«Իմ կրծքի վրա տեսնո ՞ւմ ես դեռ նորՆըրա ճանկերի հետքերը խոր-խոր.Չեն առողջացել նրանք տակավին,Դեռ չեն ծածկըվել, բայց հողի տակինՆորից կըբացվեն ու կըթարմանան,Ու կառողջացնի մահը հավիտյան...Մոռացել էի ես այնժամ նրանց,Ու իմ մնացած ուժը հավաքածԳնում էի միշտ թավուտ անտառում...Սակայն բախտիս հետ զուր էի կռվում —Նա ծաղրում էր ինձ ու արհամարհում: