Gazeteci ve yazar Prof. Dr. Haluk Şahin'in yeni kitabı “Babıâli'de Cinayet” Kırmızı Kedi Yayınevi’nden çıktı.
Prof. Şahin, okura sürükleyici bir polisiye romandan fazlasını sunuyor. “Türkiye'de medya nasıl çökertildi?” sorusuna cevap arayanlar için “Babıâli’de Cinayet”te gerçek anlamıyla bir dönem gazetecisinin otopsisi bulunuyor.
Yeni kitabı hakkında Odatv’nin sorularını yanıtlayan Şahin, “En korktuğum şeylerden birisi ölüp, bunu bitirememekti. Çünkü bu romanla bir çemberi tamamladığımı düşünüyorum.” diyor.
İşte usta gazeteci Haluk Şahin’in sorularımıza verdiği o cevaplar:
Bir kuşak gazeteci için anı, genel okuyucu için ise son yılların en ilgi çekicilerinden olduğunu söyleyebileceğimiz bir polisiye romanı... Yazın serüveninizde siz nereye koyuyorsunuz "Babıâli'de Cinayet"i?
Geçen yıl bir kalp krizi geçirdim, en korktuğum şeylerden birisi ölüp, bunu bitirememekti. Çünkü bu romanla bir çemberi tamamladığımı düşünüyorum. Bunu yapacak kadar yaşadığım için kendimi şanslı sayıyorum. Pek çok hayat hikayesi, çember tamamlanmadan kesiliyor, yarım kalıyor. Espriye sıra gelmeden biten bir fıkra gibi... Ben hayata edebiyatçı olarak başladım. Lise yıllarında Bursa’da arkadaşlarla hep edebi bir hayatın düşlerini kurduk. Pek çok yerde öykülerim çıktı. Adım ‘gelecek vaat eden öykücüler’ arasında geçti. Sonra hayat rüzgarları beni başka sahillere sürükledi. Hukuk, iletişim, doktora, akademik kariyer, gazetecilik, köşe yazarlığı, televizyonculuk, şu bu derken yıllarca başka denizlerde dolaştım. Onlarca kitap yazdım. Ama içimdeki edebiyatçı hiç ölmedi. Önce üç şiir kitabı ile ona dönüş yaptım, şimdi bu roman... Çok memnunum. Burada kalmak niyetindeyim. Enformasyona boğulmuş insanlığın hiç bayatlamayan haberlere, yani şiire ve edebiyata her zamankinden daha fazla ihtiyacı olduğuna inanıyorum.
"Can Çekişen Bir Meslek Üzerine Son Notlar" kitabınızla "Gazetecilik ölüyor mu?" diye soruyordunuz. Yeni kitabınızla bu ölüme bir otopsi yapıyorsunuz diyebilir miyiz?
Öyle diyebilirsiniz. İçeriye girip, derinlikleri, tıkanan damarları anlatmaya çalışıyorum. Can Çekişen Bir Meslek Üzerine Son Notlar kitabını 2010 yılında, malum referandum öncesinde, Cemaat’in tasfiye planı uyarınca Babıali’den atıldığımda yazmıştım. Sözüm ona Babıali “yeni Türkiye” için baştan dizayn ediliyordu, ama ben siyasi amaçlı bu operasyonun kurumsal ölümle sonuçlanacağını görecek kadar deneyimliydim. Evet, yeni iletişim teknolojilerinin getirdiği yapısal sorunlar vardı, internetli bir dünyada medya ekolojisinin nasıl olacağı henüz belli olmamıştı. Ne var ki, Türkiye’de iktidar baskısı, Cemaat tasarımları, Ergenekon kumpası gibi başka sorunlar da söz konusuydu. “Yeni medya” kuralım derken Babıali çöküyordu. Bunu o kitapta bir iletişim hocası olarak tane tane anlatmıştım. Daha sonraki yazılarımda da anlattım. Konferanslar verdim. Pek dinleyen olmadı. Bir de böyle, roman olarak anlatayım dedim. Malum, deniyor ki insanları ikna etmenin en iyi yolu söylenecekleri hikaye etmektir.
Her ne kadar romandaki kişi ve kurumların hayali olduğu notu düşülse de "Babıâli'de Cinayet"te okuru bir "belgesel" bekliyor desek abartmış olmayız galiba...
Romanda tek tek gazeteler değil, Babıali kurumunun tamamı yer alıyor. Tek tek hakiki insanlar değil, onlara çok benzeyen ama tam olarak hiçbiri olmayan insanlar var. Şu asla unutulmamalı: Bu, her şeyden önce edebi bir eserdir, kendi varlığını edebiyat tanrılarına hesap vererek kanıtlamak zorundadır: Ama şu da var: Edebiyat iyi olduğu zaman gerçek hayattan daha sahicidir. Babıali’den Kahraman’a benzeyen bir sürü yönetici geçti, bazı yanları şuna, bazı yanları buna benzetilebilir, ama Kahraman özgündür, kendisidir. Bana soruyorlar: Kahraman filanca mı, Korhan filanca mı, Lütfi şunu mu andırıyor? Bu konuda, onların özgün roman kahramanları olduğunu söylemenin ötesinde söyleyebileceğim bir şey yok.
"BİLİM VE HAKİKAT SONUNDA MUTLAKA KAZANACAK"
Son nesil bizizdir herhalde, benim kuşağım için "gazeteci" demek Uğur Mumcu demekti... Yaşadığımız günler, gazetecilik adı altında menfaatperestlikten itibar cellatlığına kadar uzanan bir çürümeyle anılacak gibi görünüyor... Babıâli'yi yakından tanıyan bir isimsiniz, "gazetecilik onuru", "idealist gazetecilik" romantik bir nostalji mi artık, yoksa yeni Uğur Mumcular yine doğacak mı yeniden?
Ben gerçek gazeteciliğe hep romantik bir misyon gözüyle baktım. Gazetecinin görevi, koşullar ne olursa olsun, halkı en doğru şekilde bilgilendirmeye çalışmaktır, yoksa demokrasi yürüyemez diye düşündüm. Gazetecinin cesur, dürüst, ilkeli olması gerekiyordu. Olgular önemliydi ve aslında en devrimci olan olguların ta kendisi idi. Nokta Dergisi’nde, Arena’da, diğer yerlerde hep böyle bir misyon duygusuyla görev yaptım. Uğur Mumcu, İsmail Cem, Çetin Emeç ve Uğur Dündar gibileriyle birlikte çalışma şansına sahip oldum. Hep algılara karşı olguları savundum... Ancak artık algıların ön plana geçtiği bir dönemdeyiz. Algı mühendisliği prim yapıyor, olguların ortaya çıkartılıp paylaşılmasına engel olunuyor... Gene de, hala o romantik misyon dugusuyla gazetecilik yapmaya uğraşanlar var. Internet ve sosyal medya onlara yeni olanaklar sağlıyor. Babıali gemisi battı. Hala yüzmekte olan bir kaç tahlisiye sandalı yüzüyor olsa olsa. Ama şimdi çok farklı bazı araçların dolaşmakta ya da uçmakta olduğunu görüyoruz. Yalanlara karşı mücadele devam ediyor, edecek. Gazetecilik onurundan vazgeçmeyenler hala var. Zor günlerden geçiyoruz. Ancak bilim ve hakikat sonunda mutlaka kazanacaktır.
Romana dönecek olursak, kabahat sıkı bir devrimci olarak yola çıktıktan sonra bozulup çürüyen Kahraman’da mı?
Evet, Kahraman’da. Elbette yapısal olgular var ama, insani zaaflar da var. Şahsiyet, karakter, kişilik denen şeyler de var. Herkes satılmıyor, patron yalakası haline gelmiyor. Niye? Çünkü bazı insanların belkemiği ve onuru var, bazıları ise buna teşneler, bu durum zamanla ortaya çıkıyor. Ben gazeteciliği hep Odiseus’un Sirenler’in adasının önünden geçerken yaptığı yolculuğa benzetirim. O Sirenler ki dünyanın en tatlı şarkılarını söylerler. Onların şarkılarına kapılıp asla gidilmemesi gereken yerlere gitmek işten değildir. Bu yüzden Odiseus oradan geçerken kürekçilerinin kulaklarını balmumu ile tıkar, kendisini ise kulakları açık olsa da teknenin direğine bağlatır. Sirenler’in mağarasının önünden ancak öyle geçebilirler... Bizim tayfa arkadaşlardan bazıları o şarkılara kandılar ve kendilerini denize attılar. Bazıları da Odiseus’un iplerini çözmeye çalıştılar. Bir an çok haz aldılar belki, ama sonuçta ne oldu, yok olup gittiler. Mağaranın arkasındaki kemik yığınındalar.
Kahraman Sirenlerin şarkısına dayanamıyor, mesleğini kullanıyor. Ama bir yandan da yükseliyor...
İşte o yükseliş, Babıali’deki çürümenin ve çöküşün en belirgin işareti. Bir yandan en iyiler, en dürüstler, en deneyimliler tasfiye edilip mesleğini yapamaz hale getirilirken, bir yandan da her kılığa giren, mesleğini bozuk para gibi harcayabilen Kahraman gibilerin yükseldiği bir dönem yaşadık. Bu aslında basının “koflaşması” anlamına geliyordu. Aynen öyle oldu. Dışardan bakınca hala gazete gibi bir şeyler var, ama onlara artık kimse inanmıyor. İçleri boşalmış, kendilerinin parodisi bile değiller!.
Ama sonunda kazanan yine de Kahraman olmuyor mu?
Hayır, olmuyor. Kaybeden basın ve Türk demokrasisi oluyor. Kahraman gibi tipler iktidarın çekimine dayanamazlar. Sıcak ampule doğru uçan pervaneler gibi hep ona doğru uçarlar. Bu arada çok yaklaştıklarında kanatları yanar, ama onlar kimsenin bunun farkına varmadığını sanırlar, eskisi gibi uçmaya devam ederler. Oysa etrafta yanık kant kokusundan geçilmez. Kimse kendisini kandırmasın: Babıali’de herkes her şeyi bilir. Babıali’nin derin belleğinde herkesin bir fişi vardır: Şu paraya dayanamaz, bunun gözü makamdadır, bu ilkelidir, falanca dalkavukluk etmeden duramaz, filanca mesleğini satar... Evet, herkes bilir bunları.. Ben romanımın biraz da o fişlere dayanarak yazıldığını söyleyebilirim. Tanıdım onları: Yiğitlerini de alçaklarını da!
Söyleşi: Sinan Acıoğlu
Odatv.com
YouTube hesabından...
KHK konusunda kontrollü darbe diyerek kafa karıştırılıyor sivil darbe diyerek Fethullah'ın yaptıkları örtbas edilmeye çalışılıyor
Aytunç Erkin soruyor Emin Şirin yanıtlıyor:
İşte o mesaj
Koronavirüs tedbirleri nedeniyle...