Bütün ırklar birbirine karıştı.
Ari Irk Teorisine göre, Kavimler Göçü ırkları harmanladı. Evrim teorisini doğrularcasına ırklar, bulundukları coğrafyada şekillendi. Din ve dil kökeni gen haritalarını çeşitlendirdi.
Romanların göçü 4. yüzyılda başladı. Göçleri bile kavimlerle olmadı. Anavatanlarında kast sisteminin en altında bile yer bulamadılar. Hizmetkarların kölesi bile olamayacaklardı.
Anavatanları Kuzey Hindistan-Pakistan topraklarından edindikleri biyolojik ve fiziksel kabiliyetlerini, evrim teorisini çürütürcesine hiç kaybetmediler, kaybetme imkânı verilmedi. Dinleri, göç ettikleri toprakların dini, dilleri ise o toprakların dil kökü olan İndo-Aryan’dı. Irkları karışmadı, karıştırılmadı. Irkları genetik saflık ile övünen ırkçılardan daha saftı.
Türkçe ’de fakir, miskin; Almanca ’da cüzzamlılar için kullanılan dokunulmazlar, İngilizce- İspanyolca gibi batı dillerinde ise Kıpti (Gypsy) halkı olarak kabul edildiler.
Ana dillerinde “Rom” insanoğlu anlamına gelirken kendilerine “Roman” ben insanım dediler.
Ama kimse ben insanım haykırışını kabul etmedi. Osmanlı’da Müslüman halk olarak kabul edilirlerken ölüm cezası almış Romanlar, Müslümanlar gibi asılarak değil gayrimüslim gibi kafası kesilerek öldürüldü. İmparatorluk’ta tek alabilecekleri memurluk cellatlıktı.
Kendi vatanlarında Hindu tanrısına adanmış bir kurbanı yediler ve lanetlendiler. Kirli işler yapmak ile cezalandırıldılar, cezayı verenler ise kanalizasyon akan Ganj Nehri’nde temizlendi. İsa çarmıha gerilirken eline çakılan çivileri çingene bir usta yaptı ve Tanrı çingeneleri lanetledi, çarmıha gerenlerin soyu ise tertemiz aramıza geldi.
Avrupa’da bir av hayvanı gibi öldürülmeleri serbestti. İngiltere’de en çok idam cezası alan ırk, Almanya’da ise Nazi kamplarında soykırıma uğrayanlardı. Hiç soykırım denmedi, anılarına Oscar’lı filmler yapılmadı.
Göçebe hayatlarından yerleşik düzene geçmeye ve toplumdan uzak varoşlarda yaşamaya zorlandı. Avrupa’dan Amerika’ya göç sırasında mahkumlar ve fahişeler arasında Roman olarak doğmak suçu(!) işlediğinden Amerika kıtasına sürüldü.
Tuna boylarından Cumhuriyet’e iskanlı muhacir göçü akarken; 2510 sayılı kanun “göçebe çingeneler Türkiye’ye ‘muhacir’ kabul edilmez.” dedi.
Ayrımcılığa, ötekileştirmeye ve nefrete maruz kaldılar. Fanus içinde yaşadılar. DNA’ları hiç bozulmadı. Adetlerini her zaman korudular. Devlet kurmadılar, bayrakları olmadı, dünya savaşları çıkarmadılar, nükleer teknolojide parmakları hiç olmadı ya da, ekolojik dengeyi bozmadılar. Küresel ısınmada hiç payları olmadı.
Bütün siyasi ideolojiler içinde yaşadılar, hepsinden inert madde olarak çıktılar. Atalarının heykellerini yapmadılar. Ölülerinin yaşayanlarda hüküm sürmesine izin vermediler. Dilleri okur yazar olamayan bir halkın dili olduğu için onu yazıya dökmediler. Renkleri farklıydı ve esmerlik bazı dinlerde günahtı, asil ırk insan çocuklarının semirmesi için çingenelerle korkutulması gerekirdi.
Gölgede herkesin yeri vardı ama Romanların yoktu.
Şimdi bütün ileri demokrasiler, kitaplı kitapsız dinler, sosyolojik düzenler, medeniyetler ve İnsan Hakları Evrensel Beyannamesi, “ben insanım” diyen âdemoğlu Romanlardan gasp ettiğiniz haklarını verin.
“Tanrı yeryüzüne geldiği zaman çingenelerle anlaşamaz ve bir sonraki uçakla geri döner. Bu benim hatam değil…”*
*Perhan