Wat is er in Oceanië gebeurd sinds de tijd van de kolonisatie?
Co wydarzyło się w Oceanii od czasów kolonizacji?
In de 16e eeuw ontdekten de Europeanen Oceanië. Deze nieuwe kolonisten profiteerden van hun huidskleur, omdat de inboorlingen geloofden in witte goden die uit de zee kwamen. Oceanië bleef ontdekt en in kaart gebracht worden tot de 18e eeuw.
In de 19e eeuw verdeelden Europese geleerden de Stille Oceaan in geografische, culturele en taalkundige zones. Dit waren Micronesië in het noorden en oosten van Australië, Polynesië in het centrale deel van de Stille Oceaan en Micronesion in het noordelijke deel van de Stille Oceaan ten oosten van de Filippijnen. Er is geen rekening gehouden met overeenkomsten en relaties tussen de eilanden. De Franse ontdekkingsreiziger Jules-Sébastien-César Dumont D'Urville ging er simpelweg van uit dat er drie verschillende rassen van mensen op de verspreide eilanden woonden.
Australië heeft altijd al een bijzondere positie gehad. Aboriginaltalen en -gewoonten zijn niet dezelfde als die van de andere volken in de Stille Oceaan. Maar archeologische vondsten wijzen erop dat al 60.000 jaar geleden mensen uit Azië via Melanesië het "grootste eiland ter wereld" bereikten.
In de laatste eeuwen heeft het kolonialisme de inheemse culturen van Oceanië beïnvloed en onder druk gezet. Velen werden vernietigd, anderen verenigd in het verzet. In Nieuw-Zeeland hebben de Maori bereikt dat in 1840 een verdrag het naast elkaar bestaan van hen en de Europeanen regelde, in Australië is dat nooit gebeurd, de Aboriginals bijvoorbeeld hebben tot op de dag van vandaag het nadeel. Hoewel in 1770, tijdens de expeditie van James Cook, 500 stammen in Australië leefden, was voor het Britse Australië een "land zonder mensen". De Aboriginals hadden eenvoudigweg geen herkenbaar systeem van landeigendom.
Terwijl in Australië en Hawaï de inheemse bevolking slechts een verdwijnende minderheid is, vormen de Maori in Nieuw-Zeeland nog steeds iets minder dan 15%. Op de Noordelijke Marianen leven nog 21,3% Polynesiërs. Papoea-Nieuw-Guinea heeft een meerderheid van de inheemse bevolking, en de meeste Zuidzee-eilanden hebben die ook.
Australië, Nieuw-Zeeland en Hawaï worden voornamelijk bevolkt door Europeanen. Nieuw-Caledonië heeft 34% Europeanen en Frans-Polynesië 12%. Op de Fiji-eilanden wonen 38,2% indianen.
Het zijn vooral Chinezen en Filippino's die op zoek zijn naar een nieuw huis in de eilandstaten. De Filippino's op de Noordelijke Marianen vormen met 26,2% de grootste bevolkingsgroep, gevolgd door de Chinezen met 22,1%.
W XVI wieku Europejczycy odkryli Oceanię. Ci nowi osadnicy skorzystali na swoim kolorze skóry, ponieważ tubylcy wierzyli w białych bogów pochodzących z morza. Oceania była odkrywana i mapowana aż do XVIII wieku.
W XIX wieku uczeni europejscy podzielili Pacyfik na strefy geograficzne, kulturowe i językowe. Były to Mikronezja na północy i wschodzie Australii, Polinezja na Środkowym Pacyfiku i Mikronezja na północnym Pacyfiku na wschodzie Filipin. Nie zwrócono uwagi na podobieństwa i relacje między wyspami. Francuski odkrywca Jules-Sébastien-César Dumont D'Urville założył po prostu, że trzy różne rasy ludzi zamieszkiwały rozproszone wyspy.
Australia zawsze miała szczególną pozycję. Rdzenne języki i zwyczaje nie są takie same jak języki i zwyczaje innych ludów Pacyfiku. Jednak znaleziska archeologiczne wskazują, że już 60 000 lat temu ludzie z Azji dotarli przez Melanezję do "największej wyspy świata".
W ostatnich stuleciach kolonializm wpływał i obciążał rdzenne kultury Oceanii. Wielu zostało zniszczonych, inni zjednoczeni w ruchu oporu. W Nowej Zelandii Maorysi osiągnęli, że w 1840 roku traktat regulował współżycie pomiędzy nimi a Europejczykami, w Australii nigdy do tego nie doszło, na przykład Aborygeni mają tę wadę do dzisiaj. Chociaż w 1770 roku, podczas wyprawy Jamesa Cooka, w Australii mieszkało 500 plemion, dla Wielkiej Brytanii Australia była "ziemią bez ludzi". Aborygeni po prostu nie mieli żadnego rozpoznawalnego systemu własności ziemi.
Podczas gdy w Australii i na Hawajach rdzenna ludność jest tylko zanikającą mniejszością, Maorysi w Nowej Zelandii nadal stanowią nieco poniżej 15%. Na Marianach Północnych nadal żyje 21,3% Polinezyjczyków. Papua Nowa Gwinea ma większość rdzennej ludności, a większość Wysp Morza Południowego również je posiada.
Australia, Nowa Zelandia i Hawaje są zamieszkiwane głównie przez Europejczyków. Nowa Kaledonia ma 34% Europejczyków, a Polinezja Francuska 12%. Na Wyspach Fidżi mieszka 38,2% Hindusów.
To głównie Chińczycy i Filipińczycy szukają nowego domu w państwach wyspiarskich. Filipińczycy w Marianach Północnych stanowią największą grupę ludności z 26,2%, a następnie Chińczycy z 22,1%.