hiç inanamıyorum, insan nasıl olur da başkasına yazılan şiiri okur sevdiğine.
hadi sevdiğini önemsemiyor, hazıra konmak istiyor, ama şiirle örtüşmeyen gerçeğin absürtlüğü ne olacak?
başkasının yazdığı şiiri utanmadan kendi yazmış gibi yayınlayan ve büyük şair, üstat olarak anılanlar var.
o da bir şey mi? bizim buralarda bir herif var, kamyonetçi, taksici, antika ve benzeri şeylerle de ilgilenen biri, doğu karadenizli, beni nerede görse kahvehanelerde kullanılan yazboz kağıtlarını bilirsiniz cebinden onlardan çıkarırdı:
-bak yeni bir şiir yazdım.
-ya hacı, bu bir şiir değil, şiir böyle olmaz.
-sen ne anlarsın şiirden.
-la sen yük ve eşya taşır halinle biliyorsun da ben yılların okuru mu bilmeyeceğim?
- taam taam. şunu bi oku.
okuyorum:
''şimdi yola çıkmak zamanı gelmişse buralardan,
bilinmeyene yol alan bir tren kalkar bu gardan''
-lan bi siktir git. hırsızlık yapmışsın utanmadan.
-ben söylüyorum hep, okumuşsun filan ama sen şiirden de anlamıyorsun.
her kadın bir şiirdir.
ve de her erkek biraz şair.
ancak kadın olmadan,
sihirli kelimelerin bile ucuz edebiyattan farkı yoktur.
bütün şiirler kadınlar içindir.
niye utanayım? bilindik bir şiir.
üstelik karşı taraf benim yazmadığımı da biliyor zaten.
okuyan memnun, okuduğu kişi memnun.
gerisi fasa fiso.
not : bir şiiri yıllar içinde birkaç kişiye de okuyabilirsiniz ayrıca, sorun yok :)
içinde bulunduğum durumu benden daha iyi anlatmanın yolunu bulmuş bir adamdan öğrendiğim şekilde kendimi ifade etmem kadar doğal bir şey olamaz diye düşünüyorum.
bazen olur öyle,
bi şiir okursun, ya da bi kitabın bi cümlesi, bi filmin bi sahnesi, bi şarkının bi kuplesi...
"ananıskiiim" dersin
"ben işte bunu düşünüyordum ama anlatamıyordum bir türlü" diye düşünürsün ve artık, o cümleyle kendini ifade edersin.
örnek veriyorum;
copying beethoven filminde, huysuz ihtiyar beethoven; kendisine sabır taşıymışçasına tahammül eden ana holtz'a bir kitap verir. kitabın başına "ruhumu aydınlatan..." falan filan yazmıştır. ana bunu okuyunca bi duygulanır "ama bu sözler çok güzel" der.
beethoven durur mu yapıştırır cevabı:
"daha azını haketmiyorsun".
o günden beri (12-13 senedir) bu cümleyi kullanırım.
çünkü iltifat ettiğiniz kişi size teşekkür edip, mahçup olduğunu söylediğinde, karşılığında söylenecek sözler arasında bugüne kadar duyduğum en klas cümle bu.
"köpeğin olsun" mu dicem?
"e yani ağzım laf yapar biraz" mı dicem?
"sen daha iyilerine lâyıksın" çok klasik ve çok açık bir laf, hem eski hem basit. hem de altında "ben daha iyisini yapamadım" anlamı var.
ama "daha azını haketmiyorsun" öyle değil
"daha azını yapsam yetersiz kalacaktı" demek.
karşınızdaki kadın öküz değilse bunun ne kadar ince bi laf olduğunu anlar.
anlamayan kadınla da olmaz o iş.
bu görüşü başta garipsesem de sonra gayet mantıklı bir eleştiri olduğunu idrak etmem zor olmadı.
maalesef bu eylemin icrası alenen gavatlıktır.
insan başka erkeğin şiirini sevdiği kadına nasıl okur, konya ovası mısınız mk bu ne genişlik?
bakın arkadaşlar, ün yapmış şairlerin hepsi çapkın adamlardır ve aşık falan da olmamışlardır. aşk değil ki dertleri mk. bir insan kırk kişiye de aynı şevkle nasıl aşık olur? bu adamın sevgisinden ve şiirinden hayır gelir mi sorarım?
mesela celile'si, nüzhet'i, piraye'si, münevver'i, galina'sı ve son eşi vera'sıyla nazım hikmet'in aşklarını bir düşünün ben vera olsam mümkün değil inanmazdım. ama vera hanım:
"sen benim aşkım, sen benim kızım, sen benim yoldaşım, sen benim küçük annemsin. canım, bir tanem, seni sevmeden önce dünyayı sevmesini bile bilmiyormuşum. bu şehir güzelse senin yüzünden, bu elma tatlıysa senin yüzünden, bu insan akıllıysa senin yüzünden…" dizelerini duyunca eriyip gitti aşkından.
oysa nazım aynı şeyleri
" …
kızım, annem, karım, kardeşim
sen
başında güneşler esen
altın gözlü çocuk,
altın gözlü çocuğum benim;
deli çığlıklar atıp avaz avaz
burnumun dibinden gelip geçti de yaz,
ben, bir demet mor menekşe olsun
getiremedim
sana!
ne haltedek,
dostların karnı açtı
kıydık menekşe parasına! " dizelerinde piraye'ye de söylemişti.
demem o ki başkasının çapkınlık şiiriyle romantizm yapılmaz. yapılırsa da bu romantiklik değil düpedüz gavatlık olur.
çek şair jan skácel demiş ki
şairler yazmaz şiirleri
şiir geride bir yerdedir
nice zamandır durmaktadır orada
şairin işi bulup çıkarmaktır onu
bu bakışa göre şiir anonimdir. istediğiniz şiiri istediğiniz kişiye okuyabilirsiniz.
başkasına yazdığı şiiri kitap haline getirip para kazananların yanında daha az şeytanca hareket.
başkasına yazmışsın git ver birader. şöyle şöyle olmuş sonra bunu yazmış... e bana ne, sana ne, ona ne?
baylar kötü haberim var. şiir yazdığınız kadın arkanızdan "benim için şiir yazdı ya" diye artistik yapıyor, kezbanca hava atıyor!