Nasıl da unuttum seni?
Artık eskimiş bir kıyafet
yırtık bir bot
yayı çıkmış bir çekyat gibisin.
Düşün
Artık annemi de anımsatmıyor sesin.
Koca bir tiran gibi savaştım duygularımla.
Yaraladığın her şiirin acısını çıkarırcasına…
Ama unuttum seni, rahat olsun için.
Sakın ola üzerine alınma bundan sonra diyeceklerimi.
Ben de az gururdan bok değilim.
Yoksa nasıl başa çıkardım o, obez sevdanla?
Aslında benden çok sen istedin bunu, yadsımazsın herhalde.
Ben “Senden başka herkese yasakladım kendimi
ilkin içimdeki aç Havva’yı öldürdüm
kaburgasını kırdıktan sonra da Adem’i…” diye yazabildikçe
Sen yeni “Adem ile Havva”lar türettin.
Ben çöl olmuşken
Sen yağmur oldun.
Ben şiir oldukça sen cahil cühela…
Kambur oldum eğildim, sırf bu sevda dik dursun diye.
Ama şu saatten sonra, sen yerdeki ekmek olsan
Ben açken bile eğilmem.
Kalktım sana şiirler bile yazdım.
Kıymet bilmezken cümleler yığdım haybeye.
Tuttun hepsini gururuna yolluk ettin.
Şimdi nefret değil ama pis bir duygu var içimde.
Gerçi hepsini sen istedin, ben değil.
Gözün aydın artık dönmeyecek kadar uzağım.
Ne oradayım ne burada…
Artık senin göremediğin her yerde otağım.