Պ. Մարուքեն, առանց երկար մտածելու, հետևեց նրան, իսկ վարսավիր Վասիլը զայրացած, զարմացած հայացքը նրանց կռնակներին հառած՝ մնաց մի երկու վայրկյան սապոնոտ խոզանակը ձեռքին, ապա՝ երբ նրանք անհետացան, — «Թյու, նալլաթ կարողությանդ, մա՛րդ» — թքեց, ի խորոց սրտից, վարսավիր Վասիլը Հաջու հասցեին. հետո մոտեցավ լվացարանին, լվանալով սապոնոտ խոզանակը, սկսեց շվացնել «Ախ զաչեմ էթա նոչ» «մոդնի» երգը: