Wie waren de Puniërs (Carthagers)?
Kim byli Punici (Kartagińczycy)?
De geschiedenis van het Punische volk wordt begrepen als het historische lot van de Fenicische stichting van Carthago en de Carthaagse en Fenicische nederzettingen in het westelijke Middellandse Zeegebied, die vanaf het einde van de 6e eeuw voor Christus steeds meer opgaan in een Carthaags "imperium". De term "Punische geschiedenis" dient dan ook in de eerste plaats om de Fenicische geschiedenis te periodiseren en helpt weinig bij het classificeren van archeologische vondsten en als classificatiehulpmiddel in de geschiedenis van religie, taal en cultuur.
Het etnische profiel van het Punische volk als een ander volk dan de Feniciërs verscheen pas laat, ten tijde van de uitbreiding van Carthago's politieke overmacht in het westelijke Middellandse Zeegebied sinds de 5e eeuw voor Christus.
De stad Carthago werd in 814 voor Christus gesticht door Feniciërs uit Tyros. Sinds de 7e eeuw voor Christus namen de Punische stammen de militaire bescherming van de Fenicische koloniën in het hoofdzakelijk mediterrane gebied over en onderhielden ze handelscontacten. In wisselende allianties met de Etrusken en aanvankelijk ook met de Romeinen (5e en 4e eeuw voor Christus) beperkten de Punische stammen de invloed van de Griekse koloniën tot Sicilië en Zuid-Frankrijk. Aan het einde van de 5e eeuw voor Christus waren zij de sterkste politieke macht van de mediterrane landen ten westen van Sicilië geworden.
De "vorming van het rijk", d.w.z. de politieke overheersing van Carthago over andere Fenicisch-Carthaagse nederzettingen en regio's, is vanaf de tweede helft van de 6e eeuw voor Christus zichtbaar in de militaire interventies die Carthago ondernam op Sicilië, Sardinië en voor de kust van Corsica om de Fenicisch-Punische aanwezigheid en de maritieme bewegingsvrijheid veilig te stellen.
In de Punische oorlogen (264-241, 218-201, 149-146 voor Christus) werd de politieke overmacht van het Punische volk door de Romeinen gebroken.
Taal, religie, etnische identiteit en deels ook de politieke instellingen van het Punische volk bleven ook na de verwoesting van Carthago (146 voor Christus) - net als in de sterk geuniversifieerde rijken als Sardinië - vormend of in ieder geval tot het einde van de 3e eeuw na Christus aanwezig.
Het jaar van de vernietiging van Carthago (146 v. Chr.) wordt beschouwd als het begin van de Neupuniaanse taalperiode. Sindsdien heeft Punic zich onafhankelijk van het Fenicische ontwikkeld. Net als het Fenicisch was het ook in gebruik als geschreven taal. Als gesproken taal bleef het tot de 6e eeuw na Christus.
Historia ludu punickiego rozumiana jest jako historyczne losy fenickich fundacji Kartaginy oraz kartagińsko-fenickich osad w zachodniej części basenu Morza Śródziemnego, które coraz bardziej stawały się częścią "imperium" kartagińskiego z końca VI wieku p.n.e.. Termin "historia punicka" służy zatem przede wszystkim historycznemu usystematyzowaniu historii Fenicjan i jest mało pomocny w klasyfikowaniu znalezisk archeologicznych oraz jako pomoc klasyfikacyjna w historii religii, języka i kultury.
Profil etniczny ludu punickiego jako narodu odmiennego od Fenicjan pojawił się dopiero późno, w czasie ekspansji Kartaginy w zachodniej części basenu Morza Śródziemnego od V wieku przed naszą erą.
Miasto Kartagina zostało założone w 814 r. p.n.e. przez Fenicjan z Tyrosu. Od VII wieku p.n.e. lud punicki przejął wojskową opiekę nad koloniami fenickimi na terenie głównie śródziemnomorskim i utrzymywał kontakty handlowe. W naprzemiennych sojuszach z Etruskami i początkowo także z Rzymianami (V i IV wiek p.n.e.), plemiona punickie ograniczyły wpływy kolonii greckich do Sycylii i południowej Francji. Pod koniec V wieku p.n.e. stały się one najsilniejszą siłą polityczną krajów śródziemnomorskich na zachód od Sycylii.
Tworzenie imperium", czyli polityczna dominacja Kartaginy nad innymi osadami i regionami fenicko-kartagińskimi, jest widoczne od drugiej połowy VI wieku p.n.e. w interwencjach wojskowych, które Kartagina podjęła na Sycylii, Sardynii i u wybrzeży Korsyki w celu zapewnienia obecności fenicko-punickiej i swobody przemieszczania się na morzu.
W wojnach punickich (264-241, 218-201, 149-146 p.n.e.) wyższość polityczna ludu punickiego została złamana przez Rzymian.
Język, religia, tożsamość etniczna, a częściowo także instytucje polityczne ludu punickiego pozostawały formacyjne lub przynajmniej obecne nawet po zniszczeniu Kartaginy (146 p.n.e.) - tak jak w silnie ukaranych imperium jak Sardynia, przynajmniej do końca III wieku naszej ery.
Rok zniszczenia Kartaginy (146 p.n.e.) jest uważany za początek okresu języka neupnijskiego. Od tego czasu Punic rozwijał się niezależnie od Fenika. Podobnie jak Fenicjan, był on również używany jako język pisany. Jako język mówiony pozostał aż do VI wieku naszej ery.