Սիրտս լցված է թույնով, վշտից քիչ է մնում խելագարվեմ. ուզում եմ գժի նման աղաղակել, ուղում եմ բարձրաձայն անիծել և հայհոյել ամենքին և ամեն ինչ, բայց սառն դատողությունս, — օ՛, այս գարշելի սառն դատողությունը, այս չոր ուղեղը, — ասում է ինձ՝ «ի՞նչ օգուտ դրանից»: