Ամբողջ չորս տարի հայոց լեզվի և հայոց կրոնի դասատու էր տղայոց և օրիորդաց վարժարանների մեջ. այսինքն` հընթացս չորս տարվան նրա ձեռքի տակ մեծանալով ավելի քան թե հազար հայ մանկունք, զուրկ մնացին հայոց լեզվի և կրոնի գիտութենեն, վասնզի ի՞նչ պիտի սովորեցներ նա, եթե ինքը ոչինչ սովորած չէր և ոչինչ չգիտեր (վասնզի ժողովուրդ մոլորեցնելը, փորը պարարելը, փողի ագահելը, պաշտոնակիցներին դավաճանելը, մատնություններ անելը և ուրիշներին էլ դեպի այդ դրդելը խո գիտություն չէ):