ruhumun derinliklerindeki bir sızı.çevremdeki insanların erkek olanlarının tek hayalinin sikişmek olmasından,kız olanlarının zengine sakso çekmek olmasından veya sikko burçlarından,düşüncelerinden ve her şeylerinden nefret ediyorum.insanların kendisinden nefret ediyorum.hayvanlar gibi sadece yemek yemek,sikişmek ve uyumak için yaşıyorlar adeta.eğer elimde imkan olsa seçtiğim 1000 kadar nitelikli insanla beraber ormanlık bir alanda,dünyadan izole ve kendi kendine yetebilen bir kasaba inşa etmek isterdim.işte bu nefretim sebebiyle ve kendi tercihimden ötürü yalnızım.arkadaş sayım 5'i geçmez ki onlarla da sürekli görüşmem.keşke insanlık hayalini kurduğum düzeye ulaşsa.evet.
Asla seçmediğim asla kaçamadığım severek kabullendiğim yolum. bgv
neden sadece hüzünle eşleştiğini anlayamadığım hissiyat. tamam doğamız gereği keyfinden mest olacağımız bir dost sohbeti, başını omzuna koyup kokusunu içimize çekeceğimiz bir sevgili arıyoruz ama kim kimi kendisi kadar mutlu edip, sevebilir ki? kendimizle kalıp, sevmenin hatta iç sesimizle konuşup, üstüne dalga geçip gülmenin tadını çıkarmak yerine neden acısını çekiyoruz? kendini sevmenin kaçıncı seviyesindeyim bilmiyorum ama her sabah canım kendime sevgilerimi sunmam bile zamanımı alıyor bu yoğunlukta nasıl bir başkasına emek vereyim? neyse gideyim de aynada biraz daha kendimi seveyim.
kalabalıklar içinde olanı düşman başına gelesicedir.
İyi insanların ortak özelliği.
Benim için şu aralar yalnız kaldığımın ve kalacağımın tarifi: geceleri kedinize sarılıp uyumak bgv