Եվ այսպես փողոցը կամաց-կամաց սկսում է բոլորովին ամայանալ. մութն էլ անդեմ ու անխորհուրդ, ծույլ, հորանջող պառավի մի նման, իջնում է ու նստում փողոցների վրա և տեղ-տեղ տարտամ, վախկոտի աչքերի պես թարթող կրակներն են միայն ենթադրել տալիս, որ այդտեղ դարերից ի վեր ապրում է ու զվարճանում Նաիրյան մի քաղաք: