Գեթ լորամարգին ճռվողեր, խոսեր,Կամ թե ճըպուռի ճըռռոցը լսվեր,Կամ թե մանկական թոթովն առվակի...Հենց օձն էր մենակ, որ աշնան մարգիՉորացած խոտը դես-դեն շարժելով,Դեղնավուն մեջքով փայլկտին տալով՝Փխրուն ավազը ակոսում, տողում,Զգույշ սողում էր, քնքշալով խաղում,Եռակի ոլրում, օղ շինում ագինՈւ մին էլ, հանկարծ, կարծես թե շանթածԻրեն նետում էր, թռչում սրընթաց,Թաքչում հեռավոր թըփերի տակին...