Bir zamanlar roller tersine dönmüştü.
Demokratlar, eğer bir şey varsa, dış müdahaleye şüpheyle yaklaştılar. Pek çok kişi, özellikle partinin liberal ve ilerici kanatlarında, savaşı insanlık dışı, polisliği dünyayı aptallık ve Pentagon’u şişirilmiş olarak gördü. Bize Eugene McCarthy, George McGovern ve Jimmy Carter’ı veren parti, Vietnam’daki başarısızlıkla alçaltılmış, günün emri olarak çatışma yerine işbirliği peşinde koştu.
Öte yandan, Cumhuriyetçiler daha pervasızca şahindiler – ABD askeri güçlerini esnetmeye ve Amerika liderliğindeki bir dünya düzenini desteklemek için güç projelendirmeye istekliydiler. Çoğunlukla, Sovyetlere, Çin’e ya da İslam Devleti’ne Kore’de, Vietnam’da, Orta Doğu’da ya da başka bir yerde bir santim bile verirseniz, domino taşlarının devrilmeye başlayacağına inanıyorlardı. Güç yoluyla barış mantraydı.
Fikir Yazarı
Nicholas Goldberg
Nicholas Goldberg, başyazı sayfasının editörü olarak 11 yıl görev yaptı ve Op-Ed sayfasının ve Sunday Opinion bölümünün eski bir editörüdür.
Ancak bugün, bu paradigma tepetaklak oluyor.
Bu ayın başlarında, cumhurbaşkanlığına adaylığını açıklaması beklenen Florida Valisi Ron DeSantis, Ukrayna’ya daha fazla desteğin ABD’nin “hayati çıkarı” olmadığını söyledi. Rusya ile Ukrayna arasındaki savaşı sadece bir “bölge anlaşmazlığı” olarak geçiştirdi. Geçen hafta Rusya’nın hatalı olduğunu “açıklığa kavuşturdu”, ancak Amerika’nın müdahalesinin tırmanmasına karşı çıkacağını yineledi.
Yorumları, DeSantis’i şu ya da bu ölçüde, izolasyonist “Önce Amerika” dürtüleri iyi bilinen eski Başkan Trump’la aynı hizaya getiriyor. Trump, Ukrayna hakkında “Bu savaş durmalı ve şimdi durmalı” dedi.
DeSantis ayrıca, Cumhuriyetçilerin Ukrayna’ya yardım için “açık çek” vermeyi kabul etmeyeceğine söz veren yeni Meclis sözcüsü Temsilci Kevin McCarthy (R-Bakersfield) ile aynı çizgide.
Ve yakın tarihli bir konuşmasında Ronald Reagan’dan çok Tom Hayden’a benzeyen Kari Lake (geçen yılki Arizona valisi yarışında kaybeden) gibi pek çok diğer muhafazakar Cumhuriyetçiyle aynı safta yer alıyor: “Gezegen Çılgınlığında yaşıyoruz. Zor kazanılmış Amerikan paramızın yüz milyarlarca doları III. Dünya Savaşı’nı başlatmak için denizaşırı ülkelere gönderiliyor.”
Evet, Cumhuriyet düzeninden bir geri tepme oldu. Örneğin, Senato Azınlık Lideri Mitch McConnell (R-Ky.), Senatör Lindsey Graham (RS.C.) ve eski Birleşmiş Milletler Büyükelçisi ve 2024 başkan adayı Nikki Haley, Ukrayna’ya güçlü yardımı destekleyenler arasında.
Ancak gerçek şu ki, önce Amerika yaklaşımı ilgi görüyor çünkü Demokratların yalnızca %15’i ABD’nin Ukrayna’ya çok fazla yardım yaptığına inanıyor. Pew Araştırma Merkezi.
Bu değişiklikler GOP’ta dalgalanırken, Başkan Biden ve Demokratlar diğer yöne sallanıyorlar: Biden, onlara daha fazla obüs, roket sistemi ve zırh verirken Ukraynalı müttefiklerimizle “ne kadar sürerse sürsün” bağlı kalacağız. araçlar, çünkü Amerika liderliğindeki uluslararası düzenden daha azı tehlikede değil.
Bill Clinton, Jimmy Carter veya Barack Obama’ya değil, Ronald Reagan’a kanallık yapan Biden, Ukrayna’yı otokrasiye karşı demokrasi arasındaki küresel savaşta yalnızca bir cephe olarak tanımlıyor. Rusya’nın Vladimir Putin’i, Çin’in Xi Jinping’i ve müttefikleri tarafından yönetilen baskıcı bir dünyada mı yoksa ABD ve Avrupa’da sahip olduğumuz türden aydınlanmış bir liberal demokraside mi yaşamak istiyorsunuz?
Dış İlişkiler Komitesi başkanı Senatör Robert Menendez’in (DN.J.) belirttiği gibi: “Bugün Rusya ve Ukrayna. Yarın diğer milletler olacak.”
ABD’nin aslında bir savaş vermediği, sadece Ukrayna’daki müttefiklerini silahlandırdığı doğru. Ancak Chicago Küresel İlişkiler Konseyi tarafından yapılan bir ankete göre, liberal Demokrat seçmenler artık dünyanın dört bir yanında harekete geçmeyi bağımsızlardan, ılımlı Demokratlardan veya Cumhuriyetçilerden daha fazla destekliyor. Liberal Demokratların yarısından fazlası, Rusya’nın bir NATO müttefikini işgal etmesi veya Kuzey Kore’nin Güney Kore’yi işgal etmesi veya Çin’in Tayvan’ı işgal etmesi durumunda ABD birliklerinin müdahale için gönderilmesini destekleyecektir.
Peki burada neler oluyor? Kalıcı olacak gerçek bir ideolojik yeniden düzenlemeye mi tanık oluyoruz? Yoksa bu sadece durumsal mı, Putin’in işgali, yaklaşan başkanlık seçimi ve Trump fenomeninin bir kombinasyonunun sonucu mu?
Birkaç uzman bana uzun vadeli bir değişimin başladığını varsaymamam gerektiğini söyledi. Özellikle Trump’ın 2024 yarışındaki yıkıcı varlığı nedeniyle, pek çok siyasi duruş ve jokeylik olduğunu öne sürdüler.
Quincy Devlet Sorumluluğu Enstitüsü başkanı Andrew Bacevich, “Sarkaç sallanıyor, ancak ne kadar sallandığı veya tam olarak hangi yönde sallandığı konusunda netliğe sahip olduğumuzdan emin değilim” dedi.
Bacevich’in pozisyonu, taraflar arasında zaten çok fazla fark olmadığı yönünde. İktidardaki partinin -hangisi olursa olsun- güçlü Amerikan liderliğinin önemini vurgulama eğiliminde olduğunu ve azınlık partisinin genellikle risklere, maliyetlere ve değiş tokuşlara karşı daha fazla hassasiyet gösterdiğini savunuyor.
Dış İlişkiler Konseyi başkanı Richard Haass, gerçek bir yeniden düzenleme gördüğümüzden şüphe ediyor. Pek çok ilerici Demokratın Ukrayna’ya katılımımız konusunda isteksiz olduğunu savunuyor. Ve GOP seçmenlerinin güçlü bir dış politika konusunda giderek daha şüpheci hale geldiği doğru olsa da, bunun uzun süreceğinden emin değil.
“Liderleri, adaylığı almak için söylemeleri gerektiğini düşündüklerini söylüyorlar” dedi. “İlginç soru, Trump sahneden çekildikten sonra izolasyoncu dürtüsüne sahip Trumpizm’in Cumhuriyetçi çevrelerde egemen olup olmayacağı. Yoksa 41’ciliğe ve 43’üncülüğe dönüş olacak mı?”
Haass, Başkan George HW Bush ve oğlunun daha enternasyonalist politikalarına atıfta bulunuyordu. (Irak’ı hatırladın mı?)
Kendi adıma, 2024’te daha az ideoloji, daha az retorik, daha az şaka ve daha fazla pragmatizm görmek istiyorum. Aklı başında bir dünyada, Cumhuriyetçiler ve Demokratlar, bizi yeni bir Soğuk Savaş’a sürüklemeden veya tırmanan bir bataklığa sürüklenmeden, Putin’in haksız saldırganlığına karşı mücadelelerinde Ukrayna halkına yardımcı olacak tutarlı bir politika arayışında bir araya gelirler.
Yine de, Amerikan siyasetinin içler acısı durumu göz önüne alındığında, bu umut etmek için çok fazla.