Մարիամն ու Թագուշը, խեղճերը նստած տեղերը խռմփալով քնած էին. իմ քունն էլ սաստիկ տանում էր, բայց էլի ինքս ինձ զսպում եմ, չլինի որ, ասում եմ մտքիս մեջ, ես քնի մեջ խորկնամ ու այս անխիղճը խեղճ Սարգսի գլխին մի խաղ խաղա. գիտե՞ս, մի խոսք կա` «մարդ մարդու քահանա, մարդ մարդու սատանա»: