Դավիթը կիտեց հոնքերն, ասաց. —«Բա ո՞ւր են իմ հոր զենքերն» — ասաց. —«Հե՛յ, խևո՜ւկ Դավիթ» — պառավն ասաց.«Ձենով Օհանի՜ն գնա ասա.Ինչքա՛ն որ զենքեր քո հերն ուներ,Ինչքան որ զրահ Մհերն ուներ —Ձենով Օհա՜նն է տարել-պահել,Գնա՜, ե՜տ խլիր, Դավի՜թ հուրհեր»: