Bir kere o, muhakkak ki, herkesin düşündüğü gibi denizin üstünden akan su yığınlarının bir
akıntısı değildir. Denize attığınız ufak bir tahta parçasına dikkatle bakınız.
Kıyıya doğru gelen dalgalar onu bir parça geriye doğru, sonra yukarıya, sonra birazcık ileri ve tekrar aşağı doğru oynatacaklardır. Dalga gelip geçtikten sonra tahta parçası gene ilk olduğu yerdedir.
İşte dalga hakkındaki ilk gerçeği öğrenmiş oluyoruz.
Dalga, suyu bir yerden bir yere taşıyan, götüren bir akıntının tam tersine, sırf suyun içinden geçer, hareket eder.
O iletkeni okyanus olan bir enerji titreşimi, atmasıdır, tıpkı bir telden geçen ve telin bakır atomlarını harekete geçiren elektrik akımı gibi, nasıl ki o da bir kere telden geçtikten sonra akım kesilir kesilmez, atomları tamamiyle olduğu yerde bırakır.
Bütün bu enerjiyi meydana getiren dinamo, rüzgardır. Bir kere küçük dalgalar tepecikler teşkil etmeye başladı mı, rüzgar yanlarına çarparak onları gittikçe daha yükseklere ve daha derinlere doğru iter, bu süreç sırasında da onları gittikçe daha fazla enerji ile doldurur.
«Gittikçe daha derinlere» deyimine dikkat ediniz; bu dalganın rüzgardan aldığı enerjinin yarısını suyun altında taşıdığı anlamına gelir. Denizin dibine inen dalgıçlar, bu kuvvetin geçerken deniz bitkilerini nasıl kendi ritmi altında ileri geri salladığını pek iyi bilirler.
Manş Denizinin sakin dalgaları yarım kiloluk taşları 60 metre derinliğindeki İstakoz ağlarına doldurmuşlar, İrlandanın batı kıyılarının uzaklarındaki derinliklerde birkaç yüz kiloluk kayalar yüzey dalgaları tarafından ileri geri götürülmüşlerdir. Fakat gemicinin yüreğini ağzına
getiren dalga enerjisinin, dalganın tepesinde taşıdığı öteki yarısıdır.