«Իսկ դուն, ո ՛վ անբախտ և չարատանջ մարդ,Դո ՛ւն, իմ ծերունի հայրիկ ալեզարդ,Երբ որ կըխնդրես արդեն չորացածՔո բազուկներդ երկինք տարածածՈւ չես գտնիլ ծերության նեցուկ,Որքան արտասուք կըթափես ծածուկՈ ՛հ, ինչպես պիտի քո ճերմակ միրքիՎրայից հոսեն հորդ արտասուքիԱղի շիթերը, թրջեն վշտակոծՄազոտ, մերկ կուրծքդ, և ինչպես սև օձ,Կըթունավորեն օրերդ ծերությանԳաղտնի կասկածներն Մհեիդ մահվան: