6×30.48=182,88 Cm. yaklaşık 2 metre…
Bildiğim en yaratıcı dizi film finaliydi!
Evin en küçük bireyi, Claire’in evi terk etme zamanı gelmiştir, büyümek, seçimler yapmak ve sorumluluk üstlenmek zorundadır.
Annesinin küçük kızı olarak son kez onun kollarında, çocuklaşarak, ağlayıp -zırlayarak, gitmemek için bahaneler üretmektedir.
Gittiğinde hayatının bir daha eskisi gibi olamayacağını, her şeyin değişeceğini ve geri dönemeyeceğini, dönse bile, hiçbir şeyin aynı kalamayacağını biliyor çünkü.
Claire’in yolcuğu başladığında kısa geçişlerle, Claire’in üstünden aile bireylerinin, sevdiği arkadaşlarının özel günlerini ve nasıl yaşlanıp öldüklerini görürüz, isim ve bildiğiniz tarih grubuyla.
En son karede ise, Clair’ın yaşlı bir kadın olarak yatağında öldüğünü görürüz, o gözyaşları içinde başka bir şehre giden yolculuğuna devam ederken…
5 sezon süren dizide, her bölümünde birileri hayatını yitirir ve o mezar taşına kazılı isim ve tarih grubu belirirdi ekranda kasvetli bir müzik eşliğinde.
Çünkü Fisher ailesinin işi cenaze evi işletmeciliğiydi!
Ölen insanları, giydirip, makyaj yaparak, daha iyimser bir izlenimle son yolculuğuna hazırlarlardı sevenleri için.
(Bizde pek öyle olmaz, yıkanırken birinci dereceden aile bireyleri görebilir sadece. Ben bu giydirilme, yüzüne makyaj yapılması geleneğini doğru buluyorum; sonuçta hayatını yitiren insanı yıllarca görememiş olanlar da var. Daha iyi bir izlenimle bu son veda anlamlı olurdu.
Babamın cenazesinde, ülke dışından gelen halam, son anda yetiştiği için görememişti onu. Bu yüzden ısrarla tabutun açılmasını ve ağabeyini son kez görmeyi talep etmişti.
Hocaysa, “Ayıp, günah” gibi sebepler sıralayarak azarlamıştı onu; sonsuza dek son kez…
Sonuçta halam kararlılığını sürdürüp son kez gördü onu.)
Six Feet Under dizisini izlemek pek kolay değildi, her bölümle, kendi fanilik fikrimizle yüzleşiyorduk.
Bu yüzden pek çok insanın izlememeyi tercih ettiğini sanıyorum.
Oysa şiddet, kan ve ölüm polisiye, gerilim-korku, savaş filmlerinde bolca var.