Օր. Սահակյանը նայեց նրան խորին կարեկցությամբ, ուզում էր շոյել նրա փափուկ մազերը, որոնք, մի գիսակի մեջ հյուսված, փայլում էին ճրագի լույսի տակ, ուզում էր մխիթարական խոսքեր ուսել բայց զգաց, որ դրանով միայն յուղ կարող է թափել կրակի վրա: