— Ո՛վ չի հավան Մուսաբեկին...Մի Մուսաբեկ — մի աշխարհք...Բախտավոր ենք՝ ես... իմ որդին...Ո՞վ է տեսել էսպես փառք...Միայն թե, աղա՜, գութ արա մեզ,ժամանակ տուր երկու օր,Որ պատրաստվենք բեկին վայել.Ոտիդ հողն ենք նորից նոր...— Մի երկու օ՛ր... բայց իմացի՜ր,Ետ եմ գալու ես նորից.Երկի՛նք թըռիր, գետի՛նն անցիր,Չես ազատվիլ իմ ձեռքից...«Լո՛-լո՛, լո՛-լո՛, մերն է ՏարոնՎայելքներով իր բոլոր...Լո՛-լո՛-լո՛-լո՛...»: