Դա ժամատան կոչնակի ձայնն էր, որ մղդսին դռնից դուռն ման գալով, փայտե մուրճով թակում է գյուղացոց դռները և յուր հատուկ բարեպաշտական ձայնով եղանակում է. «Ա՜յ քրիստոնյայք, ժամ համեցե՜ք, և ձեր հոգու ճարը լացե՜ք»: