Հովհաննեսը ամենից առաջ ընկավ ծխախոտի վրա, հապճեպով պատռեց կապոցը, հանեց մեջեն մեկ հատը, առավ բերանը և ճրագին մոտեցրեց. մեկ կուշտ ներս քաշեց ծուխը և հետո ասաց, «Օխա՛յ, սիրտս տեղը եկավ. ա՛ տղա, ցերեկվա 11-ից մինչև այս րոպես առանց քաշելու էի, գիտե՞ս. թե որ մեկ-երկու էլ այսպես օրեր լինեն` ինձ համար խոլեռա պետք չէ, առանց նորան էլ կմեռնիմ»: