Թո՛ղ կորչին ազգեր երկրի երեսից,Հայը միշտ անհաշտ պիտ մընա, պարսից.Ըստվերըս երբեք չի՛ մընալ անդորր,Այս թըշվառ դաշտում կը շըրջի մոլորՄինչև այն ժամը, ժամ օրհասական,Երբ պարսիկն կամ հայն կըլինի կործան`Արյան դաշտի մեջ մորթելով իրար. —Լոկ այն ժամանակ կառնեմ ես դադար: