Իսկ երբ չի նայում քեզ, այլ աչքերն ուղղում անորոշ տարածության մեջ կամ անշարժ հառում մի կետի, այդ հայացքն այնքան մտածկոտ է, այնքան լուրջ և, միևնույն ժամանակ, այնքան — ինչպես ասեմ, լացող, այո, ուղղակի լացող, որ կարծես հոգիդ առնում է բռան մեջ և սեղմում: