Հանկարծ թուլացավ կարեկցությունս դեպի նա. նախանձը արդեն սպրդել էր հոգուս մեջ. քանի մի ժամանակ առաջ ես կարծում էի, որ նորա միակ տերը և պաշտպանը ես եմ. բայց ոսկե մատանին ցույց տվավ, որ կա մեկ ուրիշը, որ առավել իրավունք ուներ նրա երախտագիտության. թերևս (կարծում էի) այս րոպեիս ծունր դրած մորը գերեզմանի առաջ` նա սոսկալի երդումներ է տալիս հավատարիմ մնալու յուր սրտի ընտրածին...