Շավարշը սանձել էր ձին, քարացել.Ազդեցիկ էր տեսքը` հագիԿաշվե սև զգեստը, ձին տակի,Որ սարսափահար ծառացել`Խփում էր մի ոտքը հողին, վրնջում էր,Աչքերից թափում էր բոց, շանթ, ադամանդ, ծուխ, —Շավարշը լսում էր իր ձիու վրնջյունըԵվ ուռչում էր կուրծքը, ուռչո՛ւմ, ուռչո՛ւմ, ուռլո՛ւմ...Տեսարանը շքեղ էր. ինքը — զարհուրելի,Ծառացած կնոջ առջև, ինչպես սուրբ Գևորգ.Ու կնոջ աչքերը սարսափով լի,Աչքերը, որպես գիշեր: