Sasha Mihaylovskii Mihaylovskii itibaren Silivaş 407312, Romanya
Born Blue, gelmiş geçmiş en iyi kitaplardan biridir. Harika bir kitap olmasının nedenlerinden biri de ana karakteri Janie. Janie'nin küfürlü üvey anne babası Patsy ve pete ile kalmaktan başka seçeneği yok. Her gün açlıktan ölüyor. Yediği tek şey şeker ve ekmek. Janie'nin akıl sağlığını koruyan tek bir şeyi var ve bu şarkı söylüyor. Janie'nin şarkı söyleme ilhamları etta James, Aretha Franklin, Ella Fitzgerald, Odetta vb. Harmon, Janie'nin gerçekten konuşabildiği tek kişiydi, çünkü Patsy ve Pete bütün gün bebeklerle ilgilenmekle meşgullerdi. Harmon her zaman Janie içindi. Harmon Janie olmasaydı Patsy ve Pete ile birlikte koruyucu evinde aklını kaçırmış olurdu. Bu hikayenin bakmak istediğim bir diğer unsuru, Janie'nin bu kitaptaki hayatında yaşadığı sıkıntı. koruyucu evde Patsy ve Pete onu hiç beslemediler çünkü evde yemek yiyecek çok şeyleri yoktu. Janie açlık için onu tatmin eden beyaz ekmek ve şeker yaptı. ne zaman karnında o hırıltı hissi var ulaştığı tek şey bu. Koruyucu evde Janie bu arada siyah olan harmon ile gerçekten sıkı bir bağ kurar. Patsy ve pete, Harmon'a zarar verecek olsaydı Janie'ye her şeyi yapabileceklerini biliyorlardı. Daha sonra Harmon kitabında sosyal görevlisi Doris Mellon'dan bir ziyaret alır. Harmon'ı kiliseye götürmeyi teklif ediyor. Harmon sonra Janie'nin neden gelemediğini sorar. Bu yüzden Janie'yi getirmekle ilgili hiçbir sorun bulamaz. Janie kilisenin ilk günü için heyecanlıydı. Harmon onu kilise bandındaki çocuklardan uzak durması için uyardı. Ama sonunda yanlış kalabalığa asılır ve evlilik dışı bir bebek sahibi olur. Eve döner ve Harmon'a harika bir şarkıcı olma hayalini kovalarken bebeğe bakıp bakamayacağını sorar. Sonuç olarak Born Blue, gençler için okumak için harika bir kitap. Janie'nin kararlılığı ve hayatında meydana gelen her kötü durumdan en iyi şekilde nasıl yararlanabileceği konusunda büyüleneceklerdi. Bir dahaki sefere kütüphaneye gittiğinizde Hans Nolan'ın Born Blue kitabına sahip olup olmadıklarını sorar. Güven bana seveceksin
Çok fazla aldatmaca almış bir kitap okumak için bu kadar uzun sürdü inanamıyorum, ama okumak kesinlikle beklemeye değer oldu. Bu dönem okuduğumuz her kitabın tadını çıkarırken, Açlık Oyunlarını, bu kadar bilinçli olduğumuz tüm demografik bilgileri aşan yedi kitaptan tek kitap olarak nitelendirebilirim. Genç yetişkin edebiyatı olarak gizlenmiş parlak bir sosyal yorum parçası ve umarım genç yetişkinlerin ötesinde izleyicilere ulaşır, çünkü mesaj onlar için daha fazla gibi görünüyor. Bir okuyucu olarak, Oyunların kavramını kabul etmek için mücadele ettim - tüm Panem ülkesi, liderleri tarafından düzenlenen yıllık ölüm maçından o kadar şikayetçi olabilir. Kitap, Capitol sakinlerinin, Gamemaker'ların ve liderlerin çoğunda açıkça ortaya çıkan şeyi ortaya çıkardı: kavga ve ölüm fikrinde bir entrika. Vicdanım bana bu oyunların yanlış olduğunu söylese de, Capitol'un birçok probleminden biri olan empatik olduğumdan çok büyülenmiştim. Oyunların sonunda tüm bu fikrin çok kıvrımlı olduğunu unuttum ve kimin nasıl öleceği konusunda endişeliydim. Kitap, tasarım gereği, okuyucularındaki vahşeti kasıtlı olarak ortaya çıkarır. Bir öğretmen olarak, bu kitabın öğretilmesi için bir altın madeni olacağını düşünüyorum. Panem'in saçma insanlar, yerler ve şeylerle fütüristik bir dünyayı temsil etmesi gerekiyorsa da, şu anda dünyada bir gerçeklik çekirdeğini canlandırıyor. Aradaki fark, Capitol'un ölümle savaşmayı zorunlu kılması, ancak gerçek hayatta, bunu yapmak zorunda kalmadan yine de yapıyoruz. Dünyanın belirli insanları, en çok para kazanacak olan şeyle motive olur (Katniss, sponsorlar için kim olduğunu değiştirir), duygusal olarak çok öngörülebilir bir şekilde salınır (Katniss ve Peeta yapay olarak aşık olduklarında Capitol seyircisi) ve daha fazla bakım bu kontrolü iyilik için kullanmaktan ziyade kontrole sahip olduklarını gösterme (Capitol). Fütüristik unsurlar bir yana, bu kitap gerçek anlaşma - belki çoğumuzun kabul etmeyi umduğundan daha gerçek. Katniss ve Peeta'nın neden meyveleri yediklerini asla açıklayamadıklarından nefret ediyorum, çünkü bu kitabın en çekici yanı.
I was not entirely impressed by this translation, nor was the book what I was expecting. I did however, get a glimpse into another culture/religions’ thought process, which I enjoyed. This is actually why I did not enjoy the translation. I felt that Thurman was a little too eager to make this particular brand of Buddhism tangible and applicable to Western religious practitioners. I would more have enjoyed further background on the practices and thought processes of Tibetan practitioners…not that this was entirely lacking.