Օ՛, սրբազան իմ Վահան, — երբ փակվեց հոգուս դամբարանը՝Խոհերի՝ անաղարտ դեռ պահած — պահապանն աննինջ եղար դու...Հիշատակդ, որ վառ ու բուրյան է, — խփել է կապույտ իր վրանը,Հնչում է ձայնդ ահա արևի նման զվարթուն…Նո՜ւյն կարոտն ես դու նաիրյան, և նստած կրկին իմ դռանը՝Հի՜ն տրտունջը քո մեջ դեռ պահած — ահա հետըս Տերյան ես