Hemen belirteyim ki, kitabın sonu hakkında bir şey söyleyecek değilim. Hatta yol boyunca meydana gelen gelişmelere de değinmeyeceğim. Yerlisiyle-yabancısıyla yazan yazdı zaten. Ben bunu Harry Potter hayranlarının hakkını gasp etmek olarak görüyorum. On yıl önce Bloomsbury 'Harry Potter and the Philosopher's Stone'u yayımladığından beri onun maceralarını izliyorlar. Onunla birlikte büyüdüler. Evet, yetişkinlerin de Potter okurlarının neredeyse üçte birini oluşturduğunu biliyorum, ancak esas okurları çocuklardır. O ilk çocuklar büyüdü, yerlerine yeni çocuklar geldi. Hepsinin, bütün Potter hayranlarının, okurlarının, son kitapta onun başına neler geldiğini bizzat kendileri okuyarak öğrenme hakları var. Buna rağmen, ABD'de daha kitap basılmadan eleştirileri yayımlandı: New Yok Times'da, Baltimore Sun'da ve Salon.com'da. İlkinin yazarı, saygın bir NY Times edebiyat eleştirmeni olmanın meyvelerini dererek, bir kitapçıya gitmiş ve ambargolu kitabı almış. Salon'un yazarı Laura Miller ise, 'spoiler' uyarısında da bulunarak ("Kitabı okumadınızsa, bundan sonrasını da okumayın!") hemen hemen her şeyi anlatmış. Bizde işler bu şekilde gelişmedi, tabii. Çünkü bunu yapmak için yüzlerce sayfa okumak gerekir ki, her yiğidin harcı değil, anlaşılan. İnternetten sonunu öğrenip ilan etmek daha kolay. Gerçi Pottercılar kendileri kitabı bitirmeden internetten uzak duruyorlar ama, gazetelerin cepheden saldırısına hazır olmayabilirler. Bir de Türkçesini bekleyenler var: onların işi daha zor. Kutlukhan'la birlikte elimizden geldiğince çabuk çevirmeye çalışıyoruz ki, onları fazla bekletmeyelim.Yıllar önce hayatımıza girmiş olan büyücü çocuk, son kitabı 'Harry Potter and the Deathly Hallows' ile herkese veda ediyor. Bilmiyorum, Harry Potter fenomeninden haberdar olmayan biri var mıdır? Ona bakarsanız, okumamış olan bile zor bulunur herhalde. Privet Drive'da başlayan bu uzun maceranın nerede ve nasıl sona erdiğini, yedinci kitabı okuyup bitirenler öğrendi. Cumayı cumartesiye bağlayan gece kitap, ana dilin İngilizce olduğu ülkelerde çıktı. İlk yirmi dört saatte ABD'de sanırım 8,5 milyon satmış. Yani, kitabın sonunu bildirmeye meraklı şahısların pek etkisi olmamış. Burada da olacağını sanmıyorum. Sonuç olarak biz (okur sıfatıyla), kitapların nasıl biteceğini merak etsek de, manşetten sonuç bildirenlerin asla anlamayacağı bir şekilde, o aradaki gelişmeleri, tek tek karakterlere neler olduğunu, hepsinin nedenlerini merak ediyoruz. J.K. Rowling'in üslubunu da seviyoruz. Bu sayede de, hiçbir sonuç bildirimi, bizi kitabı okumaktan vazgeçirtemiyor.Cumartesi günü, çok önceden ayırttığımız kitaplarımızı Çatalçeşme Remzi'den aldık. Hemen oracığa çöküp (çok güzel bir kafeleri var) okumaya başladık. 50 küsur sayfa okuduktan sonra evlere dağıldık. Doğrusu, artık başka bir Harry kitabının yayımlanmasını beklemeyecek olmak beni çok üzüyor. Bunca yıldır, Rowling ne zaman bitirecek diye bekledik; kitabın yayım tarihini, adını merak ettik. Sonunu da, tabii. Gene birtakım insanlar çıkıp o sonları önceden açıkladı, ama kimsenin umuru olmadı. Rowling de benzer bir üzüntü içinde. Hem yas tuttuğunu, hem de inanılmaz bir başarma duygusuna kapıldığını söylüyor. "Bunca yıldır planladığım finali sonunda yazdığıma inanmakta zorluk çekiyorum. Hayatımda böylesine aşırı duyguların bir karışımını hissetmemiştim." Dile kolay, 1990'da, Manchester'dan King's Cross'a yapılan bir tren yolculuğunda J.K. Rowling 'in kafasında Harry Potter ve büyücüler dünyasına dair ilk fikirler belirdiğinden bu yana on yedi yıl geçti. Kitaplar on yıldır basılıyor. Çocuğumuz hayatında yedi yılı geride bıraktı. Harry Potter'ın dünyasını yedi kez onunla paylaştık: 'Harry Potter ve Felsefe Taşı', 'Sırlar Odası', 'Azkaban Tutsağı', 'Ateş Kadehi', 'Zümrüdüanka Yoldaşlığı', 'Melez Prens' ve Türkçe adı henüz kesin olmayan son kitap... Başına gelenlerle bu kadar yakından ilgilendiğimiz, hatta bunca süredir birlikte olduğumuz dostların sayısı azdır. Lütfen Harry'yi rahat bırakın! Hayranları onun macerasını kendi kendilerine, ağız tadıyla tamamlamak istiyor.