“Olan oldu arkadaşlar, bugünü bizim için bir dönüm noktası olarak görebiliriz. Herkes burada bir söz verecek, ne olursa olsun bu ekipten birinin başı derde girerse hepimiz onun yanında savaşacağız!”
Toraman’ın hiç beklemediğim hareketi sonrası biraz duygusallaşmıştım, Şükrücük’ ün çıkışı, Rimel’ in bizi bırakmaması ve en son genç irisinin yardıma koşması bana bu kişileri hiç bırakmamam gerektiğini hissettirecekti.
“Bu saatten sonra alayına gider!”
Toraman fena gazlanmıştı, hımbıl ve umursamaz tavırlarının altında bir canavarın yattığını keşfetmemin ilk adımı bugün atılacaktı.
“Ne olacaksa olsun, yansın ortalık!”
Genç irisinin ateşli tavırları her an alev almaya müsait biçimde dolaşan yüksek oktanlı Şükrücük’ü tutuşturmuştu bile.
Rimel ise bu ortamdan en fazla etkilenen kişiydi, iki gözünden çeşme gibi akan yaşlara aldırmadan evet anlamında kafasını bir aşağı bir yukarı sallıyordu.
“Madem öyle kaçmıyoruz bu sefillerden; abi sen öne geç, ben sağa, Toraman sen sola yanaş, Rimel ortamızda kal. Eğer herhangi bir etki alırsak hemen yeteneğini kullan, Toro sen de aynı şekilde, enerjinizi tüketmeden atış serbest!”
Sözlerimi bitirdikten sonra gözlerimle durduğumuz yer ile kalkanın arasındaki mesafeyi ölçtüm, henüz herhangi bir Düşmüş görünmese de yığınla Günahkâr bize doğru yönelmişti bile.
“Gelenleri yararak kalkana kadar gideceğiz, kimse geride kalmayacak!”
Plan buydu, bölgenin derinlerine kaçmayacak dalga dalga üzerimize gelen insanların içinden geçecektik.
“Şükrücük sen yeteneğini kullanma, sadece hızlı bir şekilde geçerken bize yolu aç; kafa, yumruk, tekme, her şey serbest!”
Saldırı şeklimizi aldığımızda ilk hat ile aramızda yirmi adım kadar kalmıştı, biz de onlara doğru atağa kalktığımızda biraz şaşırsalar da yaptıkları hatada ısrar etmeyi sürdürdüler.
Onları suçlamıyordum; bir bölgeye bağışıklığım olmasaydı eğer, büyük ihtimal ben de böyle bir fırsatı kaçırmak istemezdim.
Bu davranışlarını sadece hata olarak görmem bundandı zira az sonra Şükrücük’ ün sillesini yediklerinde onlarda aynı kanıya varacaklardı.
Üstüne giydiği manidar zırhı ile bizim agresif adam herkesten daha güçlüydü. Savunma puanları nedeniyle zarar görmez iken, artan atak gücü sayesinde vurduğunun endazesini kaydırıyordu.
Bazen birkaç kişiden darbe yese de zırhının özelliği sayesinde hayat puanları hızlıca geri dolarken, biz tam gaz kalkanın içine doğru ilerleyebiliyorduk.
İlk saldırı dalgasını kırıp geçmiştik, bunca mücadele sonrası Şükrücük’ ün yaşam puanı sadece 2 birim düşerek 13 olmuştu.
“Abi devam, sen tek başına bunların canına okumaya yetermişsin zaten!”
Ne olur ne olmaz diye tankımızın yakıt deposunu fulledikten sonra, diğer iki arkadaşımın durumlarını gözden geçirdim.
Rimel, üç kişilik bir koruma kalkanını içinde ilerlerken her an gerçekleşebilecek bir değişikliğe karşı tetikte bekliyordu.
Genç irisi beni şaşırtmaya devam etmekteydi, Şükrücük yolu açsa da hep beraber bir kalabalığın içinden geçiyorduk. Yanlarda duran bize saldırmak isteyenler olmuştu ve ben bunlardan kurtulmak için iki kere yeteneğimi kullanarak büyük patlamalarla mesafe açmıştım.
Buna nazaran Toraman sanki böyle bir durumla defalarca karşılaşmış gibi çok rahattı, yumruk atanları kollarından yakalayıp sürüklemek suretiyle diğer düşmanları dağıtıyor, ara sıra kürek gibi eliyle savurma hareketi yaparak etrafını temizliyordu.
Darbelere göğüs geren işte benim Zeki Müren modunu açmış olan Şükrücük sayesinde hiç Hp kaybetmemiştik, gözlemime göre bunun gibi iki tane daha akını def edersek kendimizi kalkanın içine atabilirdik.
“Dağılın ulen!”
Gazı alan hırçın tank Malatya Serdarı Malkoçoğlu edasıyla bağırdığında tüm düşmanların yüzü bir anlığına şekil değiştirecekti, bir ok gibi böğürlerine saplanmak üzereydik zira.
İkinci dalgayı kırmamız biraz daha zor olmuştu; ilk başta yüzleştiklerimiz, hırs ile üstümüze koşan insanların en hızlılarıydı ve doğal olarak sayıları abartı bir miktarda değildi.
Bu seferki kalabalık ilkinin neredeyse üç katından fazla olmuştu, vasatlar her yerde bu kadar çok olmak zorunda mıydılar?
Şükrücük epey yıpranmıştı, zırhından aldığı bonuslara rağmen tüm hayati değerleri yarıya düşmüştü. Benim hp de yarılanmış, Toraman ise tam can dolaşsa da dayanıklılıktan ötürü biraz solgun duruyordu.
Kalkana yaklaştıkça insan seli daha da artmaktaydı, son hamlemiz yap ya da öl durumunun temsili resmi gibiydi.
Belki bazılarımız azap çekmek zorunda kalabilir diye düşünürken, hiç beklemediğim bir olay gerçekleşecekti.
Sürü halindeki insanların arasında çeşit çeşit Düşmüşler beliriyordu, Şükrücük tarafından katledilen moblar yeniden doğmuştu.
“Rimel, Şükrücük ve Toraman üzerinde yeteneğini kullanmak için hazır ol!”
Kurtuluş umudumuzu gördüğüm gibi planda bazı ufak değişiklikler yapacaktım, ilk işim bölgeye karşı bağışıklığı olan genç kıza direktiflerimi vermekti.
“Toro, Rimel’ in Büyüsel Enerjisi ancak ikiniz için yetenek kullanmaya yetecek, Düşmüşler beni etkileri altına alırlarsa tut kolumdan kalkanın içine sürükle beni!”
Maalesef Rimel hala birinci seviyedeydi ve enerjisi nedeniyle ancak ardı ardına iki defa yeteneğini kullanabilirdi.
“Tamamdır, merak etme sen. Bana yakın dur yeter, kimseyi geride bırakmayacağız!”
Ortalık mahşer yerine dönmüştü dersem haksız sayılmazdım, bizi yağlı bir av olarak gören insanların çoğu Düşmüşlerin etkisi altına girmişti bile, henüz kurban bulamayan moblar ise bize doğru yönelecekti.
“Iyyy iğrenç her yerini açmış, kadınlık bu değil!”
Bir an gözümün önünde instagramda bikinili bir pozunu paylaşmış hoş bir kadının iletisi göründü, sadece bu değil altına atılmış yorumları da okuyabiliyordum.
Okumak ne kelime, hemcinsini kıskanan bir kadın tam karşımda belirmişti; önüne siper olarak aldığı din, ahlak ve toplum laflarıyla beraber içinde beslediği aşağılık kompleksini, patlamış bir çıbandan saçılan irin gibi savuruyordu etrafa.
“Sana ne kardeşim insanların hayatından!”
Nasıl oldu bilmem laflar ağzımdan çıkıvermişti, bir iki saniye içinde tuhaf görünümlü kadınla ağız dalaşına başlamıştım.
“Susar mısın?”
Kendimi tutamıyordum, saçma suçlamalar ve aşağılık sözler karşısında kendimi korumak için ben de seriye bağlamak üzereyken, muhatabımın suratında patlayan bir tokatla kendime geldim.
Vuruşu yapan narin ve zayıf bir eldi fakat kolumu kavrayacak olan için aynısını söyleyemezdim. Bir Düşmüşün etkisine girmiştim anlayacağınız, neyse ki duruma müdahale eden Rimel sayesinde ayılıp Toraman’ın savuruşu ile kalkanın içine kadar yuvarlanmıştım.
Demek böyle bir şeydi etki altında kalmak, tüylerim diken dikendi. Bu durumda ölene kadar kalıp sonrasında azap çeken insanların, neden üstümüze doğru amansızca saldırdığını çok iyi anlıyordum artık.
Benim bambaşka bir âlemde gezindiğim anlarda Şükrücük insanüstü bir gayretle etrafımızda oluşan kuşatmayı parçalayarak hepimizin sağ salim güvenli bölgeye girmemizi sağlamıştı.
Cehenneme düştüğümden beri olayları sürekli kontrolüm altında tuttuğumu sanıyordum fakat yaşadığımız son durum sonrası biliyordum ki ne yaparsam yapayım böyle bir kudrete kâdir olamayacaktım.