Geçtiğimiz sayıda neşredilen Hatm-i Hâcegân yazısındaki bir delîlimize kimi câhiller i’tirâz etmişlerdir; o da Dârimî’nin rivâyet ettiği Abdullah İbnu Mes’ûd radıyellâhu anhu hadîsidir. Onda Mescid’de bir gurub taşlarla tesbîh ediyordu. İbnu Mes’ûd bunu ‘bid’at,’ Ebû Mûsâ el-Eş’arî radıyellâhu anhu da ‘hayır’ olarak görmüştü. Biz, diğer bazı Sahâbe’nin bir takım söz ve fiilleriyle kuvvetlenen ‘hayır’ görüşünü tercîh ettiğimizi söylemiştik.
İ’tirâzcılar, Ebû Mûsâ’nın, sonunda İbnu Mes’ûd’un görüşüne döndüğünü ve râvînin oradaki kimselerin tamamının daha sonra Hâricîlerin içinde bulunduklarını haber verdiğini ileri sürerek bizim şu hadîsi delîl getirmemizin yanlış olduğunu iddiâ etmektedirler. Hâlbuki şunların biraz aklı ve ilmi olsaydı, İctihâdın ictihâdı nakzetmeyeceğini ve onların Hâricîlerin içinde yer almasının kendilerinin değil, bizim delîlimiz olduğunu bilirlerdi. Çünki İbnu Mes’ûd radıyellâhu anhu, büyük bir ihtimâl ile bunu kerâmet yoluyla bilmiş olup, iş oradakilere nisbetle ‘bid’at’, başka bir takım iyi niyyetlilere nisbetle de ‘hayır’dır.
Nitekim Nebî sallellâhu aleyhi ve sellem birisinin kafasının kesilmesini istemiş; ancak Sahâbe’den bazıları onu namaz kılarken gördükleri içün kafasını kesmemişlerdir. Nebî sallellâhu aleyhi ve sellem de ‘eğer kafası kesilseydi, Ümmetimdeki fitneler olmazdı’ buyurmuştur. Namaz şübhesiz ki ‘hayır’ bir iş idiyse de, ona nisbetle değildi. Kezâ, Kuzman’ın cihâdı ve Kâbe’nin örtüsüne asılarak dua edenin öldürülmesi de böyle idi. Nebî sallellâhu aleyhi ve sellem buralarda işin perde gerisine göre konuşmuş olduğu gibi, muhtemelen İbnu Mes’ûd da öyle yapmıştı.
Naşir – Guraba Mecmuası – 14.Sayıdan