Չգիտեմ ինչպես եղավ, որ այդ անգամ այդպես անցավ, թե չէ ուրիշ անգամներ հեչ չէի վատանում, ուզում է մութ գիշեր լիներ, ուզում է մինչև ծնկներս ցեխ ու ճահիճ լիներ, ոտք էի զարկում, գնում... գոնե, բազարի տեղը, կամ խանութների անկյունը մեկին որ հանդիպեի, բավական ժամանակվա զրույցի պատճառ կունենայի. «Լսե՞լ ես... տեսե՞լ ես... ասում են թե ֆլանի կինը... ֆլանի աղջիկը... ֆլանի կառապանը, ֆլանի գրագիրը» բան չունե՛ս, սուտ, ղորթ դուրս տուր, կեր ուրիշի միսը, սևացրու ուրիշի անունը, դրանից անուն կոտրելու բան որ լինի. քեզ չի՞ լինի հո՛, ուրիշին կլինի, որ հանդիպի, տեսնենք նրանք քեզ կափսոսե՞ն. մե՞զ են դրել Հոբ Երանելի լինելու. դու քու բանիդ կաց, կե՛ր ուրիշի միսը, հե՛չ մի մեղքանա, նրանք էլ մի օր քունը կուտեն. Աստծով մեկս մեկի միս ուտելով բոլորս էլ մի օր այս աշխարհից պիտի վերանանք: