— Որ գնամ մուշտեիդի ոտներն ընկնիմ, որ գնամ գլուխս ծեծելով հորդ ճտովն ընկնիմ, չոքիմ, ոտը համբուրեմ, կանգնիմ, երեսը՝ ա՜յ իմ հրեշտակ, իմ արդար հոգի, իմ ա՛չք, իմ լի՛ս, որ հոգիս կրակ քցեցիր, լերդս դուս ճոթռեցիր, բաս ինձ չե՞ն լսիլ, որ ես հայ քրիստոնյա տեղովս Էսքան ցավում եմ, մղկտում, իրանք իրանց արնին ոտի տակ են տալիս, կրակը քցում իրանց միսը՝ սաղ սաղ խորովում, բաս ինձ չե՞ն լսիլ, չե՞ն հետս մրմնջալ, չե՞ն հետս մղկտալ, գալ, բարշիլ, քո աչքը սրբիլ քո սիրտն առնիլ՝ էդ արդար սրտիդ ստեղծողին ղուրբան, — Էրված, լցված սիրտս ու բերանս գեջդանգեջ բաց արի ու մնացի՝ էն արևի էրած, էն առտասնքով մաշված, չուռումիշ Էլած երեսին, Էն թուխ թուխ աչքերին, էն ղալամով քաշած ունքերին, էն խոոըփոթ ընկած ճակատին, էն ոսկեթել մազերին, Էն լուսաթաթախ պատկերին, էն երկնանման տեսուն, էն կախ ընկած գլխին, Էն ծեծված, ջարդված, արինակոլոլ, արտասվաթաթախ դոշին ու բգին՝ հոգիս երկնքումն, աչքս վրեն սառած, մեռած, կանգնած, չորացած, փետացած, ու քար ու հող փուշ դառան, աչքումս ցցվեցին, սուր դառան, ինձ կտրատեցին, դժոխք դաոան, ինձ ուզում էին ուտիլ: