Sevgili Okurlarım…
Bursa Aile Meclisi Derneği (Ailemder) olarak,yapmış olduğumuz bağımlılık ile ilgili mücadelede her sokak başında uyuşturucudan harcanan gençlerle karşılaşıyorum.Evet bunlardan kurtulmak isteyen gençlerle buluşarak,hatta evlerine giderek,bugün ülkemizdeki adı GADEM olan Büyükşehir Belediyesi’ne ait kuruluşa giderek psikolog destekleri almaktayız.Evet %70’nin kurtulmak için çaba sarf ettiği bay ve bayanlar ne yazık ki psikolog desteğinin haricinde sağlıktan yararlanarak bir takım şeyleri yapamıyorlar.
Düşünün kurumlar toplanıyor birkaç cümle kurup akabinde boy boy resimler çekinerek uyuşturucu ile mücadele ediyoruz diyorlar ama ne hikmetse sadece birkaç kişi ile birlikte.Bağımlı ailelerle,sorunlu ailelerle bir araya gelip toplantı yaptıkları yok.Onlarla konuşarak ikna ederek birkaç tane hap vererek kurtulabileceklerini sanmasınlar.Bunun bir de perde arkası var.Evlerine giderek gördüm ki bu belanın yüzünden aileler de parçalanmaya başlamış.Örneğin ismi bizlerde saklı kalmakla beraber 3 çocuk annesi 29 yaşındaki bir bayanın eşinden ve de çocuklarında ayrıldığı yetmemiş gibi baba evine döndüğünde bu olaydan dolayı anne ve de babanın da birbirinden ayrılma eşiğine geldiğini gördük.
Nerde bu toplantı yapan kurumlar? Nerde bu boy boy resim çektirip sosyal medyada paylaşım yapan kurumlar?Bizler bu aileleri ziyaret ederken bu boy gösteren kurumlardan yetkilileri neden göremiyoruz?
Bahsetmişken örneğin bu genç kızımızın çalışmak için işe girdiğinde patronu tarafından kendisine bir boşluk anında mutlu olursun diyerek verdiği bir maddeyle başladığı bir serüvene iki yıl sonra “beni kurtarın” çığlıkları ile duvarları inletiyor…Vicdanların dayanmadığı buna benzer örnekler her köşe başında ve de her duvarın arkasında var.Şu ana kadar görüşme yaptığımız ailelerde bu çığlık seslerini hep duyduk.
Şimdi uyuşturucu ile mücadele eden kurumlar bir araştırsınlar bakalım,bu insanların ev yaşamları,duvarların arkasında o sessiz çığlıklarını duyan var mı???
Biz bu çığlıkların arasındayız,aylardır bu mücadelenin içindeyiz.Ama biz böyle boy boy çekilmiş resimleri sosyal medyalarda paylaşmıyoruz.Gelsin yetkililer uğraş verdiğimiz bu mücadelede tüm bu yaptıklarımızı rapor olarak sunalım.Bir de bizi dinlesinler.Hiçbir şey yapamıyorsanız o halde biz gibi STK’lara destek verin,bizim yanımızda olun,bizim önümüzü açın,kaynak sunun.
İşte bizler de diyoruz bu hikayenin gerçek kahramanları bunlar…
Bu kahramanlar bu beladan kurtulmak istiyorlar ama lafla el uzatılmaz.Hastahanelerde verilen uzun randevular,bürokrasi engeli ve yapılan kısır tedavilerle uyuşturucu belasından kurtulmak mümkün değil.
İl Sağlık Müdürlüğü’müzün uyuşturucu konusunda daha tutarlı çalışmasını istiyoruz,lafla değil gerçek mücadele ile sessiz çığlıklar duyurulur beyler…
Kısmet olursa yakında yapacağımız toplantılarla öyle bizbize çalıp oynamayacağız.Mahalle muhtarlarımızla gerçek halkla konferanslar yapıp ailelerimizle bir olup sokaklarımızı süpüreceğiz.
Yakında Aile Meclisi olarak hazırlayacağımız bir raporla Bursa Valiliği’ne İl Sağlık müdürlüğüne büyük Şehir Belediyesine evlerdeki sessiz çığlıkların sesi olacağız.
Burdan halkımıza sesleniyorum .GÖZÜMÜZ KULAĞIMIZ OLUN,HUZURUNUZ OLALIM…Diyorum ve gençlerimizi zehirleyenlere karşı el birliği ile mücadelemizi verelim diyorum.
Haber : Şerafettin TORUN