—«Դավիթ» — բարբառեց զինվորը ծեր —«Ինչո՞ւ ես մեր դեմ կռվի ելել,Մսրամե՜լիքն է, արքան այն նեռ,Մեզ քշել, բռնի Սասուն բերել.Ո՛վ Դավիթ» — կանչեց — «Ո՛վ միամիտ,Դյուցազո՜ւն Դավիթ՝ մեզ պես ռամիկ,Մսրամելի՜քն է քո թշնամին,Դյուցա՞զն ես՝ գնա դարանամիտՄսրամելիքի՜ց վրեժդ հանի»: