Ցասման փրփուրում որոտն է թնդում,Ալիքներն են հորդ՝ վիճում քամու հե՜տ,Եվ ահա հանկարծ գրկում է քամինԱմպերի երամն անդուլ զրկանքով,Եվ շպրտում է ամեհի թափով,Վայրի բարկությամբ, ժայռերի վրա,Փշրում է, ցրում, դարձընում փոշիՆրանց զմրուխտե կույտերն ահագին: