Նա, ում սիրտը թարմ է ու պարզ,Հավատում է աստծուն, բնության,Հավատում է, որ հավիտյանՄարդկային է սիրտը մարդու.Որ՝ վայրենի լանջի տակ էլՄի անմեկին կյանքի համարԿան բաղձանքներ ու ձգտումներ.Որ՝ խավարում խարխափելիս,Թույլ ձեռքերը անօգնական,Հանդիպելով աստծո աջին,Կյանք են առնում ու զորանում.Նա կըկարդա էս զըրույցը,Էս պարզ երգը Հայավաթի.