Մեկ մշեցի հայ մեկ քաղաք մտավ,Աբեն ուսին քցած՝ որ լիս չի ընկավ,Ձեռի դագանակն, գլխի ֆասն, չարուխնՀենց տեսան թե չէ էն քաղաքի խալխն,Կռո՛ ձեն տվին, Մխո՛ կանչեցին,Էլ ֆոտած եմիշ, խնձոր, սերգևիլՉմնաց, նրա գլխին քցեցին,Շորումն, հաքին սաղ տեղ չթողին.Որը բեղն ձգեց, որն աբեն քաշեց,Որն վզաքոքին, որն ֆասի ծերինՄուշտի ու քացի լավ տրաքացրին: