Մաղերին եղյամ էր ցանել մառախուղը կարծես Հյուսիսի,Որ շողում էր ալեզարդ գլխին, ինչպես սառը, օտար լույսի փայլ.Նա տխուր շարական էր երգում աստծո որդի Հիսուսին,Բայց բառերը խառնում էր իրար՝ հորդելով անհարթ մի բարբառ: