Ծնվեց մի մանկիկ արևավորԱռյուծ-Մհերին իբրև ժառանգ,Դավիթ անվանեց ծերը նրան,Փառք տվեց ապա բախտին իրա,Որ հուշն իր էլ հա՜ր երկրի վրաՊիտի առկայծի ու հուրհուրա, —Եվ նայելով իր մանուկ Դավթին՝Նա պայծառացավ սրտով կրկին,Նա ի՜նքն էր կարծես եկել երկիրՀրաշքով մի սուրբ ու անհնար, —Նա ի՜նքն էր կարծես եկել աշխպրհՈւ հուր-հավիտյան պիտի մնար…