Երկու ամսվա հասած էի քաղաքս, Եզոպոսի ծղրիդի նման` ձմեռվա համար վաղօրոք չէի հոգս տարել. մի թեթև չուխայի վերարկու առանց աստառի, մի ուսանողական հին նշանազգեստ, — այս էին ահա իմ մրսոտ մարմնու պաշտպանները, միանգամայն պանդուխտ էի այս օտար տեղումն. բացի քանի մի չքավոր հայ ուսանողներե` ոչ ոքի հետ ծանոթություն չունեի. ոչ մեկի հետ գնալ-գալ չունեի. ի՞նչ եմ ասում. կարոտություն ևս ունենալու չէի ոտս տնեն դուրս կոխելու, եթե բնակարանիս տաքության աստիճանը դրսի եղանակին չհավասարեր: