Մի մարդ էր գալիս դեպի մեզ՝ ոսկեզօծ լապտերը ձեռին.Գունատ էր. հսկա ճակատով. երկնագույն աչքեր նա ուներ.Լույսի պես սպիտակ դեմքին խաղում էր ժպիտ մի վերին,Հայացքը թափանցում էր կարծես անսահման, անծիր հեռուներ: