Wat is er in Oceanië gebeurd sinds de tijd van de kolonisatie?
O que aconteceu na Oceânia desde a época da colonização?
In de 16e eeuw ontdekten de Europeanen Oceanië. Deze nieuwe kolonisten profiteerden van hun huidskleur, omdat de inboorlingen geloofden in witte goden die uit de zee kwamen. Oceanië bleef ontdekt en in kaart gebracht worden tot de 18e eeuw.
In de 19e eeuw verdeelden Europese geleerden de Stille Oceaan in geografische, culturele en taalkundige zones. Dit waren Micronesië in het noorden en oosten van Australië, Polynesië in het centrale deel van de Stille Oceaan en Micronesion in het noordelijke deel van de Stille Oceaan ten oosten van de Filippijnen. Er is geen rekening gehouden met overeenkomsten en relaties tussen de eilanden. De Franse ontdekkingsreiziger Jules-Sébastien-César Dumont D'Urville ging er simpelweg van uit dat er drie verschillende rassen van mensen op de verspreide eilanden woonden.
Australië heeft altijd al een bijzondere positie gehad. Aboriginaltalen en -gewoonten zijn niet dezelfde als die van de andere volken in de Stille Oceaan. Maar archeologische vondsten wijzen erop dat al 60.000 jaar geleden mensen uit Azië via Melanesië het "grootste eiland ter wereld" bereikten.
In de laatste eeuwen heeft het kolonialisme de inheemse culturen van Oceanië beïnvloed en onder druk gezet. Velen werden vernietigd, anderen verenigd in het verzet. In Nieuw-Zeeland hebben de Maori bereikt dat in 1840 een verdrag het naast elkaar bestaan van hen en de Europeanen regelde, in Australië is dat nooit gebeurd, de Aboriginals bijvoorbeeld hebben tot op de dag van vandaag het nadeel. Hoewel in 1770, tijdens de expeditie van James Cook, 500 stammen in Australië leefden, was voor het Britse Australië een "land zonder mensen". De Aboriginals hadden eenvoudigweg geen herkenbaar systeem van landeigendom.
Terwijl in Australië en Hawaï de inheemse bevolking slechts een verdwijnende minderheid is, vormen de Maori in Nieuw-Zeeland nog steeds iets minder dan 15%. Op de Noordelijke Marianen leven nog 21,3% Polynesiërs. Papoea-Nieuw-Guinea heeft een meerderheid van de inheemse bevolking, en de meeste Zuidzee-eilanden hebben die ook.
Australië, Nieuw-Zeeland en Hawaï worden voornamelijk bevolkt door Europeanen. Nieuw-Caledonië heeft 34% Europeanen en Frans-Polynesië 12%. Op de Fiji-eilanden wonen 38,2% indianen.
Het zijn vooral Chinezen en Filippino's die op zoek zijn naar een nieuw huis in de eilandstaten. De Filippino's op de Noordelijke Marianen vormen met 26,2% de grootste bevolkingsgroep, gevolgd door de Chinezen met 22,1%.
No século XVI, os europeus descobriram a Oceania. Estes novos colonos lucraram com a sua cor de pele, porque os nativos acreditavam em deuses brancos vindos do mar. A Oceania continuou a ser descoberta e mapeada até o século XVIII.
No século XIX, os estudiosos europeus dividiram o Pacífico em zonas geográficas, culturais e linguísticas. Estes foram a Micronésia no norte e leste da Austrália, a Polinésia no Pacífico Central e a Micronésia no Pacífico Norte a leste das Filipinas. Não foram considerados os pontos em comum e as relações entre as ilhas. O explorador francês Jules-Sébastien-César Dumont D'Urville simplesmente assumiu que três raças diferentes de pessoas habitavam as ilhas dispersas.
A Austrália sempre teve uma posição especial. As línguas e costumes aborígenes não são os mesmos que os dos outros povos do Pacífico. No entanto, achados arqueológicos indicam que já há 60.000 anos atrás, pessoas da Ásia chegaram à "maior ilha do mundo" via Melanésia.
Nos últimos séculos, o colonialismo influenciou e tensionou as culturas indígenas da Oceania. Muitos foram destruídos, outros unidos na resistência. Na Nova Zelândia, os Maoris conseguiram que em 1840 um tratado regulasse a convivência entre eles e os europeus, na Austrália isso nunca aconteceu, os Aborígenes, por exemplo, têm a desvantagem até hoje. Embora em 1770, durante a expedição de James Cook, 500 tribos viviam na Austrália, pois a Austrália Britânica era uma "terra sem gente". Os Aborígenes simplesmente não tinham um sistema de propriedade de terra reconhecível.
Enquanto na Austrália e no Havaí a população indígena é apenas uma minoria em extinção, os Maoris na Nova Zelândia ainda representam pouco menos de 15%. Nas Ilhas Marianas do Norte, ainda vivem 21,3% de polinésios. Papua Nova Guiné tem uma população indígena maioritária, e a maioria das Ilhas do Mar do Sul também a tem.
Austrália, Nova Zelândia e Havaí são povoados principalmente por europeus. A Nova Caledônia tem 34% de europeus e a Polinésia Francesa 12%. As Ilhas Fiji são o lar de 38,2% de índios.
São principalmente chineses e filipinos que procuram uma nova casa nos estados insulares. Os Filipinos nas Ilhas Marianas do Norte são o maior grupo populacional com 26,2%, seguidos pelos Chineses com 22,1%.