Chi erano i punici (cartaginesi)?
Wie waren de Puniërs (Carthagers)?
La storia del popolo punico è intesa come il destino storico della fondazione fenicia di Cartagine e degli insediamenti cartaginesi e fenici nell'area del Mediterraneo occidentale, che dalla fine del VI secolo a.C. si fuse sempre più in un "impero" cartaginese. Il termine "storia punica" serve quindi soprattutto a periodizzare storicamente la storia fenicia ed è di scarso aiuto nella classificazione dei reperti archeologici e come aiuto di classificazione nella storia della religione, della lingua e della cultura.
Il profilo etnico del popolo punico come popolo diverso dai Fenici apparve solo tardivamente, al momento dell'espansione della supremazia politica di Cartagine nel Mediterraneo occidentale a partire dal V secolo a.C..
La città di Cartagine fu fondata nell'814 a.C. dai Fenici di Tiro. A partire dal VII secolo a.C., le tribù puniche si impadronirono della protezione militare delle colonie fenicie nell'area essenzialmente mediterranea e mantennero contatti commerciali. In un'alternanza di alleanze con gli Etruschi e inizialmente anche con i Romani (V e IV secolo a.C.), le tribù puniche limitarono l'influenza delle colonie greche in Sicilia e nel sud della Francia. Alla fine del V secolo a.C. erano diventati la più forte potenza politica dei paesi mediterranei ad ovest della Sicilia.
La "formazione dell'impero", cioè il dominio politico di Cartagine su altri insediamenti e regioni fenicio-cartaginesi, è visibile a partire dalla seconda metà del VI secolo a.C. negli interventi militari che Cartagine intraprese in Sicilia, Sardegna e al largo della Corsica per assicurare la presenza fenicio-punica e la libertà di movimento marittimo.
Nelle guerre puniche (264-241, 218-201, 149-146 a.C.) la supremazia politica del popolo punico fu spezzata dai Romani.
La lingua, la religione, l'identità etnica e in parte anche le istituzioni politiche del popolo punico rimasero formative o almeno presenti anche dopo la distruzione di Cartagine (146 a.C.) - così come negli imperi fortemente punicizzati come la Sardegna, almeno fino alla fine del III secolo d.C..
L'anno della distruzione di Cartagine (146 a.C.) è considerato l'inizio del periodo linguistico neupino. Da allora, il punico si è sviluppato indipendentemente dal fenicio. Come il fenicio, era anche in uso come lingua scritta. Come lingua parlata è rimasta fino al VI secolo d.C.
De geschiedenis van het Punische volk wordt begrepen als het historische lot van de Fenicische stichting van Carthago en de Carthaagse en Fenicische nederzettingen in het westelijke Middellandse Zeegebied, die vanaf het einde van de 6e eeuw voor Christus steeds meer opgaan in een Carthaags "imperium". De term "Punische geschiedenis" dient dan ook in de eerste plaats om de Fenicische geschiedenis te periodiseren en helpt weinig bij het classificeren van archeologische vondsten en als classificatiehulpmiddel in de geschiedenis van religie, taal en cultuur.
Het etnische profiel van het Punische volk als een ander volk dan de Feniciërs verscheen pas laat, ten tijde van de uitbreiding van Carthago's politieke overmacht in het westelijke Middellandse Zeegebied sinds de 5e eeuw voor Christus.
De stad Carthago werd in 814 voor Christus gesticht door Feniciërs uit Tyros. Sinds de 7e eeuw voor Christus namen de Punische stammen de militaire bescherming van de Fenicische koloniën in het hoofdzakelijk mediterrane gebied over en onderhielden ze handelscontacten. In wisselende allianties met de Etrusken en aanvankelijk ook met de Romeinen (5e en 4e eeuw voor Christus) beperkten de Punische stammen de invloed van de Griekse koloniën tot Sicilië en Zuid-Frankrijk. Aan het einde van de 5e eeuw voor Christus waren zij de sterkste politieke macht van de mediterrane landen ten westen van Sicilië geworden.
De "vorming van het rijk", d.w.z. de politieke overheersing van Carthago over andere Fenicisch-Carthaagse nederzettingen en regio's, is vanaf de tweede helft van de 6e eeuw voor Christus zichtbaar in de militaire interventies die Carthago ondernam op Sicilië, Sardinië en voor de kust van Corsica om de Fenicisch-Punische aanwezigheid en de maritieme bewegingsvrijheid veilig te stellen.
In de Punische oorlogen (264-241, 218-201, 149-146 voor Christus) werd de politieke overmacht van het Punische volk door de Romeinen gebroken.
Taal, religie, etnische identiteit en deels ook de politieke instellingen van het Punische volk bleven ook na de verwoesting van Carthago (146 voor Christus) - net als in de sterk geuniversifieerde rijken als Sardinië - vormend of in ieder geval tot het einde van de 3e eeuw na Christus aanwezig.
Het jaar van de vernietiging van Carthago (146 v. Chr.) wordt beschouwd als het begin van de Neupuniaanse taalperiode. Sindsdien heeft Punic zich onafhankelijk van het Fenicische ontwikkeld. Net als het Fenicisch was het ook in gebruik als geschreven taal. Als gesproken taal bleef het tot de 6e eeuw na Christus.