“Ben çocuklarıma hiç acımadım.”
Eskilerin yaygın inancı buydu.
Acımanın güçsüz karakterli çocuklar yetiştirmeye neden olacağı düşünülürdü. Oysa başardıkları “acımasız” nesiller yetiştirmek oldu.
”Acıma, acınıcak duruma düşersin.”
Bu cümleyle de sıkça karşılaşmışsınızdır.
Duyduğum her sefer beni rahatsız eden bu sözler, resmen empati yoksunu insanlarla çevrelenmemize neden oldu.
Empat Didem
Empati demişken, fazla empati kurmakla bile suçlandım. Empatinin fazlası nasıl mı oluyor? Zor durumda olan bir dostun acısını iliklerine kadar hissetmekle oluyor ve karşındaki çok bilmiş hadsizlerden biri, çat diye yapıştırı veriyor diğer bir öcü cümle “Acıma, Allah başına verir”i.
Ne korkunç öyle değil mi? Fazla üzülürsen aynı acı ile terbiye edileceğini düşündürüyorlar. Acı çekmekten korktuğumuz için karşımızdakinin kederine başımızı çevirdiğimiz anda da bencillik bizi içten içe çürütmeye başlıyor.
İnsanların ızdırabına karşı yüreğimizi sertleştirmemiz gerektiğine dair eğitiliyoruz.
Sertleştiğinde de, kendinden başkasını -buna doğa ve diğer canlılar da dahil- düşünmeyen egoist insanlarla doluyor toplum.
❗️Ben çocuklarıma da acıyorum, onlara başka insanlara acımayı da öğretiyorum. Çünkü;
Karşısındakini gerçekten hissedebilenler, ötekileştirerek oluşturulan nefret zincirlerinden kurtulabilir sadece. Karşımızdakini hissettiğimizde Türk-Kürt, kadın-erkek, gay-hetero, zenci-beyaz, dinci-dinsiz gibi sıfatların sınır duvarları yok olur.
Bana söyler misiniz şu “insan” diye adlandırarak devamlı yücelttiğimiz canlı, bu böbürlenmeyi hak ediyor mu? Dünyaya baktığımızda doğal yaşam döngüsünün canına okuyan tek canlılar biziz. Dünyanın sonunu getirmek üzere olduğumuzu gayet iyi bildiğimizden Mars’ta yeni bir yaşam kurmaya çalışıyoruz. Gezegenin fişini çektiğimizde gidip oraya yerleşeceğiz çünkü…
Selfie Çağı
İlk Çağ, Orta Çağ, Yeni Çağ ve günümüze kadar gelen Yakın Çağ’dan sonra gelecek olan için isim buldum ben. Kendimizden başkasını gözümüzün görmediği “Selfie Çağı” son derece uygun bir ad bence. Kameranın objektifinin en çok kendimize dönük olduğu, narsist ve egoist selfie insanlarının çağı…
Narcissus bile kendine bizim kadar aşık değildi…
Bu insanlar, kendi arzu ve çıkarları herkesten önce geldiğinden toplumla birlikte hareket edemezler, empati kuramadıkları için dünyada tek anladıkları ve hak verdikleri insan da sadece kendileridir.
“Acıma, acıma”ların sonucunda toplumun çoğunluğunu resmen sosyopatlar ele geçirdi.
Acımamak gerektiğine dair ne çok deyişimiz varmış, siz de fark ettiniz mi?
Saçmalık…
Acıyın
ve bu kusurlu düzen değişmeye başlasın…
Didem Çelebi Özkan