Սուտ չէ՛, ղորթ է, ասաց Մաթիյոս-ան, ձեր արհեստը հիմա այնքան չի վաստակեցնում ձեզ, ինչպես որ առաջվա ժամանակները, բայց դրա մեղքն էլ ձերն է, որովհետև աշխարհքս քանի գնում լուսավորվում է, իսկ դուք էլի աթադան-պապադան սովորած արհեստը մի աստիճան առաջ չեք տանում. ինչպես որ մեր պապերը հարյուր, երկուհարյուր, գուցե չորսհարյուր էլ տարի առաջ անում էին, դուք էլի այն ձևով, այն ղալիպով եք բանում, բայց մի աչքներդ չորս կողմ դարձրեք, մի նայեցե՛ք ուրիշ քաղաքներին, օտար ազգերը ձեզնից մի քիչ օգուտով չե՞ն անում արդյոք, նրանցից քիչ-միչ բան սովորելու չունե՞ք արդյոք, այդպես է, այդպես, ձեր ձեռքի արհեստից հրաժարվելու տեղը մի քիչ լրացրեք, կարգի բերեք, նոր մարդկանց, նոր աշխարհի վարքով որ անեք, իհարկե ձեր ձեռքի շնորհքից առած շահը մեկին-մեկ կլինի, գուցե ավելի էլ: