Ո՜վ լուսի՛ն, լուսի՛ն, էլ քանի՞ էդպեսԴալկացած, տըժգույն, տըխուր երևես.Այդ թխպոտ ամպե՞րն քեզ զարհուրեցին,Բոցոտ կայծակնե՞րն քեզ այլայլեցին.Երկնից կամարի գեղը դու ես լոկ,Աստեղց մեջ չըկա քեզ նըման ոչ ոք.Մի՞թե նախանձից թափել է գույնըդ,Չէ՛, ուրիշ գաղտնիք ունիս սըրտումըդ: