İnsan kelimesi Arapça kökenli nisyan kelimesinden gelir. Bir anlamı da unutan demektir.
Doğduğumuz demiyorum, ruhlarımızın yaratıldığı andan bu günümüze kadar duyduğumuz, gördüğümüz, hissettiğimiz ve yaşadığımız ne varsa hepsi ruh dünyamızda kayıtlı olarak bulunmakta.
Problemimiz; hatırlanmaması gereken durumlar ile birlikte hatırlanması gereken durumlarında çoğunu unutuyor olmamız.
Çok sevdiğim sözlerden biri olan “Hafıza-i Beşer nisyan ile maluldür “ yani “İnsanoğlunun hafızası unutma illetine muhataptır.”
anlamında kullanılan bu söz, en büyük yaramızı veciz bir şekilde dile getiriyor aslında.
Unutuyoruz;
Kırk yıldır bize iyilik yapanın; sevmediğimiz, tasvip etmediğimiz çok da rahatsız edici olmayan bir davranışı olduğunda; o geçen 40 yılı silerek yapılan iyilikleri unutuyoruz.
Dünyaya gelmemize vesile olan, yemeyi, yürümeyi, hayata hazırlanmayı kendilerinden öğrendiğimiz annemizi, babamızı; birbirimize destek olduğumuz kardeşimizi, bize uymayan bir davranış sergilediklerinde, bizim için yapılmış olan bütün o fedakârlıkları unutuyoruz.
Unutuyoruz; “Bir musibet bin nasihatten iyidir.”deki musibeti, dahası verdiği nasihati unutuyoruz.
Bizim sahibimiz ve yaratıcımız olan Yüce Allah; yarattığı kulundaki en bariz hakikat olan “İnsana bir sıkıntı dokunduğunda bize dua eder sonra unutur.“(Yunus 12 ) ayetiyle unuttuğumuzu; unutan bir varlık olduğumuzu bize hatırlatmaktadır.
Yine Yüce Allah’ın Hz Adem’den sonra belirli aralıklarla peygamberler göndermesi insanın nereden gelip nereye gidiyor olduğunu; yaşama amacının ne olduğunu unutmuş olmasındandır.