Վաղո՛ւց, շատ վաղուց օդում տարածվածԱյն քարե գրկերն ամեն մի վայրկյանՓափագում են լուռ իրար հանդիպման.Բայց օրեր անցնում, տարիք են անցնում,Ու նրանք երբե ՛ք իրար չեն հասնում...Բարձըր լեռների շարքեր տեսա եսՎեհ, հըրաշալի ցընորքների պես,Երբ արշալույսի ժամին վաղորդյանՆրանց գըլխները սեղանի նըմանԾխում են հանդարտ կապույտ երկնքում,Ու ամպը ամպի ետևից ձըգվում,Թողնելով գաղտնի իր օթևանը,Ինչպես տարագնաց ըսպիտակ հավքիՀեռու կողմերից չըվող երամըՈւղղում է իր չուն կողմն արևելքի: