Էստեղ անուշներ բերին հյուրերին,Քաղցըր մեղրաջուր խըմիչքներ բերին,Բերին ամենին դըրին մի-մի թասՈւ էսպես խոսեց Իլիան իշխանին.— Ա՜յ դու Վլադիմիր, մայր Կիևի տեր,Սըրանո՞վ ես դու պատվում հյուրերիս.Սըրանո՞վ ես դու հարգանք ցույց տալի.Էս տըկլորներին միայն մի-մի թա՛ս…Դուր չեկավ էս խոսքն Արև իշխանին,Էսպես ծերունուն տըվավ պատասխան.— Ամենքի համար խոր նըկուղներումԱրաղ ունեմ ես ինչքան կամենան.Մարդը մի տակառ քառսուն չափանոց: