Կհավատա՞ս, օր է լինում, որ գուցե հարյուր դուռ եմ բացում փակում, ոչ թե փող, մի կտոր հաց ձեռքս չի ընկնում. քաղցած փորով պառկած վեր կացածս շա՛տ, հոգնելս, ուժասպառ լինելս, ամբողջ օրը շան պես լեզուս կախած քաշ գալս` այդ էլ այն օրվա օգուտս: