Զայն ես տեսա՜յ , — եւ հոգւոյս մէջ արթընցաւՊանդուխտի տենչ մը անորոշ եւ լըլկիչԴէպ ի գաւառ մ ՛ անծանօթ, լի արեւով.Եւ արդ կ՛երթամ դէպ ի աղբի՜ւրը լոյսին…Լոյսն է Մըտքիս հարսը, աղջիկն ՝ Աստուծոյ.Ան գինին է Տիեզերքի բերկրութեան,Որ իրիկուն մը, կողէն դուրս Յիսուսին,Հեղեղօրէն հոսեցաւ,Ներումի պէս հոսեցաւ, վա՛րը, ՄեղքինՍեղանին շուրջը հաւաքուած մարդերունԱնյուսութեան ըսկիհներուն մէջ դատարկ :