Գալիս են թուրքերն իրենց սուլթանին.— Սուլթա՛ն, մեր տերն ես, մեր ծնողն ես դու,Չէ՞ որ դու ինքդ հրամանք արիր,Որ մեր էս տոնին, էս ծանր պահքինՈչով բերանը գինի չտանի,Ոչով դոլամա չհագնի կանաչ,Ոչով կողքիցը թուր չըկախ անի,Շուրջպարի չերթա աղջիկների հետ: