— Չէ՜, չէ՜, մեռնիմ սուրբ աջիդ, տերտեր ջան. դո՜ւք մեր գլուխն եք, իսկ մենք ձեր ոտքի հո՜ղը, — պատասխանեց մյուս կողմից Հուրի Խան-Դայան ջերմեռանդությամբ. — իմ տուն տեղս բոլորը ձե՜րն է, իմ ընտանիքս ձեր ծառաներն են. ձեզ ո՞վ է արգելում բարի ոտքերով մեր շեմքը կոխել, միթե այդ մի կտոր հացը, որ ուտում ենք, ձե՞րը չէ, միթե ձեր շնորհը չէ, որ մեզ պահպանում է...: