Şehrin en uzun süre kırmızıda kalan trafik ışığıydı o bizim kaldığımız. Önümüzde sayısız araç, şehrin nemi yapışmış üstümüze. İradenin egemenliğini eline almış arzulama duygusu var araba içerisinde. Her nasıl kolay oluyorsa bir şeyi arzulamak, o bir şeyi arzularının dışına atmak da o kadar zor oluyor. Yıllarca beklediğin kadın, orada karşında, gözlerinin içine bakıyor. Beğeniye layık bir kimsenin üzerine bu denli yoğunlaşmak oluşturmuyor mu zaten aşk duygusunu insanda? Hani “Olmadan yaşayamaz insan.” cümlesinin nesnesi: AŞK.
Şehrin en uzun kırmızısıydı bizim o kaldığımız. Her yaz günü iş çıkışı takıldığım kırmızı, üstünde duran bayrak gibi kırmızı. Ne kazalara, ne kavgalara, ne ihlallere ve ne cezalara şahit oldum orada. Fakat o gece yaşanan ihlalin en masum haliydi. Masumiyet aslında bir insanı bir diğerine bağlayan değil miydi?
Bağlanmak… Öyle sadece bir kadına yahut adama değil. Belki bir eşyaya, belki arabaya, belki bir kıyafete bağlanmak. Üstünden çıkartmak istemediğin tişört mesela. Yeni aldığın, eskimesini istemediğin fakat yatarken bile çıkartmadığın. Ama zaman geçtikçe anlarsın ki sen değişirsin, tişört aynı kalmaz. Hiçbir şey olmasa da modası geçer. Yani demem o ki; o gün gelir ve en sevdiğimiz tişört bile yer bezi olur. Gerek anamızın elinde kirlenir, gerekse biz dökülen kahveyi sileriz. Tişörtün o seviyeye gelmiş olması öyle bir gitmektir ki aslında, hiç dönmeyeceğini bilirsiniz zihninizin bir ucunda. Yahut hiç olmaz, o tişört size küçük gelir, giyemezsiniz. Fakat içinizde hala onu evin içinde giymek yahut arada tozlu kışlıkların arasından çıkartıp üzerinize denemek arzusu yer eder.
Bizim kaldığımız şehrin en uzun kırmızısıydı ve şehrin en masum üç dakikası geçti arabanın içinde. O zamanlar en sevdiğim tişörtüm ve ben vardık içeride. Fakat şu an nerede olduğuna dair bir fikrim bile yok. Belki anamın elinde toz bezi, belki kışlıkların arasında tozlanmakta. Ve hatta belki üzerine tam gelebileceği başka bedenler aramakta kendisi.