Kolsu Ayaklılar,Çoğunlukla bir yere tutunarak yaşayan ve gövdeleri iki çenetli kabuk içinde olan deniz hayvanları.Yosun hayvanları ile halkalı kurtlara yakın olan kolsuayaklılar yalnız denizde yaşar. Bu hayvanlar uzun süre yumuşakçalarla karıştırılmıştır.
Çünkü onlar da yassı solungaçlılar gibi iki çenetlidir. Ama çenetlerinin biri sırtta, öbürü karındadır. Oysa yassı solungaçlılarda çenetlerin ikisi de yandadır.
Kolsu ayaklılar’ın birçoğu bir sapla deniz altındaki bir nesneye bağlıdır ve karışık bir kas sistemiyle bu sapın çevresinde bazı hareketler yapabilir. Sapları kabuklarının köşesindeki bir delikten geçer.
Kireçli bir maddeden olan kabuklar bir çeşit eklemle birbirine bağlı olabildiği gibi, bazen de eklemsiz olarak bitişmiştir. Ağzın iki yanından, kenarında bir saçak yumağı bulunan iki büyük kol çıkar. Bunların, çoğu zaman kireçten yapılmış karmaşık çatılı bir desteği vardır.
Eklemli kolsu ayaklıların bağırsağının sonu kapalıdır, eklemsizlerde ise anus vardır ve boşaltım organları huni biçimindedir. Bir, bazen de iki tane olan bu organlar, aynı zamanda yumurtaların da çıktığı yerdir.
Yemek borusu çevresinde halkalanmış ilkel birer sinir sistemi bulunan kolsuayaklıların büzülüp genişleyebüen kabarcıklarla donanmış damarları vardır.
Trokofor’a benzeyen ve yüzebilen kıllı kurtçukları bir başkalaşım geçirdikten sonra, ileride tutunma organı olacak bir halka ile yere tutunur. Daha Kambriyen devrinde pek bol olan kolsuayaklılara, Tebeşir devrinde çok rastlanır.
Bugün tükenmiş denecek kadar azalmıştır. Ancak iki yüz kadar yaşayan türü bilinir. İkiye ayrılır: anusu olmayan eklemli kolsu ayaklılar (terebratulalar, rinkonellalar) ve anusu olan eklemsiz kolsu ayaklılar (lingula, discina, crania).
Bazı türleri derin denizlerde bazı türleri kıyılarda, diğerleri de 50 – 500 m arasındaki derinliklerde yaşar.