Վեքիլն աշխույժ նժույգի վրա նստած և ֆարրաշներին հետևից ձգած՝ անընդհատ անցուդարձ էր անում բազմության միջով, հրամաններ էր տալիս վերակացուներին և երբեմն էլ քաղցրությամբ ու ժպտադեմ խոսում էր մելիքների, բեկերի և հոգևոր առաջնորդների հետ, սպասելով բոլոր ժամանակ թե երբ կերևա առաջին սուրհանդակը, որ պիտի ավետեր շահի գալուստը: