Հիմա գիտե՞ս ինչ, Էմմա, — դարձավ նա կնո՛ջը, — ինչ որ հարկավոր չէ, հիշում եմ, ինչ որ հարկավոր է, մոռանում եմ. — դու կնստես այս սնդուկի առջև (սնդուկ նա անվանում էր դաշնամուրը) և մեզ համար մի երկնային բան կթրխթրխկացնես... երկայն չհասկանաս, երկնային եմ ասում, այնպիսիներից, էլի, ես ու դու որ գիտենք: