Խնդրեց մի վայրկյան, մի քիչ սպասել,Շրթերը ծամեց, բարձրաձայն հազաց —Ու հուզված ձայնով նա այսպես ասաց.«Հորիզոններում տիեզերական,Ուր աստղ ու լուսին բոցկլտում են վառ,Աշխարհում այս մութ, նենգ ու խոլական —Ո՜չ մի ազգ չկա հայի պես թշվառ...»: