Այսպես ահա, մենք, կնիկմարդ տեղներովս այդ նոր մոդնի խաբեբայի գլուխը լվացինք, բայց Սարգիսը այդ միջոցին մի բերան չբացեց, մի բառ չասաց. ինչպես որ ձեռիս այս գավազանը լուռ է, նա էլ այնպես մունջ էր կտրել, մնացել էր. ա՛խր, ա՛յ ադամորդի, քեզ էլ Աստված լեզու է տվել, մի երկու խոսք դու էլ ասա. իսկը մի կտոր փայտ, ձայն-ծպտունը չեկավ: