Zaman her şeyin ilacı mıdır? Acılar zaman içinde unutulur mu? Yoksa bu söz bir klişeden mi ibaret?
Bazen zaman acıyı çekene iyi gelir.
İlk günlerde dayanılmaz olan acı, zaman içinde onarılır. Bir fiziksel yaranın iyileşmesi gibi, ruhsal yaranın da iyileşmesi için zaman gerekir.
Ama her zaman, “zaman” bir ilaç mıdır?
Zaman her şeyin ilacı değildir. Bazı olaylarda zaman iyi bir ilaçken, bazen yetersiz bir tedavidir.
Zaman algısı değişken ve görecelidir. Bu değişkenlikte temel belirleyici ise olayın olumlu ya da olumsuz algılanmasıdır.
Bir araştırmada bir grup öğrenciye en başarılı ve en başarısız dersleri sorulmuş. Daha sonra bunların kendilerine ne kadar uzakta olduğunu belirtmeleri istenmiş. Başarısız derslerin daha uzakta olduğunu belirtmişler öğrenciler. Bu bulgu olumsuzları daha uzakta görmeye çalıştığımızın bir göstergesidir.
Affetmeye niyetli olanlar içinse öznel zaman kavramının geliştiği gösterilmiş.
Eğer kişi affetmeye hazır ve istekli ise, bu durumda yaşanan negatif olayın üstünden geçen zamanı daha uzun algıladığı saptanmış.
Yani zamanın iyi gelmesi için kişinin olayı affetmeye de niyetli olması gerekiyor.
Eğer kişi olayı unutmayı istemiyorsa, o zaman, “zamanın” iyileştirici etkisi zayıf kalıyor.
Zaman affetmenin içsel bir yapısıdır. Eğer kişi olayı dün gibi yaşıyorsa, bu durumda zaman acının giderilmesi için yeterli bir faktör olamıyor.
Olayın uzaklaşması, aslında öznel uzaklaşmadır. Olayın uzaklaştığını kişinin hissetmesidir.
Olay uzaklaştıkça affetme artar, affetme güçlendikçe olay kişiden uzaklaşır.
Bütün mesele ego yarasının tamir olmasıdır.
Zaman içinde olayı yaratan kişi yarayı kanatırsa, bu durumda zaman işe yaramayacaktır. Ama acı veren olayı yaratan kişi yaralanan egosunu düzeltirse örneğin özür dilerse veya onun da canı acırsa veya pişmanlık duyarsa, bu durumda yaralanan kişinin acısı da azalır.
Bu durum aynı zamanda affetmeye de hazır hale geldiğinin göstergesidir.
Affetmek unutmak değildir.
Acıyı çekmeyi bırakmaktır, acıyı çekmeyi bırakmaya hazır ve istekli olmaktır.
Zaman bir ilaç olabilir ama o “zaman” içinde ne yaşandığı önemlidir…