Uzun süre uğraşıp bir şeyler ortaya çıkardığımızı düşündüğümüzde, muhakkak o çalışmanın hakkında olumlu bir şeyler duymak isteriz. Çevremizdekilere bunları gösterir ve okuturuz, sonra da merakla nasıl bulduklarını sorarız. Eğer tepkiler beklediğimiz gibi olumluysa, yine büyük bir istekle çalışmalara koyuluruz. Kötü eleştirileri ise duymak istemeyiz, genellikle karşımızdakileri suçlamaya çalışırız. Aslında gerçek bir tanedir, ister kabul edelim istersek de etmeyelim.
Bir konuda yeteneğimiz üst seviyede de olabilir, vasat da ama önemli olan bizim bunu nasıl kabullendiğimizdir. Sanat ve edebiyatla uğraşan birçok kişi üç beş çalışma sonrası şevklerini kaybedip bunu hobiye dönüştürürler. Çalışmalar nasıl gidiyor diye soranlara da vakit buldukça bir şeyler yapıyorum diye cevap verilir ama doğrusu bu değildir. Olmayan tutku kaybolmuştur, hayal kırıklığı isteksizliği ön plana çıkarmıştır.
Bizler de hayallerimizi, hayal kırıklıklarımızı, yaşadıklarımızı bir şekilde yazıyoruz. Sözlerin ve kelimelerin aksine derinlerde kabul görme isteği yatıyor ama binlerce kişi arasından sadece bir kaçı öne çıkabiliyor. Bizler şimdilik aldığımız üç beş güzel yorumla seviniyoruz, olmadık hayallere kendimizi kaptırıyoruz ama sadece bu kadar. Belirsizlikler içinde ruhumuz hiçbir şekilde huzuru bulmuyor, çünkü beklentilerimiz ile gerçekler örtüşmüyor.
Çevremizde resim yapan, edebi çalışmalarıyla göze batan kişiler muhakkak vardır, benim de var. Karımın rahmetli dedesi resim ile uğraşırdı. Sergiler açmış ve resimlerinden sattıkları da olmuştu. Evlerimizin duvarları onun resimleri ile doludur ama sadece bu kadar. Yani aile çevresinde eserleriniz popülerdir ama ölüp gittikten sonra her şey tozlu raflarda kendilerine yer bulurlar.
Eser: Fahrettin Yayböke
Kendisi güzel yaptığı resimlerden birkaç kopya yapmayı da ihmal etmezdi, hele bir de satılmışsa tekrar satabilirim diye gizlice yenilerini yapardı. Hatırlıyorum da 90’lı yıllarda İstanbul Caddebostan’da bir bankanın resim galerisinde açtığı sergide başına çok ilginç bir olay gelmişti. Sergiyi görmeye gelen davetlilerden biri, sergilenen resimlere bakarken oldukça şaşırıp ona sormuş.
“Bu benim sizden daha önce satın aldığım çiçek tarlası resmi, siz bu resimden yoksa başka bir tane daha mı yaptınız?”
Şaşkınlıkla önce ne diyeceğimi bilememiş ama kendimi toparlayıp pişkinlikle cevap vermiş.
“Aynı olmalarına imkân yok. Aslında o resimlerin hepsi birbirinden farklıdır, ama onu dikkatli bakıp iyi görmek gerekir.”
Laf kalabalıkları gerçekleri değiştirmiyor, acaba bizler de beğenilen, iyi yorumlar alan çalışmalarımızın benzerlerini yapıyor muyuz?
Benzer konuların içinde dönüp duruyor muyuz?
Görünen şu ki çalışmalarımız basılıp yazar olarak kabul görmediğimiz sürece ileriye gidiş yok. Kısacık ömrümüzde bizden sonra çalışmalarımız rüzgârla savrulup gidecekler. Yani hayal kurmaya gerek yok, bu milyonlarca kişinin gerçekleri.
Bütün bu olumsuzluklar içinde hayallerimiz kaybolurken yine de korumamız gereken tek bir şey var, o da eğer varsa tutkularımız. Onlar olduğu sürece eminim her şey çok güzel olacak.