Gönül bu ya hep güzeli ister, güzele güzellikle bakmak ister. Güzelliklerle, güzelleşmek ister. Bazen içeri sızsa da acılar, burukluklar, kırgınlıklar, kırılganlıklar istenmeyen karanlıklar yine de gönül güzelle avunmak ister.
Senin aklına ‘’güzellik’’ derken fiziki varlık mı geldi. Şaka yapıyor olmalısın canım akıl bu ya bazen böyle şakalar yapıp, oyunlar oynayabiliyor! diyelim.
Sizin de bildiğiniz gibi Güzellik Sanattır. Sanatın güzelliğiyle güzelleşmek de ruhun sanatıdır.
Sanata bakmak, dokunmak ruh ister, gönül ister, duygu ister, derinlik ister, gönül gözü ister, yürek tınısı ister, kap ritmi ister, ister de ister.
Bu kadar isteğin içerisinde tek istenmeyen yüreğin karanlık ve kirli yüzleridir. Karanlık yüzler, sanatın ışığında leke gibi kalacağından kirlilik yaratır. Eğer bu kara lekeler büyür ise Önce sanatı gölgeler, sonra da sanatın ışığında buluşan yüzlere gölgesi düşer. Bu karanlık gölgeler Toplumun ve çağın ilerlemesinde, aydınlanmasında en yıkıcı, yıpratıcı unsurlar olup çağın gerisine doğru sürükler.
Geri kalmış toplumlarda Sanat’ın çıtası ne kadar aşağıda ise o kadar manevi eziyet ve cehalet hakimiyet kurarak hükmünü yürütür.
Oysa Sanat, toplumun aydınlık yüzüdür. Toplumların medeniyetini, tarihi dokusunu, ilmini, kültürünü, ahlakını işleyen ve ilerleten en önemli temsilcilerinden biridir Sanat.
Gönlümün bam telinde, ruhumun ince yerinde, yüreğimin ta içinde hissettiğim, gördüğüm, duyduğum, tanıklık ettiğim, zaman zaman da yaşadığım bu kirli bakışlar, sizlerin de maruz kaldığınız gibi beni de gerçekten yoruyor, enerjimi bölüyor ve üretkenliğimi aksatıyor.
Değerli sanat dostlarım gönlümün kalemine takılan bir şiirle ruhumu arındırarak güzelleşirken sizlere de güzellikler diliyorum. ‘‘Güfte Renginde Şiir Ritminde’’ Kitabımdan bir şiirimi ve Youtube’da yer alan bir ( İnsanlarda sevgi yoktu https://www.youtube.com/watch?v=QaKz4oxs0u8 ) şarkımı güzel gönüllerinize bırakıyor, Bayramınızı kutluyorum. Gecenin karanlığında soluklanırken hiç batmayan güneşimizin tüm ruhları güzelliklerle aydınlatacağı günlere doğru hoş kalın, hoşça kalın, sanatla kalın.
KALEMİM İP OLSA
Kimler dizilirdi sıra sıra,
yüzünü çevirip sevgi odasına
gülümserdi muhabbetle
el ele, kol kola güneş dostluğuyla
Keyifle salınırdı belki
müziğin hoş fısıltısıyla
rüzgara savururdu saçlarını,
salıncak olan kollarında
Renklerle, desenlerle donatırdı
hayalleri resmeden ucunda
kendini bulurdun eğer,
dokunsaydın özgür ruhunla
Dili söylerdi satır, satır
vicdanının gönül huzuruyla
kurşun kalem olur bazen, silgisi yanında
bazen tükenmez kalem olur, ipin ucunda
Dikiş olurdu ciltlenen kitaplara
okuyucusunu beklerdi dizildiği raflarda
belki halka olurdu takıldığı boyunlara
belki döndürürdü ipten, son satırıyla.
Perihan Koca