուրանա...Խեղճը էսպես լեզու ածավ,Շատ հույս տըվավ, շատ խոստացավ,Շատ սուտ ասավ պարտքատերին,Շատ ըսպասեց իր ընկերին.Բայց ընկերը չըկա՛, չըկա՛: