Իսկ Կենտաուրի Սիմոնը, չնայած որ բոլորից շատ էր տարվել և ավելի մեծ առիթ ուներ բարկանալու — ինքը ևս, անակնկալի եկած, կարծելով, երևի, որ հարբած են «տղերքը»–վեր նետեց թղթերը, ոտքի թռչելով, և բացականչեց, հիմարացած. — Ուռռա՛ ուռ ա՛ա՛, ուռա՛ա՛ա՛...