Օրերը դեռ տաքացած չէին, ասել է` վախ չկար, հանդիպած ապրանքը մի ծայրից առնում էի ու ձուկի չանաները լցնում. երբ որ բավական հավաքեցի, տարա բազար, տեսնեմ ինձանից բացի էլի շատ մարդիկ բերել էին ձուկ. սկզբից գինը ամուր բռնել եմ, մյուսները էժան-էժան տվին պակսեցին-գնացին. իմ ուզածն էլ այդ էր` «դե՛, հարմար ժամանակը գտա», — ասում եմ մտքիս մեջ, բայց ծախողները նորից ետ եկան նոր ապրանքով, ես փստ մնացի. հիմա ես համաձայն եմ պզտի վաստակով տալ ապրանքս, բայց առնող չկա, որովհետև ձուկս մի քիչ սկսել էր ծանր հոտ արձակել: