— Ա՛խ, Անո՛ւշ, Անո՛ւշ, էդ ի՞նչ ես ասում.Բա դու չե՞ս լըսում.Էն, որ լանջերին խաղեր եմ ասում,Ո՞ւմ հետ եմ խոսում...Էն, որ գիշերով շըհու եմ փըչում,Էն ո՞ւմ եմ կանչում...Էն, որ մոլորված նըստած եմ մընում,Ո՞ւմ հետ եմ լինում...Էն, որ հառաչում ու ախ եմ քաշում,էն ո՞ւմ եմ հիշում...Ա՛խ, Անո՛ւշ, Անո՛ւշ, անաստվա՜ծ Անո՛ւշ...Արբեցա՛ծ, անո՛ւժՀառաչեց հովիվն ու սըրտին ընկավ,Հալվեցա՛վ, հանգա՛վ...