Սիրուհիս... ա՛խ, ես նրա հոգին ուտեմ... գիտե՞ս ինչ արարած է նա, Թորոսյան. ես լուսին ասեմ, դու — արև, ես արև ասեմ, դու — հրեշտակ, մի խոսքով ոչ ուտես, ոչ խմես, միշտ և միայն նրան նայես... նա ռսուհի է, տասն և ութ տարեկան, շեկ մազերով, մեծ-մեծ ու կրակոտ աչքերով, (երգելով չակերտների միջի հետևյալ բառերը), «Բոյն է սալբու չինա՛րի», առողջ, կարմիր-կարմիր թշերով... просто шик что такое.Ի՛նչ ասի նա, որ ես նույն րոպեին չկատարեմ. ասի՝ գնա Քուռն ընկիր, մեկ էլ տեսար — թլթոո՛մբ...