Եվ մարդիկ երեկ կյանքիս անծանոթ,Եվ երբեք, երբեք դեմքս չտեսած,Եվ մարդիկ՝ միայն երբեմն ինձնովԻրենց ֆանտաստիկ առասպելն հյուսած,Եվ մարդիկ անգամ երգերիս անգետ,Մարդիկ, որ թեև կյանքիս արձագանք՝Մնացել են լոկ վկա անտարբերԵվ կարծել են, թե ես վաղո՛ւց չկամ, —Այդ բոլոր մարդիկ իմ մահվան բոթից,Որպես ընդհանուր աղետից սարսած՝Զարմացած կզգան ինձ այնքա՛ն մոտիկԵվ հանկարծ այնքա՛ն թանկ ու հարազատ...Եվ երկրում, ինչպես բարձրանա փոշի,Եվ հոգիներում, ինչպես հուշ հառնի, —Ելնելով անցած օրերիս նաշից,Իմ ուրվականը պիտի սավառնի: