Gözünüzün içine yerleştirilmiş bir fotoğraf makinesi hayal edin, siz doğru kadrajı bulduğunuzda göz kırpıyormuş gibi deklanşöre bastığınızı.
Henri Cartier-Bresson fotoğraf tarihinin şüphesiz en büyük ustalarından biri. Fotoğraf çekmek onun için göz kırpmak gibi bir şey. Zaten o da fotoğraf makinesini gözünün bir uzantısı olarak görüyor ve bizi bu görsel dünyanın içine sürüklüyor.
Belgesel fotoğrafçılığın babası diyebileceğimiz Bresson doksan beş yıllık ömrüne fotoğrafçılığın yanı sıra; ressam,edebiyat kimliği ve sinema yönetmenliğini sığdırmayı başarıyor. Ayrıca Robert Capa ve Seymour David’la birlikte bugün de önemini koruyan Magnum Fotoğraf Ajansı’nı kuruyor.
Henri-Cartier Bresson’un bütün fotoğraflarında siyah-beyaz çekimleri tercih ediyor.
’’Duyguyu yalnızca siyah-beyazda buluyorum. Renkli bakış aslında eksik bir bakıştır,renkli fotoğraf yalnızca tüccarları ve dergileri mutlu eder.’’
‘’Bu meslek, fotoğrafçının fotoğrafını çektiği kişilerle kurduğu ilişkiye öylesine bağlıdır ki; yanlış kurulmuş bir ilişki, yanlış bir sözcük ya da tavır, her şeyi mahvedebilir. Fotoğrafı çekilecek kişi tedirgin olduğunda, kişiliği fotoğraf makinesinin ulaşamayacağı yerlere çekilir.’’
‘’Fotoğrafçılıkta en küçük şey, büyük bir konu olabilir. İnsana ilişkin küçük bir ayrıntı, bir leitmotiv’e dönüşebilir. Biz çevremizdeki dünyayı görürüz ve gösteririz ama biçimlerin organik ritmini her zaman bir olay tetikler.’’
‘’Eğer bir fotoğrafçı, bir insanın dünyası üstüne gerçekten eğilme ve düşünme şansını elde etmek istiyorsa –ki bu dünya o insanın içinden çok dışındadır- portrenin konusu olan kişiyle doğal bir ilişki içinde olmalıdır. O insanı çevreleyen atmosfere saygılı olmalı ve portreye, kişinin doğal çevresini de katmalıdır; çünkü insanın da, en az hayvan kadar, bir doğal çevresi vardır. Her şeyden önce poz veren kişinin fotoğraf makinesini ve onu kullanan kişiyi unutması sağlanmalıdır.’’
‘’Bazı insanların fotoğraf tekniği anlayışları, beni her zaman eğlendirmiştir; bu anlayış kendini, doymak bilmez bir keskinlik arzusunda açığa vurur. Bu bir takıntının tutkusu mudur? Yoksa bu insanlar, bu ‘göz aldatma’ tekniğiyle gerçeği daha yakından yakalamayı mı umarlar? Her iki durumda da gerçek sorundan, tüm fotoğraf öykülerine ‘sanatkarca’ sayılan bilinçli bir bulanıklık vermeyi adet edinmiş o eski kuşak fotoğrafçıları kadar uzaktırlar.’’
‘’Fotoğrafçı, başını milimetrenin bilmem kaçta biri kadar oynatarak çizgisel bir rastlantıyı yakalayabilir.’’