Ես ներկա եղաՄեր ժողովրդի սոսկալի բախտին.Ես ներկա եղա հայ ազգի գաղթինԵվ համոզվեցի, հասկացա ես, որԱմենից առաջ բուրդ է հարկավորՄեր անտերացած, որբ ժողովրդին.Միթե՞ չգիտես, որ ձմռան ցրտինՆա դաշտում թափված, անտեր պիտ մնաԲաց դաշտի վրա, ձյուների վրաՈւ պետք է մեռնի անտուն ու անտեղ —Ո՞վ կտա նրան անկողին այնտեղ...Է, ես խոսելու չունեմ ժամանակ.Գործ է հարկավոր և ո՜չ թե հանաք: