Եվ աչքս հառած հուզված ամբոխին՝Ես կծում էի շրթունքները իմ, —Նման էր ողջը երազի, քնի.Վախենում էի, որ երազ լինի...Տեսնելով սակայն, որ չեմ արթնանում,Խո՛ր ակնածանքով, հարգանքով անհունԵս մտածեցի. աշխարհում այս մութԻնչե՛ր չի անում ժամկոչը հմուտ...Անհասկանալի հրաշք ես դու, կյանք, —Բավական էր մի ազդու ահազանգ —Եվ փրկվեց ահա մեր ազգը մահից: