Sahabenin ileri gelenlerinden ve Efendimiz (s.a.v)’in çok sevdiği Medineli Sabit bin Kays bir hatası yüzünden çok üzüntülüydü. Efendimiz Sabit için “O cennetliklerdendir” buyurmuştur. Sabit’in sıkıntısı hanımı Cemile’nin ona bir türlü ısınamamasıydı. Hanımı Cemile ise iç dünyasını anlatmak istiyordu ve Peygamberimiz (s.a.v)’in huzuruna gidip derdini anlatmaya karar verdi. “Ya Resulallah, beyimin İslami yaşayışına, ahlakına diyeceğim yok, fakat ben onu bir türlü sevemedim. Bu halimle ona isyan etmekten korkuyorum. Söyleseniz de beni boşasa.” Efendimiz, Cemile’yi dinledikten sonra beyi Sabit’in bu konuda fikrini almak istiyordu. Çünkü Sabit boşanmak istemezse zorla boşayacaksın da denemezdi. Anlaşılan Sabit, Cemile’yi seviyordu, lakin tek taraflı sevginin mutluluk getirmeyeceğini de biliyordu. Sabit, “Ya Resulallah, Cemile’ye nikahta en değerli bahçemi mehir olarak verdim. Bunca değerli serveti verdiğim bir kadını bir anda nasıl boşayabilirim. Üstelik benim öyle başka bir bahçem de yok.” Efendimiz (s.a.v), Sabit’in düşüncelerini öğrendikten sonra hanımına anlatır. Cemile buna razı olur ve “Mehir olarak verilen bahçeyi memnuniyetle iade ediyorum” der ve iki taraf da böylece bir şey verirken bir şey de aldıklarından helalleşerek ayrılmış oldular. Bu olay üzerine Bakara Suresi’nin 229. ayeti nazil oldu ve fıkıh şöyle tespit edildi: kadın ayrılmak istediği beyine bir şeyler vererek kendini boşatabilir. Yeter ki beyi fırsatçılık edip de kadından veremeyeceği miktarda haksız mal isteğinde bulunmasın.