– Sonsuza dek mutlu –
* * *
Her üç ayda bir, kral tarafından ortak bir konferans düzenlendi ve bu konferansa ülkenin önde gelen yönetiminin tüm kilit isimleri katıldı. En fazla sayıda personelin katıldığı önemli bir devlet konferansıydı.
Toplantıya katılanlar, katılmak için sabahın erken saatlerinden itibaren teker teker gelmeye başladılar. Ve konferans salonuna girdiklerinde, biraz uzakta duran yakışıklı ve uzun boylu genç adama en az bir kez baktılar.
İkisi yirmi küsur yaşlarında genç adamlardı. Ellerinde tuttukları belgeleri okurken kendi aralarında kısa da olsa sohbet ettiler. Biri koyu, diğeri gümüş sarısı saçlıydı ve yan yana durduklarında kafalarındaki canlı renklerin kontrastı göz alıcıydı.
Bir çift kırmızı göz, bugünün toplantı dosyalarını hızla gözden geçirdi, ardından yanındaki mavi gözlü genç adamla konuştu:
“İçerik birkaç gün önce aldığımdan farklı. Bugünkü toplantının gündemi neden bu kadar değişti?”
“Gerçekten. Dün iki kez kontrol etmeliydim.”
Otuzlu yaşlarının ortalarında bir adam konferans salonuna girmek üzereydi ki iki genci gördü ve dönüp onlara yaklaştı. Damian ve Bruno konuşmalarını durdurdular ve onlara doğru yürüyen adamı selamlayarak selamladılar.
Son zamanlarda sosyetedeki bütün genç kadınları harekete geçiren iki genç adama bakarken Robin’in gözlerinde bir miktar merak vardı. Bu iki gencin katıldığı herhangi bir partinin bayanlarla dolup taşacağını söylemek abartı olmazdı.
“Bugün yine gözlem mi yapıyorsun?”
“Evet, Ekselansları.”
Dük Ramis iki yıl önce vefat ettikten sonra yerine varisi Kont Ramis geçti. Yeni Ramis Dükü olan Robin, babasından farklı bir yol izlemiştir. Keskin siyasi kavrayışları babasına göre yetersiz kalsa da, yumuşak huylu karakteriyle siyasette başarılı ve sorunsuz bir şekilde yerleşmesiyle tanındı.
“İçeri girmek yerine neden burada duruyorsun?” (Robin)
“Bütün boş koltuklar dolduğunda içeri gireceğiz. Sadece gözlem yaparken önce oturmanın uygun olduğunu düşünmüyorum.”
Robin, uzun boylu, siyah saçlı genç adamın ona verdiği cevaptan memnun olarak başını salladı. Bu sadece 18 yaşındaki genç, en genç Kont olma onuruna sahip olmasına ve Kral’dan sonra gücü elinde tutan Taran Dükü’nün halefi olmasına rağmen gücünü göstermiyordu. Robin, genç adamın ihtiyatlılığını gerçekten seviyor.
“Taran Dükü’ne çok benziyor ama tam tersi.”
Taran Dükü’nün dünyadaki hiçbir şeyden korkmayan güçlü küstahlığından rahatsız olan insanlar vardı, ama bu insanlar bile hem kibar hem de medeni olan bir sonraki Dük’ten yanaydı.
Her zaman yanında olan platin saçlı genç de arzu edilen bir yetenekti. Küçük yaşlardan itibaren olağanüstü bir zihne sahip olduğu söylendi ve yaşlandıkça insanlar onun da bilgelikle donatıldığını söylediler. Taran Dükü erkenden gençliğe karar verdi ve hatta kraldan ona bir unvan vermesini istedi. Bruno, bir Kont’un üçüncü oğlu olarak dünyaya geldi ve şu anda ağabeyi Kont Matin ile birlikte bir Kont’tu.
Robin, Taran Dükü’nün yeteneği tanıma yeteneğine hayran kaldı ve kendi halkı oldukları için onlara verdiği cesur ödüllere hayret etti.
“Hangi ilginç hikayeyi tartışabilirsiniz?”[1]
Marquis DeKhan sohbete daldı ve bir araya toplanmış olan üç adamı selamladı. Marki iki gence Ramis Dükü kadar memnun bir bakışla baktı. Belki de yaşı ilerlediğinden, ne zaman büyüklere karşı tavırlı gençleri görse çok mutlu oluyordu.
Bir sonraki Dük kendini alçalttığı için diğer insanlar da aynısını yapmak zorunda kaldı. Marki, gençlerin gençlik dolu alınganlıklarını bastırdıklarını ve tavırlarına dikkat ettiklerini çok iyi biliyordu. Hepsi Kont Taran’ın girişimi sayesinde oldu.
“Hatırlıyorum efendim. Matin kısa bir süre önce büyük bir olaya neden oldu.”
Bruno hafifçe yüzünü buruşturdu, endişeli görünüyordu. Yaklaşık bir hafta önce olan bir şeydi ama tanıştığı herkes aynı hikayeyi gündeme getirdi.
“‘Büyük bir olay’ derken, demek istediğin…?”
“Sanırım Ramis Gong bunu henüz duymamıştı. Efendim. Burada Matin, bir Kont’un kızının kafasına kokteyl döktü.”
“Oh hayır, bu büyük bir hata.”
“Yine de bir hata değildi, bu yüzden sosyal çevre çalkalandı. Kasten kafasına döktü ve onu utandırdı.”
Bir hanımefendiye nezaket göstermenin bir beyefendinin erdemi olduğu sosyal çevrede hiç kimse böyle bir şey yapmamıştı; baş belası olsalar bile. Marki, oğlu tarafından olaydan haberdar edildiğinde, bir süre gülmüştü. Midesi ağrıyana kadar en son ne zaman güldüğünü hatırlamıyordu.
Sosyal çevrelerde pek çok insanla tanışırken, ‘ne’ diye düşündüren en az bir kadınla karşılaşmanız kaçınılmazdı. böyle kadınlar var mı?’. Ama yine de buna katlanmak ve görgü kuralları ile nazik olmak zorundaydınız. Büyüdüklerinde öğrendikleri görgü kuralları buydu ve aile adlarına eleştiri getirecek bir şey yapamıyorlardı.
Kont Matin’in başkalarının yapmaya cesaret edemediği bir şeyi yaptığını ve bu konuda cesurca davrandığını öğrenmekten son derece memnun olan pek çok adam vardı. Robin de bu haberi duyunca bir an şaşırdı ama kahkahasını bastırmaya çalışırken ağzı seğirdi.
“İnsanların ilgisi çabuk sönüyor, Efendim. Matin. Ama yine de bir süre kendinize dikkat etmeniz gerekecek.”
“Evet, efendim. İhtiyatlı olacağım.”
Olaydan beri Bruno toplantılara gitmekten kaçınmıştı ama dürüst olmak gerekirse bu bir cezadan çok bir ödül gibi geliyordu. Akşamları dinlenerek geçirdiği birkaç gün fazlasıyla tatmin ediciydi.
“Teselliye gerek yok bence. Bu olay efendim. Zarardan çok faydası olur.”
Marki, beklediğinden farklı bir yöne aktığı için durumu ilgiyle izliyordu.
“İlk başta kamuoyu, Kont’un kızına daha çok sempati duyuyordu. Ancak zaman geçtikçe ona eleştirel bakışlar artmaya başladı.”
“Nasıl olur?”
“Eh, çünkü sosyal çevredeki tüm hanımların kalbini çalan iki beyefendi partilere gitmeyi bıraktı. Hanımların suçluya, namı diğer Kont’un kızına duyduğu kızgınlığın tarif edilemez olduğunu duydum.”
Bruno gözetim altında olduğundan, Damian şimdilik dış seyahat programını ertelemeye karar verdi. İkisi sosyal çevredeki partilerden kaybolurken, partiye katılanların sayısı da önemli ölçüde düştü. Ve neredeyse sadece kızlardı.
Katılımcıların sayısı, bir partinin başarısına katkıda bulunan önemli bir faktördü. Özellikle bayanların çok olduğu partilerde gelen erkek sayısı her zaman bayanlarla orantılıydı. Bu olay, parti organizatörlerinin Bruno ve Damian’ın değerini anlamalarına yol açmıştı.
Zaten iki gence giden bir sürü davet vardı ama şimdi neredeyse akın akın geliyordu. Önceden, Damian’a yapılan davetler ezici bir çoğunlukla daha fazlaydı, ama şimdi neredeyse aynıydı. Bruno’nun popülaritesi hızla artmıştı. Şimdi, insanlar ‘Kont Matin’ derken, Bruno’nun Matin ailesinin gerçek efendisi olan ağabeyini değil, Bruno’yu kastediyorlardı.
Bruno’nun eylemleri eleştirilmeyi hak ediyordu. Ancak Bruno’nun Kont’un kızından bizzat özür dilemeye gitmesi ve insanların hiçbir şey olmamış gibi partilerde boy göstermesini beklemesine rağmen aradan bir hafta geçmesine rağmen kendini göstermeyerek düşündüğünü ifade etmesiyle Bruno’ya yönelik eleştiriler gücünü yitirdi.
Bruno, hiç şüphesiz Taran Dükü’nün yerini alacak olan Damian’ın bir arkadaşı ve yakın yardımcısıydı. İnsanların gözünde Bruno’nun geleceği umut vericiydi. Genç olmasına rağmen, önemli güce sahip olanlarla karşılaştırılabilir bir konumdaydı.
İktidardakilerin alçakgönüllülüğü, olumlu izlenimler uyandıran bir şeydi. Bruno’ya yönelik olumlu bakışlar arttıkça, onu eleştiren insanlar sözlerine dikkat ettiler. Hiç kimse, gelecekteki güçlerle asla ilişki kuramayacak bir düşman olmak için bir sebep sunmak istemedi.
“Bunu neden yaptı?”
Robin, Bruno’ya olayın ayrıntılarını sormak istedi ama dürtüsünü bastırdı. Durum hakkında soru sormak, Kont’un kızı hakkında dedikodu yapmak olurdu ve halka göre, bir bayan hakkında dedikodu yapmak, birine alkol dökmekten daha kaba bir davranıştı.
‘Bunu yapan başkası olsaydı, sosyal çevreye gömülürdü.’
Ancak Marquis DeKhan’a göre, Bruno gömülmek yerine, azalmayan bir popülariteyle övünüyordu. Robin, Bruno’nun popülaritesini hiçbir zaman anlamamıştı. Bruno’nun bir hanımın kafasına alkol döktüğünü duyunca şaşırdı ama şok olmadı. Ona göre, Bruno’nun yapması çok olası bir şeydi.
Sosyal çevrede, Bruno başlangıçta genç bayanlara kaba davranmasıyla ünlüydü. Daha yaşlı soylu kadınlara karşı nazik ve görgülüydü ama ona kadın olarak yaklaşan hanımlara sert sözler söylemesi yaygındı ve ondan dansa davet edecek kadar cesur olan kızlar için onları geri çevirdi. yüzleri.
Yaşlı soylu kadınlar ona kibar bir genç adam dediler ve memnun oldular, genç hanımlar ise partilerde Bruno’nun her hareketini izlediler ve kendi aralarında mutlu bir şekilde kıkırdadılar.
Şimdi, Bruno tarafından dans için reddedilmek bir aşağılama bile değildi. Bruno pek konuşmamasıyla tanınırdı ama bir dans talebini reddederken normalden daha uzun konuşurdu, bu yüzden bunu duymak isteyen kızlar ondan sürekli dans etmesini isterdi. Bu sayede Bruno ölesiye sinirlendi.
Robin basitçe anlayamadı, bu yüzden yakın zamanda çıkış yapan kadın akrabasına popülaritesinin nedenini sordu.
[Demek istediğim, herkese karşı oldukça kaba. İster bir Marki’nin kızı, ister bir Baron’un kızı, Efendim için aynıdırlar. Matin Ne kadar tatlı biliyor musunuz efendim? Matin sinirlendiğinde bakar mı?]
Robin, kadın akrabasının onun kızarmış yanaklarını hülyalı bir ifadeyle okşamasını izlerken, bir kadının aklını asla tam olarak anlayamayacağını düşündü.
Robin, Bruno’nun popülaritesi olan sırla meşgulken, Marquis DeKhan açgözlülükle Damian’a baktı.
“Molly için mükemmel bir ortak olacak.”
Marquis DeKhan, Damian’ı müstakbel damadı olarak gerçekten arzuluyordu. Bir sonraki Dük statüsü kesinlikle bunun bir parçasıydı, ancak ister karakterinde ister yeteneğinde olsun, istenmeyen bir taraf yoktu. Damian ile karşılaştırıldığında, diğer tüm erkekler ölü odundu.
Kızı Molly on üç yaşındaydı. Beş yıllık bir yaş farkı kesinlikle arzu edilirdi. Ancak Molly henüz sosyal çıkışını yapmamıştı. Damian’ın müstakbel damadı olması yüzünden salyaları akan pek çok kişi vardı. Marki, birkaç yıl içinde birinin baskın yapması konusunda endişeliydi, bu yüzden Molly’nin sosyal çıkışını biraz daha erkene almayı düşünüyordu.
Ramis Dükü ve Marquis DeKhan’ın yan taraftaki mahcup gençlerle dostça sohbet etmeleri, birbiri ardına konferans salonuna girerken insanların bakışlarını üzerine çekti. Tekrar tekrar baktıklarında, gözleri o ya da bu şekilde o konuşmaya dahil olma arzusuyla doldu.