Տոլստո՛յ, Ժան-Ժակ-Ռուսսո՛ , Ֆլոբե՛ր ու Ամիչի՛ս,Ու Մահարի Գուրգեն, — ինձ օգնության եկե՛ք,Որ կարենամ երգել իմ մանկությունը ջինջ —Իր առաջին քայլից նա ողողվեց թեպետՄի հեղուկով, որի բուրմունքների միջիցՕ, դժվար է մի քիչ քնքշություններ բեկել...Մինչև օրս, երբ ինձ մանկություն են ասում —Ես, չգիտեմ ինչու…	այդ բուրմունքն եմ հիշում: