KOLTUK KALICI DEĞİL
Yazımın başlığına birde “ Mal sahibi, mülk sahibi, nerde bunun ilk sahibi” atasözümüzü de eklersem ana tema ortaya çıkacaktır.
Söylemim herhangi bir kurumda ya da özel bir kuruluşta normal bir personelken şef, şef iken müdür yardımcısı, müdür yardımcısı iken müdür, müdür iken genel müdür, Başkan, Milletvekili, Bakan vs. olanlara. Velhasıl kademe, terfi atlayanlara.
İlk düşünmemiz gereken acaba oturduğumuz koltukta daha önce kim vardı ve bu adam şimdi nerelerde.
Giderken koltuğunu ya da makamını götürebilmiş mi?
Koskoca bir hayır.
Bulunduğumuz makam, yaptığımız iş ne olursa olsun hakkını vermeliyiz değil mi?
Ne yaptığımızla övünmeliyiz, ne de işini yapmaya çalışanları baskılamalıyız. Eğer bu koltuğu işgal ettiysek koltuğun hakkını vermeliyiz, hakkını veremediğimiz koltuğu işgal etmemeli iş yapacak adamların önünü açıp onlara koltuk bırakmalıyız.
Baskıcı hareketler, kendimizi germekten başka bir işe yaramayacaktır. Yan etkisi olarak ta astlarımızla iletişimimizi kapatacaktır, işyeri olarak performansımız düşecektir. Günümüzde makam ulaşılmaz bir mertebe gibi görülmekte, astlara tavır ve davranışlar insan ayrımcılığına gitmekte. Bunun yansıması da verimsiz iş potansiyeli, isteksiz çalışma ortamları olarak karşımıza çıkmakta.
O koltuk kalıcı değil, isterseniz bir bakın sizden önce oturanlara. Bir gün inip geleceksiniz diğerlerinin yanına. Emekli olduğunuzda geleceksiniz astların çay ocağına. O koltuktan indiğinizde saygıdeğer bir idare amiri olarak gelin çalışanlarınızın yanına.
Kurum ya da sektörde işleyişi idare eden adam kişiliği, çalışması, özverisi ve dürüstlüğü ile göz doldurmalı, asık suratı, selamsızlığı ile değil.
O koltuk kalıcı değil.