O HAFTA, söz verdiği şekilde, çocuklarını bir lokantaya götürmüştü. Altı yaşındaki oğlu, yemek duasını kendisinin yapmasını istiyordu ısrarla.
Peki dedi babası, bugün duayı sen yap bakalım.
İlginç bir duaydı çocuğunki. İçindeki bir cümle ise, ufaklığın duayı niye yapmak istediğini açıklıyor gibiydi:
Allah iyidir. Allah büyüktür. Verdiğin nimetler için teşekkür ederiz. Annem dondurma alırsa Sana daha çok şükrederim Allahım. Herkes için özgürlük ve adalet! Amin
Çocuğun bu duasını işiten başka bazı müşteriler gülüştüler. Bir kadın ise, çocuğun anne babasının duymasını özellikle ister bir ses tonuyla, Bu ülkede çok yanlış şeyler var. Bugünün çocukları nasıl dua edeceklerini bile bilmiyorlar diye söylenmeye başlamıştı. Allahtan dondurma istemek! Olacak şey mi bu?
Hakkında bu sözleri duyunca, çocuk ağlamaya başladı ve yutkunarak sordu:
Yaptığım yanlış mıydı baba? Allah bana çok mu kızmıştır?
Babası ufaklığı Allahın ona kızmadığı konusunda ikna etmeye çalışırken, başka bir masadan yaşlıca bir beyefendi kalkıp masaya yaklaştı, ufaklığa göz kırptı, sonra da:
Delikanlı! dedi, Allahın bu duayı çok beğendiğini biliyorum.
Gerçekten mi? dedi çocuk.
Yemin ederim.
Sonra, gözüyle çocuğa laf söyleyen kadına işaret ederek:
Onun Allahtan dondurma istememesi çok kötü dedi. Oysa küçük bir dondurma bazen ruhu rahatlatır...
Babaları o gün yemekten sonra çocuklarına doldurma aldı. Dondurma alınmasına vesile olan duanın sahibi ufaklık ise, dondurmasını eline alır almaz, önce duraksadı, sonra etrafına bakındı, sonra da o gün orada bulunanların unutamayacağı birşey yaptı. Dondurmasını aldı ve az önce onu ayıplayan kadının yanına gitti.
Gülümseyerek:
Buyrun dedi, bu sizin için. Dondurma bazen ruhu rahatlatırmış. Ve benim ruhum zaten rahat...
(yazarı bilinmiyor)
© 2021 karakalem.net, İsmail Örgen