Eşim 27 Yıldan beri kız kardeşini görememişti, ayrıca İzmir de oturan annesi ve babası ile de görüşmek istiyordu. Biz Almanya’dan Rodos’a, eşimin ailesi de İzmir’den oraya gelecekti. Danimarka da oturan arkadaşım Zeynel’ e Rodos’ a gitme fikrimi açıklayınca, kendisi de gelmek istediğini bildirdi.
Toplam dokuz kişi idik. Almanya’ dan gidecek olanlar için 14, İzmir’den gelecek olanlar için 7 gün otelde yer rezerve ettik. 20 Haziran günü Hamburg hava alanında uçağa bindik, aynı günün akşamı Rodos a vardık, beş gün sonra Eşimin ailesi Marmaris’ ten kalkan bir gemiye binerek adaya ulaştılar.
Tabi biz Rodos’ta karşılaşan her birimizin hazin bir öyküsü vardı, yetmiş altı yaşındaki kayın babam ve ondan birkaç yaş küçük kayın anam Dersim mıntıkasında doğmuşlardı, 1938 Dersim katliamı döneminde küçük çocuktular. Kayın babam: “Ben çocukken, asker köyümüze gelince, annem biz çocukları toplar, götürür kayalıkların arasında saklardı” diyor. Kayın babam yaşlı bir insan olduğunda Dersim’de savaş daha sürüyordu, 29 yaşındaki kızı 1992 Yılının Temmuz ayında Jitem tarafından kaçırıldı ve hunharca katledildi.
Danimarka da oturan arkadaşım Zeynel de Dersim’de doğmuş, yakın akrabaları Dersim katliamında öldürülmüşlerdi.
Ben ise Şeyx Sait başkaldırısının olduğu mıntıkada doğmuştum.
Ölsem, öldüğüme değil, ülkemi ve çocukluk arkadaşlarımı, anılarımızın olduğu yerleri göremediğim için üzüleceğim.
Ne olursa olsun döneyim dedim.
Yanıt alamadım.
Ardından kendi kendime gafil olma, senin ülken o halde olduğu müddetçe gitme dedim.
12 Eylül Karanlığında Diyarbakır şafağı adlı kitabım da yazdıklarım yaprak yaprak açıldı hafızamda ve gitmekten vaz geçtim!
Arkadaşım Zeynel: “Hiçbir şey olmaz gel gemiye binip Marmaris ‘e gidelim, gezer geri döneriz” diyordu.
Onun öyküsü başka bir trajediydi.
Bundan 32 yıl önce daha 18 yaşında genç iken ve Türkiye de sol bir örgütün sempatizanıyken, polis onu göz altına almış, döve döve bir ayağını ezerek kırmış, tedavi olmasına da müsaade etmediği için ayak sakat kalmış, özel yapılmış bir ayakkabıyla gezebiliyor.
Zeynel Türkiye de askerliğini yapmadığı için Türk vatandaşlığından atılmış. Düşüne biliyor musunuz, 32 yıl önce mahkeme tarafından suçsuz bulunup serbest bırakılan Zeynel, gözaltında iken suçlu bulunuyor ve polis tarafından ayağı ezilip kırılarak cezalandırılıyor. Aynı Zeynel yüzde yetmiş beş sakat raporu ve ayağı ile Danimarka da yaşarken, askerlik şubesi tarafından askere çağrılıyor, tabi Zeynel’in bu çağrıdan hiç haberi olmuyor ve askerin isteği üzerine vatandaşlıktan atlıyor. Polis ayağını kırıyor, asker vatandaşlıktan attırıyor. Zeynel üzerindeki vatansız damgalı pasaportun dan dolayı Türkiye ye gidemiyor.