Biz 40lı-50li hatta 60lı yılların çocukları
Analarımız bizi leğende çimdirirken niye ağlardık..?
Şimdiki bebeleri, bakıyorum küçük hususi
yapılmış banyoluk leğenlerde annesi ninesi güle oynaya yıkıyor.
Hiç ağlama yok.
Biz niye ağlardık.!
Bizi nevsimine göre ya evin avlusunda ya sobanın yanında yada arada bir hamamda yıkarlardı.
ÇİMDİRİRLERKEN AĞLARDIK. !
Suyun ayarı pek olmazdı ya aşırı sıcak ya soğuk..AĞLARDIK
Sabun hele o ev yapımı sabun gözüne kaçtımı sıkıysa ağlama..
Sabun gözüne kaçtımı ağlarsın ağladıkça huysuzlaşır huysuzlaştıkçada hamam
tası ile dayak, gel de ağlama.. AĞLARDIK..
Şampuanı bizler 70li yılların içinde duymaya başladık.
Almanya'ya giden tanıdıklarımız getirirdi onlarda görürdük.
Meğer şampuanlar gözü yakmazmış. Şimdiki bebeler şapuanla yıkanıyor tabii ağlamaz.
Ama şahsen ben sabunu tercih ediyorum şampuan sanki temizlemiyor gibi geliyor bana..!
Her fırsatta bizim kuşakların dayanıklılığını anlatırız ya...
Biz biraz yokluktan olsada DOĞAL yetiştik.
Toz toprak bize oyuncaktı. Aynı elmayı üç dört arkadaş dişlemek zevkti.
Susadık mı mahalle çeşmesinden veya en yakın cami havlusundan zincirle bağlanmış taslardan su içerdik.
Meğer onlar hep bize aşı yerine geçermiş.
Bazı basit hastalıklara bağışıklık kazandırırmış.
Tabii biraz zenginleştikçe kibarlaştık. Hepimiz büyük küçük eve çekildik.
Hele sokakların çocuklar için güveni kalmadı..
Hasılı ağlamakta güzelmiş tozda çamurda.
Hele yazları akşamları eve gelince Anam rahmetli "gene toz böcüsü olmuşsun" derdi.
Çok hoşuma giderdi bu söz.
Tabii git duş al denmezdi!!
Çabuk elini yüzünü yıka sofra hazır, derlerdi.
Yaa ÇİMDİRİLİRKEN BOŞUNA AĞLAMAZMIŞIZ...
Gene eskilere gittim.
Biz eskilere gittikçe yeni yetmeler biraz ders alır mı bilmem.
Sağlıcakla kalınız.