— Է՛յ, հեռացեք ինձանից, զուր եք գերեզմանից դուրս եկել և ձեր լալկան աչքերը բարձրացրել ինձ վրա... — Բայց Վեստ Սարգիսը զարհուրանքով նկատում էր, որ այդ շարժուն առարկաները հետզհետե ստվարանում են ու մոտենում իրեն: