Ո՛ւհ, ինչքա՛ն մութն է, գարշահոտ ու պաղ...Ինչքան ոսկորնե՛ր, կըմախքնե՛ր անթաղ...Էլ ի՞նչ կա հեռվում... հեռվի խավարում...Ո՞վ է իմանում... ո՞ւմ աչքն է զորում...Մեջտեղը մենակ, ժեռուտ բարձունքին,Հողմերի առջև կանգնած է մի կին. —Որդու արյունը իր ձեռքն են տըվել.— Խըմի՜ր սուլթանի կենացը դու էլ...Եվ նա, որ մարդ էր ու մայր էր երեկ,Այժըմ, էն ժայռին կանգնած կիսամերկ,Անուժ ու ապուշ խելագար է մի,Բաժակը ձեռքին, որ պիտի խըմի...Կանգնած է մենակ, և լոկ մոլեգինՀողմերն են ոռնում ու նըրանք չորս դին...Բայց՝ հո՛ւշ, լռությո՛ւն... մըթին, ահավորԵրկինք են նայում կըմախքները չոր,Ու իրենց կարկամ շըրթունքները բաց՝Խոսք են ասելու աշխարհքի դիմաց,Խո՛սք, որ չի լըսված դեռևս լուսնի տակ...Սարսափի պիտի աշխարհ բովանդակ...Եվ մարդն ամաչի գիլից ու շանից,Որ մարդ է ծընվել՝ մարդու նըմանից...