Mutfağımızın hemen yan tarafı oldukça geniş terastı. Büyükbabam iki senede bir alt kata damlamalara karşı o terası ziftlerdi. Bu teras çamaşırları asmak, çiçek yetiştirmek ve Kurban Bayramlarında kurban kestiğimiz uygun bir açık alandı.
İşte o terasta sıcağın altında bütün bir gün oyuncak bir kara trenin peşinde koşturduğumu hatırlıyorum. Hiç vakit kaybetmek istemiyordum. Hatta annemin elinde tabakla peşimden koşturup yemeğimi yedirdiğini dahi hatırlıyorum. Kurmalı kara tren durunca tekrar kurup tekrar koşturuyordum.
Nihayet akşam oldu yatma vakti geldi. Ağlamaklı ağlamaklı yatağıma gittim. Bir gün daha o oyuncakla oynama talebim babaannem tarafından geri çevrilmişti. Çünkü o oyuncak kara treni babaannem bir tanıdıklarından bir gün oynamam için ödünç almıştı. Ertesi gün sahibine teslim edecekti.
Bir kara tren geçmişti çocukluğumdan. Nereden geldiğini ve nereye gittiğini bilmediğim ama arkasından gözyaşı döktüğüm.