Եվ նա, օ՛հ, եթե մի անգամ լսեի նրա բերանից…	հենց մի խոսք, հենց մի բառ, որ նա սիրում է ինձ, ես իսկույն կփարվեի նրա վզով, կսեղմեի նրան իմ կուրծքի վերա, և այնպես կպահեի իմ գրկում երկա՛ր, շա՛տ երկար…	Եվ այնուհետև, օ՛հ, ինչպե՛ս մենք երջանիկ կլինեինք, ինչպե՛ս կփափագեի, որ բոլոր աշխարհն իմանար, որ մենք երջանիկ ենք…»: