Տարիներ առաջԵրբ այնտեղ, Ղարսում, պատանի մի դեռԵրազում էիր դու մութ մի երազ —Երբ քո միտքը դեռ ինքն էլ չգիտեր,Թե ինչ է ուզում... «արև» ասելովՀասկանում էր նա երևի մի հուր —Հրեղեն աղջիկ, որ իր բորբ սիրովՀրդեհեր պիտի քո սիրտը տկար...Եվ այդ «բառերի շշուկն իմաստուն»Չէ՞ր արդյոք մի խեղճ, մի տխուր մարմաջ—Դառնալ բանաստեղծ մի հռչակավոր,Շահել դափնիներ, պսակներ ոսկյա,Ունենալ կյանքում այն ամենը, որԿարող է ձգտել ունենալ մի խեղճ: