Geçtiğimiz Cuma günü, güzel bir tekne turuyla Urla adalarındaydık. Urla Eğitim Vakfı’nda üye olan arkadaşlarla birlikte gezdik. Yüzdük. Tanıştık. UREV, bu yıl, Urla’da, çağdaş, cumhuriyet ilkeleriyle özdeşleşmiş gençlere yardım için kuruldu. Bir çok gönüllü arkadaş, gürül gürül gelen gençlere aydınlık yollar hazırlamak için çalışıyor. Onlar icin eğitimler, seminerler, burslar düzenliyor. Bu gün düzenlenen gezi de bu etkinliklerin bir parçası.
Sabahleyin sakin olan deniz, öğleden sonra Poseodion’un öfkesiyle kabardı coştu. Ilk önce Pınarlı Adanın kuytusunda denize girdik. Poyraza kapalı olan koy, adeta turkuaz rengindeydi. Oradan, yalısı, sırf kum olan Yassıca Ada’da demir attık. Her yıl adaya vapur seferleri düzenleyen İBŞB ‘ si bu sene,orada yoktu. Tesisler bomboştu. Sadece bir bekçi vardı: “ Orman Müdürlüğü’nce henüz ihale açmadığı için. Belki daha sonra.” Dedi. Tesisler hazır halde Izmirlileri bekliyordu.
Öğle yemeği enfesti. Tavuk veya balık ızgara, yanında salata ve iki çeşit meze. Gonca 35 Gezi Teknesi harika. Sonraki durağımız, Çiçek ada’sıydı. Bütün adalarda aynı flora. Menengic çalıları, deniz borulceleri, deniz fasulyeleri, ladenler, delice zeytinler, hindibalar, deve dikenleri, körmenler, arap saçları, ada çayı, kekikler ve bu zenginlik arasında bir sürü tür hayvan. Karıncalardan, kara sineklere kadar börtü böcek, farelerden, yılanlardan martılara kadar kopmayan bir besin zinciri ve denizdeki her türden yosun ve de balık. Muhteşem bir ekosistem ve biyolojik çeşitlilik.
Arap adalarının yanından geçerken, Hekim Adası bütün heybetiyle bize bakıyordu. Uzun Ada’ya uzaktan el salladık.
Son plaj durağımız Eşek Ada’sıydı. İnsan olmadan doğanın ne kadar mutlu olduğunu gördük. Tekneden atlayıp da sahile doğru yüzdüğümüzde, martılar hareketlenip, sesler çıkarmaya başladılar. Belli ki insanların, yumurtalarını çalmalarından bıkmışlar. Hep harekete hazır bekliyor, birbirlerine seslenerek tehlikeyi haber veriyorlardı. Onları huzursuz etmemek için karaya çıkmadık. Gonca 35 dönerken, Karantina adasının önünden geçip, Iskele önünden, Gelinkaya ve Yelkenkaya yalıları, Demiryolları, Polis Kampı ve Saklı Köy yalılarını dolaşarak Çeşmealtı’na bizleri bıraktı.
Ve bu güzel cennette, huzuru ne kadar özlediğimizi anladık. Burada, savaş, ölüm, politika, yalan, dolan hiçbirisi yoktu. Yarınlara uzanan YAŞAM vardı. Çimlenebilmek için bazen uçan, bazen yüzen tohumlar. Üreyebilmek için binlerce yumurta bırakan deniz kestaneleri, balıklar, yumurtalarını koruyan kertenkele, yılan, martılar, paraşütlü tohumlarını rüzgarlara bırakan hindibalar ve daha bir sürü türden canlı huzur içinde yaşamı soluyorlar.