Եվ սիրող երկինքն ավելի վառված,Գիշերվա բոլոր զուգսով զարդարված,Փռում է իրեն բոլոր փառքերը,Իր բոլոր տենչերն, այրվող կրքերը,Վառվում, բորբոքվում,Փարում է, գըգվում...Եվ երբ չի հասնում իր անհաս սերին,Լուռ-լուռ ճպում է ցոլուն աչքերին,Ցոլուն աչքերից գիշերվա մթնումԵրկրի երեսին ցողեր են ընկնում,—Մարգարիտ ցողեր՝ արցունք երկնային...Իսկ էդ ժամանակ երկիր-սիրուհինՀազար շրթունքով սարերի ծերիցՀամբույր է տալիս թխպոտ ամպերին,Անհուն ծովերից, անթիվ ծովերիցՀազար կրծքերով ձգտում է յարին: