Մի փոքըր խոսեց մեր լավ օրերից,Մի քիչ սփոփեց, հույսեր տըվավ ինձ,Քանզի ես անհուն վըշտից քարացել,Կորուստիս առջև լուռ էի կացել.Ապա թառանչը, որ զըսպում էր նա,Արդեն երկարեց, նըվազեց ահա...Ականջ դըրի ես... չէր լսվում իսպառ.Ձայն տըվի նըրան ահից խելագար...Կանչեցի... կարծես մի ձայն լըսեցի...Ուժգին ցընցումով շըղթաս կըտրեցի,Ընկա նըրա մոտ. նըրան չըգըտա...Ես էի մենակ մըթնումը շարժվում.Ես էի ապրում, ես էի շընչումԱնիծված օդը մեր խոնավ բանտի: