Ժամանակը ե՜տ էր թռչում արդեն խուլ աշխարհի վրայով,Մարդակերպ Կապիկն էր արդեն արշավում հետքերից մեր նորից,—Եվ լուսինը, եդեմ ժպիտով ծառերի արանքից նայող,Մեզ թվում էր վհուկ՝ հմայող, որ փրկում է ջրից ու հրից...