Hareketi yakalamak Mike Tsang için her zaman bir tutku olmuştu ancak gurme fotoğrafçılığına benzersiz bir bakış açısı yaratmasına yardımcı olan şey yemeğe olan tutkusuydu.
Instagram efsanesiyle leziz ve dinamik hikayeleri hakkında sohbet ettik.
Tek kullanımlık fotoğraf makineleri kullanarak büyüdüm. Ailede hepimiz yaşadığımız maceraların fotoğraflarını çekip bunları fotoğraf albümlerine koyardık. Kendi fotoğraf makinem olduğunda, bir filmde yalnızca 25 çekim hakkım olduğu için fotoğraf çekerken gerildiğimi hatırlıyorum. Bu nedenle de mükemmel kareyi yakaladığımdan emin olmadan deklanşöre basmazdım.
İlk DSLR fotoğraf makinemi aldığımda 25 yaşındaydım. Bu makineyi günlük hayatımı kaydetmek, anı biriktirmek ve dünyanın benim gözümden nasıl göründüğünü göstermek için kullandım. Arkadaşlarımla birlikte fotoğraf maceralarına atılırdık. Terk edilmiş binalar bulur, şehir manzaralarının küçük ayrıntılarını ve dokularını yakalamak için saatlerimizi harcardık.
Beklenmedik yerlerde güzellikler bulup bunları dünyayla paylaşmayı seviyorum.
Aslında daha önce yiyecek fotoğrafçısı değildim; sokak ve yaşam hikayeleri yakalamayı tercih ediyordum. Londra'nın kentsel bölgelerinde çekim yapmak istiyor ve özellikle binalardaki karanlık ruhu yakalamakla ilgileniyordum.
Yiyeceklerin fotoğrafını çekmem, tanınmış bir gurme olan kız arkadaşımla tanışmamızla başladı. Yiyecekler hakkında bildiğim her şeyi bana o öğretti. Sokak fotoğrafçılığını yiyecek fotoğrafçılığıyla birleştirmeye de o zamanlarda başladım.
Nesneleri hareket ettirmeyi çocukluğumdan beri severim. Eskiden animasyonlu defterler yapardım. Pek anlamlı olmasalar da uçurtma uçuran insanlar gibi küçük hikayeler anlatırlardı. Benim için önemli olan, hareket oluşturmaktı. Hayatımı hareket oluşturarak kazanmayı o günden beri istediğim için bugün bir animasyon tasarımcısıyım. Fotoğraflarımın arka planını da bu alana olan ilgim oluşturuyor. Fotoğraflarda zamanı dondurmayı ve buna benzer zor şeyleri fotoğraflamayı seviyorum.
Kız arkadaşımla birlikte yemek yiyecek bir yer bulmakla başlıyoruz. Daha sonra bulduğumuz yere gidiyoruz ve ben restorana veya büfeye giden yolda fotoğraflar çekerek ortamın havasını yakalamaya çalışıyorum.
Ayrıca düzenli olarak video çekimleri de yapıyorum. Kayıt yapmak bana ilham veriyor ve daha sonra üzerinde çalışıp sabit görüntü olarak yakalayabileceğim hareketleri fark etmemi sağlıyor. Bu açıdan bakıldığında tamamen spontane olduğu söylenebilir. Bununla birlikte, içgüdülerinizi takip edip çekim için doğru zamanı hissetmeniz gerektiğinden duygusal bir yönü de var.
Manuel modda çekim yapıyorum çünkü hikayelerim üzerinde maksimum kontrolü bu şekilde sağlayabildiğimi hissediyorum. Işığı, enstantane hızını ve diyafram açıklığını kontrol edebiliyorum. Görüntülerimi Lightroom'a aktarıp dilediğim zaman düzenleyebilmek istediğim için RAW formatında çekim yapmayı tercih ediyorum. Hikayelerim genellikle oldukça karamsar görünüyor; sanırım bunda sokak fotoğrafçılığı ve terk edilmiş binalarla olan geçmişimin etkisi var.
Hareketi dondurmayı hedeflediğimde manuel modda çekim yapıyorum ve sonra belirli bir öğeye odaklanmaya çalışırken f/1,0 diyafram açıklığını kullanıyorum. Enstantane hızı ve diyafram açıklığıyla ilgili olarak; genellikle istediğim ayarı bulana kadar seçenekler arasında geziniyorum.