Այդ վիճաբանությունները այնքան սուր կերպարանք ունեին, որ արժե այս նմուշը — առհասարակ անդամների հետ է լինում վեճը և դիվանապահի — մի խոսքով քահանաների — մի օր, մոտ օրերս, անգամ տեր-Գևորգն ու տեր-Աշոտը և կոնսիստորի ծառայողները շրջապատել էին ինձ առավել ոգևորված, որովհետև Արծրունին յուր խմբով դուրս էր ելել բողոքելով Մամբրեի4 բռնության դեմ, որի դեմ ես ոտով գլխով բողոք էի դարձել. — Այստեղ աստծո մատն է խառը, շուտ-շուտ կրկնում էին տերտերները, իրականությունից խույս տալով — եթե աստծո մատը խառը լիներ, դուք քահանաներ չէիք լինիլ, ասացի ես, այստեղ էլ չխոսացին, այլ մի բան որոճալով լուռ ցրվեցին. դուք ի՞նչ եք կամենում, հարցնում են մյուս օրն ինձ, — այն, որ մի նոր Մակար5 չունենանք և այլն և այլն. նորից կատաղեցան. որ մինն ասեմ: