Այս անգամ ևս պատմությունն սկսվեց նրանից — այսինքն էլի իրանից՝ Համո Համբարձումովիչից-Մազութի Համոյից...Եվ ինչպե՞ս կարող էր իրանից, այսինքն՝ Համո Համբարձումովիչից Մազութի Համոյից չսկսվել, երբ, ինչպես հայտնի է արդեն, ոչ միայն Նաիրյան այդ քաղաքը, այլև ամբողջ Նաիրին նրա շուրջն էր դառնում, և ոչ միայն շուրջը դառնում, այլև, ինչպես գիտենք, հասել էր նրա ուղեղից՝ նրա, Մազութի Համոյի ուղեղից սահելով՝ ուղեղայինը դարձել էր, կամ համարյա թե դարձել էր երկրային. դարձել էր– համարյա փաստ...