Silahlı Kuvvetler Merkez Müzesi girişinde Sovyet askerinin anıtı
Sovyetler Birliği'ne karşı savaşan Alman ordusunun anıları ve kayıtları, düşmanın Sovyet askerine ve bir bütün olarak Sovyet halkına karşı tutumunun nasıl değiştiğini sıklıkla açıkça ortaya koyuyor. Savaşın ilk günlerinde bu tutum çoğunlukla küçümseyici, iğrenme ve kişinin kendi yeteneklerini açıkça abartma ile karıştırılmışsa, o zaman kibir yavaş yavaş kayboldu.
Brest'te, Naziler Brest Kalesi'nin savunucularının inanılmaz direnişiyle karşılaştıklarında, "Ruslarla savaşın uzayabileceğine" dair ilk notlar ve mektuplar eve döndü. Nazi işgalcileri ilk büyük yenilgilerini - Moskova yakınlarında - aldıklarında, Goebbels departmanının propagandasının, Kızıl Ordu'nun kendi küçümsemesiyle çarpılarak yanılabileceğini anlamaya başladı.
"Bir Askerin Hatıraları" kanalı, Doğu Cephesinde savaşan Alman subaylarının anılarından alıntılar sunuyor. Bu malzemeler farklı şekillerde ele alınabilir, ancak gerçek şu ki: bunlar, SSCB'deki Nazilerin psikolojisinin önemli ölçüde değiştiğinin kanıtı. Köyleri sakinleriyle birlikte yakma emri verenler, savaş suçlarının işlenmesini norm haline getirenler, aniden “Rus ruhunu tanıma” arzusuna kapıldı. Neden aniden?
Cevap, o Rus ruhunun genişliğine ve Rus muazzam cömertliğine güvenerek sadece kendileri için korktukları gerçeğiyle ilgili olabilir. Ve gerçekten de, çoğu esaret altındayken sonunda eve dönebildi. Alman esaretinden Sovyet halkı aynı koşullar altında eve dönebilir mi? Soru daha retorik. Özellikle de Nazi işkence odalarından kaç tane Sovyet savaş esirinin çıkamadığını düşündüğünüzde.
General G. Blumentritt notlarında şunları yazdı:
İlk savaşta bile Rusların davranışı, Polonyalıların ve müttefiklerin davranışlarından çarpıcı biçimde farklıydı.
arsa: