Նրա ամբողջ էությունը մի տեսակ մեռելային հանգստություն էր տիրել, միայն գունատ դեմքի վրա մի տեսակ մեղմ, դառն ժպիտ էի խաղում, որ լավ բան չէր գուշակում, և Զազունյանն զգում էր այդ, զգում էր և, զարմանալի է, տեսնում էր, որ իր խոսքերը մի տեսակ կեղծ են, սրտից չեն բխում, գուցե և սխալ են և չունեն այն ուժը, որ համոզեն Էմմային, և այդ բանը Զազունյանին ամոթ էր պատճառում: