Զարթնեց Ռոստոմը շքեղ երազից,Գեղեցկության հետ նա այսպես խոսել.— Մի կարոտ ունիմ, սրտամաշ կարոտ...Ես կարոտել եմ անուշիկ մորս,Ազգականներիս, իմ հայրենիքին,Իմ հայրենիքին, օդին ու ջրին,Ծառին ու ծաղկին, շաղին ու շողին,Սարին ու ձորին, ղաշտին ու հողին: