— Տո՛, ո՞ւր ես գնում, — ասի ու մեր սովորությամբ, առանց այլևայլության մարդու փեշից ամուր բռնեցի. հիմա՞ր էի այդ պատահմունքը ձեռքիցս բաց թողնեի. մեկ է ո՞վ ինձ բան պիտի պատմեր. մարդու քիթ ու պռունկից երևում էր, որ իմ ուզած բանս մանրամասն գիտեր: