Եղիսեն իր հուշերովԴիմեց լուսնին գիշերով.— Լուսի՜ն, լուսի՜ն, լույս երեսԴու ոսկեզօծ եղջյուր ես.Աչքդ խաժուժ, լուսաէջ,Դու ծագում ես մթի մեջ,Քեզ աստղերը սիրելովՀա մնում են նայելով,Մ՞իթե խնդիրս ես մերժում՝Մի տեղ, էս լեն աշխարհում,Չե՞ս տեսել իմ դշխուհուն,Նա իմ հարսն է, ես փեսա,Լուսին, լուսին, դե՜ , ասա: