Եվ թող, ալի՛ք, խնջույքը մեծ ուր չունինԽեղճերը տեղ, — ուր մոլուցքն է արյունի...Օ , մի դիպչիր, կանգնի՛ր, սուրբ են մեզ դրանք՝Հին, զորավոր պատնեշները այնմռայլ,Որ կանգնեցրի ես շուրջը ողջ մարդկության...Բայց դու վազում, դու ելնում ես ավելի,Ու տանում ես ողջը քեզ հետ դո՛ւ, ալիք: