Arkadaşlar, doğru: On yılın sonu yaklaşıyor. Zor, endişe uyandıran, ahlaki açıdan riskli bir on yıl oldu, ama en azından bazı lanet edebiyatlarla dolu. Gümüş astarlarımızı elimizden geldiğince alacağız.
Öyleyse, bir edebiyat ve kültür web sitesi olarak kutsal görevimiz olduğu gibi - görevin potansiyel olarak sonuçsuz ve sonsuz tartışmalı doğasının tam farkındalığına rağmen - önümüzdeki haftalarda, en iyisine ve en önemlisine bir göz atacağız. her zaman aynı değil) on yılın kitapları. Bunu elbette çeşitli listeler aracılığıyla yapacağız. İle başladık en iyi ilk romanlar , en iyi kısa öykü koleksiyonları , en iyi şiir koleksiyonları , on yılın en iyi anıları , ve en iyi makale koleksiyonları on yılın. Ancak altıncı listemiz biraz daha zordu - biz (belki de aptalca) 'genel' kurgu dışı olarak nitelendirdiğimiz şeye bakıyorduk: 2010 ile 2019 arasında İngilizce olarak yayınlanan anılar ve denemeler (bunlar kendi listelerinde yer alıyor) hariç tüm kurgusal olmayanlar.
Okuyucu, hile yaptık. İlk 20'yi seçtik. Bu kadar geniş bir alanla mantıklıydı. Ve 20 gerçekten yeterli değil. Ama listeler dünyasında öyle.
Aşağıdaki kitaplar nihayet Literary Hub personeli tarafından uzun tartışmalardan (ve birçok toplantıdan) sonra seçildi. Gözyaşları döküldü, duygular incindi, kitaplar yeniden okundu. Ve kısaca göreceğiniz gibi, sadece on tanesini seçmekte zorlandık - bu yüzden, muhalif görüşlerin bir listesini ve daha da uzun bir kira listesi de ekledik. Her zaman olduğu gibi, aşağıdaki yorumlarda gözden kaçırdığımız kendi favorilerinizden herhangi birini eklemekte özgürsünüz.
***
Aşağıdaki kitaplar ilk on arasında zar zor dürtüldü, ancak biz (veya en azından birimiz) yorum yapmadan geçmelerine izin veremedik.
Maggie Nelson, yazdığı eserlerine ilk bakışta değerlendirilirse bir paradoks gibi görünebilir. Yazarı Bluets, Mavi renk aracılığıyla kişisel ıstırabı araştıran etkileyici bir lirik deneme. Kırmızı Parçalar , teyzesinin katilinin yargılanmasının otobiyografik bir açıklaması şaşırtıcı görünebilir. Hiç kimse çokluk içeremez ve içermez, ancak iki estetik, biri bakana kadar taban tabana zıt görünebilir. Zalimlik Sanatı ve bir yandan Nelson’ın sanata, diğer yandan şiddete duyduğu hayranlığı anlıyor. Nelson, birden çok denemede ikisinin kesişimini çözümler. 'Bu kitabın suçlamalarından biri,' diye yazıyor, 'zulüm kullanımı bana (daha iyi bir kelime olmadığı için) değerli görünen sanat eserleri ile bana gereksiz görülen sanat eserleri arasında nasıl ayrım yapılabileceğini bulmaktır. kötü niyet veya aşağılık. ' Zalimlik Sanatı güncel sanat ve kültürün kendi kendini ilan eden bir diyagramıdır ve bu konuda açıklayıcı bir gerçek gibi görünen etik veya estetik iddialar sunmayı, taraf tutmayı vaat etmez. Öyleyse acımasızlığa, Nelson'un şiirsel duyarlılığından, bir dereceye kadar nüansla, derinlemesine düşünme ve merakla ve aynı zamanda belirli bir mesafeden yaklaşılır, böylece tüm duygular - öfke, tiksinti, rahatsızlık, heyecan vb. - izolasyondan ziyade bir bütünün parçası olarak. Merhametle dengelenen zalimlik - özellikle Budizm'e atıfta bulunarak - Nelson tarafından kesinlikle bir kutlama nedeni olarak selamlanmaz, ancak zımnen ve başvurulmadan kullanılmaması için derin düşünmeye ve analize değerdir. Bence hiçbir kitap bu konunun kapsamlı bir değerlendirmesini sunamaz, ne de Nelson’ın yaklaşımı bir teori önermek isteyen bir filozof veya sanat tarihçisinin yaklaşımı değildir. Yine de, maharetli ve yaratıcı bir şekilde, kültürümüzün zulmün büyüsüne bir ayna tutmayı başarıyor ve bizi, onu şımartmak için kişisel nedenlerimiz üzerine düşünmeye davet ediyor. –Eleni Theodoropoulos, Yayın Görevlisi
Martinez, on yıldan fazla bir süredir savaşın uyuşturucular üzerindeki zemin seviyesindeki etkilerinin bir tanığı ve kronikleştiricisi oldu, Latin Amerika'nın dört bir yanından Orta Amerika ve son zamanlarda bulunduğu ülkesi El Salvador'a özel bir odaklanma ile rapor verdi. MS-13'ün kanlı kültürü ve güçlerini artıran diğer narko-klikler hakkında yazıyor. Ondan önce, korkunç eldivenleri sınırların ötesine ve narko kontrollü bölgelerde koşturan göçmenlerin durumunun haritasını çıkarıyordu. Martinez, 'Canavar' olarak bilinen korkunç trene bindi ve bu tehlikeli yolculukta kuzeye seyahat edenlerin hikayelerini topladı. Suç kesinlikle kitabın odak noktası olmasa da Martinez, bölgesel / küresel düzeyde toplu suçların doğrudan etkilerine ve savunmasızları avlamak için ortaya çıkan yasa dışı topluluklara bakıyor. Konu karanlık ama Martinez, bir Cormac McCarthy'nin korkunç, delici netliğiyle yazıyor. Yaratık ailelerin mücadele ettiği ve acı çektiği, narkotiklerin zenginleştiği, şiddetin yayıldığı, uyuşturucunun kuzeye gittiği, silahların güneye yöneldiği neredeyse kanunsuz bir ülkeden gönderilen bir gönderidir. Retoriği, siyaseti ve propagandayı unutun. Yaratık uyuşturucu savaşının gerçek hikayesidir. 'Haydutlardan nerede uzak durabilirsiniz?' Martinez soruyor. 'İlaçlar nereye gidiyor? Narkotikler tarafından kaçırılmaktan nerede kaçınabilirsiniz? Duvarsız, soyguncu ve narkozsuz bir yer nerede kaldı? Bu son soruyu kimse cevaplayamadı. ' Bu kitaba, sorunlarımızın ne kadar süredir devam ettiğini ve ülkemizin politikalarının yarattığı kaosu ne kadar zamandır görmezden gelmeyi başardığımızı öngörülü bir şekilde umursamamak olarak adlandırmak. –Dwyer Murphy, CrimeReads Yönetici Editörü
Şu anda Amerika Birleşik Devletleri'nde kişi başına Büyük Buhran döneminden daha fazla tahliye oluyor. Görünüşe göre, yoksulluktan kazanılacak çok para var - tabii ki buna ihtiyacı olanlar için değil, ama insanları daha derin ve daha uzun borç döngülerine hapseden konut cirosunu düzenleyen ev sahipleri için. Amerika'da yoksulluk uzun zamandır ahlaki başarısızlıkla birleştirilmiştir, ancak Matthew Desmond’un Tahliye Eğer herhangi bir ahlaki başarısızlık meydana gelirse, bu tür sistemik ve kuşaksal haksızlıklardan yararlanacak olanlar için bunu çok detaylı bir şekilde göstermektedir.
Princeton tarafından eğitilmiş bir sosyolog ve MacArthur üyesi olan Desmond, 2008 yılında, konut krizinin zirvesinde (derinliklerinde?), Milwaukee bölgesindeki sekiz aile üzerinde bir yıl boyunca bir mobil cihazda altı ay geçiren bir çalışma yürüttü. evde ve bir odada altı ay daha, bir gazetecinin Amerikalı bir kiracı olarak hayatının anlık görüntüsünden çok daha fazlasını yaratıyor. İle Tahliye Desmond, konjonktürel zorluğa ve onun beyaz olmayan insanlar üzerindeki orantısız etkisine dair bakış açımızı genişletti, tahliyenin bir semptomdan çok yoksulluğun bir nedeni olduğunu (yoksullar hakkında bu kadar çok haber yapmanın ne alçaltıcı ne de küçümseyerek) göstererek. –Jonny Diamond, Genel Yayın Yönetmeni
Bu kitabı, kamuoyunda fiziksel gücünü göstermek ve dev bir Rus tarih kitabını tek elle okuyabileceklerini göstermek isteyenlere tavsiye ediyorum, ama aynı zamanda bu kitabı, dünyadaki herkese, her zaman, herkese tavsiye ediyorum, çünkü çok harika. . İlk bakışta, bu, Tolstocuların lirik tarihe yaklaşımından esinlenen, görünüşte Sovyet seçkinlerinin çoğuna ev sahipliği yapan bir apartman kompleksinin tarihiyle ilgili olan ve daha sonra Stalinist tasfiyelerle boşaltılan uzun bir kitap. Bununla birlikte, bu apartman binasında, devrimin merkezi ironisi yatıyordu - idealist bir sisteme şiddetli, baskıcı devrim araçlarını kucaklayacak kadar derinden inananlar, kısa sürede aynı baskı mekanizmalarına maruz kaldılar. Bu merkezi ironiden, Slezkine, her zaman mikronun makroya nasıl uyduğu ile ilgilenir, Sovyetlere sadece başka bir bin yıllık insan olarak bakmak için uzaklaşır (ve bunun ne kadar hakaret olduğunu anlamak için kitabı almanız gerekir. ). –Molly Odintz, CrimeReads Yardımcı Editör
Richard Lloyd Parry, Tokyo bürosu şefi The Times of London, Kitabına, Mart 2011'de şehre bir deprem vurduğunda Tokyo'daki ofis binasının nasıl sallandığını anlatarak başlıyor. Ailesini aradı ve iyi olup olmadıklarını kontrol ettikten sonra hasarı görmek için sokaklarda yürüdü. Depremlere alışkın, bu kötü görünüyordu, ama yaşadığı en kötü şey değil. Depremden bir saatten daha kısa bir süre sonra, bir tsunami tahminen 18.500 Japon erkek, kadın ve çocuğu öldürdü. İçinde Hayaletler Parry, hikayesini bütün bir okulun ve 74 çocuğun akıp gittiği küçük bir sahil köyü olan Okawa'ya odaklıyor. Parry, biraz parçalı ipler halinde hayatta kalan aileleri, onları takip eden hayaletleri ve asla eskisi gibi olmayacak bir yerin manzarasını araştırıyor. Hikayeyi bir toplulukta yerelleştiren Parry, ulusal bir trajedinin acı verici bireysel sonuçlarını net bir şekilde tanımlayabilir. Okumak duygusal olarak yorucu, ki bu kitabı tavsiye ettiğimde (sürekli yaptığım) herkese verdiğim bir uyarı. Ama bu benim en sevdiğim kitaplardan biri ve on yılın en iyi kurgusal olmayan kitapları listemize dahil etmemeyi ihmal ederim. –Emily Firetog, Editör Yardımcısı
Bir su kütlesinin adını taşıyan bir kasabada büyüdüm - Çavdar Çayı - ve o su kütlesinin adını da taşıyan bir liseye gittim - Kör Dere - ama büyürken kimse derenin nerede olduğunu bilmiyor gibiydi, en azından çocukların hiçbiri. Gizliliğine dikkat etmek dışında bunun hakkında konuşmadık— okulun arkasında Bir zamanlar birisi bana söyledi, bir başkası ise o otelin arkasında, parkın arkasında, havaalanının arkasında . Kısa bir süre önce, onu bir haritada bulmaya karar verdim ve ilk kez, derenin gizli bir şey olmaktan çok, Çavdar Çayı'nın sınırlarının çoğunu belirlediğini fark ettim. Memleketimin bu temel özelliğini ilk kez, oradan ayrıldıktan on yıldan fazla bir süre sonra fark etmek, kafa karıştırıcıydı ve en iyi bildiğimi düşündüğüm yer algımı tamamen yeniden oluşturuyordu.
O gün aramam, Jenny Odell’in memleketi Cupertino’nun ekolojisine ve içindeki veya çevresindeki tüm özelliklere (Calabazas Deresi, yakındaki dağlar ve San Francisco Körfezi) benzer uyanışını okuduktan sonra geldi. 'Yaşadığım yerin şeklini nasıl fark etmedim?' yazıyor ve daha sonra kendi yönelimsizliğini kendiminkiyle rezonansa giren bir şekilde tanımlayarak, 'Hiçbir şey baştan beri mevcut olan kadar aynı anda hem tanıdık hem de yabancı değildir.'
Bu kitabın öncülünü açıklamanın bir yolu, 'başından beri mevcut olanın' gerçekliğin ta kendisi olduğunu söylemektir: her birimiz, günden güne fiziksel yaşamlarımızı fiziksel bir yerde yaşıyoruz. Ancak 2019'da hayat genellikle böyle hissetmez; dikkatimizi bu gerçeklikten başka yöne çevirmeyi ve şekilsiz bir sanal alanda ondan para kazanmayı amaçlayan bir güçler saldırısı gibi geliyor. O ortamda, Odell, 'hiçbir şey yapmamak' veya kapitalist para kazanma dürtüsünü bozmanın bir yolunu bulmanın, herkesin vazgeçecek ekonomik güvenliğe veya sosyal sermayeye sahip olmadığını kabul etmesine rağmen, bir politik direniş eylemi olduğunu yazıyor. 'Sırf bu hakkın pek çok kişiye reddedilmiş olması, onu daha az hak veya daha az önemli yapmaz' diye yazıyor. Bu kitap aynı zamanda felsefe, ütopik hareketler ve emek örgütlenmesinden de yararlanarak, ekolojiye dayanan bir bakış açısıyla çeşitli insanların tarih boyunca kendi yöntemleriyle 'hiçbir şey yapmamaya' nasıl teşebbüs ettiklerini anlatıyor. (Ve kuş gözlemciliği!) Sonunda, diye yazıyor Odell, hiçbir şey yapmama eylemi, aktivizm ve yaşamı sürdürmek için gerekli olan tefekkür ve düşünme için alan yaratır. Bu kitabı bir akıl sağlığı alanı ve bir başlangıç olarak deneyimledim; Umarım sen de yaparsın. –Corinne Segal, Kıdemli Editör
***
Her iki liste için de ciddiye aldığımız diğer kitaplardan bir seçki - sadece fazladan olmak için (ve kararlar zor olduğu için).
Peter Hessler, Ülke Sürüşü (2010) · Ron Chernow, Washington: Bir Hayat (2010) · Barbara Demick, Kıskanılacak Bir Şey Yok (2010) · Marina Warner, Yabancı Büyü (2012) · Jon Meacham, Thomas Jefferson: Güç Sanatı (2012) · Oscar Martinez, Yaratık (2013) · Katherine Boo, Güzel Sonsuzluğun Arkasında (2013) · Mary Ruefle, Delilik, Raf ve Bal (2013) · David Epstein, Spor Geni (2013) · Sheri Fink, Anma Yemeğinde Beş Gün (2013) · David Finkel, Hizmetiniz için Teşekkür Ederiz (2013) · George Packer, Çözülmeyen (2013) · Naomi Klein, Bu Her Şeyi Değiştirir (2013) · Roxanne Dunbar-Ortiz, Bir Yerli Halkın Amerika Birleşik Devletleri Tarihi (2014) · Sarah Ruhl, Yazacak Zamanım Olmayan 100 Deneme (2014) · Olivia Laing, Echo Spring Gezisi (2014) · Hermione Lee, Penelope Fitzgerald (2014) · Mary Sakal, SPQR (2015) · Sam Quinones, Dreamland (2015) · Ibram X. Kendi, Baştan Damgalı (2016) · Ruth Franklin, Shirley Jackson (2016) · Arlie Russell Hochschild, Kendi Topraklarındaki Yabancılar (2016) · Margot Lee Shetterly, Gizli Rakamlar (2016) · Laura Dassow Duvarları, Henry David Thoreau: Bir Hayat (2017) · David Grann, Çiçek Ayının Katilleri (2017) · Elizabeth McGuire, Kırmızı Kalp (2017) · Frances FitzGerald, Evanjelikler (2017) · Jeff Guinn, Jonestown Yolu (2017) · Michael Tisserand, Krazy (2017) · Lawrence Jackson, Chester Himes (2017) · Zora Neale Hurston, Barracoon (2018) · Beth Macy, Dopesick (2018) · Shane Bauer, Amerikan Hapishanesi (2018) · Eliza Griswold, Dostluk ve Refah (2018) · David Quammen, Karışık Ağaç (2018).