Դեմ ելավ դաժան արքան նրան,Ժպտաց շողոքորթ, նայեց վրան,Զենքերին նայեց այն հուրհուրան,Նժույգին նայեց նրա կրակ,«Ե՜կ, նստի՜ր» — ասաց ժպիտով նենգ.«Ե՜կ, նստի՛ր, սիրով զրույց անենք,Թե կամիս հետո՝ առած թուր-տեգ,Ո՜վ Դավիթ, մահու կռիվ անենք»: