İnsan bazen anlatmadan kendini anlaşılmak ister, ama bazı şeyleri gözden kaçırır böylece kendini yıpratır üzer.
Herkesi kendi gibi sanmaya başladığınızda sorun yumağının içinde dolanır durursunuz.
Bana bu hayata en zor şey nedir? diye sorulsa, ahmak insanlara katlanmaktır derim.
Muhatabınız olan karşıdaki kişiyi anlamak isteseniz de anlayamaz kişinin kabiliyetsizliği, ahmakça davranışı bencilliği, inatçılığı, feraset sahibi olmayışı adeta bazen sizi çıldırtır.
Güzel bakmak güzeldir ama.!! bir yere gelirsiniz ki adeta pes edersiniz. Çok güzel bir kumaş hayal edin onu elinize alın ama asla kıyafet için yeterli gelmez. işte bazen bir insanda çok güzel huy davranış görürsünüz, ve o güzel huy hatırına gördüğünüz kusuru örtüp kapatmaya çalışırsınız. ama bu hiç yeterli gelmez. Başını örtseniz ayağını ayağını örtseniz başını açıkta bırakırsınız.
“Ve ömür böyle geçer gider.” Bazen kabulleniş, bazen ızdırapla, bazen neden sorularıyla..
İmtihan…
“Dünyada da bize cennet vaad edilmedi ki.”
Sıkıntı anında bununda bir sınav oluğunu bilmek o şuurda olabilmek bir ferahlık verir. Gönül, kalp, akıl teskin olur. Hamd olsun dersiniz. Açı yine acı olur ama Allah tan geldiğini bildiğiniz musibete tahammülünüz dahada artar.
Hayat herkesin yapısına göre farklı yük yükler.