Մարդկային բարբառն, այնպես էր թվում,Մոռացել էի, և հենց իմ կրծքումԱյն սարսափելի կռինչն էր ծնվել,Կարծես թե լեզուս ծնընդից ի վերՈւրիշ ձայների անսովոր լիներ...Բայց իմ թշնամին սկսավ թուլանալ,Դես-դեն երերալ ու ծանըր հևալ.Վերջին անգամ հուպ տվավ ինձ,Կանգնած աչքերն սպառնալիցՓայլկտեցին, ապա հանգանՓակված քընով հավերժական: