— Փախստակա՞ն... ուրեմն իմ Ելենան մի փախստակա՞ն է... — կսկծալով խոսեց Հռիփսիմեն, — ինչպես հեշտությամբ անպատվում են նրան... օ՛հ, ո՛չ, ես չեմ հավատում, այնպես չէ՞, Անտոն, չէ՞ որ մեր Ելենան մի անմեղ, մի սուրբ աղջիկ էր. իմ սիրտս վկայում է, որ նրան գողացել են, որ նրան ծախել են... նա ինքը չէր փախչիլ...