İspanyolca Dili Tarihçesi
Hint-Avrupa dilleri ailesinden Latin kökenli bir Roman dili,
İspanya’nın olduğu kadar, birçok Latin Amerika ülkesinin de resmi dilidir.
ABD ve Afrika’nın birçok bölgesiyle Filipinler’de konuşulmaktadır.
DÜnyada İngilizce’den sonra en fazla konuşulan 2.dil durumundadır.
500 milyon ila 550 milyon arasında insanın İspanyolca konuştuğu tahmin
edilmektedir. İspanyolca ayrıca dünyada en fazla resmi dil olarakkabul
edilen dil olma özelliğini de taşımaktadır. Resmi dil olarak İspanyolcayı
kabul eden ülkeler başta İspanya olmak üzere : Küba, Arjantin, Bolivya,
Kolombiya, Kosta Rika, Şili, Ekvador, Guatemala, Honduras, Meksika, Nikaragua,
Panama, Paraguay, Peru, Porto Riko, Dominik Cumhuriyeti, El Salvador,
Uruguay ve Venezuela’dır.
Amerika Birleşik Devletleri’nde isim durum biraz farklıdır. Amerikan anayasası
resmi dil olarak İspanyolcayı kabul etmese dahi ülkenin genelinde İngilizce’den
sonra en çok konuşulan ikinci dil İspanyolca’dır. Amerika’da anadili İspanyolca
olan 44 milyon kişi bulunduğu tahmin edilmektedir. Özellikle Amerika’nın güney
eyaletlerinde sadece İspanyolca konuşarak yaşanabilir.
Bölgelere göre üç lehçesi vardır: Kastilya-Andalucia (merkez ve güney),
Leon-Asturya (batı ve kuzey), Navarra-Aragon (kuzeydoğu ve doğu).
Kastilya lehçesi ilk ve egemen dönemlerin İspanyolcası olup Andalucia’dan
çok az değişiklik gösterir. Leon lehçesi genellikle edebiyat dili olarak
kullanılmıştır ve sesbilimsel yönden Aragon’dan çeşitli ayrılıklar oluşturmuştur.
Latin Amerika İspanyolcası, Andalucia lehçesidir. Çağdaş İspanyolca yapısal yönden
üç lehçenin ve basitleştirilmiş Latincenin bir karması gibidir. Ad ve sıfat çekimleri
yoktur. Birkaç düzensiz dışında fiiller düzenlidir. Latincenin karmaşık fiil çekimleri
bir oranda azaltılmıştır. Tarihsel akışı içinde öteki Avrupa dilleriyle Arapçadan alınan
sözcüklerle zenginleşmiştir.