Zonguldaklı gazeteci Cevdet Akgün 10 Ocak Çalışan Gazeteciler Günü nedeniyle sosyal medya hesabında yaşamından kesitler yazdı
Yıl 1979 lise bir öğrencisi iken başladığım ilk ve tek mesleğim olan gazetecilikte 42 yıl oldu. 39 yıllık resmî sigortalı geçti bu yıllarım. Haber, Hür-Yurt, Tercüman, Bulvar, Türkiye ve profesyonelliğe geçiş 1984 Milliyet. Sonra Hürriyet ve emeklilik. Sonra bizim aile gazetemiz ki -İnternet gazeteciliği devam ediyor- Adalet. Ve şimdiki Halkın Sesi.
Mesleğe başladığım günden bu güne kadar önümün kesilmesine kalkan olan yolumun açılmasında büyük destek veren ilk başta merhum H. Ertuğrul Emral, Taner Atilla, Ertan Ünal, Mustafa Eşmen başta olmak üzere Ayşe Durukan ve en büyük destekçim Ağabeyim Muhammet Akgün’e minnet borçluyum.
Zonguldak’ta ilk ve tek mesleği basın emekçisi olarak emekli olma Şeref’ine erişen kişi olarak bu güne kadar benimle çalışan tüm arkadaş, kardeşlerime, hızlı dönemlerimiz de ki rakip arkadaşlarıma da minnet borçluyum.
Bu meslek bencil insan mesleği değil aslında.
Takım oyunudur.
Ancak; her daim hançerlenirsiniz.
Hem de ekmek verdikleriniz tarafından. 42 yılda o kadar kahpe ve kalleş hançeri var ki sırtımda. O ayrı bir kitap konusu.
1983’te Tercüman’da Armutçuk grizu faciası ile ulusal medya ayağı başladı. Milliyet’te Fenerbahçeli futbolcuları Üzülmez’de maden ocağı başında fotoğraf çekilmesi haberi -o dönemde Fenerbahçe teknik direktörü Yugoslavdı- vatana ihanetten dava açıldı. Hürriyet’li yıllarda sel felaketleri, grizu faciaları, büyük madenci yürüyüşü, Avrasya feribotunun kaçırılışı ve büyük Marmara depremi ve dünyaya ilk duyuran canlı yaşadığım Düzce depremi.
Büyük olaylardaki mücadele, haber atlatma ve de uyku, açlığa dayanıklıyım bunu en iyi Taner Atilla Ağabeyim ile Mustafa Eşmen Ağabeyim bilir. 1986’da Bartın’da yapılan ara seçimde -Milliyet muhabiri iken- Köksal Toptan’ın milletvekili seçileceğini anketlerimiz de bilmemiz gibi yüzlerce binlerce olay yaşadık mesleğimiz de. Geçmiş geçmişte kalıyor maalesef. Ne kazandın, Servet’in ne diyorlar. Ölçü değişti. Dün açlıktan ölenler bugün akıl verir oldu.
Benim fakirlik hikayem yok o yüzden anlatamam. Kaybettiğim gazetecilik refleksini tekrar bana kazandıran Artı Tv ekibi ve tabi ki; Nazım Alpman Ağabeyime bu işleri başıma musallat eden Ali Ayanoğlu’na ve de Mustafa Özdemir kardeşime çok teşekkür ediyorum. İyi ki vardınız.