Vergilemede ayırma ilkesi, “ayırma prensibi” veya “ayırma kuramı” şeklinde de adlandırılmaktadır.
Ayırma ilkesi, kişilerin elde ettiği gelir unsurlarına göre farklı vergilendirmeyi öngörür. Emekten kaynaklanan ücret gelirlerinin sermaye gelirine kıyasla korunmaya ihtiyaç gösterdiği varsayımından hareketle ücretten, servet ve sermaye gelirlerine göre daha düşük oranda vergi alınması esasına dayanır.
En az geçim indirimi, kişilerin geçinmeleri için gerekli olan asgari gelir miktarının vergiye tabi tutulmaması şeklinde tanımlanır. En az geçim indirimi, vergide adalet ve mali güce göre vergilendirme ilkesine uygun vergileme açısından benimsenen ve savunulan bir araç veya tekniktir.
En az geçim indirimi uygulaması, bir kimsenin vergi ödeme gücünün, ancak o kimsenin fizyolojik varlığını sürdürebilecek gerekli imkan ve vasıtalar sağladıktan sonra söz konusu olabileceği kabulüne dayanır.
Anayasanın 73 üncü maddesinin birinci fıkrasında yer alan mali güce göre vergilendirme sosyal devletin vergi adaleti ile ilgili bir ilkedir.
Mali güce göre vergilendirme kişilerin ekonomik ve kişisel durumlarının göz önüne alınarak vergilendirilmeleri şeklinde tanımlanabilir. Bu ilke ile vergi yükünün adil ve dengeli dağılımının sağlanması amacına da ulaşılmaya çalışılır.