Դու ոսկի գրիչ ունես, դու այնպես իմաստո՛ւն ես,Ինքդ քեզ հրաժեշտ ես ասում, ինքդ քեզ կրկի՛նընդունում ես,Գիտես, որ` լինելով է լինում, հատնելով է անհատնումայս տունը—Եվ մի՛շտ ծիծաղկուն է հոգիդ ու սիրտդ`մշտապես խնդո՛ւն է: