Ղոչաղ ընկերը էս որ հենց տեսավ,Մատը բերնին դրեց, շվացրեց, ասավ,«Հե՛ Հանի՝ քյը մա՛տաղ՝ մեկ ժուկ սաբր արա՛,Աստված մեր նյասիբն հյասցրեց յէս ա՛»Ասեց ու թվանքն դոշին դեմ արեց,Նա ոտը քաշեց, մյուսն գլուխը թեքեց: