Իսկ մեր ծաղիկը, փոքրը մեզանից,Ամենքից սիրվածն իր ծընված ժամից,Իր սիրուն դեմքով մեր մոր պատկերը,Մեր գերդաստանի մանկական սերը,Նահատակ մեր հոր ցնորքը նվիրականԵվ իմ հոգսերի վերջին առարկան,Որի համար միայն ինձ պահում էի,Որ նըրան ազատ գեթ մի օր տայի.Նա, որ դեռ հոգին պահել էր այնպեսՏակավին զըվարթ, գուցե առերես,Նա էլ խորտակվեց, օրեցօր և նա ՜Սկըսավ թոշնել ցողունի վըրա: