— Ի՛նչպես, Նիկիտա Զաոլեշանին,Խառնես տեղերը դու իմ սահմանա՛ծ,Ծըռես բիրերը համայն երկաթի՛...Մեն մի հըսկայի արանքումը եսԲիրեր եմ զարկել ամուր երկաթի,Որ խընջույքներին, որքան էլ խըմեն,Որքան էլ հարբեն, չըդիպչե՛ն իրար: