Bildiğiniz gibi bu konuda dünyada 2 akım var, “gay affirmative therapy” / eşcinselliği onaylayan terapi ve “reparative therapy” / onarım terapisi. USA da NARTH (National Association for Research/Therapy of homosexuality) aktiv bir şekilde bu son zikrettiğim terapi tarzını uyguluyor ve vaka sunumlarından belirli düzeylerde başarılı oldukarını görüyoruz. Ayrıca “International Federation for Therapeutic Choice” adlı kuruluş dünyanın birçok ülkesinde “onarım terapisi” ni temsil ediyor. Yâni dünyada kabul görmüş böyle bir akım varken, bizde bundan söz edilmesi niye bu oranlarda “asabiyet” oluşturuyor ? Hepimiz acı çeken insanlara yardım etmeye çalışıyoruz, siz kendi doğrultunuzda bizde kendi doğrultumuzda. Biz sizin “onay” terapiniz konusunda niye sizin kadar heyecanlanmıyoruz, üstüne biraz tefekkür etseniz ? Vaka örnekleri veriyorsunuz ama bizde tam tersi örnekler verebiliriz. Onlarca insan internet üzerinden bize başvurup, “ya beni bu hâlden kurtarın ya da hayatıma son vereceğim” diyorlar ve bazıları kurtulamazlarsa bu son çareye başvuruyorlar. Peki o haliyle kalmak isteyen, varoluşu ile barışık olan insanlar size gelseler, olmayanlar da bize gelseler ne olur? Bu anlatmaya çalıştığımı biraz daha anlaşılır hale getirmek için NARTH da yayınlanan, eski bir “gay-activist”i Michael Glatze ile yapılan bir mülakat tan size küçük bir alıntı sunuyorum.