Ayakta alkışlıyorum derken, futbolcuların ve
teknik heyetin özverisinden bahsediyorum. Tüm sıkıntılara rağmen sorunları
sahaya yansıtmayan ve müthiş bir mücadele örneği sergileyen futbolcuların
Çankırı’da ortaya koydukları ‘onur mücadelesi’ etkileyiciydi. Aslında o
mücadelenin altında anlayabilene çok ince ve anlamlı mesajlar var.
Teknik Direktör Gürses Kılıç her ne kadar
“ekonomik olarak birçok kulüpten daha iyi durumdayız” dese de ben bir noktadan
sonra bu görüşe katılmıyorum.
Futbolculara uzun zamandır ödeme yapılmadığını
herkes biliyor. İki haftadır uğraş verilmesine rağmen bir Sebatspor maçının
primi bile ödenemedi. Hocam bu mu şimdi birçok kulüpten daha iyi olmak?
Paranız olmayabilir, bir yere kadar onu da kabul
ediyorum. Ama para yoksa ilgi de mi olmaz. Bu futbolcular kendi kaderlerine mi
terk edilecek hep? Körfezspor maçında bir tek yöneticinin bile olmamasını
yadırgamış ama uzak deplasman olması nedeniyle hoşgörü ile bakarak olayı fazla
büyütmek istememiştim. Ama ya Çankırı, orası da mı çok uzak? Maalesef Çankırı’da
da bir tek yönetici yoktu. Yani kısacası, Çorumspor Futbol Takımı tamamen
kaderine terk edilmiş durumda.
Pazar günü Adıyamanspor galibiyetinden sonra
birçok yönetici sahaya inip futbolcuları tebrik etti, peki Çorumspor
kazanamasaydı o insanlar yine sahaya inecek miydi? Doğrusu çok merak ediyorum.
Madem takımı kaderine terk ettiniz, Çorum’daki maçlarda da şov yapmayın.
Yine Teknik Direktör Gürses Kılıç her ne kadar
“Çorumspor’da bir belirsizlik ortamı yok” dese de ben buna katılmıyorum.
Belirsizliğin hem de kralı var hocam.
Tüm bu şartlar altında futbolcular Çankırı’da
sahaya çıkıp aslanlar gibi mücadele ettiler. Golü bulup öne geçtiler,
kazanabilirlerdi. Ama yenilebilirlerdi de.
Skordan ziyade sahadaki onurlu mücadeleye
bakıyorum. Ve doğrusu futbolcuların aslında bu mesaj dolu mücadelelerini ayakta
alkışlıyorum.