Bu törende, ölen kişinin cesedi çadırın içinde yere yatırılır; yakınları çadırın dışında koyun, at, sığır cinsinden kurbanlar kesip yere bırakır; sonra hep birden atlara binip ağlayarak, kurt gibi uluyarak çadırın çevresinde yedi kez dönerler, sagular söylerler, bir yandan da yüzlerini bıçakla çizerek kanatırlardı. Zamanı gelip de ölü gömülünce yeniden kurbanlar kesilir, mezarın çevresinde de atlarla yedi kez dönülürdü. Türklerdeki Şamanlık inancına göre, ölen bir kişinin ruhu göğe çıkamazdı. Cesetten ayrılan ruhların bir temizlenme devri geçirmeleri gerekirdi. Bunun için, ilkbaharda ya da yazın ölenler yapraklar sararınca; güzün ya da kışın ölenler yapraklar yeşerince gömülürdü. Ölenlerin değerli eşyası ve yakılan atının külü de birlikte gömülür; mezarının çevresine de hayatta iken öldürdüğü düşman sayısınca taş ya da heykel dikilirdi. Bunlara da balbal adı verilirdi. Ayıca, yuğ törenine özel olarak ağlayıcılar gelir ya da getirilirdi. Bunlara sığıtçı denirdi.
UYARI: Gerek sığır ve şölen , gerekse yuğ törenlerinde çalgıyla söylenen bu şiirler, söylendikleri çağda yazıya geçirilmemiştir. İslamiyetten sonra, 11. yüzyılda, Kaşgarlı Mahmutun Divan-ı Lügatit Türk adlı eserinde Saka Türkleri hükümdarı Alp Er Tunganın ölümü üzerine söylenmiş bir sagu örneğine rastlanmaktadır. (Alp Er Tunga Sagusu)