Տո՛, հիմար ողորմելի, երբ որ Աստված չի տալիս, դու հիմար խելքովդ, ծառերո՞վ ես ուզում երկնքից անձրև վար բերել, անձրև որ ասում են, այդ ձո՞ւկ է, ինչ է, որ կարթով բռնես քաշես վար բերես, այդ չո՞փ է, ինչ է, որ ավլես ու ուզածդ տեղը տանես... քեզ, աղբով ռաժա՞յ կլինի, ծառով հեչ անձրև՞ վար կբերվի... ափսոս որ, այդպես անամոթ խոսողները այսպես ողորմած կայսրի օրին են հանդիպել, մի առաջվա խաների, միրզաների, շահերի, սուլթանների ժամանակը որ լիներ մենք գիտեինք դրանց հետ ինչ օյին կխաղայինք. «Սուլթանն ապրա՛ծ կենա, կասեինք, այսպես, այսպես բան է, կասեինք, դու արա մեր դատաստանը, կասեինք, նոր մարդիկ մեյդան են եկել, միամիտ մարդկանց մոլորեցնում են, կասեինք, Աստծու անելու բանը աղբով ու ծառով են ուզում անել, կասեինք. սուլթանն էլ մի դրանց գլուխը որ կտրեր, այն ժամանակը կիմանային այդ զավզակները, թե ինչ ասել է աղբով ռաժայ անելը, ծառով անձրև վար բերելը...