Gürsel Özgür
KUTLU OLSUN!
Dünya Emekçi Kadınlar Günü Kutlu Olsun!
O birkaç gün önceydi, diyeceksiniz. Doğru, ama…
Neredeyse her gün kutlama ve anma çılgınlığının yaşandığı kapitalist dünyada, Kadınların yalnız bir günde anılmasını, gündeme gelmesini veya önemsenmesini haksız ve yetersiz bulduğumdan, kadın haklarına, şiddete ve cinsel istismara dikkat çekilmesi için ben de bugün yazdım.
Aslında bilindiği üzere kadın, erkek yalnızca bir cinsiyet tanımlaması, o kadar. Hakkı olma noktasında cinsiyet tanımlaması yok, insan hakları diye tarif ediyoruz. Kadın Hakları Mahkemesi yok, İnsan Hakları Mahkemesi var.
18 Mayıs 1919 tarihinde İstanbul Kız Muallim Mektebindeki bir toplantıda bir kadın konuşmacı kadınların önemini vurgularcasına ve inanarak şöyle der; ‘’ Kim demiş bir Kadın küçük şeydir, Bir Kadın belki en büyük şeydir.’’
Kurtuluş Savaşımızın kazanılmasında kadınların en az erkekler kadar korkusuzca görev aldığını, hayâsız düşman akınlarına karşı gövdesini siper ettiğini, Nene Hatun, Gördesli Makbule, Kara Fatma, Binbaşı Ayşe gibi onlarca, binlerce kadınlarımızın bazen cephede bilfiil çarpışırken bazen de kağnısıyla cepheye silah taşıdığını bilmeyenimiz mi var?
Satı(Çırpan) Kadının hayat hikâyesinden yola çıkarak Atatürk’ün kadınlara kazandırdığı hakların önemini vurgulamak ve kaybedildiğinde kazanmanın ne kadar zor olduğuna dikkat çekmek istiyorum.
1935 seçimlerinde Mustafa Kemal bazıları gibi demokrasi ve özgürlüğü savunuyoruz gibisinden sözde söylemlerle kalmayarak, dönemin ağır siyasi ve sosyal koşullarına rağmen ve Avrupa’da diktatörlük rejimleri sürerken bile demokratik adımlar atabilmiştir.
Seçimlerde vatandaşın oyuna bir miktar serbestlik bırakarak 16 Milletvekilliği için isim bildirilmeyecek, vatandaş istediği ismi yazacaktı. Beşinci Meclisin 18’i kadınlardan seçilmişti. Ankara Kazan Köyünün Muhtarı Satı Kadın da bunlardan biriydi. Kendisinin anlatımından; ‘’ Bir gün toplandık, Atanın gelmesine durakaldık. Gelince ayran sundum, adımı sordu, Kara Mehmet kızı Satı derler Atam.’’
Sonrasında seçimlerde Milletvekili olan Satı Kadın, ‘’bizim Satı Ankara’ya varınca bizleri unuttu’’ demesinler düşüncesiyle Ankara’nın kenarlarında ev tutar ve kapısı herkese açıktır. Hem ülkesi için olabildiğince çözüm üretmeye çalışırken hem de memleketinden Ankara’ya gelen hemşerilerinin tüm sorunları ile ilgilenir, sağlık sorunlarına çözüm bulmak için onların yanında hastane, hastane dolaşırdı.
Atatürk’e istinaden; ‘’ O geldi de Satı’lar adam yerine geçtiler.’’ der.
Atatürk çağdaşlaşma yolunda süratle ve ısrarla ilerlerken, kadının rolünü önemsiyor ve icraatlarıyla da bunu göstermekten geri durmuyordu. Bugün kadını önemsediğini söyleyip siyasette ve sosyal hayatta pasifize etmeye çalışanlara bakın ne kadar samimi olduklarını anlarsınız veya ne kadar ikiyüzlü olduklarını. Bir şeyi kaybetmeden değeri bilinmeli ve sahip çıkılmalıdır yoksa kazanılan hakları geri almak o kadar kolay olmayabilir.
Kadın şiddeti, tacizleri, cinayetleri, cinsel istismar ve sapkınlıkları yapanlar için yasal mevzuat düzenlenerek bu sapkınların en ağır şekilde cezalar almaları sağlanmalı ve bunlar toplum dışına itilerek toplum vicdanı rahatlatılmalıdır.
Çoğunluk 8 Martta yazdı ve andı, ben özellikle başka gün seçtim. Bir güne sığdırmadan, sürekli anmalı ve yazmalıyız, en önemlisi değer vermeliyiz, insan olmanın sorumluluğu ve farkındalığıyla…
Çok zor şartlar altında fedakârca görev yapan sağlık çalışanlarının zaman zaman horlandığı ve şiddete uğradığını görmek toplumun ne kadar bozulduğunun da bir göstergesi aslında. Hastasını iyileştirme yolunda her türlü çabayı gösteren ve bunun sonucuna göre mutlu veya mutsuz olan ve yüksek tempoda özveriyle çalışan doktorlarımızın 14 Mart Tıp Bayramını da kutluyorum…
Sağlıcakla kalın, saygılarımla…