Bugün “takva” kavramıyla anlatılmaya çalışılan hiçbir ameli olmayan Sümeyye, imanındaki samimiyet ve gösterdiği sabırla cennet hanımefendisi oluyordu. Sabır direnmek demekti Efendimiz ve onun yol arkadaşlarının lügatında.
Mekke’nin bağrını delen mazlum iniltileri arşıâlâyı titretmiş, insan(lığ)a Allah’ın kadir ü kıymetini hatırlatan o mübarek sure nazil olmuştu. Bir şeye kıymet biçmek, onu değerli kılmak sadece, tek ve gerçek büyük olan, bütün şerefin sahibi, dilediğini ve dileyeni şerefli kılan Allah’a aittir.
Hz. İbrahim oradan geçti, tevhidin izini bıraktı. Hz. Yakup gözyaşlarıyla suladı topraklarını, âhını ve masumiyetini bıraktı Hz. İsa. Kudüs her şeyden daha çok Meryem demek belki de. Masumiyet, mahrumiyet, yalnızlık, acı ve gözyaşı; iffet, suskunluk ve nimet…
Asr ümmetinin de yiğitleri vardır elbette.
Ezelden ebede doğru akarken zaman, adına cesaret denilen vadide duranlar bir de o vadide taht kuranlar vardır.
Gece ve gündüz büyüttükçe hayatı, asabiyetle bilenmiş öfke, haydut olur keser yolları.
Neyi terk ederiz? Giderken ne kalır geride? Neleri götürürüz beraberimizde? Yüreğimizi çatlatan hicranlı duygularla sarmalayarak düşlerimizi, hayatı yaşanabilir kılmanın mücadelesini mi veririz? Arkamızda bıraktıklarımız, mazimizin kanayan tarafı olarak kalırken...
Sevmek var olmaktır aslında. Varlığı bilmek ve birlemek tanımayı istemekle olur. Tanımak ise bilgiyi gerektirir. Bütün bunların üzerine bir şey daha eklemek lazım gelir; kendini ve dolayısıyla da haddini bilmek, yaratılış hikmetine uygun davranmak.
Hira’da çatlayan tohum, Hz. Hatice’nin bahçesinde neşvünema bulmuş ve artık dallarını uzatacağı, meyvelerini vereceği komşu bahçeler aramaktaydı. Efendimiz, hakikate susamış gönülleri bulmak ve çoğaltmak için uygun bir mekân arıyordu.