Արի՛, ասածդ արա՛, ինձ թաղի՛ր,Բե՛ր իմ երեխեքս ու վրես կանգնի՛ր.Մեկ նրանց տեսնիմ աչքս խփելիս,Մեկ նրանց ասեմ լեզուս լռվելիս.«Մնա՛ք բարով, ո՛րդիք, ազի՛զ, սիրեկա՛ն,է՛լ չէ՛ք տեսնիլ ինձ, ա՜խ, դուք հավիտյան.Ձեր անբախտ հորը հոգին հիշեցե՛ք.Մնա՛ք բարով, իմ քա՛ղցր, սիրո՛ւն երեխեք.Ձեր հոր տեղակ ձեր խեղճ մորն հիշեցե՛քՈւ իմ ողորմին, ժամն կատարեցե՛ք»: