Մարին սկսավ անգիր նվագել Մոցառթի աշխարհահռչակ Requiem-ը11 և երբ որ հասավ չորրորդ գլխուն, Rex tremendae majestatis-ին, արդեն ինքս ինձի մոռացա. չգիտեմ` շրջապատող հանգամա՞նքն էր պատճառը, թե՞ այն տխուր նվագը շարադրողի հանճարը, թե Մարիի արվեստը (պետք է ասել, որ հիանալի ածում էր), չգիտեմ, չգիտեմ, միայն այս գիտեմ, որ իմ սիրահարությունը պատշաճավոր սահմանեն անցավ, և եթե այլևս քանի մի րոպե այդպես մնար` անշուշտ խելքս կթողնեի: