Իսկույն եկավաղվեսը,Չկա մեկն էլէդպեսը,Եկավ բեղերըսրած,Պոչը գետնովըփռած,Եկավ սաստիկբարկացած,Դունչը տնկեցու գոռաց.— Է՛յ, ե՜կ էստեղ,գյուղացի՜,Բան եմ ասում,իմացի՜.Ես որսորդ եմարքայի,Գիտե՞ս ում եմման գալի.Քո բարեկամչար արջըԴեռ չի տվելիր խարջը: