Քամուն դիմեց Եղիսեն.— Կանգնի, քամի, քեզ ասեմ.Քամի, քամի կորովի,Հալածում ես խմբովինԷն երկնքի ամպերը,Հուզում, դիզում ծովերը,Ու քո անուշ հովերըՏարածում ես անսահման.Դու հզոր ես անպայման,Դու չես վախում ոչ ոքից,Բացի, բացի էն Մեկից.Մ՞իթե խնդիրս ես մերժում,Մի տեղ, էս լեն աշխարհում,Չե՞ս տեսել իմ դշխուհուն,Նա իմ հարսն է, ես փեսա...Քամին ասավ. — Ես տեսա.Գետից վերև կա մի սար,Էն սարումը մի խոր այր,Էն այրումը՝ խավարումՄի դագաղ է օրորվում.Շղթաներով է կախած,Յոթը սյունից է մեխած: