“En lezzetli yemekler…” Jiang Xiaorou şaşkınlık içinde Yi Yun’a baktı. Karanlık gecede kızın gözleri parlıyordu. O gece yaşanan her şeyin bir rüya gibi olduğunu hissetti.
“Xiaorou Abla, yemek için beklemek zorundasın.” Yi Yun odaklanmaya başladı. Hayatı boyunca sayısız yemek hazırlamıştı ama bu yemeğe odaklanmakta gösterdiği eforu hiçbiri için göstermemişti!
Yaşlı adam Su’dan tüm pişirme aletleri takımını ve baharatları almıştı. Hatta biraz kaliteli şarap dahi almıştı. Aşçılık becerilerinin tümünü göstermesine yetecek kadar.
Suyu, işlenmiş maddelerle (et, baharatlar, tatlandırıcı, çorba malzemeleri, yağ…) birlikte bir kaba ekledi.
Yi Yun’un her adımı titizdi.
Aynı anda birçok yemek yaptı. Bir yemek pişerken diğerini hazırlamaya başlıyordu.
Kesme tahtası, temizlenmiş ağaç kütüğüydü. Bıçağı da yaşlı adam Su vermişti.
Beden Sertleşmesi’ni elde ettikten sonra Yi Yun’un gücü artmıştı. Bıçağı muhteşem kullanıyordu. Malzemeleri yusufçuk kanatları kadar ince kesiyordu ve hızı da azalmıyordu.
Yanı başındaki Jiang Xiaorou, ateşin ışığında Yi Yun’un bıçak hareketlerini görünce şaşırdı.
Kardeşim ne zaman bu kadar güçlü oldu?
Yi Yun, Jiang Xiaorou’nun iyi bir yemek yemesi için sırayla, karışık adımlar gerektiren birkaç yemek yapmıştı. Dünya’da bile, bu yemekler birçok adım gerektirdiği için Yi Yun’un dikkat ve özen göstermesi gerekliydi, sonuçta Yi Yun profesyonel bir aşçı değildi. Bir veya iki hata yemeğin mükemmelliğini kaybetmesine neden olurdu.
Ama şimdi Meridians Alemi’ne ulaşmıştı, beyin kanalları açılmıştı ve beynine giden enerji keskin düşünmesini sağlıyordu. Bu yüzden her bir yemek için gereken adımları kaçırmadan aynı anda üç yemek yapabilmesi mümkün oldu.
Bir yemeğin bitmesiyle onu alıyor ve diğer yemeği hazırlıyordu. Hiç sorun çıkmadan hepsi tamamlandı.
Jiang Xiaorou iyice şaşırmıştı zaten. Güzel kokuları almasıyla iştahı açıldı.
Jiang Xiaorou nadiren birkaç parça pastırma görmüştü, bu yüzden böyle üst sınıf bir mutfağı görebilme şansını ne zaman bulabilirdi ki?
Yi Yun’un yemeklerinin hepsi en iyi metruk etle yapılmıştı. Yaşlı adam Su’nun itibarını ve oburluğunu göz önüne alırsak metruk etten daha azını yanında tutmazdı. Metruk etler içinde bile yalnızca en iyisini yanında tutardı.
Ayrıca yaşlı adam Su’nun geride bıraktığı baharatların tümü çok pahalı şeylerdi. Bu yüzden Yi Yun becerilerinin tümünü gösterebildi ve birbiri ardına yemeklerin yapımını bitirdi.
Jiang Xiaorou kütüğe sıralanmış yiyeceklere baktı. Bir rüyadaymış gibi hissetti.
Bütün bunlar gerçek miydi?
Bir süre önce yiyecek ve gelecekleri konusunda endişeleniyordu ama şimdi nefis yiyeceklerle dolu bir sofrayla karşı karşıyaydı. Tüm bunlar kardeşi tarafından mı yapıldı? Gerçekten de tüm yemekleri yiyebilir miydi?
“Xiaorou Abla, çabucak ye. Hava soğuk. Yemekler hemen soğur.”
Yi Yun kristal gibi berrak buğulanmış etten bir kâse aldı ve söyledi: “Buna buğulanmış domuz göbeği denir. Xiaorou Abla, bir dene.”
(ÇN: Domuzun karın eti)
Dünya’da buğulanarak yapıldığı taktirde domuz göbeğinin tadı harika olurdu ama metruk etin buğulanmasıyla yapılan domuz göbeği daha da iyiydi.
Yi Yun buğulanmış domuz göbeğinden bir parça aldı ve Jiang Xiaorou’nun ağzına uzattı.
Her zaman Yi Yun’u o beslerdi ama bugün roller tersine dönmüştü. Jiang Xiaorou buna alışkın değildi ve bu yüzden küçük bir ısırık almak için ağzını açarken yüzü kızardı. Et ağzına girdiği an koku ve tat birbirine karıştı. Yağlı değildi ve pirincin zayıf tadıyla birlikte epey de akılda kalıcıydı.
Jiang Xiaorou dünyada böylesine lezzetli bir şey olduğuna inanamadı.
Uzun süredir açlık çeken insanlar bir kâse erişte çorbasını lezzetli bulurdu, dahası bu yemek içindeki nefis metruk etle birlikte Dünya’daki en iyi yemeklere dahi rakip olabilirdi.
Jiang Xiaorou dili artık hareket edemezmiş gibi hissetti. Çok lezzetliydi. Bu tadı daha önce ne deneyimlemişti ne de bunun olabileceğini düşünmüştü.
Gençliğinde varlıklı bir aileden gelmişti, gerçi hâlâ gençti. Takıntısı aperatiflere karşıydı ve yemekleri değerlendirmeyi öğrenmemişti. Sadece tatlılarla ilgiliydi ve asla sefalet çekmemişti ama et ve balığın bu kadar lezzetli olduğunu da bilmiyordu.
“Hongshao Rou, tuzda pişmiş tavuk, haşlanmış sebzeler, metruk etli sebze çorbası!” Yi Yun yemekleri tek tek tanıttı. Yaşlı adam Su, geride bazı sebzelerden de bırakmıştı, bu sayede etle birlikte kızartabilmişti.
(ÇN: Hongshao Rou, ağır ateşte pişmiş domuzun karın etiymiş. Resimleri güzel gözüktü gözüme, gerçi şu an her şey güzel görünür muhtemelen.)
Bu garip dünyadaki malzemelerle birlikte Çin’in geleneksel mutfağı daha da lezzetli bir hâle geldi. Gıda konusunda seçici olan obur Yi Yun bile mükemmel olduğunu sezdi.
Jiang Xiaorou neredeyse dilini yutacak kadar hızlı yedi. Böyle bir yemeği yemek rüya görmek gibiydi.
Ve yemekler midelerine girdiğinde güçlü bir sıcaklık hissi verdi. Bu sıcaklık müthiş bir rahatlık vererek bedenlerine baştan aşağı yayıldı!
Bu, onların bedenlerini yeniden düzenleyen metruk etti.
Metruk et, engin yabandaki fakirlerin nadiren yiyebileceği bir şeydi. Her gün yiyebilselerdi bedenleri güçlü olurdu ve hastalıklara kolayca yakalanmazlardı!
Yaşlı adam Su’nun geride bıraktığı sebzeler bile vücut için yararlı şeylerdi ve normal insanlar bunları yiyebilme şansı bulamazlardı.
Kardeşler aç kurtlar gibi yediler ve on beş dakika içinde ağaç kütüğü üzerindeki tüm yiyecekleri bir tayfun gibi süpürdüler.
Jiang Xiaorou’nun bir süre öncesine dek açlık, üşüme, umutsuzluk ve çaresizlik ile dolu olduğuna inanmak güçtü ama kısa bir süre içinde tıka basa doymuştu ve yemeklerin barındırdığı enerji, sıcaklık hissi vermişti.
Açlık yaşamayan biri bu yiyeceklerin böyle mutluluk verici şeyler olduğunu bilmez.
Yi Yun bir ağaç ev inşa etmeye başlamıştı bile.
Beden Sertleştirmesi ile birlikte büyük bir gücü vardı, bu yüzden onun için bir ağaç ev inşa etmek zor değildi.
“Yun-er, geçen birkaç günde ne oldu?” Jiang Xiaorou, Yi Yun’un kendini meşgul ettiğini gördü ve hâlâ güzel bir rüyanın içinde olduğunu hissetti.
Son bir saatte gerçekleşen olaylar çok şaşırtıcıydı.
“Oh, soyadı Su olan ahlaksız bir adamla tanıştım. Bünyemin şaşırtıcı bir şekilde iyi olduğunu gördü ve bana bazı tavsiyeler verdi. Ayrıca bazı iyi şeyler de verdi. Olay kabaca bu şekilde. Xiaorou Abla, endişelenme. Geçmiştekinden farklıyım. Gelecekte de hayatın gittikçe daha iyi olacak.”
Ağaç ev tamamlandı ama odunlar soğuk ve nemliydi, bu yüzden ahşap evin içinde uyumak onları çok üşütürdü.
Ateş yakın ve sıcak olsa da gece boyunca sönmemesi için sürekli ilgi göstermek lazımdı, bu sebeple de üşüyeceklerdi.
Yi Yun, Jiang Xiaorou’nun ara sıra kulaklarını ovuşturduğunu görünce gülümsedi ve ağaç evden çıktı. Kısa süre sonra Chi Lin kafasını getirdi.
Chi Lin’de bol miktarda ateş elementi enerjisi mevcuttu. Bu kafayı ağaç evin içine yerleştirmek, küçük bir soba yakmak gibiydi. Ağaç ev kısa sürede ısınmıştı.
Yi Yun bu gece çok fazla sürpriz getirmişti, bu yüzden Jiang Xiaorou sorular sormak istese de sormamaya karar verdi.
Ağaç evin odun döşemelerinin üzerinde yatmak zorunda kalsa da bugün hiç bu kadar güvenli hissetmemişti.
Yemek yemek, susuzluğunu gidermek ve Yi Yun’un yanı başında sıcak bir evde yatmak. Bu dünyada bundan daha fazla mutlu edecek ne vardı ki?
“Yun-er, bunun bir rüya olmasından çok korkuyorum…”
Jiang Xiaorou her şey bir hayalmiş gibi hissetti. Uyumaktan korktu; gözlerini kapatıp da tekrar açarsa kendini inek gübresi dışında bir şey olmayan o soğuk, boş evde bulacağından korktu ve Yi Yun’un hastalıktan öldüğü haberini…
“Bu rüya değil. Şimdi uyu abla. Seni koruyacağım.” Yi Yun, ablasının yanındaki ağaç kütüğünden yatağa oturdu ve Jiang Xiaorou’nun elini tuttu.
Jiang Xiaorou’nun zihni, Yi Yun’un elinin sıcaklığını hissettikten sonra sakinleşti.
Bu sıcak dokunuş, onu çepeçevre saran yorgunluğa kendini bırakmasına imkan verdi. Uyumaya isteksiz olsa da yavaş yavaş bilincini kaybetti ve uykuya daldı. Bugün, başta Yi Yun’un öldüğünü duydu, sonrasında köylülerce kuşatıldı. Fazlasıyla korkmuştu ve inişli çıkışlı duygu yoğunluğu yaşamıştı, bu yüzden tamamen tükenmişti.
Jiang Xiaorou güzel rüyalara daldı ve ağzının kenarlarında mutlu bir gülümseme belirdi...