Բարկանում էր իրեն մըտքում,Անիծում էր, չըքում, թըքում.— Ա՜յ քու տունը քանդվի, ա՜ Ճայ,Ա՜յ դու դառնաս գըրողի փայ.Էս ի՞նչ բան էր, որ դու արիր,Գլուխս էս ի՞նչ փորձանք բերիր...Ու խընդրում էր ամեն անգամ.— Մի՜ նեղանար, Փուշ բարեկամ,Շատ ես կացել,Կա՜ց մի քիչ էլ.Թուղթ ըստացա երեկ Ճայից,Թե՝ դուրս եկա Արաբիայից.Որտեղ որ է՝ շուտով կըգա,Դեռ մի բան էլ ավել կըտա...— Ես չեմ ուզում ավելն, ախպեր,Կանխիկ համրած իմ փողը բեր.Շահ եք գըրել,Վախտ եք դըրել.Ինչ գըրած ա, էն եմ ասում,Ձեզնից ավել բան չեմ ուզում: