— Վա՛յ, ձեզ մատա՛ղ, ասլան շանըս,Իմ ապրուստը՛ս, տեղը՛ս, տունը՛ս...Տունըդ քանդվի, ա՜յ խանութպան,Անխիղճ, լիրբ, չար, ֆըլան, ֆըստան,Ո՞նց թե դու իմ շանը զարկե՛ս,Դե, զարկելը հիմի դու տես...Գոռում է մեր աժդահակը,Մեծագլուխ իր մահակըԵտ է տանում ու ցած բերում,Խանութպանին շեմքում փըռում: