Cosa è successo in Oceania dai tempi della colonizzazione?
Wat is er in Oceanië gebeurd sinds de tijd van de kolonisatie?
Nel XVI secolo l'Oceania fu scoperta dagli europei. I nuovi colonizzatori sfruttarono il loro colore di pelle poiché gli aborigeni credevano negli dei bianchi provenienti dal mare. Nel XVIII secolo l'Oceania fu di nuovo scoperta e mappata.
Nel XIX secolo gli studiosi europei divisero il Pacifico in zone geografiche, culturali e linguistiche. Erano la Micronesia a Nord e Est dell'Australia, la Polinesia nel Pacifico centrale e la Micronesia nel Nord del Pacifico, ad Est delle Filippine. Delle affinità e dei rapporti intercorrenti tra le isole non è pervenuto niente. Lo scopritore francese Jules-Sébastien-César Dumont D’Urville affermò che le isole erano abitate da tre popoli.
L'Australia ha sempre avuto una posizione previlegiata. Le lingue e gli usi e costumi degli aborigeni non sono gli stessi rispetto a quelli degli altri popoli del Pacifico. Ritrovamenti archeologici sono però prova del fatto che già 60.000 anni fa ci sono stati degli spostamenti dall'Asia, attraverso la Malesia, per raggiungere la "più grande isola del mondo".
Negli ultimi secoli il colonialismo influenzò e logorò le civiltà indigene dell'Oceania. Molte furono distrutte, altre si unirono in ribellioni. I Maori raggiunsero la Nuova Zelanda, che nel 1840 sancì un trattato di coesistenza tra loro e gli europei; in Australia ciò non avvenne mai; gli aborigeni fino ad oggi si sono dovuti accontentare delle briciole. Anche se nel 1770, durante la spedizione di James Cook, vivevano 500 tribù in Australia, per i Britanni l'Australia era una "terra senza popolo". Gli aborigei non avevano alcun sistema riconoscibile di proprietà terriera.
Mentre in Australia e alle Hawaii, il popolo indigeno rappresenta solo una piccola minoranza in via di estinzione, la percentuale di Maori in Nuova Zelanda è di appena il 15%. Sulle isole Marianne del Nord vive ancora il 21,3% dei polinesiani. La Papua Nuova Guinea ha principalmente una popolazione indigena, come anche la maggior parte delle isole del Sud.
L'Australia, la Nuova Zelanda e le Hawaii furono le prime ad essere popolate dagli europei. In Nuova Caledonia vive il 34% degli europei ed il 12% dei polinesiani francesi. Sulle Isole Figi si trova il 38,2% degli indiani dell'India.
Soprattutto i cinesi ed i filippini cercano una nuova patria nelle isole. Quindi i filippini compongono il 26,2% della popolazione delle Marianne del Nord, la porzione più ampia di popolazione delle isole, seguiti dai cinesi, con un 22,1%.
In de 16e eeuw ontdekten de Europeanen Oceanië. Deze nieuwe kolonisten profiteerden van hun huidskleur, omdat de inboorlingen geloofden in witte goden die uit de zee kwamen. Oceanië bleef ontdekt en in kaart gebracht worden tot de 18e eeuw.
In de 19e eeuw verdeelden Europese geleerden de Stille Oceaan in geografische, culturele en taalkundige zones. Dit waren Micronesië in het noorden en oosten van Australië, Polynesië in het centrale deel van de Stille Oceaan en Micronesion in het noordelijke deel van de Stille Oceaan ten oosten van de Filippijnen. Er is geen rekening gehouden met overeenkomsten en relaties tussen de eilanden. De Franse ontdekkingsreiziger Jules-Sébastien-César Dumont D'Urville ging er simpelweg van uit dat er drie verschillende rassen van mensen op de verspreide eilanden woonden.
Australië heeft altijd al een bijzondere positie gehad. Aboriginaltalen en -gewoonten zijn niet dezelfde als die van de andere volken in de Stille Oceaan. Maar archeologische vondsten wijzen erop dat al 60.000 jaar geleden mensen uit Azië via Melanesië het "grootste eiland ter wereld" bereikten.
In de laatste eeuwen heeft het kolonialisme de inheemse culturen van Oceanië beïnvloed en onder druk gezet. Velen werden vernietigd, anderen verenigd in het verzet. In Nieuw-Zeeland hebben de Maori bereikt dat in 1840 een verdrag het naast elkaar bestaan van hen en de Europeanen regelde, in Australië is dat nooit gebeurd, de Aboriginals bijvoorbeeld hebben tot op de dag van vandaag het nadeel. Hoewel in 1770, tijdens de expeditie van James Cook, 500 stammen in Australië leefden, was voor het Britse Australië een "land zonder mensen". De Aboriginals hadden eenvoudigweg geen herkenbaar systeem van landeigendom.
Terwijl in Australië en Hawaï de inheemse bevolking slechts een verdwijnende minderheid is, vormen de Maori in Nieuw-Zeeland nog steeds iets minder dan 15%. Op de Noordelijke Marianen leven nog 21,3% Polynesiërs. Papoea-Nieuw-Guinea heeft een meerderheid van de inheemse bevolking, en de meeste Zuidzee-eilanden hebben die ook.
Australië, Nieuw-Zeeland en Hawaï worden voornamelijk bevolkt door Europeanen. Nieuw-Caledonië heeft 34% Europeanen en Frans-Polynesië 12%. Op de Fiji-eilanden wonen 38,2% indianen.
Het zijn vooral Chinezen en Filippino's die op zoek zijn naar een nieuw huis in de eilandstaten. De Filippino's op de Noordelijke Marianen vormen met 26,2% de grootste bevolkingsgroep, gevolgd door de Chinezen met 22,1%.