— Ե՞ս... այո՛... բայց իմը ոչինչ, խեղճ հայրս, ծերունին... նա մեռավ... ահա նա... մեռավ նա մինչև վերջը, յուր ընտանիքի անունը հիշելով... նա վերջին շունչը փչեց, քո անունը տալով... «գոնե մինչև եղբորս գալը ապրեմ», ասում էր նա հոգին փչելով: