Այդ անոթը բարձր պահած՝ նա անցավ քայլերով դանդաղ,Անմռունչ, ինչպես քահանա, որ գանձ է հավաքում ժամում, —Եվ դեմքը նրա սպիտակ և սկիհը նրա այդ — անդարձԴրոշմված մնաց իմ հոգում — այնքա՛ն էր պատկերն այդ անհուն: