Ordumuzda son on yılda bir çok eski sorun ve sıkıntı birikmiştir, ki bu, görünüşe göre çözülmeye başlanmıştır. Askeri bütçe büyüyor. Silahlı Kuvvetler hızla geri adım atıyor, görünüşlerini değiştiriyorlar. Artan maaşlar. Üniformalı insanlar için acı veren uzun süreli konut destanı sona eriyor. Bugün ilk bakışta ordu birkaç yıl öncekinden çok daha iyi görünüyor. Fakat çözülmemiş, eski, olgunlaşmış biri, ideolojisi, ruhu, ordusunun yücelemesi meselesidir. hikayeler.
Herhangi bir ordu, hiçbir fikir, doğuştan gelen gelenekler ve tabii ki kahramanlar olmadan var olamaz. Bu, mühimmatın gözüne yüklenen en modern uçak kuru tanklara sahipse kalkış yapmadığı zaman askeri teçhizata yakıt ikmali gibidir. Ordumuzun ideolojik “tankları” boş değil, ancak pek çok farklı “yakıt” bunlarda şaşırtıcı bir şekilde karışık: yüksek kaliteli gazyağı, afedersiniz eşeğin idrarı, "uçuşunun" boylamı, menzili ve güvenliğinden şüphelenilmesi gerekiyor.
Adı Rosa Luxemburg
Mavinin dışına çıkan kızıl kahramanların doğuşu sırasında, devrimci savaşçıları feat'e ilham veren kahramanlarının ihtişamı panteonunda boşluğu boğuyordu. Birincisi, kendi yokluğunda, kahramanlar "tepenin üzerinden" ödünç aldılar: Spartak, Marat, Robespierre, Rosa Luxemburg, Karl Liebknecht, Clara Zetkin ... Elbette, Kızıl Ordu'nun kurucu babaları sayılmaz: Troçki, Lenin, Stalin ve diğerleri adlarına uçaklar, zırhlı araçlar ve zırhlı trenler deniyordu. Popüler o zamanlar çalışanların özgürlüğü için otokrasi ile savaşan popüler isyancılar Stepan Razin ve Emelyan Pugachev'di. 30-s'de, radyo ve sinema sayesinde Voroshilov, Budyonny, Chapaev'in “ilk mareşali” nin isimleri ülkenin her yerinde gürlüyordu ...
Büyük Vatanseverlik Savaşı’nın başarısız başlangıcıyla bağlantılı olarak, zaman, geri çekilen Kızıl Ordu’nun askerleri ve komutanları için kahramanların değişmesini istedi. Lüksemburg ve libknechts, ayrıca o zamana kadar eski parti müttefikleri olan halkın düşmanı olan Troçki ve diğerleri arşivlendi. Ve ülkenin merkez meydanındaki Kasım 41'un soğuk günlerinden biri, Türbenin kürsüsünden çıkan isimlerin neredeyse unutulmuş isimlerinden biriydi: Alexander Nevsky, Alexander Suvorov, Dmitry Pozharsky, Dmitry Donskoy. Uzun süre boyunca, hepsi sömürücü sınıfların temsilcileri olan düşmanca unsurlar olarak listelendi.
Düşman aynı siperde
Ne yazık ki, savaşın sonunda, ideolojik politikanın gözden geçirilmesi gerçekleşmedi. Eski yerli devrimciler ve isyancılar ile birlikte “ideolojik açmanın” sıkıntılı Polonyalılara (müttefikleri olan), hırsız ve kata Emelku Pugachev'e zulmeten sadık bir Çar hizmetçisi Alexander Suvorov olduğu ortaya çıktı. Ya da yalnızca Almanların ve İsveçlilerin kazananı olarak bilinen, aynı zamanda Novgoroyalılar tarafından gündeme getirilen ayaklanmanın tüm Rusya çıkarlarının bastırılmasının başlatıcısı olarak bilinen kutsal kutsanmış Prens Alexander Nevsky. Ancak bu, Rus ordusunun gerçek kökenlerine ve gerçek kahramanlarına geri dönüş yolunda duran tek olay değil.
Bir diğer önemli olayın arifesinde - Decembrist ayaklanmaları, uzun zamandır neredeyse kestirilen, daha sonraki kuşakların Sovyet memurlarının standartları olan, yavaş yavaş anekdotlara ve bisikletleri içine alan Chapaev ve Voroshilov'un görüntülerini anlayamayan insanlar olarak görmek istiyorum.
Decembristler, “halktan çok uzak” olarak kabul edilse de, Sovyet propagandası tarafından “doğru” soylular - demokratik bir cumhuriyet kurarak nefret hükümdarlarının halkını kurtarmaya karar veren onur, vicdan ve görev insanları olarak tercih edildi. Fikirlerinin genç Puşkin, o zamana ait diğer işçiler tarafından desteklendiğini kim duymadı? Kim “Mutluluğu Büyüleyen Yıldız” filmini izlememiş, parlak bir gelecek uğruna fedakarlıklarını romantikleştiren kitaplar okumamıştır? Ve gerçekte nasıldı? Bunlar ne tür insanlardı? Görgü tanıklarının anıları, çağdaşları ve sorgularının protokolleri de dahil olmak üzere, o dönemin bazı belgelerini kullanacağız.
Aldatıcı mutluluğun yıldızları
Öyleyse, komutanları, kendisini reddeden kardeşi Konstantin yerine tahtına gelen İmparator Nicholas'a bağlılık yemin etmesiyle ilgili olarak Senato Meydanı'na gitme emrini vererek askerlere ne vaat ettiler? Örneğin, kaptan Alexander Bestuzhev, gözünü kırpmadan, gardiyanları ejderhalarına yalan söyledi: “Konstantin beni sana gönderdi. Tanrıya inanırsanız, bağlılık gösterdiğinizden başka bir krala yemin etmeyi reddedersiniz ... "Ve deniz koruma ekibine komuta eden Teğmen Anton Arbuzov açık bir şekilde onun astlarına şantaj yaptı:" Başkentin çevresinde bir ordunun tamamı var ve biz yok edeceğiz. Nikolai'ye yemin et. " Bu arada, “Anayasa çok yaşa!” - memurlar tarafından aldatılmış askerler, Konstantin Pavlovich’in karısının adı olduğuna inanıyordu.
Nikolay Pavlovich’in isyancıları bir itfaiyeyle sonuçlanan teslim olmaları için ikna etme girişiminden sonra, başbakanın Piyade Ordusu genel başkanı Mihail Miloradovich’in ordusunun favorisi olan baş valisi, isyancı birliklerine gitti. Onu iyi tanıyan askerlere - Yurtseverlik Savaşı gazileri basit bir soruyla hitap etti: “Hanginiz benimle Kulm, Lutzen, Bautzen? Gözlerini utançtan gizleyenler sessizdi. "Peki, Tanrıya şükür," diye bağırdı general, "burada tek bir Rus askeri yok!" Asi birliklerin saflarında sevilen mücadele genelinin bu sözlerinden sonra, gözle görülür bir heyecan vardı: grenaylılar arasında yoldaşlarının birçoğu, şanlı yabancı kampanyaya katılanlar vardı. Ve sonra “gürültü ve çeşitli kararsızlıklar… pastaneye para ödeyememe ve tembellik yapmak” için ordunun görevinden alındı, Teğmen Peter Kakhovsky hararetle ulusal kahramanın arkasına vurdu. İlk önce, Canavarlar Muhafızları Grenadier Alayı komutanı Albay Nicholas Styurler'i öldürdü.
Ancak bundan sonra Nikolai Pavlovich isyanı sonlandıran topçuların kullanılmasını emretti. Birkaç gün sonra Ukrayna'da görev yapan Chernigov alayı isyan etti. Bununla birlikte, buradaki durum, isyanı yöneten Teğmen Albay Sergei Muravyov-Apostol ve Teğmen Mikhail Bestuzhev-Rumin’in kontrolünü ele geçirdi. Onların astları (yaklaşık bin kişi), şiddetli bir şekilde içtikten sonra, görünüşe göre, şarap cesaretine (184 kovaları) öfkelenmeye başladı ve apoletlerini memurlardan koparıp sivilleri soymaya başladılar. Onlar dövüldü ve alay komutanı, Teğmen Albay Gustav Gebel. Hayata sadece silah voleybolu getirdiler.
İçeriden kahramanlar
Decembristler en çok otorite olarak sık sık Tanrı'ya hitap eden aynı şeyi istedi mi? Graf de Toll, notlarında şöyle yazdı: “Chita'da yaşayan yüzlerce Decembrist, yalnızca on üçü Hristiyan olarak kaldı, çoğu Hristiyanlığı ya kayıtsız, şüpheci ya da düpedüz düşmanca düşkünlerdi ... Genellikle inanç ve özellikle tatillerin gözetimi ile alay ettiler. , oruç ve dualar. " Ancak bu, özgürlük için savaşçıların kalmasını engellemedi. Ve ilginç olan: Decembristlerin hepsi asil toprak sahipleriydi, küfürleri vardı. Ve İskender I, hükümdarlığının başlangıcında, toprak sahiplerinin köylüleri serbest bırakabileceklerine (ve her zaman topraklara) hükmedip, “Özgür Ploughmenler” yasasını çıkarmasına rağmen, özgürlük seven Decembristler, bir sebepten kullanmak için acele etmedi. Ancak, emperyal general Miloradovich ellerinden düştü, aynı anda bütün köylüleri serbest bıraktı.
Decembristler geleceğin Rusya'sını despot çardan kurtardıklarını ne gördü? Prens Sergei Trubetskoy, ayaklanma sırasında diktatörün hakları verilen isyancı güçlere liderlik etmek üzere atandı. Yani, zafer kazanmaları durumunda, Rusya'nın bir cumhuriyetten beklediği, demokrasiden değil, cuntanın askeri diktatörlüğü tarafından beklendiği gibi. İsyancıların ideologu, Decembristler için bir program belgesi olan Russkaya Pravda'nın yazarı Albay Pavel Pestel, “bütün devlet için iç JanNX 50 muhafızlarını derlemek için jandarmaların yeterli olacağına inanıyordu. Dahası, özgürlüğü seven ve özgür düşünen bir gizli ajanlar ve seks işçileri ağını konuşlandırmayı düşünür: “Gizli soruşturmalar ve casusluk bu nedenle sadece izin verilebilir ve yasal değildir, ancak… en yüksek dindarlığın sağlandığı tek yol” diyebilir. Asilerin çok istekli, kararlı ve muhtemelen çok ısrarcı ve cesur insanlar olduğu hissediliyor.
Öyle mi? Pek değil. Örneğin, kader günü başarısız diktatör Albay Genelkurmay Başkanı Prens Trubetskoy meydanda hiç görünmedi. Soruşturma sırasında ilk önce her şeyi reddetti ve sorgulama sırasında kendisine karşı çıkarılamaz kanıtlar getirildiğinde, imparatorun ayağına düştü ve ona merhamet için yalvardı. Aynı Pestel, Peter ve Paul Fortress odasından ceza mektupları yazdı: “... Majesteleri'nden önce kendimi haklı çıkaramıyorum. Ben sadece merhamet istiyorum. ” Katil Peter Kakhovsky, sorgu sırasında egemenliğine itiraf etti: “Niyetim saftı, ama yöntemlerinde yanıldığını görüyorum. Sizden beni hayallerimden affetmenizi istemem. Bana olan merhametinizle parçalara ayrıldım ... "Romantik ayaklanma, meydanda dışlanan şair Alexander Odoyevsky:" Biz öleceğiz! Ah, ne kadar şerefli öleceğiz! ”, Bağlar halinde olmak, kendisine katılan komplodaki tüm katılımcıların kınamalarını yazmaya başladı. Ve bu o, ne yazık ki, yalnız değildi. Belki de verdikleri en iğrenç şey, sadece organizatörler değil, aynı zamanda onların astları, ayaklanma nedeniyle onlar tarafından vurulmuş askerleriydi. Bununla birlikte, “kutsal” ayaklanma için gereken parayla, memurlar beyleri aynı askerlerden aldılar, kasiyer kasiyerine girmek için çekiniyorlardı.
"Sibirya cevherlerinin derinliklerinde"
İlginç bir şekilde, mahkumlar dövülmedi, işkence görmedi veya küçük düşürüldü. Soruşturma sırasında, Peter ve Paul Fortress'in yalnız hücrelerine konuldu, zincirlendi ve ekmek ve suya aktarıldı. Bunlardan sadece beşi idam edildi ve soyluların arasından kalan 120 üyeleri, Sibirya'da çeşitli dönemler boyunca ağır işçiliğe ve yerleşime mahkum edildi. Ancak devlet suçunu işlediler, hükümdarın hayatını almayı planlayan askeri bir darbe, aile üyeleri, birkaç kişiyi öldürdü. Diğer demokratik ülkelerdeki bu tür şeyler için daha korkunç bir şeyle tehdit edileceklerdi. Örneğin, sadece eski 1807’taki Majesteleri Albay Edward Despéradi’nin yasalarını değiştirmekle ilgili konuştukları için, ilk önce onu asmışlardı, ancak bir dakika sonra onu döngüden çıkardılar. Daha sonra önündeki bir yangına atılan bağırsakları yırtdı. Sadece ondan sonra başı kesildi ve vücut dörtte üçe ayrıldı.
Ve nihayet, talihsizlerin "Sibirya cevherlerinin derinliklerinde" yaşandığı acı acıların üzerine bir çok gözyaşı ve ağzı aktı. Ve gerçekte neydi? İki yıl sonra, zincirler Decembrist'lerden uzaklaştırıldı ve ağır emek onlar için mesleki bir terapi haline geldi. “Yaz aylarında,” bir görgü tanığı, “bir hendek uyuyakaldı” diyor, etrafta dolanan kadınların bekçileri ve hizmetkarları çalışma alanına katlanır sandalye ve satranç taşıyordu. Gardiyan, “Beyler, işe gitme zamanı! Bugün kim geliyor Yeterli sayıda gönüllü yoksa, memur yalvarmadan şöyle dedi: “Beyler, başka kimsenin eklemesini sağlayın! Ve sonra komutan bunu çok az fark edecek! " Bekçi kürekleri taşıdı. Evine varmak, kahvaltı yapmak, çay içmek, satranç oynamak. Askerler dinlenmek için yerleştiler. Gardiyanlar mahkumların kahvaltısını bitirdi. Sürgünler, iyi bilindiği gibi, karı yaşadı. Yavaş yavaş, kocalar önce onları ziyaret etmek için izin aldı ve daha sonra onlarla birlikte yaşamak için hapishaneden taşındı. Birçok Decembrist’te yanlarında bir serf köpeği olduğu da belirtilmelidir. Örneğin, 25 insanlar için Volkonskaya ve Trubetskoy prensleri.
Onun taç giyme günü, 26 Ağustos 1856, Kurtarıcı İmparator II. Alexander, daha sonra Decembristler'in takipçileri tarafından öldürüldü, 14 Aralık 1825 etkinliklerine katılan herkesi affetti.
Buğdayı samandan ayırmak için ulusal tarihte kötülükler ve kahramanlarla en kısa sürede ilgilenmek gerekir. Bir kriter olmalı: Tek bir güçlü Rus devletinin güçlenmesi ve zenginleşmesinin nedenine, istikrarına ve güvenliğine kişisel katkı. Proleter enternasyonalizmi, Avrupa entegrasyonu veya dünya küreselciliği gibi uluslar arası çıkarlar, özgürlük, eşitlik ve kardeşlik gibi geçici fikirler, devlet kurucu Rus halkının haklı ve meşru çıkarlarına ağırlık vermemelidir.