Öncelikle, Polis filmindeki “Şiddete meyyalim vallahi dertten” sözünün size ait olduğunu biliyoruz. Dert ile şiddet arasında kurduğunuz bu kopmaz ilişkinin sırrı nedir?
Şiddetten ziyade, şiddete ‘meyyal’ yani eğilimli olmaktan söz ediyorum. Şiddet hep kötülenir. Oysa şiddetin meşru, hatta takdire şayan görünümleri de vardır. İntikam almak veya bir zulme direnmek için gereken enerji, yaşama azmimizden doğar.
Şiddete sahip çıkıyor, hatta onu estetize ediyorsunuz. Bunun özel bir anlamı var mı peki?
Cüneyt Arkın’a “Abi nasılsın?” diye sorduklarında “Cüneyt Arkın gibiyim!” dermiş. Cüneyt Arkın gibi olmak; biraz asi ruhlu, dayanıklı ve atak olmak iyidir.
Dublörün Dilemması gibi Korkma Ben Varım’ı da çok sevdik. Romanlarınızdaki –neredeyse- her cümle vecize olacak türden. Kahraman isimleri de çok ilginç ayrıca. Bu çarpıcı cümleleri kurmak, bu ilginç isimleri bulmak için çok uğraşıyor musunuz?
Biraz uğraşıyorum tabii. Emek harcamadan, zahmeti göze almadan yapılmış iyi iş mi var?
İlk gençlik yıllarınızda daha çok neler okurdunuz?
Öteden beri kitapların bilgi verici, zihin açıcı yönlerini önemserim. Jack London’dan Mustafa Kutlu’ya birçok şey okudum yeniyetmelikte.
Polisiye kurgulu romanları yazmanızın okuduklarınızla bir alakası var mı?
Her şeyin okuduklarımızla bir alakası vardır. Ben “Yaşanmış olaylara dayanan hikâyeler”den ziyade, hikâyelerden ilham alınan yaşantılara ilgi duyuyorum.
Yazar olmasaydınız da; önünüze iyi bir dedektif ya da barbar bir mafya babalığı türünden iki tercih konsaydı bu tercihlerden hangisini işaretlerdiniz?
Dedektif.
Neden?
Felsefeyle de ilgilenebilirdim böylece. Filozof suçlular da var fakat dedektifin kulağı daha rahat, konsantrasyonu yüksek olur.
Bisiklet tamiri, sihirbazlık ve boksla ilgilenmişsiniz. Açıkçası muhayyilemi ne kadar zorlasam da sizi boks eldivenleri ve kaskla tahayyül edemiyorum. Gerçekten boksla uğraştınız mı?
Uğraştım. İlk gün hoca, “Boks satranç gibidir” demişti. Bu söz üzerine 1 yıl orada kaldım.
Devamını neden getirmediniz?
Edebiyat alanında ağır sıklet şampiyon olma fikri uyandı zihnimde.
Sinemayla da ilgili olduğunuzu biliyoruz. Birçok harika filmi sizin tavsiyenizle izledim ve hepsini de çok beğendim. Sinema ile romanlarınız arasındaki ilişkiyi merak ediyorum?
Sinema sinemadır, roman ise roman. İkisi farklı evrenlerdir. “Pulp Fiction” ya da “Reservoir Dogs” gibi Tarantino filmleriyle benim romanlarımın benzeştiği düşünülüyor. Bu filmleri ben de seviyorum; fakat çok daha fazla sevdiğim filmler ve yönetmenler, daha önemlisi kitaplar var. İnsanlar romanlardan ziyade filmlerle haşır neşir oldukları için, sevdikleri romanı, bir başka romanla değil de, filmle kıyaslayabiliyorlar ancak. Yani genellikle.
O halde romanlarınızı hangi romanlarla kıyaslamak daha doğru olur?
Kıyas, en basit düşünme biçimidir. Bir şeyin hikmetini anlamak istiyorsanız, kıyasla yetinemezsiniz.
Yeri gelmişken izlememiz için tavsiye edeceğiniz güzel filmler varsa almak isteriz?
“Triangle” diye bir korku filmi var. Seyre değer. “Bab’Aziz” güzel filmdi. “Cell 211” ilginç ve çarpıcıydı. Onur Ünlü’nün “Beş Şehir”i yumruk gibiydi: Komik, şaşırtıcı ve stilize.
Yeni bir roman yazdığınızın haberini aldık. Bu roman ne zaman yayınlanacak acaba?
İnanın bilmiyorum. Kitap daha bitmedi. Biraz zaman alır, öyle görünüyor. Dünyabizim’de bu konuyla ilgili bir “Yalan Haber” yayınlandı. Neden böyle şeyler yazılıyor anlayamıyorum. Yalan, haberle çeliştiği gibi mizahla da örtüşmez hâlbuki.
En azından romanın içeriği hakkında küçük malumat alsak sizden?
Biri yaşlı, diğeri genç iki adam var. Romanı iki ana bölüm halinde yazıyorum. Önce ihtiyar anlatıyor, sonra da diğeri. Bu ikisi hem dost oluyorlar, hem de aralarında çetrefilli bir çatışma var. Böyle anlatınca saçma sapan bir şey gibi oldu.
Beğendiğiniz yerli romancılar kimler?
Ahmet Mithat, Hüseyin Rahmi, Ahmet Hamdi, Orhan Kemal, Kemal Tahir, Attilâ İlhan, Mustafa Kutlu (bu arada, hikâye diye okuduğumuz Menekşeli Mektup, Tufandan Sonra, Tahir Sami Bey’in Özel Hayatı birer romandır), İhsan Oktay, Alper Canıgüz, Emrah Serbes, Murat Uyurkulak, Hakan Günday...
Sizin için, “Çıkan her kitabı okur” diyorlar? Bu bir şehir efsanesi değilse eğer, bu kadar kitabı hangi vakte sığdırıyorsunuz?
Kitap yayıncılığını yakından takip ettiğim söylenebilir. Fakat çıkan her kitabı okumak mümkün değil tabii. Sadece, her gün okuduğumu söyleyebilirim, hepsi bu.
İnsanların romanlarınıza gösterdiği ilgiyi şiirlerinize de gösterdiğini söyleyebilir misiniz?
Roman ile şiir farklı sanatlar. Şiirin takipçisi nispeten daha az. Roman, edebiyatla bağı zayıf okura da hitap edebiliyor. Öte yandan şiir, edebiyatla yakınlık kuramamış okura mânâsız görünüyor.
Yani şiir okuru roman okuruna göre daha mı nitelikli size göre?
Hayır, öyle bir şey söylemedim. Şiir ile romanı, şair ile romancıyı, şiir okuru ile roman okurunu “hangisi daha üstün?” sorusu eşliğinde mukayese ederek doğru bir veriye ulaşamayız.
Roman yazmakla uğraşırken şiirle de bağınızı koparmadığınızı Garanti Karantina kitabıyla göstermiş oldunuz? Sizin için asıl olan hangisidir?
Benim önceliğim roman. Gelgelelim, Baudelaire “Şiir, sıradan kafalar ile gelişkin zihinler arasına öyle bir sınır koyar ki, en burjuva okur bile bu kesinlikten kaçınamaz” der.
İleriye dönük planlarınız var mı? Bundan sonra neler yapacağınız birçok kişi için merak konusu…
Şimdilik yeni roman üstünde çalışıyorum. Daha sonrasını bilemiyorum. Kimse bilemez.
Başbakanın düzenlediği edebiyatçılar toplantısında bizzat Tayyip Erdoğan sizin isminizi andı ve romanınızdan bahsederek “Korkmayın biz varız” dedi. Kitaplarınızın devlet zirvesinden anons edilmesi nasıl bir duygu?
Normal. Herhangi bir heyecana kapılmadım.
Son olarak eklemek istediğiniz bir şey varsa keyifle dinleriz.
En büyük acılar ve korkular bir, bilemedin, iki dakika sürer. Rahat olmak lazım.
Yavuz Altınışık konuştuGüncelleme Tarihi: 19 Mayıs 2010, 20:40