Ու աչքերն հառած լեզվին հրածինՆրանք քարացան — ու սուր զգացինՎառվող դիերի բույրը ահավոր...Լսեցին նրանք կանչեր հեռավոր,Ճիչեր տխրաձայն ու աղեկտուր,Որ կանչում էին ու տանջում իզուր...Եվ ահա, հրե այն լեզվի նման,Բռնկվեց նրանց սրտում անձնվերԱզնիվ վրեժի ու ատելությանԹույնը սրբազան ու աշխարհավեր: