Herkese merhabalar… Her sene olduğu gibi bu yıl da İstanbul’un en öne çıkan sanat etkinliklerinden biri olan Contemporary İstanbul, 20-23 Eylül tarihleri arasında Lütfi Kırdar Kongre ve Sergi Sarayı’nda sevenleriyle buluştu.
Geçtiğimiz yıl ziyaret edememiştim ama bu sene fırsatım oldu. Yurt dışından ve ülkemizden pek çok sanatçının eserlerini görmek mümkün.
Biz arkadaşımla birlikte pazar günü ziyaret etme fırsatı bulduğumuz için açılış saatinden 10 dakika kadar önce sıradaydık. Hafta sonu daha kalabalık olacağını tahmin etmiştik ama en azından sabah saatlerinde daha az kişi olur diye düşünmüştük. Gittiğimizde ise en az 100 kişinin sırada olduğunu gördük.
Biletler Mobilet sitesinde satılıyordu. Siteden önceden alanlar karekodunu okutup rahat bir şekilde geçti. Biz bileti kapıdan alanlardandık. 6 tane gişe vardı. Yarısı nakit, yarısı da kredi kartıyla işlem yapıyordu. Nakit olan daha boş olduğundan pek beklemedik ama kredi kartıyla işlem yapılan da epey uzun kuyruklar vardı. Kendime not: “Bundan sonra bileti önceden al!” 🙂 Bu arada öğrenci biletinin fiyatını hatırlamıyorum ama tam bilet için 70 TL ödedik.
Ciddi bir güvenlik kontrolünün ardından sergi salonuna geçtik. Çok yoğun bir sergi olduğunu söylemeliyim. Her bir bölmede o kadar çok eser vardı ki, bazen bazılarını görmeden geçtiğimizi fark edip geri dönmek zorunda kaldık. Yerde, duvarda, kıyıda köşede bile pek çok eser sergileniyordu.
Eserlerin her birinde o kadar çok emek vardı ki, büyülenmemek imkansız.
Sergide Picasso ve Dali’ye ait bir kaç resim de vardı.
Serginin en çok ilgi çeken eserlerinin arasında Ahmet Güneştekin’in eserleri vardı. Özellikle dış bahçedeki kamuya açık alanda yer alan “Ölümsüzlük Odası isimli eser serginin belkide en görkemli parçalarındandı. Herkes çok yakından incelediği için fotoğraflayamadım. Ancak bu rengarenk eseri görünce dayanamadım. 🙂
Dikkatimi çeken diğer eserleri de paylaşarak yazımı bitiriyorum. Katıldığım en güzel sergi olduğunu söyleyebilirim. Layığıyla gezmek istiyorsanız en az yarım gününüzü ayırmanızı öneririm.
Önümüzdeki seneyi iple çekiyorum. Bu sefer çok uzun vaktim olmasa da seneye en az yarım günümü orada geçireceğim.
Bir sonraki yazımda görüşmek dileğiyle. Hoşça kalın…