Osmanlı Meclis-i Mebusanı’nın, İstanbul’un işgali nedeniyle 18 Mart 1920 günü faaliyetlerini durdurmasının ardından Mustafa Kemal Paşa ve Heyet-i Temsiliye üyeleri, Ankara’da ulusun kendi iradesini ortaya koyacağı, olağanüstü yetkilere sahip yeni bir meclis oluşturmak üzere tarihsel bir çabaya giriştiler. Kurulacak meclis, kapatılan Meclis-i Mebusan’ın devamı niteliğinde olmadığı için buna yeni bir isim verilmesi düşünülmüştü. Mustafa Kemal, “Müessisan Meclisi” (Kurucu Meclis) adını önerdiyse de, tartışmaların ardından Türkiye Büyük Millet Meclisi adı benimsendi. Milli iradeyi temsil eden Türkiye Büyük Millet Meclisi, 23 Nisan 1920 Cuma günü Hacı Bayram Camii’nde kılınan namazın ardından dualarla açıldı. Meclis’e, en yaşlı üye sıfatıyla Sinop Milletvekili Şerif Bey başkanlık ediyordu. Meclis-i Mebusan’ın bazı üyeleriyle, vilayet ve livalardan gelen toplam 337 temsilcinin oluşturduğu Türkiye Büyük Millet Meclisi, olağanüstü şartlar altında çalışan bir meclisti. Yasama ve yürütme yetkilerini elinde bulunduran Meclis hem Milli Mücadele için bir komuta merkezi işlevi görüyor, hem de çıkardığı yasalarla Yeni Türkiye’nin siyasi ve sosyal temellerini atıyordu. Ama en önemlisi, Mustafa Kemal’in açılıştan bir gün sonra yaptığı konuşmada söylediği gibi, milli egemenlik ilkesinin vücut bulmasını sağlamasıydı: Bütün cihan bilmelidir ki artık bu devletin ve bu milletin başında hiçbir kuvvet yoktur, hiçbir makam yoktur. Yalnız bir kuvvet vardır. O da milli egemenliktir. Yalnız bir makam vardır. O da milletin kalbi, vicdanı ve mevcudiyetidir.