Gli albanesi come successori degli illiri?
De Albanezen als opvolgers van de Illyriërs?
Il rapporto degli antichi Illiri con gli Albanesi è controverso nella ricerca. Soprattutto l'albanese, ma anche alcuni ricercatori non albanesi sono del parere che la lingua albanese sia il successore dell'illirico. Poiché ci sono solo pochissime fonti, esclusivamente brevi iscrizioni, così come nomi di luoghi, persone e persone per la lingua illirica, una prova è molto difficile. L'ipotesi della discendenza illirica si basa sull'ipotesi che negli altipiani albanesi sia rimasta una popolazione illirica residua, sopravvissuta agli sconvolgimenti della migrazione dei popoli (dal IV al VI secolo). Si basa principalmente sulle somiglianze tra la lingua illirica e albanese e l'alta densità di toponimi dei vecchi Balcani nella regione in questione.
L'ipotesi della discendenza daciana presuppone che gli antenati degli albanesi siano immigrati dal nord-est e che siano difficilmente romanizzati daci. I sostenitori di questa teoria si basano su alcune analogie lessicali e grammaticali tra la lingua rumena e quella albanese, che possono essere ricondotte ad un substrato dei vecchi Balcani.
Secondo una terza ipotesi, l'albanese è la continuazione di un idioma dei Balcani antichi, che non è lo stesso dell'illirico o del tracio, ma una terza lingua che non è stata tramandata.
Molto probabilmente, anche se gli Illiri sono imparentati con gli albanesi di oggi, sono solo uno dei vari elementi dell'etnogenesi di questo popolo.
Il fatto è che, fin dall'alto Medioevo, il quartiere degli abitanti della costa romanizzata è stato abitato da persone provenienti dall'interno che avevano conservato la loro lingua madre illirica e la loro cultura. Da questa simbiosi insediativa, nell'area dell'Albania settentrionale, è emerso il popolo albanese, nella cui etnia collettiva si sono conservate le tracce dell'illirico.
L'etnogenesi degli albanesi ha avuto luogo fino alla prima menzione dell'etnia a cavallo tra l'XI e il XII secolo nella zona di confine occidentale tra l'impero bulgaro e quello bizantino. Per molto tempo quest'area non è stata realmente dominata da nessuno dei due imperi e quindi ha offerto opportunità per lo sviluppo di una cultura indipendente. Il paese montuoso dell'Albania settentrionale non era stato toccato dalla presa di terra slava alla fine del periodo migratorio (dal VI secolo).
La simbiosi culturale e linguistica tra gli illiri romanizzati della costa adriatica e gli abitanti illirici dell'interno montuoso, che avevano affermato le loro tradizioni autoctone contro la pressione del mondo romano, appare ancora oggi in lingua albanese. L'eredità degli illiri romanizzati sono più di 600 parole in prestito di origine latina nel vocabolario albanese.
L'albanese è una lingua indogermanica, che rappresenta un ramo della lingua a sé stante. Le influenze storiche sull'albanese provengono dal latino, dal greco, dalle lingue di contatto slave meridionali e dal turco.
De relatie van de oude Illyriërs met de Albanezen is controversieel in het onderzoek. Vooral het Albanees, maar ook enkele niet-Albanese onderzoekers zijn van mening dat het Albanees de opvolger is van het Illyrische. Aangezien er slechts zeer weinig bronnen zijn, uitsluitend korte inscripties en individuele plaats, personen en persoonsnamen voor de Illyrische taal, is een bewijs zeer moeilijk. De hypothese van Illyrische afkomst is gebaseerd op de veronderstelling dat er in de Albanese hooglanden een Illyrische bevolking is overgebleven die de omwentelingen van de volksverhuizingen (4e tot 6e eeuw) heeft overleefd. Het is vooral gebaseerd op overeenkomsten tussen de Illyrische en Albanese taal en de hoge dichtheid van oude Balkan-toponiemen in de regio in kwestie.
De hypothese van Daciaanse afkomst gaat ervan uit dat de voorouders van de Albanezen uit het noordoosten zijn geëmigreerd en dat ze nauwelijks geromaniseerde Daciërs zijn. De voorstanders van deze theorie baseren dit op enkele lexicale en grammaticale overeenkomsten tussen de Roemeense en Albanese talen, die terug te voeren zijn op een substraat van de Oude Balkan.
Volgens een derde hypothese is het Albanees de voortzetting van een oud-Balkan-idioom, dat niet hetzelfde is als het Illyrisch of Thracisch, maar een derde taal die niet is overgeleverd.
Waarschijnlijk zijn de Illyriërs, hoewel ze verwant zijn aan de Albanezen van vandaag, slechts een van de vele elementen in de etnogenese van dit volk.
Feit is dat de buurt van de Romaanse kustbewoners sinds de vroege Middeleeuwen bewoond wordt door mensen uit het binnenland die hun Illyrische moedertaal en cultuur hadden behouden. Uit deze nederzettingssymbiose, in het gebied van Noord-Albanië, is het Albanese volk ontstaan, in wiens collectieve etniciteit de sporen van het Illyrianisme bewaard zijn gebleven.
De etnogenese van de Albanezen vond plaats tot de eerste vermelding van de etnische groep aan het begin van de 11e en 12e eeuw in het westelijke grensgebied tussen het Bulgaarse en het Byzantijnse Rijk. Lange tijd werd dit gebied niet echt gedomineerd door een van beide keizerrijken en bood het dus mogelijkheden voor de ontwikkeling van een onafhankelijke cultuur. De noordelijke Albanese bergregio was aan het einde van de migratieperiode (vanaf de 6e eeuw) onaangetast gebleven door de Slavische landgreep.
De culturele en taalkundige symbiose tussen de geromaniseerde Illyriërs aan de Adriatische kust en de Illyrische bewoners van het bergachtige binnenland, die tegen de druk van de Romeinse wereld hun inheemse tradities hadden doen gelden, komt vandaag de dag nog steeds voor in de Albanese taal. De erfenis van de geromaniseerde Illyriërs zijn meer dan 600 leenwoorden van Latijnse oorsprong in de Albanese woordenschat.
Albanees is een Indo-Germaanse taal, die een eigen tak van de taal vertegenwoordigt. Historische invloeden op het Albanees kwamen van het Latijn, het Grieks, de Zuid-Slavische contacttalen en het Turks.