Kafam çok karışık be bebek. Kolay bir şey gibi görünmüyor değil mi? Sence nedir annelik?
Ben doğurdum benim dediğimi yapacaksın diyebilir miyim sana?
Toplumsal bir gereksinim mi benim için? Herkes çocuk yapıyor sonuçta değil mi?
Evliliği kurtarma aracı mı? Kişisel bir ihtiyaç mı? İlk yıllar şeker mi şeker görüntülerinize aldanıp mı yapıyoruz sizi?
Statü ihtiyacı mı? Seni formasyonu bile olmayan öğretmenlerin olduğu dandik özel okullara mı vereceğim sırf zengin olduğumu göstermek için.
Eğitimin nereye gittiğini bilmediğim bir yerde kaybolmuş kaybolmanı mı izleyeceğim?
Ya seni sınav kazanma odaklı bir eğitim sisteminde insandan çok yarış atı gibi yetiştirirsem?
Peki sonra? Sınavlardan en yüksek notu aldıktan sonra işsizlik ve ekonomik krizlerin hüküm sürdüğü bir diyara salıp hayatının şokunu mu yaşatacağım sana?
Ya da bütün bunları düşünmeyip vakitsizlikten sanal dünyaya hapsolmanı mı izleyeceğim?
Bugün ben sana baktım yarın da sen bana bakacaksın garantisi mi olacak şimdi?
Kendi hayatımda yapamayıp içimde uhte kalan şeyleri kişiliğine, fıtratına bakmadan dayatabilir miyim sana?
Ya da toplumun istediği gibi varolabilmen için yanlış bile olsa toplumsal kurallarını mı dayatmalıyım?
Kafam çok karışık bebek. Bana sen geldin, beni sen seçtin belki de önceden tanışıyorduk. Sanki önemli bir görev verilmiş gibi bana senin gelişinle. Ancak bu dünyayı ben bile anlayamamışken nasıl doğru bir kılavuz olacağım sana?