Ինչո՞ւ նըրանց պեսԻնձ էլ մեր տանը չըզգայի և ես...Մենք՝ բնակիչներ ամենքըս մի տան,Ու ես նըրանց մեջ մի պետ անսահման,Կյանքի ու մահվան վըճիռն իմ ձեռքում.Բայց այնպե՜ս խաղաղ էինք բնակվում...Նույնիսկ շըղթայիս դարձա ես ընկեր...Այսպես մընալով օրեր, տարիներ,Սովորում է մարդ իրեն վիճակին,Ու... ես ցավեցի իմ բանտի շեմքին: