yeni evlilerin bebek sahibi olmak için beklemeleri gereken asgari süre
başlığını görünce aklıma gelen, paylaşmak istediğim itirafımdır:
çocukken, henüz safken bu hamile kalma, bebek sahibi olma durumları konusunda bir şey bilmiyordum haliyle. işin içinde bir bit yeniği olduğu da aşikârdı. leylek hikâyesi de aşırı saçma geliyordu. (masal sevmezdim çocukken, bu da bir masal sahnesiydi benim gözümde o yaşlarda.) ayrıca çocuğun nereden geldiğini biliyorduk da bir şekilde, çocuğun anne karnındaki ilk ortaya çıkışı kafa kurcalıyordu tabii. yaşım 6-7. hadi 8 olsun. durup durup bunu düşünüyorum ben. kimseye bir şey sorma huyum da yok ta o zaman bile. illa kendim çözeceğim mevzuyu. buraya bir "çözemedi" bakınızı vermeye gerek yok herhalde. çözememe süreci acayip ama. o beyin jimnastiği performansını sürdürebilseydim kesin filozof olurdum. diyordum ki ulan herhalde insanlar düğün yaptığı günden dokuz ay sonra çocuk doğuyor. sonra şu geliyordu: ee, düğün yapmadan evlenenler var, onların nasıl çocuğu oluyor? ardından gelen soru daha vahimdi: evlendiği halde uzun süre hamile kalmayan kadın nasıl hamile kalmıyor? (nasıl kaldığını öğrendi ya, nasıl kalmadığını düşünüyor.) neyse, asıl mevzuya uyanana kadar bunlar beynimi kemirip durdu o senelerde.
asıl mevzuya uyanma meselesi de ayrı bir itiraf konusu... maç izlerken bol cinsel soslu, kallavi bir küfür eden dayım sayesinde ampul yandı. dayım, eylemin isminden değil, eylemin şeklinden bahsetmişti küfürde birkaç kelimeyle. işte o günden sonra benim felsefe kariyerim bitti.
devamını gör...