Պաստորը կարճ և անհամբեր կերպով ասաց. «Ո՞ր մեկիդ հասնեմ... մի՞թե աղքատությունը իրավունք է տալիս լրբանալու... համբերեցեք, կամ եթե ավելի լավը ուզում եք` ինքներդ առանց ինձ թաղեցեք, ես հետո կուգամ և կկարդամ հանգստյան աղոթքը. մի՞թե չեք տեսնում, որ ժամանակը ստիպողական է...»: