Hayatı “neden olmasın?” merakıyla yaşıyor, 15 yıla çok şey sığdırıyor.
15 yıldır tek başıma kreatif ihtiyaçları olan kişi ve kurumlara web tasarımı, programlamasını yapıyorum. Yani hem tasarımcı hem programcıyım. Logo, grafik tasarım, illüstrasyon gibi farklı görsel çalışmalar da buna dahil. Akşamlarıysa lindy-hop yapıyorum.
Yapmayı bilmediğim ve anlamadığım şeyler. Anlamadığım şeyler beni heyecanlandırıyor. Nasıl olduğunu, ne olduğunu anlayınca o heyecan gidiyor. O yüzden bazı şeyleri bilerek anlamamaya çalışıyorum. Bana yeni olan şeyler de ilham veriyorlar. Bu bazen kafasını yeni anladığım eski bir sanat akımı olabiliyor. Ya da görsel, kültürel, düşünsel, işitsel, teknik herhangi bir yenilik.
Kahramanları sevmiyorum. Sanırım bende ‘üstünlüğü olan bir kişi’ izlenimini bırakıyor. Herkesin üstünlükleri ve hataları olabilir. Eşitlikçi ve medeni bir düzende kahramanlık olmamalı bence.
Bertrand Russell’ın en iyi arkadaşı olmak iyi gelebilirdi. Olmadı, Irvin Yalom ile ev arkadaşlığı da fena değil.
Yeni şeyler öğrenmek ve denemek üzere bir fikir bulmak. Her yaptığım işte yeni bir şey deniyorum. Yeni bir şey denememe gerek olmayan işleri almıyorum. Bu ticari olarak tam bir akılsızlık olsa da işimi öncelikle beni tatmin etmesi için yapıyorum.
Uzun süredir görmediğim arkadaşlarımı toplu olarak burdaki bir toplantıya geldiklerinde karşılaşmıştım.
O kadar çok oldu ki… ‘Denemek’ benim için bir tür çalışma tarzı olduğu için bol bol çuvallıyorum. Zamanla bu çuvallamaları işlerin gidişhatına engel olmayacak çuvallamalar haline getirmeyi başardım. Çuvallama ihtimali olan durumları karşıma çıktıkça projedeki insanlara bildiriyorum. Bu da en zararsız haliyle atlatmaya yardımcı oluyor.
Gün doğarken uyandığım ve bütün gün kişisel iş yaptığım günler güzel olabilirdi. Nerde olduğum fark etmez.
Neden olmasın?