Կըլի, որ դուք մեկ էլ ետ հոտ տալիս,Գարունքը գալիս, դաշտերն ծաղկելիս՝Մեր երեսին էլ ծաղկիք, կանաչիք,Մեր հողիցն էլ դուք դուս գաք, զարդարվիք,Ձեր ցողն մեզ վրա թափեք, հովացնեք,Ձեր հովն մեր դոշին փչեք, զովացնեք,Ձեր պարզ ջրի հետ մեր արինը խառնեք,Մեր տված շունչը առնիք ու պահեք,Ձեր քաղցր հոտի հետ երկինքն ուղարկեք;Ա՜խ, թե մեկ ճամփորդ էս կողմովն անցնի,Ձեր միջին վեր գա ու Էստեղ քնի,Ձեր հոտն առնելիս, ձեր ջուրը խմելիս,Բալքի թե հոգին իմանա, ասի,Միտքը բերի, թե էս է՛ն դաշտերն են,Որ էսօր մեր չար թշնամու ծառենՈւզում ա, որ մեզ խաչին մատաղ տա,Մեր ջանը խլի, մեզ անի ղիմա: