Պոետը. —Ա՛հ, չէի տեսել ես երբեք այսքանՉքնաղ ու անհուն մի տեսարան վեհ...(Բարևում եմ — ուրեմն ես ապրում եմ, —Ասել է ծերուկ Դեկարտը դեռ...Բայց խորհում եմ ես, թե գրում հիմա)<………………………..>(<…………..>	ժպիտը երկնագույն լույսով <……..>. համարյա լիրիկական, երանության հասնող ժպիտ, որից սակայն չի կորցնում իր մեղմ, լիրիկական, միևնույն ժամանակ և՜ տխուր և՜ երանություն արտահայտող իրոնիական բնույթը: