Զարմանք քաղաք է մեր Նոր-Նախջըվան,Վո՛վ ասիս կուզե լալ մեր կոլովան,Հե՛մ պուրթոտ կոլոխ, հե՛մ տըպըզ-քաչալ,Հե՛մ փալապըյըխ, հե՛մ միրուք մաչալ,Հե՛մ Մոսկոֆին հետ տայմա կըտըրվող,Հե՛մ խեղճ ժամերուս ստակ ճըպըռթ-անող,Հե՛մ սուտ զուրուցը, հե՛մ ալ սուտխաբան,Հե՛մ փիթուն տարին փիրփիրի հարբան,Ասիմ, չամչընամ` վերջին տիրացունԱս միջոցիս է մեր կոլովացուն…Ամո՛թ քեզ, ամո՛թ, Նախջըվան քաղաք,Որ չունիս մեջըդ շենքով հասարակ.Որ հալխին ֆայտան աղեկ մը ճանչնար,Քյուլհանիներուն ձեռք մեզի չի տար…Ընտռինք կոլովա ա՛ն շենքով մարդուն,Որ սիրեր, մեղքնար մեր զավակներուն,Քաղաքիս ստակը ճեպը չի կըռեր,Հա՛պա մեր հալխին պակսորդը լըցներ: