Այդ դեմքը սառն էր ու ցուրտ, այնպես սառն, ինչպես այն ծերունի մարդու դեմքը, որ նայում էր այդ դիակին և ոչ մի տպավորություն չէր թողնում նրա հոգում, կարծես յուր ոտքի տակ տարածված չլիներ մարդկային մի դիակ, որը մի պահ առաջ յուր նման շարժվում էր, խոսում, ծիծաղում, իսկ այժմ անշունչ առարկայի նման ընկած է դաշտի մեջ և յուր կրծքին ծերուկներն անգամ անխնա ոտք են դնում և արհամարհում իրեն...