Քայլել են քարքարոտ այդ ճանապարհովԳորշ, անանուն մարդիկ, գեղջուկ ճորտեր, —Կրել են կրծքերում գաղափարներ գերող,Ստեղծարար մտքեր, բոցե բառեր, որ դեռՉեն խոյացել երկինք, չեն ընդունել դեռ ձև,Բայց կհառնեն մի օր կերպավորված, —Օ՛, հանճարե՜ղ ոգու դեռ չբացված գանձե՛ր,Եվ հանճարի հանքե՛ր դեռ չփորված...Ա՜յս է տվել նրան ոգու անհուն կորովԵվ ա՜յս է մեզ փառք սահմանել, —Բայց կարո՞ղ էր արդյոք՝ կապանքներում գերող՝Իր հուրը անեղծ նա պահել…Արքաների օրով և իշխաններիԿքել է ճորտության կապանքներում նա լուռ,Եվ անգամներ բազում նա քշվել է գերի,Եվ գերությունը իր կրել է համր ու լուռ: