Աչքերը սիրեմ, առևտուրի ամենաշահավետ ժամանակն էր. մենք, առնետների պես հոտոտելով, ամեն յուղոտ ծակ ու ծուկեր մտնում-դուրս էինք գալիս. մի կողմից այդտեղի ժողովուրդները փողի գինն էլ չգիտեին, ձեռքների ապրանքինն էլ, մյուս կողմից միամիտ ռուս սալդաթներն ու աֆիցերները կոպեկանոց ապրանքներիս համար փալթիննիքներ ու մանեթներ էին թափում առաջներս. մեկին, արծաթ էինք տալիս` ապրանք էինք առնում, մյուսին, էլի այն ապրանքն էինք տալիս, ոսկի էինք առնում: