Կյուլզադեն պատմում էր, պատմում, ու մեկ էլ տեսնես, խոսքի մեջ սրան խրատ էր տալիս, թե ինչո՞ւ գլխարկդ պատռած տնից դուրս ես եկել, նրան թե, ինչո՞ւ քթիցդ միշտ խլինք է վազում ու չես սրբում, մյուսին` թե, ինչո՞ւ չա՛մ-չա՛մ մազտաքի ես ծամում ու թուքերդ մյուսների երեսին ցքտում. միշտ այսպիսի խրատներ էր տալիս երեխաներին ու երեխաներն էլ — զարմանք բան — մամաներից, պապաներից ավելի շատ, դրա խոսքն էին լսում ու կատարում, Կյուլզադեի սիրտը չցավեցնենք, ասում էին, ու մեկ էլ չէին ասում: