Որքա՛ն ամառ, որքա՛ն ձմեռ անցել էր այն օրից…	այդ անբնակ կղզում տանջվում էր նա…	հեռու սիրելի հայրենիքից, հեռու սիրելի հոտից…	Այժմ այն անձը, որ մի ամբողջ ազգի հոգևոր պետն էր, որի մեծաշեն վեհարանում հարյուրավոր պաշտոնյաներ էին սպասավորում, միայնակ նստած էր անշուք քարանձավի մուտքի մոտ, ոստերից հյուսած նստարանի վրա, և լի անձկությամբ նայում էր հանգչող արեգակին: