— Էս ի՛նչ ցավ էր. աստված վըկա.Ի՞նչ իմ բանն էր՝ մըտա մեջը,Որ խայտառակ լինեմ վերջը...Ի՞նչպես պըրծնեմ էս կըրակից,Էս ահագին պարտքի տակից,Էլ ի՞նչ ասեմ,Ո՞նց ըսպասեմ.Նա ե՞րբ կըգա, ի՞նչ իմանամ,Ո՞ր ջուրն ընկնեմ... ո՞ւմ մոտ գընամ....Շատ միտք առավ,Դես-դեն թըռավ,Ինչ որ ուներ տանը, հագին,Ողջ հավաքեց, տըվավ պարտքին,Ցիփ մերկացավ: