Evimizde değil yollarda ölüyoruz…
Ölümün bizi nerede beklediği bilinmez ama çoğumuz evimizde acısız ve huzurlu bir ölümü istemişizdir. Hem kendimiz hem de sevdiklerimiz için.
Ölümü kurtuluşu oldu sözünü ya söylemişizdir, ya da duymuşuzdur.
Kurtuluş olan ölümü yaşayan insanların hikâyesi evinde son bulmaz çoğunlukla
Basit şikâyetlerle başlayan ciddi sıkıntılar için aşındırırız hastane kapılarını önce, ardından doktor acı gerçeği söyler bize sonu loji ile biten bir bölüm ismi söyler. Hastamızı Elazığ veya Diyarbakır’a götürmemizi tavsiye eder.
İyide kardeşim bilmem ne loji doktoru neden yok bizde?
Bu soruyu sağlık çalışanlarına, bürokratlara sorduğumda nüfustan dolayı her bölümü açamıyoruz veya doktor gelmiyor cevabı aldım.
Geçtiğimiz ay amcam hayatını kaybetti. Uzun zaman Bingöl’de tedavi gördü ve en son Hematoloji bölümüne gitmesi gerektiği, bu bölümünde Bingöl’de olmadığı söylendi. Elazığ Eğitim ve Araştırma Hastanesinde tedavi görmeye başladı. Başta kan kanseri olmak üzere birçok hastalık son aşamaya gelmişti. Amcam için yapılması gereken bütün müdahaleler yapılmıştı. Yoğun bakımda önce beyin ölümü gerçekleşti. Birkaç gün sonra, kurtuluş olan ölüm amcam için gerçekleşmişti.
Haberi aldığımızda, akrabalar ve tanıdıklar toplanmaya başladı. Teselli etmeye çalışan akrabalardan biri, acınızı anlıyorum ama ben üç cenaze kaldırdım o hastaneden ne desem boş, ölümü kurtuluşu oldu dedi. Sağlık alanında ne durumda olduğumuzu görmek isteyen olursa Elazığ ve Diyarbakır’da hastane bahçesinde karton üzerinde yatan, arabalarında uyuyan refakatçileri saysın.
Kışın yaklaşması ile birlikte, köyden Bingöl’deki evimize döndüğümüzde o zaman anladım amcamın öldüğünü, eşyaları vardı gelirken ama kendisi yoktu. Anlattıklarımda birçok eksiklik, değinmediğim birçok şey var ama okurken sizinde yolda kaybettikleriniz aklınıza gelecek.
AHMET BOYDAŞ