Bazen bunu erteleme hastalığı olarak da görürsünüz ama ben hastalık kelimesinin negatif, itici yanını düşünerek buna alışkanlık demeyi tercih ediyorum. İngilizcesi “procrastination”, bir şeyi erteleme veya geciktirme olarak tanımlanıyor.
Siz bu gruba giren bir kişi misiniz? Bunu test etmek çok kolay: Bitirilmesi gereken “terminli” bir iş var, 2 gün 1 hafta ya da 1 ay sonra, bundan kaçış yok, bu bir toplantı olabilir, bir sunum olabilir, bir sınav olabilir. Ama o işle ilgilenmek yerine sürekli erteliyor, son ana kadar kaçıyor ve artık “yumurta kapıya gelince” can hıraş işe koyuluyorsanız sizde erteleme alışkanlığı var!
Bu alışkanlıktan kurtulmanın ilk yolu elimize aldığımız işi veya önümüzdeki problemi doğru tanımlamak ve bunu çözmek için zihnimizi net olarak yönlendirmek. O “açlığı” hissetmeniz gerekiyor. Önce bütün iş zihin olarak hazırlanmak, zihninizde sürekli o işle (konuyla) meşgul olmaya başlayınca bu içinizi kemirmeye başlayacak, başarınca elde edeceğiniz hazzı düşünmeye başlayacaksınız ve sonrasında da yapmanız gereken işe koyulmak!
Bu “kötü” alışkanlıktan kurtulmak için günümüzü planlamayı alışkanlık haline getirmeliyiz. Öğrenci, çalışan ya da ev hanımı fark etmez, gece yatmadan önce yarınki yapılacakları şöyle bir kafanızdan geçirin, belki uykunuzda bazı karmaşık işleri birden hallediverirsiniz. Ben bir günümüzü 3’er saatlik çeyrek dilimlere bölmeyi öneriyorum, toplam bir günümüz 8 çeyrek. Uzmanlar yetişkin bir insana (25 yaş üstü) 6 saat uykunun yeterli olduğunu söylüyorlar. Hadi çok zorlandınız öğlen bir saat kadar bir şekerleme yapın. İlk 2 çeyrek 24:00-03:00 ve 03:00-06:00 arası uykuda geçiyor. Daha sonraki üçüncü çeyrek uyanma, kişisel bakımlar, kahvaltı, az bir okuma veya göz gezdirme, sonrasında da okula veya işe gitme gibi kabaca düşünebiliriz. Akşam eve geldiniz, saat 18:00-21:00 arası dinlenme, akşam yemeği ve az da olsa bir okuma koyabilirsiniz. Son çeyrek, 21:00-24:00 arası yine size kalmış, okuma, araştırma hatta gününe göre film veya dizi. Böyle bir programda net başlangıç ve bitiş saatleri yok, bu kişide farklı takıntılara ve gecikme durumunda da suçluluk duygusuna neden oluyor. Yemek bazen yarım saat gecikir, ya da kendinizi aç hissetmezsiniz, 6’da değil de 7:30’da yemeğe oturabilirsiniz, o kadar esneklik olsun artık. Günü bu şekilde böldüğünüzde otomatik olarak elinizdeki işleri de bölmüş, birkaç gün sürecek bir işi parçalara ayırmış olacaksınız. İsterse bir yıl sürsün, siz o gün o işle ancak ya üç saat ya da altı saat ilgilenebileceksiniz, yarını şimdiden düşünüp endişelenmeye gerek yok!
Çevremizde İngilizce öğrenmek isteyip de bir türlü bunu çözemeyen çok insan var. Ya bir iki kur gidip kursu bırakıyor, ya da birkaç kitap alıp üç beş sayfa okuyup, sıkılıp bırakıyor. Bu örnekleri çoğaltmak mümkün, peki çözüm ne? İlk önce İngilizce öğrenmenin sizin yaşamınızdaki önemini anlamanız lazım. İngilizce bilmek size ne katacak? Yaşamınızı nasıl değiştirecek? Burada dürüst olmak gerekiyor. “evet, kararımı verdim, öğreneceğim” dedikten sonrası çok kolay. İster kendi kendinize, ister özel ders alarak veya isterse bir kursa giderek fark etmez, yapacağınız şey sadece hedeflediğiniz seviyeye çıkana kadar bunu hayatınızın bir parçası yapmak. Şarkı mırıldanırken bile ağzınızda İngilizce bir şarkı olmalı, rüyalarınızı İngilizce görmelisiniz!
Özellikle İngilizce örneğinden gidiyorum, çünkü bu konuda maalesef ülke olarak halâ ciddi sıkıntılarımız var. Daha önce yazdık. Artık çözüm kişilerde, okullardan fazla bir beklenti içinde olmayın. İnternette yüzlerce ücretsiz site, telefonlarda yüzlerce ücretsiz uygulama var, sizi çalışmaktan alıkoyan ne? Bunun için de gidip gramer kitaplarından başlamayın, kelime öğrenin. Çocuklar dil öğrenirken önce kelimeleri söylerler, cümle daha sonra kurulur.
İşin özü aslında şu: Ayağa kalkıp yola koyulmazsanız hiçbir yere varamazsınız!