Ալթմազովը մեծքիթ տղա էր, մի փոքր էլ լիրբ. նա գդակը կարմիր աթոռի վրա դրավ, իսկ ինքը իշխանազնի համարձակությամբ, բայց բարեկիրթ երիտասարդի համեստությամբ նստավ նորա առջևի ոսկենկար և դիպակով ծածկած բազկաթոռի վրա: