Վաղուց է Լուսավորիչ չէի գնացած. Համբարձումի ժողովրդին խիստ կարոտել էի. այն օրն էլ քանի որ կիրակի էր, առավոտը կանուխ բազար էի դուրս եկել, որ բան-ման առնեմ, բանվորիս տամ, որ տուն տանի, ինքս էլ գնամ Լուսավորիչ. մեկ էլ տեսնեմ պատարագի զանգերը սկսեցին խփել, բավական չէ, որ բազարի ժողովուրդը միայն թուրքեր էին, զանգերի ձայնն էլ որ լսեցին, մի քանի հոգին էլ իրար ետևից եկեղեցի քաշվեցին: