Ու դարեր անթիվ ու տարիներԱպրում էր մարդը ինչպես միջատ,Ու չար աստված մի երկնից իջածՕրհնում էր կյանքը այն մոխիրե...Ելել է կյանքը, քնից զարթնել,Դողում է հողը բեղուն բերքից.Ու շո՛ւրջը, շո՛ւրջը, շո՛ւրջը երկրի —Աշխարհը լա՛յն է ու անպատնեշ: