1001 HADİS IŞIĞINDA – 64
“Birisinin, Allah katında kadir ve meziyetini ve halini bilmek isterseniz, o kimsenin insanlar arasında nasıl anıldığına bakınız.”
İnsan gelmemiştir bu aleme ölmek için; insan bu aleme, dünya durdukça yaşamak ve yaşatmak için gelmiştir. Dünya durdukça yaşamak ne demektir? Sevenlerinin gönlünde anılmaktır. Bugün Musa Aleyhisselam kendi cemaatiyle anılmaktadır. İsa Aleyhisselam kendi cemaatiyle anılmaktadır. Hazreti Muhammed Efendimiz, kendi cemaatiyle anılmaktadır, hatta bütün dünya üzerinde her saniye ezanlarla anılmaktadır. Bütün Evliyaullah, Hazreti Muhammed Efendimize gönül vermişler ve O’nunla anılmaktadırlar. Cenab-ı Mevlana da, Musevisi olsun, İsevisi olsun, her dinden, mezhepten sevenleriyle anılmaktadır. Ehl-i iman sahibi ölmez. Bütün dostları ve sevenleri tarafından en güzel bir dille anılır.
Bakın Cenab-ı Allah, Kur’an-ı Kerim’de, Meryem suresinin 50. ayetinde şöyle buyuruyor:
“Onlara rahmetimizden bağışta bulunduk. Onlar için yüce bir doğruluk dili var ettik, güzel bir söz ile anılmalarını temin ettik.”
Sonsuz şefkat ve merhamet kaynağı Hüdavendigar Mevlana da, sevenlerine şöyle seslenir:
“Evlad, biliyorum ki beni çok seviyorsun, ama dile getiremiyorsun. Korkma! Mademki ben senin gönlündeyim, son nefesinde mürşidin vasıtasıyla bana geldiğinde, ben anıldıkça sen de anılacaksın, ben yaşadıkça sen de yaşayacaksın.”
Bizlerin tek yapmamız gereken, ölümsüzleri kendimize dost edinmektir. Hazreti Muhammed Efendimizin hayatını okuyup, O’nun huylarıyla huylanmak, O’nunla yaşamak ve O’nu yaşatmaktır. Vade geldi mi, bizim şefaatçimiz O’dur; Ondan başka hiçbir yerden şefaat bulamayız.
About Author
Administrator of mevlanarumi.org