Նաիրյան խեղճ ոգին էր այդ,Որ հեռու-հեռու հյուսիսից,Որպես նոր մի, նաիրյան ՈւլիսԴարձել էր իր տունն հնավանդ, —Դարձել էր հոգնած ու տխուր,Քաղաքներ տեսած ու ծովեր,Դարձել էր տնակն իր ավեր,Իր երկիրը դեռ թե՜ մութ, թե՜ խուլ: