Մեկ սարում, չոլում մեծացած օմքին,Որ դեռ չէր խաբար աշխարքի բանին,էկավ մեկ քաղաք, չունքի հարուստ էր,Տեսավ ամեն մարդ որ զարդարված էր,Ինքն էլ սկսեց խասից, ղումաշիցՄեկ ձեռք շոր կարիլ, ու ոսկու թելիցՅախեն էլ կարիլ: