Kitaba gelince, surukleyici bir dili var, diger Elif Safak'in kitaplarinda oldugu gibi. Bu kitabi Assos-Istanbul donus yolunda okumaya basladim, arkadasimin kitabiydi, tatilde o okudu, bitince benim de kitabim bitmisti, hemen bu kitabi okumaya basladim. Kitap o kadar surukleyiciydi ki, neredeyse cok uyuz bir yol arkadasina donustum, arkadasim soru sorarsa cevap veriyorum, geri kalan zamanlarda sadece kitap okuyorum. Istanbul'da inecegim yere yaklasinca, 7 sayfam kalmisti, o son sayfalari nasil okudum bilmiyorum.
Kitap biraz Bit Palas, biraz Baba ve Pic tadinda...Farkli karakterler, farkli yerler, farkli sorgulamalar ve aidiyet...Kitabin kurgusu cok iyi olmakla birlikte, kitaptaki karakterlerin anlatimi da oldukca basarili.
Kitabi okurken bir Pembe'ye uzuldum, bir Cemile'ye...Bazen onlari anlamaya calistim..Aradan o kadar zaman gecti ve hala aklima Cemile gelir ve uzulurum:(
Kitap kurgusu, karakteleriyle guzel, klasik bir Elif Safak kitabi. Ben keyif aldim.
Ve son cumle kitaptan, icimi acitan....
"En cok incittiklerimiz aslinda en cok sevdiklerimiz...".