Fotoğraf Üzerine Görüşler…
Rutin hayat döngüsü içerisinde nefes alma boşluklarım olarak görüyorum fotoğraf çektiğim zamanları. Fotoğraf, benim için kendimi ifade etmek için “bir yol”. Yaşama tutunmak için “bir araç”. Mutlu olmak için “bir neden”. Mümkün olsa yirmi dört saatimi fotoğraf için harcarım dedirtecek “bir tutku”.
Daha yukarıdan bir yerlerden bakarsak, fotoğrafın sac ayağı gibi birbirinden ayrılmayan üç boyutu var aslında: “Teknik”, “Estetik” ve “Anlatım”.
“Teknik” boyut; optik kurallar ve ışık ile başlayıp, enstantane, diyafram, ISO ve fotoğraf makinasının çalışma prensipleri ile devam ediyor.
“Estetik” boyut, kompozisyon kuralları ile şekilleniyor. Ancak, kişinin kendi iç dünyasından gelen, dünya görüşü, yaratıcılığı ve tanrı vergisi bir yeteneği de içinde barındırıyor.
“Anlatım” boyutu, kişinin fotoğraf ile söylemek istediği, göstermek istediği, anlatmak istediği şeyleri ne ölçüde ifade edebildiğini içeriyor.
Bu üç boyuttan “teknik” boyutun eğitimlerle öğrenilebilir olması, “estetik” boyutun kısmen öğrenilebilir ama kısmen kişinin kendi iç dünyasından gelmesi, “anlatım” boyutunun ise öğretilemeyen, kişinin hayat görüşü ve söyleyecek bir şeylerinin varlığı ile ilgili olması fotoğraf sanatını benim için cazip kılıyor. Çünkü dünya görüşüm, düşüncelerim ve hayatla ilgili olarak anlatmak istediklerimi, estetik ve teknik boyutlarla besleyerek fotoğraf ile ifade ettiğime inanıyorum.
Diğer tüm sanat dallarında olduğu gibi nihai eserin biricik ve tatmin edici olmasının önemli olduğuna inanıyorum. Nihai esere ulaşma sürecinde gerektiğinde kurgusal çalışmanın, deneysel ve kreatif tekniklerin, çekim sonrası fotoğraf düzenlemelerinin tamamen sanatçının tercihi, tekniği ve ortaya koymak istediği tarzı ile ilgili olduğunu düşünüyorum. Elbette, belgesel fotoğraf gibi özel bir tarzın, “doğrudan fotoğrafı” gerektirdiğini göz ardı etmiyor ve bu alanda yol almak isteyen arkadaşların fotoğraflarını beğenerek izliyorum.
Renkli fotoğraflarımda çoğunlukla insan-mekan ilişkisini anlatmayı, kadrajımın kahramanları ile burun buruna olmayı, onların duygularını hissederek estetik kaygılarla fotoğrafa yansıtmayı seviyorum. Siyah beyaz fotoğraflarımda ise, grafik ögeler içinde insanın varlığını minimal bir yaklaşım içerisinde aktarmaya çalışıyorum.