— Այս ա՜նձն է, որ պիտի,Իր ասելով, այսօր թատրերգության մեջ մերԿենտրոնական հերոսը հանդիսանա, —Եվ այս աբսուրդը նաՓաթաթում է մեր մեծ հեղինակի վզին...Օ՛, որպիսի՛ մարմանջ, որպիսի՛Ե՜վ մեծամիտ, և՜ խեղճ մոլորություն...Տարված հերոսական երազներով անձուկ՝Եկել, նստել է նա վարագույրի ետևը,Եվ պահանջում է, որ իր սեփական անձովՆերկայանա նա ձեզ և ստանձնի իր դերը...Եվ քանի որ այնտեղ աղմկում է հիմաԱյդ ֆանտաստիկ հերոսը և խանգարում է մեզ—Ուստի խնդրում եմ ձեզ,Որ թույլ տաք նրան, որ ինքըԻր սեփական, անձով ներկայանա,Ասի իր ասելիքը,Իսկ հետո — ինչպես կամենաք: