Amerika’da Michigan State Üniversitesi tarafından yürütülen çalışmada yedi yaş civarında 123 çocuk, gelişime açık zihne veya sabit zihne sahip olup olmadıklarına göre değerlendirildi. Gelişime açık zihin “çalışırsan daha zeki olursun”; sabit zihin “zekâ değiştirilemez” şeklinde tanımlandı. Ayrıca çocuklardan bilgisayarda hızla akan bir doğru yanlış testinin yanıtlanması istendi, bu sırada beyin faaliyetleri kaydedildi.
Tipik olarak hata yapıldıktan sonra yarım saniye içinde beyin faaliyeti arttı çünkü çocuk hata yaptığını fark edip dikkat etmeye başladı. Beyin yanıtının büyüklüğü çocuğun hataya ne ölçüde odaklandığına işaret etti. Çalışmada gelişime açık zihne sahip çocuklarda beyin yanıtı çok daha büyüktü. Üstelik bu çocuklar hata yaptıktan sonra performanslarını iyileştirme konusunda daha başarılıydı. Sabit zihne sahip çocuklar da hatalarından öğrendi ama sadece çok dikkat ettiklerinde.
Çalışmanın başyazarı Hans Schroder bulgularını Magma’ya şöyle yorumladı: “Buradaki en önemli çıkarım, hatalarımıza dikkat etmemiz ve onları bir şeyler öğrenmek için fırsat olarak kabul etmemiz gerektiği. Çoğu ebeveyn ve öğretmen çocuğun hatalarından bahsetmekten çekinir. Çocuğa ‘önemli değil, bir dahakine doğru yaparsın’ diyerek yaklaşır ve onun neyi hatalı yaptığını anlamasına fırsat vermez. Oysa çocuğa şöyle de denebilir: Hata her zaman olur. Şimdi, neyin ters gittiğine bir bakalım ve bunu anlamaya çalışalım.”