—Պառավը կանչեց մանուկ Դավթին.«Ո՛վ Դավիթ» — կանչեց — «Քաջի՜ որդի,Դու ի՞նչ ես ուզում իմ խեղճ արտից.Ինչքա՛ն տրորես ոսկեհատիկՀասկերը այրու կտավատի.Չե՞ս տեսնում՝ Բադին ու ԿոզբադինՏանում են քո հոր արդար ոսկին.Ուժ, զորություն է տված բազկիդ,Գնա՜, ո՛վ Դավիթ, գնա՜ հսկի —Չտանեն քո հոր արդար ոսկին»: