Ու, ինչպես օտար աշխարհից դարձողԿարոտած ճամփորդ, նըկատում է նա՝Հեռո՛ւ, մըթան մեջ, վառ կարմիր լուսովԾաղկում է ծանոթ լուսամուտն ահա...Մենակ ու խաղաղ ճըրագի առջև,Չոր ձեռքը տըված դալուկ ճակատին,Մըտքի ծովն ընկած մըտածում է նա,Հին տառապանքի, հին ցավի որդին: