...Ահավասիկ ելած մեր լեռներից այն բարձր,Ուր վառվում էր հույսի մեր խարույկը վերջին,Շուրջը — խավար գիշեր ու մառախուղ մի թանձր,Շուրջը — ժայռեր մռայլ ու բարդիներ վերձիգ, —Ու թանձրացյալ մուժում — ապարանքներ ահա՝Փոքրիկ, ողորմելի, խեղճ —Իրենց մութ պատերում մի բուռ ոսկի պահած,Եվ ո՜չ մի, ոչ մի մեխ, —Ո՜չ մի կտոր երկաթ, կամ անագե շաղախ,Կամ մարմարյա մի սյուն, կամ թեկուզ կիր,Որ փորձության պահին աձրևներից մխարԵվ իր ծուխը խառներ ըմբոստության երգին…