Пэжым сурэт куэд иIэщ, аращи зэманым къезэгъыр къыхэх - дунейри шынагъуэншэу къигъанэу, уи иманри къихъумэу. Ауэ зэманыр «уи фIэщ хъум шынагъуэншэу утетын» жыхуиIэ хабзэм зэрыпхуегъэзэгъын зы Iэмали щымыIэмэ, уэ езыр хэдэ: е пэжыр утыку къощIри ухокIуадэ, е, ухуеймэ, уэри уи щхьэкIэ зогъэпщкIу, уи фIэщхъуныгъэри уобзыщI, фэкIэ цIыхухэм ураакъылэгъу зыпщIу.
Узытетыр наIуэ къэпщIыну урахулIэрэ уафIэкIыну Iэмал умыгъуэтмэ, пхузэфIэкIыху уи унэм защыщыгъэпщкIу, уи фIэщхъуныгъэр ящыпхъумэу. Ислъам диным зэрыщIидзар апхуэдэ дыдэущ, бзыщIауэ. КъурIэнми итщ: «Хагъэзыхь мыхъумэ, я фIэщхъуныгъэкIэ къыхэмыщтыкIхэу» (16: 106).
