«Ո՛վ Դավիթ», — կանչեց — «Դավի՜թ» ասաց«Սասմա ավերման ժամը հասավ.Եկել է զորքով բազմահազարՄսրամելիքը, արքան գազան.Գնանք, ո՛վ Դավիթ, գնա՜նք» — ասաց.«Իրեն տանք հարկը իրա ուզած.Գնանք, ո՛վ Դավիթ, ոսկի տանենք,Փրկություն հայցենք արքայից նենգ,Որ վրեժն իր չար նա չհանե,Սասմա երկիրը չկործանե»: