Սևսիրտ ազգականներն էլ, իսկույն վերցնում են ու խեղճ որբի առջևն են նետում ինչքան ասես հին-հին լաթեր, կոտրտած, փտած կահ-կարասիք են տալիս, մի քանի հատ էլ` ոսկի, «այս էլ ասում են, հորիցդ մնացած օժիտը». ձեռից էլ թուղթ են առնում, թե` հորից մնացածը, ամեն ինչ լրիվ հանձնեցինք, և հոգսից ազատվում են: