"Özü" olarak çevrilebilecek olan bir Yunanca kelime, Latince'ye İspanyolca'da eklogue olan eclŏga olarak geldi. Bu kavram, edebiyat alanında, rustik yaşamın idealleşmesini sunan bir bucolic şiiri adlandırmak için kullanılır.
Edebi teoriye göre, bucolic türünün, genellikle papazlar olarak papazlara sahip olan kırsal alana odaklanan bir tür olduğu belirtilmelidir. Bu tür genellikle diyaloglar aracılığıyla gelişerek karakterize edilir.
Bu nedenle bir eclog, kırsal bir ortamda papazlar arasındaki diyalogdan oluşan bir parçadır. Paradisiacal olarak sunulan bu ortamda papazlar genellikle aşktan bahseder. Bazı durumlarda, diyalog papazın monologu ile değiştirilir.
Yunan Teorisi (M.Ö. 310 - M.Ö. 260), eklogunun yaratıcısı ve bir koka doğası olan şiir olarak belirlenmiştir. Bu anlamda, onların idilleri ilk eczaneler olarak belirtilir. Mosco de Siracusa ve Bión de Izmir, eczanenin gelişimine katkıda bulunan diğer Yunan şairlerdir. Daha sonra, Francesco Petrarca, Pierre de Ronsard, Garcilaso de la Vega ve diğer yazarlar da bu tür bir şiire girmiştir.
Zamanla, eclogues kurgusal karakterleri gerçek kişilikleri gizleyen ortaya çıkmaya başladı. Bu tür çalışmaların evriminde bir başka adım, gerçek hayat karakterlerinin doğrudan kullanılmasıydı. Birçok durumda, eclogues oyun haline geldi ve farklı aşamalarda temsil edildi.
Eklogunun özelliklerinden biri, monologlarının ve diyaloglarının tiyatro gibi diğer türlerin aksine, tek bir zaman dilimi içerisinde gerçekleşmesidir. Onları karşılaştırmak istiyorsak, geçici bir düzeyde eşliğe ulaşmak için bir dramadan tek bir sahne çıkarmalıyız.
Genel olarak, eclogların başlangıcı tarihin tanıtılmasına, arsaya yer vermesine ve nihayetinde sonucu sunmaya mahkumdur. Herhangi bir edebi türde ortak olduğu gibi, eclogue'nin özelliklerini örneklerle takdir etmek için elimizden gelen her zaman çok sayıda esere sahibiz. Bu durumda en göze çarpan bazılarından bahsedeceğiz.
En ilgili ekollerden biri Garcilaso de la Vega'ya ulaştı ve iki çobanın tatlı tutkusu başlıklı. İçinde kendi aşk hikayelerinden bahseden iki papaz var: Nemoroso, Elisa'nın ölümüne hükmetti, Salicio ise sevgili kısmı için dayanması gereken edepsizlik yüzünden acı çektiğini ifade etti.
Garcilaso de la Vega'nın hatırlanan topluluklarından bir diğeri de , kışın ortasında, ilk işleriyle ilgili çeşitli kişiliklerin sunulduğu ve öznenin bir kez daha karşılıksız aşktan önceki acı olduğu. Öte yandan , dürüst ve saf irade, yazar, kadın hakkında konuşmaları için bir grup papazı koyar, ancak aldatma ve kibarlıktan şikayet etmemekle birlikte, onlara neden olan hayranlıktan bahseder.
Juan del Encina, bizi unutulmaz tutuklamalar bırakan başka bir yazar. Bu, dine sığınan ve bir kadına aşık olmanın kavşaklarının üstesinden gelmek için yakın bir arkadaşın tavsiyesini arayan bir keşiş hikayesine odaklanan Égloga de Cristino y Febea'daki durumdur . Eserlerinin bir diğerinde, Égloga de Plácida ve Vitoriano, buradaki özellik, çizgilerin çoğunu okuyan kadının olmasıdır. Son olarak, büyük yağışların Eclogue'sinde Encina, Noel gecesi ve yağışların sonuçları hakkında bir diyalog gösterir.