İnternette biraz Palawan Adası’ndaki yerel kabileler ve etnik kültür ile araştırma yaptıktan sonra Batak Kabilesi ile tanıştım. Okuduklarıma göre bu kabile toplumdan tamamen soyutlanmış bir şekilde kendi içlerine kapalı bir şekilde yaşıyordu. Kadınlar köyde halen yerel kıyafetleri ile üstsüz olarak dolaşırken, erkekler halen ilkel avcılık malzemelerini kullanıyorlardı. Ve üstüne üstlük dünya üzerinde bu soyu devam ettiren son 70 kişiydi. Hal böyle olunca karar verdik, ne yapıp edip bu kabileye gidecektik.
Araştırmalara göre oldukça ilginç bulduğumuz kabile olan Bataklar ile tanışmayı çok istedik. Ancak gittikten sonra kabileye ulaşmak için gittiğimiz yolun çok daha enteresan olduğuna kanaat getirdik.
Yine internette okuduğumuz bilgilere dayanarak, yolda bir markette durarak yerel kabileye epeyce yiyecek (süt, makarna, bisküvi, çikolata vs.) aldık. Kabilenin bulunduğu yere yol olmadığı için araç belli bir noktada bizi bıraktı.
Orada bizi bir Batak Kabilesi mensubu ile tanıştırdılar. Bu kişi kabileye gideceğimiz yolda bize eşlik edecek. Eşlik edecek ama bu kişide tek ingilizce “yes – no” olunca, biz de kazana da atılmaktan korktuğumuz için şoförü de epey zor olsa da bizimle gelmeye ikna ettik. Hep beraber yola koyulduk.
Yol tamamen ormanlık alan içinde.
Bazen yol bitiyor, dere başlıyor. Bazı yerlerde belimize kadar suya girdik.
Aynı zamanda bu suda yıkanan domuzlar ve serinleyen mandalar da vardı. Yani anlayacağınız yol epey meşakatliydi.
Bir de kazana atılma korkusunu buna eklerseniz, ne kadar atraksiyonlu bir yol olduğunu tahmin edebilirsiniz.
Bir de yolda giderken Batak Kabilesi mensubu kişi sürekli Kabile Şefi ile telsizden konuşup duruyor. Tabii biz tek kelime anlamıyoruz. Kendi aramızda yorumluyoruz acaba ne konuşuyorlar diye. Artık, "Şundan yahni yapalım, bundan kemik suyuna çorba mı?" diyorlar, Allah bilir… Neyse artık yola çıktık bir kere…
Aklımızda enteresan fikirlerle giderken yolda farklı kabilelerin arasından da geçtik. Ama onların köylerine girmedik. Çünkü bir köye girmek için öncesinde kabile şefinden izin almak gerekiyor.
Yaklaşık 1 saatlik yürüyüş sonrası kabile şefi ile karşılaştık. Biz bayağı kelli felli bir kabile şefi beklerken, bizi normal tişörtlü ve şortlu genç bir delikanlı karşıladı. Önce bir şaşırdık sonra kazan ihtimali suya düşünce derin bir "Ohh!" çektik.
Tabii kabile şefinde de İngilizce olmayınca, Şef ile aramızdaki iletişimi, Tagalog dilinden İngilizce’ye çevirerek şoförümüz sağladı.
Biraz da kabile şefi ile yürüdükten sonra, kabilenin yaşadığı köyün girişinde basket potası görünce ikinci şoku yaşadık.
Anlayacağınız köyde aradığımızı pek bulamadık. Köy halkı turiste hiç alışkın değil. Oldukça durgun ve tutuklardı başlarda.
Sonra biz biraz onlarla ve çocuklarla iletişim kurmaya çalışınca ve hediyeleri verince biraz daha açıldılar.
Burada köy halkı ile biraz vakit geçirdikten sonra çocukların eğitim gördükleri derslikleri gördük. Tabii nüfus az olduğundan bazı dersliklerde 2 ya da 3 farklı sınıf aynı anda okutuluyor.
Buradan sonra biraz hayal kırıklığı ama pişilmemiş olmanın verdiği hazla hoplaya zıplaya dereleri aşarak aracın bulunduğu yere ulaştık.
Buradan El Nido’ya devam edeceğimiz için yol üzerinde bir yerde mola verip yerel yemekler yedik. Ardından 4 saat kadar daha yol giderek El Nido’da ilk gece konaklayacağımız otele ulaştık.
YAZAN: TUĞÇE YILMAZ
Filipinler yazı dizisinin diğer bölümlerini okumak için aşağıdaki başlıkların üzerlerine tıklayabilirsiniz: