—Ինչքա՛ն եմ վատնել ես անգին ժամեր,Եվ ինչքա՛ն հունտեր ցրել եմ ձրի, —Եվ ինչքա՛ն պիտի հիմա աշխատեմ,Որ գտնեմ ես այն, ինչ զո՛ւր կորցրի...Ես շռա՛յլ եղա իբրև սերմնացան,Ժլա՛տ կլինեմ՝ ելնելով հնձի, —Եվ աշխատանքի բոցը սրբազանԹող մինչև գիշեր ճակատս խանձի: