Her 31 Aralık akşamı içimi bir umut kaplıyor. Sanki saat 00.00 itibariyle geçmişe bir sünger çekilecek, aklıma taktıklarım, üzüntülerim, yolunda gitmeyen her şey yok olup gidecek, yapmak isteyip yapamadıklarım için gerekli tüm koşullar kendini gösterecek ve yeni yıl tüm görkemiyle önüme kırmızı halısını serecek.
Evet, bugün de aynı duygulardayım. Ama bu sefer durum biraz daha farklı. Şu an aklımda bir sopa var. Açık kahve renkli, sert mi sert, hafif ama değdiği yeri acıtan bir sopa. Adını henüz koymadım.
Onunla ne mi yapacağım?
Saygıdeğer sopam, 2016 ve daha önceki yıllarda hatırlayamadığım, önemsemediğim, değiştiremediğim, içime sindiremediğim ne varsa 2017 için beni uyaracak.
Sağlığımı dikkate almadığım,
Aileme ve dostlarıma zaman ayırmadığım,
Okumak istediğim kitabın kapağını bir türlü açmadığım,
Özlediğim her kimse, o an sesini duymayı ertelediğim,
Kendime veya başkasına verdiğim bir sözü yerine getirmediğim,
Şükretmediğim,
Harekete geçmediğim,
Doğru zamanı yakalamayı beklemekle ertelemeyi birbirine karıştırdığım,
İşimin başında olmadığım,
Gülümsemediğim,
Gülümsetemediğim,
Birine iyi gelmediğim,
Yardım etmediğim,
Yargıladığım,
Daha az su içtiğim,
Sevgiyi ve ekmeyi paylaşmadığım,
Ve daha fazla öfkelendiğim her an kafama bir kez vuracak.
Bu sopayı yılın ilk birkaç ayı aklımın bir köşesinde tutmayı planlıyorum. Sadece dilemekle yetinmemeyi, insan olarak hem kendim hem dünya için çaba göstermeyi unutmayacağım güne kadar sopamla birlikteyim.
Zaman suyu bile geçmiş. Jet gibi. Çok hızlı. Bir sabah bir akşam, bir yılın sonu bir yılın başı derken yaşamı kaçırmamamız, nefessiz kalmamamız, dünyayı değiştiremediğimiz için sinirlenmek yerine aklımızdaki sopamızı devreye sokmamız ümidiyle…
Sağlıcakla kalın.
Tuğçe Güçnar Kengil