Մեր հոգուց քերում էր մի ձեռք այն ամենը, որ տարիներ,Կամ դարե՛ր էինք կուտակել՝ սերունդից սերունդ կրելով, —Եվ գունատ ցոլքերը լուսնի մեզ թվում էին հուրիներ,Արյունռուշտ, չարա՜չք հուրիներ՝ մարդու միս ու արյուն սիրող: