Էսպես ասավ Ձենով Օհան, աշուղներըՆըստոտեցին ծալապատիկ սազներն [առան]	ծընկներինՈւ էրվելով, օրորվելով էն Խանդութի գովքն արին.— Օրհնյալ աստված, տեր բարերար,Քու զորքն է շատ, քու գործն արդար.Դու պահապան կըտրիճ Դավթին,Կըտրիճ Դավթին, իր մուրատին.Իրեն մուրատն իրեն սըրտում,Իրեն սըրտում — Կապուտ Բերդում...Օրհնյալ աստված, բանդ ու բարիդ.Ամենը սուտ, դու ճըշմարիտ: