Էս անիրավներն էլ էնպես էիննրա ղուղը քամել ու նըստել ուսինՕրը հազար անգամ գլխովը երդվում,Ու անուշ խոսքով հետն էլ լավ եղում,Որ հենց էր կարծում էն ողորմելին,Թե ի՛ր ձեռին ա նրանց սուրբ հոգին. —Բայց ո՞ւմ չի էսպես փորի բարեկամՌաստ էկել՝ որ նոր ես բանը շուռ տամ: