Sakıncalı cümle: 'Tiramisu ve cappucino lütfen?' Guardian'daki bir yemek eleştiri yazısının başlığı 'Hafif Organik, Fazlasıyla Ulaşılabilir'di. İtalyan mutfağına da uyarlanabilir bir ibare. Dünyanın neresine gidersek gidelim, pizza ya da makarnayla kendimizi mutlu hissedebiliriz. İstanbul, Akdeniz kültürü ortaklığı sebebiyle İtalyan mutfağını çok seven şehirlerden biri: Papermoon, Serafina, Da Maria, Mezzaluna, Gina, La Scarpetta, La Mia Luce, Ristorante Il Padrino, Fauna gibi restoranlar, ünlü İtalyan şef Jamie'nin restoranı, dev İtalyan mutfağı kompleksi Eataly var; geleneksel İtalyan aile lokantalarına belki kavuşmuş değiliz, çünkü tek çeşitle yetinemiyoruz, ama çok sayıda pizzacımız var; bunun yanında İtalyan olsun ya da olmasın, şehrin her yanındaki birçok restoranda pizza ya da makarna bulmak mümkün oluyor. Belki birkaç istisnadan biri, ilk şubesini İstanbul'da açan Massimo Bottura'nın restoranının kapanmasıydı. Üst düzey İtalyan mutfağı restoranlarının arasına tarihi Maçka Palas binasında açılan Galvin Ristorante'yi de ekleyelim. Burası dev bir alan; gerçekten çok şık, yurtdışından bir misafirim gelse gönül rahatlığıyla getirebileceğim kadar şık: Girişte iki heykel karşılıyor bizi, Floransa'da gibiyiz, sonra bar alanını görüyoruz. Bana çok sıcak gelen manav bölümünden sonra ('Market bu saatte kapalı, bir zencefil alabilir miyim?' diyenler oluyormuş. Evet, alabiliyorlar.) ana salon ve bir köşesinde şömine olan dev bir bahçe alanı geliyor. İtalyan detaylarına dikkat etmeye çalışıyorum: Mönü, İtalyan derisiyle kaplı; yazılar İtalyan restoranlarındaki gibi 'Primo, Secondo…' diye sıralanmış, her yerde heykeller var, bahçedeki 80 zeytin ağacı yurtdışından getirtilmiş, çatal bıçaklar gümüş, masalarda zeytinyağı duruyor. Yemek yerken mutfağı da görebiliyoruz. Ulaş Kahya'nın tasarladığı avizeler 300kg'mış; salonu loş gösteriyorlar, haftanın her günü 12.00'den gece 01.00'e kadar mekânı dolduran 220 misafirin ahenk yaratması ancak loşlukla mümkün olur.