Հապա իմ հա՞յրը, պատերազմականԻր զգեստներով, ինչպես կենդանիԱչքիս երևաց, ու միտս եկանԶրահի շռինդ, փայլն հըրացանի,Նրա հայացքը հպա ՛րտ, աննկո ՛ւն,Եվ իմ քույրերը մատա ՛ղ, սիրասո ՛ւն...Շողերը նրանց աղու աչքերիԵվ հնչյունները երգի, խոսքերի,Որ ասել էին օրրանիս վըրա...Այն ձորի միջով վտակ էր վազում,Աղմկող էր նա, սակայն ոչ խորին,Նըրա ոսկեգույն մանրիկ ավազումԽաղալու էի գընում կեսօրին,Եվ նայամ էի աչքերըս հառած,Երբ ալիքներին, անձրևից առաջ,Դիպչում էր թևով սև ծիծեռնակը: