Թոկի ծերը որ նա չի՛ բարձրացրեց,Գերանի արանքն ուժով որ խրեց,Հանկարծ մեկ տոբրակ է՛նպես շըրխկացԱռաջին, որ աչքն վրեն մնաց սառած,Ոսկի էր մեջը լիքն ու պինդ կապած.Ո՞ւմ էն հադաղին պատահի հանկարծէսպես բան, որ խելքն էլ վըրեն մնա,նո՛ր հոգի չառնի, նոր սիրտ չըստանա: