Sollte ich damit rechnen, dass ich in Italien einen Preisnachlass auf den Verkaufspreis einer Immobilie aushandeln kann?
Moet ik verwachten dat ik in Italië een korting op de vraagprijs kan bedingen?
Oft ja, aber das hängt stark von der jeweiligen Immobilie, dem Standort und der Situation des Verkäufers ab. Ein professioneller Immobilienmakler sollte in der Lage sein, Ihnen allgemeine Preiswerte für bestimmte Stadtteile und Immobilienarten zu nennen, damit Sie nicht blindlings verhandeln müssen. Im Allgemeinen liegt der durchschnittliche Preisnachlass landesweit in der Größenordnung von 10-15 % des ursprünglichen Angebotspreises, was sich vom AKTUELLEN Angebotspreis unterscheiden kann, d. h. wenn eine Immobilie bereits um 10 % des ursprünglichen Angebotspreises herabgesetzt wurde, kommen Sie möglicherweise nicht weiter als bis zu 5 % Rabatt. Ein nationaler Durchschnitt bedeutet, dass in einigen Fällen kein Preisnachlass gewährt wird oder ein leichter Aufschlag gezahlt wird (in Italien nicht so üblich, aber in heißen Märkten wie Rom und Mailand möglich). In anderen Fällen kann der Rabatt 30 % oder mehr betragen.
Vaak wel, maar het hangt sterk af van het specifieke eigendom, de locatie en de situatie van de verkoper. Een professionele makelaar moet in staat zijn om u te voorzien van algemene bereikte prijswaarden voor buurten en soorten onroerend goed, zodat u niet blindelings hoeft te onderhandelen. In het algemeen is de gemiddelde korting nationaal ergens in de orde van 10-15% van de OORSPRONKELIJKE vraagprijs, die kan verschillen van de HUIDIGE vraagprijs, dat wil zeggen als een woning is al verdisconteerd 10van de oorspronkelijke vraagprijs, kan je niet verder komen dan een 5 iscount. Een nationaal gemiddelde betekent dat er in sommige gevallen geen korting zal zijn of een lichte premie zal worden betaald (niet zo gebruikelijk in Italië, maar mogelijk in hete markten zoals Rome en Milaan). In andere gevallen kan de korting 30% of meer bedragen. Gegevens over de verkoopgeschiedenis van een bepaald onroerend goed zijn in theorie openbaar, maar op typisch bureaucratische wijze is de werkelijkheid anders: voor toegang tot de gegevens is een betaald abonnement nodig. Zoeken is moeilijk en duur. Het bekijken van specifieke records is duur. Waarden van vóór 2006 (het jaar van de invoering van "prezzo-valore" , belastingheffing op de taxatiewaarde van een onroerend goed in plaats van op de verkoopprijs) zijn notoir onbetrouwbaar en in ieder geval gaan de digitale gegevens momenteel slechts enkele jaren terug. Voor transacties vanaf 2019 zijn per gebied gegevens op hoog niveau beschikbaar, maar weinig makelaars lijken te weten dat die bestaan en de gegevens zijn moeilijk te interpreteren. Onderhandelen kan moeilijker zijn in het frequente geval dat een pand meerdere eigenaren heeft. Dit komt met name voor door hoe het erfrecht werkt. Wanneer iemand overlijdt, moet hij een bepaald deel van zijn vermogen nalaten aan zijn wettige erfgenamen, bv. kinderen, echtgenoot, ouders. Zij mogen niet alles nalaten aan hun laatste ex playboymodel of toyboy of wat dan ook. Dit is eigenlijk vaak de reden waarom een eigendom op de markt komt: meerdere eigenaars, waarvan geen enkele het belang noch de middelen heeft om de anderen uit te kopen. Meerdere eigenaren betekent wel meerdere hoofden die moeten beslissen. Meestal probeer ik een van de verkopers een beperkte vol macht te laten geven om namens alle verkopers op te treden voor de eigendommen die ik vertegenwoordig, zodat dit probleem bij de bron wordt opgelost. Dit is helaas niet gemakkelijk en ook niet gebruikelijk.