Gerçek hayat!
Sanal hayat!
Gerçek ben!
Sanal ben!
Sosyal medya, hepimizin bir şekilde büyüklendiği, içimizdeki kibri dışarı vurduğu alan. Sosyal medyanın insana en cazip gelen tarafı onu olmak istediği insan yapmasıdır.
Zeki mi olmak istiyorsun?
Seni zeki yapar?
Çekici mi olmak istiyorsun?
Seni çekici yapar.
Sosyal medya fenomeni olmak ise işin nirvanasıdır. Çünkü sosyal medya fenomeni olmak insana öyle bir haz verir ki insan, kendisini eşsiz bir varlıkmış gibi sanmaya başlar.
Oysa sanal denizde yüzmek kolaydır. Deniz çok durgun olduğu zamanlarda çarşaf gibi deniz deriz ya sanal denizde yüzmek, o çarşaf gibi denizde yüzmek gibidir.
Ya gerçek hayatın denizinde yüzmek?
Gerçek hayatın denizi, Karadeniz gibi hırçındır. Devamlı dalgalara karşı yüzersin. Bu yüzden de çabuk yorulur ve yıpranırsın. Gerçek hayatın denizinde yüzmek sürekli bir mücadele ister. Emek ister. Gerçek hayatın denizinde yüzerken kulaçlarını gerçek benliğine doğru atarsın.
İnsanların, gerçek hayatlarında bir tek kişiliği vardır. Gerçek hayatta güçlü olmak için o kişliiği sürekli geliştirmek zorundasındır.
Sanal hayat öyle mi?
Kendisi baştan sona sahte olan sanal hayat, insana sahte kişilik değil, kişilikler kazandırır. İnsanlarla kurduğun ilişkiler yüzeyseldir. Çünkü herkesin elinde bir değil, birçok kişiliği olduğu için o anki duruma hangi kişiliği uyuyorsa onu kullanabiliyor. Bu yüzden sosyal medya ortamında güvensizlik hakimdir.
Ve gün gelir gerçek hayattaki kişiliğimizle, sanal hayatta oluşturduğumuz sahte kişilikler çatışmaya başlar. Bu çatışma ya da uyuşmazlık bizi öylesine rahatsız etmeye başlar ki en sonunda kendimize şu soruyu sormak zorunda kalırız.
‘BEN KİMİM?’