En zoru, zordayken farkına varmak.
Kalbin sıkışıkken dengede kalabilmek.
Bu aralar böyle oldu.
Yazdım olmadı.
Ağladım akmadı.
Nefes almak için çabala babam çabala.
İbreyi nefretten sevgiye çevirmek zor be canım.
Ah İnsan! Tam burası.
Acı içinde kıvranırken nefse teslim olmamak.
Ümidini kesmemek. Olanı kabul etmek.
Hem de canlar yanıkken olanı kabul etmek.
Bir can hunharca öldürüldüğünde, bir çocuk tecavüze uğradığında, bir kadın kucağında bebeği göz göre göre hayattan koparıldığında, koskoca bir orman yana yana kül olduğunda…
Ah o ateşler kor olup böğrüne oturduğunda. O acı içindeyken, tam o an!
Hayata devam etmek çok zor be insan!
Kavrulan kalbinle konuşmak,
Tıkanan nefesini düzene almak,
Sivrilen dilini sakinleştirmek zor be insan!
Öfke, korku, nefret kötülüğü besliyor. Hatırla!
Dünya var olduğundan bu yana ne acılar yaşandı, yaşanacak.
İş ki tam o anda ben neredeyim? Aydınlıkta mı karanlıkta mı?
Bir vahşet yaşandığında ne yaptım?
Öfke ile kalkıp küfür edip oturdum mu?
Kalbimi karartıp katılaştırdım mı?
Elimden ne gelir ki? Kötülük her yerde.
İyinin de her yerde olması, iyinin de var olması değerli değil mi?
Derdini yazabilirsin. Yetkili mercilere bildirebilirsin. O zaman bir, bin olur.
Acı konu neyle ilgiliyse o alanda hizmet veren kuruluşlara madden, manen destek verebilirsin.
Dua edebilirsin.
Bir çocuk sevindirebilir, bir köpeğin başını okşayabilirsin.
Hayat mücadelesindeki bir kadına destek olabilirsin.
Benim aklıma düşmeyen başka iyilikler yapabilirsin.
Hepimizin biri bin etme potansiyeli var.
Küfür edip bir şey yapmamaktan iyidir.
En çok da kendimizi anlayabilir, sıkışan kalbimizi ferahlatmak için gayrette olduğumuzu bilebiliriz.
İnsan-hayvan-doğa demeden var olabiliriz. Ayrılmadan bir olabiliriz.
Ah be insan!
İnsan doğulmakla olunmuyor insan.
Ölmeden ölmekle, acı içinden sevgi diriltmekle türlü türlü hallerle yolda olunuyor insan.