Ինչպես չէիր ձանձրանում իմ ամենահիմար խոսակցությոուից, որ միշտ այն մասին էր լինում, թե գիշերը պարահանդեսում ո՞ւմ հետ պարեցի, ո՜ւմ հետ ծանոթացա, ո՜վ ինչպիսի նոր հագուստ ուներ, թե թատրոնում ի՜նչ օպերա էին ներկայացնում, ո՜վ ինչպես էր երգում, ո՜վ կար այնտեղ աչքի ընկնող, թե ի՞նչ նոր մոդա է եկել, ի՞նչ նոր հագուստ պիտի կարել տայի ինձ համար, թե այսինչ օրը ո՜րտեղ եմ հրավիրված... — Անշուշտ դրա համար ես պարտական եմ քո զիջող, սիրող բնավորությանը և խղճահարությանը, որով կամենում էիր ինձ գոնե փոքր-ինչ խելքի բերել...