— Օ, դո՜ւք, ասացե՜ք խնդրեմ՝Ի՞նչ է կամեցել հեղինակը մերԱսել իր երկով հանճարեղափայլ.Թե երկու խոսքով կամենանք մենք այդԱսել, — ապա մենք պարզ պիտի ասենք,Որ առանցքը այս հոյակապ երկիՄեր հերոսական պայքարն է վսեմԸնդդեմ աշխարհի կործանվող ու հին.Եվ հարց եմ տալիս ես ահա կրկին՝Ի՞նչ տեսաք այսօր բեմի վրա դուք. —Մարդկային մի հոծ, անդեմ բազմություն,Որ չնչին, գաճաճ առաջնորդներիՂեկավարությամբ, անիմաստ ու կույր,Ինչպես մի նախիր — գնում է անմիտԻնքն էլ չգիտե, թե ինչո՞ւ և ո՞ւր...