Սկըսավ մըտածել դյուցազուն ծերը.— Հասել են կյանքիս աշնան օրերը,Շատով սև հողին կերթամ ես գերի,Կանցնի ծըխի պես փառքը Մըհերի,Կանցնեն և ՜ անուն, և ՜ սարսափ, և ՜ ահ.Իմ անտեր ու որբ աշխարքի վըրաՈտի կըկանգնեն հազար քաջ ու դև....Մի ժառանգ չունեմ՝ իմ անցման ետևԻմ թուրը կապի, Սասուն պահպանի...Ու միտք էր անում հըսկան ծերունի: