Տեսած կա՞ք, երբ ժամի մեջ ժողովրդին մղելով, պինդ պինդ կանչելով, լիրբ լիրբ ժպտալով, հազար կերպ անպարկեշտ վարվելով մանր տիրացուները ու խոշոր տղայքը, ձեռքերը պղնձե կամ փայտե սկուտեղներ (դաբախ) բռնած` փող են հավաքում Էջմիածնա կամ Երուսաղեմի, կամ սուրբ Կարապետի համար, երբ համոզված եք, որ այդ աղքատի լումաների մեծագույն մասը պիտի թռչե երթա մանացնողի գրպանը: