Պատասխանեց հայելին.«Խորթ աղջիկդ է սիրելի».Ոնց թե կծած սև օձից,Չար թագուհին նախանձիցԷն հայելուն մի բոթեց,Բռնեց մի կողմ շպրտեց.Ճչաց, կանչեց նաժիշտին,Կանչեց, բերեց իր կշտին,Ասավ. «Աղջի, քեզ հետ եմ,Թե չէ մազդ կփետեմ.Խորթ աղջկաս հետդ առ,Իսկույն ևեթ տար անտառ.Կապիր նրան ծառերին,Բաժին դառնա գայլերին»: