Թ՛ո ղ իմ հավատն ինձ պատժի, թո՛ղ՝ իմ օրենքն ինձ հալածի, տանջի, քո ազգի գյոռխանեն՝ քանի շունչս վրես ա, լեզուս բերնումս, հլա շատ կգամ ուխտ, հլա շատ անգամ կգամ էն արդար հողը տեսնիմ, էն քանդված խարաբեն մտնիմ, որտեղ քո ծունկն էր չոքել, քո արտասունքը թափում, քո շունչը դուս գալիս, քո աչքը լալիս: