Ու հետևելով սուրբ օրինակին,Բոլորը իրենց տվին կրակին —Ստվար խմբերով կրակը ընկան...— Ախ, գործում նրանց եռանդ կար այնքան,Որ ես, ընկճված նրանց եռանդից,Հայհոյում էի, ատում էի ինձ,Որ չեմ աշխատում, չեմ գործում ես է՜լ,Որ գիտեմ միայն երգել ու խոսել.(Ախ, չէր մոռացել իմ խենթ սիրտը դեռ,Որ երգիչ եմ ես... երկնքի թիթեռ...)Աստված իմ, աստված, ի՛նչ եռանդ էր այդ: