Vasiyet ve Vesayet!
ABD’nin, İran’a yönelik ambargo kararı aldığı günlerde, Milliyet muhabiri M. Ali Birand, Tahran’dan şöyle bir manşet haber geçiyordu:
“Ekonomik boykot bizi etkilemez; Türkiye’den alırız!”
Bu sözler, İran devriminin lideri Ayetullah Humeyni’ye aitti. 19 Nisan 1980 tarihli haberin devamında İranlı yetkililer: “Bize gerekli her mal Türkiye’de var!” derken bir taşla iki kuş vurmaya çalışıyordu.
Türkiye’deki İslamcıların, özellikle MSP’ye bağlı Akıncı Gençliğin Humeyni posterleri taşımaya başladığı yıllardı.
Bu sınır ötesi sevgi, bir siyasi hareketin, kendi ülkesinin çıkarlarından uzağa savrularak komşu bir ülkeyi kendi ülkesine tercih etmesi boyutuna varmıştı.
Türkiye komünistlerindeki “Sovyetler Birliği sevgisi”nin bir benzeri, Türkiye İslamcılarında “İran sevgisi” olarak yeşermeye başlamış, yine bir kısım vatandaş “yerli ve milli” olmaktan çıkmıştı.
Ne İran’ı ne Turan’ı tanıyan bu nakilci cemiyet, bildiği her şeyi bir fetvayla unutacak kadar dünya ve diplomasi cahiliydi.
6 Eylül 1980’de MSP’nin kalesi sayılan Konya’da yapılan Kudüs Mitinginde bazıları İstiklal Marşı okunurken slogan atarak yerlere oturmuş, 8 Eylül’de Konya Cumhuriyet Başsavcılığı, miting tertip komitesi hakkında soruşturma başlatmıştı.
MHP lideri Alparslan Türkeş, İstiklal marşına saygısızlığı, “ODTÜ’dekinden farksız bir hainlik” olarak yorumluyordu.
İran’dan esen bu Acem rüzgârı, Türkiye’de “Milliyetçiliğin ayaklar altına alınması” sürecini işte o yıllarda başlatmıştı.
Gündemdeki İran ambargosunu daha iyi anlamamız için biraz daha geriye gitmemiz gerekiyor:
İran Nükleer Programı 1953’te ABD tarafından “Barış için Atom Programı” adı altında başlatılmıştı.
Humeyni Devrimi, İran’ı ABD’nin karşısına savurduğunda tüm dikkatler doğal olarak İran’ın nükleer programına çevrilmişti.
2002 yılında “İran’ın iki gizli nükleer tesise sahip olduğunun” ifşa edilmesinden sonra da ABD ile İran arasında günümüze kadar süren “nükleer kriz” süreci başlamış oldu.
ABD, İran’ı “nükleer silah yapmaya teşebbüs”le suçluyordu.
İran Nükleer Krizi, 9 Haziran 2010 tarihinde BM Güvenlik Konseyinin aldığı “İran’a yaptırımlar uygulanması” kararıyla yeni bir “İran Ambargosu”na dönüştü.
1979’dan beri zaten çeşitli yaptırımların hedefi olan İran’ın bu dönemde Petrol ihracatı yarı yarıya düştü, uçak filosu ve bilişim teknolojisi eskidi. Finansal kısıtlamalar yüzünden İranlı ihracatçılar, yurtdışından para transferi yapamaz hale geldi.
İran, bu ekonomik yaptırımlara karşı önce körfez ülkeleri, sonra da Türkiye üzerinden defalarca “ambargoyu delme” teşebbüsünde bulundu.
Bizim, 1979’dan bugüne kadar ince fırça darbeleriyle çizilen bu tablodan çıkardığımız bazı sonuçlar şunlardır:
– İran’a uygulanan ekonomik ambargo geçtiğimiz Ocak ayında kalkarken, Amerikalıların ambargo sürecindeki yasa dışı hesapları kolay kolay kapatmayacağı, bugün açıkça ortaya çıkmıştır.
– Terörün ve şehit sayısının artmasında AKP’nin sadece iç politikasının değil, duygusal ve ideolojik dış politikasının da etkisi vardır.
– 2002’den beri, Türkiye’nin yaşadığı bütün sıra dışı olaylarda AKP’nin İran politikası, Irak ve Suriye politikaları kadar etkili olmuştur.
– “Faiz lobisi” aslında “ambargo lobisi”dir. İran’ın “gizli dostu” Türkiye, Tahran’a devrime giderken evdeki evrimden olmuştur.
– Ambargonun kalktığı ve yıllık 110 Milyar dolarlık bir ticaret hacminin serbest kaldığı şu günlerde İran’la Türkiye’nin Suriye sahrasında birbirine vurması ise ayrı bir garip durumdur.
– Bu garip durum, dış politikada “Milliyetçiliğin” yerini alan “İslamcılığın” sahada “Mezhepçilik” olarak tecelli etmesinden kaynaklanmıştır.
Aslına bakarsanız, Farısiler, kendi Milliyetçiliklerini hiçbir zaman terk etmemiş, üzerine dini bir zırh geçirmişlerdir.
Bize göre İran İslam Devrimi, Pers şovenizminin kamufle olmak için sakal bırakmasından başka bir şey değildir!
Bizim “acemi”lerin aldığı derin sorumluluk ise ilk bakışta din kardeşliği gibi görünse de aslında tek taraflı bir “Pers vesayeti”dir!
Şükrü Alnıaçık