— Այս խնդիրը, որ աստԱյսքան հուզում է ձեզ, — ո՜չ մթին է, ո՜չ բարդ է,Զարմանում ենք մենք լոկ, որ այդ մարդըՀայտնըվել է այսօր մեր առաջԵվ պահանջում է մեծ դեր...Երեսուն տարի է արդեն,Որ ես խաղում եմ մեր հեղինակի գործոնը, —Ինչպես տեսնում եք՝ ես — արդեն ծե՜ր եմ, —Եվ կարող եմ անգամ ձեզ ասել,Որ Վարպետի գործում եմ ծերացել —Եվ հայտնում եմ այստեղ ես ահա,Որ ո՜չ միայն նրա մահամնա երկումԱյդպիսի դեր չկա,Այլևս, իբրև ինքնին հասկանալի, հերքումԱյդ անիմաստ ու խեղճ մոլորության —Բավական է թվել գրվածքները միայնՀեղինակի մեր մեծ ու հանճարեղ,Որպեսզի պարզ լինի, որ նմանՀերյուրանքներ — միայնԱնօգնական մարդիկ ընդունակ են ճարել...Եվ ես և՜ս պնդում եմ Տնօրենի նման,Որ հերյուրանք է սա և բարբաջանք տգետ.Չեմ կասկածում, որ այս հասկանում եք դուք էլ: