Arda Simge Turgay, senin için ilham dolu "Paramı Yönetebiliyorum" serüvenini anlattı. Bu serüvene ortak olup ilham almak istiyorsan yazıyı okumaya devam et!
Merhabalar, ben Arda Simge Turgay. Gümüşhane Üniversitesi Genetik ve Biyo-mühendislik bölümü öğrencisiyim. Kasım 2017'de Paramı Yönetebiliyorum Karadeniz Bölgesi Bireyler için Finansal Okuryazarlık eğitmen eğitimi ile Habitat ailesine katıldım.
Eğitmen eğitimi sırasında iyi bir eğitmen olamayacağımı düşünüyordum. Çünkü katılan diğer kişilerin bölümleri finans ile ilgiliydi ve benim yeni öğrendiğim terimleri onlar zaten biliyorlardı. Ama korkularım yersiz çıktı ve aldığım eğitim beni hem eğitmen yaptı hem de bana pek çok şey öğretti. Mesela artık yapacağım bütün hamlelerin on adım ilerisini düşünerek hareket ediyordum. Bir süre sonra para biriktirmeye ve biriktirdiklerimi Euro'ya çevirmeye başladım. Çünkü yurtdışına gitmek istiyordum ve bunun için birikime ihtiyacım vardı. Paramı Yönetebiliyorum projesinde öğrendiklerim para biriktirmeme yardım etti. Almayı istediğim her şeyde önce "istek mi, ihtiyaç mı?" kuralını gözeterek 300 Euro biriktirdim. Şu an Polonya'da Erasmus öğrencisiyim ve o birikimim olmasa belki gelemeyecektim çünkü bana verilen hibe, ben Polonya'ya geldikten iki hafta sonra yatmıştı.
Edindiğim para biriktirme alışkanlığı sonrasında artık başkalarına da dokunmak istemiştim, bu amaçla İlk eğitimimi kendi sınıfımda 8 kişilik bir gruba verdim. Yakın arkadaşlarımdan oluşan bu grup beni hiç zorlamadı. İlk eğitimimi verdikten sonra kendimi Paramı Yönetebiliyorum ailesinin parçası hissediyordum. Sonraki eğitimimi, Diyarbakır'da "Çok Amaçlı Toplum Merkezi"nde (ÇATOM) verdim. Kırk kişilik bir kadın grubuna eğitim vermek için tüm eğitim malzemelerini alıp gitmiştim. Önceki grubumdan çok farklı olmayacağını umuyordum ama beklediğimden çok daha fazlası ile karşılaştım. Grup çok ilgiliydi. Sunuma başlamadan "Sunum sonunda sorularınızı alacağım." dediğim halde her slayt geçişinde üst üste sorular ve katılımcıların bireysel hikayelerini paylaşımlarıyla karşı karşıya kaldım.
Gruptaki katılımcıların iki gruptan oluştuğunu, bir grubun dikiş nakış, bir grubun el sanatları eğitimi aldığını ve hepsinin ortak hayalinin bir gün emeklerini sergileyip satabilecekleri bir iş yeri açmak olduğunu öğrendim. Grubun bir kısmı ise ev yemekleri ile ilgili restoran hayali olduğunu bana anlatmıştı. Sordukları sorulara kesin cevaplar verebilecek bilgim yoktu. Onlardan bir gün rica edip ertesi gün aynı saatte gelip sorularını cevaplayacağımı söyledim. Sorulan tüm soruları not ettim. Bütün gece soruların cevaplarını arayıp sonraki gün kendimden emin olarak ÇATOM'a gittim. Bütün sorularını yanıtladım. Hepsi benimle hayallerini paylaştı. Aralarından biri ev yemekleri restoranı hayalini tekrar tekrar anlattı. Ona teşviklerden nasıl yararlanabileceğini ve hedefi için nasıl para biriktirmesi gerektiğini söylemiştim. Aylar sonra beni arayıp ev yemekleri restoranını açtığını söyledi. Ne kadar mutlu olduğumu tarif edemem!
Daha sonrasında üniversitemde 160 kişilik bir gruba eğitim verdim. Önceki eğitimlerimde edindiğim bilgi birikimi, tecrübe ve özgüven ile gittim. Daha önce bu denli büyük bir topluluk önünde konuşmamış ve bütün hayatımı çok heyecanlı biri olarak geçiren ben, kendimden hiç beklemediğim bir özgüven ile sunumumu yaptım.
Bu eğitimlerin sonunda fark ettim ki biz eğitim verirken sadece çıkıp bir şeyler anlatmıyoruz o insanların hayatlarına da dokunuyoruz. Bunun verdiği hissin kesinlikle değeri anlatılamaz.