Մենք այդ կողմից շատ հասարակ մարդիկ ենք. մեկ մեկու հետ ցեռեմոն, պատիվ-բան չգիտենք, այլ ռուսի կամ մի ուրիշ օտար մարդու հետ է, որ մեզ շենքով պահել գիտենք. հայի որ հանդիպեցինք, ով կուզի թող լինի, չուզեցած տեղից էլ բերաններիցս գռեհիկ, անկարգ խոսքերը ջրի պես վազում են. մեկս մեկի հետ նստած ելածներս էլ խախոլից էլ վատ է լինում. «Խև՛, ապո՛ւշ, զավզա՛կ, հայ քու…մայրդ-հայրդ այսպես-այնպես», սա մեր ամենօրյա խոսքերն են, մեր զրույցի ու սոյբաթի աղն ու տաքդեղը. իբր թե մենք մեկ մեկի շատ սիրում ենք ու պատիվ ենք տալիս, որովհետև սուտմուտ ցեռեմոններ չենք բանեցնում, մեկ մեկին չենք խաբում, ինչպես որ ներսից մաքուր ենք, այնպես էլ մաքուր դրսից ենք ցույց տալիս... է՛հ, ինչ էլ լինի, խոսքս այս էր, որ այդ ներս մտնող մարդը, առանց հրամեցեք անելու աթոռ վերցրեց նստեց: