Դղիրդի նման հեռավոր մոտենում էր աղմուկ նախ մի խուլ,Երկիր էր կարծես ընթանում՝ հեղեղով արված տեղահան.Անտառ էր կարծես ճարճատում, հրդեհված երկիր էր մխում՝Սփռելով բարբարոս մի բույր, հանելով ճիչեր երկնահաս: