«Մանկահասակ թիկնապահն», որ մինչև բեկի տունը հասնիլը ծանր տագնապներ էր անցուցել, մերթ արիացել, մերթ վհատվել էր, մերթ հուզմունքից քրտնել, մերթ երկյուղից դողացել էր, տան բակը մտնելուն պես քաջացավ, աներևույթ մի ուժ կարծես զորացրեց նրան, «արագ և հաստատուն բազկովդ» շշնջաց, ասես, մինը նրա ականջում, և նա ներս ընկավ իբրև մի մարմնացյալ սրտմտություն: