Խորհրդավոր ժպիտը դեմքին, Ժպիտ, որի մեջ խառը կային թե՛ զարմանք, թե՜ անսպասելի ուրախություն և թե խորին ակնածանք,— հանդիպեց Հաջի Օնիկ էֆենդուն Հաջու ազիզ կողակիցը — Նունուֆար հանըմը. շնչասպառ, նրան հանձնեց իր ձեռնափայտը Հաջին և ուզում էր արդեն ընդունարանը մտնել, երբ Նունուֆար հանըմը կտրեց նրա ճանապարհը, Նունուֆար հանըմը մատները դրեց Հաջի Օնիկի շրթունքներին. — «ը՜ս՜ս՜ս» — մատները Հաջու շրթունքներին դնելով խորհրդավոր ժպտաց Նունուֆար հանըմը. «յա՛վաշ հերիֆները մարթ կա...»: