Որդիքը, աղջկերքը ի միասինԱխր ի՞նչ արինք նրան, որ Էսպես խռովեց,Ընչո՞վ կոտրեցինք սիրտն, որ մեզ թողեց.Էլի որ վազինք, ետևիցը հասնինք,Ոտի տակն ընկնինք, սուրութմիշ ըլինք,Փեշը համբուրենք, ոտները լիզենք,Ծնկներն խտտենք, լանք ու վեր ընկնինք,Ասենք՝ կմեռնինք, թե տուն չգաս, մեր շլինքնԿտրի՛, դուս ճոթռի՛, էլ տուն մի՛ ղրկի,Էստեղ սպանի՛, մեր հոգին հանի ,Քեզ մատաղ կըլինք, ոտիդ հող կդառնանք,Մեզ մի՛ կորցնի, գլխովդ ման տանք: