Հովիտներին թողած ամեն տագնապ m հուշՏա՛ր լեռների հովին կարոտներդ անուշ,Որ դաշտերի կարմիր, աղետաբեր մուժումՉխառնվի հոգիդ ուղիների փոշուն»...Ու քայլում էր շտապ, սրտում ուրի՛շ մի հուր,Հեռանում էր անդարձ ու երգում էր տխուր,Ու քսվում էր քամին նրա տխուր դեմքին,Համբուրում էր նրան, որպես սիրող մի կին...