Մի անհուն ցավի մըրմուռի նըմանԾավալվում էին զանգերը թաղման,Ու ժամի ծըխոտ կամարների տակԿանգնած էր արդեն տըխուր պատարագ,Տըխուր պատարագ, տըխուր մեղեդիք,Տըխուր աղոթքներ ու տըխուր մարդիկ,Մեջտեղը ճերմակ դագաղը նըրաԴըրած սևասքող սեղանի վըրա,Ու նա դագաղում, ասես թե քընած,Հարսնական ճերմակ շորով պճնըված,Անփո ՛ւյթ, անզգա՛ կյանքին ու մահվան,Իր դագաղն ածած վարդերի նըման...Էստեղ՝ բռնըված մի նոր տագնապով՝Ուզեցի գըտնեմ մըտքի մի թափով,Թե ի ՛նչ էր արդյոք, էն ի՛նչ էր լինում,Ի՛նչ էր պատահել, նա ո՛ւր էր գընում...Եվ իսկույն, ասես, դիպա մի քարի: