Պապաս էլ-Աստված հոգին լուսավորե — բերանից կկտրեր ու ինձ համար գրքի, թղթի, գրչի փող չէր խնայի– խեղճ մարդու վաստակածը քանի՞ կոպեկ էր որ — նա էլ կարծում էր, թե դրանից ավելի որդի սիրել չի կարելի, հետո երկուսն էլ զարմանում էին, թե ինչո՞ւ ես ժամանակ-ժամանակ սրտիս նեղությունից հայ-հայ միսս եմ ուտում…