Բայց դեմքը ահա առաջվա նըման փայլեցավ վառ-վառ,Մըռայլ ճակատը դարձավ վերըստին հանգիստ ու պայծառ,Խոհուն աչքերը դըժգոհ ժողովին նայեցին կըրկին,Ու նորից երգի, բանաստեղծության համարձակ հոգինՀասավ պոետին, սիրտ տըվավ նըրան: