Wie waren de Puniërs (Carthagers)?
Quem eram os Púnicos (Cartagineses)?
De geschiedenis van het Punische volk wordt begrepen als het historische lot van de Fenicische stichting van Carthago en de Carthaagse en Fenicische nederzettingen in het westelijke Middellandse Zeegebied, die vanaf het einde van de 6e eeuw voor Christus steeds meer opgaan in een Carthaags "imperium". De term "Punische geschiedenis" dient dan ook in de eerste plaats om de Fenicische geschiedenis te periodiseren en helpt weinig bij het classificeren van archeologische vondsten en als classificatiehulpmiddel in de geschiedenis van religie, taal en cultuur.
Het etnische profiel van het Punische volk als een ander volk dan de Feniciërs verscheen pas laat, ten tijde van de uitbreiding van Carthago's politieke overmacht in het westelijke Middellandse Zeegebied sinds de 5e eeuw voor Christus.
De stad Carthago werd in 814 voor Christus gesticht door Feniciërs uit Tyros. Sinds de 7e eeuw voor Christus namen de Punische stammen de militaire bescherming van de Fenicische koloniën in het hoofdzakelijk mediterrane gebied over en onderhielden ze handelscontacten. In wisselende allianties met de Etrusken en aanvankelijk ook met de Romeinen (5e en 4e eeuw voor Christus) beperkten de Punische stammen de invloed van de Griekse koloniën tot Sicilië en Zuid-Frankrijk. Aan het einde van de 5e eeuw voor Christus waren zij de sterkste politieke macht van de mediterrane landen ten westen van Sicilië geworden.
De "vorming van het rijk", d.w.z. de politieke overheersing van Carthago over andere Fenicisch-Carthaagse nederzettingen en regio's, is vanaf de tweede helft van de 6e eeuw voor Christus zichtbaar in de militaire interventies die Carthago ondernam op Sicilië, Sardinië en voor de kust van Corsica om de Fenicisch-Punische aanwezigheid en de maritieme bewegingsvrijheid veilig te stellen.
In de Punische oorlogen (264-241, 218-201, 149-146 voor Christus) werd de politieke overmacht van het Punische volk door de Romeinen gebroken.
Taal, religie, etnische identiteit en deels ook de politieke instellingen van het Punische volk bleven ook na de verwoesting van Carthago (146 voor Christus) - net als in de sterk geuniversifieerde rijken als Sardinië - vormend of in ieder geval tot het einde van de 3e eeuw na Christus aanwezig.
Het jaar van de vernietiging van Carthago (146 v. Chr.) wordt beschouwd als het begin van de Neupuniaanse taalperiode. Sindsdien heeft Punic zich onafhankelijk van het Fenicische ontwikkeld. Net als het Fenicisch was het ook in gebruik als geschreven taal. Als gesproken taal bleef het tot de 6e eeuw na Christus.
A história do povo púnico é entendida como o destino histórico da fundação fenícia de Cartago e dos assentamentos cartagineses e fenícios na zona ocidental do Mediterrâneo, que se fundiram cada vez mais num "império" cartaginês a partir do final do século VI a.C. O termo "História Púnica", portanto, serve principalmente para periodizar historicamente a história fenícia e é de pouca ajuda na classificação de achados arqueológicos e como auxiliar de classificação na história da religião, da língua e da cultura.
O perfil étnico do povo Púnico como um povo diferente dos fenícios só apareceu tardiamente, na época da expansão da supremacia política de Cartago no Mediterrâneo ocidental desde o século V a.C.
A cidade de Cartago foi fundada em 814 a.C. por fenícios de Tyros. Desde o século VII a.C., as tribos Púnicas assumiram a protecção militar das colónias fenícias no essencialmente mediterrânico e mantiveram contactos comerciais. Ao alternar alianças com os Etruscos e inicialmente também com os Romanos (séculos V e IV a.C.), as tribos Púnicas limitaram a influência das colónias gregas na Sicília e no sul da França. No final do século V a.C. eles se tornaram a potência política mais forte dos países mediterrâneos a oeste da Sicília.
A "formação do império", ou seja, o domínio político de Cartago sobre outros assentamentos e regiões fenício-cartográficas, é visível a partir da segunda metade do século VI a.C. nas intervenções militares que Cartago empreendeu na Sicília, Sardenha e fora da Córsega para assegurar a presença fenício-púnica e a liberdade de movimento marítimo.
Nas Guerras Púnicas (264-241, 218-201, 149-146 AC), a supremacia política do povo Púnico foi quebrada pelos romanos.
A língua, a religião, a identidade étnica e em parte também as instituições políticas do povo Púnico permaneceram formativas ou pelo menos presentes mesmo após a destruição de Cartago (146 AC) - tal como nos impérios fortemente Punicados como a Sardenha, pelo menos até ao final do século III DC.
O ano da destruição de Cartago (146 a.C.) é considerado o início do período de língua Neupunian. Desde então, Púnica desenvolveu-se independentemente da Fenícia. Tal como o fenício, também foi usado como linguagem escrita. Como língua falada, permaneceu até ao século VI d.C.