Քիչ մնաց, որ խելքս գլխիցս թռչեր. այս ի՞նչ անթափանցելի գաղտնիք է, մտածեցի, մի՞թե իմ և նորա անվանց և մականվանց սկզբնատառերը միևնույնն են. մի՞թե կույր դիպվածը ուզում է ծիծաղել վրաս. մի՞թե նախախնամությունը անտեսանելի ճանապարհներով իմ և այս աղջկա վիճակը միավորում է. ինչպե՞ս մեկնեմ կամրջի վրա իրար հանդիպելներս, իմ կարեկցելը այս աղջկան (որ ուրիշ անգամ կարելի է առանց տպավորության կթողնեի մոտես անցնելու), իմ ասպետական անձնազոհությունը` կառքը և դագաղը գլորվելե ազատելիս, և վերջապես` իմ անունը և մականունը դրոշմած այս չնաշխարհիկ աղջկա թաշկինակի վրա: