Թովված, կախարդված, տարված էն երգին,Վերացավ, թըռավ իմ վշտոտ հոգինԴեպի երջանիկ մի ուրիշ աշխարհ,Անհայտ ու հեռու, անծանո՛թ, օտա ՛ր...Եվ էն աշխարհը հըրաշալի՛ էր.Ո՜չ սուգ կար էնտեղ, ո՜չ վայելք, ո՜չ սեր,Ոչ կարելի էր կորցընել մի բանԵվ ոչ ունենալ քաղց ագահության.Ինչպես գերեզման և ունայնություն՝Լուռ էր ու դատարկ, անփառք ու անհուն.Ինչպես հայացքը մեռելի աչքի`Մի միտք ուներ միշտ առանց հուզմունքի,Հողեղեն մարդուն անհայտ խորհըրդովՀավիտյան սառած, խաղա՛ղ, անվրդով...Ու անշարժ կանգնած, դալուկ ու լռիկ,Ըստվերնե՞ր էին, անմարմին մարդի՞կ,Տըժգույն, անարև, աղոտ լուսի մեջԱղոթում էին անձայն ու անվերջ,Աղոթքն էլ սակայն ոչինչ չէր խընդրում.Ո ՜չ ազատության, ո ՜չ մահ, ո ՜չ խընդում...