Rol almış olduğu ilk film 1966 yapımı ‘Ölüm Tarlası’ydı.
Adı, Yaşar Kemal’in senaristliğini yazdığı, Atıf Yılmaz’ın yönettiği filmin afişinde yer almamıştı.
Keza gene Atıf Yılmaz’ın yönettiği ‘Ah Güzel İstanbul’ ve ‘Balatlı Arif’in afişinde de öyleki.
Afişinde adının yer almış olduğu ilk film, Parlak zeka Ökten’in yönettiği ‘Çöpçüler Kralı’ydı. Bu sırada kariyerinin 11’inci yılındaydı.
Günün sonunda beyaz perde, tiyatro ve TV yapımlarıyla mesleğinin elit isimlerinden biri.
Erdal Özyağcılar…
Canlandırdığı kişiliklerle rol almış olduğu yapımlara katma kıymet katan Erdal Özyağcılar, ‘Aynasız Haluk’ta ‘Yücel Amir’ için kamera karşısına geçti.
Tolgahan Sayışman’ın ilk yapımcılık emek harcaması olan filmi Bülent İşbilen yönetti.
Tolgahan Sayışman, Erdal Özyağcılar, Idrak Eke, Sarp Bozkurt ve Öznur Serçeler’in başrollerini paylaşmış olduğu polisiye – güldürü türündeki ‘Aynasız Haluk’un senaristliğini Makbule Kosif ile Gülsev Karagöz yazdı.
Erdal Özyağcılar, konuk olduğu Habertürk HT Stüdyo’da ‘Aynasız Haluk’un kendisi için niçin hususi bir proje olduğundan, 50’nci sanat yılı kutlama teklifini kabul etmeme nedenine kadar birçok mevzuda açıklamada bulunmuş oldu.
Yeni filminiz ‘Aynasız Haluk’, sizi hangi yönleriyle etkiledi?
‘Aynasız Haluk’un ek olarak şu şekilde bir özelliği var; Tolgahan Sayışman’ın medya hayatına girmesi, ilk yapımcılığı, ilk filmi. Biz onunla bundan ortalama 14 yıl ilkin bir yazgı birliği yaptık. ‘Elveda Rumeli’ dizisini çektik, üç yıl beraberdik. Bayağı bir ağabey – kardeş hatta baba – oğul şeklinde bir ilişkimiz de oldu. Oldukca efendidir ve kıymetli bir arkadaştır. İyi ki ‘Elveda Rumeli’ ile bu dünyaya adım attı. Güzel de oldu. Birikimleriyle bu şekilde bir yapım şirketi açarak medya hayatına girmiş olduğu için de kutlanacak bir şeydi.
Senaryoya ne olursa olsun katkınızın bulunduğunu düşünüyorum. Öyleki mi?
Senarist arkadaşlarla birazcık üstünde çalıştık doğal. Olmuştur herhalde. Hep birlikte bu şekilde bir yola çıktık, güzel de bir iş oldu. Teknik anlamda da prodüksiyonumuz oldukca iyiydi. Son olarak teknolojiye haiz kameralarla çekim yapılmış oldu. Renk kalitesi oldukca iyi, şu demek oluyor ki dünyanın her yerinde kolaylıkla oynayabilecek bir film oldu. Güzel oldu.
‘Yücel Amir’ karakterinizden söz eder misiniz?
Filmi Antalya’da çektik fakat benim İstanbul’da da sahnelerim vardı. Evet, ‘Yücel Amir’i oynuyorum. Birazcık sinirli ve gerginim. Zira bunlar devamlı kendi başlarına buyruklar fakat iyi polisler. ‘Haluk’a oldukca kızıyorum fakat o kadar da seviyorum. Onun yeri bende başka. ‘Sarp’ birazcık saf. Ben de ona göz kulak olsun diye vermişim fakat o da saf çıkıyor. O vakaları derleyip toparlamak bana düşüyor. Ben de ne kadar onların yakınında olabilirim? En sonunda operasyona ben de katılıyorum. Orada “tebdili giyim yapalım” diyorum. Arap giysileri giyiyoruz. Ben doğal yüzümü silecek zaman olmadığı için bir de ses bantları var, o Arap giysisiyle, “şunu şu şekilde yap, bunu bu şekilde yap” diyorum. Yaptıklarım olmuyor, terslikler oluyor. Orada bana ilişkin bu şekilde bir sahne açıldı. O da oldukca güzel olmuş. Neticede, klasik anlamda uyuşturucu baronları yakalanıyor. Hikâyemizin mevzusu bu. Fakat burada bir vaka daha var, o da ilgi çekici bir vaka. Benim yanımda çalışan ‘Haluk’, bayağı kendini salıvermiş, bir evlilik yapmış, kızı var, yiyecek yemeyi oldukca seviyor. Daha doğrusu birazcık da kahrederek mi yiyor? Her neyse. Şişmanlamış bu şekilde bir adam. Operasyonu yapmamız için Antalya’ya gitmemiz gerekiyor. Orada da sunucu var, bakıyoruz, buna benziyor birazcık fakat sakal var, göbek var. “Ne yapacağız?” deniyor. Tv yıldızının bir menajeri var. Idrak oynuyor, o da oldukca güzel bir karakter çizdi. Biz o sürekli sandviç yiyen herifin kıllarını söküyoruz, zayıflatma korsesi takıyoruz, sakalını kesiyoruz. Biz onu o şekilde kullanıyoruz. Diğer adamı da yanımıza alıyoruz ve diyoruz ki; “Senin yerine o çıkacak.” Bu şekilde bir yer değişiklik yapma esprisi var. Orada da Tolga iki değişik karakteri oldukca güzel oynadı. Ve biz bu şekilde operasyona gidiyoruz.
‘Aynasız Haluk’un seyircilerde iyi mi bir izlenim oluşturmasını umuyorsunuz?
Vallahi ‘Aynasız Haluk’ kendi içinde esprisi olan bir film. Kendi polis dünyası içinde bir polisi başka bir polis haline sokma durumu ilgi çekebilir. Bir operasyon var, kendi polis kimlikleri, amirleriyle olan ilişkileri, kendi hususi hayatları var. Tolga, ikinciyi de çekmek istiyor, oraya da çengeller atıldı. Kendi içinde draması olan bir polisiye – güldürü filmi. Temiz ve teknik anlamda oldukca iyi çekilmiş bir film. Resimler ve ritmi oldukca iyi. Yönetmenimiz Bülent oldukca iyiydi. O ritmi oldukca güzel elde etti. Bu şekilde filmler çekilmeli.
Siz ilk filminizi 1966’da çektiniz değil mi?
Evet, ‘Ölüm Tarlası’.
1966’dan 2022’ye kadar geçen zamanda şu demek oluyor ki 56 yıl içinde yaptıklarınız sizi doygunluk ediyor mu? Yoksa “keşke şunları da yapsaydım” diyor musunuz?
Her işimden oldukça doygunluk oldum. Keşkelerim asla olmadı. Zira ben birazcık kadere inanan bir insanım. İşimi oldukca seviyorum. Eğer o olmuşsa, o olmuştur. “Şu şekilde olsaydı, bu şekilde olsaydı” diye eskide kalmayı sevmiyorum. Biz ileriye bakıyoruz, yeni işlere bakıyoruz, mutluyuz.
Kariyerinizin 50’nci yılı için hususi bir kutlama yapılmasını ister miydiniz?
Yok, onu asla sevmem. Fatih Aksoy teklif etti, “Ağabey, gel sana bir 50’nci yıl kutlaması yapalım” dedi. Kabul etmedim.
Niçin, güzel olmaz mıydı?
Sevmiyorum, asla sevmiyorum. Ne gerek var? Ben öyleki bir şeyi sevmiyorum. Öyleki bir simgeleşmeyi sevmiyorum. Bırak insanoğlu kendi kafalarında parmak hesabıyla öğrensinler.
Aslına bakarsanız ‘Duayen’, meslekteki en yaşlı şahıs demek değil midir?
Vallahi, ‘duayen’ bence bu işin bilimsel niteliği olan yanını da bilen bir insandır. Adam, oyuncu olur fakat belirli bir bilimsel niteliği olan ünvanı olması da lazım. Bir yerde yüksek tiyatro lisanslı hoca, profesör olması lazım ya da doçent. “Yaşlıysan duayensin” diye bir şey yok şu demek oluyor ki. Benim kafamdaki duayenin karşılığı; hem iyi oyuncu, hem yıllarını vermiş, hem de bilimsel niteliği olan bir yanı olacak.
Mesela Haldun Dormen…
O duayen işte. Zira tiyatro kurdu, rejiler yapmış oldu, kitapları var, derslere de giriyor. Tamam, o duayen fakat ben oyuncuyum. Benim aslına bakarsanız Instagram hesabımda da öyleki yazıyor, oyuncuyum.
Niçin sanatçı değil de oyuncu yazıyor?
Oyuncu da sanatçı işte, oyuncuyum ben. Benim sanatçı olup olmadığıma halk karar veriyor. Ben oyuncuyum ve güzel şeyler oynuyorum.
Ortalama yarım yüzyıldır tiyatro yapıyorsunuz. Günümüzdeki tiyatroya ilgiyi iyi mi değerlendirirsiniz? Sizce tiyatroya ilgi niçin artmıştır?
Oldukca iyi. Aslına bakarsanız tiyatro içinde ne olduğu anlamında duran bir şey değil. İnsanı insana özetleyen bir sanat dalı ve gelişiyor doğal. Toplumların kendi içinde yaşadıkları süreç içinde de daha süratli gelişiyor. Gençler tiyatroyu daha değişik ele alıyorlar. Daha oldukca üstünde duruyorlar. Yurtdışına çıkıyorlar, geliyorlar, oyunlar izliyorlar. Sahne üstünde seyircilerle olan o kontakt o denli büyüleyici bir vaka ki beyaz perdede yada dizide bu yok fakat tiyatroda var. Bunun büyüsü oldukca mühim. Bir de doğal Haldun Taner’in söylediği şeklinde “Bizim işimiz iki kalas bir heves”. O da işi tetikleyen bir vaka. Oldukca güzel tiyatro grupları var. Bizim de sekiz senedir bir tiyatromuz var, kızım Zeynep’in kurduğu Tiyatro Martı…Şu anda beşinci prodüksiyonunda, Zeynep’in hem yazdığı hem oynadığı ‘En Güzel Parçam’ adlı bir oyun var. Bir arkadaşı yönetmenliğini yapıyor.
‘Hoş Geldin Boyacı’ adlı oyununuz da büyük ilgi görüyor…
Evet, ‘Hoş Geldin Boyacı’nın dokuzuncu yılı. Oyuna aslına bakarsanız talep vardı fakat şu son iki senedir o seyretme talebi ikiye katlandı. Ben de şuna bağlıyorum, bizim fazla reklamımız olmuyor, gazete reklamları kalktı artık. Fakat bu sekiz yıl içinde sahnemizi, gelip bizim oyunumuzu seyredenler o denli mutlu o denli memnun ayrılmışlar ki onlar, onlara söylemiş, bu yedi – sekiz senenin birikimiyle son iki senede vaka patladı. Oyunun reklamını izleyiciler yapmış oldu.
Oyunu seyredip başkalarına tavsiye eden oldukca kişiyi gördüm.
Kulaktan kulağa fısıldamalar da oldu. Bir de doğal Donald Churchill’in güzel oyunlarından biri. Donald Churchill hem de dizi, film senaristi. Aile ilişkileriyle ilgili komedileri de var. Hâlâ sağ, biz hep “çağıracağız” diyoruz fakat çağıramıyoruz. Bir de korkuyoruz, üç buçuk saatlik şeyi biz daha da aşağıya indirdik. “Benim oyunumu ne hale getirdiniz?” demesin. Neşeli de bir oyun. Aslen bizim burada en oldukca güvendiğimiz Zeynep’in yazdığı ve yönettiği ‘En Güzel Parçam’ oyunu. Kulaktan kulağa bayağı bir ses getirdi. Değişik bir hikâye. Bir kadının suni zekayla aşkını konu alıyor. Fakat hem hanım tarafınca hem adam tarafınca konu alıyor. Dans ediyor, şarkı söylüyor. Oradaki tüm eşyalar konuşuyor. Örnek olarak buzdolabını ben konuşuyorum, kahve makinasını eşim Güzin konuşuyor. Bilgisayar ortamındaki suni zekâyı insanlara sunan üst düzey yöneticiyi de Berna Laçin konuşuyor. Hatta Berna’nın sözleri gülme ve alkış alıyor. Arkadaşları katılıyor, onları ekrana veriyoruz, o dönemin teknolojisi olarak veriyoruz. Danslı, şarkılı, hanımı özetleyen fakat hanımı salt feminist yanıyla değil hanım olarak özetleyen bir oyun. Zeynep, kadının istekleri, gereksinimleri, irade zayıflıkları ve zayıflıklarını özetleyen oldukca güzel bir metin yazdı. Ben aslına bakarsanız Zeynep’in kabiliyetini biliyorum fakat metnine bayıldım. Okan Bayülgen de seyretmiş ve “Zeynep, bunu derhal İngilizce, Fransızca, Almanca’ya çevirttirelim”. Bu dünyanın her yerinde oynar” demiş. Hakikaten öyleki.
Projelendiriyor musunuz?
Şimdi yapılıyor, yollayacağız. Hakikaten öyleki, dünyanın her yerinde oynayabilecek içinde ne olduğu olan bir metin. Oldukca güzel yazdı, metin oldukca sağlam. Zeynep de oldukca güzel oynuyor. Aslına bakarsanız kendisi şu anda 18 senelik Devlet Opera ve Balesi’nde bale eğitmenliği yapıyor, çağdaş dansçı.
Türk sinemasının durumunu iyi mi değerlendirirsiniz? Pandemiden ilkin Türk filmleri yabancı filmlerden daha oldukca izleniyordu. Bu durumun devam edebilmesi için neler yapılmalı?
Gene öyleki. Oldukca güzel filmler çekiliyor. Daha oldukca bizim hikâyelere şu demek oluyor ki Türk hikâyelerine, trajik iskeleti daha sağlam işlere yer verilmesi gerekiyor. Örnek olarak geçen gün bu işleri bilen bir arkadaşla konuşuyorduk, dijitale Disney de giriyormuş şimdi. “Ağabey ben bir şey öğrendim, bunlar burada ucuz emek olduğundan gelmiyorlar. Bunlar hikâye arıyorlar, Anadolu hikâyesi, Mezopotamya hikâyesi arıyorlar” dedi. Aslolan işin altı o.
Anadolu hikâyelerini yabancıların çekmesini / çekecek olmasını iyi mi yorumluyorsunuz?
Çekerlerse çeksinler. Anadolu hikâyesini ne hale getirecek ki? Aslına bakarsanız onlar çarpıcı hikâyeler arıyorlar. İlla bir Türk yapım şirketi tarafınca çekilecek diye bir kaidesi olması imkansız. Onlar da öyleki o kadar da iyi para yatırıyorlar, prodüksiyonları da öyleki. Bir de dünyaya yayılma politikaları var. ‘Deli İbrahim’in yazarı Turan Oflazoğlu ile konuşmuştuk, Osmanlı’da ‘Kösem’ diye bir hikâye var, hem ‘Deli İbrahim’ var orada hem de ‘Cinci Hoca’ var. Bugün tarihe baktığımız vakit devlet idaresine el atmış bir ‘Rasputin’ bir de ‘Cinci Hoca’ var. Orada ‘Kösem’ var. Osmanlı tarihinin ‘Vampirella’sı… Bir oğlunu öldürüyor, bir oğlunu getiriyor. Orada ‘Deli İbrahim’ var, deli mi deha mı olduğu hala belli olmayan bir padişah. Bu tarihte mevcud bir şey. Bu güzel bir senaryo ile film yada dizi yapılsa alır götürür. Bunun şeklinde şeyler.
Niçin asla yapımcılık da yapmayı düşünmediniz?
Asla düşünmedim. O oldukca değişik bir şey, oldukca değişik bir şekil, zor bir iş. Geçen Tolgahan ile konuşuyoruz “ağabey, ne zor işmiş” diyor. “Sen artık işin içine girdin, zor iş falan deme, devam et” dedim. “Devam edeceğim” dedi. Fakat ben yapamam.
“Tüccarlığı yapamam” diyorsunuz…
Hayır, yaparım da bana ek olarak bir prodüktör lazım. Ben ortağı olayım onun fakat o yapsın. Ben, insanlarla konuş, oyuncularla konuş, senaristleri topla… Yapamam.
Ustalık döneminizle ilgili neler hissediyorsunuz?
Ustalık değil, o değişik bir şey. Mustafa Alabora benim oldukca iyi dostumdur. Müjdat Gezen’de hocalık yaparken “sen de gel” diye bana oldukca ısrar etti. Ben orada bu şekilde ders biçiminde haftanın bir günü gitmekten oldukca işin içinde, örnek olarak bir takım çekerken, bir film çekerken orada o arkadaşlara eğer onlar da bana saygı duyarlarsa destek olmak isterim. Ek olarak benim söylediklerim yüzde yüz de doğru olmayabilir.
Fakat sizin ağzınızdan çıkan her söz ya da bir karakteri canlandırma beceriniz bir ders gibidir.
Fakat işte ben orada mutlu oluyorum. Orada pratiğin üzerindesin. Örnek olarak bir çok arkadaşa hep söylerim, “Ne olur bakın, benim birikimimle ilgili bir şeyiniz var ise benim için mesele değil, benim karavanım yirmi dört saat açıktır. Gelin sahnelere birlikte bakalım” derim. Örnek olarak ben o arada ona birikimimle bir şey verdiğim vakit, ben onu dizide seyredip de “vay” dediğimde eğitim olur, pratiği de var. Ben orada seviyorum, orada oldukca var, oldukca oluyor.
Siz kimi / kimleri usta olarak bellediniz?
Her ülkenin kendi tarihinde gerek güzel sanatlar olsun gerek mimari olsun, edebiyat olsun o dönemde uzun yıllara mâl olacak bazı adlar çıkıyor. Örnek olarak bir Yaşar Kemal’imiz var değil mi? Bir Nazım Hikmet’imiz var. Benim dönemimde konservatuvara girdiğim vakit oldukca talihli bir dönemdeydik. Yıldız Kenter sahne hocamızdı. Melih Cevdet Anday Türk Dili ve Edebiyatı dersine giriyordu, Ahmet Kutsi Tecer, Sabahattin Kudret Aksal da ders veriyordu. Haldun Dormen de derslere girerdi. Ben bu şekilde bir eğitim aldım.
Hocalarınızı göz önünde bulundurursak…
O tarihte, Tanrı oraya yazmış seni. “O şekilde şu yaşa kadar olacaksın, konservatuvara gireceksin, bu hocalar olacak”… Bu yazgı midir, nedir? Bir halde şekillenmiş vaka. Örnek olarak ben buradan oldukca şey kazandım. Onun ötesinde doğal. İkinci sınıftaydım, bu sefer biz Yıldız Hanım’ın oyuncusu olarak üç dört dost küçücük rolleri orada oynuyorduk.
Kenter Tiyatrosu ve Dormen Tiyatrosu’nda yetiştiniz değil mi?
Dormen Tiyatrosu. O arada ben oynuyordum. ‘Yer Demir Gök Bakır’ oynuyordu. Haldun ağabey “Bak burada bir rol var, bu sana oldukca güzel olur. Oynar mısın?” dedi. “Olur, oynarım” dedim. Orada da oynadım. Bizim nerede ise her günümüz sabah konservatuvar öğleden sonrasında da tiyatroda geçerdi, aslına bakarsanız matineler akşam saat 6’da başlıyordu. Haldır haldır tiyatroya geliyorduk. Cahit Irgat, Erol Iyi sabahlar, Altan Erbulak, Metin Serezli, Haldun Dormen, Nisa Serezli… Say say bitmez. Ben iki konservatuvar bitirdim. Zira oralar da birer konservatuvardı.
Bu şekilde bir ekibin içinde olmayı bırakın, ekibe dışarıdan bakmak bile insana neler kazandırır..
Altan ağabeyin bazı oyunlarını dört kez, beş kez seyrederdik. Erol ağabeyin oyunlarını da öyleki… Bir de hepsiyle ağabey – kardeş ilişkisindeydik. Kulisimiz vardı, oradan onların yapmış olduğu bir espriyi yada onların oynadığı oyunların hepsini seyrediyorsun, ağabey -kardeş ilişkisine giriyorsun. Akşam yiyeceklere çıkıyorsun, onların bilgilerini alıyorsun. “Şunu şu şekilde yap, bunu bu şekilde yap” derlerdi. “Aman bir şey desin” diye bekliyorsun. Doğrusu o da benim için ikinci bir konservatuvar oldu. O oldukca mühim bir şey. Bu kadar isim saydım, en aptal bile o her isimden beş şey öğrense, elli şey biliyor anlama gelir.
Sizi nerede ise her tiyatro prömiyerinde, film galasında görüyorum. Bu kadar enerjiyi iyi mi buluyorsunuz?
Bir oyuncu yalnız kamera önünde değil kendi hususi yaşantısında da ustalaşmış olmalı. Zira sahneye çıkıyoruz, kamera önüne geçiyoruz. Doğal o mevzuda aile oldukca mühim, sevgili eşim Güzin’e buradan öpücükler yolluyorum. Kızım da aslına bakarsanız meslektaşımız. Oğlumuz var, bizlere dışarıdan destek veriyor, kimya mühendisi, bir firmanın CEO’su. İki de torunumuz var. Minimum sekiz – dokuz saat uyurum. Yememe – içmeme mümkün olmasıyla birlikte dikkat ederim. Ara sıra sigarayı bırakırım, yirmi yıl sigarayı bıraktım… Sigarayı bırakırım, puro içerim, sıkılırım sigara içerim, 6 ay ikisini de bırakırım. İsmet Paşa şeklinde… Biliyorsunuz ki, “Ben Mart’a kadar içeceğim, nisanda bırakacağım. Yılbaşı’nda yeniden başlayacağım” diye kendine tarih koyarmış. Ben o taraftan birazcık İsmet Paşa’yım. Öğlen uykularımı aksatmam fakat setin programını bozacak şekilde değil. Setin programına gore kendimi ayarlarım. Bir de işimi oldukca seviyorum. Sevmek değil aşk şeklinde bir şey. Bir insanoğlunun içine aşk ulaşınca, âşıklar enerjik olur ya…
İşini seven insan asla yorulmaz…
Âşık olanlar… Ben aşığım. Bir de o var. Sevmenin ötesinde bir şey, sette oldukca mutlu oluyorum. Bir de o birlikteliği oldukca seviyorum. Örnek olarak ben oynarken iki üç kamera oluyor, her provada benim gözüm kameramanlardadır. Zira beni ilk kez onlar seyrediyorlar o yüzden de gözüm oradadır.
Onların tepkisini ölçüyorsunuz…
Onlar, orada oturanlar da benim seyircilerim. O heyecanı da yaşarım. Rolüme çalışırım, gider yönetmenimle konuşurum. Sonrasında yönetmenime, “sen beğenmezsen, ben bunu iki – üç türlü de oynarım, ben gazoz şişesine girip çıkan bir oyuncuyum” derim. O da rahmetli Ercan Yazgan’ın lafıydı. “Biz gazoz şişesinin içine girer çıkarız, öyleki oyuncuyuz” derdi. O da keyif veriyor doğal, yönetmene de keyif veriyor. Keyif alıyorum. Orası benim çocuk bahçem şeklinde. Oradaki insanoğlu da benim çocuk bahçesinde oynadığım dostlarım. Kum havuzunda oynuyormuşuz şeklinde. Öyleki bir hissi var. Her insanın de işine saygılıyımdır. Örnek olarak derim ki “dostlar istediğiniz kadar ışık provası yapın, kamera provası yapın” asla gocunmam.
Sizde asla kapris yok…
Hayır, fakat şu şekilde bir şey var; orada tek başına değilsin. Orada işlerini yapanlar da “ya dizide ışık da oldukca güzeldi, kamera da oldukca güzeldi” denmesini bekliyor. Ben prova yapmayı oldukca severim fakat çekim olduğu vakit bir, iki, üç… Dördüncüsü bende yok. Zira sıcaklığı bozuluyor. On kez prova yapayım fakat beni bir, iki, üçte çeksinler. Bir olmadı tamam, iki olmadı, üç olmadı o da tamam fakat dördüncüde o vakit notalı oynamaya başlıyorum. Anlatabildim mi? Olmuyor. Onun için ben bolca prova yaparım. Aslına bakarsanız mantığına da uyuyor, her insanın ışığı, kamerası yerinde olduktan sonrasında bir, iki, üç kez da bastırıp gidiyorum.
Aslına bakarsanız kamera önüne dört dörtlük bir halde geçiyorsunuzdur…
Evet, ezber olayımı eski Türk filmi dönemlerinden beri yaparım. Hatta o zamanlar ezber diye bir şey yoktu, suflör vardı. Bana hep gelirlerdi “Erdal ağabey tamam sen tiyatrocusun, ezberliyorsun fakat bizim ekmek paramızla oynama” derlerdi. “Tamam, sen ver, ben gene ezber oynarım” diyordum. Onlar gene veriyorlardı fakat ben ezber oynuyordum.
Her insanın sizin şeklinde olması umuduyla. Başka söylemek istediğiniz neler vardır?
İnsanlar tiyatroya, edebiyata, güzel sanatlara birazcık yüreklerini açarlarsa daha mutlu olurlar. Güzel oluyor, tiyatro arttı, filmler arttı, kitap okuma oranı arttı.
Ayağınıza sıhhat, teşekkür ederim.
Ben teşekkür ederim. Stüdyonuzun video editörleri Caner Arıpişirici ve Yiğit Karaduman’a da teşekkür ederim.