yeni
Yıllar sonra onu karşısında görünce gözyaşlarına hakim olamadı. Barış’ın cevap vermesini beklemedi, Barış’ı unuttu, kaçtığı her şeyi, kaçmak için geldiği şehri, her şeyi ama her şeyi unuttu. Sadece koşarak kardeşine sarıldı. Onun için dünya o an durdu. Tutunabildiği tek dal oydu. Hayatı boyunca ona hiçbir zararı dokunmamış tek kişiydi o, kardeşi. O dala sımsıkı tutunuyordu şimdi.
yeni
+Canım benim, ne çok özlemişim seni. Bir bakayım sana, çok büyümüşsün ablacığım, çok değişmişsin. Bu sırada gözyaşlarını da siliyordu.
-Eh, o kadar da değişmedim aslında, ama araya yıllar girince böyle oluyor sanırım. (Ablasının kısacık saçlarına dokunup) Sen de değişmişsin abla, dedi. yeni
+Biraz tarz değişikliği yapayım dedim, fena mı olmuş?
-Hayır hayır çok yakışmış, çok sevdim. ( kulağına yaklaşıp) Şu arkamızda bizi izleyen adam kim?
+Ah, diye alnını ovuşturdu Tuna, Barış’ı sahiden de unutmuştu. (Ona dönüp) Kusura bakma, kardeşimi görünce her şey aklımdan uçup gitti. yeni
-Önemli değil ne olacak, çok özlemişsiniz birbirinizi belli ki.
+Evet evet nereden baksan 3 senedir görüşmüyoruz. Bu arada ablacığım bu Barış, kendisi bana yol arkadaşlığı etti. Barış, bu sevimli çocuk da kardeşim Utku.
yeni
-Abla çocuk demesene kaç yaşına geldim ayıp ediyorsun. Memnun oldum Barış abi.
+Bebeğim demediğime dua et sen benim gözümde hep miniksin ablacığım kusura bakma şimdi hiç. ( Gülüştüler)
-Ee ne duruyoruz çıksak ya artık buradan, abla sana göstereceğim çok yer var burada. İnanılmaz güzel bir şehir burası, aşık olacaksın.
+Olur ablacığım çıkalım. Gezdir de aşık olayım madem bu şehre. Bu arada Barış ben burayı hiç bilmiyorum ama sen ne tarafa gideceksin?
-Şimdilik şehirdeyim, siz? (Utku’ya baktılar.)
-Buraya yarım saat uzaklıkta olan Leiden şehrinde yaşıyorum yani ablamı da oraya götüreceğim.
-Pekala o zaman, galiba vedalaşma vakti geldi dedi Tuna’ya bakarak.
+Öyle oldu sanırım…
-Umarım görüşürüz Tuna diye fısıldadı kulağına.
yeni
Gülümsemekle yetindi hayatına birkaç saat önce aniden giren adama.
+Hoşçakal Barış..
Yolları birbirinden ayrıldıktan sonra bir süre gözü Barış’a takılı kaldı Tuna’nın.
-Eve mi davet etseydik ki abla?
+Ne gerek var canım..
-Eh adamın gidişine nasıl bakıyorsun!!
+O ne demekmiş ya ne alakası var saçmalama. diyerek önüne döndü Tuna.
-Bilemem ben. Annemler nasıl?
+Utku iyi ki hatırlattın ben annemi aramadım daha. Ama en son görüştüğümde iyiydi annem.
-Babam? yeni
+Bilmem.
-Nasıl bilmiyorsun abla?
+Babanla bir süredir görüşmüyor ve konuşmuyorum demek Utkucuğum ama sen bunu düşünme şimdi. Araban nerede?
-(Anahtarın düğmesine dokunup) Geldik bile.
yeni
Yol boyunca kardeşinin orada son zamanlarda neler yaptığını dinledi, yaşadıklarını anlatırken gözleri parlıyordu. Burayı gerçekten sevdiğini işte o zaman anladı. Kendisi gibi problemli bir hayatı olmamasına sevindi. Gitmekle en iyisini yapmıştı kardeşi. Başlarda yalnız kaldığı için çok üzülmüştü Tuna, hem kendisi hem de kardeşi için ama sonra Utku’nun kendine böyle güzel bir hayat inşa etmesi Tuna’ya dayanma gücü vermişti. Yanında olmasa bile mutlu olduğunu bilmek ayakta tutmuştu onu ve şimdi kendisi de oradaydı. Birkaç saattir kafası bir hayli oyalandığından kaçıp gittiği tüm dertleri unutmuştu. O an aklına Barış geldi. Belli etmese de bu yabancıya bir hayli sempati duymuştu. Sebebini bilmiyordu. Belki de çokça yabancı olduğu bu şehre olan yolculuğunda yalnız bırakmadığı, heyecanını bastırdığı içindi. Başka bir şey düşünmedi, düşünmek de istemedi. Tuna dışarıyı izlerken Utku birkaç dakika sonra sessizliği bozdu:
-Abla sana bir şey soracağım ama tamamen merak ettiğimden dolayı.
+(Ne soracağını biliyordu.) Sor tabii ablacığım.
-Orada kötü bir şey mi oldu?
+Öyle de denebilir.
-Çünkü plansız programsız iş yapmazsın.Dün bir anda ben geliyorum deyince çok şaşırdım. Yanlış anlama, burada olduğun için inanılmaz mutluyum ama hayatına dair hiçbir şey bilmiyorum neredeyse ve bir anda gelişin de ister istemez beni korkuttu.
en
+Damdan düşer gibi geldiğim için ben de çok üzgünüm, ama başka gidebileceğim hiçbir yerim yoktu.
-Durum epey kötü o halde.
+Çok hem de.
-Abla, senden yaşça küçük olabilirim ama anlatırsan dinlerim biliyorsun değil mi?
+Elbette biliyorum anlatacağım da zaten her şeyi. Bir bilinmezin içinde kalamam, seni de bunun içinde bırakamam.
O sırada otoyoldan çıkıp şehre girdiler. Bir süre yaşayacağı şehre yukarıdan göz gezdirdi Tuna. Sonra kardeşinden telefonunu isteyip annesini aradı, sesini duymak onu çok rahatlatmıştı. Annesine iş için gittiğini söylemişti. Telefonu kapatır kapatmaz Utku ona dönüp:
-Anneme yalan mı söyledin? yeni
+Anlatacaklarımı duyduğunda bana hak vereceğini düşünüyorum ablacığım, bu yüzden lütfen beni şimdi yargılama.
-Öyle diyorsan… İşte geldik, evim evim güzel evim.
yeni
Arabadan inip çevresine bakındı. Oldukça sakin bir mahalleydi. Alışık olduğu yerlere benzemiyordu. Çevresindeki evler en fazla üç katlıydı. Daha önce yaşadığı yerlerde apartmanlar buradakinin üç dört katı fazla büyüklükteydi ve neredeyse hiç ağaç yoktu. Burada her evin kendi bahçesi vardı ve her yer ağaçlarla kaplıydı. Huzurlu bir tatil olacak gibiydi, gülümsedi. İçeri geçince onları bir salon karşıladı, pek büyük değildi ama Utku da zaten tek başına yaşıyordu. Salonun devamında mutfak vardı, o da çok büyük sayılmazdı. Sonra merdivenlerden üst kata çıktılar. Burada da iki yatak odası ve bir banyo vardı. yeni
-İşte, bu odayı senin için hazırladım. Arkadaşlarım kalmaya geldiğinde genelde bu odayı kullanıyorlar. Umarım seversin.
İçeri girdiler, bir balkonu vardı. Perdeyi aralayıp baktı, mahalleyi şimdi daha iyi görüyordu.
+Çok güzelmiş. Sakin bir yere benziyor burası.
-Evet evet. Genelde orta yaşlı ve emekli insanlar kalıyor. Ev sahibim de hemen karşı evde oturuyor dedi parmağıyla karşıdaki mavi boyalı binayı göstererek.
+Anladım… Okula yakın mı burası? yeni
-Yakın, bisikletle gidiyorum havalar iyi olunca. Gayet keyifli oluyor. Bizim oralar gibi değil burası, her yer düpedüz. Neredeyse hiç yokuş yok.
+Sevindim. Arada ben de çalarım bisikletini ona göre deyince gülüştüler.
-Karnın açsa hemen bir şeyler hazırlayayım.
+Çok açım Utku. Bir de beni internete bağlayabilir misin? Ayrıca kendime hat da almam gerekiyor, onları da bir an önce halledelim.
-Tamam tamam hepsini hallederiz yemekten sonra.
yeni
Aşağı indiler. Utku mutfak tarafına geçti. Tuna da Utku’nun salonu boydan boya saran kitaplığına göz gezdirdi. Önce kendisinin ona aldıklarını gördü.
+Bunların hepsini okudun mu ablacığım?
-Senin yolladıklarını okudum, ama tüm kitaplığı bitirebilmek çok zor. yeni
+Senin de derslerin başından aşkın tabii haklısın. Ben birkaç kitap daha getirdim sana. Vaktin olunca göz atarsın.
-Olur olur. İstersen valizini boşalt da çünkü benim işim biraz uzun sürer burada. Ablam gelmiş güzel bir şeyler hazırlayayım.
Valizi arabada unutmuşlardı, anahtarı alıp dışarı çıktı. Çantaları alıp kapının önüne geldiğinde telefonu çaldı. Bilmediği bir numaraydı. Açtı.
yeni
+Efendim. yeni
-Tuna?
+(Tanıdık gelen sese gülümsedikten sonra) Barış?
-Benim… Eve varıp varmadığınızı merak etmiştim bir de numaramı sana vermeyi unutmuşum. yeni
+Ah, vardık. Tam da şu an valizlerimi eve taşıyordum. yeni
-Sevindim. İlk izlenimlerin neler, sevdin mi orayı?
+Galiba çok seveceğim. Oldukça sakin bir mahalledeyiz. Tam da ihtiyacım olan şey. Sen daha önce Leiden’e gelmiş miydin? yeni
-Hayır aslında ama Hollanda’da çoğu yer birbirine benzer. Bunu diyeceğini tahmin etmiştim, bu yüzden sordum. Ama orayı da merak etmiyor değilim.
+Vaktin olduğunda uğra istersen. (Bu sırada içeri girmişti, Utku ona garip garip bakıyordu. “Kimle konuşuyorsun, Barış’la mı yoksa?? diye seslendi. Tuna da “sus!” işareti yaptı kardeşine.)
-Olabilir. Ben de otelime yerleştim. Amsterdam manzarasını seyrediyorum balkonumdan. yeni
+Benim odamda da balkonum var. Eminim senin manzaran daha güzeldir ama benimki de idare eder.
-Güzel olduğuna eminim. yeni
+Kapatsak olur mu? Eşyalarımı yerleştirmem gerekiyor da.
-Olur olur. Dediğim gibi merak ettiğim için aramak istedim bir de numara için tabii.
+Aradığına sevindim, görüşürüz.
Telefonu kapatıp ekrana gülümseyerek baktı bir süre. Utku’nun bu sessizliği bozması uzun sürmedi.
-Barış’tı değil mi?
+Evet ablacığım oydu. yeni
Sinsi sinsi güldü ablasına.
yeni
+Gülme şöyle. Ben yukarı çıkıyorum. Eşyaları yerleştireceğim.
-Senin de burnuna değişik bir koku geliyor mu abla? Baksana buram buram kokuyor.
+Hayır ne kokusu?
-Aşk kokusu ablacığım.
+Utku çok kötüsün, bak işine yakma yemeği. Sonra göreceğim ben alacağın kokuları.
Sırıtarak yukarı çıktı. yeni
Eşyalarını yerleştirirken telefonundan gelen mesaj sesiyle irkildi. Barış otel manzarasını yollamıştı. Ardından bir fotoğraf daha geldi. Bu sefer de kendisini çekmişti. Fotoğrafı görünce istemsizce gülümsedi. Hemen balkona çıkıp kendi manzarasını yolladı. Sonra da kendisini çekti valizleriyle birlikte. “Çok güzel bir manzara.” yazdı Barış. Sonra da “Yorgun görünüyorsun.” diye ekledi. “Biraz yoruldum ama daha çok açım hala hiçbir şey yemedim, ayrıca senin manzaran çok daha güzel.” yazdı Tuna. Telefonu bırakıp dolabı açtı ve eşyalarını yerleştirdi. Kardeşi için aldığı kitapları da çıkardı valizinden. Telefonu ve kitapları alıp aşağı indi. Mutfak masasına kitapları bıraktı.
+Hazır değil mi hala? Uğraşma bu kadar.
-Hazır hazır.
Yemeği yedikten sonra Tuna kahve yaptı. Hava güzeldi bahçeye çıktılar. Düşünceli düşünceli etrafa bakıyordu Tuna. Utku sessizliği bozdu: yeni
-Abla gördüğüm kadarıyla ne yaşadıysan hala peşini bırakmamış olacak ki yalnız ya da sessiz kaldığın ilk anda yeniden aklına geliyor hepsi. Anlatmaya başlamaya ne dersin?
+Haklısın Utku. Doğru zamanı bekliyordum. Bu anlattıklarımdan sonra yakın çevreme olan tutumun bir hayli değişebilir, hazırsan başlıyorum: yeni