Ո՛չ, քեզ՝ Ա՛ղասի, սիրուն իմ Մուսա,Որքան շունչս, արինս դեռ իմ վրես ա,Ինձ քուն ու հանգիստ, ինձ փառք ու պարծանքԵս էն կհամարեմ, որ իմ բոլոր կյանքնԶոհ տամ իմ ազգին, որ ձեր առաջինԵս, ա՜խ, պարզերես լինիմ, երևիմ,Ձեր գերեզմանին, սուրբ հողին մեռնիմ: