Բայց ինչո՞ւ լացեց այդ արի մարդը,Որին անծանոթ էր ահն ու դարդը.Գու՛ցե թե հիշեց նա այդ րոպեինՏանը անպաշտպան թողած ընտանին,Որ շուտով կընկնին ձեռքը թշնամուն,Այդ ազատ կյանքեն կերթան գերություն.Ձեռակապ, քաղցած ու հազար չարիքԱնմեղ տանելով խեղճ Հայոց կնանիք,Պարսից որերույն պիտի հարճք լինին,Կամ կույր հետևողք Զըրադաշտի կրոնին: