Davalı şirket avukatı ise şikayet üzerine yapılan araştırma neticesinde mağazalara sevk edilen ürünler arasına davacının kendisine hazırladığı tatlı, pasta ve bununla ilgili malzemeler ile güllaç ve ekmeklerin ücretini ödemeden ürünleri gizlice çıkarıp evine bıraktırdığının tespit edildiğini iddia etti.
İşçiye kıdem ve ihbar tazminatı ödenmesi gerektiğine hükmeden Mahkeme, davanın kısmen kabulüne hükmetti. Dinlenen davacı tanıklarınca işyerine giriş ve çıkışlarda güvenlik görevlilerinin arama yaptığını ve içeriden malzeme çıkarmanın mümkün olmadığının ifade edildiğini, dosyada bu hususta başkaca delil bulunmadığından davalı işverenin davacının iş sözleşmesinin haklı nedenle feshedildiğine dair iddiasını ispatlayamadığı gerekçesiyle, kıdem ve ihbar tazminatı alacağı ile (hafta tatili alacağı dışında) diğer taleplerin kısmen kabulüne karar verildi.
Davalı avukatı, mahkemenin kararına karşı, istinaf başvurusunda bulundu. Bölge Adliye Mahkemesi, davacı ve arkadaşlarının her ne kadar bir kısım belgeleri baskıyla imzaladıkları ileri sürülmüş olsa da , iş yerinden malzemeleri sipariş teslim edecek gibi dışarı çıkardıkları ve evlerine götürdüklerini savunma yazılarında söylediklerine dikkat çekti.
İş Mahkemesi’nin kararının ortadan kaldırılmasına hükmeden Bölge Adliye Mahkemesi, davanın kısmen kabulü ile kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin reddine karar verdi. Kararı, davacı temyiz edince devreye Yargıtay 9. Hukuk Dairesi girdi. 4857 sayılı İş Kanunu’nun 25. maddesinin II. bendinde, ahlak ve iyi niyet kurallarına uymayan hallerin sıralandığına dikkat çekilen Yargıtay kararında; yasadaki hallerin sınırlı sayıda olmayıp, genel olarak işçinin sadakat borcuna aykırılık oluşturan söz ve davranışları işverene fesih imkanı tanıdığı hatırlatıldı.