Երկրի մեծերը չեն փոխում իրենցՄեռելի ոսկրին ողջ ազգը հայի,Մեր տունն են ուզում, մեր տեղն են ուզում,Մեր բուն երկիրը՝ մեզնից ամայի...Նա էլ, որ աստծու անունով եկավ,Փրկչական խաչով, խոսքով գըթության,Նա էլ աստըծուն՝ կանգնեց՝ փառք տըվավ,Որ մենք հոշոտված, տանջված ենք էսքան...Ու հոսո՛ւմ, հոսո՛ւմ, հոսում է անմեղԱրյունն-արցունքը տարաբախտ ազգի,Հոսում ամեն օր. հոսում ամեն տեղ,Եվ դեռ սոսկալին չի եկել իսկի...Եվ ահա մենակ, խոցված ու ցավոտ,Թե մարմնով տանջված՝ հոգով առավել,Մենք միտք ենք անում մինչև առավոտ.— Տե՛ր ամենագետ, մենք ի՞նչ ենք արել...