Ձգտում եմ անկիրք մի իմաստությանՄի ամբողջության մտքի ու հույզի —Որ կարող է, օ, հասկանում ես այս,Հասկանում ես այս ամենքից դու պարզ,Որ կարող է այն, ինչ ուզում ես դուՍտեղծվել միայն բոլոր մարդկայինՈւժերի կամքով, պայքարով անդուլ...Դու գիտես, որ երբ դաշտերում մեր լույս,Այս համայնական դաշտերում մեր լայնՀերկում է խոփը եռանդով անդուլ,Այն ոչ թե հողն է մշակում միայն,Այլև մեր ոգու ճանապարհը լայն,Եվ այն, որ վիհ է թվում և անգանգԵվ այն էլ ոգո՛ւ և երազանքի —Այդ ուղի է լոկ պայքարի, մի հանդ,Որ համայնական մարդկային կյանքիԽոփն է մշակում այսօր օրնիբուն...Գիտես դու և ա՜յն, որ միայն ոգովԵվ մտքով լինել գործին մասնակից —Նշանակում է գնալ ցերեկովՀազար մոմանի լապտերը ձեռքին —Եվ իզուր վատնել ժամ ու ժամանակ...Եվ լապտերը քո — լոկ թուղթ և թանաք,Որ կարող է լոկ քեզ լուսավորել,Եվ այն էլ լույսով մի կասկածելի. —Օ, ո՜չ <………………………><……………………………….>	ելի՜ր և զե՜ն—Ելե՜ք <…………………….>