Ստավրոպոլի կողմից մի մարդ է գալիս և մի հրավերքի հանդիպում ենք. խոսք է բացվում Սարգսի մասին. «Հապա, — ասում է, — այսպես այսպես ստանիցայի անունն էլ ասում է, բայց մոռացա, մտքիցս գնաց, եկան, — ասում է, — սկզբում շատ նեղություն քաշեցին, բայց վերջում կարգի ընկնելու վրա էին. խոլերիայի ժամանակ Մարիամը վարակվում, մեռնում է. նրա ետևից, երկու օր անց, Սարգիսն էլ է մեռնում, մնում են Թագուշն ու Թորոսը մենակ. մոտները մի հայ-քրիստոնյա չկա: