Սուր թուրը նորից պտըտեց գըլխին,Ու նորից խոսեց արդար ծերանին.— Է՛յ փաշա, ասավ, քե՜զ քաշիր ձեռըդ,Ե՜կ իմ արյունը մի՜ թափիր ծովը,Թե չէ փոթորիկ կանի սոսկալի,Ծովը կըհուզվի, կելնի ալեկոծ,Նավեր, նավակներ իր տակը կանի,Շեներ, քաղաքներ կըծածկի ջրով: