— Հա՜, ախպե՜ր, ուրիշ բան է դուրս գալիս.Ես էլ հենց էդ եմ գըլխիս վայ տալիս,Թե սըրա վերջը ուր պիտի գընա.Տանից ու բանից եղած ավարա,Աշխարհքի դարդը շալակն է առել՝Ամենքի համար դարդաքաշ դառել...Ընկեր թե օտար, ծանոթ, անծանոթ —Ով վեր է կենում — վազում է իր մոտ.— Վահա՜ն, ի՞նչ անենք...