Ինչքան հնանում և մաշվում էր, այնքան շքեղանում էին գորգի գույները, և պատահում էր, որ Մինան, երբ այդ հին գորգը տանում էր գետը և լվանում էր, — Մինան լաց էր լինում, և նրա հետ լաց էր լինում Կյորեսի լեզուն…