Uzun zamandır yıllar oldukça hızlı geçiyor 🙂
Bugün 37 yaşıma girdim. Çocukluğumda 18 yaşında olmak büyük olmanın önemli bir göstergesiydi. Sonra üniversiteye girmek büyümekti, daha sonra mezun olmak, daha da sonra çalışmak…30 lu yaşlar yaklaşsa da bir o kadar uzaktı ve ben şu an 13 yaşımdayken annemin olduğu yaştayım.
Büyümeye başladığımdan beri hayallerim oldu hayal kırıklıklarım da, mutlu olduğum çok zamanlar ama mutsuz olduğum anlar da, sevindim, üzüldüm, kızdım, ağladım, kahkaha attım, özledim, yaklaştım, kaçtım, kafama taktım, umursadım, görmezden geldim, gezdim, eğlendim, kabuğuma çekildim, paylaştım, sakladım…
Eski yaşımı geride bıraktığımda biliyorum ki yine dopdolu bir yaş geçirdim ve kendi seçimlerime göre yaşayabildiğim bir hayatım olduğu için hem şanslı hem de mutluyum. Yapmak isteyip yapamadığım bir çok şey olsa da yapabildiklerim de yine besledi beni.
Ölmeden önce yapmak istediklerim listemden (listem öyle kabarık ki sanırım 150 yıl yaşamam lazım J ) maddeler eksilttim, yeni maddeler ekledim.
Yıllardır kendimle savaşabilmenin çok önemli olduğuna kendimi inandırmışken kendimle barışmanın doğru yol olduğunu öğrendim.
Hayatı kaçırıyorum kaygısıyla anda kalmayı beceremeyerek telaş içinde yaşarken kaçırdıklarımın değil yakaladıklarımın önemli olduğunu öğrendim.
Beni kusurlarıma rağmen içtenlikle seven insanların elini tutmanın ne kadar önemli olduğunu öğrendim. Ayağım kaysa da hiç düşmedim.
Hayat bir aynaymış, iyilik, güzellik, doğruluktan yana oldukça hayat da bana bunları sunuyormuş öğrendim.
Öğrenmenin sonu yokmuş.
Ve ben her geçen yıl ruhumu zenginleştirerek yaşlanmak yerine yaş alıyorum bunu öğrendim…