ЗэзыдзэкIар Кърымщокъал Маринэщ
Си щхьэ теухуауэ
Дэ, - укIытэххэр? - напIэзыпIэм дригъэрщ.
Дэ, - пагэхэр, - ди «сэ»-хэм даIэщIэлъщ.
Дэ диIэщ фIэщхъуныгъэ, - ди фIэщ хъуам дриукIытэу,
Долъагъур фIыуэ, - фIыу дымылъагъум хуэдэу.
Дэ дыщэныфIэщ, - цIыху мыщI псалъэгъуейуэ,
ДыщигуфIэгъуэм дыхьэшхэн дыхъун къытфIощI.
ЗытфIэтхьэмыщкIэу фIыуэ зыдолъагъур.
ГуитI пситI дыхъуауэ гъащIэр идохьэкI.
Ди гугъэщ дэ духуэну мэжджытыщIэ,
Дэ къытпагъаплъэу жаIа щIыщIэм папщIэ…
Арщхьэ дэтхэнэми ехъумэ и псэхугъуэр.
И закъуэныгъэр и дурэшым щихьу.
Дэ, - щэхухэр, - Тхьэуэ тхэтым дыщоукIытэ,
Дыпагэщи, - мафIэншэу дыщIосыкI…
Уей, пщылIыгъэ гъуэгу, сыту ушынагъуэ!
Уей, пшэплъ иужьрей! Сыту уутхъуа!
