İKİ KÖLE
Çok zengin ve büyük bir ülkenin padişahı köle almaya karar verdi. Emir üzerine iki köle alınarak huzuruna getirildi. Köleleri dikkatle süzen padişah, kölelerden birinin temiz, bakımlı ve dişlerinin inci gibi parladığını, nefesinin çok güzel koktuğunu gördü. Diğerinin ise bakımsız, çirkin, dişleri çürük ve kötü ağız kokusunun olduğunu fark etti.
Güzel ve bakımlı olan köle padişahın hoşuna gitmişti ve ikramda bulunmak istedi. Hediyeler verdikten sonra hamama gidip dinlenmesini istedi.
Çirkin ve bakımsız olan köleye bakmaya ve kokusundan dolayı yanında durmaya tahammül edemiyordu. Bu zor duruma rağmen yanına çağırarak;
– Seni çok beğendim ancak senin arkadaşın senin hakkında iyi şeyler söylemedi bana. Sen de söyle bakalım, arkadaşının kötü huyları nelerdir?
Söz hakkı kendisine verilen köle başladı arkadaşı hakkında hep iyi şeylerden bahsetmeye…Arkadaşını öv öv bitiremedi.
Padişah her yolu denedi ancak köleye arkadaşı hakkında kötü bir söz dahi söyletemedi. Onu da başka bir odaya gönderdi.
Hamama gönderdiği kölenin hamamdan çıktığı haberi üzerine padişah o köleyi tekrar huzuruna çağırdı. Köle huzura gelir gelmez, padişah ;
– Hamamdan çıkınca temizliğine temizlik, güzelliğine güzellik katmışsın ancak arkadaşın olan kölenin bana anlattığı huyların olmasa daha güzel olurdu. Dedi.
İmtihan sırası şimdi bu köledeydi.
Arkadaşının kendisi hakkında kötü konuştuğunu duyar duymaz, sinirlenip, kendini kaybeden köle başladı arkadaşı hakkında kötü kötü konuşmaya…
Bir süre arkadaşını kötüledikten sonra, padişah dayanamayarak sözünü kesti:
– Hiç çeneni yorma! Ben kimin ne olduğunu çok iyi anladım. Arkadaşının görüntüsü kötü, dişleri çürük ve ağzı kokuyor sadece. Senin ise dışın güzel ama için kokuşmuş. Artık seni arkadaşının emrinde bir köle yaptım!…
Kıssadan hisse….