Seyahat, temel bir insan faaliyeti olarak kabul edilebilir; Ne de olsa, bir tür olarak var olduğumuz süre boyunca bunu yapıyoruz. Yiyecek ve zenginlik için seyahat ettik; meraktan ve tüylerinden; fethetmek ve dönüştürmek için.
Çağdaş dönemlerde, işle ilgili olmayan seyahatler büyük ölçüde zevkle yaşar (elbette her zaman değil, ama umut budur). Ancak seyahatin ana hedeflerinden insanın de rahatsız olmasını önermek isterim. Dar bir uçak koltuğundan veya rötarlı bir uçuştan gelen rahatsız edici değil, kendimizin, kimseyi tanımadığınız ve hayatın tasavvur edilemediği bir yerde bulmanın rahatsız edici olduğu. Huzursuz hissetmek için aşırı bir çevreye gitmenize gerek yok – aynı heyecanı kimseyi tanımadığınız ve dillediğiniz konuşmadığınız büyük bir şehirde tıslayabilirsiniz – ama kendinizi içeri sokmak kadar heyecan verici bir şey yok. Yapıları ve bölümleri sınırlarınızın depoları olarak ürettiğiniz düşmanca bir manzara. Nepal’in kuzeyini ziyaret ettiğimde farklı nefes almam mesajı nasıl fark ettiğimi çok iyi koruyor. Hava keskindi ve gözle görülür şekilde daha inceydi ve kendini kısa, sığ nefesler alırken buldum. Her şeyi ifade etmek: ne kadar konuşmamı, ne kadar yürüyebildiğimi, ne kadar uyumam gerektiğini. O yolculuklar, dünyanın bir gezegeni ne kadar empoze etsek de bunun tersinin de geçerli olduğunu ve bunun örgütün var olmasının ne kadar alçakgönüllü olduğunu hatırlattı; Bunu yaptığımızda ne kadar huşunu içinde hissediyoruz. Dengesizlik, onu arayacak kadar şanslı olanlarımız için bir hediyedir, bize verilene kadar muhafaza edebileceğimizi bilmediğimiz bir hediyedir.
Kapaklarda
Bu sayının yazarlarından ikisi, seyahatleri sırasında ayrıcalıklı bir olumsuzluk ilk elden yaşadılar: Taymour Soomro, Kuzey Kutbu ile anakara Norveç arasında bir takımada olan, dünyanın en karanlık yeri olan Svalbard’ı dolaşırken ve Maggie Shipstead, götürenler Şili’den insanlar Atacama Çölü, Antarktika dışında gezegendeki en kurak yer. Bu tür yerlerde olmak, kişinin fiziksel benliğinin bilincine varması anlamı gelir – Shipstead’in yazdığı gibi, Atacama’nın sıcak içindeki hava “tadabileceğim kadar tozlu” – ama aynı zamanda hayal gücünün ne kadar aşırı aktif hale geldiği, toplam konfor ve canavarlar icat içerdiği. Yoğun, ışıksız bir gökyüzünün altında bir kar fırtınasına sahip olması Soomro, Svalbard avcılarının bir öncekinin, içlerinden biri gizemli bir şekilde kendini okyanusa attığında kullandığı “Arktik çağrılar” ifadesini alması.
Bu kadar çok şeye bu kadar kolay elde edilebildiği, çoğumuzun musluğunu götürebildiğimiz canımız istediğimizde su ile ödüllendirilebildiği bir çağda; bir taşıma ile yemek, eğlence, ulaşım siparişi verebildiğimizde; En canlı korkularımız bazen gerçek olmaktan çok varoluşsal hissettirdiğinde, temel düşüncelerimize meydan okumak ne kadar etkileyici – hareketli ve etkisizleştirici -? Seyahatin yaptığı da budur: Bize insan hatası ne kadar kırılgan, ne kadar harika olduğunu hatırlatır.
Kredi Kredi…
T’nin Seyahat Sorunu
Üç yazar, dünyanın en kurak, en karanlık ve en ürkütücü yerlerine yolculuklarla uç noktalara gidiyor.
– merhaba kedicikler :İçinde japonya , kedilere saygı duyar, tapılır ve bazen gerçek şeytanlar olarak görülür. Efsanevi güçlerinin kökeninde ne var?
– Görünür Karanlık :Güneş kaybolduktan sonra Svalbard, Norveç, insan kutup gecesinde garip şeyler görmeye başlar.
– tozdan toz :Ne bir yol gezisi Şili’nin Atacama Çölü– dünyanın en kurak yerlerinden biri – yaşam ve ölüm hakkında bilgi veriyor.