Բայց իրոք, այդպես չեղավ, Սյունյաց արգավանդ հողի մեջ կաթոլիկական ծառը հաստատուն արմատ չբռնեց, — որովհետև Հարանց անապատից ելնող մշակները շարունակ փորում, չորացնում էին ծառը արմատները, որովհետև ժամանակի անիշխանության ստեղծած ապականությունից դուրս, հայ եկեղեցին դեռ ուներ անձնվեր մարդիկ, որոնք թեև փոքրաթիվ, բայց և այնպես գործում էին եռանդով և մրցում քաջաբար: