Քալին իսկական «տանու աղջիկ» էր, ինչպես ասում են թիֆլիսեցիք առավոտից մինչև երեկո նրա ձեռքերն ու ոտները հանգիստ չէին, ավլում էր, թափ տալիս, կարում, լվանում, արդուկում, պահում մոր ծծկեր երեխային (տանտերս, չնայելով իր մոտ հիսուն տարիքին, այդպիսին էլ ուներ) և այդ բոլորը հարատև ծիծաղով ու աղմուկով: