Տես որ` քիչ մնաց պիտի մոռանայի…	Մի օր, մարտի մեջ, կինս Սուրբ Գևորգից ոտով տուն է գալիս. օրը մռայլ էր, առավոտից սկսել էր մանր անձրև մաղել. սայլուղին և տան առջևի սալահատակը ծնկան հետ ցեխ էր. դրանց տան առջևը որ հասնում է կինս, ոտը հենց որ սալաքարին է դնում, սայթաքում, գետին է փռվում, քիթը դիպչում է քարի, արյունը շռռալով սկսում է վազել, ոտի ոսկորն էլ կոտրվում է, սիրտը նվաղում: