—Որ չի՛ վերացել դեռ կյանքից ներկաԵղկությունը՝ մեր խոհերին նստող,Եվ փոքրությունը մարդկային դեռ կա,Եվ ոգու, ոգու ճորտությունն ստոր.,.Ես գիտեմ հիմա, որ մարդը հաճախԿարող է մղել մարտ բազմաշառաչ,Բայց ոգով կքվել, թեքվել չարաչարՍիրո, կորստի, կամ հոգսի առաջ —Թե խոհերը նա այն բազմապիսի,Որ ընդունում է ուղեղով իր ցուրտ: