Հապա էն սա՛րն, էն սար հսկան,Էն սարերի սարն ու արքան,Լազուր երկնի ծոցր մըտած,Ճերմակ գլուխն ամպեր փաթթած,Ահա կանգնեց ծանր ու տրտումՔու առաջևն ու քու սրտում...Է՛, նա արդեն քանի սև դարՊերճ գագաթովն իր ձյունափառՇողշողում է, փայլատակում,Եկ ուխտավոր հայի հոգումՀպարտության ծնում թունդերԵկ սիրելի երազ՝ թե դեռԷն երկնահաս Մասյաց կատար,Ուր հին տապանն առավ դադար,Դադար կառնեն փառքերն մեր հին,Որ նորափայլ իջնեն կրրկին...