— Սպասիր, եղբայր, ինչ ես շտապում, ըհը՛, հերթը նրան էլ հասավ, նստի՛ր տեղդ, նստի՛ր...Ի՞նչ էի ասում, իզուր խոսքս կտրեցիր…ամենաչսիրած բանս է այդ. երբ որ մարդս բան է սկսում, ձևը այն է, որ պիտի թողնես վերջացնի…	մը՛ց... խոսքս ինչի՞ վրա էր որ…	հա՛, այն եմ ասում... անցյալ օրը բազարի միջից անցնում էի…	եղբայր մի արաբա փտած, քացխած, տրորված ծիրան էին բերել Թայղանից... միտք եմ անում` «այդ ի՞նչ հորս ցավն է, որ փող են տալիս առնում. մեղք չե՞ն խեղճ երեխաները, իհարկե ջերմը վրաներից չի գնա, ինչո՞ւ գոլովան, կամ փալիցը…»: