Անբնական բան է, որ մարդ, որ հազար դժվարությամբ յուր համար շինում է մի աղքատին և խարխուլ խրճիթ և հանկարծ տեսնե նա ահագին քաղաք, մեջը լցրած հսկայաձև տաճարներով, հոյակապ պալատներով և բյուրք բյուրոց մեծագին շենքերով, չի՛ սարսափի. ինչո՞ւ թողին ու փախան մարդիկ այսպիսի հարստությունից, մի՞թե մարդս հեշտ բաժանում է յուր պապերու սրբազան տեղերեն, յուր ծնած տեղեն, յուր զավակների օր ու արև սիրած տեղեն: