Chi erano gli slavi dell'Elba?
Wie waren de Elbe Slaven?
Dalla metà del VI secolo, i gruppi slavi occidentali sono penetrati nel territorio dell'attuale Germania in diverse ondate di immigrazione.
Dalla fine del VI secolo e nel corso del VII secolo le tribù lusatiane e i precursori dei Wilze immigrarono nel territorio della successiva ex RDT. Dal VII secolo in poi, diverse associazioni tribali si sono sviluppate a partire dai vari immigrati, in particolare i Milzener e i Lusitzi in Lusazia, gli Heveller an der Havel nell'odierno Brandeburgo e i Wilzen/Liutizen nella Pomerania occidentale e nel Brandeburgo settentrionale, nonché gli Abodrites nel Mecklenburg. Un po' isolati vivevano a Rügen e sulla vicina terraferma i Rugani. Ancora più a ovest il Wagrier (Waigri) si stabilì a est di Holstein (fino a Schwentine sul fiordo di Kiel) e il Drewaner a Lüneburg. Le associazioni slave nella Germania nordorientale sono riassunte dai ricercatori sotto i termini Wends, Polaben o Elbslavs.
L'Elba era il confine naturale al quale gli slavi si avvicinarono nel corso della loro espansione medievale vicino all'occidente. Nell'Elba centrale si è sviluppata nel tempo una convivenza pacifica tra Elbslav e Sassoni. Sul basso Elba, tuttavia, gli slavi e i sassoni sono stati ostili l'uno all'altro per secoli. Dalla seconda metà del X secolo, i contatti tra Sassoni e Abslavi si sono ampliati fino a comprendere le relazioni tra Germania e Slovacchia.
Fino al XII secolo, i duchi e i principi tedeschi nella zona di contatto tedesco-slava, nella zona di contatto tedesco-slava, videro il loro compito primario nel soggiogare e cristianizzare gli slavi (generalmente chiamati "Wends" dai tedeschi nel Medioevo) ad est dell'Elba.
Nel corso del successivo insediamento tedesco in Oriente, la maggior parte dei piccoli popoli slavi furono assimilati tra l'Elba e l'Oder. I Sorbi sono l'unico gruppo etnico della regione che ha conservato la sua identità etnica fino ad oggi. Tra i popoli perduti vi sono i Rugiani, i Pomorani e i Dados, nonché gli Elbslav come gli Obodriti e i Lutizen e i Polabi, menzionati per la prima volta nell'XI secolo, che hanno conservato la loro cultura e la loro lingua nativa nei distretti di Lüchow-Dannenberg e Wustrow nel Wendland di Lüneburg fino all'inizio del XVIII secolo. In seguito, questa popolazione locale di origine slava si è assimilata alla circostante popolazione a maggioranza tedesca.
Sinds het midden van de 6e eeuw zijn West-Slavische groepen in verschillende immigratiegolven het grondgebied van het huidige Duitsland binnengedrongen.
Vanaf het einde van de 6e eeuw en in de loop van de 7e eeuw immigreerden de Lausitzstammen en de voorlopers van de Wilzes naar het grondgebied van de latere voormalige DDR. Vanaf de 7e eeuw ontwikkelden zich verschillende stammenverenigingen uit de verschillende immigranten, met name de Milzener en Lusitzi in Lausitz, de Heveller an der Havel in het huidige Brandenburg en de Wilzen/Liutizen in West-Pommeren en Noord-Brandenburg, evenals de Abodrieten in Mecklenburg. Enigszins geïsoleerd leefde op Rügen en op het aangrenzende vasteland de Rugans. Nog verder naar het westen vestigde de Wagrier (Waigri) zich in het oosten van Holstein (tot aan Schwentine aan de Kiel Fjord) en de Drewaner in Lüneburg. De Slavische verenigingen in Noordoost-Duitsland worden door onderzoekers samengevat onder de termen Wends, Polaben of Elbslavs.
De Elbe was de natuurlijke grens waartoe de Slaven in de loop van hun middeleeuwse expansie in het westen reikten. Op de middelste Elbe ontwikkelde zich in de loop der tijd een vreedzame co-existentie tussen Elbslaven en Saksen. Op de benedenloop van de Elbe waren Slaven en Saksen echter eeuwenlang vijandig tegenover elkaar. Sinds de tweede helft van de 10e eeuw zijn de Saksisch-Abslavische contacten uitgebreid met Duits-Slavische relaties.
Tot de 12e eeuw zagen Duitse hertogen en vorsten in de Duits-Slavische contactzone hun belangrijkste taak in het onderwerpen en kerstenen van de Slaven (in de Middeleeuwen door de Duitsers meestal "Wenden" genoemd) ten oosten van de Elbe.
In de loop van de latere Duitse nederzetting in het oosten werden de meeste Slavische kleine volkeren tussen de Elbe en de Oder geassimileerd. De Sorben zijn de enige etnische groep in de regio die zijn etnische identiteit tot op de dag van vandaag heeft behouden. Tot de verloren gegane volkeren behoren de Rugiërs, Pomoranen en Dadosanen, maar ook Elbslavs zoals de Obodrieten en Lutsburgers en de Polabiërs, voor het eerst genoemd in de 11e eeuw, die in de districten Lüchow-Dannenberg en Wustrow in het Lüneburgse Wendland tot het begin van de 18e eeuw hun moedertaal en -cultuur hebben behouden. Daarna is deze lokale bevolking van Slavische afkomst geassimileerd met de omringende Duitse meerderheidsbevolking.