Ցա՛վ, ցա՛վ էր, անշուշտ.Դու երբե՜ք, երբե՜ք ինձ չես ժպտացել —Քո ժպիտն անգամ ցա՜վ է թվացելԻմ հոգուն տկար...Ես քեզ կանչեցի երկա՛ր ու երկա՛ր —Դու չեկար, չեկար, —Ցանկացա լինել քո դեմ մի հլուՈւ անկամ գերի —Եվ ես իմ սիրով քեզ ձանձրույթ բերի...