Yerel seçimlerde;
İstanbul’u kaybettiler. Ankara’yı kaybettiler. Antalya’yı kaybettiler. Adana ve Mersin’i kaybettiler.
Kesesine dokunulan ahali yavaş yavaş uyanmaya başladı.
Din, iman, ezan, bayrak söylemleri ise etkisini kaybetti.
Ayasofya tükenmişliğe atılan son mermiydi ve o mermi de hedefini bulmadı.
Kararsız seçmenler seçim kaybetmez sandıkları AKP nin seçim kaybettiğini ve yerlebir olduğunu gördüler.
Bugün genel bir seçim olsa kaybedecekleri gün gibi aşikar.
Öfke, korku, perişanlık, şaşkınlık ve mutlak bir çaresizlik içerisindeler.
18 yılın dosyası çok kabarık…
Zulm yapıtlar. Adam kayırdılar. Mazlumları mezara, masumları demir parmaklıklar arkasına koydular. Milleti ümmet, illet, zillet, terörist diyerek böldü parçaladılar.
Yüzlerce, binlerce daha suç sayabiliriz.
Bu kadar suç ve günah dosyası varken iktidardan düşmek ne demektir?
Eniğinden cücüğüne kadar adalet önünde yargılanmak demektir.
Tüm kazanımlarını kaybetmek demektir.
En iyi ihtimalle ebediyen siyasete veda etmek demektir.
Bu durumda geriye yapılacak ne kalır?
İktidarda kalabilmek adına her şeyi yapmak kalır
Gerekirse 3. Dünya savaşını bile çıkarıp milyonlarca insanın ölmesine bile vesile olmak kalır.
Ya da/veya
Bir sabah sırra kadem basmak kalır.
Peki sırra kadem basamayanların durumu ne olur?
Son çıkan unutulma hakkı yasası bunun içindir.
Maddi delil yoksa suç yoktur.
Dün yaptıkları gibi…
Tövbe ve istiğfar ve peşlerinden lanet okumakta yeterli olabilir.
Bu gidişatın 1 adım sonrası topyekün savaş veya bir sabah cümbür cemaat kaçıştır.
Hangisi olursa olsun kaybedecek olan Turkiye Cumhuriyeti ve onun vatandaşlarıdır.