

Gaziantep bir zamanlar marka şehriydi. Anadolu Kaplanı, önderi küçük sanayisi ile Anadolu’nun Şahini idi. Son 7 yılda uygulanan politikalar sonucu kumpasa alındı.
Bu şehirde yüz bine yaklaşan genç işsiz ortaya çıktı. İşsiz insanlar suça karışmamak için ayakta durmak için parmağındaki yüzüğünü, sandıktaki el emeği göz nuru çeyizini satmaya başladılar.
Gaziantep turizm şehri olacakmış son yıllarda şehrimize gelen turistler bizleri soyduğu gibi bizlere ölümcül kalıcı tedavisi zor olan hastalık bıraktı gittiler. Yani bundan böyle üretici olarak değilde hizmetçi olarak yaşamımızı sürdürecekmişiz. Anadolu’nun Kaplanı’nı öldürdünüz bu şehrin şahinlerini (KÜSGET esnafı) öldürdünüz. Sanayisiyle övündüğümüz bu memleketin evlatlarını hizmetçi etmeye karar verdiniz. Bu şehrin ekonomik önderleri, kentimizin bu hale geleceğini bilmiyor muydunuz? Bugün “sözün bittiği yerdeyiz” diyerek demeç veriyorsunuz.
Biz sizi aylar önce uyarmıştık. Bu şehri bu hale getirenler utansın bizde bundan sonra sanayimizle değil köftemizle künefemizle han hamamlarımızla övünürüz.
Sanayinin çökmesiyle işsiz kalan kişinin 1000 TL tutarındaki borcu yüzünden bir aile dağıldı.
Evin hanımı memleketi Samsun’a giderken, 2 çocuk ise yuvaya verildi. Ailenin reisi olan genç adam ise şimdi cezaevinde…
Gazetelerde her gün ekonomik kriz nedeniyle bunalıma giren ve bu nedenle intihar eden hemşehrilerimizin haberlerini okuyoruz.
Gazetelerin sayfaları neden “cinayet, soygun, gasp, hırsızlık, kapkaç ve yankesicilik” haberleri ile doluyor diye kaç kişi düşünüyor bilmiyorum.
Toplum olarak bizler kendi insanımıza ve çevremize duyarsız kalırken, yaşananlar bize toplumsal bir cinnetin eşiğinde olduğumuzu gösteriyor.
Seni karşılıksız çok seviyorum Gaziantep..
Ve senin gerçek anlamda bir “marka kent” olacağın günlerin hayalini kuruyorum.