Նա և՜ս, սարսափից քարացած այն քարե գուսանի նման,Քայլում էր՝ հորձանքով տարված՝ իր ավագ ընկերոջ կողքին,Եվ դեմքը նրա մոմեղեն, սփրթնած, գունատ, ինչպես մահ,Մերթ ընդ մերթ բոցվում էր, կարծես մի ուրի՜շ արևի շողքից: