— Տե՛ր աստված, — ասաց Կատյան, — Վարդա՛ն, մի՞թե դուք այստեղ էիք. այս ի՛նչ ողորմելի վիճակի մեջ եք. այս ինչպե՛ս նիհարել եք. եթե անունս չի տայիք, եթե հետս չխոսեիք, տասը տարի էլ որ ձեր երեսին նայեի` չէի ճանաչիլ, — այնքան փոխվել եք: