Ու ժողովրդի փորը օխրայով ու քացախով եմ լցնում, նրանք էլ են ուրախանում, ես էլ եմ ուրախանում…	Լավ չի՞ արածս…	տե՛ղն է, ինչո՞ւ են հապա պոզայից հրաժարվում ու այդ կեղտոտ քուվասին են կպչում…	Դու, պոզան, գիտե՞ս ով է հնարել, մեր Գրիգոր Լուսավորիչ պապան — մեռնեմ նրա անունին — որ ժողովուրդը գինի ու արաղով չհարբի ու տեսակ-տեսակ այլակերպություն ու առասպելություն չանի…