Օ, Իսահակյան եղբայր Ավետիք, —Քանի կան կյանքում Թորգոմյան որդիք —Աբուլ Ալաներ չեն պակսիլ կյանքից...Սիրելի եղբայր, հավատա՜ դու ինձ,Որ երբ ես տեսա երազիս միջում,Թե ինչպես քա՛ղցր է, քա՛ղցր է ղողանջում՝Բրդի քարվանը Լեգեոն մեծի —Աբուլ Ալայիդ քարվանն հիշեցի...Մի՞թե այս բանում մեղավո՞ր եմ ես —Ավո ջան, հոգի՜ս, խնդրում եմ... ներես...Մի՞թե չգիտես, որ մարդ երազումԵրբեմն հիմար բաներ է ասում: