— Բուռն, ահռելի «ուռա»-ների ներքո վերջացրեց իր խոսքը Մազութի Համոն և, հուզմունքից օրորվելով, մոտեցավ խմբապետին. — «Թող թույլ տրվի ինձ» — ասաց Մազութի Համոն գրկելով խմբապետին . — «համբուրել այս ճակատը, սիրելի հայրենակիցներ, որը չի՛ վախեցել երբեք թշնամու գնդակից, որը հեգնանքով է դիմադրել թշնամու գնդակին և, ես համոզված եմ միանգամայն, որ դեռ երկա՛ր-երկա՛ր մինչև հաղթանակի օրը, պիտի դիմադրե...»: