Öyle pek susmak bilmem, sustuğumda da konuşmak bilmem.
Cümlelerimi sonlandırmayı, nokta koymayı pek bilmem, kimi zaman da kalemi elime almayı bilmem. Yanlışı da doğruyu da görürüm, ama bir yanlışın sanrılarını yaşamadan doğru için adım atamam.
Hep doğrucu yaşarım, ama nerde çamur var bir bulanmadan çıkmam. Herkesi dinlerim yinede burnumun dikine giderim.
Hiç bir zaman orta halli yaşamayı sevmedim. Ya hep ya hiç dedim... Ya sev ya vazgeç. Ya git ya gel. Hayat orta halli yaşamak için fazla kısa değil mi? Hayatı yaşanır kılan da bu değil midir zaten? Coşkuyla yaşadığın hangi anı unutabilirsin ki? Hayat dediğimiz de anlardan ibaretse, onları yaşanır kılın. Sanki yaşamaktan bir haber gibiyiz. Yaşamak için sürekli diktelere, meli-malılara ihtiyaç duyuyoruz. Sanki bir başımıza kalakalsak hiçbir şey yapamayacakmışız gibi geliyor. Sanki doğduğumuz topraklara, doğduğumuz coğrafyaya, doğduğumuz gezegene birer yabancıyız hepimiz.
Onca kişisel gelişim kitabı neden var gerçekten? Bu kadar mı yaşamasını bilmiyoruz? Çocuk gelişim kitapları... Çocuklarımızı yetiştirirken ihtiyaç duyulan onca kaynak neden? Ne zaman tam olacağız biz? Ne zaman işte buyuz diyebileceğiz? Hayat “tam” olmak mı yoksa eksiklerimizi kabul ederek yaşamak mı? Nasıl yaşamamızı söyleyen bir dolu kitap neden var piyasada? Özgüveni geliştirmenin yolları! Aşkı bulmanın yolları! Mükemmel evliliğin sırrı! Kadınları anlamanın bilmem kaç yolu! Erkekleri tavlamanın bilmem kaç dalı! Çocuk büyütmek için 10 adım! Bilinçaltı kodlaması! Hayır diyebilme sanatı! Ve buna benzer sayısız kitap...
Gerçekten bunlara ihtiyaç duyan bir dünyada mı yaşıyoruz; hayatımızı yaşayabilmemiz için kılavuz rolü üstlenen. Bunların yerine doğayı referans alsak biraz. Bir kedinin ihtişamlı yürüyüşü gerçek bir özgüven göstergesi değil mi? Ya da ağaçları... Yolda yürürken başınızı göğe kaldırın, göreceksiniz ki yan yana dizilmiş ağaçların en üst dalları ve yaprakları birbirine dokunmuyor. Sanki özel alanlarını korurmuşçasına. Hangimiz ikili ilişkilerde özel alanımızı koruyabiliyoruz? Doğada her şey yerli yerindeyken sanki biz bozmuş gibiyiz tüm düzeni. Yeni doğmuş bir kangurunun, yumurtadan yeni çıkmış kuşun kişisel gelişim kitaplarıyla ve dahasıyla büyümediği konusunda hemfikiriz. Peki, biz ne ara unuttuk yaşamayı? Hep iyi olalım dedik iyi kalalım dedik onu da beceremedik. Esas en büyük hatayı tam da bu noktada yaptık. Yine doğaya dönünce; hangi ağaç dört mevsim açmış ki yapraklarını aynı ihtişamla? Biz neyin derdine düştük peki? Dengede kalmaktı tek çözüm, terazi hep şaştı. Doğanın esnekliğini, doğanın katı kurallarını...
Uyum sağlayışını, şakaya gelmez yanını... Mutasyona uğrayışı, neslinin tükenmesi... Kimi hayvanlar mutasyona uğrarken kimisinin nesli tükendi. Kimi zaman doğadaki her şey bulunduğu coğrafyaya uyum sağlarken kimi zamanda toprak kustu tüm yanlışları. Doğaya bakın, o mucizevi doğaya... Oradaki işleyişe bir göz atın... Her şey mükemmel değil, sonsuz değil... Ağacın yaşlanmış gövdesi, yaşanmışlıkları önümüze sunan,gölgesinde huzur bulunan... Hiç bir zaman gidip sarılamazsın o, dışı kabuk tutmuş yüzeyine hep can yakar. Sadece gölgesidir seni koruyan. Tıpkı hayat gibi. Ağacın kabuğu; onun gücünün sembolüyken yengecin kabuğu değişmesi gereken bir kılıf görevi görüyor. Kabuğunu değiştirdiği zaman büyüyebiliyor, gücünü kazanabiliyor.
Tırtıl kozasından çıkınca kelebek oluyor. Civciv kabuğundan çıkınca büyüyebiliyor. Kaplumbağa ise kabuğuyla var oluyor. Önce bir doğayı keşfe çıkın. Kabuklarınızla mı varsınız yoksa kabuk değiştirince mi? Elimdeki tüm kılavuzları bir kenara attım. Şimdi bulunduğum toprağa yeniden uyum sağlama zamanı. Hayatıma bakıp onu, kabuklu mu yoksa kabuksuz mu alırım öğrenme zamanı!