Neden mi yazıyorum? Romanlar, kuramsal fizikçiyim ya, günü gelip basılacak teknik kitaplar, bir instegram sayfam da var da bir de blog açayım dedim.
Sanırım ben çok ilginç bir kişiyim. Hani biryandan kuramsal fizikçi, bir yandan roman yazarı ve ilginç bir kişiliği olduğundan instegram’ı olan ve hatta blog açmış birisi. Yani ben o kadar ilgincim ki, sizler denilenler…
Yok bunu yazacak kadar salak bir kaltak olsaydım başta ben kendimi sevmezdim!
Ama seviyorum kendimi, sessiz sakin birisiyim, arada kızınca çok bağırırım. Üç beş tane sevdiğim bardak vardır, onlara bir şey olursa boğaz sıkabilirim! Bu gece sağlıklı olmak için de, ne bileyim brokoliyi de koyabileceğim tabaklarımı ayırırım. Bu aralar havalar soğuk, kaloriferler de yanmıyor, çorba yapma sevdasına girdim. Bir sürü sarımsak, soğan doğrayıp salçalı çorbalar yapıyorum ama kimseye anlatmıyorum. Malum, gece yarısı, üşümüşüm, kendi yaptığım çorbayı derin bir kasede kafama dikerek içiyorum, çin lokantasından alınma tahta çin çubukları ile havuçları ağzıma tıkıştırıyorum.
Ama anlatmıyorum, anlatırsam incitirler. “Hey birisi, barda birilerini belki etkilersin diye fondöten sürmek yerine, salçalı lahana çorbası mı yaptın?” der gülerler. O çorbayı kendimi sevdiğimden, kendim beni sevsin diye yaptığımı da anlatamam ya, o zaman da “Sen kimsin ki, kendin gibi birisini, kendin gibi birisi olarak sevdin?!” derler.
Bir amcaya gizli bir hazine bulsa içinden ne çıkmasını bekler diye sormuşlar. “Altını ipeği şeytan da önerir, bana hazineden haber ver ama ne hazinesini kalbimin istediğini sorma!” demiş.
Amca kim mi? Bana yakındır, benden mi, ben mi?
Of of!
Her şeye en kolay cevap budur. Of of!
Neden yazıyorum?… Yıllar önceydi, bir zamanlar yirmilerimde falandım. Kitap arka kapağında geçiyor ya, ‘dünyanın en iyi üniversitelerinden birinde’ydim… İşte bir gece en iyisinin en iyilerinden olmak için, hani hepsi kasıntı olur ya ve hepsi nedense çok zengindir filmlerde olduğu gibi…
Cuma gecesi, ev arkadaşım evde yok, bir yerlere gitmiş. Ben gidecek bir yerler bulamamışım ve bulabilen birileri de beni bulamamış, “Düşüneyim!” dedim…
“Düşüneyim, bu gece benden ne çıkacak?!”
Çok zekiyim ya, bu soruyu sordum kendime… Of of…
“Elektronları farklı bir elektromanyetik seviyede farklı dolanan demir atomlarının oluşturduğu kristal yapıları ve İsing model ile tanımlanabilen yapılar!” cevabını verdiğimde inanın değil kendimle böbürlenmek, kendimden ürperdim.
Kimdim ben? Ben birisiydim değil mi? Neden mesleğimle ilgili bu düşünceler kendimi tanımlamam olmuştu?
Mesleğiniz ne? Siz düşündünüz mü, düşünmeden mi kaçıverdi, kim oluverdiniz?
Ben birisiyim… Sen kimsin?
Karanlıklar içinde elinde yalnızca usundaki düşünler, kalp dediğinde hissettiklerinin artık korkutacak seviyeye gelmiş olanıyla, başka hiç kimse olmayacakken, yalnızca o karşına çıkan bir zamanlar sen olmuş olanla sonsuzluk geçirir miydin?
Tek bir kişiyle tanışacaksın ve o da şu anda olduğun kendin!
Seçim bile sunulamayacakmış gibi gelen bu soruya ne cevap verirdin?
Ben yazmaya başladım…
Kimileri olabildikleri korkunçluk mu denilir, onu yazarlar. Ben gençliğim böyle hissederdi diyerek yazdım, olmadığım geleceğim böyle davranırdı diyerek yazdım.
Ben mi kimim? Yazdığını söyleyen yazar, neden yazdığının isini vermiştir ama gülümser. Onu kimse bilsin istemez.
“Kayın yaprağının yeşili bana is vermez…”
Bir fısıltı, meltem olmasın, meltem rüzgarın küçüğüdür, fısıltı kalpten gelir.
Yazıyorum…
Bir ara mesleki hastalığa kapılındığı fark edildiğinde neden ilk okul pastel kalemleri ile kalbin kurtuluşu ancak o olabilirmiş gibi resim olmayan çizim yapmak istemeyi anlatırım.