Օրիորդը բոլորովին ուրացել էր յուր անձը, նա յուր կյանքի համար չէր ափսոսում, բայց լսելով վերջին խոսքերը յուր ծնողաց և եղբայրների մասին, նա դողաց բոլոր մարմնով, երկու հակառակ զգացմունք նույն րոպեին սկսան պատերազմել նրա անմեղ սրտի մեջ, մինը` քնքուշ և փափուկ սերը դեպի յուր ծնողքը և եղբայրներր, իսկ մյուսը՝ զզվելի սերը դեպի իշխանի որդին: