Երբ հարցնում էին տեր Մարկոսին, թե ինչո՞ւ նա յուր տունը չէ նորոգում, սովորաբար պատասխանում էր. — «Օ՛րհնած, մեր փրկիչը չուներ յուր գլուխը դնելու մի տեղ անգամ. ես նրանից ավելի չեմ. ա՜յս դեռ շատ է ինձ համար»: