Եղեգն առան գետի ափից,Զարդարեցին փետուրներով,Ապա դարձավ ամեն մեկըԻրեն տունը, հայրենիքը,Մինչդեռ Ոգին, կյանքի տերը,Վերանալով ամպերի մեջ,Սուզվեց, երկնի բաց դռներում,Խաղաղության չիբխի ծըխի՝Պուկվանայի ամպով պատած,Անհետացավ նրանց աչքից: