—Սիրով է հիշում նա ուղին հին,Գուցե թախիծով, սակայն երբեքՆա չի՛ ցանկանա կրկի՛ն, կրկի՛նԹողնել հեռուներն ու դառնալ ետ...Երբ անցած ուղին հուշով անշեջԽոցում է, ինչպես կարոտի նետ, —Խեղդո՛ւմ է նա այդ կարոտն իր մեջՈր երբե՛ք, երբե՛ք չդառնա ետ...