— Ի՞նչ հանելուկ է այս ինչու այդ մարդը այդպես անխղճաբար խաբեց ինձ. ի՜նչ շահ ուներ նա այդ բանում, չէ որ ազնիվ խոսք տվավ, ժամանակ նշանակեց…	Միգուցե նա կամեցավ վրեժխնդիր լինել ինձ ու…	բայց այդ անկարելի է, մի հասարակ ծանոթության պատճառով վրեժխնդիր լինել այսօրինակ…	անկարելի է, չեմ հավատում…, այսպիսի մտքերով տանջում էր իրան Մարուքյանը և, միևնույն ժամանակ, կառքը քշել տալիս: