Իմ ցնորքները թռցրել, տարել էԱյս նեղ խցերից անդորր աղոթքիԱյն վեհ աշխարհը կըռվի, աղմուկի,Ուր որ ժայռերը թաքչում ամպերում,Ու մարդիկ այնպե՛ս ազատ են ապրում...Ես իմ այդ կիրքը գիշերվա մըթնումՊահել եմ վշտով, արցունքով սընել.Եվ այժըմ ահա բարձրաձայն հայտնում,Խոստովանում եմ առջևն աշխարհքի,Ու թողաթյուն էլ չեմ խնդրում իսկի: