Օ, դո՛ւ, ալեհեր իմ բարեկա՛մ,Ուշացած, տխուր փիլիսոփա,Եղանակի պես փոփոխական,Քմահաճ, բեկբեկ, որպես նոպա. —Օ, հին բարեկամ դու Հեգելի,Մարքսի վրայով հապճեպ անցած, —Ես ներո՛ւմ եմ քեզ, ներո՛ւմ էլի,Քանզի — խե՛ղճ ես դու, և ո՛չ թե չար...