Օ ՛, հելլենական դարեր վսեմ,Երբ մարդկությունն իր խանձարուրումԴեռ երգերո՛վ էր դիտում, խորհում,Եվ երգերո՜վ էր տնկում բույսեր,Եվ երգերով էր հերկում լուսեԻր արոտները, և իր նսեմՈւղեղով դեռ նո՛ր փորձում էր սևԿյանքի ընթացքը նախատեսել: