Ես հանեցի երգերըս ու կարդացի կրկինՊատմություններ, հուշեր մի ավերված հոգու,Եվ խորշեցի ես ինքըս իմ հուսահատ երգից,Եվ ամոթի թախիծն էր իմ ճակատին չոքում, —Երբ տողերի միջից իմ երգերի, իմ այդՄի երեկո գրած նվագների տակիցՀառնեց հանկարծ, նայեց ու ժպիտով ժլատԻնձ ողջունեց նազով արդեն մեռած մի կին: