— Օտարը պարծանք կսեպե մեր վանքի պատի տակ թաղվիլ, իսկ մենք չենք հարգեր նախնյաց հիշատակը, -ասաց Մարչը, որից հետո տեր Հուսիկն ավելացնելու ոչինչ չունենելով, ա՛խ քաշեց, հասկացնելու համար, թե Մարչն իր սրտից խոսեց: