başlama noktası - bölüm 1 - değişiklik
düşüncelerimi ezberleme, sana zarar verecek.
saat 04:30. susmak bilmeyen telefon. kötüye işaret. açma.
"alo." uykulu ses tonum ne kadar anlaşılır bilmem ama cevap çok netti.
"çiftliğe gel."
bu mu hayatıma etki edecek etkenlerin başlangıç cümlesi bu muydu ? "çiftliğe gel." daha kibar ve uzun yada daha edebiyata yatkın bi cümle olamaz mıydı ? mesela, "sana ihtiyacım var" veya "sanırım sensiz çözemeyeceğim." daha içten olmaz mıydı ?
saat 04:57. içimdeki merak duygusunu öldüremiyorum. kız veya erkek sesi olduğunu hatırlayamıyorum. neden gittiğim hakkında hiç bir fikrim yok. bir buçuk saat içerisinde gittim. zili çalmama rağmen kapı beş dakikadır açılmadı. bekçilik yapan amca uyuya kalmış olabilir miydi ? belki. taşın altından anahtarları aldım. girişte bir önceki kadar ayak izi yoktu. ışıklar yanmıyordu. merdiven yerinde ve sorun yok gibiydi. kapıyı defalarca çaldım ama açan olmadı girmek isteyip istemediğimden emin değildim. telefonun flaşını açıp kapıyı açtım. içeride kimse yoktu. şimdi o kapının arkasında ne var veya üst katta neler dönüyor anlayacaktım. sessiz adımlarla içeri girdim. mutfaktaki kapıyı araladığımda duş almak için yeterli bir kabin ve klozet vardı. ya üst katta birşey oluyordu yada ambarları gezmeliydim. üst katın gıcırtılı basamaklarını ne kadar nazikte olsam senfoni orkestrası ile birlikte çıktım ufak bir yatak odası ve dolaptan başka hiç birşey yoktu. sıkılmaya başladım eğer o ambarlarda boşsa hiç birşey umrumda olmadan dönüp gidecektim. ilk ambara yaklaştığımda içeriden sesler geliyordu. kapıyı araladım ama karşılıklı 2şer tane attan başka bişey yoktu. özellikle ışıkla sağı solu inceledim iz aradım ama nafile. diğer iki ambardada sadece ot ve balya vardı. son ambarın kapısını kilitleyip kendime küfrederek yürürken evin kapısında bir fazlalık hissettim. benim adımlarım kapının önünde dikildiğim için iz yapmıştı ama diğer adımlar aynı ölçüde baskıyla evin yanına ilerlemişti. arayana yaklaştığımı hissettim. eski bir kiler yada odunluk olabilirdi. kapıyı açtığımda ya farklı bir kapı yada merdiven gibi birşey çıkacaktı. başka sonuç olmaması lazımdı, burası son izdi son çareydi. hüsran. kırık kasa parçaları bi kaç kömür çuvalı el arabası ve balta. saat yedi ve benim dokuzda işte olmam gerekli hem geç kalacaktım hemde birilerinin dalga konusu olacaktım. derken içeriden gelen yada nasıl diyebilirim aşağılardan gelen kapı sesi duydum. tabi ya. banyo dardı çünkü arkasından yol geçmesi gerekti, ev ile ahırın arası boşluktu alt kata merdiven gerekliydi.
kilerin arkasında fazladan bir buçuk metre uzunluk. arka kapıyı açıp içerideki demir kapıyı gördüm. tahminlerimin tutması yüzümü bir anlık güldürmüştü. kilit ipini kendime çekip kapıyı araladım. güçsüz ampüllerle beslenmiş on beş metre kadar bir ara ve sağa dönüş sonrasında merdiven. birileri güzel dalga geçiyordu ve korkutucuydu da kabul edebilirim. ilerledim. merdivenlerden döndüğümde içeriden gelen güçlü bir ışık ve ses uğultusu yükseliyordu. aşağıya doğru emin adımlarla indim. kapıyı açtığımda yüzüme kahkahalar atan insanlar bekliyordum ama küçüklü büyüklü bir kalabalık bişeyin başına üşüşmüş telaşla konuşup uğultu yaratıyorlardı.
yaklaştığım. beş yaşından başlayıp otuz yaşına kadar çıkan insan topluluğunu yarıp ortalarına atladım. ipek yerde uzanmış ve neredeyse titremekten dişleri birbirine çarpacaktı. "sessiz olun." diye bağırdığımda nurcan beni farketti. bu arada nurcan ilk gittiğimde beni karşılayan cılız olan kız. "nerede kaldın iyice kötüleşti hastaneye gitmeliyiz hadi çabuk." dediğinde elim ayağıma dolandı ne kriziydi bu madde bulamamış mıydı ? hastanede benide sorguya çekerlerse ne diyecektim. düşüncelerime ara verip. kavrayıp dışarı çıkarttım. hastaneye gittiğimizde hemen içeri alıp ilk bir saat birşey demediler. sanki suçluymuşum ve tüm gözler bana bakıyormuş gibi hissediyordum. geçen süreden sonra acil doktoru bundan sonraki hayatımda daha çok özen gösterip yanında olacağım kişinin durumunu söyledi. miyopati başlangıcı.