Նայեց Մելիքը ռամիկ ծերին,Իր սրին նայեց, իր զորքերին,Նայեց սասունցի իշխաններինԵվ ժողովրդին՝ դարձած գերի, —Եվ եկավ, նայեց ապա Դավթին, —«Ներում եմ» — ասաց ժողովրդին, —«Բայց թե փորձանք գա մի օր գլխիս —Սրանի՜ց կգա, այս ծուռ Դավթից»: