ԿԱՐՃԻԿՅԱՆ կանգնել է մե դի, խորամանկ ժպտում է, ոնց որ մի բան գիտի, ոնց որ խղճում է դրանց, մեռնում է ամոթից.Սրա՛նց մի մտիկ,Սրա՛նց.Քիչ է մնում սողան փորոտիքի վրաՈր ի՞նչ.Բո՛լորիդ էլ քշելու ենք.Բո՛-լո-՛րիդ: