Emine İnce
“Yine gece ve ben başbaşayım anılarla. Beyaz bir kuş öyle canlı düşlerimde”. Yıl 1999 İzmir’deyiz.Ecem’im bir kaç aylık küçücük bir bebek. Ben işten, güçten çok anlamıyorum ama eşim çok sıkılıyor. Nerden çıkardın bu bebek bakma işini deyip duruyor. Nasıl geçecek bu zaman diye sızlanıyor. Kolay mı Ankara’dan emekli olup hiç bilmediğin bir çevreye girmek? En iyisi sen gidip bir resim kursuna başla; dedim. Bostanlı’da belediyenin resim kursları olduğunu duymuştum. Araştırıp, soruşturdu gidip başladı kursa.İlk günler sıkıldı ama sonra arkadaşlarını tanıdıkça sevdi kursu. Ben bir cumartesi, pazar günleri, bazan sadece pazar günü boş kalıyorum. Ben de bir yerlere gidip, bir şeyler görmek, bir yerleri tanımak istiyorum. Eşimin resimden bir arkadaşı siz de pazar günléri dağ yürüyüşlerine gelin demiş. Başladık ilk Sipil dağı ile. Ankara’da dağ yürüyüşleri falan yok. Atatürk Orman çiftliğine yürüyerek gidiyoruz kimi zaman. Bazan da Beştepe de ki yürüyüş parkuruna gidip yürüyoruz. Düz yürüyüşün bir espirisi de yok. Spil ilk başlayanlar için zor bir parkur. Ama dağın her tarafı ormanla kaplı, yılkı atlarının olduğu bir dağ. İlk gün bayağı zorlandım. Dağlardan, tepelerden geçiyoruz. Çok yoruluyorum. Daha çok mu diye soruyorum Ali Fidan başkana. Hep az kaldı; şu tepeyi aşınca diyor ama biz kaç şu tepe geçiyoruz. Bir daha gelmem dediğim dağlara hep gittim, hem de zirvelerine. Sülüklü göle bir kamp etkinliği duyuruldu. Biz de katılmak istiyoruz ama çadırımız, uyku tulumumuz yok. Dernekten bir çadır, marketten de uyku tulumu alıp gittik. Tulumların ustünde artı 15 derece yazıyor. Bu tulum yaz günü içinmiş. Hiç açıp bakmak aklımıza gelmedi. Kamp sülüklü Göl’de. büyük bir heyecanla gittik. Arkadaşlarımızın yardımıyla çadırımızı kurduk. Her yer çok güzel. Çam ağaçları,çeşit çeşit çiçekler. Mart ayında iç anadolu bölgesinde bunları görmek zor. Yemeklerimizi yedik. Sohbet ettik. Kısa yürüyüşler yaptık. Akşam kamp ateşi yaktık. Kampların en güzel kısmı da kamp ateşinin etrafına toplanma zamanı. Saz çalan arkadaşĺarımız, sazlarıyla gelmişler.sesi çok güzel olan arkadaşlarımız da var. Sazlar çalınıyor, türküler söyleniyor. Başkanımız çok güzel fıkralar anlatıyor. Geçmiş kamplardan anılar anlatıyor. Harika bir gece. Eğlence bitti. Hepimiz çadırlarımıza girdik. Uyku tulumlarımızı açtık. İçinden çarşaf gibi incecik.bir örtü çıktı. Demek ki böyle olur dedik ama gece çok soğuk. Tir tir titriyoruz. Yürüyüşlerimizde ormana girince sesiz olun da ormanı dinleyin derdi başkanımız. Biz de titrerken ormanı dinliyoruz. Ağaçların uğultuları, orman da yaşayan böceklerin ötüşleri , gece kuşlarının çok farklı ötüşleri bize neler anlatıyor. Bizi dinleyin üşümezsiniz diyorlar sanki. Bize ikinci bir örtü oluyorlar. Ve siz onları yaktınız. Allahtan korkmadınız. Orman yakanlar, söndürmek için çaba göstermeyenler ve kötü amaçları için o güzelim yanan ormanların yerine binalar yapanlar yüzünüz hiç gülmesin. İçin için hep yanın çaresizce. Çünkü ağaçları, böcekleri, kuşları kablumbağaları ve daha binlerce canlıyı yaktınız yok ettiniz. Siz de ölemeyin sürünün. Birlikte yürüdüğümüz, kamp yaptığımız arkadaşlarıma başkanımız Ali Fidan beye selam saygı ve sevgiler. Bir daha hiç bir ormanın yanmasını görmemek dileklerimle sağlıkla, sevgiyle kalın canım arkadaşlarım.