Այն բառերը, որ ելնում էին պատարագիչ սրբազանի բերանից, որ հնչում էին դպիրներն ու երգասաց տիրացուները, — Հովնաթան Մարչի համար սոսկական գրաբար չէր, այլ աստվածաիյն երաժշտություն, մի անտես երգեհոն, որի ամեն մի ելևջի հետ հոգին ոչ միայն բարձրանում էր մինչև վանքի գմբեթը, այլև աղավնակերպ դուրս թռչում նեղլիկ պատուհանից և ո՞վ գիտե, ի՛նչ հրաշքով խառնվում հուլիսյան կապույտ երկնքին: