Irkçı Türk saldırısına karşı PKK ulusal gururumuzdur
Baba tarafından Türk, Kürd olan annesini ise tanıma imkanına hiç sahip olmamış sitemizin editörü Hasan Bildirici son paylaşımlarından birinde Türk Devleti’nin Afrin saldırısını yarısıyla mensubu olduğu Türklük adına küçük düşürücü veya utandırıcı bir namertlik olarak tarif etti. Hasan ağabeyden bunları okurken aklım ne olduğunu henüz tam doğru tarif edemediğimiz ırkçılık ve milliyetçilik kelimelerinin farklı anlamlarına, ve itiraf edeyim, Hasip Kaplan’a tereyağından kıl çıkarma kolaylığında “ırkçı” yaftası yapıştıran şüpheli adam Sırrı Süreyya Önder’e gitti. Sırrı’nın MHP’ye, CHP’ye, bilcümle Türk toplumuna ırkçı dediğini, Atatürk’ü ırkçılıkla eleştirdiğine şahit olanınız var mı? Bizim dangalak Hasip mi kaldı ırkçılıkla yaftalayacak 80 milyonun temsilcisi Sırrı’nın önünde? Amed’li Osman kekemiz buna da bir has.tir çekmekte neden o kadar zorlandı dersiniz? Hadi HDP’nin alengirli ve şüpheli içişlerini geçelim.
Kendim kalkıp “ben Türk olsaydım” diye bir yazı yazmazdım. Çok saçma olurdu. Kürd’ün neresine dokunsan derdi varken bir Kürd’ün kalkıp Türk olsaymış da girişli düşünceler üretebilmesi tamamen aşağılık kompleksiyle, Kürdlükten, kendi benliğinden kaçmaya çalışmasıyla açıklanır. Diğer yandan bir iki hıyarımızdan başka kimsenin artık cesaret edemediği Türk yazar, siyasetçi, vs’lerine açık mektuplar bahsi vardı. Öncelerini hatırlıyorum, Kürdlerin neredeyse her üç beş yazısondan biri dünya üzerinde kendilerinin varlığından haberi olmayan Türk kişilerine döşendikleri, buram buram aşağılık kompleksi ve hatta kişiliksizlik kokan saçma sapan yazılardı.
Hasan Bildirici andığım tiplerden baba tarafından Türk olmakla ayrıdır. Ayrıdır ama, hem baba hem de ana tarafından Kürdistanlıdır Hasan Bildirici.
Bu girişim neden? Dedim ya, mesele Afrin saldırısı. Çok kahpe bir harekat planına sahip ve PKK’nin iyi hazırlanılmış savunmasıyla bozguna uğratılmış bir saldırı bu. Türk Ordusu’nun başarısızlığının devletince kabullenildiğini cepheye çağrılan bin kişilik polis gücünden anlıyoruz. Cephesine polis almaya mecbur kalmış onursuz bir ordudur artık Türk Ordusu. Yoksa siz savaşına tabur olarak polisini dahil eden ordu duymuş muydunuz? Öyle bir onursuzluk ki bu polislerin cepheye çağrılması meselesi. Güçler dengesizliğini ele alın mesela. Türklerin fazladan milis öne sürebildikleri, yüksek teknolojik donanımlı insansız hava araçları, helikopterler, uçaklar ve her türden yüksek vuruş kabiliyetine sahip top ve roketlerle saldırabildikleri, Kürdlerinse kaçak piyasadan topladıkları birkaç yüksek silah hariç yüreklerinin gücüyle topraklarını savundukları bir savaş. Ve Türk Ordusu sokaklarda sivil Kürdlere terör estirmekten başka mahareti olmayan polisini cepheye yardıma çağıracak kadar tökezlemiş durumda. Üstüne de, Hasan Bildirici’nin değindiği gibi, Kürd güçlerinin taarruza karşılık vermesi ve Türk güçlerine kayıplar yaşatması üzerine viyaklayan bir ordu. Efendim Kürdler Türk askerlerine kayıp verdirtiyormuş ve bu, gelin şamataya, ‘kahpeceymiş’. Aslanda kahpelik arayan çiyana bakın hele. Kürd, Türk’ün vurması için diğer yanağını da çevirmeyip iki yumruk indirince Türk Devlet başkanı viyaklıyor: “bana vurursun ha!”… Tam Kemal Sunal absürd komedisi bir yanıyla ama onurlu bir Türk olunca, insanın yarısından bile olsa bu Türklük, ağır geliyor olmalı. Ringe kavga etmeye çıkıp da rakibinden yumruk yiyor diye dönüp tribünlere şikayet eden boksör olabilir mi? Oysa mevcut Türk Devleti’nin Kürd düşmanlığıyla geldiği nokta bu. “Dövmek istediğim sessiz sessiz dayak yiyeceğine kalkıp bana vuruyor. Kahpelik bu!” diyor Tayyip. Bunun intikamını alacaklarmış. Neresinden nasıl yorumlayacaksınız bu sözü. “E çıkmasaydın ringe!”.
Buradan milliyetçilik bahsine geliyorum. Milli politika veya ulusal politika ile ırkçılık arasındaki farklar nelerdir?
Türkiye’den ilk çıkmam üniversite okurken uluslararası bir şirketin beni Amerika’daki bir şubelerinde eğitime göndermesi üzerineydi. Her tarafta gördüğüm Amerikan bayrakları bana Türklerin dört bir yana Kürdleri korkutmak, sindirmek ve bastırmak için astıkları Türk bayrağını hatırlattığından tüylerim diken diken olmuştu. Her tarafta dalgalanan Amerikan bayraklarını Türkiye’nin her tarafında dalgalandırılan Türk bayraklarıyla aynı görüp dünyanın çivisinin çıktığını düşünmüştüm. Sonraları Avrupa’da ve derken işim gereği dört bir yanda çalışma, buraların insanlarıyla beraber yaşama imkanı buldum. Ve milliyetçilikle ırkçılığın Türk solunun ve devletinin bize anlattıklarından farklı şeyler olduklarını yaşayarak gözleme ve öğrenme imkanım oldu. Amerika bayrağı ve Türk bayrağı apayrı şeyler ifade eden iki bayraktı mesela. Biri özgürlükleri tanımlayan anayasası için dalgalanır, diğeri Kürdlere korku ve gözdağı vermek için.
Milliyetçilik – ırkçılık bahsinden devam edelim.
Hasan Bildirici’nin mesela Afrin’e Türk saldırısını tamamen haksız bulduğunu söylemeye lüzum yok. Ama haksız da olsa saldırı, mertçe yürütebilmenin bir raconu olabilmeli, değil mi? Yukarıda tarif etmeye çalıştığım üzeri rakibinden iki yumruk yiyince ringin ortasına oturup ağlamamalı dövüşçü. Türk Devleti’nin Afrin saldırısından Kürd direnişi karşısından yaptığı bu. Durup dururken saldırdığı Kürd’den iki tokat yemesi zoruna gidiyor. Ve onurlu bir Türk’ün, saldırının mutlak haksız olduğunu bilmesine rağmen, Türk Devleti’nin bu şekilde viyaklayıp şikayet etmesiyle dalga geçmesini de anlamak gerekir. Neticede Hasan Bildirici, kendisi de yazmıştı kendisiyle ilgili olarak, ki benim de ilk gençliğim öyle idi, gençliğinde kavgacı biriymiş. Kendimden örnek verecek olursam, o kadar çok ettiğim kavgalar içerisinde mutlaka yumruk yemişliğim de oldu demem gerekir. Gözüm de morardı mesela ama bir gün de çıkıp neden o kadar yumruk saydırırken bir tane de kendim yedim diye hayıflanmadım, şikayet etmedim mesela. Aklıma bile gelmemiştir. Kavgaya giren dayak yemek için girmez ama işin ucunda dayak yemek olduğunu da bilir. Bir de işin mertlik yönü var ama. Hem Batı hem Doğu kültürlerinde vardır bu mettlik. Kişi kendisiyle dövüşemeyecek kadar zayıf biriyle kavgaya girişmez. Utanılacak bir durum sayılır bu. Kendim mesela kavga edeceksem illa ki bana karşılık vereceğini bildiğim, galip gelmekten kıvanç duyacağım biriyle kavgaya girerdim. İşte Türk saldırısının kahpeliği tam da burada. Kürd’ün, karşısında ezilip geçileceği, kayıp verilecekse de bunların ÖSO’dan verileceği bir ‘güya savaş’ düşlüyorlarmış. Öyle olmadı ama. Kürd dişli çıktı ve Tayyip efendi bu durumu kabul edemiyor. Mert bir savaş değil namert bir zafer istiyormuş. “Eh, 300 yıldır tek zaferi olmayan ordunun başkomutanının başka ne beklemesini umuyordun?” diyebilirsiniz…
Peki milliyetçilik nerede başlar, nasıl biter? Irkçılık hangi tabiatıyla milliyetçilikten ayrıdır.
Benim anladığım, kişinin Almansa Alman milli takımı İngiliz milli takımıyla oynarken Alman takımının galibiyetine sevinip mağlubiyetine üzülmesi en kaba şekliyle milliyetçiliğin sınırlarına dair tariftir. Milano ile Roma arasında kendi şehrimin takımını tutarım, İtalya ile Almanya arasında İtalyamın tarafını tutarım. Bu kadar. Bu milliyetçilik. Ama işimi gücümü bıraksam ve her kim Alman milli takımına karşı oynasa Alman nefretimden o diğer takımı tutsam orada ırkçı bir meyil görürüz. Bu adamın Almanlarla derdi var deriz. Takım tutmuyor, Alman karşıtlığı yapıyor. Veya bir maç sonucunda sevinç veya üzüntü olayın bir futbol maçı olmasının dışına çıkıyor, bunun ötesinde duygu devinimleri gerçekleşiyorsa orada artık milliyetçilikten öte ırkçılık ararız mesela. Zafer veya yenilgi sonrası karşı takımın ülkesinden insanlarla güle oynaya biten maçı konuşamayan kişi ırkçılıkla ilgili kendisini sorgulamalıdır. Maç sonucunda millet yükselmez veya alçalmaz ama ırkçı maçla bu ikisi arasında alaka kurar.
Futbol örneğinden devam edelim. Bir Alman’a İngilizlerin bir takımının olması, bir İngiliz’e Alman veya İtalyanların kendi milli takımlarının olması garip gelmez. Kendisine millet olarak hak gördüğünü diğer milletlere de hak görür. Bu ona normal gelir. Oysa gelin şu Amedspor meselesine bakalım. Türk liginde bu Kürd takımına varlık hakkı tanındı mı? Tanınmadı ve ırkçı Türk toplumu Kürdlere futbol takımına sahip olma hakkı tanımadı.
Başka nedir ırkçılık? Kürd’e kendine ait siyasal partiye sahip olma hakkı tanımamadır örneğin. Sırrı Süreyya olmaktır. Ertuğrul Kürkçü olmaktır. Bunların adı güya solcu. Solculuklarına tükürdüğüm…
Afrin saldırısı bu minval üzeri ırkçı bir saldırıdır. Türk’ün Kürd’ün kendine ait yönetime sahip olması hakkını tanımaması, bunu engellemek için harekete geçmesidir. Türk ırkçılığının, Türklerin Kürdlere yönelik bu tahammülsüz nefretinin sebebini bilmiyorum ve ne üzerinde ne kadar düşünsem sebebini anlayamıyorum. Tarih Kürdlerin Türklere kötü muamelelerinden bahsetmiyor mesela. Türk’ün Kürd’e yaptığı var ama Kürd’ün Türk’e yaptığı, Türkleri bize karşı azgınlaştıracak bir geçmiş sözkonusu değil. Neden öyleyse? Bilmiyorum. Bilmiyorum ama tüm dünyaya sebepsiz bu Türk ırkçı saldırganlığını durdurma çağrısı yapabiliriz. Dahası, Cenevre Konvansiyonu kurallarına uyduğumuz ve uyduğumuzu Uluslararası Kızıl Haç Komitesi’ne, delegelerini savaş alanlarına çağırarak ispat ettiğimiz sürece Türk Ordusu’yla aslanlar gibi savaşabiliriz de. Olmayacak şey susmak veya Türk Devleti’nin ırkçı saldırısını sineye çekmektir. PKK sayesinde PDK ve YNK’nin bize yaşattığı Kerkük utancından sonra başımız dikildi. Bu ruhu Güney de dahil tüm Kürdistan’a yaymamız gerekir. Hele ki Türk Devleti’nin gemi azıya aldığı ve Amerika’nın müdahele etmeyeceği savıyla Qamişlo’ya saldırıya hazırlandığı şu günlerde. Ben Amerika’nın Türklere ummadıkları ve umamayacakları derecede sert karşılık vereceklerini, hazırlandıkları Qamişlo saldırısının Türklerin NATO’yla kağıt üzerine kalmış bağını bitireceğini, NATO bitince Ruslar karşısında sokak köpeğinden öte değeri olmadıklarını gördüklerinde PKK’ye mecbur diz çökeceklerini bir süreci başlatacaklarını tahmin ediyorum.
Ama şu anda önümüzde Afrin var ve herkes kalben savaşan Rojava güçlerinin yanında olmalı.
Afrin, vatan, Kürdistan!
Türk ırkçılığına son!
Türk ırkçılığına, Türk tipi Nazizme dur diyemeyen dünya, utan!
M. Husedin