Ու ես կ՛երթամ դէպ ի աղբի՜ւրը լոյսին…Քանի՞ հազար, քանի՞ հազար տարիներՊէտք է որ ա՛յսպէս քալեմ.Քանի՞ անգամ պէտք է իյնամ, կարեվէր,Ճանապարհիս վրայ բացուածՆըպատակիս ժայռափըշուր մուրճերով.Չըգիտե՜մ ես . — միայն թէ, ո՜վ եղբայրներ,Ո՛վ խաչ հանող եղբայրներ,Թողուցէք զիս ճամբորդութեանս մէջ մինակ,Ա՛յնքան մինակ եւ ա՛յնքան լուռ, որ լըսեմՏրոփը սըրտիս, զոր ընտըրած նուագս էՆուագներուն մէջէն բիւր.Արեւով լի եւ արեւները տանողՈւղիիս վրայ մի՛ սըփռէքՁեր շուքը, մռայլ թեւի մը պէս ուրուրի :