“Yaşamak, harekete geçmek. Eğitimini tamamlamadığın her gün, ölünün ve kendin için değiştirilemez olduğunu düşün. ”
KS Stanislavsky
KS Stanislavsky
Konstantin Sergeevich, Ocak ayında, Moskova'da, Rusya İmparatorluğu'nun en önde gelen sanayicilerinden biri olan Sergey Vladimirovich Alekseev'in ailesinde, 5'te (17) doğdu. Gelecekteki aktörün babası dokumayla meşguldü ve askeri ve sivil üniformalar için nadir altın işleme üreten kendi altın fabrikası da vardı. Buna ek olarak, hayır faaliyetleri ile tanınırdı. Eşi Elizaveta Vasilyevna, aktris Marie Varley ile İskender ayağı ve St. Isaac Katedrali için mayınlı maden ocağının sahibi Vasily Yakovlev'in kızı Marie Varley ve Vasily Yakovlev'di. Alekseevlerin sayısız çocuğu (hepsi on tane vardı, fakat bir çocuk bebeklik döneminde öldü) çok büyük bir öğretmen kadrosuna sahipti ve uzun süredir evde çalışıyordu. Sadece tüm mülk askeri hizmeti hakkındaki kararnameden sonra, Sergey Ergimirovich, gelecekteki erkeklerin askerlik hizmetini özel olarak çağırmasını önlemek için 1863'te göründü, onları spor salonuna verdi. Aynı zamanda, ortaya çıktığı gibi, gelecekteki direktörün üçüncü (değil yaşa göre) değil, birinci sınıfta çalışmaya başlaması gerektiğinden, ev eğitimi oldukça kötü bir şekilde gerçekleştirildi.
Genç, vasiyeti değildi, nedeni tembellik değildi, daha ziyade aptalca bir eğitimdi - spor salonunda birçok yabancı öğretmen öğretti, iğrenç bir şekilde Rusça konuşuyordu, ama aynı zamanda çocuklardan Latince, Yunanca, Fransızca ve Almanca hakkında mükemmel bilgi sahibi olmalarını istedi. 1878'te kardeşler Lazarev Yabancı Diller Enstitüsü'ne transfer edildi. Orada çalışmak biraz daha iyi duruma getirildi, ancak bu Konstantin'in değerlendirmelerini etkilemedi. 1881'ta oradan ayrıldı. Sebep, genç bir erkeğin özünde ve sabrında olmayışıydı, ki biz de bilmediğimiz gibi, dil öğrenmede başarılı olmak mümkün değil. Ek olarak, aktif ve enerjik Alekseev, bu arada, daha sonra etkilenen tıkanmaya dayanamadı. Bir oyuncu olduktan sonra metinleri zayıf bir şekilde ezberledi ve onlarla sık sık karıştı.
Neredeyse Alekseev ailesinin tüm çocukları tutkuyla tiyatroya düşkündü, geçmiş yüzyıllarda İnternet, televizyon ve radyo yokluğu ile varlıklı insanların yaşamlarında büyük rol oynadı. Genellikle, Alekseev'in evinde, amatör performanslar düzenlendi. Yaşlandıkça, Konstantin kendi ev performanslarını düzenlemeye başladı. Oyunlara sadece erkek kardeşler tarafından değil aynı zamanda bazı arkadaşlar tarafından da katıldı. Her şey gerçek için yapıldı, giriş biletleri bile alındı. Ve daha sonra, Kostya kendi kukla tiyatrosunu açtı, akrabalarına ve babasının hizmetçilerine gösteriler yaptı.
1877’te Alekseev’in ailesi amatör tiyatrodan oldukça etkilendi ve Sergei Vladimirovich, Lyubimovka yakınlarındaki mülkte amatör performans sergilemeye başladı. O dönemde en popüler tiyatro türü vaudeville'di. Kural olarak, uzak geçmişte gerçekleşen eylem, kahramanlar kılıç giydi, kendilerini yüksek botlarla gösterdi ve ortaçağ kaleleri zemininde boyanmış arka plana karşı oynadı. Bu tür parçalar, tiyatroların neredeyse haftada bir repertuarını güncellemek zorunda kalmalarıyla bağlantılı olarak hızla sıkıcı hale geldi. Bu kadar kısa sürede yeni bir iş hazırlamak kolay olmadı - aktörler metni öğrenmek için zar zor zaman geçirdiler ve hiç kimse rolle ilgili ciddi çalışmalar hakkında konuşmadı. İyi gelişmiş aktör pulları kurtarıldı - muhteşem jestler ve pozlar, açık, geliştirilmiş eklemlenme, ani bir patlama yeteneği - bağırmaktan fısıltıya geçiş ya da tam tersi. Bu tür teknikler sorunsuz çalıştı, ancak acemi oyuncular için bunları incelemek çok zordu. Bununla birlikte, Kostya, babasının tiyatrosuna girmek için her şeyi yapmaya hazırdı. Alekseevsky çemberinin ilk performansı 5 Eylül 1877 idi. Amatör sanatçılar iki vaudeville hazırladı ve Konstantin Sergeevich her iki gösteride de yer aldı.
Alekseev yirmi yaşına ulaştıktan sonra babası ona sanatını öğretmeye başladı. Genç adam, babasının ofisinde uzun zaman harcadı ve büyük çaplı üretimi yönetmenin temellerini öğrendi. Bununla birlikte, genç adamın ana ilgi alanları sanat alanında yatmaktadır ve bunu gören Sergei Vladimirovich, Ocak ayında, 1886’in oğlu Sergey Taneyev ve Pyotr Tchaikovsky gibi ünlülerle birlikte Moskova Konservatuarı’nın yönetmenlerinden biri olmasına yardım etti. Bu zamana kadar, Konstantin Sergeevich, çeşitli ama çok başarılı olmayan, kendini arayan bir yaratıcı yoldan geçti. İlk başta, Lyubimovka'da bulunan Alekseevsky dairesi onun için yeterliydi, ancak yıllar geçtikçe kız kardeşler ve ağabeyi evlenip tiyatrodan ayrıldılar. Arthur Sullivan'ın Operetta Mikado, Nisan ayında 1887 tarafından sunuldu ve son yapımları oldu. Yaratıcı işkenceyle boğulmuş olan Konstantin Sergeevich, deneyim kazanmanın kendisine oyunculuk becerilerinde ustalık kazanacağına inanarak mümkün olduğu kadar çok şey yapmaya çalıştı. Ekim ayında, 1885 Alekseev Moskova Tiyatro Okulu'na girdi, ancak yeşil gençler arasında olmak üzere üç hafta sonra sınıftan ayrıldı. Bir süredir ünlü tenor Fyodor Komissarzhevsky'den şarkı dersleri aldı, ama kısa süre sonra ayakta kalan şarkıcının onu terk etmeyeceğine ikna oldu. Ünlü aktris Glykeria Fedotova ile tanıştığı için, genç adam Maly Tiyatrosu oyuncuları ile birlikte bir dizi prodüksiyonda yer aldı. Buna ek olarak, Konstantin Sergeevich genellikle şüpheli içerikli dergilerdeki performanslardan önce “inişe geçiyor”. Bunu akrabalarından gizlemeye çalışırken, 1884'in ilkbaharında "Stanislavsky" takma adını aldı. Srednaya Kislovka'da bulunan amatör tiyatroda bir zamanlar başrol oyuncusu arandı. Sonuncusunun tiyatrodan ayrılmasından sonra Alekseev rolünü devraldı ve aynı zamanda bir takma adımı “miras” etti. Ancak, bu yeni Stanislavsky'yi kurtarmadı - çok geçmeden, dehşetine, ailesini oditoryumda keşfetti ...
Zengin, güzel, genç üretici ve oyuncu Konstantin Alekseev'in kadınları sevdiğini tahmin etmek kolaydır. Bununla birlikte, onu düzgün bir yaşam sürmesi için zorlayan “amaları” vardı. Birincisi, genç adamın ebeveynleri çok katı ahlâktı ve ikincisi Stanislavski'nin kendi günahı vardı - 16 Haziran 1883, ailesinin oğlu Avdotya Kopylova'nın bir oğlu Vladimir idi. Resmen gayri meşru olmayan oğul Constantine, Alekseev Sr. Yıllar sonra, ünlü Moskova Devlet Üniversitesi profesörü ve tanınmış bir Sovyet antrenör oldu. Karısı Maria Petrovna Perevoshchikova, Schiller'in “Sinsellik ve Sevgi” oyununda ortağı olarak 1888'te Stanislavsky ile bir araya geldi. Prömiyer Nisan 1889'ta gerçekleşti ve Temmuz ayı başlarında evlendiler. Sendikaları, aktörün ölümüne kadar sürdü. Ksenia (bebeklik döneminde ölen) ve Kira'nın yanı sıra oğulları Igor'u doğurdular.
1885’ta, yönetmen Alexander Fedotov, amatör rencilerin katılımıyla Ruble oyununu sahneleme arzusu ile iltihaplanan başkente geldi. Davetli ve Konstantin Sergeevich. Bu deneyimin başarılı olduğu ortaya çıktı ve bunun sonucunda amatör topluluk tarafından “edebiyat ve sanat topluluğu” nu kurmaya yönelik bir fikir ortaya çıktı. Başkenti babasından çok iyi alan Stanislavsky para verdi ve Kasım ayının başında 1888 böyle bir toplum açtı. Onun için, Moskova'nın merkezinde, bir tiyatro okulunun yanı sıra müzisyenler ve sanatçılar için öncüllerin bulunduğu bir tiyatro binası kiralandı. Fedotov, modern ve klasik repertuarın birkaç gösterisini sahneleyerek tiyatro topluluğu ile çalışmaya devam etti. Kısa bir süre sonra müdür koğuşlarını terk etti, ama onun yerine eski eşi Glykeria Nikolaevna geldi. Tabii ki Konstantin Sergeevich performanslarda başrol oynadı. Bu yılların yaratıcı atışı olan Stanislavsky daha sonra kendisini eleştirel bir şekilde değerlendirdi ve kendisini "tatsız bir kopyacı" olarak nitelendirdi. Çeşitli dış etkilere dayanmanın, genç mizacı düşüncesizce sömürdüğünü ve eğer yardım etmediyse, “damarlarda” eylemin gerektirdiği tutkuyu kendinden çıkardığını itiraf etti.
Gösterilerin başarısına rağmen, iki yıl sonra, "Toplum" kendini iflasın eşiğinde buldu. Oyuncular Povarskaya Caddesi'ndeki mütevazı bir odaya taşınmak zorunda kaldılar. Hayatta kalabilmek için amatör tiyatro, Avcılık Kulübü'nün haftalık olarak (!) Yeni bir performans sergileme teklifini kabul etti. Glykeriya Fedotova böyle bir yükle başa çıkamadığından, Maly Tiyatrosu'nun diğer deneyimli oyuncuları ona yardım etmeye davet edildi. Ancak - en önemli şey - 1891'te Stanislavsky'nin kendisi yöneldi. Bu tür ilk tecrübesi Tolstoy'un "Aydınlanma Meyveleri" nin komediiydi. Performans büyük bir başarıydı ve bu, çalışmaların devam etmesi için tiyatronun büyük reformcusuna yol açtı.
On dokuzuncu yüzyılın son on yılı Stanislavski'nin yaşamında bir dönüm noktasıydı. 1893'te babası vefat etti ve büyük Alekseevs ve Co. Derneğinin yöneticilerinden biri oldu. Ancak, onun için esas olan şey hala tiyatroda çalışmaktı. Yönetmen olmak Konstantin Sergeevich oyunculuk faaliyetine devam etti ve bunun sonucunda sahneye farklı bakış açılarından bakma fırsatı buldu. Sürekli denemeler yaparak, sahnede davranışlarının doğallığını başarmaya çalıştı. Bunu her zaman başaramadı, ama halk Stanislavsky'nin oyunundan çok memnun kaldı.
21 Haziran 1897 Konstantin Sergeyevich ünlü tiyatro öğretmeni ve oyun yazarı Vladimir Nemirovich-Danchenko'dan bir mesaj aldı. Toplantıda, ertesi gün ünlü o zaman “Slav Çarşısı” restoranında gerçekleşen bir toplantı önerisi vardı. Konuşma sırasında Vladimir Ivanovich, genç yönetmene, her zamanki sanatsal, örgütsel ve estetik ilkelerden tamamen farklı bir şekilde yaratılmış, tamamen yeni bir tiyatronun kurulması hakkındaki fikrini söyledi. Bunu başarmak için Nemirovich-Danchenko, Stanislavsky liderliğindeki yarı profesyonel bir ekibi, başkentin filarmoni toplumu altında çalışan tiyatro okulu mezunları ile birleştirmenin yanı sıra, eyaletten bir dizi deneyimli aktörle topluluğu güçlendirmek için bir teklifte bulundu. Konstantin Sergeyevich fikrini destekledi ve sonunda güçleri bu şekilde bölmeyi kabul ettiler: Nemirovich-Danchenko, tüm organizasyonel sorunlara ve repertuarın oluşumuna ve sanatsal liderlik Stanislavsky'ye baktı. Performansları bir araya getirmeye karar verdiler - birincisi rolleriyle aktörlerle çalıştı, ikincisi - prodüksiyonun genel "çizimini" belirledi. Tutarsızlıklar olması durumunda, herkes “piskoposuyla” ilgili kararları veto edebilir. Bu tarihsel Rus tiyatrosu için, konuşma toplam 18 saat sürdü ve ertesi gün sabah 8'de Stanislavsky malikanesinde sona erdi.
1898'un sonbaharında muazzam miktarda çalışma yapıldı - finansman kaynakları bulundu, bir tiyatro binası kaldırıldı ve hazırlandı, bir takım oyuncular toplandı ve yeni Kamu Sanat Tiyatrosu'nun bir repertuarını yarattı. Ekim ortasındaki Hermitage Tiyatrosu'ndaki Karetny Lane'de 1898 ilk prömiyeri ağırladı - bu, Alexei Tolstoy "Tsar Fedor Ivanovich" ünvanını, Ivan Moskvin'le birlikte unvan rolünde gerçekleştirdi. Seyirciler performansı coşkulu bir resepsiyon buldular - eski kostümler giymiş, alışılmadık yöndeki oyuncular, basit ve aynı zamanda ikna edici oyunculuk oyununa hayran kaldılar. Sanat Tiyatrosu'nun bir başka testi de, o zamana kadar İskenderiye Tiyatrosu sahnesinde güvenli bir şekilde düşmüş olan Çehov’un “The Seagull” adlı oyununun yapımıydı. Oyun başlangıçta Stanislavsky'ye paha biçilmez ve sıkıcı geldi, ancak Nemirovich-Danchenko'nun isteği üzerine, yine de bir yönetmenin yapım planının geliştirilmesini üstlendi ve birden Çehov'un garip çalışmasıyla ilgilenmeye başladı. Bu tür oyunlarla daha önce hiç uğraşmamış iş ve oyuncular tarafından aydınlatılmıştır. Provalarda Anton Pavlovich, yeni tiyatroda hüküm süren yaratıcı atmosferi seven kendisini ziyaret etti. Aralık ayında, 1898 prömiyerini düzenledi ve oyuncuların baskısı harikaydı. Salondaki ilk eylemin sona ermesinden sonra, aktrislerden birinin bayıldığı, ancak sağır edici bir alkış sesinin geldiği uzun bir duraklama oldu. Prodüksiyonun diğer eylemleri izleyici daha da sıcak bir araya geldi. Bu başarı, yeni tiyatronun yaratıcı gelişiminin doğasını belirledi ve martının görüntüsü hala onun amblemi.
Yüzyılın başında, Çehov'un oyunları, 1901'ta kendi adıyla "kamu" kelimesini yitiren Sanat Tiyatrosu'nun akılda kalan çatallarıydı. “The Seagull” dan sonra, 1899 sahnesinde “Vanya Amca”, 1901'deki “Üç Kızkardeş” ve 1904'ta “Kiraz Bahçesi” göründü. Stanislavsky, bütün bu oyunları Nemirovich-Danchenko ile birlikte sahneledi. Ayrıca, büyük rollerde oynadı: Vişne Bahçesi'nde Gaev, Van Amca'da Astrov, Martı'da Trigorin, Üç Kızkardeş'te Vershinin. Konstantin Sergeevich'in daha sonraları “Stanislavsky sistemi” olarak adlandırılan formülü formüle etmesine yardımcı olan bu işti. Bu arada, isim, aktörlerin yaratıcı yeteneklerini geliştirmek için bu tanımın altında saklanan bir araç kümesi olarak yalnızca Konstantin Sergeyevich'in kişisel deneyimini değil, aynı zamanda Sanat Tiyatrosu'nun diğer yönetmenlerinin ve sanatçılarının deneyimini de içerdiği için Nemerovich-Danchenko, Meyerhold, Kachalov, Sulerzhitskogo, Moskvin. Stanislavsky çok fazla bir şey yapmadı, fakat gördüğü şeyi özetledi, ki bu kesinlikle kendi özelliklerinden mahrum etmedi. “Sistemin” temel ilkelerinden biri, “Formülde kendin ve sanatta değil, sevgi” olarak bilinen formülle ifade edilir. Başka bir deyişle, sahnedeki bir aktör, sahnedeki yoldaşlarının zararına kendisini daha etkili bir şekilde sunmaya çalışmamak için “kendi üzerine bir battaniye çekmemelidir”. Sanat Tiyatrosu'nda “yıldız” ile acımasız bir mücadele vardı - Nemirovich-Danchenko ve Stanislavsky faydalanmayı reddetti ve daha sonra oyuncuların seyircilerin mücadelesinde eylemlerine devam etmelerini yasakladı. Performansları sahnelemedeki ana kriter, önde gelen sanatçıların bile arka plana çekildiği bütünlükleriydi. Aktörün, yazarın niyetlerini ve sahne eylemi sırasında oyunun karakteri haline gelmesini, düşüncelerini ve duygularını yaşamasını sağlamak için yollar bulmak için Stanislavsky bir dizi özel egzersiz geliştirdi.
Dört mevsim Moskova Sanat Tiyatrosu, Hermitage'nin kötü adapte olmuş tesislerinde çalıştı ve ünlü hayırsever Savva Morozov, tüm hisselerini tiyatro sahiplerinden satın alıp Kamergersky Lane'de modern bir tiyatro binası inşa edene kadar çalıştı. 1902 ekim sonunda yeni bölgede oynayan ilk aktörler Gorky'nin “Esnafları” idi. Prömiyer büyük bir başarıydı ve tiyatro için bir başka önemli etkinliğin başlangıcı oldu. Tiyatronun yönetimi “en alt seviyeye” koymaya karar verdi - genç, ama zaten çok bilinen bir yazarın bir sonraki oyunu. Ülke için o zaman, Aralık ayında “sanatçılar” ın 1902'ta gösterdiği zaman, iskelenin sakinleri, devrimci olarak algılanan demokratik halk ve Rusya'nın her tarafına yayılan Stanislavski'nin kahramanı “Gururla sesler” ifadesiyle ilgili performansı gördü. Sanat Tiyatrosu liderlerinin kendilerini siyasetten ayırmak için ellerinden geleni yapmaya çalıştıklarına rağmen, o yıllarda Moskova Sanat Tiyatrosu demokratik fikirlerin bir parçası olarak algılanıyordu. Bu bağlamda, 1904’te Nemirovich-Danchenko, aşırı siyasallaşma nedeniyle, Gorky’nin oyununa “Yaz Sakinleri” vermeyi reddetti ve bunun sonucunda tiyatro Savva Morozov’un desteğini kaybetti. Ancak, Moskova Sanat Tiyatrosu hayatta kalmayı başardı. Yurtdışındaki ilk turlar bu kısmen yardımcı oldu - topluluk 1906'ta Avusturya-Macaristan ve Almanya'ya gitti ve onlara toplam altmış iki gösteri yaptı.
O yıllarda Gorki, “Sanat tiyatrosu, Aziz Basil ve Tretyakov Galerisi kadar önemlidir. Onu sevmemek imkansız, onun için çalışmak suç değil. ” Moskova Sanat Tiyatrosu'nun dünya tiyatro kültürü üzerindeki etkisi tamamen küreseldir ve buradaki nokta hiç de “Stanislavsky sisteminde” değildir. İlk defa, on dokuzuncu yüzyılın dış niteliklerinin çoğunu, özellikle de orkestra çukurunu kaldırarak terk ettiler. Görüşme sırasında, orkestra “göz alıcı” ve bravura melodileri çalmayı bıraktı ve performans sırasında oyuncuların yarattığı genel havayı engelledi. Aynısı performanslar sırasında ışığı kapatmaya başladı. Stanislavsky, oditoryuma geç kalanların izin vermesini yasakladı, böylece geç kalmayı özel bir şık olarak kabul eden snob'lardan kurtulup tüm salonda yerlerine oturmasını yasakladı. Ek olarak, sadece fonları "boyayan" değil, aynı zamanda oyunun imajını oluşturan yönetmenlerle birlikte tiyatro sanatçısı daimi göreve getirildi. Özellikle her performans için kostüm ve sahne üretimi de bir yenilikti (yönetmenler tiyatroda mevcut olan gardırop ve envanteri değiştirdiler ya da neler olup bittiğini bilen oyuncuları kendileri giydirdiler).
Geçtiğimiz yüzyılın ilk on yılının sonunda, ilk bakışta, Moskova Sanat Tiyatrosu'nda, yaratıcı yönden işler oldukça iyiydi - seyirciler tiyatroya gitti ve oyuncuları büyük bir popülariteye sahipti. Ancak, Stanislavsky yaklaşmakta olan krizin farkındaydı. Tiyatronun oyuncularının önderliğinde olduğunu ve kendisinin yeni, kendi pulları geliştirdiğini keşfetti. Giderek daha sık, “sanatçılar” rollerle yaşamayı değil, harcanan sahne ayarlarını mekanik olarak yeniden üretmeyi tercih etti. Bu bağlamda, 1911'taki Konstantin Sergeevich, topluluktan yabancılaşmaya neden olan yeni bir arama başlattı. Bununla birlikte, yönetmen kararlıydı ve sadece arkadaşı destekleyen Nemirovich-Danchenko'nun müdahalesi Sanat Tiyatrosu'nu bir bölünmeden kurtardı. Mayıs ayında, 1905 Stanislavsky, eski aktör Vsevolod Meyerhold için ayrı bir oda sağladı ve genç yönetmenin acemilik aktörlerle çalışarak yeteneklerini ortaya çıkarmak için yeni çalışma yöntemleri keşfedeceğine inanarak bir tiyatro atölyesi oluşturmaya yardımcı oldu. Konstantin Sergeevich sonbaharda stüdyo çalışmalarının sonuçlarına baktı ve hayal kırıklığına uğradı. Yetenekli yönetmenlik çalışmasını görünce, oyuncularıyla hiçbir ilerleme bulamadı. Bu durum onu stüdyoyu kapatmaya zorladı, ancak fikrin kendisini reddetmedi. Yirminci yüzyılın ilk on yılı sonunda, aktör yetiştirme yönteminin temel noktalarını formüle ederken, Moskova Sanat Tiyatrosu'nun zaten kurulmuş olan aktörlerinin bunu tam olarak kabul edemeyeceğinin farkındaydı. Gençler yeniye karşı çok daha hassastır ve bu nedenle 1912'teki Stanislavsky standart dışı bir harekete karar verdi - genç oyuncu ve tiyatronun figüranlarından yeni bir stüdyo kurup, başında oyunculuk deneyimi olmayan Leopold Sulerzhitsky'yi kurdu. Bu arada, otuz beş yıl boyunca muazzam bir yaşam deneyimi biriktirmiş olan bu özel ve istisnai yetenekli bir kişi, “Stanislavsky sisteminin” özünü kusursuz bir şekilde anladı ve aynı zamanda herhangi bir pultan arındırıldı. Onun tarafından sahnelenen performanslar geniş bir tepki aldı. 1914 ve 1916'te Evgeny Vakhtangov ve Vakhtang Mchedelov başkanlığında iki stüdyo daha ortaya çıktı. Konstantin Sergeevich onlara tam bir yaratıcı özgürlük verdi ve faaliyetlerini takip ederek kendi teorik görüşlerini parlattı.
On yedinci yıl, Sanat Tiyatrosu'nun yaşamına birçok yeni şey getirdi. Devrim, tiyatro sanatında tecrübeli olmayan seyircilerin salonlarına yöneldi. Sahnede olanlara tepkisini görmek çok zordu - seyirciler bekledikleri yerde ağlamadılar ve sık sık güldüler. Genel belirsizlik nedeniyle, klasik repertuar sayesinde düzenlenen “sanatçılar” - 1917’in tek galası Dostoyevski’nin “Stepanchikovo Köyü” adlı eserinin performansıydı. Tiyatro başkanı örneğini takiben birçok sanatçı kendi oyunculuk stüdyolarını açtı, ancak bunu sadece para kazanmak için yaptı. Ayrıca, yirminci yüzyılın ikinci on yılında sinema aktif olarak gelişmeye başladı. Sinemaya oldukça iyi para verdiler ve Moskova Sanat Tiyatrosu'nun birçok oyuncusu isteyerek filmde rol almayı kabul etti. Konstantin Sergeevich, tiyatronun yaratıcı yaşamında yemek yiyen, ancak buna yardım edemeyen böyle bir hack işinden şikayetçi oldu. Neyse ki, Sovyet hükümeti (esas olarak eski Eğitim Komiseri Anatoly Lunacharsky'de), bazı "burjuva" tiyatrolarını korumanın gerekli olduğunu düşünüyordu. Lenin, Nemirovich-Danchenko ve Stanislavsky'nin beyninde, en sempatik biçimde konuştu: "Kurtarmamız ve korumamız gereken bir tiyatro varsa, bu kesinlikle Sanattır." Bununla bağlantılı olarak, 1918'te “savaş komünizmi” nin tanıtımıyla, oyuncular bir rasyona sokuldu, ancak aynı zamanda tiyatro kabulü iptal etti - bundan sonra tüm biletler Sovyet fabrikalarına ve kurumlarına dağıtıldı. İzleyicinin kompozisyonu bir kez daha değişti - çoğu zaman tiyatroya gelen insanlar oditoryumda nasıl davranacaklarını bilmiyorlardı. Müdahale sırasında gerçekleşti, Stanislavsky sahneye çıktı ve izleyicilere fındık yemenin, tıklamanın ve sigara içmenin imkansız olduğunu açıkladı. Ancak sahnede ilk kez sahnede tiyatroda yakalandı, izleyiciler tamamen çocuksu bir spontanlıkla tepki gösterdi.
Grubun aç 1919 bölümünde, önde gelen oyuncular tarafından yönetilen, nispeten "tam" bir Kharkov turu başladı. Aynı yılın yazında, Denikin'in Gönüllü Ordusu, Moskova'da, konuk oyuncuların kendilerini beyazlarda bulduğu ve önce “oyunun kurallarını” kabul etmek zorunda kaldıktan sonra tamamen Rusya'dan ayrılmak zorunda bırakılan bir saldırı düzenledi. Stanislavski'nin “felaket” dediği grubun bölünmesi üç yıl sürdü. İlk başta, başkentte kalan tiyatro liderleri, kollektifin yeniden birleşmesine içtenlikle inanıyordu. Ayrıca, Konstantin Sergeevich, kalan sanatçıların da yardımıyla yeni bir yapım yapmaya çalıştı. Bununla birlikte, Nisan 1920'te gösterilen Byron "Cain" in gizemi, izleyiciler tarafından soğukça kabul edildi. Sonunda, Moskova Sanat Tiyatrosu liderleri, o zamanlar zaten ekipler oluşturmuş olan Birinci ve İkinci Stüdyolara gitmek zorunda kaldı. Öğrenciler buluşmaya gittiler ve işbirliklerinin sonucu Stanislavsky tarafından Ekim 1921'ta sahnelenen “Inspector” adlı oyundu. Gogol'un komedisi olağanüstü bir başarıydı (büyük ölçüde genç Mikhail Çehov'un oyunundan dolayı). Böylece yenilenen Sanat Tiyatrosu'nun zamanı başladı.
Sovyet Rusya’da iç savaşın sona ermesinden sonra, NEP’ye geçişle karakterize yeni bir ideolojik dönüş yaşandı. Bolşevikler Batılı devletlerle olan ticari ilişkilerin genişletilmesiyle ilgileniyorlardı ve bu nedenle Sovyet Rusya'nın mevcut imajını değiştirmeleri önemliydi. Az sayıda “ihracat makalesi” nden biri, Avrupa'da iyi bilinen Sanat Tiyatrosu'ydu. Bu nedenle, yeni hükümet Konstantin Sergeyevich’in göç etmekte olan Moskova Sanat Tiyatrosu grubunun bir kısmını iade etme girişimlerine müdahale etmedi. Sonuç olarak, Mayıs ayında 1922, Olga Knipper-Chekhova ve Vasily Kachalova'yı da içeren "en yetenekli ve gerekli" eve döndü. Ve yakında Sanat Tiyatrosu, uzun bir tura çıktı.
Yurtdışı yolculuk sonbahar 1922 sonbahar 1924 sonbahar arasında devam etti. Halkın ayrı bir bölümünün (özellikle Rus göçmenleri) Mkhatovtsy Bolşevik ajanlarında gördüğü gerçeğine rağmen, oyuncular Prag, Berlin, Paris, Zagreb'de çok sıcak karşılandılar. Genel olarak karışık bir sürpriz - ifadelerin coşkulu tonu - bunu nasıl yapabildiler? İlginç bir ipucu, Alman 23 Eylül 1922 gazetesinde: “Prova saatlerce ara vermeden veya dinlenmeden gerçekleşiyor. Çalışmalarında bu insanlar ele geçirilmiş, ne susuzluk, ne açlık, ne de yorgunluk hissetmektedir. ” Bu arada Konstantin Sergeevich de tekrar etmekten hoşlanıyordu: “Prova odasına girerken bir aktörün yapması gereken ilk şey, sıradan hayatla ilgili bir kişi olmaktan vazgeçmek” ve “oyuncunun oyun ölümüne katlanmamasının tek bir nedeni var”.
Ocak ayının başlarında, 1923 topluluğu New York'a geldi ve beş gün sonra, Amerikalıların "Çar Fyodor Ivanovich" olduğunu gösterdi. Moskova Sanat Tiyatrosu, kalabalık salonlarda düzenlenen üç aylık gösterilerin ardından, Amerika Birleşik Devletleri'nde bir tura çıktı. Chicago, Boston ve Philadelphia'yı ziyaret ettikten sonra Rus sanatçılar New York'a geri döndü, ardından Almanya'nın Haziran başında dinlenmeleri için ayrıldılar. Stanislavski'nin kendisi bu kez Sanatta Benim Yaşamım kitabını yazmaya kendini adadı. Güçlerini geri kazanmış olan Mkhatovs, Amerika Birleşik Devletleri'ne geri döndü ve daha az başarılı olmadan ülke şehirlerini ikinci kez gezdi. Sonra Fransa'nın başkentinde gösterileri takip etti. Sonuç olarak, Sanat Tiyatrosu, aynı tam zamanlı 561 performanslarıyla yurtdışında bir performans sergiledi.
1924'un sonbaharında “sanatçılar” vatanlarına geri döndü. Başarılı turne ekibi toparladı, ayrıca sanatçılar finansal durumlarını önemli ölçüde iyileştirdiler, çünkü yetkililer onlara kazanılan para biriminin önemli bir bölümünü bıraktılar. Ancak, tiyatro büyük bir revizyon gerekli. Sovyet kültürel seçkinlerinin önemli bir parçası haline gelen Moskova Sanat Tiyatrosu çalışanları, zaman zaman gereklerini yerine getirmek için dönemin gereklerini yerine getirmek zorunda kaldılar. Bu, özellikle liderler için geçerliydi ve tamamen apolitik bir insan olan Konstantin Sergeyevich'in uyum sağlaması oldukça zordu. Ek olarak, Sanat Tiyatrosu repertuarına bir dizi Sovyet oyunu da dahil etmek zorunda kaldı. Bu türden çok az sayıda kaliteli kreasyon vardı ve benzer bir konumda bulunan “eski” tiyatroların çoğu onlar için büyük bir mücadele yarattı. Sonuç olarak, Moskova Sanat Tiyatrosu'nun klasik repertuarı Konstantin Trenev “Pugachevschina” (1925), Mikhail Bulgakov “Türbinlerin Günleri” (1926) ve Vsevolod Ivanov “Zırhlı tren 14-69” (1927) oyunlarıyla seyreltildi. 1928 bu açıdan şok oldu, tiyatro sahnesinde üç modern çalışma sunuldu - Leonov, Çemberin Çeyrekliği ve Kataev'in Kurucuları tarafından. Yeni prodüksiyonlar arasında özel bir yer, bir nedenden ötürü tekrar tekrar ziyaret eden Joseph Stalin tarafından çok sevilen “Türbinlerin Günleri” adlı oyun tarafından çekildi.
Bu arada, ülkenin kültürel yaşamının merkezileştirilmiş bir yönetimine geçişle işaretlenmiş yeni bir çağ geldi. Bu, Moskova Sanat Tiyatrosu için nahoş bir sonuçtu - Joseph Vissarionovich'in Sovyet tiyatrosunun "amiral gemisi" olmaya karar verdiği oydu. Bu nedenle, “sanatçıların” tüm etkinlikleri ideolojik kontrol altına girdi ve hem yöneticiler hem de aktörler, her birinin kararına resmen cevap vermek zorunda kaldı. Şu anda, Stanislavski'nin sağlık durumu keskin bir şekilde kötüleşti. Ekim ayının sonlarında Vershinin rolünü üstlenen Konstantin Sergeyevich, Çehov'un Üç Kızkardeşinin performansıyla Moskova Sanat Tiyatrosu'nun otuzuncu yıldönümüne adanmış bir kalp krizi geçirdi. Olaydan sonra, yönetmen ya da sanatsal yönetimden ayrılmadığı halde tiyatroda görünmeyi bıraktı. Artık provalar evinde yapıldı - oyuncular ve yönetmen, başrol performansı Stanislavsky'ye geldi ve oyunun metnini analiz etti, görüntülerin ana sahne ayarlarını ve yorumlarını belirledi. Daha sonra performans, prova sahnesinde veya final koşularında yer alan Konstantin Sergeevich olmadan hazırlandı ve performansta kendi düzenlemelerini yaptı.
Otuzlu yaşlarda, Moskova Sanat Tiyatrosu'nun kurumsal kimliği, eski tiyatronun damgalarına benzeyen pek çok yönden anıtsallığı ve durgunluğu ile, gerçekten çelik formlarda kalıplanmaya başladı. Başka bir deyişle, tiyatrodaki durum Stanislavski'nin tüm hayatı boyunca savaştığı ile aynıydı - temel fark, onu önlemenin artık bir yolu yoktu. Konstantin Sergeevich her şeyi mükemmel bir şekilde anladı, ancak yetkililer tarafından oluşturulan oyunun kurallarına uymak zorunda kaldı, hayatı sonunda 1926'ta kurulan Opera Tiyatrosu'na daha fazla zaman ayırmak için beyninden uzak durmaya çalıştı. Ek olarak, 1935'te sahne patrisi Opera ve Drama Stüdyosu'nu düzenledi ve hem dramatik aktörler hem de şarkıcılar için dersler verdi. Ayrıca, yönetmen teorik çalışmalar üzerinde çalışmaya devam etti (günlük 23 saatlerinden gecenin 3 saatlerine kadar). Gezide yazdığı “Sanatta Hayatım” kitabı, X-NUMX ile ilaveler ve değişiklikler yapıldı. Konstantin Sergeevich'e göre, "sistemine" adanan devasa çalışmanın ilk kısmıydı. Stanislavsky, "Aktörün deneyimleme sürecinde yaratıcılık çalışması" olarak adlandırdığı ikinci bölüm, ölümünden önce tamamlanan Stanislavsky ve son bölümler - "Aktörün rol üzerine çalışması" ve "Aktörün enkarnasyon sürecinde yaratıcılık çalışması" - yönetmen, sadece hazırlık malzemelerini topladı.
1936'te Stanislavsky, “Halkın SSCB Sanatçısı” unvanını alan ilk kişi oldu. 1938'in başlangıcında yetmiş beş yaşına döndü ve bu yıldönümü ülkede ulusal bayram olarak kutlandı. Acemi oyuncu ve gelecek yazar Viktor Nekrasov, Haziran 1938'in başında büyük bir yönetmenle buluşan Konstantin Sergeyevich’in görünüşünün son yaşam tanımını bıraktı: “İnce, uzun boylu, geniş omuzlu, düz yaşlı adam, son derece etkileyici elleriyle, iri yüzlü ve ironik gülümseyen gözlerle”. Ve 7 Ağustos 1938 olağanüstü bir tiyatro figürü aniden öldü. "Pravda" gazetesindeki onuruna, Stanislavski isminin Mendeleev, Lomonosov, Repin ve Surikov ile aynı hizaya sokulduğu, etkileyici bir makale yayınlandı.
Yirminci yüzyılda "Stanislavsky sistemi" dünya çapında kabul görerek, oyuncularla çalışmanın en etkili yolu haline geldi. İki durum dünyaya yayılmasına katkıda bulundu - Amerika ve Avrupa'daki tiyatronun zafer turu, ayrıca Sanat Tiyatrosu'nun bazı yönetmenlerinin ve oyuncularının Rusya'dan ayrılmasından dolayı iç savaş. Bunun kilit rolü, Amerika'da “Stanislavsky sisteminin” ana “distribütörleri” olan Richard Boleslavsky ve Maria Ouspensky tarafından oynandı. Öğrencileri ünlü Amerikalı yönetmen Lee Strasberg'di. Paul Newman, Marilyn Monroe, Al Pacino, Dustin Hoffman, Robert de Niro, Marlon Brando ve Mickey Rourke gibi birçok ünlü Hollywood oyuncusu “Stanislavsky sistemi” üzerine çalışan Aktörler Stüdyosundan geçti.
Sitelerin malzemelerine göre http://www.stanislavskiy.info/ ve http://www.abc-people.com