köye geldik ve dün yeni civcivler doğdu tam 10 tane. ama bi tanesi annesinin peşinden gidememiş kapıya bacağını sıkıştırmış, biz de bulduk onu, ben aldım bacağına bir şeyler sürdüm, sardim, yem yedirdim, su içirdim falan ama durumu kötü yaşayacak gibi görünmüyor.
ama hayvan o kadar masum, savunmasız ve tatlı ki ölcek diye çok korkuyorum, elime ilk aldığımda ağladım hatta, onu bir kutuya koydum orda yatıyor aynı odada kalıyoruz, ara sıra avcumda uyuyor. çok güzel.
i̇tiraf etmek istediğim şey ise ben hep bir evcil hayvan almak istiyordum ama bu civcivden sonra çok kararsiz kaldım çünku bu civciv daha iki günlükken bile ölürse çok üzülürüm, köpeğim olursa ve o ölürse daha fazla üzülmekten korkuyorum.
bır yandan da bu civciv, köpek alma isteğimi daha da artırdı. nasıl anlatsam, böyle yanında hep birisi var, hayvan bile olsa bir varlık var. odanda biri var, bir nefes var, bir arkadaşın var. gece ara sıra sesine uyanıyorsun, sabah onun sesiyle uyanıyorsun, müthiş bir şey, bu hissiyatı çok sevdim o nedenle bu yandan bir köpek istiyorum bir yandan da istemiyorum, çok kararsızım.
bu benim için büyük bir mesele ve küçük bir itiraf.