Şimdi yaşadıklarımızı anlatan devasa, metaforlarla dolu bir dünya yarattım. Eskiden karışık kasetler doldururduk. Bunu düşündüğümde çok tuhaf geliyor; sanki iki başka hayat şu an ve o zamanlar yaşadığımız. Sahi o zamanlardan bu zamanlara nasıl bu kadar pervasız var olduk?
Suyun altında nefes alabildiğini düşün şimdi; çünkü öyle bir dünya yarattım sana. Özgürlüklerimizi kısıtlamadım bu sefer kara parçalarıyla. Hangi batık gemiyi kendine ev yapardın? Hangi kayıp kıtaya doğru yüzerdin? Sever miydin mesela yine mercan resiflerini vururken güneş yüzlerine? Canını çok yakacak olsa bile kabullenebilir miydin okyanusları girdaplarıyla?
Ve yaşadıklarımızı anlatan kısa bir hikaye yazdım. Yaşarken güzeldi, şüphesiz. Geri dönüp okuduğumda anafikrini çıkaramadım. Üstelik artık anılarıma medcezir vuruyor yer yer, işime geleni suların altında bırakıyorum. Bazen her bir kahramanısın masalın, bazen yıkanıp gidiyorsun sularda. Fark etmiyor çünkü sana suyun altında nefes alabildiğin bir dünya yarattım.
Eskiler gereksiz romantikti. Ben değilim. Ben sadece sayıları, sesleri ve bazen de renkleri bir araya getiririm. Unutulmakla – anılmak arasında dileyemediğim özürler duruyor. Sana bir dünya yarattım şimdi; velhasıl kulaklarımda geç kalınmışlıklarımın sesi. Bunu keşke o zamanlar da yapabilseydim, değil mi?
Hiçbir şey değişmezdi. İnsan okyanusları asırlardır aşıyor da kendi sınırlarında yenik düşüyor.