Խըռնըվում են մըտքիս հանդեպ բանակները անհամար,Տըրորում են քո երեսը, քո դաշտերը ծաղկավառ,Ու ջարդարար ոհմակները աղաղակով վայրենի,Ավարներով, ավերներով, խընջույքներով արյունի,Որ դարձըրին քեզ մըշտական սև ու սուգի մի հովիտ,Խեղճ ու լալկան քո երգերով, հայացքներով անժըպիտ,Ողբի՛ հայրենիք,Որբի՛ հայրենիք: