— Ներիր ինձ, թագավո՜ր, ես մեղավոր չեմ, — կանչեց նա դարձյալ և նրա աչքերից կրկին ցայտեցին արտասուքի առատ աղբյուրներ, ի՞նչ արտասուքներ էին դրանք, թողությա՞ն, թե կատաղի վրեժխնդրության, այդ ոչ ոք չիմացավ, միայն թե Գագիկը այս անգամ չխաբվեցավ և հրամայեց բռնել Վեստ Սարգսին ու տանել Անի բանտարկելու, ապա, նրա ձեռքից առնելով բոլոր բերդերը, դարձավ Անի: