Դեպ այն շիրիմը նրանցից մեկըԵրկչոտությունով մեկնեց յուր ձեռքը,Եվ այսպես հորդոր կարդաց մյուսներին՝— Եղբայրք, ողորմի տվեք Մհեին.Սրանից առաջ մի քանի տարիԵկանք տեսանք, որ այս ճանապարհիՎերա հավաքված գիշակեր թռչուն,Գիշատող գազան, մի լեշ են ուտում,Քշեցինք նրանց, — տեսնենք մի դիակԻ ՛նչպես սոսկալի, ի՜նչպես այլանդակՇատ տգեղ էին և զարհուրելիՍիպտակ շարքերը բաց ատամների.Դատարկ աչքերի փոսից էլ, կարծես,Տխուր հայացքով նայում էր նա մեզ: