We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Gregor Strasser'in erkek kardeşi Otto Strasser, 10 Eylül 1897'de Almanya'nın Bad Windsheim kentinde doğdu. On yedi yaşında Alman Ordusuna gönüllü olarak katıldı. Birinci Dünya Savaşı sırasında iki farklı olayda yaralandı. 1918'de teğmen rütbesine ulaşmıştı.
1919'da Freikorps'a katıldı ve işçi konseyleri ilkelerine göre örgütlenen Bavyera Sovyet Cumhuriyeti'nin yıkılmasına yardım etti. Sonunda aşırı sağ ile hayal kırıklığına uğradı ve Sosyal Demokrat Parti'ye üye oldu. 1920'de Kapp Putsch'a karşı sosyalistlere katıldı.
1924'te kardeşi Gregor Strasser ile güçlerini birleştirdi. Berliner Arbeiter Zeitung, dünya devrimini savunan solcu bir gazete. Aynı zamanda Lenin ve Sovyetler Birliği'ndeki Bolşevik hükümetini de destekledi. Ertesi yıl Strasser, Adolf Hitler'in bir konuşma yaptığını gördü. Daha sonra hatırladı Hitler ve ben (1940): "Adolf Hitler bir salona girer. Havayı koklar. Bir dakika el yorar, yolunu hisseder, atmosferi sezer. Birdenbire ortaya çıkar. Sözleri hedefe ok gibi gider, her özel yaraya dokunur. ham, kitle bilinçdışını özgürleştiriyor, en içteki özlemlerini dile getiriyor, ona en çok duymak istediği şeyi söylüyor.Eğer savını teoriler ya da sadece eksik anladığı kitaplardan alıntılarla güçlendirmeye çalışırsa, çok yoksul bir Ama bırakın koltuk değneklerini bir kenara atsın ve ruhun onu harekete geçirdiği gibi konuşarak cesurca dışarı çıksın ve hemen yüzyılın en büyük konuşmacılarından birine dönüşsün... Hitler, insan kalbinin titreşimlerine, bir sismografın ya da belki bir kablosuz alıcı setin inceliği, ona hiçbir bilinçli yeteneğin veremeyeceği bir kesinlikle, en gizli arzuları, en az kabul edilebilir içgüdüleri, acıları ve azimleri ilan eden bir hoparlör gibi davranmasını sağlar. bütün bir ulusun onal isyanları. Ama onun ilkesi olumsuzdur. Sadece neyi yok etmek istediğini biliyor. Yerlerine ne inşa edeceğini bilmeden duvarları yıkıyor."
Otto Strasser şimdi Nasyonal Sosyalist Alman İşçi Partisi'ne (NSDAP) katıldı. Ancak Adolf Hitler, kardeşlere karşı oldukça şüpheciydi ve sosyalist görüşlerini onaylamadı. 14 Şubat 1926'da NSDAP yıllık konferansında Gregor Strasser, Sovyetler Birliği'ndeki Bolşeviklerle işbirliği de dahil olmak üzere, kapitalizmin mümkün olan her şekilde yok edilmesi çağrısında bulundu. Konferansta Joseph Goebbels Strasser'i destekledi, ancak çoğunluğun Hitler'i Strasser'den desteklediğini fark edince taraf değiştirdi. Bu noktadan itibaren Strasser, Goebbels'i "entrikacı cüce" olarak adlandırmaya başladı.
Strasser, partide demokrasi eksikliğine itiraz etti. Hitler görünüşe göre şöyle cevap verdi: "Her Parti üyesine fikir üzerinde karar verme hakkını - hatta liderin sözde fikre sadık olup olmadığına karar verme hakkını vereceksiniz. Bu demokrasinin en kötü halidir ve böyle bir yer yoktur." Bizimle bir görüş Bizimle Lider ve Fikir birdir ve her Parti üyesi liderin emrettiğini yapmak zorundadır Lider Fikri bünyesinde barındırır ve nihai hedefini tek başına bilir Organizasyonumuz disiplin üzerine kurulmuştur. bu organizasyonun birkaç şişmiş edebiyatçı tarafından parçalandığını görmek istiyorum."
Biyografisi Louis L. Snyder, "21 Mayıs 1930'da Hitler bir hesaplaşma talep etti. Otto Strasser tamamen parti disiplinine boyun eğmek ve kendisine söyleneni yapmak zorunda kalacaktı. O reddetti, bunun üzerine Hitler Goebbels'e kendisini kovmasını emretti. ve partiden arkadaşları." Gerçek Nasyonal Sosyalist olduğunu iddia eden Otto Strasser, kıymık bir parti olan Devrimci Nasyonal Sosyalistler Birliği'ni (Kara Cephe) kurdu. Strasser şimdi Hitler'e "devrimin haini" olarak saldırdı. Strasser hiçbir zaman fazla oy elde edemedi ve Hitler iktidara geldiğinde Prag'a kaçtı.
Adolf Hitler Almanya Şansölyesi olduktan sonra, Nazi zaferinin finansmanını sağlayan Albert Voegler, Gustav Krupp, Alfried Krupp, Fritz Thyssen ve Emile Kirdorf gibi sanayiciler, Gregor Strasser ve Ernst Roehm gibi insanlardan memnun değillerdi. gerçek devrimin daha gerçekleşmesi gerekiyordu. Partideki birçok kişi de Roehm ve SA'nın diğer birçok liderinin eşcinsel olduğu gerçeğini onaylamadı.
29 Haziran 1934'te Hitler, Schutzstaffel (SS) eşliğinde Bad Wiesse'ye geldi ve burada Ernst Roehm'i şahsen tutukladı. Sonraki 24 saat içinde 200 kıdemli SA görevlisi toplantıya giderken tutuklandı. Hitler'in şoförü Erich Kempka, olanlara tanık oldu: "Hitler, Roehm'in yatak odasına elinde bir kırbaçla tek başına girdi. Arkasında tabancalı iki dedektif hazırdı. Sözleri tükürdü; Roehm, tutuklusun.. Roehm'in doktoru bir odadan çıkar ve şaşırtıcı bir şekilde yanında karısı da vardır. Lutze'nin Hitler'le birlikte onun için iyi şeyler söylediğini duyuyorum. Sonra Hitler yanına gelir, selam verir, karısıyla tokalaşır ve otelden ayrılmalarını ister, o gün orası onlar için pek de hoş bir yer değildir. Şimdi otobüs geldi. SA liderleri hızla çamaşırhaneden toplanır ve polis koruması altında Roehm'in yanından geçerler. Roehm hüzünle kahvesinden başını kaldırıp onlara melankolik bir tavırla el salladı. Sonunda Roehm de otelden yönetiliyor. Başı eğik, tamamen kayıtsız bir şekilde Hitler'in yanından geçiyor."
Çok sayıda SA subayı yakalanır yakalanmaz vuruldu, ancak Adolf Hitler, harekete geçmiş hizmetlerinden dolayı Roehm'i affetmeye karar verdi. Ancak, Hermann Goering ve Heinrich Himmler'in yoğun baskısından sonra Hitler, Roehm'in ölmesi gerektiğine karar verdi. İlk başta Hitler, Roehm'in intihar etmesine izin verilmesi gerektiğinde ısrar etti, ancak reddettiğinde Ernst Roehm, iki SS adamı tarafından öldürüldü.
30 Haziran 1934'te Gregor Strasser, sosyalistlerin tasfiyesinin bir parçası olarak Gestapo tarafından tutuklandı. Gestapo Karargahına götürüldü ve burada başının arkasından vuruldu. SA'nın tasfiyesi, Hitler tarafından 13 Temmuz'da ilan edilene kadar gizli tutuldu. Bu konuşma sırasında Hitler tasfiyeye adını verdi: Uzun Bıçakların Gecesi (popüler bir Nazi şarkısından bir cümle). Hitler, 61'inin idam edildiğini, 13'ünün tutuklamaya direnerek vurulduğunu ve üçünün intihar ettiğini iddia etti. Diğerleri, tasfiye sırasında 400 kadar insanın öldürüldüğünü savundu. Hitler konuşmasında komplocularla ilgilenmek için neden mahkemelere güvenmediğini açıkladı: "Bu saatte Alman halkının kaderinden sorumluydum ve böylece Alman halkının en yüksek yargıcı oldum. Emri verdim. bu ihanetin elebaşılarını vurmak."
Sürgündeyken sosyalist tasfiye üzerine bir kitap yazdı. 1940'ta Bermuda'ya taşındı ve burada yayımladı. Hitler ve ben. Ertesi yıl Kanada'ya göç etti. Nazilere saldıran kitapları, Strasser'i "Bir Numaralı Halk Düşmanı" olarak tanımlayan Joseph Goebbels'i üzdü ve başına 500.000 dolar fiyat kondu. 1955 yılında Strasser Almanya'ya döndü.
Otto Strasser, 27 Ağustos 1974'te Münih'te öldü.
Adolf Hitler bir salona girer. Sözleri hedefine bir ok gibi gider, her özel yaraya dokunur, bilinçsiz kitleyi özgürleştirir, en içteki özlemlerini ifade eder, ona en çok duymak istediklerini söyler...
Hitler, insan kalbinin titreşimlerine bir sismografın ya da belki bir kablosuz alıcı setin inceliğiyle yanıt verir ve ona hiçbir bilinçli yeteneğin veremeyeceği bir kesinlikle, en gizli şeyleri ilan eden bir hoparlör gibi davranmasını sağlar. bütün bir ulusun arzuları, kabul edilemez içgüdüleri, acıları ve kişisel isyanları...
Hitler'in bir konuşmacı olarak olağanüstü gücünün sırrının ne olduğu bana defalarca soruldu. Bunu sadece, seyircisinin çektiği hastalıkları hatasız bir şekilde teşhis eden esrarengiz sezgisine bağlayabilirim... Duvarları yıkıyor, onların yerine ne inşa edeceği hakkında hiçbir fikri yok.
Adolf Hitler'in Erken Yaşamı (Cevap Yorumu)
Adolf Hitler ve Birinci Dünya Savaşı (Cevap Yorumu)
Adolf Hitler ve Alman İşçi Partisi (Cevap Yorumu)
Adolf Hitler ve Birahane Darbesi (Cevap Yorumu)
Hatip Adolf Hitler (Cevap Yorumu)
İngiliz Gazeteleri ve Adolf Hitler (Cevap Yorumu)
Nazi-Sovyet Paktı Üzerine Bir Değerlendirme (Cevap Yorumu)
Lord Rothermere, Daily Mail ve Adolf Hitler (Cevap Yorumu)
Heinrich Himmler ve SS (Cevap Açıklaması)
Adolf Hitler v John Heartfield (Cevap Yorumu)
Hitler Gençliği (Cevap Yorumu)
Alman Kız Ligi (Cevap Yorumu)
Uzun Bıçakların Gecesi (Cevap Yorumu)
Sophie Scholl'un Siyasi Gelişimi (Cevap Yorumu)
The White Rose Anti-Nazi Grubu (Cevap Yorumu)
Kristallnacht (Cevap Açıklaması)
Nazi Almanya'sında Sendikalar (Cevap Yorumu)
Hitler'in Volkswagen'i (Halkın Arabası) (Cevap Yorumu)
Nazi Almanya'sında Kadınlar (Cevap Yorumu)
Reinhard Heydrich Suikastı (Cevap Yorumu)
Adolf Hitler'in Son Günleri (Cevap Yorumu)
D-Day (Cevap Açıklaması)
Ana Sayfa Ön Simülasyonu (Cevap Yorumu)
Alan Turing - Okul Öğrencisi (Cevap Yorumu)
Ottawa Tutsağı: Otto Strasser (1940)
Otto Strasser hakkındaki kitabımı, bir Alman, Alman ya da Almanya hakkında çok az sayıda dostça kitap yazıldığı bir zamanda bu düşüncelerle yazdım. Askeri galipler için tek akıllı yolun Almanya'yı, Nasyonal Sosyalist ya da Komünist olsun, Yıkım Devrimi'nin satın alınamaz ve yozlaşmaz düşmanları olduklarını kanıtlamış olan adamların himayesine geri vermek olacağına inanıyordum. Otto Strasser, bu koşulları yerine getiren tek önemli adaydı. Almanya'da ve 1930'dan 1940'a kadar on yıl sürgündeyken Hitlerizm ve Komünizmle tarafsız bir şekilde savaşmıştı (bunların aynı olduğunu biliyordu). Bu doğrulanabilir kayda göre, gerçekten barış arayan bir dış dünyanın güvenebileceği bir adamdı. . Onda, diye düşündüm, her yerde iyi niyetli insanlar uzun zamandır aradıkları şeyi sonunda bulabileceklerdi: yeniden yaratacak, yeniden inşa edecek, eski haline getirecek, her halükarda yatıştıracak bir Alman müttefiki, başka hiç kimse kendini haklı çıkarma şansına eşit hak iddia edemezdi. Dahası, Almanya'da büyük bir takipçi kitlesine sahipti ve merkezi kargaşadan uzak insanlar tarafından tarif edildiğinde bile hayal bile edilemeyecek zorluklara rağmen bunu korudu.
Böyle bir adamın hikayesinin işe yarayabileceğini düşündüm ve onu, olaylar ipucunu verdiğinde Alman sahnesinde merkezi olarak görünebilecek kanatlarda bir aday olarak gösterdim. Bu da mantıksal olarak beklenebilirdi. Birinci Savaş'tan sonra galipler (en azından Hitler ortaya çıkana kadar) müttefiklerini desteklediler, arkadaşlarına yardım ettiler, bağlarını onurlandırdılar ve onların merhametine bırakılan çaresiz sivil nüfusu korudular. 1940'ta bir adam hala bu onurlu ve sağduyulu yolun tekrar izleneceğini ve bu sefer sonuna kadar takip edileceğini umabilirdi.
O kitabı yazdıktan iki yıl sonra, 1942'ye kadar, savaşın ve Otto Strasser'in siyasi kaderinin şekli bu önceki kalıba uyuyordu. Yıllarca süren tehlikeli maceradan sonra, Nazi takipçilerinden kaçmasına ve Kanada'ya ulaşmasına yardım eden aşırı bir tehlikedeydi, muhtemelen hayatı İngiliz ve Portekiz'in yardımıyla kurtarıldı. Her yerde, uzun ve uzun bir geçmişi olan tek önde gelen Alman politikacı olarak çileleri ve başarıları nedeniyle saygı ve sempati gördü. aktif olarak Hitler'le savaştı. Almanya'daki yüksek sorumluluk, savaşın sisi dağıldıktan sonra onu açıkça çağırdı. Bundan sonra, kendi liyakatine veya kusuruna ve Alman halkının tepkisine göre kendini haklı çıkaracak veya başarısız olacaktı.
Hitler ve Stalin'in 1941'de beklentileri düştükten sonra ev sahiplerinin Otto Strasser'e karşı davranışlarında ani bir tersine dönüş oldu ve bence tüm Batı'nın umutları aniden karardı. O andan itibaren savaşın büyük resmi, sanki yeni bir ressam, Calvary'nin şeytani ana hatlarını Diriliş'in bir tuvaline bindirmiş gibi, ustaca ve uğursuz bir şekilde değişmeye başladı. Sahnenin Avrupa'nın kurtuluşu olduğu yerde, Avrupa'nın iki hırsız arasında çarmıha gerilmesinden birine dönüştü, Hıristiyan Batı'nın savaşçıları sadece Romalı askerler için atıldı. Sıralamada, başlangıcından bu yana 'Batı uygarlığı' hikayesini asla lekelemeyen şeyler oldu ve ana hatlarıyla burada özetlenebilirler çünkü bunlar, Otto Strasser'in hikayesinin sadece bir parçası olduğu bütünü oluşturdukları için:
On beş bin Polonyalı subay katledildi, ancak bu davada Nürnberg'deki İngiliz ve Amerikan adaleti hiçbir 'savaş suçu'na karar vermedi. On bin Fransız, savaşın bitiminden sadece yedi yıl sonra Fransız Komünistlerine bağışlanan İngiliz veya Amerikan silahlarıyla vuruldu ve daha sonra rasgele daha küçük "haberler" arasında yer aldı ve bunda hiçbir "savaş suçu" görülmedi. soykırım. Bir düzine Avrupa ülkesi ve ardından Avrupa'nın yarısı Asya kurtlarına atıldı ve sonunda uzak Moğol veya Tatar topraklarından gelen askerler Alman köylerinin dışında ancak Moskova'da kaydedilen bir nutuk yayınını dinlerken bir uzaylı tarafından durduruldu. yazar onları özellikle düşmeye teşvik etti hamile Kadınlar. Bu şeyler sayesinde mümkün oldu şartsız İngiltere ve Amerika tarafından komünist yöneticilere para, silah ve siyasi destek verilmesi. Oradaki siyasi liderler, daha sonra da teyit edecekleri gibi, savaşı kaybetme korkusuyla kendilerini bu tür eylemlere kaptırdılar, bu nedenle siyasi olarak ancak kaybedebilirlerdi. Yıkım Devrimi'nin ajanları tarafından kendi yönetimlerinin istilasına eşit derecede boyun eğdiler. Amerikan Başkanı'nın maiyetinde, daha sonra ifşa olan bu tür ajanlar, Avrupa'yı yok etme planlarını hazırladılar ve neredeyse cansız parmaklarla imzaladılar. Yozlaşmış adamlar İngiliz diplomatik hizmetinde bile ortaya çıktı (ve daha sonra ortadan kayboldu) ve tüm Batı ülkelerinin en gizli laboratuvarlarında diğer elçiler, uzaktaki efendilerinin gelecekteki kötülüklerine yardımcı olmak için bilgi topladılar. Almanya ve Avrupa'nın kurtarılabileceği yerde, ikiye bölünmüş bir Almanya ve kaotik bir Avrupa kaldı. Tarih hiçbir zaman onurlu bir zaferden böyle bir kargaşa görmedi. Satranç tahtasında taşlar, İkinci Savaşın başlamasını sağlayan sırayla, dünyanın kalıcı bir savaş durumunda bırakılmasına ve doruk noktası olan Üçüncü Savaş'ın herhangi bir insan olayının olabileceği kadar kaçınılmaz hale getirilmesine göre yeniden düzenlendi. Almanya, (Hitler'in 1939'da ona ihanet ettiği) intikam peşinde koşmak ve doğal düşmanı barbar Asya'nın yardımıyla kaybettiği toprakları geri almak için sürekli ayartmaya terk edildi, Komünist İmparatorluğa Alman umutlarını ve korkularını her aşamada kullanma araçları verildi tüm Avrupa'yı yok etmek için tasarımında. Aynı şekilde, eğer bu durumu değiştirmeye sözde başlanırsa, doruğa ulaşan bir Üçüncü Savaşın seyrinin de benzer şekilde Yıkım Devrimi'nin amaçlarını ilerletmeye yönlendirileceği muhtemel hale geldi.
Hitler ve Stalin karşı karşıya gelene ve İkinci Savaş için bu ana plan sorunsuz bir şekilde vitese geçene kadar, Otto Strasser, seçkin bir Alman sürgünü ve Hitler ve Hitlerizm'in kanıtlanmış düşmanı olarak kendisine verilen statü verilen her yerdeydi. O, fiilen ve açıkça Komünizmin sürekli bir düşmanıydı. Hitler'in saldırısına uğrayan Komünist İmparatorluk, Batı'nın savaş zamanı propagandacıları tarafından "özgür dünya"nın bir parçası seçildiğinde, Sovyetleşmiş Avrupa'daki kukla istihdam yemi, Moskova'nın bir elçisi tarafından Otto Strasser'in önüne asıldı. O, bunu reddetti ve bu güne kadar devam eden ikinci zulmü başladı.
Bu sefer, savaşın sonuna kadar ve savaştan daha uzun yıllar boyunca ona göz yuman Batı hükümetlerinin zulmüydü! Kendi topraklarındaydı ve 1942'den itibaren adım adım onun siyasi imhasına teşebbüs edildiğinden yardımlarını esirgemediler. Birincisi, halka açık olarak konuşması, iletişim kurması, yazması veya yayınlaması yasaklandı ve kendisini geçiminden mahrum bırakan bu tür yasaklarla, her zamankinden daha uzak ve daha alçakgönüllü konutlara ve bir insanın ancak kurtarabileceği o yoksulluk ve açlığın eşiğine getirildi. doğal ustalıkla kendini. 1945'te savaş sona erdiğinde, bu yasaklar sözde yükseltildi, ancak onların yerine, son sekiz yıldır onu yüzyıl ortası siyasetinin Demir Maskeli Adam'ı yapan başka, açıkça vicdansız bir yasak getirildi. Aslında Almanya'ya dönmesi yasaktı! Hitler önce onu oradan kovdu ve onu milliyetinden mahrum etti. Batılı hükümetler, kabul edilmeyen bir emirle uyum içinde hareket ederek, en başta gelen düşmanını sürgünde tutmak için bu yararlı "kötü adam" yasasından yararlandılar!
Sebep (yalnızca yıllar sonra kabul edildi), tüm zulme rağmen, Otto Strasser'in Almanya'daki takibinin, uzun süreli yokluğuna ve yasaklara rağmen, geniş ve uyumlu kalması ve birinin sürgününün devam etmesini istemesiydi. Almanya'ya dönmüş olsaydı, yerel yeteneklerinin ve sicilinin ona hak ettiği siyasi yeri, ne olursa olsun, üstlenecekti, sonunda, yüksek veya düşük, kendi gerçek seviyesini kendi başına gösterebilecekti. ülke. Belli ki, kendisine düşmanlığın ortaya çıktığı perdeli mahallede, doğal süreç engellendiği için, oradaki yerinin çok yüksek olacağı düşünülüyordu. 1945'ten günümüze Amerikan, İngiliz, Kanada, Fransız ve Batı Alman Hükümetleri, bu hizmeti, geri dönüşünü veya kalitesinin kamuoyunda test edilmesini istemeyenler için yerine getirdiler. Bu yalnız adamı kendi ülkesinden uzak tutmak için uysal Batılı hükümetler aracılığıyla ortaya konan çabanın gücü, en azından onun Almanya'daki konumuna ilişkin tahminimin doğruluğunun kanıtı, beni bile şaşırtacak kadar ikna edici. , on üç yıl önceki kitabımda belirttiğim gibi.
Ona karşı yürütülen kampanya, 1941-42 yıllarının başında, Moskova'dan Komünist himaye altında bir 'Özgür Alman Hareketi'nin liderliğini üstlenme davetini reddettiği gün başladı. Bu gerçek, bariz soruyu ortaya çıkarıyor: Batılı hükümetler neden bu tür kurslara kendilerini ödünç vermeye devam ediyor? Bu soru, yine, 1941'den günümüze, okuyucunun Otto Strasser'e yapılan zulmün ardındaki nedenleri daha iyi anlaması için burada kısa bir açıklama gerektiren olayların tüm karanlık kompleksine götürür:
Komünist İmparatorluğun, daha iyi bir dürtüyle değil de Hitler'in eylemiyle, müttefikinden düşmanına dönüştüğü andan itibaren, Moskova, başından beri apaçık olan bir savaş amacı izledi (bu tür retorik mesleklerin aksine). Siyasi sahnelerin arkasındaki özel iletişimler ve Avrupa ve Filistin'deki nihai eylemler tarafından bir kerede yalanlanan Atlantik Tüzüğü'nünkiler). Moskova için bu amaç, Hitler'in ya da Hitlerizm'in kendisinin yok edilmesinden hissedilir biçimde daha önemliydi, Hitlerizm'in özü, Komünizm'inkiyle aynı olduğundan, yok edilmek istenmiyordu. Bu, açıkça baskın olan Sovyet amacı şuydu: iktidarın yükselişini önlemek sonrasında mümkünse herhangi bir ülkede, Hitler'e karşı mücadeledeki farklılıkları sayesinde büyük ulusal taraftarlar kazanan yurtsever liderlerin savaşı. Lenin'in tüm savaşların dönüşmesi gerektiği görüşü sivil Moskova her zaman Almanya'da Hitler'in yerini alacak adamlarla ya da onun Statthalter işgal altındaki ülkelerde, Hitler'in kendisiyle savaştığından daha kibirli bir şekilde. Polonyalı subayların katledilmesinin, Polonya Direniş Ordusunun Varşova'da ihanetinin ve tüm ülkelerde General Mihailovitch, General de Gaulle, Yunanistan Kralı gibi yurtsever liderlere karşı yürütülen kan davalarının açık nedeni buydu. General Bor, Generalissimo Chiang Kai-shek ve diğerleri. Amaç, ardıllığın meşru hak sahiplerini yok etmek ve böylece çeşitli ülkelerde Komünizmin iktidarı ele geçirebileceği kaotik bir boşluk bırakmaktı. Hiçbir zaman yanıtlanmayan büyük soru, geriye kalıyor: Londra ve Washington hükümetleri neden savaş sırasında ve sonrasında bugüne kadar bu amacın desteklenmesine kendilerini adadılar?
Otto Strasser böyle bir adamdı, Moskova için tehlikeli bir tipti, kanıtlanmış bir vatanseverdi, bir Hıristiyandı, takipçisi olan bir liderdi ve Hitler gittikten sonra Almanya'da bazı önemli sorumluluklar için meşru çizgide inkar edilemez bir iddia sahibiydi. . Almanya'ya dönüşü Komünizm için ciddi bir gerileme olurdu. Batı'nın siyasi liderleri bunu engelledi. O zamana kadar, 'Joe Amca'ya olan yersiz güvenleri için tövbe çulları içinde alenen geçit töreni yapıyorlardı, ancak sözlerinden farklı olarak yaptıkları gerçek bir reform göstermedi. Bazı okült etkiler, Batı'daki politikayı Asya'daki anarşi çarlarının istediği biçimde şekillendirmeye ya da en azından onun düzeltilmesini engellemeye devam etti. Avrupa'daki çatışmalar sona erdikten çok sonra, kitleleri çok şaşırtan olayların seyri, önce Çin'de, sonra Kore'de buna işaret etti. Kamuoyu tarafından bilinmeyen Otto Strasser vakası bunu açıkça kanıtladı. Onun muamelesi, Moskova, Tahran ve Yalta'da yapılan ve ilgili Batılı liderlerin 1950'lerde "Hata yaptık! Biz çok ağır bir şekilde yanıldık!'
On bir yıldır, Naziler, Komünistler ve onların mirasçıları olan Dünya Devletçileri tarafından tutulanlar dışında hiçbir siyasi kayıtta leke olmayan bir adam olan Otto Strasser, fiilen Kanada'da tutsak tutuluyor. Böylece onun bugünkü hikayesi benim on üç yıl önce yazdığımdan farklı ve o zamanlar hayal bile edilemeyecek bir şeye dönüştü. Son on yılı dolduran insan kederinin hikayesinde, onun kişisel sıkıntıları bir kum tanesinden başka bir şey değildir ve ben bu değişmiş hikayeyi esas olarak bu nedenle anlatmıyorum. c l bre'ye neden olmak insan adaletsizliğinin yıllıklarında. Bunu söylüyorum çünkü deneyimlerim bana 1940 ve 1938'de olduğu gibi 1953'te de tüm yarınlarımızın Almanya'ya bağlı olduğunu bildiriyor. Bugün, 1945'in neredeyse düzeltilemez eyleminin bir şekilde değiştirilmesine bağlılar ve bunun sonuçları henüz hepimizi yutabilir. Eğer geri alınacaksa, geri almak için bir adamın ya da Almanya'daki Otto Strasser tipi erkeklerin yardımına ihtiyacı olacaktır. Bu, kukla politikacıların ve kukla hükümetlerin yardımıyla ve hatta ana sorunla yüz yüze gelinmedikçe, Almanya'nın geri kalan diğer Avrupa devletleriyle sahte ve zorla birleştirilmesi yoluyla geri alınamaz.
Bu nedenle, bu adamın gerçek bir kaydının bir kez daha, ben yazmadıkça okumasına izin verilmeyecek olan ve kendi geleceği onun ve onun gibilerin kaderine bağlı olan geniş bir okuyucu kitlesi için yararlı olabileceğini düşünüyorum. Almanya. Bütün bunların dışında, benim aldığım ahlaki değerler olmasa bile, başlı başına en fantastik bir hikaye. Yirminci yüzyılın bizleri, herhangi bir masal anlatıcısının zamanına ve acılarına değecek ilginç hayatlar yaşıyoruz. Bizi takip edenler, bildiğimiz heyecanları ve tehlikeleri bile kıskanabilirler, çünkü onları bugün bizim için şımartan onursuzluğun ve ihanetin acı tadından kurtulabilirler. Otto Strasser'in şimdiye kadarki yaşamı, bu çağda bile yaşadığı maceralar ve tehlikeler, aşırı azim ve zorluklar, cesaret ve iyi mizah renkleriyle olağanüstü. Bir Alman'ın, Almanya'nın, Avrupa'nın ve nihayetinde tüm Batı'nın, ya unutulmanın eşiğinde ya da yeniden doğuşun eşiğinde, yani Batı dünyasında hepimizin hikayesi. , bu yüzyılın ortalarında durduğumuz gibi.
Amerika
Sosyal-Milliyetçilik ve Strasser Brothers
Troy Southgate tarafından
Birçok kişi “Sosyalizm” terimini Solcu aydınlar, Komünistler veya İşçi Partisi üyeleriyle ilişkilendirir. Üzücü gerçek şu ki, enternasyonalist Sol bu kelimeyi tamamen kaçırdı ve daha kötü niyetlerini gizlemek için kullandı. Ortalama bir Marksist-Leninist için “Sosyalizm”, azınlıkların bir bütün olarak daha büyük topluluk üzerinde terfi etmesine verilen tanımdır. Sol örgütler, işçi sınıfına ya da küstahça “Proletarya” olarak adlandırdıkları şeye hitap etmeye çalışmaktan hoşlanırlar. Bu ideolojinin ardındaki gizli amaç, bölme ve yönetme arzusuna dayanmaktadır. Başka bir deyişle, bu örgütler eşcinseller, Siyah Güç grupları ve asi orta sınıf öğrenciler gibi sözde yeni 'ezilen azınlıklara' destek sunarken, aslında toplumun sıradan üyeleri arasında, yozlaşmanın ve anormalliğin, normalliğin görünüşte ihlal eden zorluklarından güvenli bir sığınak bulabileceği tek bayrak onlardır. Toplumun daha da yozlaşması, yalnızca, geçenlerde yağmurlu bir Pazartesi akşamı Londra'daki Nazi Karşıtı Lig gösterisinde olduğu gibi, Komünistlerin düzenli olarak iki ila üç bin protestocuyu bir çırpıda toplayabildiği gerçeğinin bir kanıtı. . Bu aktivistler, tüm azınlıkları, sosyal yetersizlikleri ve omzunda bir çip olan herkesi toplayarak, çoğunluğu oluşturuyor gibi görünebilir. Ancak bu, en saf ve çarpık görünümündeki azınlık kuralıdır.
Sosyalizmin Milliyetçi inancın ayrılmaz bir parçası olduğu gerçeğine kesinlikle itiraz edilemez. Toplumsal alanın özünü ulus kavramından ayırmak, aslında ulusun kendisini oluşturanın Halk olduğu temel gerçeğini görmezden gelmektir.
Milletsiz millet, milletsiz millet olmaz. Öte yandan, modern solun entelektüel açıdan iflas etmiş lejyonlarıyla kesinlikle ortak hiçbir yanımız olmadığı kesindir, ancak o zaman Sağdakilere de herhangi bir bağlılık borçluyuz. Pek çok sözde Milliyetçi, kendilerini “merkezin sağı”, hatta “Aşırı Sağ” olarak tanımlamakla yetinir, ancak oldukça kategorik olarak belirtilmelidir ki, gerçek Milliyetçiliğin Sağ ile kesinlikle hiçbir ilgisi yoktur. siyaset. Basitleştirmek gerekirse, bir Sağcı, Soldaki muadilinden daha fazla "Milliyetçi" değildir. Hem Komünizm hem de Kapitalizm aynı canavarın iki başıdır.
Ancak Devrimci Milliyetçiler, mevcut kitaplardan bir yaprak koparıp bir tür gülünç yarım yol ideolojisi oluşturmaya çalışmak yerine, felsefi materyalizme tamamen kayıtsız kalırlar ve sistemin ortasını ve her iki ucunu da bütünüyle reddederler. Biz Devrimci Milliyetçiler, hem Gericilere hem de Kızıllara karşı çıkıyoruz, çünkü bizler gerçek Sosyal Milliyetçiyiz.
Sosyal Milliyetçilik doktrini esas olarak 1920'lerde Nasyonal Sosyalist Alman İşçi Partisi'ne (NSDAP) katılan iki kardeş olan Otto ve Gregor Strasser tarafından propaganda edildi. Sonunda bu örgüt, nihai güç için bencilce şehvetiyle, en başından beri NSDAP tarafından teşvik edilen Sosyal Milliyetçilik ideallerine ihanet eden Adolf Hitler tarafından yönetildi. Pek çok sözde Milliyetçi için Hitler'in eleştirisi sapkınlık olarak görülüyor. Ancak Hitler'in Alman Kapitalistlerini ve Sağcı Düzeni kınamayı tamamen reddettiği, hatta Partinin Wall Street'teki zengin finansörlerden fon almasına izin verdiği şeklindeki açık ve basit gerçeği kimse görmezden gelemez. Bu iddianın kanıtı Anthony Sutton'ın mükemmel kitabında bulunabilir. Wall Street ve Hitler'in Yükselişi.
Bununla birlikte, her ikisi de parti 1933'te iktidara gelmeden önce NSDAP'ta son derece aktif olan Strasser Brothers, Devlet gücünün ademi merkeziyetçiliğini savunmayı ya da normalliği teklif etmeyi reddeden bir adam olan Hitler'in kendisiyle düzenli olarak bir ideoloji savaşı yürütüyorlardı. Almanya'nın emekçi halkının hem tarımda hem de sanayide hissesi var. Hitler aslında Otto Strasser'in sözlerini reddetmişti Alman Sosyalizminin Yapısı 1925'te, Gottfried Feder'in birçok Parti üyesi tarafından modası geçmiş olarak kabul edilen 25 Puanına bağlı kalmayı tercih etti. Strasser'in siyasi yelpazenin hem Sol hem de Sağının ötesinde yeni bir yön için radikal fikirleri olmasa bile, 25 Nokta, Hitler'in Kapitalist finansörlerine ve Nasyonal Sosyalist politikanın bu temel ilkelerinin çoğuna olan gerici bağlılığıyla hala uyumsuzdu. ihanete uğradılar. Örneğin, bu manifestonun 11. Maddesini inceleme zahmetine giren herkes, kazanılmamış gelirin açık bir şekilde kınandığını keşfedecektir. Bununla birlikte, Hitler'in iktidara gelmesinden sonra, tefecilik Alman bankacılık sistemini etkilemeye devam etti ve varlıklı bankacıların Alman halkından kredilerinden büyük faizler almasını engellemek için hiçbir çaba gösterilmedi. Gerçekten de Hitler, tüm mali gücü Wall Street'te bağlantıları olan bir mason olan Hjalmar Schact'ın ellerine verdi. Ancak Gregor Strasser, Kapitalizm hakkında şunları söylemiştir: “Ekonomik olarak zayıf olanları sömürmesiyle, işçilerin emek gücünü çalmasıyla, insanları insan sayısına göre etik olmayan bir şekilde değerlendirmesiyle Kapitalist sistem. sahip olduğu şeyler ve para miktarı, iç değerleri ve başarıları yerine, yeni ve adil bir ekonomik sistem, tek kelimeyle Alman Sosyalizmi ile değiştirilmelidir.”
13. ve 14. Maddelere geçilirken, Parti ilkelerinin beyanı, Kapitalist sistemin yıkılması ve onun yerine aile işletmeleri ve işçi kooperatiflerinin getirilmesi çağrısında bulundu. Bir kez daha, Hitler'in böyle bir ekonomik adalet için zamanı yoktu ve bu iki politika maddesi çok geçmeden unutuldu. Otto Strasser ise şunları söyledi: “Komünizm ve Kapitalizmin iflas etmiş yabancı “çözümlerine” alternatif, sunduğumuz fikir, eski Lonca sistemimize dayanan partilerin, ticaretlerin ve mesleklerin siyasi temsilidir. â€
İngiliz anti-kapitalist A.K. Chesterton, daha sonra endüstri ve işçiler için üç maddelik bir program önermeye devam etti:
- Kapitalistin mevcut “sınıfının” aksine, zenginliği veya kökeni ne olursa olsun, seçme yöntemleri sayesinde, işlevsel bir aristokrasi oluşturacak olan bir yöneticiler “mülkü” ortaya çıkacaktır. “sanayi kaptanları” veya “ekonomik hayatın görevlendirilmiş memurlarından” oluştuğu söylenebilir.
- Mülksüzleştirilen “proleterler sınıfı” ortadan kalkacak ve yerini, doğrudan ve dolaylı olarak onların “atölyesine” katılan ve dolayısıyla ilgilenen tamamen ayrıcalıklı işçilerden oluşan bir “mülkü” alacak. Artık ekonominin nesneleri değil, özneleri olacaklar.
- Devlet ve ekonomik hayat arasındaki ilişkiler kökten değişecektir. Devlet, Kapitalizmin “gece bekçisi ve polisi” olmayacak, bürokrasisi işçileri tezgaha iten ve onları görevlerine teşvik eden kamçıyı kıran bir diktatör değil, tüketicilerin mütevellisi olacak. ve bu itibarla çok fazla etkiye sahip olacaktır, ancak yalnızca çalışan üreticilerin, yani işçilerin yönetimi ve kadrosunun (bir yanda uygun oranlarda büro ve diğer entelektüel işçilerden oluşan) kendi kaderini tayin hakkı dahilinde ve yanında olacaktır. ve diğer yandan manuel operatörler).
Ancak, Strasserizmin sağduyulu fikirlerine rağmen, Hitler'in sağı mahkûm etmeyi uysalca reddetmesi, NSDAP'ın kontrolünü ele geçirmesi ve nihayetinde Almanya'yı Avrupa'nın geri kalanına karşı emperyalist bir saldırıya sürüklemesi ve baskıyı bastırması gerçeğinin bir sonucu olarak, çelişkiler listesi devam ediyor. Alman olmayan kültürü ve geleneği, “Büyük Almanya”ya yönelik fanatik yolculuğunda. Nokta 16, zincir mağazaların ve süpermarketlerin yıkımına söz verdi ve küçük işletmeleri desteklediğini iddia etti. Öte yandan, Hitler bir kez daha tekelcileri savunduğu için gerçek çok farklıydı. Strasserite fırtına birlikleri büyük mağazaların gözcülüğünü yapıp insanları küçük tüccarları desteklemeye çağırırken, Hitler bu tür tüm anti-kapitalist faaliyetlere anında bir son verdi. Gerçekten de, büyük bir zincir mağaza NSDAP'nin Güney Şubesini finanse ediyordu ve Hitler mali destekçilerini yabancılaştırmak istemedi.
17. Noktada, büyük toprak sahiplerinin egemenliğinin sona ereceği ve genişleyen köylülüğün yeniden iskân edileceği açıklandı. 1920'ler boyunca, Almanya'nın %20'sinden fazlası 19.000'den daha az kişiye aitti ve köylüler, giderek kötüleşen çıkmazları karşısında daha parlak bir gelecek sağlamak için NSDAP'ye bakıyorlardı. Ne yazık ki, Hitler'den çok az yardım alacaklardı. Tarım Bakanı Walter Darre köylülüğün rolünü korumak için çok şey yapıyor görünse de, toprağı yeniden dağıtma girişimi olmadı. Darre Kalıtsal Köylü Holding Yasası'nı çıkardığında bile, taslağın kendisi yardımcısı Ferdinand Fried tarafından sağlandı, Otto Strasser'in Kara Cephesi'nin gizli lideri. Öyleyse Strasserizm, Kapitalistlerin, toprak sahiplerinin ve Hitlercilerin kutsal olmayan ittifakına karşı savaşmak için ne cevap verdi? Otto Strasser, çalışmasında tarımın karmaşıklığına gerçekten haklı bir argüman sundu. Alman Sosyalizminin Yapısı:
Tarımın amacı toplumun beslenmesini sağlamaktır. Topluluğun kullanımına açık olan toprak, yalnızca ulusun mülkiyetindedir, çünkü toprak herhangi bir bireyin değil, genel olarak topluluk tarafından, topluluk tarafından savaş veya kolonileştirme yoluyla ve topluluk tarafından elde edilmiştir. topluluk düşmanlara karşı korunmuştur. Mülk sahibi olarak topluluk, toprağı, çiftçilik ve hayvancılık için kullanmaya istekli ve istekli olanlara “gerekli” biçiminde ulusun hizmetine sunar. Bu, yerel köylü konseylerinin kendi kendini yöneten şirketleri tarafından üstlenilecektir. Çiftliklerin büyüklüğü, arazinin yerel niteliklerine göre sınırlandırılacaktır: maksimum, hiç kimsenin yardım almadan tarım yapabileceğinden daha fazla araziye sahip olamayacağı ilkesiyle belirlenir ve minimum miktar belirlenir. toprak sahibinin yalnızca kendisi ve ailesi için yiyecek değil, aynı zamanda ailesi için giyecek ve barınak elde edebileceği bir fazlalık sağlamak için yeterli toprağa sahip olması gerektiği ilkesiyle.
Azami sınırlama, özellikle Doğu Almanya'da köylülerin yerleşimi için büyük miktarlarda arazinin serbest bırakılmasıyla sonuçlanacaktır. Bu köylü yerleşimi, kendi çiftliklerine bu şekilde yerleşmiş çok sayıda köylünün varlığı, halk sağlığının ve kamu enerjisinin sürdürülmesi için en iyi garantiyi sağladığından, bu köylü yerleşimi daha da gereklidir. bu çiftliği topluluğun en iyi yararı için yönetmeye ve toprağın topluluğa gıda sağlamak için ekilmesini sağlamak için elinden gelen tüm çabayı göstermeye kendini taahhüt eder. Bu nedenle, topluluğa bir arazi vergisi, bir ondalık kira ödemek zorunda kalacaktır. Bu miktar arazinin alanı ve kalitesine göre tespit edilerek ayni olarak ödenecektir. Köylü başka hiçbir vergi ödemeyecek. Bir “entail” sahibi ölürse, çiftlik onu devam ettirebilecek ve bunu yapmaya istekli bir oğula geçecektir. Eğer erkek çocuk yoksa, “gerekli” cemaate geri dönecek ve yerel köylü konseyi tarafından tahsis edilecektir.
Kötü tarım durumunda, bir “gereken” de topluluğa geri dönecektir, bu konudaki karar devletle (daire başkanı tarafından temsil edilen) anlaşmaya vararak yerel özyönetim organına (köylü meclisi) aittir. . Alman tarımına “gerekli” girişi, Alman geleneğine ve köylü mülkiyetinin doğru ve gerekli fikirlerine o kadar açık bir uyum içinde olacaktır ki, ne psikolojik ne de maddi zorluklar ortaya çıkması muhtemel değildir.
Hitler'in Otto ve Gregor Strasser'ı dinlemeyi açıkça reddetmesinin arkasındaki üzücü sebep güçtü. Hitler iktidarı amaç olarak görürken, yaygın olarak Strasser-Circle olarak bilinen bu ileri görüşlü kardeşlerin etrafında toplanan bir grup insan, gücü yalnızca Sosyal Milliyetçi programlarını uygulamak için bir araç olarak gördü. Bir gericinin bencilliğinin bedelini bir kez daha halk ödedi. 1930'da işler sonunda doruğa ulaştı ve Otto Strasser, Hitler'le düzenli olarak çatışmaya başladı. Onun gazetesi, Arbeitsblatt, Merkezi Berlin'de olan ve Parti'nin resmi kuzey yayını olarak hizmet veren gazete, Hitler'i sürekli rahatsız eden bir konu haline geldi. Sonunda, aynı yılın Nisan ayında, Saksonya'daki sendikalar genel grev ilan ettiler ve Otto Strasser, Alman işçilerine tam desteğini açıkladı. Bu arada, güçlü sanayiciler, Strasser'in görüşlerini kınaması ve grevi durdurması için Hitler'e baskı yapıyorlar.Hitler, ertesi gün Otto Strasser'i otelinde özel bir toplantıya çağırdı ve burada otoritesine boyun eğmesini emrederek onu hizaya getirmeye çalıştı. Hararetli bir tartışma sırasında Hitler, onu Liderden ziyade İdeal'e vurgu yaparak “bombatik saçmalığı” teşvik etmekle suçladı. Strasser elbette haklıydı, ancak Hitler yalnızca kişisel güçle ilgileniyordu ve kendisini Alman halkının ekonomik özgürlüğünün önüne koymayı seçti. Otto Strasser, haklı olarak Hitler'i: "yasallık ve sağın burjuva partileriyle yeni işbirliğiniz uğruna toplumsal devrimi boğmaya" çalışmakla suçlamaya devam etti.
Hitler bunu öfkeyle reddetti ve günümüz modern kapitalistlerinin “serbest girişim” dediği şeye göz yummaya çalıştı. Ayrıca, "haklı olabilir" ve yalnızca "güçlüler hayatta kalır", en zayıfların ise kaçınılmaz olarak "duvara gitmesi" gerektiği şeklindeki Kapitalist felsefeyi desteklemeye devam etti: "Kapitalistler zirveye ulaşmak için çalıştılar." kapasiteleri sayesinde ve yine sadece doğru ırklarını kanıtlayan bu seçim temelinde liderlik etme hakları vardır.
Bu açıklama tek başına Hitler'in Kapitalizme ve Büyük İşletmeye bağlılığının bir kanıtıdır ve gericilik ile devrim arasındaki aşılmaz uçurumu ortaya koymaktadır. Hitler, Otto Strasser'in gerçek Sosyalist ilkelerine karşı herhangi bir gerçek argüman bulamayınca, sonunda Goebbels'e bir mektup yazdı ve ona Strasser'i ve destekçilerini Partiden atması talimatını verdi. Otto Strasser inançlarına sadık kaldı ve bunun sonucunda kısa süre sonra Kara Cephe'nin öncüsü olan Devrimci Nasyonal Sosyalistler Birliği olarak bilinen bir grup kurarak NSDAP'tan ihraç edildi. Otto Strasser nihayet SIS-OSS tarafından stajyer oldu ve Kanada'da kalbi kırık bir sürgün oldu ve burada 1955'e kadar insan olmayan bir kişi olarak yaşamak zorunda kaldı. Sonunda sevgili Almanya'sına dönmeyi başardı, ancak ancak çok kararlı bir süre sonra. İngiliz gazeteci Douglas Reed tarafından yürütülen kampanya. Bu arada, Gregor Strasser'in Hitler'in otoritesine boyun eğmesine ve Führer'in yaptığı hatanın farkına varması umuduyla partide kalmasına rağmen, Haziran ayında bir Hitlerci tasfiyesi sırasında Prinz Albrechtstrasse hapishanesinde vahşice öldürüldü. 1934, şimdi kötü şöhretli Uzun Bıçaklar Gecesi olarak biliniyor. Hitler bile birkaç yıl sonra Gregor Strasser cinayetinin "bir hata" olduğunu kabul etmek zorunda kaldı.
Bu makaleyi bir sonuca bağlamadan önce, Strasserizmin Marksizm ve Sol'un sözde “Sosyalizmi” ile tamamen uyumsuz olduğuna işaret edilmelidir. İşte Otto Strasser'in iki ideolojiyi polemik karşılaştırmasından birkaç alıntı:
- Sorumlu yöneticilerin kişisel inisiyatifi korunur, ancak toplumun ihtiyaçlarına dahil edilir.
- Tüm ulusal ekonominin Devlet tarafından sistematik olarak planlanmış yönetimi içinde (Devletin her endüstriyel girişimde sahip olduğu eşit üçte birlik etki tarafından organik olarak korunur) bireysel işletmelerin sağlıklı rekabeti sürdürülür.
- Devlete ve iktisadi teşebbüse, yani resmi ve sınai yöneticiye eşit düzeyde muameleden kaçınıldığı gibi, Devletin işçiyi haklarından mahrum bırakan keyfi gücünden de kaçınılır.
- Bir teşebbüste bulunan herkes, bir vatandaş olarak kısmen malik olması nedeniyle, teşebbüsünün, onun "atölyesinin" doğrudan ve etkili sahiplerinden biridir ve bu mülkiyet hakkını tam ölçülü olarak Teftiş Kurulu'nda kullanabilir. endişe. Yasal tımar fikrine dayanan ve bir yanda işçi ve işçi konseylerinin, diğer yanda sanayi ve ticaret konseylerinin büyük özyönetim organı tarafından hayat verilen fabrika arkadaşlığının biçimi, diğer yandan, Batı Kapitalizminden ve Doğu Bolşevizminden eşit derecede uzak olan ve yine de büyük ölçekli sanayinin gereklerine uyan Alman Sosyalizminin yeni ekonomik sistemini oluşturur.
Son bir not olarak, Strasserizm üzerine bu kısa makalenin, Hitler rejiminin daha yanlış yönlendirilmiş destekçilerinden bazılarını, gerçek Sosyalizmin henüz pratik bir atılım ve tamamen teorik aşamadan ilerleme kaydetmediğine ikna ettiğini umuyorum. Herhangi bir Milliyetçinin, İngiliz ulusumuz ve hatta bir bütün olarak Avrupa için neyin en iyi olduğuna dair değerli bir örnek olarak Nazi Almanyası'na bakması beyhudedir. Sağ Kapitalistleri tamamen reddetmeden, devrimciler tekrar tekrar ihanete uğramaya devam edecekler. Gerçekten de, Almanya'nın yeniden birleşmesinin ardından Nazizm'in yeniden yükselişe geçmesiyle birlikte, Alman halkının geçmişin hatalarını hatırlayacağı umulmaktadır. Bir şey açıklığa kavuşturulmalıdır. Biz Ulusal Devrimci Grup olarak silahlarımıza bağlı kalma kararlılığına sahibiz ve asla Kapitalist Sağın kontrolü altında olmayacağız. Aynı şekilde devrimci ilkelerimize de ihanet etmeyeceğiz.
'Adolf Hitler'in Tuhaf Seks Hayatı' diktatörün eşcinsel ortakları hakkında fikir veriyor
Siobhan Pat Mulcahy, Hitler'in birçok eşcinsel partneri olduğunu ancak kadınlarla ilişki kurma girişimlerinin felaketle sonuçlandığını yazıyor.
70 milyondan fazla insanın ölümünden sorumlu olan ADOLF HITLER tarihçileri ve araştırmacıları bölmeye devam ediyor. Kötülüğünün kaynağı neydi? Böyle bir şey nasıl olabilirdi?
Birkaç yıl önce CrimeMagazine.com için 'Gerçek Adolf Hitler' adlı bir makale yazdım. Makale, yayınlandıktan sonraki günlerde internette 30.000'den fazla tıklama aldı. Görünüşe göre insanlar ona hayran olmaya devam ediyor. Araştırmam sırasında, Alman diktatörün Katolik manastırındaki kızlardan hoşlandığını ve birçok eşcinsel partneri olduğunu keşfettim. Hayatına olan ilgim arttı. Bir erkeğin cinselliği size gerçekte kim olduğunu veya kim olduğunu söyleyemiyorsa, başka hiçbir şey söyleyemez.
Adolf Hitler'in Tuhaf Seks Hayatı, neredeyse iki yıllık yazı ve araştırmanın doruk noktasıdır. Hitler'in cinsel deneyimlerinin tüm aşamalarını analiz ediyor: Erken anne saplantısı, uzun süreli eşcinsel aşaması ve “isteksiz heteroseksüel” olarak son yılları.
Hitler, çocukluğu boyunca babası Alois tarafından acımasızca ve sık sık dövüldü ve onu babasının kırbacı ve kemerinden korumaya çalışan nazik annesi tarafından hayran kaldı. Hitler daha sonra, en güzel çocukluk anılarının, babası işteyken “annesiyle büyük yatakta yalnız uyumak” olduğunu söyledi. Hayatı boyunca annesi Klara'nın anısına bağlılığı devam etti, ancak babasından nadiren söz etti.
Hayatının çoğu için, Hitler ağırlıklı olarak eşcinseldi. Gençliğinde ve yirmili yaşlarının başında, August Kubizek, Reinhold Hanisch ve Rudolf Hausler dahil olmak üzere bir dizi “özel erkek arkadaşı” vardı. Bu adamlarla köhne Viyana veya Münih arka sokaklarında ve “yoksullar için evlerde” konaklamayı paylaştı.
Otobiyografisi Mein Kampf'ta (1925), bu ilk yıllardan pek söz edilmez. Bunun yerine, alayındaki askerleri “şanlı bir erkek topluluğu” olarak nitelendirerek, çocukluğundan Birinci Dünya Savaşı sırasındaki deneyimlerine atlar.
Savaşın başlangıcından itibaren, görev arkadaşı Ernst Schmidt ile neredeyse altı yıl süren cinsel bir ilişki yaşadı. Ancak ilişki özel değildi ve Hitler'in "üst düzey bir subayla cinsel ilişkiye girdiğine" inanılıyor. ABD istihbaratı daha sonra Hitler'in 1. Dünya Savaşı sırasında “cinsel yönelimi” nedeniyle hiçbir zaman terfi etmediğini ve 1919'da Münih'te “yobazlık ve hırsızlık” nedeniyle tutuklandığını keşfetti. Gerçekten de eski Nazi Otto Strasser, Hitler 1921'de Nazi Partisi lideri olduğunda, "onun kişisel korumalarının ve şoförlerinin neredeyse tamamen eşcinsel olduğunu" söyledi. Bu korumalardan ikisi, Ulrich Graf ve Christian Weber'in gerektiğinde patronlarının ihtiyaçlarını karşılaması bekleniyordu.
Daha sonra, 1924'te Hitler, Landsberg Kalesi'nde vatana ihanetten hapse atıldığında, diğer Naziler tarafından "Fraulein Anna" ve "Kara Emma" lakaplı Rudolf Hess ile aşk ilişkisine başladı. Cinsel ilişkileri, histeriklere yatkın olan Hess, Nazi lideri için bir utanç haline gelene kadar uzun yıllar sürdü.
Adolf Hitler ve Rudolf Hess
Bununla birlikte, kariyeri sona erdiğinde bile, Hess, "sonuna kadar güzel bir insan deneyimini paylaştıklarını" iddia ederek "Führer'ine" bağlı kaldı.
1930'ların başlarında, Nazi Partisi'nin tepesindeki eşcinsel ahlakı o kadar belirgindi ki, bir Nazi karşıtı gazete siyasi örgütü “Poofs Kardeşliği” olarak adlandırdı. Medya alayı o kadar yaygınlaştı ki, Hitler halkın algısını değiştirmek için sert bir şey yapmaya karar verdi.
Sözde Nazi “kitap yakma töreninde”, Berlin'deki bir psikiyatri kliniğindeki kendisiyle ve Nazi meslektaşlarıyla ilgili tüm cinsel sapıklık kayıtlarını imha ettirdi.
Haziran/Temmuz 1934'te, açık bir eşcinsel olan liderleri “Kraliçe” Ernst Roehm de dahil olmak üzere yüzlerce Nazi Fırtına Birliklerinin öldürülmesini ve hapsedilmesini organize etti.
Ancak eşcinsel Naziler katledilir veya hapsedilirken, Hitler Münih şoförü Julius Schreck ile gizli bir ilişki yaşıyordu. Görünüşe göre ikisi birbirine bağlıydı ve Berlin ile Münih arasındaki orta nokta olan Berneck yakınlarındaki Hotel Bube'de romantik buluşmaların tadını çıkardı. İlişkileri Schreck'in menenjitten ani ölümüne kadar sürdü. Haberi duyduğunda, Hitler birkaç gün kontrolsüz bir şekilde ağladı. Schreck, Hitler'in güçlü bir adamla itaatkar hizmetkarı arasındaki büyük aşk hakkındaki fantezilerini gerçekleştirmişti. Arabacısı ile 20 yıllık bir ilişki yürüten eşcinsel Bavyeralı Kral Ludwig II, Alman diktatörün kahramanlarından biriydi.
Hitler, sevgili şoförü için bir devlet cenazesi emretti ve bu cenaze törenine tüm üst düzey Nazi subaylarının katılması emredildi.
On yıl önce, 37 yaşındaki Alman lider, eşcinselliğini bilen şantajcılara ödeme yapmaktan bıktığı ve bıktığı için “düz gitmeye” çalıştı, ancak kadınlarla ilişki kurma girişimleri felaket oldu. Annesinin Münih'te, Berlin'de ve Bavyera dağlarındaki inzivasında yatağının üzerinde asılı bir resmi vardı. Heteroseksüel ilişkilerinin çok azı, eğer varsa, tamamlanmıştı.
Cinsel ilişkiye girdiği kadınlardan sekizi intihara teşebbüs etti ve altısı başarılı oldu.
Hitler hem ergenlik çağındaki gençlerden hem de beyaz perdede hayran olduğu aktrislerden etkilenmişti.
İlk kız arkadaşı (Linz'deki gençliğinin ortasında), onu yıllarca uzaktan izlemesine rağmen hiç konuşmadıkları hayal gücünün bir ürünüydü. Kız, Stephanie Isak, Yahudi kökenliydi ve ironik bir şekilde “sevgili annesi” ile birlikte “onun ideal Aryan kadını” için model oldu.
Hitler, 38 yaşındayken, aniden ilgisini kaybettiğinde (1927'de) kendini asmaya çalışan 16 yaşındaki, manastır eğitimli Maria Reiter ile bir ilişkiye başladı. Reiter, 1959'da Stern dergisine, başarısız intihar girişiminden dört yıl sonra, asla unutamadığı adamla bir gece tutkusunu paylaştığını, ancak "cinsel zevklerinin onun için çok aşırı olduğunu" keşfettiğini ve bir daha asla karşılaşmadıklarını söyledi.
Hitler daha sonra üvey yeğeni Geli Raubal'a takıntılı hale geldi. Raubal ve “Alf Amca”, 1931'de kendisine hediye olarak verdiği silahla kendini vurana kadar dört yıldan fazla bir süre ateşli bir ilişki yürüttü. Hayatının son iki yılında Münih'teki dairesinde sanal bir mahkûm olmuştu. Bazı tarihçiler, arkadaşlarına yalnız kaldıklarında yaptırdığı “iğrenç şeyleri” anlatmaya başladığında Hitler'in onu öldürdüğüne inanıyor. Ölümünden sonra Nazi meslektaşlarına “gerçekten sevdiği tek kadın” olduğunu söyledi.
1937'de, film oyuncusu Renate Mueller, Hitler'in kariyerini kasten mahvetmesi ve Gestapo'nun onu takip etmesini emrettiği için Berlin'deki bir balkondan kendini attı. Mueller, iğrenç seks seansları sırasında arkadaşlarına, yerde zevkle bükülürken onu tekmelemek ve dövmek zorunda olduğunu söyledi.
1939'da İkinci Dünya Savaşı patlak verdiğinde İngiliz aristokrat Unity Mitford, Hitler'in kendisine hediye ettiği silahla kendini başından vurdu. Nazi Partisi'nin fırtına askerleriyle seks partilerine katılmıştı, böylece sefil ayrıntıları “mesih” dediği adamla ilişkilendirebilirdi. Mitford günlüğüne Hitler'in sadece "öbür dünyada" cinsel olarak birlikte olabileceklerini söylediğini yazdı.
Sonra, uzun süredir acı çeken ve sadık Eva Braun vardı. Hitler hem erkeklerle hem de kadınlarla ona sadakatsizdi.
Cinsel olarak o kadar hüsrana uğradı ki, Hitler'in doktoru Dr Theodor Morell'den libidosunu artırmak için ona hormon enjeksiyonları yapmasını istedi. Hayatının son aylarında, kız arkadaşlarına 10 yıl önce (bir şeyleri bitirmek istediğinde) onu terk etmediğine pişman olduğunu söyledi.
Hitler ve Eva Braun. Cinsel olarak hayal kırıklığına uğradı ve Hitler'in doktoru Dr Theodor Morell'den libidosunu artırmak için ona hormon enjeksiyonları yapmasını istedi.
Bunun yerine, Nisan 1945'te Berlin sığınağındaki evliliklerinden sadece 40 saat sonra onunla intihar etti.
Adolf Hitler'in Tuhaf Seks Hayatı, Siobhan Pat Mulcahy. Amazon eBooks tarafından yayınlanmıştır 498 sayfa (Amazon Kindle eBook okuyucu / diğer e-Kitap cihazları kullanılabilir) Fiyat, 5,25 €
Kara Cephe Manifestosu
2 Ekim 1931'de Otto Strasser'in yandaşları, II. Reich Kongresi için Yukarı Frankonya'daki Lauenstein Şatosu'nda toplandılar. Kampfgemeinschaft Revolutionärer Nationalsozialisten (Devrimci Nasyonal Sosyalistler Mücadele Topluluğu, KGNS). KGRNS genç bir hareketti, ancak Strasser'in Mart 1931'deki SA isyanıyla (‘Stennes-putsch’) ve Freikorps lideri Kapitän Hermann Ehrhardt'ın yarattığı müteakip entrikalarla uğraştığı çalkantılı bir karışıklık döneminden geçmişti. örgütü içindeki kaos, daha radikal takipçilerinin çoğunu kanayan bir dizi küçük düşürücü bölünmeyle sonuçlandı. Dolayısıyla 2. Reich Kongresi, bir tür yeniden gruplaşma, KGRNS'nin ideolojik karışıklık sonrasında taktik pozisyonunu resmileştirme ve gelecek için net bir rota belirleme girişimiydi. Kongrenin bir sonucu, ilgili manifestoyla birlikte ‘Kara Cephe’ kavramının resmi ilanıydı. Kara Cephe, Almanya'daki anti-kapitalist, anti-parlamenter, anti-kapitalist, anti-parlamento-karşıtı ortak bir kimlik ve misyon duygusunu paylaşan çeşitli ulusal-devrimci hareketlerin bir siyasi koalisyonu, bir şemsiye örgütü (doğal olarak KGRNS tarafından yönetilen) olarak tasarlanmıştı. -komünist ve anti-Hitler idealleri. UNSKD, Wehrwolfbund, Bund Oberland ve Bundische Reichschaft delegelerinin yanı sıra edebiyat dergilerinden temsilciler Ölmek Tat ve geniş stand, hepsi Kara Cephe konseptine kaydoldu - teoride. Gerçekte, Kara Cephe adı altındaki çoğu işbirliği, hiçbir zaman gazete makaleleri yazmaktan veya ara sıra yapılan ortak toplantılardan daha ileri gitmedi. Aşağıda yeniden verilen orijinal Manifesto'nun temel özü, örgüt için temel bir ideolojik kılavuz olarak kalmasına rağmen, zamanla KGRNS Kara Cephe adını kendisi için benimsedi.
Kara Cephe Manifestosu
Eylem programı,
“Devrimci Nasyonal Sosyalistlerin Mücadele Topluluğu”
Lauenstein Şatosu'ndaki 2. Reich Kongresi'nde ilan edildi,
Muazzam krizler yoluyla liberalizm sistemi ölür.
Liberal ekonomik sistem, kapitalizm, geniş kitlelerin korkunç ıstırabı, proletaryanın işsizliği ve köylülüğün yıkımının kanıtladığı gibi, artık Alman halkının yiyecek, giyecek ve yerleşimini koruyamıyor.
Liberal toplumsal ve siyasal düzen, burjuva sınıf devleti ve parlamenter demokrasi, Alman halkının gücünün iç istikrarsızlığı ortadan kaldıran ve dış performansı mümkün olan en yüksek ölçüde artıran organik birliğini ve tek tip dağıtımını artık yerine getiremez; bu, tek başına ulusal özgürlüğün kazanılması ve iddiasının mümkün olduğu anlamına gelir.
Liberal rasyonalist ve materyalist kültür anlayışı Alman insanının yaşamından, yaşamın gerçek anlamı üzerindeki içsel odağı kopardı ve bunun yerine, her toplumu kaçınılmaz olarak kendi kendini yok etmeye götüren o huzursuzluğu, anlamsızlığı ve umutsuzluk havasını doğurdu.
Kapitalist ekonomik düzenin temel yasası “özel mülkiyetin kutsallığı”dır, kapitalist ekonomi politikasının temel ilkesi, tek altın standardı ile taçlandırılmış uluslararası dünya ekonomisinin entegrasyonudur. Kapitalist ekonomik sistemin bu sütunları durduğu sürece, Almanya'nın şu anki durumunda bir değişiklik olmayacak!
Günümüz sınıf sisteminin özü parlamenter demokrasi ise, yüz vakanın 97'sinde meslek ve mesleğin birbiriyle çatıştığı seçici bir sistem yaratan, halkın paranın gücüne dayalı yapay tabakalaşmasıdır. Bu doğal olmayan tabakalaşma, tüm enerjisini dışarıya odaklamak zorunda kalan insanların organizmasında giderek artan gerilimler yaratarak, ulusun esaret koşulunun kaçınılmazlığını sağlar.
Bu egemen materyalizm, insan zihninin ve onun icatlarının, özellikle teknoloji açısından, grotesk bir şekilde abartılmasıyla birleşince, Alman insanının yaşamını, varlığının kaynaklarından -doğadan, tarihten, kaderden, Tanrı'dan- ve soldan giderek daha fazla kopardı. kararsız, köksüz ve anlamsızdır. Tüm völksel erdemlerin ortadan kalkması, herhangi bir dindarlığın yitirilmesi, sonunda yaşamın kendisinin yadsınmasına yol açan ölümcül sonuçlardı.
Bu gerçeklerin, sebeplerinin ve sonuçlarının bilgisi dahilinde, Kara Cephe şunu arar:
mevcut ekonomi, devlet ve kültür sistemlerini devirecek ve ulusal topluluk üzerine kurulu yeni bir düzen, aristokrasisi kendi ekonomi, devlet ve kültür biçimleriyle kendini gösteren bir düzen kuracak olan.
Bu devrim sosyalistyani toprağın, doğal kaynakların ve üretim araçlarının özel mülkiyetinin kutsallığını reddeder ve Alman biçiminin yol açmak Bu, Doğu Bolşevizmine olduğu kadar Batı kapitalizmine de eşit derecede düşmandır. Aynı zamanda, bu Alman, sosyalist, halkların ekonomisinin uluslararası dünya ekonomik sisteminden çözülmesini talep ediyor ve bu çözülmenin açık sonucu planlı bir Alman ekonomisi içinde işleyen kendi bağımsız para birimi oluyor.Bunun amacı Planlanmış ekonomi Alman halkının ihtiyaçlarını karşılamaktır, ihtiyaçlarının gerçekleştirilmesi, Almanya'nın köylüleşmesi, nüfusun yeniden yerleşimi, otarşik kendi kendine yeterlilik ve dış ticarette devlet tekeli.
Bu devrim milliyetçi, yani içeride organik şirket devleti için ve dışarıdan Almanya için ulusal özgürlük için savaşıyor. İç yeniden yapılanma, ulusal sistemin ön koşuludur. kurtuluş savaşı Bu, şimdi Almanya'yı köleleştiren Versailles ve Genç Plan'ın zincirlerini şiddetle parçalayacak. Almanya, ancak ulusal özgürlüğüne kavuşarak, Avrupa ve dünya halkları arasında barış içinde, milliyetçiliğin ilke olarak aynı hakları tanıdığı bu diğer halkların doğasına ve soylularına saygıya dayalı bir barış içinde yaşayabilecektir. kendi insanları için beklediği yaşam ve gelişmedir. Bu organik Alman devletinin iç anayasası, özyönetim ücretsiz mülklerin [yani şirketler], faşist otoriter devletten olduğu kadar, mevcut anonim parlamentarizm sistemimizden de uzaktır - ve Büyük Alman İmparatorluğu'na giden tek olası yol.
Bu devrim völkish, yani, bildiği völkish yaşamın köküne ve kaynağına geri döner ve bizim völkish'imizin, Alman yaşamımızın kaderini belirleyen koşulluluğunu onaylar ve onun açılımında ve gerçekleşmesinde varlığın gerçek anlamını, Tanrı'nın iradesini görür. canlanması Dindarlık Dini dogmatizmden arınmış olması, neşeli bir kesinlik olduğu kadar bu devrim için de bir zorunluluktur ve bir idealist dünya görüşü muhafazakar doğasının önemli bir bileşenidir.
Kara Cephe böylece bir Alman devrimini kabul ediyor.
ve bu nedenle amansız bir şiddetle savaşır karşı Sistemin cepheleri, ister Muhafazakar Reaksiyon'un siyah-beyaz-kırmızı bayrağı olsun, ister üzerlerinde dalgalanan Liberal Reaksiyon'un siyah-kırmızı-altın bayrağı olsun. Kara Cephe, bu Tepki cephelerine ortak muhalefetlerinin bir tür onunla Kızıl Cephe arasındaki ittifak[18] liberal devrimin o cephesi, ancak bu ittifakın sistemin yıkıldığı gün biteceğini anlar ve sonra
siyah ve kırmızı arasındaki mücadele
Almanya'nın gelecekteki şeklini belirleyecek.
Büyük Savaş'ın, Freikorps'un milyonlarca kurbanının ve savaş sonrası kargaşada kaybedilenlerin fedakar ölümleriyle harekete geçirilen bir kader inancıyla derinden aşılanmış Kara Cephe, bu savaşı yönetmeye ve kazanmaya yemin ediyor
Otto Strasser ve Douglas Reed'in Yalanları, Bölüm 1
Bundan sonrasına gelince, keşke bu bilgiyi Jim Condit Jr ile dün geceki (Julky 20th, 2011) tartışma için almış olsaydım. Bu yüzden Yahudiler ve (onların) Hitler hakkında yazdıklarına inanmak zor." Müttefikler" savaş sırasında ve sonrasında. Dünya Savaşı hakkında bir şeyler yazan ya da bir şeyler söyleyen her Yahudi için, genellikle "soykırım" hikayelerini alevlendirmeyi, Hitler'i şeytanlaştırmayı, onu ikiyüzlü yapmayı ve felsefelerini tamamen itibarsızlaştırmayı amaçlayan bir gündem vardır - yahudilerin onun hakkında gerçekten korktuğu şey budur.
Dün gece Condit, hakkında pek bir şey bilmediğim Otto Strasser'ı ve Douglas Reed'in onunla ilgili kitabını gündeme getirdi (Düşman mı? Otto Strasser'in Öyküsü 1940 yılında yayınlandı). Reed'in kitabına baktığımda (buradan indirmek için aşağıdaki ekli dosyaya bakın), giriş ve açılış bölümleriyle beş dakika içinde Reed'in güçlü bir Hitler karşıtı önyargıya sahip olduğunu ve toplamda bir toplam olduğunu gösterdiğinden, doğal olarak hiçbir koşulda kitap hakkında fazla bir şey bilmiyor olurdum. objektiflik eksikliği. Bu nedenle Strasser, Reed'in kendisinin de kabul ettiği gibi ideal öznedir, ancak burada onu suçlayacağım tarzda değil, sadece Hitler'e saldırmak adına bir kitap yazabilir. Aşağıdaki alıntılar, meşru bir "tarih" olarak lanse edilen bir gündemle yapılan yalanların mükemmel bir örneğidir. Hem Reed'in kitabından pasajlar göreceğiz hem de Mein Kampf, birkaç yorumla birlikte.
Otto Strasser ve Douglas Reed, İtibarsız!
Bölüm 3'ten Düşman. :
Zaferden geri çekilin! Strasser artçı eylemlerle savaştı. Bataryası tümende ele geçirilmeyen tek bataryaydı, kendi toplarını ve üç Prusya topunu da kurtardı. Eylül ayında siyatik hastalığına yakalanmış, ne yürüyebiliyor ne de ata binebiliyordu ve taşınması gerekiyordu. Sevinçle girişilen bu maceranın şanlı bir sonu. Sedyedeki hasta bir adam, vatanseverlikle yanan bir gencin müreffeh ve iyi bulunan bir toprak bıraktığı kaotik bir Almanya'ya döndü. Alman devrimi yaklaşırken, Otto Strasser Münih'te başka bir hastanede yatıyordu, Almanya'nın karşı ucunda, Pasewalk'ta Adolf Hitler'di.
6 Kasım 1918'de, yirmi bir gazi olan Strasser'in ilk kez koltuk değnekleriyle hastaneden çıkmasına izin verildi. Bu fırsatı, şimdi Deggerndorf'ta bulunan anne babasına hızlı bir ziyarette bulunmak için kullandı. 7 Kasım'da geri dönmek zorunda kaldı. Münih'e vardığında bir kalabalığın kükremesini duydu. Yüzlerce isyancı istasyonu doldurdu ve treni bastı, Strasser dışında tüm memurları tutukladı, çünkü o sakattı. Ama kepinden ve subayının omuz askılarından palaskayı yırtıp attılar.
Bölüm 4'ten Düşman. :
Epp Free Corps, Kızıl Münih'e karşı sefer için şekillendi. Daha sonra Avrupa dramında büyük rol oynayan tüm figürler bu küçük için bir araya geldi - Hitler'i kurtarın!
Hitler Münih'teydi. O hala bir askerdi. Mein Kampf'ta anlattığı gibi, o korkunç Bolşevik karşıtı yemini Pasewalk'taki hastanede almıştı. Dünyayı Bolşevizm'den kurtarmaya çoktan kararlıydı. Yine de Münih'i Bolşevizm'den kurtarmaya gelmedi. Açıkça savaşmak için yanmasına rağmen, Epp Özgür Kolordusu'na katılmadı. Münih'teydi ve bir askerdi. Ancak Münih'teki askerler Kızıl Hükümet'in emrindeydi, Yahudi Hükümeti Moskova'dan yönetiyordu. Kışladaysa, o olmalıydı - bir Kızıl!
Nasyonal Sosyalist liderler arasında daha sonraki yıllarda bununla ilgili çok fazla mırıldanma ve mırıldanma oldu, çok fazla şaşkın kafa sallandı, ancak Hitler'den o zamanlar Münih'teki yaptıklarına dair bir açıklamanın ipucu gelmedi. Bu, Mein Kampf'ta tam bir boşluktur. Tüm karanlık tarihindeki en karanlık şeylerden biri. O adamın gerçekten kimin için çalıştığını bilmem gereken hemen hemen her şeyi verirdim, sadece o zaman değil, her zaman daha sonra.
Otto Strasser, Hitler'in hayatındaki bu olağanüstü bölüme özellikle dikkatimi çekti. Bunları yakından incelememe rağmen, gözden kaçırdım ve başka hiçbir yazarın önemini fark ettiğini veya tartıştığını sanmıyorum. Gerçekten de, Otto Strasser gibi, o günlerin siyasi kargaşasında boyuna kadar olan bir adama, onu gerçek orantısına kavuşturmak gerekir ve geleceğin tarihçileri bunu ona borçlu olacaktır, çünkü o, en önemlilerinden biridir. Hitler denen adam hakkında bildiğimiz şeylerin en önemlisi ve bunlar çok az. Daha sonra, onun hakkında daha çok şey öğrendiğimizde ve her zaman oynadığı ikili ya da üçlü oyunu daha net gördüğümüzde, yapbozun eksik parçası olduğu ortaya çıkabilir.
Bu nedenle, daha ayrıntılı olarak açıklamaya değer. Münih'teki Kızıl rejim Kasım 1918'den 1 Mayıs 1919'a kadar sürdü. Mein Kampf'taki kendi anlatımına göre Hitler, Almanya'da Yahudi-Komünist devriminin patlak verdiği andan itibaren en şiddetli nefretiyle doluydu. kasımın ilk günleri. Kasım ayının son günlerinde, iyileşti ve hastaneden taburcu edildi, alay deposuna rapor verdi - Kızılların en güçlü olduğu Münih'te.
Kendi taburu, devrimci 'Askerler Konseyi'nin emri altındaydı. Bu onu o kadar iğrendirdi ki, bir şekilde birkaç mil ötedeki Traunstein'daki bir kampa gönderilmeyi başardığını söylüyor. Münih'e 'Mart'ta' döndüğünü söylüyor. Kızıllar, Nisan sonunda von Epp ve Prusya birlikleri tarafından sürüldü. Bu nedenle, yaklaşık iki ay boyunca,' hizmet eden bir asker olan Hitler, Kızıl rejimin zirvesindeyken, Moskova'dan gönderilen bir Rus Yahudisinin yönetimi altındayken, rehineler vurulurken Münih'teydi.
Aynı zamanda orada bulunan iyi Bavyeralılar, hileli ya da hileli bir şekilde Münih'ten çıkmayı ve von Epp'e gitmeyi ve onunla Kızılları kovmak için geri dönmeyi başardılar. Otto Strasser, hayatı pahasına ve birçok zorluğun üstesinden geldikten sonra bunu yaptı.
Şimdi, Hitler'in Pasewalk'taki hastanede geçirdiği günleri, oraya nasıl geldiğini ve ne tür bir durumda olduğunu anlattığı Mein Kampf, sayfa 118-120'den bir alıntı için:
Şimdi 1918 sonbaharında, 1914'te bastığımız yerde üçüncü kez duruyorduk. Eskiden bize üs olarak hizmet eden Comines köyü şimdi savaş bölgesinin içindeydi. Çevredeki bölgede çok az şey değişmiş olsa da, erkekler bir şekilde farklılaşmıştı. Şimdi siyaset konuşuyorlardı. Her yerde olduğu gibi burada da evden gelen zehir etkisini gösteriyordu. Genç taslaklar buna tamamen yenik düştü. Doğrudan evden gelmişlerdi.
13-14 Ekim gecesi İngilizler, Ypres'in güney cephesine gazlı bir saldırı başlattı. En azından kişisel deneyimlerimizle etkisini bilmediğimiz sarı gazı kullandılar. O gece bunu deneyimlemeye yazgılıydım. 13 Ekim akşamı Werwick'in güneyindeki bir tepede, gece boyunca az ya da çok şiddetli bir şekilde devam eden gaz bombalarıyla birkaç saat boyunca ağır bir bombardımana maruz kaldık. Gece yarısına doğru birçoğumuz eylem dışı bırakıldık, bazılarımız sonsuza kadar. Sabaha doğru ben de ağrı hissetmeye başladım. Her çeyrek saatte bir arttı ve saat yediye doğru sendeleyerek geri çekilip bu savaşta yapmak zorunda olduğum son gönderiyi teslim ederken gözlerim yanıyordu. Birkaç saat sonra gözlerim parlayan kömürler gibiydi ve etrafımdaki her şey karanlıktı.
Pomeranya'daki Pasewalk'ta hastaneye gönderildim ve Devrim'i orada duymak zorunda kaldım.
Uzun zamandır havada tanımlanamaz ve itici bir şey vardı. İnsanlar önümüzdeki birkaç hafta içinde mutlaka bir şeyler olacağını söylüyorlardı, ancak bunun ne anlama geldiğini hayal bile edemiyordum. İlk etapta ilkbaharda gerçekleşene benzer bir grev düşündüm. Mayalanma halinde olduğu söylenen Donanma'dan sürekli olumsuz söylentiler geliyordu. Ancak bu, birkaç izole genç insanın hayali bir eseri gibi görünüyordu. Hastanede hepsinin savaşın sonu hakkında konuştukları ve bunun çok uzak olmadığını umdukları doğru, ancak kimse kararın hemen geleceğini düşünmedi. Gazeteleri okuyamıyordum.
Kasım ayında genel tansiyon yükseldi. Sonra bir gün aniden ve haber vermeden felaket başımıza geldi. Denizciler motorlu kamyonlarla geldiler ve bizi isyana çağırdılar. Ulusal Varlığımızın 'Özgürlüğü, Güzelliği ve Onuru' için verilen bu mücadelede birkaç Yahudi erkek liderdi. Hiçbiri cephede aktif hizmet görmemişti. Bu üç Doğulu, bir zührevi hastalıklar hastanesi aracılığıyla evlerine geri gönderilmişlerdi. Şimdi kırmızı paçavraları burada kaldırılıyordu.
Son birkaç gündür kendimi biraz daha iyi hissetmeye başlamıştım. Göz yuvalarındaki yakıcı ağrı daha az şiddetli hale gelmişti. Yavaş yavaş yakın çevremin genel hatlarını ayırt edebildim. Ve en azından daha sonra bir mesleğe girebilmek için yeterince görme yetimi geri kazanacağımı ummak mümkündü. Bir daha çizip tasarlayamayacağım doğal olarak söz konusu bile değildi. Böylece korkunç saat geldiğinde iyileşme yolundaydım.
İlk düşüncem, bu vatana ihanet patlamasının yalnızca yerel bir olay olduğuydu. Bu inancı yoldaşlarım arasında yaygınlaştırmaya çalıştım. Özellikle Bavyeralı hastane arkadaşlarım hemen yanıt verdiler. Eğilimleri devrimci olmaktan başka bir şey değildi. Münih'te bu çılgınlığın patlak verdiğini hayal bile edemiyordum, çünkü bana Wittelsbach Hanedanı'na sadakat, birkaç Yahudi'nin iradesinden daha güçlüymüş gibi geliyordu. Bu yüzden, bunun sadece Donanmada bir isyan olduğuna ve önümüzdeki birkaç gün içinde bastırılacağına inanmaktan kendimi alamadım.
Sonraki birkaç günle birlikte hayatımın en şaşırtıcı bilgisi geldi. Söylentiler giderek daha kalıcı hale geldi. Bana yerel bir mesele olarak gördüğüm şeyin gerçekte genel bir devrim olduğu söylendi. Buna ek olarak cepheden teslim olmak istedikleri utanç verici bir haber geldi! Ne! Böyle bir şey mümkün müydü?
10 Kasım'da yerel papaz kısa bir konuşma yapmak amacıyla hastaneyi ziyaret etti. Ve böylece tüm hikayeyi öğrendik.
Adresi dinlerken içim bir heyecan kapladı. Muhterem yaşlı beyefendi, Hohenzollern Hanedanı'nın artık İmparatorluk Tacı giymemesi gerektiğini, Anavatan'ın bir "Cumhuriyet" haline geldiğini, Yüce Tanrı'ya kutsamasını yenisinden esirgememesi için dua etmemiz gerektiğini bildirdiğinde titriyor gibiydi. düzene sokmak ve önümüzdeki günlerde halkımızı terk etmemek. Bu mesajı iletmekle, Kraliyet Evi'ne, Pomeranya'ya, Prusya'ya, aslında tüm Alman Anavatanına yaptığı hizmetlere olan takdirini kısaca ifade etmekten fazlasını yapamadı ve - burada ağlamaya başladı. O meclisteki insanların üzerine derin bir dehşet duygusu çöktü ve gözyaşlarını tutan tek bir göz olduğunu sanmıyorum. Kendime gelince, yaşlı beyefendi, bu uzun savaşı artık bitirmemiz gerektiğini bize bildirerek hikayesini sürdürmeye çalıştığında tamamen yıkıldım, çünkü savaş kaybedildi ve galip gelenin insafına kaldık. Anavatan gelecekte ağır yükler taşımak zorunda kalacaktı. Mütareke şartlarını kabul edecek ve eski düşmanlarımızın yüceliğine güvenecektik. Daha fazla durup dinlemem imkansızdı. Sendeleyip koğuşuma geri döndüğümde ve ağrıyan başımı battaniye ve yastığın arasına gömdüğümde karanlık etrafımı sardı.
Annemin mezarının başında durduğum günden beri ağlamamıştım. Kader gençliğimde bana ne zaman zalimce davransa, içimdeki kararlılık ruhu daha da güçleniyordu. Tüm bu uzun savaş yılları boyunca, Ölüm, saflarımızdan birçok gerçek dost ve yoldaş olduğunu iddia ettiğinde, bana bir şikayette bulunmak günah gibi görünürdü. Almanya için ölmediler mi? Ve nihayet, o devasa mücadelenin neredeyse son günlerinde, zehirli gaz dalgaları beni sardığında ve gözlerimi delmeye başladığında, kalıcı olarak kör olma düşüncesi beni sinirlendirdi ama vicdanın sesi hemen haykırdı: Zavallı zavallı adam. , seninkinden yüz kat daha kötü durumda olan binlerce kişi varken ulumaya mı başlayacaksın? Ve böylece, yapılacak tek şeyin bu olduğunu ve ülkenin talihsizliğiyle karşılaştırıldığında kişisel acının hiçbir şey olmadığını fark ederek, talihsizliğimi sessizce kabul ettim.
Strasser'in yukarıda verilen Hitler açıklamasında ve özellikle Reed'in bunu değerlendirmedeki yorumlarında başka sorunlar var. Ancak burada ve aşağıda sadece birkaç ana noktaya odaklanacağız. Temel olarak, Otto Strasser, kör bir Hitler'in askeri hastaneden ayrılmasını ve Münih'i Bolşevizm'den kurtarmasını bekliyor. Ve bunu yapmadığı için onu bir ikiyüzlü olarak gösteriyor. Der Fuhrer'i itibarsızlaştırma şansına tüküren Douglas Reed, tüm yalanları satın alır ve onunla birlikte çalışır. Ve 70 yıl sonra Jim Condit Jr. da onları satın alıyor. Bu nedenle, tarih hakkında neye inanıp neye inanmayacağına karar verirken bir yazarın güdüleri ve gündemi incelenmelidir.
Mein Kampf'ın 120-121. sayfalarından:
Ve Evde? Ama - dikkate almamız gereken tek fedakarlık bu muydu? Geçmişin Almanya'sı az değerli bir ülke miydi? Kendi tarihine belli bir görev borçlu değil miydi? Hâlâ geçmişin ihtişamına katılmaya layık mıydık? Bu eylemi gelecek nesillere nasıl haklı çıkarabiliriz?
Ne kadar aşağılık ve ahlaksız suçlular çetesi!
O zaman, olan korkunç olaylarla ilgili bazı kesin bilgiler toplamaya çalıştıkça, kafam öfke ve utançtan daha fazla alev aldı. Bu trajediye kıyasla gözlerimde çektiğim onca acı neydi?
Sonraki günler dayanılmazdı ve geceler daha da kötüydü. Düşmanın merhametine güvenmek, yalnızca aptalların veya suçlu yalancıların önerebileceği bir kuraldı. O gecelerde nefretim arttı - bu alçak suçun yaratıcılarına olan nefretim.
Sonraki günlerde kendi kaderim benim için netleşti. Şimdiye kadar beni çok endişelendiren kişisel geleceğim düşüncesiyle alay etmek zorunda kaldım. Böyle bir temel üzerine herhangi bir şey inşa etmeyi düşünmek gülünç değil miydi? Sonunda, bunun kaçınılmaz bir şey olduğu, uzun zamandır korktuğum ama buna gerçekten inanmaya cesaret edemediğim bir şey olduğunu da anladım.
İmparator II. William, Marksist liderlere, onların şeref duygusundan yoksun alçaklar olduklarından şüphelenmeden dostluk elini uzatan ilk Alman İmparatoruydu. İmparatorluk elini ellerinde tutarken, diğer elleri hançeri hissetmişti bile.
Yahudilerle anlaşmak diye bir şey yoktur. Zor ve hızlı 'Ya Ya da' olmalı.
Kendi adıma, daha sonra siyasi çalışma yapmaya karar verdim.
Böylece hastaneden çıktıktan sonra Hitler, alayına yeniden katılmak için evlat edindiği Münih'e döner. Bu sadece hastaneden yeni çıkan ve kimyasalların neden olduğu körlükten kurtulan genç bir asker için doğaldır. Strasser - kendi görüşüne göre - Hitler'in von Epp'in bulunduğu Thüringen'e kaçmasını beklerdi, Strasser'in söylediği gibi “iyi Bavyeralılar” bunu yaptı. Strasser, bu yorumdan Münih'te geride kalan Bavyeralıların hepsinin “iyi Bavyeralılar” olmadığı sonucuna varıyor ve bu sadece bir yalan.
Reed, “Münih'teki Kızıl rejim Kasım 1918'den 1 Mayıs 1919'a kadar sürdü., ama bu doğru değil. 1918 yılının Kasım ayında Bavyera, Kurt Eisner ve Almanya Bağımsız Sosyal Demokrat Partisi liderliğinde kendisini “özgür bir devlet” ilan ederek “sosyalist cumhuriyet” haline geldi, ancak tam olarak “kızıl” değildi ve parti, kendisini partiden uzaklaştırdı. Rus Bolşevikleri, sosyalistlerin altında hükümet, Bolşeviklerden sonra modellenen bir konseyler topluluğu olarak kurulmuş olmasına rağmen. Yine de, 1918 Kasım'ında Bavyera'nın bir Sovyet devleti olacağı ve Hitler'in bunun kaçınılmaz olduğunu bilemeyeceğini söylemek ancak geriye dönük olarak mümkündür.Bavyera Sovyet Cumhuriyeti 6 Nisan 1919'a kadar oluşmadı. Kanıt olmadan, Hitler'in komünizme düşmesini önlemek için Bavyera'ya döndüğüne, kendi açıklamalarından ve sonraki eylemlerinden inanmak daha makul.
1919 yılının Şubat ayında Eisner'in öldürülmesinden sonra, Bavyera'da anarşi çöktü. 6 Nisan'da komünistler iktidarı ele geçirdi, ancak ilk komünist rejim sadece 6 gün sürdü. İkinci Eugen Levine altındaydı. Levine iktidarı ele geçirdiğinde, düzenli ordu komünistleri idam ederken, en az 20.000 kişilik kendi ordusunu örgütledi. Hitler elbette düzenli ordunun bir üyesiydi. Franz Ritter von Epp komutasındaki Freikorps, Münih'e girip komünistleri yendiğinde, Bavyera'daki sadık Alman ordusunun en az 9.000 üyesi onlara katıldı.
Bu nedenle, Hitler'in bu bölümdeki rolü hakkında çoğunlukla sessiz kalması, onun bir komünist olduğu anlamına gelmez ve kalan sadık ordu birlikleri arasında olması çok daha olasıdır. Strasser, Hitler'in sessizliğinde en kötüsünü görüyor, ancak Mein Kampf, Hitler'in siyasi uyanışı ve olgunlaşması hakkında bir kitap ve Hitler'in bu bölümde tartışmayı seçtiği şey de bu. Yine de bu dönemdeki günlük faaliyetleri hakkında Hitler, Mein Kampf'ın 8. Bölümünde şunları söylüyor:
Mein Kampf'ın 121. sayfasından:
Yeni Sovyet Devrimi Münih'te kendi yolunu çizmeye başladığında, ilk faaliyetlerim Merkez Konseyinin kötü niyetini üzerime çekti. 27 Nisan 1919 sabahı erkenden tutuklanacaktım ama beni tutuklamaya gelen üç arkadaş tüfeğime karşı koymaya cesaret edemediler ve geldikleri gibi geri çekildiler.
Münih'in kurtarılmasından birkaç gün sonra, 2. Piyade Alayında devrimci faaliyetleri izlemek amacıyla kurulmuş olan Soruşturma Komisyonu'nun huzuruna çıkmam emredildi. Bu, aşağı yukarı siyasi alana ilk girişimimdi.
Birkaç hafta sonra, ordu mensuplarına verilen bir konferans kursuna katılmam için emir aldım. Bu kurs, askerin siyasi fikirlerini dayandırabileceği bazı temel ilkeleri aşılamayı amaçlıyordu. Benim için bu organizasyonun avantajı, bana aynı düşüncede olan ve gerçek durumu tartışabileceğim asker arkadaşlarımla tanışma şansı vermesiydi. Kasım ihanetine katılanlar, yani Merkez ve Sosyal-Demokratlar ve ayrıca sözde Burjuva-Ulusal örgüt tarafından Almanya'nın yakın bir felaketten kurtarılamayacağına hepimiz az ya da çok ikna olmuştuk. grup, iyi niyetli olsalar bile, verilen zararı gideremezdi. Böyle bir görevin asla başarılı bir şekilde gerçekleştirilemeyeceği bir dizi gereklilikten yoksundular. Takip eden yıllar, o zaman sahip olduğumuz görüşleri haklı çıkardı.
Hitler'in sadık Alman ordusunun bir parçası olduğu ve komünist Eugen Leviné'nin yedek ordusunun bir parçası olmadığı kendi anlatımından açıkça görülüyor! Ve o sırada her ne işe karıştıysa, komünist rejimi kızdırmak için bir şeyler yapıyordu. Otto Strasser bir yalancıydı ve Douglas Reeed onun yatak arkadaşıydı. Şimdi Jim Condit Jr. da cesetlerin 70 yıl önce çürümeye başladığını fark etmeden, onlarla birlikte yorganın altına girmek için elinden geleni yapıyor!
Onurlar ve ödüller
- Capito'nun Bern ile ilişkileri . Leipzig, Heinsius 1928.
- Bölgesel kilise ve toplulukların kökeni ve görevleri . Bern, Evanjelik Cemiyeti 1940 kitapçısı.
- Otto-Erich Strasser Wilhelm Schlatter Fritz Blanke: Kilise, topluluk, mezhep . Bern 1940.
- Alexandre Vinet: Özgür bir yaşam için verdiği mücadele . Erlenbach-Zürih, Rotapfelverlag 1946.
- Fransa'da Evanjelik Kilisesi . Göttingen 1975.
Otto Strasser
Otto Strasser (1897-1974), Gregor Strasser'in küçük kardeşi olan bir Alman politikacıydı. Adolf Hitler tarafından, Nasyonal Sosyalizm'de sosyalizme solcu bakış açısı nedeniyle Nazi Partisi'nden atıldı. Bu görevden alma, biraz daha ılımlı kardeşi Parti'de kaldığı ve 1934 Uzun Bıçaklar Gecesi'nde öldürüldüğü için hayatını kurtardı.
Strassers aslen Bavyeralı iken, Münih fraksiyonunda, Kuzey ve Batı Çalışma Derneği'nde aktif hale geldiler. Otto, yayınının yanı sıra bir Berlin bülteninin editörü oldu. Berliner Arbeiterzeitung.
1930 Nisan'ında Nazi olmayan sendikalar üçkağıtçı ilan ettiler, Otto onları destekledi ve Hitler'in sanayici destekçileri, desteği reddetmedikçe artık Nazileri sübvanse etmeyeceklerini söylediler. Hitler, 21 Mayıs'ta Berlin'deki Otto'ya sürpriz bir ziyarette bulundu ve kabul ederse onu Parti basın şefi yapmayı teklif etti, ancak reddederse onu partiden atmakla tehdit etti. Strasser, Hitler'i "toplumsal devrimi boğmak" istemekle suçladı ve Hitler'in sosyal devrimin Marksizm olduğunu yanıtladı: "ırksal devrimler dışında devrim yoktur." Hitler, Haziran ayında Goebbels'e Otto Strasser'i Parti'den atması için talimat verdi. [1]
Partiden ayrıldıktan sonra, güçlü bir şekilde antisemitik olmayan sosyalist ve milliyetçi bir dernek olan Kara Cephe'yi kurdu. Çok az etkisi oldu.
Otto Strasser syntyi katoliseen virkamiesperheeseen Baijerissa. Daha fazla bilgi için bkz. lakimiehenä, kun ensimmäinen maailmansota syttyi 1914. Daha fazla bilgi için bkz. Hän palasi Baijeriin tipik bir luutnanttina. [1]
Strasserista tuli sodan jälkeen sosialisti, joka kuitenkin halveksi kapitalismin ohella marxilaisuutta ve sen näkemyksiä luokkataistelusta. Daha fazla bilgi için bkz. [1]
Strasser liittyi vuonna 1925 Saksan kansallissosialistiseen puolueeseen, jossa hänen veljensä Gregor Strasser oli olit jo vuosia. Strasser alkol toimittaa Hakem Zeitung -lehteä.
Strasserit ve Joseph Goebbels johtivat massaliikettä, joka vetosi alempaan keskiluokkaan edistämällä sosialismia. [2] Kanıtlanmış metin, lakkoja, daha fazla bilgi için tıklayınız.
Adolf Hitler hyväksyi Strasserin esittelemän Bamberg ohjelman, koska Hitler ve halunnut menettää Strasseria seuranneiden henkilöiden kannatusta. [1]
Strasser menetti uskonsa Hitleriin, daha önce 1928'i ziyaret edin. [2] Strasser erotettiin puolueesta 1930, ja hän perusti kilpailevan mustan rintaman. [1] Tarkoituksena oli saada kansallissosialistinen puolue jakaantumaan.
Hänen puolueensa ei pystynyt estämään Hitlerin valtaannousua 1933, yaz Strasser lähti maanpakoon. [1] Kansallissosialistisen, puolueen vasemmisto, jonka Hitler mielsi kilipailijakseen ve poliittiseksi riskleri, vaiennettiin pitkien puukkojen yössä vuonna 1934, jolloin kansallissosialistit olivat jo saaneet vallan Saksassa. Tam olarak puhdistuksen jälkeen Hitler jäi yksinvaltiaaksi puolueeseensakin.
Strasser asettui ensin Sveitsiin vuonna 1938 ve sitten vuonna 1940 hän matkusti Portekiz kautta Bermudalle jättäen vaimonsa ve heidän kaksi lastaan Sveitsiin. Seuraavana vuonna hän muutti Kanadaan, aluksi Montrealiin, sitten Paradiseen, Nova Scotiaan. Adolph Schmidt ile ilgili açıklamaları okuyun. Her şeyden önce, her şey dahil, her şey dahil. lahde?
Daha fazla bilgi için bkz. Montreal Gazetesi -lehden jutuissa häntä avusti silloinen toimittaja, myöhemmin poliitikko Donald C. MacDonald.
Strasser pääsi palaamaan Länsi-Saksaan vuonna 1955, jolloin hän lupasi taistella Saksan itenäisyydestä sekä Kremliä etä Wall Streetiä vastaan. Hän perusti 1956 Deutsch-Soziale Birliği -puolueen. Se kaatui käytännössä jo seuraavana vuonna, kun se ei saanut ainuttakaan ehdokasta läpi vaaleissa. [1]
Strasser kannatti vasemmistolaista kansallissosialismia aina kuolemaansa asti. Vuonna 1969'dan beri, omaelämäkertansa, jolla oli historiallisesti paljonpuhuva nimi Mein Kampf (suom. Taistluni , Hitlerin pääteos üzerinde samanniminen).
Otto Strasserin ideologu vaikuttavat vielä 2000-luvun uusnatseihin. Daha fazla bilgi için bkz. Strasserin ajatuksia üzerinde kritisoitu lähinnä utopistisiksi.