Bundan yıllaaar yıllar önce, televizyonlarda renkli görüntüler yoktu. Siyah beyaz derdik biz onlara. Uzaktan kumandalar, çocuklarımızdı, bizlerdik. “Oğlum TRT1 i aç bakam!”
Yazarın gördüğü ilk atlayış, 1983 yılında başlayan bir hareketti. Bazı şehirlerarası yolların bile, satıh kaplama ile yeni yeni tanıştığı dönemler, yerini sıcak asfalta öyle hızlı bıraktı ki, bu değişimi hissetmek için, ekmeğini yol yaparak kazanan insanlarla haşır neşir olmak gerekir. Bizim çocukluğumuzda; çocuk insanların, mecburen yer değiştirmek zorunda olanlarının dışında, şehir dışına çıkanı, çıkmış olanı, kıdemli sayılırdı zira.
Tabular bu dönemlerde yıkılmaya başladı tek tek. O zamanlara kadar, askerin karşısına kimse şortla çıkmadı, çıkamadı.
Çocukluğunu yazar gibi seksenlerde yaşayanlar, yağ kuyruklarını, tüp kuyruklarını, masal dinler gibi dinledi, ama anlam veremedi. Tıpkı şimdi bizlerin çocuklarının, siyah beyaz televizyona anlam veremediği gibi…
Bir insanın boğazdan karşı karşıya geçmeyi sağlayacak köprüye neden karşı çıkacağını, ikinci köprü yapımına da karşı çıkıldığında hasb-el kader, kavrayabildik. Şimdi üçüncüsü için tarih tekrar etmekte…
Çocuklarımız, annelerinin baş örtüsü yüzünden ne sıkıntılar yaşadığını, masal gibi dinleyecekler şimdi. Dinini öğrenme özgürlüğünün kısıtlandığı zamanları bilmediklerinden, dedelerinin bu yaşta neden kendileri ile birlikte dininin kitabını öğrenmeye çalıştığını; anlayamayacaklar.
Hastaneye, sabah sekizde gidip, bir saat sıra beklediklerinde bile, isyan edecekler. Babaannelerinin saat altıda sıraya girip, bazen muayene olamadıklarını anlattığımızda, inanamayacaklar.
1989 sonrası yaşanan krizleri, muhtıraları, darbeleri bilmeyenler, özgürlüklerin kısıtlanmasının ne demek olduğunu bilmeyenler, kapalı alanda sigara içme özgürlüğünün peşine düşecekler.
Gidiş geliş yollarda, takıldığı konvoyun içinden kurtulamadan saatlerce yol almayanlar, beğenmedikleri duble yolların kıymetini bilemeyecekler.
Dönemin SSK sında yapılan yolsuzlukları bilmeyenler, sağlık kurumuna atılan laflara belki de inanacaklar.
Dönemin bayındırlık bakanlığında yapılanları bilmeyenler, şimdi avazı çıktığı kadar bağıranlara belki de itibar edecekler.
Dini duyguların sömürülerek alınan paraların nerelere gittiğini bilmeyenler, şimdi çaldınız diyenlere belki inanacaklar.
Evet çaldık. Yukarıda yaşanan tüm kötü tecrübeleri, çocuklarımızın da yaşamaması için, çaldık. Şimdi inanmasanız da, Otoyolda tünel yerine Bolu Dağında tek şeritten gitme hakkını çaldık, Hastanede kuyruk cefasını çaldık, yazar kasa atılan günleri çaldık, anayasa fırlatılan günleri çaldık, üniversite kapılarındaki ikna odalarını çaldık.
Belediye önünden pazara yokuş çıkıp, yokuş inme zevkini çaldık. Eski spor salonunu çalıyoruz, yenisine kovuyoruz. Atatürk Orman parkının tenha köşelerini çaldık. Karaçayır parkını tinercilerden, serserilerden çaldık. Kuyu suyunu çaldık, caddedeki otoparkları çaldık, büyüksudaki pisliği çaldık, Anıtpark ile sinema arasındaki caddeyi çaldık, tüp bitme derdini çaldık.
Çalı(şı)yoruz…
Sevelim sevilelim (bu) dünya kimseye kalmaz.
demedim mi demedim mi bunları sana söylemedim mi? günün efendilerine ait gücün adaleti peşinde birileri gerçek ve mutlak güç olan Hakkın adaleti elbette tecelli edecektir.
tarafsız değilsin sen de o dediğin taraftasın eskiden olan yanlışlıkları dile getirerek şimdi düzeltildiğinden bahsederek zaten çalı(şı)yorsunuz 1 tl lik iş kaç tl lere kimlere yaptırılıyor miadınız doldu gideceksiniz sıra size geldi