Մի օր Բոցարիսը սովորականից առավել տխուր էր, երբ որ տուն դարձավ, աչքերը դես ու դեն ձգեց և սկսավ քրոջը փնտրելու, որ սովորաբար նորա առաջն էր վազում. բայց Հեղինեն չկար. հետո դռնե դուռ վազեց, կանչեց, հարցուց անցնող դարձողներին, բայց նորա խույզք և խնդիրքը անպտուղ մնացին. Հեղինեն չկար ու չկար: