Հընչում է դարձյալ զանգակը ժամի,Կանչում է, գոչում հայրը ծերունի.— Հավա՛ր ձըգեք հեռու տեղեր,Ազգ ու ազինք իմանան,Դըրոշ բանան, զորքեր կապեն,Թող գա՛ն, հասնեն օգնության...Եվ զուր ծերունու աչքերը անզորՀըրաշք են փընտրում մըշուշոտ հեռվում,Լուռ են ու դատարկ ճամփեքը բոլոր,Փոշի չի ելնում հայոց դաշտերում: