Ֆադեյ Կարպիչն այսպիսի մի սկզբունք էլ ունի. թուղթը խաղաց, վերջացրեց թե չէ, տեղից վեր կկենա, ձեռները անդրավարտիքի գրպանները դրած, մի-երկու պտույտ կանի սենյակի մեջ ու կնայի` արդյոք մի ձեռք էլ խաղալու մարդ կա, թե ոչ. երբ լինի` շտապով մեջները կմտնե` նազեր ծախելեն. իսկ երբ չկա, այնպես շտապով տուն կվազե, որ տեսնողը կկարծե, թե այդ մարդը հե՛չ պարապ ժամանակ չունի, օրվան քսանչորս ժամն էլ հարկավոր գործերի մեջ է: