

Orhan YAZICILAR
ÖĞRETMENLİK MESLEĞİ VE İDEALİST ÖĞRETMEN
Öğretmenlik mesleği;mesleklerin en kutsalıdır. Zira Öğretmenlik mesleğinin içine girmeyen iş, kapsamına sığmayan konu yok gibidir. Ona bu yönüyle baktığımız zaman, toplumu meydana getiren büyük yapının mimarı, heykeltraşı durumunda görürüz. Ve “insanlığın ilk mesleği hangisidir?” diye sorulacak olsa herhalde “Öğretmenliktir” diye cevap vermek gerekecektir. Başöğretmen Ulu Önderimiz M.Kemal Atatürk’ün şu veciz sözü çok manidardır. “Şu anda Ülkeme bir Öğretmen olarak hizmet etmek isterim.” Demesiyle Öğretmenlik mesleğinin kıymetini vurgulamıştır.
Öğretmen bir memleket için ya faydalıdır, ya zararlı; ortası olamaz. Çünkü Öğretmen, kendisine hammadde olarak verilen öğrenciyi iyi veya kötü işlenmiş olarak topluma iade etmektedir. Donmamış beton halinde bulunan çocukların kafa ve kalplerine Öğretmenlerin işledikleri bilgi ve karakter çizgileri, ömür boyu çıkmayacak izler bırakmaktadır.
İşte idealist Öğretmenin özellikleri:
Öğretmen; eksikleri tamamlayan, fazlalıkları kırmadan yontan, düğümleri ipi kesmeden çözen, engelleri devirmeden aşan ve hastalıkları azdırmadan tedavi edendir.
Öğretmen; şahsi isteklerinin peşinde olmayan; sorumluluk alanına girenleri dertleriyle dertli, sevinçleri ile huzurlarıyla da rahata kavuşan kimsedir.
Öğretmen; kinden, nefretten, hasetten uzak, sevginin, hoşgörünün temsilciliğini yapan ve tam manasıyla o bir muhabbet fedaisidir.
Öğretmen; “Hayatta en hakiki mürşidin ilim” olduğuna inanır ve gerçek mürşidin koyun gibi olması gerektiğine, kuş gibi olmaması gerçeğine bağlıdır.
Öğretmenliğime yıllar önce Güneydoğu bölgemizin şirin bir şehri olan Siirt ilinin Kozluk ilçesi Kaletepe köyünde gözümü açtım. Buralara görev yapmak büyük fedakarlıklara katlanmaktan geçiyor. Birleştirilmiş sınıflar, kılık-kıyafetin hiç olmadığı, ulaşım, fiziki yetersizlikler, barınma ve tecrübesizlik gibi pek çok sorunlarla göreve başladık. İnanın buralarda su yoktu, yol yoktu, elektrik yoktu, odun kömür yoktu, sabahları kalkıp tek gözlü olan sınıfımda tezekli sobamızı tutuşturup, öğrencilerimin üşümemesini sağlamaktı amacım. Su başlı başına bir sorundu. Botan çayı köyün yakınından akıyordu, bizde köylüler gibi o sudan içiyorduk. Tabii ki tülbentten geçirip kaynattıktan sonra. Yol yoktu. Sadece Traktörlerin gittiği yol vardı. Bizde ihtiyaçlarımızın temini için o traktörlerle ilçeye gidip geliyorduk.
Ben köyümün Doktoruydum, hukuk danışmanıydım, eğitimcisiydim kısacası öğretmenliğimin yanında köyümün her şeyiydim. Sosyal, Kültürel faaliyetlerde hep öndeydim. Sevginin, hoşgörünün timsali oldum. Cumhuriyet rejimini, Ulu Önder Atatürk’ü tanıtmaktı amacım, Bayrağımızı semalarda dalgalandırmak amacını güttüm.
Çobanlıktan başka bir şey bilmeyen yarım Türkçesiyle bana bir şeyler anlatmak isteyen, yaşları ilerlemiş evlatlarımıza eğitim-öğretim için yardımcı oldum, onları okulla tanıştırdım.
Hele yaşı 15’i bulan Burhan adında bir çocuk vardı ki onu ömür boyu unutmam mümkün değil. Burhan çobandı. Koyunlarını okulun çevresinde güdüyordu. Bir gün bana yaklaştı, arkadaşları gibi okumak istediğini söyledi, çok sevindim. Fakat Burhan’ın sırtında giydikleri tamamen yırtık pırtıktı. Kendi gömleğimi , yedek pantolon ve ayakkabımı ona giydirdim. Burhan çok sevinmiş ve birkaç gün sonra da okula başladı. Amacı Türkçeyi iyi öğrenmek; 5 yıl sonra gideceği asker ocağında zorluk çekmemesiydi. Burhan okuma ve yazmayı birkaç geçtikten sonra öğrenince bir Öğretmen olarak ilk mutluluğumu tattım.
Aradan tam 30 yıl geçti ve emekli olduk. İşte Öğretmenliği tercih etmemde ki gaye insana hizmetten başka bir gaye taşımadığımdır. Çevrede çok daha cazip iş ve meslekler olmasına rağmen tercihimin eğitim ve öğretimi temsil eden Öğretmenlik mesleği olması hakikate saygının, insana sevginin bir ifadesidir.
Şimdi ise gerek Türkiye’de gerekse ilimiz Rize’de şartlar çok değişti. Her şey çok güzel; Ancak eğitimci kardeşlerime düşen görev daha çok çalışmak çalışmak çalışmaktır.
Bir bilginin dediği gibi “Orduların mızrağı ancak bir mil öte gider. Eğitim ordusunun etkisi ise yüzyılları kuşatır.”