Մայր էր մտնում հեռուն արեգակը բոսորՈւ ժպտում էր կարմիր, հեռավոր ու հզո՛ր...Ու կարմրածոր վառվող, կարմիր սրտից նրաՎար էր ծորում` թմրած հովիտների վրա՝Ջերմ արյունը նրա կաթիլներով հրկեզ —Ու վառվում էր դաշտում, հրդեհվում էր կարծես: