Եկան, կապանքը վերցրին,Հենց այնտեղ, բանտում, աչքիս առաջինՄի փոս փորեցին սառն ու երեսանց...Աղաչանք արի, խնդրեցի նըրանց.Որ շընորհ անեն՝ թաղեն այնտեղում,Ուր որ արևի ճաճանչն է խաղում...Այս խենթ, խելագար տըխմար մի միտք էր,Բայց այն ժամանակ գըլուխս էր մըտել,Թե ազատ ծընված, ազատ սովորածԻմ եղբոր հոգին, թեկուզ և մեռած,Չէր հանգըստանա գերության բանտում...Զուր էի սակայն այնպես պաղատում.Նըրանք ինձ վըրա քահ-քահ խընդացին,Եվ մեր սիրելի եղբայրը կըրկինԱյն պաղ, անդալար հողումն է թաղված.Ու գըլխի վերև անբաժան կախվածԲըռնակալներին վայել հուշարձան՝Եղբորըս կըրած ու թողած շըղթան: