Պղտոր առավոտվա միջով, առավոտվա մեգին,Քաղաքի վրայով, որ զառանցում էր, —Սավառնում էր խմբապետ Շավարշի հոգին,Հարբած, մռայլ, դաժան, ինչպես ձյունը,Որ բուք դարձած՝ խեղդում է տրորում,Դարձնում աշխարհը, կյանքը, ամեն ինչ — տենդ.Կրակում էր խումբը ու նայում հեռուն՝ աչքերումԱրյան, մեգի, մահի, տագնապի նախճիրներ...Շուռ եկավ հետո Շավարշը, մաուզերը ձեռին —— Գնա՛նք, — գոռաց տղերքին, — ու պրծավ դուրս.Խռպոտ` հորդեց կոկորդից քրքիջը: