Հայո՛ց աշխարհիկ` բերկրության տեղիք,Հայո՛ց բընություն, ա՛խ, հայ մանկըտիք,Գեղորե՛ք, ավա՛նք, դաշտք ու արտորա՛յք,Քաղա՛քք մարդաշատք, շե՛նք ու վանորա՛յք,Ո՞ւր եք, ո՞ւր, հիմի ինչո՞ւ շուտ կորաք,Ո՞վ ձեզ կործանեց, ո՞ր ձեռը վայրագ...Այն գիշեր երնե՛կ էր հայոց երկրին,Աստղերն էլ երկնից նորան փառք տվին,Ու ես անցնելով նորա վըրայից,Չէի կըշտանում վըրան նայելից: