Եվ ճչաց բազենԿարոտով, ցավով,Հավաքած բոլորԻրա ուժերը.— Օ՛, եթե երկինքՄեկ է՜լ թռչեի...Ես կըսեղմեիԹշնամուն կրծքիսԵվ... թո՜ղ հագենարԱրյունով իմ նա...Օ՛, երջանկությունԿռվի, պայքարի...Իսկ իժը խորհեց.«Երևի այնտեղԱպրելը այդքանԻրո՜ք որ լավ է,Եթե նա այդպեսԽոր հառաչում է...Եվ առաջարկեցԱզատ թռչունին. —«Դու է՜լ մոտեցիրԵզրին քարափիԵվ նետվիր ներքև —Գուցե թևերըդՔեզ բարձրացընեն,Եվ կապրես կրկինԴու մի քիչ և՜ս,Քո վեհ տարերքում»: