Փնտրում էր, բայց չէր գտնում, օրորվում էր, ինչպես աշխարհը երբեմն առասպելական այն ցուլի եղջյուրների վրա, օրորվում էր, ելևէջում էր անհանգիստ, ելք էր փնտրում Համո Համբարձումովիչի ուղեղից սահելով՝ դեպի երկրայինը, դեպի գոյացման Տհասներն էր ձգտում, դեպի սահմանի այն կողմ — երկիր Նաիրի: