— Ինչ կամենում եք՝ ասացեք, — նրանց խոսքը կտրեց տիկին Սկուհին. — բայց «քուրդը յուր թանին թթու չի ասիլ». իմ Սալբին, իմ նազելի հարսնացուն, իմ սրտի ուզածին չափ լա՜վ է. խելո ՜ք, ազնիվ բնավորությա՜մբ, պարկե՜շտ և ամոթխա՜ծ է: