- Başlık: Kont Lucanor
- Kullanıldığı Yer: PC, Mac, Linux
- Yayıncı: Baroque Decay
- Geliştirici: Barok Çürüme
- Tür: Macera, Korku, Gizem
- Resmi Site: Kont Lucanor
- Çıkış Tarihi: 3 Mart 2016
- Nereden Alınır: Steam (9,99 ABD doları)
Kont Lucanor , Baroque Decay Studios tarafından piyasaya sürülen hem yayınlanan hem de devredilen ilk oyundur ve servet bulma umuduyla yola çıkan 10 yaşındaki fakir bir çocuk olan Hans’ı takip eden bir macera oyunudur. Stüdyo, Pixel macerasının Zelda ve Silent Hill gibi klasiklerden ilham aldığını ve The Count Lucanor’u birden çok kez oynadıktan sonra – farklı sonlara bağlı olarak her seferinde ortalama 3 saat – bu etkilerin kesinlikle sergilendiğini aktarıyor.
Oyun, küçük bir kulübede Hans ve annesinin onun doğum gününü kutlamasıyla başlarken, macera yavaş yavaş ürkütücü bir deneyime dönüşür. Annesinin ona herhangi bir hediye alamayacak kadar fakir olmasına üzülen Hans, annesini dehşete düşürerek tek başına yola çıkar. Eksantrik bir halkla birkaç etkileşimden sonra Hans, dehşetle çevrili, karanlık, rahatsız edici bir dünyaya uyanır ve sonunda garip bir mavi koboldu bir kaleye kadar takip eder.
Kalede yaratık, mülkün Lucanor Kontu’na ait olduğunu ve denemelerini tamamlayabilen herkesin aşırı zenginlikle ödüllendirileceğini ortaya koyuyor. Duruşma, kaledeki farklı odalara (zindanlar gibi) dağılmış harflerle mavi kobold’un adını bulmakla başlar. Denemenin bu kısmı oyunun büyük bir bölümünü kaplıyor ve bariz öğreticilerle elimi tutmadan oyunu nasıl oynayacağımı bana öğretmek için iyi bir iş çıkardı.
Sadece ortalama iblis keçi partiniz, burada sıra dışı bir şey yok
Her oda için bulmacalar çığır açıcı değildir – genellikle yangın tuzakları, sivri uçlar ve diğer özellikle klişe macera oyunu tuzaklarından oluşurlar – ancak tembel olmadan yeterince karmaşıktır. Bulmaca oyunlarında en iyisi olmadığımı kabul etsem de , Kont Lucanor’daki bulmacalar aşağılayıcı olmadan kafa karıştırıcı hissettirmeyi başardı. Her odanın ya belirli bir bulmacası ya da belirli benzersiz bir düzeni vardır, deneyimi uzatmak adına asla önceki bulmacaları tekrar etmez. Oyun ilerledikçe, zil üç kez çalar ve hizmetkarlar tanıtılır, bu da odaları ve onları birbirine bağlayan koridorları geçmek için bir zorluk düzeyi ekler.
Bu düşmanlar tanıtıldığında, bir parçam şimdi savaşmam için bana bir silah verileceğini düşündü. Bunun yerine, düşmanlar tarafından gizlenmemek için stratejik olarak mumlar yerleştiren ve Hans’a masaların altına veya perdelerin arkasına saklanması için zaman tanıyan bir satranç oyunu haline geldi. Bu daha önce oyunlarda gördüğüm bir kavram – saklan, dövüşme – ama The Count Lucanor’da çok mantıklı geliyor. Hans sadece 10 yaşında bir çocuk değil, aynı zamanda hizmetkarlar ve Kızıl Camerlengo, en soylu şövalyelerin bile yenemeyeceği korkunç yaratıklardır. Bu yaratıklarla savaşmak yerine onlardan saklanmam gerektiğinin farkına varmak, oyunun ambiyansına korku kattı.
The Count Lucanor’daki en belirgin ve övgüye değer özelliklerden biri sistemi kurtarıyor mu? Herhangi bir noktada kurtarabileceğim bir noktaya sahip olmak yerine, oyunda kaydetmenin mümkün olduğu ancak garanti edilmediği yalnızca iki belirli konum vardı. Han’ın ruhunu kurtarmak (namı diğer kurtarmak) için, bir kurtarma yuvası oluşturmak için karga çeşmesine bir altın madeni paranın feda edilmesi gerekiyordu. Altın paralar harita boyunca birçok yerde bulunabilirken, sonsuz değildir ve çoğu oyunun (genellikle) başka türlü önemsiz bir yönüne bir karar verme ve envanter yönetimi katmanı ekler. Ancak oyun, harcanan her jeton için ayrı bir tasarruf yuvası oluşturacak kadar naziktir, bu nedenle benim gibi aptalsanız ve yanlışlıkla arka arkaya iki kez tasarruf ettiyseniz veya sadece önceki bir tasarrufa geri dönmek istiyorsanız, şunları yapabilirsiniz (ve hızlı bir şekilde, hızlı yükleme süreleri).
Bu konuda aynı fikirde olmadığımızı kabul edelim
Kont Lucanor’a rağmenbasit bir 8 bitlik piksel oyunu olabilir, Baroque Decays hem grafik hem de ses tasarımı açısından detaylara gösterilen özen birinci sınıftır. Oyun, bir tuzağın yanında dördüncü bir duvar kırma işaretiyle bu duvardan sivri uçların geldiği konusunda sizi uyarmak yerine, tuzağın önceki kurbanlarından sıçrayan sıçramaları belirtmek ve hangi noktalardan kaçınılması gerektiğini belirtmek için yerin belirli bölgelerini kanla kaplar. Kan sıçraması kadar önemli bir ayrıntı olmasa da, yangın tuzaklarıyla dağılmış karanlık odaların, o anda hangi yangın tuzaklarının aydınlatıldığına bağlı olarak aydınlatmanın nasıl değişeceğinden keyif aldım. Tüm bunlar oyunun yukarıda belirtilen ürkütücü ambiyansına katkıda bulunurken, ses tasarımı her şeyi gerçekten sinir bozucu kılan şeydir. Ayak sesleri ve fısıltılar hem Kont’un hizmetkarlarının yakınlarda olduğunu gösteriyor hem de onları her duyduğumda oyunu bir saniyeliğine bırakmayı düşünmeme neden oluyor.
Çoğu korku oyununda olduğu gibi, sonunda onların varlığına alıştım ve düşmanları zekamla alt etmeyi başardım. Sabır ve isabet kutularından kaçınma kombinasyonu, sonunda bana bu korkunç bireyleri alt etme cesaretini verdi. Ama onları benim kadar iyi tanımalarına rağmen, ne kadar uğraşırsam uğraşayım, sinir bozucu yollarının bir sonucu olarak, zaman zaman beni alt ederlerdi. Kesin, sabit yollarda düşmanlara sahip olmak biraz sıradan olsa da, alternatifi de bir o kadar sinir bozucuydu. Hizmetçinin devriyeleri, onlar merak edip gidene kadar erişmem gereken kapının önünde rastgele zaman suçlamaları için rastgele, geri adım atmak ve dördüncü zamanın tanımıydı.
“O mektubu nereye sakladığım konusunda sana bir tahminde bulunacağım, Hanz.”
Oyun ağırlıklı olarak denemeler etrafında dönerken ve her görevi koruyan canavarlarda gezinirken, Baroque Decay’in inşa ettiği dünya hakkında yeterince şey söyleyemem. Olay örgüsü benzeri görülmemiş olmasa da (birden çok sonla bile) karakter ve diyalogları harika. Güttüğü iblis keçiler tarafından öldürülen ve daha sonra kendisi tarafından güdülen başsız bir Keçi Avcısından, cadı annesi tarafından domuza dönüştürülen zeki bir eşek adama kadar, karakterlerin hepsi aynı anda komik ve zeki olmayı başarırken, aynı zamanda oyunun olay örgüsünün acımasız koşulları.
Dürüst olmak gerekirse, bu oyunu ne kadar tavsiye etsem azdır. Basit ama eğlenceli mekanikler, eğlenceli bulmacalar, tekrar oynanabilirlik ve görkemli bir şekilde tuhaf bir irfan ve keşfedilecek bir dünya, Kont Lucanor’u onu alma yeteneğine sahip herkes için satın alınması gereken bir şey yapıyor. Ve 9,99 $’lık fiyatı ve Steam’in ürünleri bir hıçkırıktan daha hızlı satışa çıkarma konusundaki itibarı için, paranızın karşılığını fazlasıyla alıyorsunuz. Bu yıl çıkacak olan stüdyonun bir sonraki oyunu Yuppie Psycho’ya dikkat ettiğinizden emin olun .
- Oynanış: Tekrardan kaçınmayı başaran keyifli bir bulmaca çözme miktarı
- Grafikler: Detaylara büyük özen gösterilen 8 ve 16 bit stilde güzel bir ağ
- Ses: Ürkütücü ve sinir bozucu
- Sunum: Bol miktarda tekrar oynanabilirlik ile mükemmel ilerleme hızı