— Հոգնած էր, վաստակած,Խոհերը խառնիխուռը և վրդովյալ, —Հոգնած էր ու տխուր, — երբ դուրս եկավ սակայն—Առավոտվա վեհությամբ թովված՝Զգաց հանկարծ իրեն այնքա՛ն թեթև,Եվ այնքա՛ն, այնքա՛ն թարմացած,Որ ամե՜նը, ամե՜նը, որ մնում էր ետևը,Իբրև ցնորք անցած —Թվաց անգին ու քաղցր, հեռու ու անիրական,Սրբագործված, ինչպես ոսկեղեն հուշ —Եվ նա քայլեց հաստատ, քայլով սովորական,Ինչպես գնում են գործի, որ կարևոր է հույժ: