Եվ թո՜ղ վերջին անգամ այս զառամյալԶառանցանքին նետենք, իբրև նվեր,Իբր հատուցում վերջին՝ և սուրբ, և՜ վեհ՝Մեր երգի շունչն անգամ հազարամյա………………………………………………….Նվիրո՛ւմ ենք ահա մենք լիասիրտՄեր Հելիկոնն ամբողջ՝ ցավի՜ն այս սև, —Եվ իբրև տույժ վերջին՝ նաիրական, վսեմ՝Իմ քնարը անեղծ ու անբասիր...