2014 Yılı Koşusu
Ultramaraton! Yani 42Km ve üstü koşusu. Daha 42 Km bile koşamıyorum, ultramaraton? Tabi, benim için ultramaraton biraz zor. Belki bir gün 42Km koşarım, o kadar. Ama İznik Ultra Maraton organizasyonunda benim için farklı olan birşey vardı. O da gönüllü olmam! Farklı bir deneyimdi, bir daha yapar mıyım emin değilim ama en azından arkada neler olup bitiyor onu görmüş oldum.
İznik Dağ Maratonu’na, daha önce de İstanbul’da koşmuş arkadaşlarım kayıt olmuştu. Kızlar da gönüllü olarak isimlerini yazdırmıştı. Ben de neden olmasın dedim, farklı bir deneyim hadi yapalım!
Gönüllü olarak kaydımızı yaptırdık. Organizasyon ekibiyle de iletişimler derken, 17 Nisan 2014 akşamı kendimizi İznik’te bulduk. Ekiple tanıştıktan sonra 18 Nisan sabahı fuar alanını kurmak üzere, odamıza çekildik. 18 Nisan’da tüm gün, göğüs numarası ve çip verme işleriyle ilgilendim. Hiç tanımadığım yabancı koşucularla iletişime geçip, çiplerini sağ salim kendilerine ulaştırdım. Benim asıl görevli olduğum alan, 42K finish ve 130-80K ikmal noktalarıydı. Yarışın benim için en ilginç yanı, 130K koşusunun gece 12’de başlıyor olmasıydı.
Yarış başladı ve bizim ekip gece saat 01:30’da Narlıca mevkiine, ikmal noktası kurmak üzere yola çıktı. Bu noktada, birbirini yeni tanıyan insanlarla çalışmak güzeldi diyebilirim. En heyecanlı kısmı ise, 130K koşucularının teker teker ikmal noktasına gelmesiydi. İlk koşucu geldiğinde sanırım sabah 3:30 civarıydı. Vay be! 42Km koşulmuş ve üstüne bunun 2 katı kadar daha yol var. Sınırların zorlandığı inanılmaz bir yarış. Günün devamında, aynı noktada, aynı göreve devam ettim. Az uyku, biraz göz yanması ve bol yorgunlukla, kaldığımız yere geri döndük. Görev bitti ama sırada koşmak var.
Gönüllü olarak katılmanın bir güzel yanı da 10K koşusunda koşabilmekti. Koşu arkadaşım Betül ile sabah kalkıp hazırlandık ve koşu alanına gittik. Koşacak insan sayısı, diğer yarışlara göre nispeten daha azdı. Kendime 52 dakika gibi bir hedef belirlemiştim.Tabiki zor, ama yaklaşılabilir dedim. Betül’le koşacağım için yanıma kulaklık almamıştım. İyiki de almamışım. Her zamanki gibi, tempo sürelerinin gelmesi için uygulama açık ve yarış başladı.
(Fotoğraf İznik Ultra Facebook sayfasından alınmıştır)
Ben hedefi tutturmak için biraz hızlandım. Kendimi de iyi hissediyordum. İlk km bittiğinde tempomun 5:26 olduğunu duydum; ikinci km’de ise 5:07. Ooo, çok iyi dedim ve tempomu 5:20-5.30 arası tutmaya karar verdim. Diğer yarışlarıma göre nispeten daha kolay geçen bir yarış oldu benim için. Bir taraftan, kendime ufaklıklar bulup, “hadi Rocky yapabilirsin!” gibi gaz vermelerim ya da “senin adın ne? kaçıncı sınıfa gidiyorsun?” gibi konuşmalarla vakti öldürdüm. Hatta, etrafta bize alkış tutanları ben de alkışladım. Bir ara da, “koş koş, kadınlarda 10.sun” diyen birine “aa gerçekten mi?” dedim. Bana bu bilgiyi veren izleyiciye de ayrıca teşekkür ederim.
Sonlara yaklaştıkça enerjimin düştüğünü hissettim ama çok takmadım. 55 dakikanın altında bir derece gelecek nasılsa dedim ve geldi! İznik Ultra Maratonu organizasyonunda, halk koşusunu 54:10luk derecemle bitirdim.
Yarışı koştuğumuz parkur biraz ilginçti. İstanbul’da olduğu gibi 10Km’lik uzun bir parkur ya da Runtalya’daki gibi 5K gidip 5K dönmeli bir parkur yoktu. Yarış başladı ve bir süre İznik ilçesinin etrafında koştuk. Etrafında ağaçlar olan taşlı topraklı yollardan koştuk diye özetleyebilirim. Ancak 4-9kmleri arası, İznik Gölü’nün kenarında bir alanda gittik ve geri geldik. Gölün kenarından gitme fikrinin dışında 2 kez aynı yerden geçme fikrini bu parkurda sevmedim. Ama parkur düzdü, ki en güzel yanı da buydu bence.
Sonuçlar açıklandığında ise, daha da ilginç bir durum yaşandı. Çünkü, kadınlar genel sıralamada 9. (169 kadında), 25-34 yaş, kadınlar kategorisinde 3. olmuştum. Hatıra madalyasının üstüne bir de 3.lük madalyası! Her ne kadar koşan kadın sayısı çok olmasa da, bu da birşey dedim. Madalyamı boynuma taktım.
Aferindi bana!