Շեյխ-Ահմուդը չէր ուրանում Ալիի մեջ մարդկությունը և չէր ճանաչում նրան իբրև աստուծո անձներից մինը, այլ նա դավանեց նրան իբրև մի հայելի, որ ցոլացնում էր յուր մեջ աստվածությունը յուր ամբողջ բովանդակությամբ: