Այս կտակն արավ հայ բարերարըՈւ մեռավ գնաց այն մյուս աշխարհը.Միշտ երախտագետ մեր ազգը հայոցՆրան հըռչակեց ազնիվ բարեգործ,Իր ժամի զավթում թաղեց ու մարմարԱրձան կանգնեցրեց իր գործքին հարմար,Վըրան էլ գրեց պերճ տապանագիր.— Ո՛հ, վսեմ հոգի, դու խաղա՛ղ հանգիր,Թեև դու մեռար, բայց միշտ քո հոգինՀըսկում է բարձրից քո թըշվառ ազգին...