Նա նստած էր դաշնամուրի առաջին,Որպես երգի մի վշտացած դիցուհի,Եվ, նըվագի հնչյուններով տխրագին,Այնքան ազդու պատմում էր վիշտն յուր սրտիՈր թվում էր այն հիացման ժամին ինձ,Թե արցունքն էր հոսում տըխուր աչքերից..