Ծերն, ինչպես գիտեր, ամենն հավաքեցՈւ դեսպաններին տալով՝ խրատեց.— Գնացե՜ք, որդի՜ք, տեր-աստված ձեզ հետ,Բայց, մտիկ արեք, մեծ ճամփով չերթաք,Անտառով անցեք, սարով գընացեք...Ուր որ է՝ շուտով մարդիկ կուղարկեն՝Խըլեն ձեզանից էդ պարգևները,Որոնցից բարձըր ու նըվիրականՄեզ համար ոչինչ չըկա աշխարհքում...Թող սըրա համար իմ գլուխը տան,Ու իմ մեղավոր մարմինը կորչի,Բայց հոգիս արդեն փրկված է ընդմիշտ: