Իմ օրերն այստեղ տխուր են անցնում.Վառվում է սրտումս հուրը կենսական,Ինչո՞ւ եք նրան դուք զոռով հանգցնումՄահաշունչ գրկում խոպ առանձնության.Կարոտ է հոգիս, թռչում է հրաթևԱյս մենաստանի բարձըր պարսպից,Չեմ կարող մնալ ես այսուհետև,Եվ երբեք, մինչդեռ զրկված եմ կյանքից...