Лъэпкъым и къуэ пэж
АдыгэлI щэджащэ КIуэкIуэ Валерэ фэеплъ хузощI
Къэбэрдейм урикъуэ пажэт,
КIуэкIуэ лъэпкъыр уэ бгъэбжьыфIэрт,
Адыгэ хэкум урипашэт,
Лъэпкъыр куэдкIэ къыпщыгугъырт.
ЛIым и ныбжьыр къызэращIэр
Къипсэуаркъым — и IуэхущIафэрщ.
«ЛIым я лIыжщ!» уэ къыпхужаIэу,
ЦIыхухэр фIыкIэ къыпхуэпсалъэрт.
Уи нэмысым, Iэдэбагъым
Зыдигъэщхъырт Къэбэрдейм.
Адыгэ лъахэм уривагъуэт,
Къуэш къэралхэр уэ здэпIыгът.
Ныбжьэгъугъэм уридамэт,
Уи пщIэр щаIэтырт Урысейм.
Мамырыгъэм и хъумакIуэу,
Бэр фIы куэдкIэ къыпщыгугъырт.
Ущалъхуа Хэкум и напэр плъытэу,
«АдыгэлI щыпкъэщ!» жебгъэIэрт.
Лэжьыгъэ дахэу пIэтахэр,
Адыгэ щIылъэм и набдзэт.
Ди Iуащхьэмахуэ уардэу
Лъэпкъ тхыдэм укъыхэнащ.
Нанэ Любэ,
адыгэбзэмрэ литературэмкIэ Бахъсэн РУО-м и методист
