Նրանք ելնում էին առավոտվա ծեգին,Երբ արևը նոր էր բարձրանում,Եվ մինչև մայրամուտ, մինչև իրիկունԻրենց սերմը ցանումՎախվըխելով, աչքերը կարիքին,Բնության ու Մարդու դավերին բյո՜ւր,Գերի թշնաման Տարերքին,Գերի շահագործող Մարդո՜ւն: