Gri binaların, samimi olmayan sokakların, buz kütlesine dönüşen zamanın çaresizliğini imgelere, şiirlere, öykülere dönüştürebiliriz.
Oysaki öyle değilim, anlatıldığı gibi değildir, on sekiz yaşında iki kolu kesilmiş derin bir acıdır.
Suya, toprağa dönüşmüyor, acıdır aslında, buz kütlesinin paramparça oluşudur.
Kökleri insandan gelir çaresizliğin, bütün imgeleri çürütür, gri betonların ölülerini taşır, kendi içinde ışığı olmaz.
Kerbelâ’dır çaresizlik, Hüseyin’in bir damla suya haykırışıdır, bu denli acıdır.
Peki kaburgamızın arasındaki bu yetim, çaresizlik nedir?
Ateşin küle dönüşüp kimsesiz kalışı mıdır, yoksa gri cansız betonların içinde cansız ölüleri taşıyan kimsesizlik midir? Yoksa seslere dönüşüp bir buz kütlesinin içinde sızı mıdır kaburgamızın arasındaki, bu ince sızının adı çaresizlik midir?
-M. Düzgüner-