Ակընթարթում մի վսեմ, որ երկարում է դարեր,Փողփողել են ուղեղում — սիրտ պայթելու չափ պայծառ —Սյունաշարքե՛ր, տերրասնե՛ր, աստիճաննե՛ր մարմարե,Եվ պարտեզնե՛ր ոսկեզօծ, շատրվաննե՛ր երգաձայն...Աշտարակնե՛ր երկնահաս և կամարնե՛ր կորանիստ,Քանդակազօծ կարնիզներ, պատուհաններ նուրբ հատած.Ե՜վ մարմարիոն մարմնագույն, և՜ գանգրահեր գրանիտԵ՜վ վարդաբոլոր տուֆաքար, և՜ բիլ բազալտ սրբատաշ...………………………………………………………….Պարզել է ձեռքը դողդոջ դեպի ցնորքն այդ կապույտ,Այնքան մո՛տ է, այնքան մոտ — կըշոշափի նա հիմա —Բայց ծանրացել է հանկարծ ձեռքն հանճարեղ ու հմուտ,Ընկել է վար — չոր կրծքին... լռությո՜ւն: