Բայց ուղին մեր եղել է մի՜շտ մթին,Եղել է անստգյուտ ու անփառունակ,Տարածվել է անբոց ու անժպիտՈւրիշների փայլով շարունակՇառագունված — որքա՛ն, որքա՛ն աղետավոր...Որպես անմիտ զրույց՝ մեզ պատմել են մի օրՆախնիների մասին մեր փառապանծ,Բայց օրերի հեռվում ես տեսնում եմ միայնՍտրկություն, մոխիր, մոռացություն ու մահԵվ երկրային ընթացք մի անիմաստ...Եվ ես, ահավասիկ, հին գրերով այս մերԻմ տողերը կոփող մի պոետ —Ի՛նչ խոսքերով երգեմ և ինչ տենդով պատմեմՄեր անանցյալ անցյալը, մեր ընթացքը, որ էլՈ՜չ մի գուսան երգով չոգեկոչի հին փառքըՈւ կարոտով անմիտ ետ չնայի, —Չպանծանա այլևս, որ առանց մեզ աշխարքըԿլիներ պարտեզ մի ամայի...