Ո՜չ, անհատակ իմ բախտ, — դու գեղեցիկ էիր,Դու բարձրացար, ինչպես արծաթացոլ, զուլալ,—Այգաբացի աստղիկ, — և ըղձանքներ բերիր,Եվ կարոտի վարդեր, և ադամանդ ու լալԵրջանկության, փառքի, երազանքի վերին,Եվ սկզբում չկար անգամ չնչին քուլաՀորիզոնում քո ջինջ, անեզրական, կապույտ, —Երգըդ երբ նո՜ր էր դեռ փառքի կամար կապում…