Եվ այսպես — պատմության քառուղիներովԱնցել ենք մենք անղեկ ու անգաղափար,Շառագունված անվերջ ուրիշների հրով, —Եվ մեր ճանապարհը անփայլԵղել է ճանապարհ ունայնության, մահի —Եվ չե՜նք կարող այսօր ձեզ մեծարելՕ, նախնինե՜ր մեր խեղճ, առաջնորդնե՜ր մեր հին, —Մեր պատմություն անդեմք ու անհանճարեղ...Ահավասիկ ելած ձեր աներազ քնիցՆզովում ենք մենք ձեր եղկությունը մթար —Օ՛, կերտողնե՜ր չնչին մեր անհանճար հնիԵվ հերոսնե՜ր անքանքար մեր պատմության...Մոլորակի վրա այս խայտաբղետ,Աշխարհի սկզբից մինչև վախճանըԵրևի առաջին Ժողովուրդն ենք մենք,Որ կամենանք անգամ — դավաճանելԱնկարող ենք փառքին մեր ու պատմությանն անցած,Ու կանգնած ենք ահա ապագայի հանդեպԶարմանալի՛ թեթև, զարմանալի՛ անդեմ՝Մերկության պես տկլոր ու անանցյալ...Այդ մե՜նք ենք երևի այն ուղտը հաստակող,Որ Հիսուսի առակին հակառակ —Պիտի մտնենք՝ անգամ ասեղի նուրբ ծակով՝Ապագայի դրախտը անարատ...Այդ մե՜նք ենք երևի այն հարուստը,Որ անցյալի մեր այդ տկլորությամբ հարուստ —Պիտի ժառանգենք մեր դարերի կորուստը,Որ բոլո՛ր տկլորներին սահմանված է վերուստ...