Եվ չէ՞ր արդյոք այս բեմը, այն թղթե սաղավարտըԻր համար ավելի՜ իրական,Քան այս գիշերը, այս դաշտը, այս զրահապատը բարդ,Այս երկար կոշիկները իր հագած...Այն սուրը թիթեղե, այն Ավարայրը սուտ—Իր մանկական մտքի և իր սրտի համարՉէ՞ր արդյոք կյանք միակ և գաղափար մի սուրբ,Ե՜վ գոյություն, և՜ խոհ, և՜ ուղի միանգամայն...Եվ մինչև օրըս իր կյանքը, մինչև գիշերը խավար այս,Երբ անելիքն իր ինքը դեռ չգիտե —Անօգնական բեմի այն Ավարայրը,Այն դաշտը չէ՞ միթե...Դեռ ավելի՜ն: