Ne olursa yaparım abi dememek için
Başlığa bakan hemen bu yazının konusunun iş hayatı olacağı yönünde tahmin yürütecektir. Evet, başlık iş hayatını çağrıştırıyor ilk bakışta ama yazı sadece iş hayatını kapsamıyor. Eğitim hayatı ve iş hayatını özetliyor kısaca.
Hedefsiz ve gayesiz büyüdü ülkemin çocuklarının büyük bir kısmı. Önünde yol gösteren, hedef belirleyeni olmadı. Ne olacağını, ne yapacağını bilemedi birçoğu bu nedenle. İdealist öğretmenler çırpındı durdu ama bu öğretmenlerin sayısı da ne yazık ki çok azdı.
İlkokul, ortaokul, lise derken üniversite sınavları geldi çattı. Ne yapacağını, nasıl yapacağını bilemedi gençler… Lise sonunda eğitime nokta koydu birçoğu. O yaşa kadar bir meslekle de tanışmayanlar inşaatçılığa yöneldi. Amelelik ve “ne olursa yaparım abi” diyen insanlara bir yenisi, yenileri eklendi. Ne de olsa inşaatın hamuru beden gücüyle yoğruluyordu. Bir süre el altı, çırak gibi çalıştı gençler, burada istidadına göre ya sıvacı oldu, ya boyacı ya da inşaat içinde bir başka meslekte ilerledi.
Verilen 12 yıllık emeğin karşılığı bu olmamalıydı. Tabi ki ülkemizin değerli inşaatçılara da ihtiyacı vardır. Bu alanda iyi paralar kazanan, marka olan birbirinden önemli isimler biliyoruz. Hedefinde inşaat mühendisliği, mimarlık gibi meslekler olan gençlerimizin bu işte ilerlemesi arzumuzdur.
Hayallerinin peşinde koşan gençler geleceğimizdir. Ancak bunun için de hem bizim hem de gençlerimizin yatırım yapması gerekmektedir. Bizler, çocuklarımıza yol haritası çiziminde yardımcı olacağız, yol göstereceğiz. Çocuklarımız da daha küçük yaşlarda hedeflerinde olan meslek için plan ve programlar yapacak. Aksi halde çocuklarımızın sevdiği işi yapmasını bekleyemeliyiz. Bizim mutlu olacağımız değil, çocuklarımızın mutlu olacağı işi seçmesi için mücadele edeceğiz. Birçok aile, çocuklarını çocuğunun değil de kendilerinin istediği bölüme yönlendiriyor. Üniversite bitiyor, çocuk mezun olduğu işte değil de istediği işte gelişiyor. Buna o kadar çok örnek verebilirim ki… Mesela gıda mühendisliğinden mezun olan bir arkadaşım, okuldan sonra kısa süre bu mesleğini icra etti ama uzun soluklu olmadı. Birde baktım ki bizim gıda mühendisi arkadaşım pazarlama işine girmiş, kendini bu alanda yetiştiriyor. Mezuniyetinin üzerinden yıllar geçti, bu arkadaşım gıdayla alakalı bir iş yapmadı ama pazarlama alanında farklı şirketlerde yöneticilik yaptı, yapmaya da devam ediyor. Bu konuda verebileceğim en basit örnek yakın arkadaşımdandı. O kadar çok örnek var ki saymakla bitmez.
Çocuklar daha ilkokul sıralarında kendine küçükten de olsa meslek belirlemelidir. Belki abartı oldu ama gelecek için bunun şart olduğuna inanıyorum. Planlı ve programlı çalışan gençler hedeflerine ulaşacaktır. Tabi bizlerin yani ebeveynlerin daha çok çalışması gerekmektedir.
İstediği üniversiteyi ve bölümü kazanan öğrenci kardeşlerimize üniversite sıralarında başarı diliyor, üniversite sonrası için şimdiden bölümleriyle ilgili işleri araştırmalarını tavsiye ediyorum.