Բայց մի բան դեռ մինչև օրս էլ ընկ. Վառոդյանը չի կարող մոռանալ և իրեն ներել, այն, որ այնտեղ, «Դառնության կենտրոնում», կամ — ինչպես ժողովուրդն է ակնածանքով ասում — «Մութ տեղը», — ինքը, ընկ. Վառոդյանը, ինչպես հեծից առաջ, նույնպես և, մանավանդ, ծեծի ընթացքում, երևակայո՞ւմ եք — զղջացել է երեխայաբար, որ ինքը խառնվել է, միանգամայն պատահական կերպով, այդ հիմար պատմությանը: