Դե ե՜կ, եթե մի մարդ ես դու մեր եդեմին արժանի,Ե՜կ, քո լանջին, էս ծառի տակ պիտի նընջեմ ես հիմի.Բայց վա՛յ՝ եթե հաղթվես տըկար հրապույրքից ու կրքից,Պիտի զըրկվես անդառնալի էս երկնային վայելքից...Ասավ, թեթև թիկնեց լանջիս, փակեց աչքերն աստղավառ,Ու ըստինքը աստվածային խաղում էին վեր ու վար: