Welche Elektrode sollte ich für nichtwässrige Titrationen mit meinem Titrator verwenden?
Welke titratorelektrode moet ik voor niet-waterige titraties gebruiken?
Allgemein können bei der Durchführung einer nichtwässrigen Titration drei wesentliche Elektroden- oder Sensorprobleme auftreten. Das erste Problem besteht in der Kombination aus einem wässrigen Elektrolyt und einem nichtwässrigen Lösungsmittel. Der Austausch des Elektrolyts in der Elektrode löst dieses Problem. Das zweite Problem ist die Tatsache, dass die Probe nicht leitfähig ist, was zu einem schlechten Stromkreis zwischen Mess- und Referenz-Halbzelle oder Teilen der Elektrode führt, wenn sie kombiniert werden. Dies führt zu einem verrauschten Signal, insbesondere wenn ein Sensor mit einem Standard-Keramikdiaphragma in der Referenz verwendet wird. Dieses Problem wird teilweise durch die Verwendung eines Sensors mit einem Schliffdiaphragma, wie z. B. dem Sensor DGi113, gelöst. Dieser Sensor verfügt über LiCl in Ethanol als Standardelektrolyt und hat anstelle eines Keramikdiaphragmas eine Polymerhülse, die eine grössere Kontaktfläche zwischen den Arbeits- und Referenzteilen und damit ein geringeres Rauschen bietet. Das dritte Problem ist nicht die Elektrode selbst, sondern die Handhabung des Sensors. Damit ein Glassensor (pH-Sensor) ordnungsgemäss arbeitet, muss die Glasmembran (Kugel vorne an der Elektrode) hydratisiert sein. Dies wird durch die Konditionierung der Elektrode in entionisiertem Wasser erreicht. Während der nichtwässrigen Titration wird diese Membran allmählich dehydratisiert, wodurch die Reaktion der Elektrode verringert wird. Um dies zu verhindern oder dieses Problem zu beheben, sollte die Elektrode durch Eintauchen in Wasser regelmässig neu konditioniert werden.
Over het algemeen zijn er drie problemen met de elektrode of sensor bij de uitvoering van een niet-waterige titratie. Het eerste probleem is een waterige elektrolyt met een niet-waterig oplosmiddel. Dit probleem wordt eenvoudig opgelost door de elektrolyt in de elektrode te vervangen. Het tweede probleem heeft te maken met het feit dat het monster niet geleidend is, wat resulteert in een slecht elektrisch circuit tussen de meet- en referentie-halfcellen of delen van de elektrode, indien gecombineerd. Het gevolg hiervan is signaalruis, vooral bij gebruik van een sensor met een standaard keramische junction in de referentie. Dit probleem probleem wordt deels opgelost door een sensor met een sleeve junction te gebruiken, zoals een DGi113 sensor. Deze sensor heeft LiCl in ethanol als de standaard elektrolyt en in plaats van een keramische junction een sleeve junction van polymeer, met als gevolg een groter contactgebied tussen de werkende en referentie-onderdelen en daardoor minder ruis. Het derde probleem is geen probleem van de elektrode zelf, maar een probleem bij het hanteren van de sensor. Wil een glazen (pH) sensor goed functioneren, dan moet het glazen membraan (de bol van de elektrode) gehydrateerd zijn. Dit gebeurt door de elektrode in gedeïoniseerd water te conditioneren. Tijdens de niet-watering titratie droogt dit membraan geleidelijk uit, wat de respons van de elektrode reduceert. Als u dit probleem wilt voorkomen of verhelpen, moet de elektrode regelmatig opnieuw geconditioneerd worden door hem in water onder te dompelen.