Bizim kuşağın abisi sayılır. Her günkü gibi erkenden gelip lokaldeki masasına oturmuş, elindeki tabletinden bir şeyler okuyordu.
Yanına yaklaştığımı hissedince başını tabletten kaldırıp karşısına oturmam için gözüyle işaret etti.
Tabletini önüme sürerek konuşmaya başladı:
Türkiye son zamanlarda gündem açısından çok zengin bir dönemde. Bu toplum durgun bir toplum değil. Özellikle AKP’nin son yıllarında hızla birçok şey altüst oluş şeklinde değişiyor. Sosyolojik hızlanma çok arttı. Devlet nişadır sürülmüş gibi gündemden gündeme, beladan belaya koşuyor.
Tabletteki yazıyı eliyle işaret ederek,
Bunun gibi yazanların ya politik kadrajları dar, ya da politik perspektifleri buna sebep oluyor. Çok bilmek, doğru tespitler yapmaya yeterli değil demek ki. Toplumu, dünyayı okuyabilmek, kitap okumaktan farklı ne de olsa. Veya böyle bir niyetleri yok. Bulundukları yer, taraf soldaymış gibi ama gerçekte böyle bir dertleri yok.
Sadece kitap okuyup, doküman toplayarak, yazıp- çizerek ancak entelektüel idman yurdu kurulabilir. Bunda bir sorun yok, ama isme aldanmamak gerek. Hep idman, hep idman, top çevir dur, ne olacaksa… Sahaya çıkın bir. Bir de gol atın, bu işte mağlubiyet var, galibiyet var. Skor levhası şenlensin!
Şunu da düşünmeliyiz: 40 yıldır yazıp- çizip, sola akıl verenlerin, doğru çıkmış, akılda kalan bir tespitleri, fikirleri olsa bari… Ülkedeki devrimcilerin hepsinin anlayışları kıt mı ki sizi anlamadılar? Anlamayan kadar anlatamayanın da suçu, eksikliği yok mu?
Bunların solu ve toplumu etkileyemediklerini görüp mönülerinde bir ıslaha gitmeleri gerekmez mi? Bunu yapmak için önce insanın hatalarını dürüstçe kabul etmesi gerekir. Yanlış yaptım derken bile, karşı taraf beni kandırdı, biz öngöremedik ama başka öngören var mıydı ki, gibi bir söyleme tenezzül etmemesi gerekir.
Son günlerde yeni moda şu: Şunları yapmazsak çok kötü günler gelecek, felakete gidiyoruz… türünden yazılarla tellallık yapılmamalı, mealinde bir söylem var. İlk bakışta çok güzel geliyor insana bu yaklaşım değil mi? Gerçekte öyle mi? Onların durduğu noktada faşizmin kırbacı, palası sosyalistlerin sırtına, boynuna indiği gibi onların sırtına, boynuna inmeyecek. Onların serçe parmaklarının ucuna inecekse, devrimcilerin boynuna inecek faşizmin palası.
Onların tellallık dedikleri şey belki de son uyarıdır. Ülkeler, toplumlar özellikle Ortadoğu’da bir gecede nereden nereye geliyorlar, gördük görüyoruz. Kimilerinin bulundukları konum bu rehavet söylemine yol açabilir ama sosyalistlerin onlar kadar rahat olamayacaklarını düşünüyorum.
Dolayısıyla felaketten bahsetmek karşı tarafın da işine yarıyor, benzeri sözler ilk bakışta doğruymuş gibi görünse de; onlarla aynı filmi seyredeceğiz fakat aynı sonla karşılaşmayacağız. Biz bunu 12 Eylül’de tecrübe ettik.
Konuşması bitince gözlerimin içine içine baktı. Susmak olmazdı:
‘Sosyalist hareket kendi entelektüellerini yaratmazsa akıl vereni çok olur.’
Yüzünde her zamanki gülümsemesi belirdi:
Şimdi çay içelim.