Նա մերթ ընդ մերթ բաց էր անում աչքերն և տեսնում էր առաստաղի վրա կանթեղի աղոտ լուսու կոլորաձև ցոլացումը, իսկ երբ փակում էր աչքերը — տեսնում էր այլ բաներ, Ահա Վարվառեն, նա կանգնած է մի ճահճի եզրում համեստ, մաքուր, անմեղ: