Եվ ժողովրդի գլխին ազատ,Իբրև հովանի մի սրբազան,Կախվեց տերերի ժանիքը Ժանտ —Ե՜վ խարույկ, և՜ խաչ, և՜ խարազան...Այսպես Օհանի սերունդը մառՏիրեց աշխարհում երկա՛ր, երկա՛ր,Մինչև օրն եկավ — և դեմքով վառԵլավ քարայրից Մհերն արդար,Եվ բերեց զարմին Օհանի չարԱնկում վերջնական և մահ անճառ: