1950'lerde ve 60'larda zirvesinde olan kuru salgını, Papua Yeni Gine'nin yerli halkını neredeyse yok ediyordu.
1930'lara kadar hiçbir yabancı, Papua Yeni Gine'nin öncü halkının varlığından bile haberdar değildi. Dünyanın en geç keşfedilen bölgelerinden birinde, yıllarca bağımsız yaşamış ve kimsenin bilmediği gelenekleri olan kendine özgü bir kültür geliştirmişlerdi. Bu geleneklerden biri, ‘kuru’ denilen yaygın bir hastalığa yol açan ritüel olan yamyamlıktı.
Avustralyalı altın arayıcıları, Papua Yeni Gine'nin doğu yaylalarında yaşayan yerli halkla temasa geçen ilk yabancılardı. Altın arayıcıları kısa süre sonra bölgede devriye gezen araştırmacılar ve memurlar tarafından takip edildi. Ancak Fore kabilesinin yamyamlığının korkunç sonuçlarıyla birlikte gün ışığına çıkması 20 yıldan fazla zaman alacaktı.
Fore kabilesi için, yamyamlık bir aşk ve keder eylemiydi. Çünkü onlar ölen sevdiklerinin cesetlerini yediler. Ancak niyetlerine rağmen, bu ritüel dünyadaki diğer birçok insan grubu tarafından korkuyla karşılandı. Ve bu uygulamanın sonrası da bir o kadar korkunçtu.
Fore kabilesi insanlarının, ölü insanları tüketmesi doğrudan ‘kuru’nun yayılmasına yol açtı. "Gülen ölüm" olarak da bilinen kuru, kurbanların duygularının, uzuvlarının ve bedensel işlevlerinin kontrolünü kaybetmelerine neden olan ölümcül bir beyin hastalığıdır.
Rahatsız edici bir şekilde, birçok kurban kontrol edilemeyen kahkaha krizlerinden muzdariptir ve hastalığın ilk belirtilerini gösterdikten sonra bir yıldan kısa bir süre sonra ölürler.
1950'lerde zirvesinde olan kuru, kabilenin her yıl yüzde ikisini yok ediyordu. Araştırmacılar büyük bir sorun olduğunu fark etseler de, ilk başta gülme ölümü salgınına neyin sebep olduğu hakkında hiçbir fikirleri yoktu. Ancak çok geçmeden herkes korkunç gerçeği öğrendi.
Bir tıp araştırmacısı Fore felsefesini şöyle açıklamıştır: “Eğer ceset gömüldüyse solucanlar tarafından yenirdi; bir platform üzerine yerleştirilmişse kurtçuklar tarafından yenirdi; Fore halkı, cesedin solucanlar ve böcekler tarafından değil, ölenleri seven insanlar tarafından yenmesinin çok daha iyi olduğuna inanıyordu.
Kişinin vücudunu yemekle görevlendirilenler genellikle kadınlardı - çünkü vücutlarının “tehlikeli” bir ruhu barındırabileceği düşünülüyordu. Safra kesesi dışında vücuttaki neredeyse her “et” parçasını ve organı yerlerdi. En önemlisi, buna beyin de dahildi. Bununla birlikte, kadınlar bazen cesetlerden küçük çocuklarına “atıştırmalıklar” yaparlardı. Dolayısıyla kurudan en çok kadın ve çocuklar etkilenmiştir.” diyor.
Antropolog Shirley Lindenbaum ve o zamanki kocası Robert Glasse, 1961'de ilk özel kuru çalışmasına katılan bilim adamları arasındaydı. Köyden köye seyahat ederek hastalığın olası nedenlerini incelediler. Bulaşanları eledikten sonra, hastalığın genetik olmadığını da anladılar çünkü aynı genetik gruplardan ziyade aynı sosyal gruplardaki kadınları ve çocukları etkiliyordu bu hastalık.
Avustralya'daki Curtin Üniversitesi'nde hastalığı inceleyen tıp araştırmacısı Michael Alpers'a göre, son ‘kuru’ kurbanı 2009'da öldü ve 2012'de Fore kabilesi insanları arasında salgın resmen sona erdi.
Kaynak: https://allthatsinteresting.com/kuru