«Ոչինչ, ոչինչ, — ասաց նա, — միամիտ գնա քու բանիդ. միայն թե երկար մի՛ թողնիլ ինձ մենակ... մի՞թե դու չգիտեիր, որ շվեցարուհին սիրելը այնքան հեշտ բան չէ, — ասաց, խոսքը հանաքի դարձնելով ու զորաքի երեսը ուրախ ձևացնելով. — մենք շվեցարուհիներս այդպես ենք, եթե մեկին սիրեցինք` մեր բոլոր գոյությունով կսիրենք, և մեր սիրո առարկայեն բաժանվիլը ահա այդպիսի հետևանքներ ունի, որն որ տեսար», — ասաց, և տենդահույզ ցնցմունքներով սկսավ ամուր ծիծաղել: