Kitapseverler, sadece okumayı değil, kitabın kokusunu, sayfalarına dokunmayı, kitaplarla dolu bir odaya girmeyi, bilhassa eski ciltli kitapların yer aldığı sahafları ve tabii ki kütüphaneleri de sever. Ben çocukluk ve ilk gençliğimin kitapçı ve sahaflarda geçtiğini söyleyebilirim, ancak ne yazık ki yeterli sayıda halk kütüphanesi olmayan, mevcut kütüphanelerde de mekân ve eser sayısı/çeşidi konusunda eksikliklerin olduğu ülkemiz kütüphaneleriyle çoğumuz gibi üniversite yıllarımda tanışıp ilişkilerimi son birkaç senede geliştirdim diyebilirim. Bizde kütüphaneler akademik araştırma amaçlı kullanılır genellikle, ya da ödevi olan öğrenci çalışmak için sessiz yer arayışı nedeniyle gider, kütüphaneler liseli ve üniversiteli öğrencilerle akademisyenlerin ortaklaşa kullandığı alanlardır. Mimarlık okurken kendi tercihimle yaptığım ilk proje bir kütüphane projesiydi ve kütüphane yapılarına tasarım açısından da ilgi duymam nedeniyle, gittiğim her şehirde kütüphane gezme alışkanlığım var ve açıkçası en çok imrenip “bizde niye yok böylesi” sorusunu sorduğum şey, büyüklüğü, konumu ve tasarımı açısından bir nebze ama daha çok halkın her kesimi tarafından kullanımıyla kütüphane binaları oluyor. Bilginin her şey anlamına geldiği zamanımızda, ancak bilerek ve düşünerek varlığımızın anlam kazandığına inanıyorum ve bilgi aktarımının vücut bulduğu kütüphane yapılarını oldukça önemsiyorum. Bir yerde kütüphane olup olmaması, şayet varsa orada yaşayan insanların bundan haberdar olup olmaması ve kimin hangi amaçla ne kadar sıklıkla o kütüphaneyi kullandığı, o yerde yaşayan insanlar hakkında fazla sayıda sonuca varmamıza yardımcı olabilir sanıyorum ki. Kütüphanenin önemi için kabaca bunları söyleyebilirim, benim için özel anlamıysa, farklı mekânlarda çalışmayı da sevmem gereği, gittiğim her şehirde girdiğim her kütüphanede iki satır yazmışlığımın, çalışmışlığımın, düşünmüşlüğümün olması. Yazarak yaşıyorum ve yazıyla bütünleşen mekânlarda yazıyorum. Evimden uzun süre uzakta kaldığımda evimle ilgili en çok özlediğim şeylerin başında ise, kendi kitaplığım oluyor, diyerek sonlandırayım.
Yazar: Seran Demiral