Վա՛յ քու տունը քանդվի, Խանդո՜ւթ,Վա՛յ քու դուռը փակվի, անգո՜ւթ,Դու քու անհաս աշտարակում,Աշխարհք ամեն քու կըրակում.Աշխարհքն էրվի թող քու սիրով,Դու Դավթին ես ղրկել բարով.Բարով Դավթին, [հազար բարի]. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .Հասակն ասես՝ շիտակ, Դավի՜թ, դրախտի միջում կանգնած նոճին,Ծըծերն ասես՝ ջուխտակ, Դավի՜թ, զանգակներ են ծոցի միջին,Ա՛խ, ծոցի միջին.Աչքերն ասես՝ ծով են, Դավի՜թ, ու կըցոլան աստղ ու արև,Ա՛խ, աստղ ու արև.Ունքերն ասես՝ սև են, Դավի՜թ, սև ամպերը ծովի վերև,Ա՛խ, ծովի վերև.Ճակատն ասես՝ ճերմակ, Դավի՜թ, էն նոր ձընած դաշտը սերսուփ,Ակռիքն ասես՝ գերմակ, Դավի՜թ, լալ մարգարտի շարոց են սուրբ.Ծամերն ասես՝ ճոխծամ, Դավի՜թ, կրունկն են ծեծում հողին հավսար,Վիզը ասես՝ ճոճան, Դավի՜թ, շողման կլափն ու շուրթը լար...