Եվ ըմբռնելով Հելիկոնի մերԱյս հազարամյա օրենքը դաժան —Գուցե նո՜ր միայն հասկանաք այնժամ,Թե ինչո՞ւ երբեք մուսայանըվերՊոետն հանճարեղ նաիրյան երգի՝Թե զուր չի կրում այդ անունը սուրբ —Երբեք չի կարող լինել իր երկրիԴավաճանը, կամ մատնիչը քսու: