Երբ որ ժամի չորս կողմը թափուր արեցին, չոքեցին, աղոթք արին ու շարականներ ասին, ամպերը եկան ամբողջ երկինքը փակեցին, ինչքան որ արևի երեսը փակվում էր, այնքան մեր աշտարխանցի սրբազանի երեսը ուրախությունից փայլում էր: