— Դեմքով բարի,Ե՜վ հարազատ, և՜ սառը, խստաբարո,Բարեկամի նման մտերիմ,Ե՜վ անհողդողդ, և՜ մեղմ, և՜ անսահման ներող —Նայեց նրան մի պահ, աչքերը սևեռեցՆրա հոգու խորքը — և մարմարի պես նուրբՁեռքը եղբայրաբար գրքի վրա դրեցԵվ մրմնջաց հանգիստ. — Թո՝ղ, Խաչատո՜ւր: