Dizden ayak bileklerine kadar olan bölgeyi düşündüğümüzde Tibia ve Fibula kemikleri bulunmaktadır. Femur ile birlikte Tibia kemiği vücut ağırlığını taşıyan en sağlam, dayanıklı ve uzun kemiklerimizdir. Tibia cisim kırıklarında ona eşlik eden fibula kemiği ince ve zayıf bir kemik olduğundan tibia ile fibula kemiklerinin birlikte kırılması en çok görülen vakalardandır. Ağrı, şişme, doku hasarı ve kırık kemiğin dokudan dışarı çıkması ile kendini belli eder.
Tibia cisim kırıklarında teşhisin doğru bir şekilde konulması,rahatsızlığın anlaşılması ve tedavi yönteminin doğru olarak belirlenmesi hekimler ve ortopedik cerrahlar için öncelikli basamaklardır. Genellikle ilk kontrolü gerçekleştiren hekimler ve ortopedi cerrahları tibia cisim kırıklarıyla ilk temas ve gözlemde bulunurlar, tanıyı koymak ve erken tedavi kararlarını vermek onların görevleridir. Motorlu taşıtlar, kar motosikletleri ve motosikletler ile yüksek hızlı yaşam biçimleri ve aşırı aksiyon içeren spor dallarının (kayak, bisiklet vs) artan popülaritesi, günümüz toplumunda artan tibia cisim kırılmalarında sık sık görülen kaza çeşitleridir. Aslında, tibia vücutta yaygın olarak kırılan en uzun kemiktir. Tedavi yöntemi, vakanın yaşına, cinsiyetine, kırığın cinsi ve şekline ve kaza sonra tedavi mahaline erken veya geç gelinmesine göre belirlenir.
Tibia cisim kırıkları sıklıkla yüksek hızlı travmanın bir sonucu olsa da, aktif bireylerde stres kırıkları gibi başlangıçta belli olmayan ve sonradan sinsi olarak ortaya çıkan kırıklar da oluşmaktadır. İlk değerlendirmede, tibia cisim kırığı olan hasta kırık bölgesinde, açık yaralar, nörovasküler yeterlilik ve artmış kompartman basınçlar dikkatlice değerlendirilmelidir. Bu bölgelerden herhangi birindeki anormallikler cerrahi bir acil durum oluşturmaktadır. Bundan yıllar yıllar önce tibia cisim kırıkları için plak ile sabitleme tercih edilirdi. Şu anda da plak ile sabitleme yöntem devam etmektedir. Bununla birlikte, o zamandan bu yana, proksimal, distal ve cisim kırıkları için intramedüler çivileme yöntemi kullanılırken, açık yaralanmalarda doku üstü eksternal sabitleme yöntemi de kullanılmaktadır, çünkü plak, intramedüler çivi ve eksternal sabitleme yöntemlerinin uygulanmasında ki zorluk azalmış, enfeksiyon oranları düşmüş ve lokal yumuşak dokulara daha az zarar verilerek uygulamalar gerçekleşmektedir.