We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Butch Cassidy ve Sundance Kid'in Gizemli Ölümleri
Carlos Pero, 4 Kasım 1908 sabahı, katırını And Dağları'nın yükseklerindeki engebeli bir patikaya tırmanmaya teşvik ederken, Aramayo, Francke ve Cia madencilik şirketinin kuryesi, onun her hareketinin izlendiğini çok az fark etti. Pero daha sonra şunları söyledi: ...devamını oku
Butch Cassidy Hakkında Bilmediğiniz 6 Şey
1. Butch Cassidy'nin ailesi, Utah'ın ilk Mormon yerleşimcileri arasındaydı. 13 çocuğun en büyüğü olan Butch Cassidy, 13 Nisan 1866'da Utah Beaver'da Robert LeRoy Parker'da doğdu. Dedesi ve ebeveynleri, 1850'lerde İngiltere'den Amerika'ya taşınan Mormonlardı. ...devamını oku
Butch Cassidy - TARİH
Robert Leroy Parker
takma ad Butch Cassidy
Butch Cassidy (13 Nisan 1866 - c. Kasım 1908), Utah, Beaver County'de doğan Robert LeRoy Parker, ünlü bir Amerikan tren soyguncusu, banka soyguncusu ve Duvar Çetesindeki Delik'in lideriydi.
Butch Cassidy Mugshot
Laramie, Wyoming'deki Wyoming Bölgesel Hapishanesinde Hapsedildiğinde.
Robert Leroy Parker (Alias Butch Cassidy), Wild Bunch Group Fotoğrafında, Fort Worth, Teksas, 1901.
1880-1887 -- İlk Olaylar, Hırsız Olmak
Parker'ın ilk suçu küçüktü. 1880 civarında, başka bir kasabadaki bir kumaşçı dükkanına gitti ve dükkanın kapalı olduğunu gördü. Dükkana girdi ve bir kot pantolon ve biraz turta aldı ve bir sonraki ziyaretinde ödemeyi vaat eden bir borç senedi bıraktı. Ancak, kumaşçı suçlamada bulundu. Parker bir jüri duruşmasında beraat etti.
1884 yılına kadar, görünüşte iş aramak için, ancak belki de çalıntı atları alıcılara teslim etmek için Tellurid, Colorado'ya taşınana kadar çiftliklerde çalışmaya devam etti. 1887'de Telluride'ye dönmeden önce Wyoming ve Montana'da bir kovboy hayatı yaşadı. Orada bir yarış atının sahibi olan Matthew Warner ile tanıştı. Adamlar, çeşitli etkinliklerde atı yarıştırdı ve kazançları aralarında paylaştırdı.
1889-1894 -- Erken Soygunlar, Hapishaneye Gitmek
Aynı üçlü, bilinmeyen dördüncü bir adamla birlikte, 24 Haziran 1889'da Telluride'deki San Miguel Valley Bankası'nın soygunundan sorumluydu ve yaklaşık 21.000 dolar çaldılar ve ardından Robbers Roost'a kaçtılar. güneydoğu Utah.
1890'da Parker, Dubois, Wyoming yakınlarında bir çiftlik satın aldı. Bu konum, haydutlara memnuniyetle karşılanan koruma ve koruma sağlayan doğal bir jeolojik oluşum olan ünlü Duvardaki Delik'e yakındır ve bu nedenle Parker'ın ekonomik olarak asla başarılı olmadığı çiftliğinin aslında her zaman var olduğu şüphesi vardır. belki de Duvardaki Delik haydutlarıyla bağlantılı olarak daha fazla gizli faaliyeti gizlemek için çalışan bir cephe.
1894'ün başlarında, Parker, Old West kadın kanun kaçağı ve çiftlik sahibi Ann Bassett ile romantik bir ilişkiye girdi. Bassett'in babası, çiftlik sahibi Herb Bassett, Parker ile iş yaptı ve ona taze atlar ve sığır eti sağladı. Aynı yıl, Parker, Lander, Wyoming'de atları çalmaktan ve muhtemelen oradaki yerel çiftlik sahipleri arasında bir koruma raketi yürütmekten tutuklandı. Wyoming, Laramie'deki eyalet hapishanesinde hapsedildi, iki yıllık cezasının 18 ayını çekti ve Ocak 1896'da Vali William Alford Richards'a, kısmi bir remisyon karşılığında bu eyalette tekrar suç işlemeyeceğine söz vererek serbest bırakıldı. cümle. Serbest bırakıldıktan sonra, Ann Bassett'in ablası Josie ile kısa bir süre ilgilendi, ardından Ann ile olan ilişkisine geri döndü.
1896-1897 -- Hapishaneden Çıkmak ve Yabani Demet Kurmak
Serbest bırakıldıktan sonra kendisini bir suçlular çemberi ile ilişkilendirdi, özellikle en yakın arkadaşı Elzy Lay, Harvey "Kid Curry" Logan, Ben Kilpatrick, Harry Tracy, Will "News" Carver, Laura Bullion ve George Curry, diğerleri ile birlikte bir suç örgütü oluşturdular. Vahşi Demet olarak bilinen bir çeteydi ve bununla birlikte suç faaliyeti önemli ölçüde arttı. Wild Bunch'ın çoğunlukla şiddet içermeyen olarak tasvir edilmesine rağmen, gerçekte çete, soygun faaliyetleri sırasında sayısız cinayetten sorumluydu.
13 Ağustos 1896'da Parker, Lay, Kid Curry ve bilinmeyen dördüncü bir adam, Montpelier, Idaho'daki bankayı soydu ve yaklaşık 7.000 dolar ile kaçtı. Kısa bir süre sonra, Pennsylvania'lı "The Sundance Kid" takma adıyla Harry Longabaugh'u Wild Bunch'a dahil etti.
1897'nin başlarında, Parker'a "Robbers Roost"'a hem açık hem de kapalı kız arkadaşı Ann Bassett, Elzy Lay ve Lay'in kız arkadaşı Maude Davis katıldı. Dördü, Lay ve Parker'ın bir sonraki soygunlarını planlamaları için kadınları eve gönderdikleri Nisan ayı başına kadar orada saklandı. 21 Nisan 1897'de, Utah, Castle Gate maden kasabasında Parker ve Lay, Pleasant Valley Coal Company'nin maaş bordrosunu tren istasyonundan ofislerine taşıyan küçük bir grup adamı pusuya düşürdüler ve 7.000 dolarlık altın içeren bir çuval çaldılar. bununla birlikte tekrar Robber's Roost'a kaçtılar.
2 Haziran 1899'da çete, Wilcox, Wyoming yakınlarındaki Union Pacific karadan bir el ilanını soydu; bu soygun ünlü oldu ve büyük bir insan avıyla sonuçlandı. Dönemin birçok önemli hukukçusu soyguncuların avına katıldı, ancak bulunamadılar.
Bu soygunun ardından kanun adamlarıyla bir çatışmada, hem Kid Curry hem de George Curry, Şerif Joe Hazen'i vurarak öldürdü. Pinkerton Ajansı'nın kiralık katili ve sözleşmeli çalışanı Tom Horn, patlayıcı uzmanı Bill Speck'ten Hazen'i vurduklarını ortaya çıkaran bilgileri aldı ve Horn bunu Pinkerton dedektifi Charlie Siringo'ya verdi. Çete, Duvardaki Deliğe kaçtı. Siringo'ya kanun kaçağı çetesini yakalama görevi verildi. Kid Curry'nin erkek kardeşi Lonny Curry'nin onu hamile bıraktığını iddia ederek Curry soyadını kullanan Elfie Landusky ile arkadaş oldu. Siringo onun aracılığıyla çetenin yerini belirlemeyi amaçlıyordu.
11 Temmuz 1899'da Lay ve diğerleri, Parker'ın planlamış olabileceği ve doğrudan karışmış olabileceği Folsom, New Mexico yakınlarındaki bir tren soygununa karıştı. arkadaşı ve en yakın sırdaşı, Şerif Edward Farr ve sahibi Henry Love'ı öldürdü ve New Mexico Eyalet Hapishanesinde ömür boyu hapis cezasına çarptırıldı.
Vahşi Demet genellikle bir soygunun ardından farklı yönlere doğru ilerler ve daha sonra San Antonio, Teksas'taki Duvardaki Delik saklanma yeri, "Robbers Roost" veya Madame Fannie Porter'ın genelevi gibi belirli bir yerde yeniden bir araya gelirdi. . Duvardaki Delik saklanma yeri, Cody, Wyoming'deki Old Trail Town'da toplandı. 1883 yılında Alexander Ghent tarafından yaptırılmıştır.
Af Örgütü'nde Başarısız Girişim
Belki de Lay'in kaybının bir sonucu olarak, Parker 1896'da Birliğe katılan Utah Valisi Heber Wells'e bir af müzakeresi yapmak için başvurmuş gibi görünüyor, ancak Wells bundan çekinerek Parker'a bunun yerine Birliğe yaklaşmasını tavsiye ediyor. Pacific Railroad'dan kendisine karşı suç duyurularını bırakmaları için onları ikna etmesini istedi. Muhtemelen kötü hava nedeniyle, ancak bu toplantı hiç gerçekleşmedi. E. H. Harriman başkanlığındaki Union Pacific Railroad, daha sonra Parker'ın hapishaneden serbest bırakılan eski müttefiki Matthew Warner aracılığıyla Parker ile görüşmeye çalıştı. Ancak 29 Ağustos 1900'de Parker, Longabaugh ve diğerleri, Wyoming, Tipton yakınlarında bir Union Pacific trenini soyarak, Parker'ın Wyoming valisine bu eyalette bir daha rencide olmayacağına dair daha önce verdiği sözü ihlal etti ve af olasılığını fiilen sona erdirdi.
Bu arada, 28 Şubat 1900'de kanun adamları, Kid Curry'nin kardeşi Lonny Curry'yi teyzesinin evinde tutuklamaya çalıştı. Lonny, ardından çıkan çatışmada öldürüldü ve kuzeni Bob Lee, hışırtı nedeniyle tutuklandı ve Wyoming'de hapishaneye gönderildi. 28 Mart'ta Kid Curry ve Bill Carver, muhtemelen Wilcox, Wyoming, soygundan gelen notları geçtikleri tespit edildikten sonra, St. Johns, Arizona'dan bir ekip tarafından takip edildi. Ekip onları yakaladı ve onları bir çatışmaya soktu, bu sırada Andrew Gibbons Yardımcısı ve Frank LeSueur öldürüldü. Carver ve Curry kaçtı. 17 Nisan'da George Curry, Grand County, Utah, Şerif John Tyler ve Yardımcısı Sam Jenkins ile girdiği çatışmada öldürüldü. 26 Mayıs'ta Kid Curry, Moab, Utah'a gitti ve George Curry'yi öldürmelerine ve kardeşi Lonny'nin ölümüne misilleme olarak hem Tyler hem de Jenkins'i yüzsüz bir çatışmada öldürdü.
Parker, Longabaugh ve Bill Carver, 19 Eylül 1900'de First National Bank'ı 32.640 dolarlık soydukları Winnemucca, Nevada'ya gittiler. Aralık ayında Parker, Fort Worth, Teksas'ta Parker, Longabaugh, Harvey Logan (diğer adı Kid Curry), Ben Kilpatrick ve William Carver'ı tasvir eden şu anda ünlü Fort Worth Five Fotoğrafı için poz verdi. Pinkerton Dedektiflik Bürosu fotoğrafın bir kopyasını aldı ve en son aranan posterleri için kullanmaya başladı.
Kid Curry çeteye yeniden katıldı ve Parker ve Longabaugh ile birlikte Wagner, Montana yakınlarındaki başka bir Union Pacific trenini soydular. Bu sefer nakit olarak 60.000 doların üzerinde para aldılar. Çete tekrar bölündü ve çete üyesi Will Carver, Şerif Elijah Briant tarafından yönetilen bir ekip tarafından öldürüldü. 12 Aralık 1901'de çete üyesi Ben Kilpatrick, Laura Bullion ile birlikte Knoxville, Tennessee'de yakalandı. 13 Aralık'ta, avukatlarla girdiği bir çatışmada Kid Curry, Knoxville polisleri Willian Dinwiddle ve Robert Saylor'u öldürdü ve kaçtı. Curry, Pinkerton ajanları ve diğer kolluk kuvvetleri tarafından takip edilmesine rağmen, Montana'ya döndü ve burada yıllar önce kardeşi Johnny'nin öldürülmesinden sorumlu olan çiftlik sahibi James Winters'ı vurup öldürdü.
1901 - Medyaya Maruz Kalma, Güney Amerika'ya Seyahat
Kırsal Eşkıyalar Parker ve Longabaugh daha sonra doğuya New York'a kaçtılar ve 20 Şubat 1901'de Longabaugh'un kadın arkadaşı Ethel "Etta" Place ile birlikte, Parker James Ryan kılığında İngiliz buharlı Herminius'ta Arjantin, Buenos Aires'e gittiler. , Place'in hayali kardeşi. Orada Longabaugh ve Place ile birlikte Arjantin'in batısında, And Dağları yakınında, Cholila, Chubut eyaleti yakınlarındaki Rio Blanco'nun doğu kıyısında satın aldıkları 15.000 dönümlük (61 km²) bir çiftliğe dört odalı bir kütük kulübesine yerleşti.
1905 Ve Son Yılları - Kanundan Kaçarak En Büyük Soygunu
14 Şubat 1905'te, Parker ve Longabaugh olabilecek İngilizce konuşan iki haydut, Macellan Boğazı yakınında, Cholila'nın 700 mil (1,130 km) güneyinde, Río Gallegos'ta Banco de Tarapac'ın Aacute y Argentino'sunu ele geçirdi. Bugün en az 100.000 ABD Doları değerinde bir miktarla kaçan ikili, kasvetli Patagonya bozkırlarında kuzeye doğru kayboldu.
1 Mayıs'ta üçlü, yasa onları yakalamaya başladığı için Cholila çiftliğini sattı. Pinkerton Ajansı bir süredir onların yerini biliyordu, ancak yağmur mevsimi, atanan ajanı Frank Dimaio'nun oraya seyahat etmesini ve bir tutuklama yapmasını engellemişti. Vali Julio Lezana daha sonra bir tutuklama emri çıkarmıştı, ancak infaz edilmeden önce Parker ile arkadaş olan ve Etta Place'e aşık olan Galli bir Arjantinli Şerif Edward Humphreys onlara haber verdi.
Üçlü kuzeye San Carlos de Bariloche'ye kaçtılar ve burada Condor vapuruna binerek Nahuel Huapi Gölü'nü geçerek Şili'ye gittiler. Ancak o yılın sonunda 19 Aralık'ta tekrar Arjantin'deydiler, Parker, Longabaugh, Place ve kimliği belirsiz bir erkek, Buenos'un 400 mil (650 km) batısındaki Villa Mercedes'teki Banco de la Nacion soygununa katıldı. Aires, 12.000 peso alıyor. Silahlı kanun adamları tarafından takip edilerek, Pampaları ve And Dağları'nı geçtiler ve tekrar Şili'nin güvenliğine ulaştılar.
30 Haziran 1906'da Etta Place, kaçarken yeterince hayatı olduğuna karar verdi ve Longabaugh tarafından San Francisco'ya geri götürüldü. Parker, James "Santiago" Maxwell takma adı altında, Bolivya And Dağları'nın merkezindeki Santa Vela Cruz aralığındaki Concordia Kalay Madeni'nde iş buldu ve dönüşünde Longabaugh'a katıldı. Ana görevleri şirketin maaş bordrosunu korumaktı. Hâlâ saygın bir çiftlik sahibi olarak yerleşmek isteyen Parker, 1907'nin sonlarında Longabaugh ile Bolivya'nın doğusundaki Savannah'daki bir sınır kasabası olan Santa Cruz'a bir gezi yaptı.
Ölüm
Parker'ın ölümünü çevreleyen gerçekler belirsizdir. 3 Kasım 1908'de Bolivya'nın güneyindeki San Vicente yakınlarında, Aramayo Franke y Cia Gümüş Madeni'nin kuryesi, iki Amerikalı haydut tarafından saldırıya uğrayıp soyulduğunda şirketinin maaş bordrosunu katırla taşıyordu. Haydutlar daha sonra konakladıkları San Vicente'ye gittiler. Üç gece sonra, 6 Kasım'da, lojmanları, yerel belediye başkanı ve bazı memurlarından ve iki askerden oluşan küçük bir grup tarafından kuşatıldı. Ardından silahlı çatışma çıktı. Ateşkes sırasında evin içinden tek el silah sesi duyuldu, ardından bir adam çığlık attı ve ardından bir el silah sesi daha geldi. Yerliler, ertesi sabaha kadar bölgeyi kuşattı, temkinli bir şekilde içeri girdiklerinde, her ikisi de kollarında ve bacaklarında çok sayıda yara bulunan, birinin alnında kurşun deliği ve diğerinin tapınağında bir delik bulunan iki ceset buldular. Her iki ceset de yerel San Vicente mezarlığına götürüldü ve burada Gustav Zimmer adlı bir Alman madencinin mezarının yakınına gömüldü. Özellikle 1991'de Amerikalı adli antropolog Clyde Snow ve araştırmacıları tarafından işaretlenmemiş mezarlarını bulmak için girişimlerde bulunulmasına rağmen, Parker ve Longabaugh'un yaşayan akrabalarıyla eşleşen DNA'ya sahip hiçbir kalıntı henüz keşfedilmedi.
Ancak, Parker'ın kız kardeşi Lula Parker Betenson tarafından, Amerika Birleşik Devletleri'ne canlı olarak döndüğü ve yıllarca anonim olarak yaşadığı gibi iddialar vardı. Betenson biyografisinde Butch Cassidy, My Brother, Parker'ı 1908'den çok sonra karşılaşan birkaç tanıdık insan örneğini aktarır ve Parker, kardeşleri Mark, babaları ve Lula'nın 1925'te ayrıntılı bir doğaçlama "aile birleşimi"ni anlatır.
1974 veya 1975'te The Denver Post'ta çalışkan, güvenilir bir kıdemli vatandaş köşe yazarı olan Red Fenwick, o zamanlar Post'ta bir muhabir olan yazar Ivan Goldman'a Parker'ın doktoru olan bir kadınla tanıştığını söyledi. Fenwick onun mutlak dürüst bir insan olduğunu söyledi. Fenwick'e, Parker'ın Bolivya'da öldürüldüğü iddia edildikten sonra uzun yıllar boyunca tedavi etmeye devam ettiğini söyledi. Parker'ın babasının, 1908'den sonra kaçak oğlu tarafından ziyaret edildiğini neden inkar edebileceğine dair bir gizem yok.
Longabaugh'un da Amerika Birleşik Devletleri'ne döndüğü ve 1937'de öldüğüne dair anekdot ve ikinci derece kanıtlar var.
John McPhee, Annals of the Former World adlı kitabında, 1930'larda Love'ın aile doktoru Francis Smith, M.D. tarafından Love doktora öğrencisiyken jeolog David Love'a (1913-2002) anlatılan bir hikayeyi tekrarlıyor. Smith, Parker'ı yeni gördüğünü, Parker'ın Smith'e yüzünün Paris'teki bir cerrah tarafından değiştirildiğini söylediğini ve Smith'e, Smith'in daha önce Parker üzerinde yapmış olduğu iş olarak kabul ettiği, onarılmış bir kurşun yarasını gösterdiğini belirtti.
Batılı tarihçi Charles Kelly, 1938 tarihli Outlaw Trail adlı kitabında "Butch Cassidy Öldü mü?" bölümünü, Parker'ın "bu söylentilerin iddia ettiği gibi hâlâ hayattaysa, Utah Circleville'e dönmemiş olmasının son derece garip göründüğünü" gözlemleyerek kapattı. 28 Temmuz 1938'de 94 yaşında ölen yaşlı babası Maximillian Parker'ı ziyaret edin." Kelly'nin Parker'ın babasıyla röportaj yaptığı düşünülüyor, ancak böyle bir röportajın bilinen bir dökümü yok.
Kelly, San Vicente olayından sonra hem Parker hem de Longabaugh'dan gelen tüm yazışmaların durduğunu söylerken, 1930, 1937 ve 1938 tarihli ve Parker tarafından yazıldığı söylenen bazı yazışmalar yayınlandı.
EVE DÖN
&Kopyalama Telif Hakkı Şecere İzlerine aittir
Butch Cassidy'nin Teslim Teklifi
20. yüzyılın başlarında yeni bir hayata başlamak için Sundance Kid ve Etta Place ile Arjantin'e kaçmadan önce, Butch Cassidy yetkililere teslim olmayı ve af aramayı teklif etti mi? Yaptığı kanıtlar ikna edici. Ayrıca, demiryolunun ekspres muhafızlarından biri olarak bir iş teklif edilirse, trenlerini soymaktan vazgeçmek için Union Pacific Demiryolları ile neredeyse bir anlaşma mı yapacaktı? Bu hikaye biraz sallantılı.
Teslim olma teklifinin benzer ancak biraz farklı iki versiyonu var. Bir tanesi Charles Kelly'nin popüler kitabında bulunabilir. Kanun Kaçağı Yolu: Butch Cassidy ve Vahşi Demetinin Tarihi, ilk olarak 1938'de yayınlandı ve Kelly tarafından 1959'da güncellendi. Kelly'nin hikayeyi anlattığı gibi, 1899 sonbaharında bir gün, Salt Lake City'nin önde gelen avukatlarından Orlando W. Powers'ın ofisine “iyi giyimli tıknaz bir adam” girdi. Adam, Powers'a söyleyeceği şeyin kesinlikle gizli tutulup tutulamayacağını sordu. Avukat, bunun olacağına dair güvence verdiğinde, adam, “Benim adım George LeRoy Parker, daha çok Butch Cassidy olarak bilinir” dedi ve “bu kanun kaçağı işini bırakıp doğru yola gitmek” istediğini ekledi. Cassidy, çetesinin birkaç üyesinin son kaderini anlattıktan sonra şunları söyledi: "Er ya da geç benim sıram gelecek. Daha derine inmeden bırakmanın iyi bir zaman olduğunu düşündüm.”
Butch'ın işi bırakmaya hazır olması sürpriz değil. O senin tipik kanun kaçağın değildi. Aslında, 1969 filminde Paul Newman'ın canlandırdığı karakterden farklı değildi. Butch Cassidy ve Sundance Kid. (Bir kez olsun Hollywood bir şeyi doğru yapmış olabilir.) Butch eğlenceli, rahatsız edici ve bazen de kendini küçümseyen - yüzyılın başındaki bir suçlu için uygunsuz görünen özellikler olabilir.
Butch'ın kaçak olması pek mümkün değildi. Yasalara saygılı vatandaşların dostluğunu severdi. Yasalar tarafından aranmasına rağmen, zamanının çoğunu sadece komşularıyla iyi geçiniyor gibi göründüğü değil, aynı zamanda yakın ilişkiler geliştirmeye meyilli olduğu topluluklarda barış içinde geçirdi - Wyoming's Dubois, Lander ve Star Valley, Colorado'nun Brown's Park bölgesi ve sonraki yıllarda, Cholila, Arjantin.
1899'da o gün Orlando Powers'ın ofisine girmeden önce, Butch ve avukat hiç tanışmamıştı. Ama daha önce iş yapmışlardı. 1896'da Butch'ın arkadaşı Matt Warner ve diğer ikisi Dave Wall ve E.B. Coleman, Utah, Vernal yakınlarındaki bir maden iddiasıyla ilgili çıkan anlaşmazlıkta iki kişiyi öldürmekten tutuklanmıştı. Warner ve Wall'un fonları yoktu ve Butch, Wyoming avukatı Douglas Preston aracılığıyla Powers'ı ve ortağı D.N. Straupp'ı onları savunmak için kiralamak için düzenlemeler yaptı. Avukatlık ücreti için parayı elde etmek için Butch, Montpelier, Idaho'da bir bankayı soydu. (Powers daha sonra E.B. Coleman'ın akrabaları tarafından ödendiğini iddia ederek bunu reddetti.)
Powers'ın ofisindeki toplantıda avukat, Butch Cassidy'nin insanların onu çizdiği kadar kötü olmadığı, hayatında hiç adam öldürmediği ve asla bireyleri, sadece bankaları ve demiryollarını soymadığı konusunda ısrar etmesini sabırla dinledi.Butch işini bitirdiğinde, Powers, "Ne yapmamı istiyorsun?" diye sordu.
"Sadece bu," diye yanıtladı Butch. "Sen Utah'daki en iyi avukatsın. Kimin kim olduğunu ve neyin ne olduğunu biliyorsun. Çok fazla etkiniz var. Belki valiyle aramı düzeltip beni bağışlarsın ya da öyle bir şey yaparsın ki, sakinleşip doğru dürüst gideceğime söz verirsem rahatsız olmayayım. bunun için sana söz vereceğim. Düzeltilmesinin bir yolu var mı?”
Kelly'ye göre, avukatın cevabı cesaret verici değildi. Butch'a ona yardım etmek istediğini söyledi ama engeller vardı. Birincisi, dedi, Utah valisi Heber M. Wells, sadece Utah'ta işlenen suçlar için af çıkarabiliyordu ve şimdiye kadar Cassidy orada herhangi bir suçtan hüküm giymemişti. 1897'de Utah Castle Gate'deki Pleasant Valley Coal Company maaş bordrosunun soygunundan şüphelenildi ve bu suçtan suçlu bulunursa veya yargılanıp mahkum edilirse, vali tarafından bir af Utah'ta etkili olurdu, ancak Butch'ın başka eyaletlerde işlemiş olabileceği suçlar için verilen izinlere karşı hiçbir koruma sağlamaz. "Hayır, Cassidy," dedi Powers, "korkarım artık geri dönemeyecek kadar ileri gittin, en azından Batı eyaletlerinden birine yerleşmek için. Sana verebileceğim en iyi tavsiye, ülkeyi terk etmek ve tanınmadığın bir yerde yeni bir başlangıç yapmaktır.”
Butch tavsiyesi için ona teşekkür etti ve şunları söyledi: "Yasayı biliyorsun ve sanırım haklısın ama üzgünüm bir şekilde düzeltilemez. Sonsuza kadar kaçmanın ne demek olduğunu asla bilemeyeceksin."
Butch Cassidy'nin Powers ile A.F.C.'de yaptığı görüşmenin başka bir versiyonu daha var. Greene'in "Butch Cassidy, Fremont County'de1940'larda ortaya çıkan ve Jim Dullenty tarafından Butch Cassidy Koleksiyonu (Hamilton, Mont., Rocky Mountain Press, 1986). Kelly'nin versiyonunda olduğu gibi, sahne Salt Lake City'deki avukatın ofisi. Greene daha açıklayıcıydı. Powers'ın stenografının ofise "kırklı yaşlarında bir yerde olan, ancak iri yüzündeki bazı çizgilerin açıkta yaşamaktan ya da viskiden kaynaklanmış olsa da, keten olan saçları," olduğunu söylüyor. kaba görünümlü, tulum giymiş ve mavi kot kazak giymiş bir müşteriyi gri renkle vurdu.”
Greene'e göre, bu konuşma gerçekleşti:
Cassidy: Sana söylediğim şey bundan sonra müvekkil olarak avukatına danışman mı?
Powers: Ayrıcalıklı bir iletişim mi demek istiyorsun?
Güçler: Peki senin için ne yapabilirim?
Cassidy: Sana söyleyeceğim. Bana karşı bir sürü suçlama var ve bana ödül olarak önemli miktarda para teklif ediliyor. Sürekli kaçarken saklanmaktan ve bir yerde asla uzun süre kalamamaktan bıktım. Şimdi, gerçeklere gelince, olayları yakından takip ettim ve ülkede kürsüye çıkıp beni herhangi bir suç için teşhis edebilecek bir adam kalmadığını biliyorum. Hepsi ya öldü ya da gitti. Düşünüyordum. Neden gidip kendimi teslim edemiyorum ve o eski suçlamalardan biriyle yargılanamıyorum?
Güçler: Kullanılmaz. Zamanında çok fazla büyük şirketi soydun. Söylediklerinizden şüphem yok ama eğer bir gün mahkemeye çıkarsanız buna güvenebilirsiniz, o şirketlerden bazıları size karşı yemin edecek birini kürsüye çıkaracaktır. Hayır, korkarım kaçmaya devam etmen gerekecek.
Özünde, iki versiyon çok az farklılık gösterir ve her iki yazar da konuşmayı başka sözcüklerle ifade etmiş olsaydı, küçük farklılıklar muhtemelen fark edilmeyecekti. Ancak, hem Kelly hem de Greene konuşmayı kelimesi kelimesine bildirmeyi seçti. O zaman bile, en dikkate değer fark Butch Cassidy'nin nasıl giyindiğiyle ilgiliydi. Kelly, şehir kıyafetlerini çağrıştıran "iyi giyimli" derken, Greene sanki Cassidy kısa süre önce patikadan çıkmış gibi "tulum ve mavi kot kazak" diyor. Kabul, bu küçük bir tutarsızlık, ancak merak uyandırıyor.
Kelly'nin versiyonunda başka bir şey can sıkıcı. Butch'ın kendisini Powers'a "George" LeRoy Parker olarak tanıttığını söylüyor. Cassidy'nin gerçek adı, daha sonra ailesi ve kilise kayıtları tarafından doğrulanan bir gerçek olan Robert LeRoy Parker'dı. Butch'ın kanun kaçağı kariyeri boyunca George Cassidy adını kullandığı ve Charles Kelly'nin kitabı boyunca yanlışlıkla ondan George olarak bahsettiği doğrudur. Ancak, Butch ruhunu Powers'a açmayı ve ondan yardım istemeyi seçseydi, gerçek adını kullanmayacak mıydı? Yine, bu küçük tutarsızlık, Kelly toplantının kelimesi kelimesine bir açıklamasını sağlama iddiasında olmasaydı, çok az şey ifade ederdi.
Kısmen bu kayma nedeniyle, Cassidy hakkındaki kitabım için Kelly'ninki yerine Greene'in versiyonunu seçtim ve Kelly'nin hesabını bir son not referansına indirdim. Greene'i tercih etmemin bir başka nedeni de Cassidy'nin çağdaşı olması ve hatta onu şahsen tanıyor olmasıydı. Dahası, Greene'in, Dubois, Wyo yakınlarındaki çiftliğini kurduğunda Butch'ın komşuları ve yakın arkadaşları olan John Simpson ailesiyle evlilik yoluyla akraba olduğu söyleniyor.
Bu tutarsızlıklar ne kadar küçük olursa olsun, onları yalnız bırakamazdım, bu yüzden son zamanlarda iki hesabın kaynağını (veya kaynaklarını) bulmayı umarak konuyu biraz daha derine indim. Wild Bunch yazarları Dan Buck ve Anne Meadows'un verdiği bir ipucu sayesinde Greene'in versiyonunun nereden geldiğini öğrenmek uzun sürmedi. Kelimesi kelimesine Frederick R. Bechdolt'un 1924 tarihli kitabından aldı. Eski Zamanlayıcıların MasallarıCassidy'nin biyografisini yazarken izini bulamadığım bir kaynak.
O zamanlar Bechdolt kitabının farkındaydım ama baskısı yıllardır tükenmişti ve kısa bir nüshasını aradıktan sonra aramaktan vazgeçtim. Açıkçası, 1920'lerde Eski Batı'daki o çok sayıda kazandan sadece biri olduğunu düşünerek başlıktan vazgeçtim. Ne de olsa Bechdolt, hikayeleri zaman zaman Hollywood tarafından iki makaralı erken dönem westernler için uyarlanan bir romancı ve kısa öykü yazarıydı.
Bechdolt'u hafife almıştım. Görünüşe göre iyi bir sınır geçmişi de ortaya çıktı.
Öyleyse, Bechdolt'un kitabı, Butch'ın teslim olma teklifinin öyküsünün ilk yayınlanan açıklamasıysa, kaynağı neydi? Bechdolt'un Eski Zamanlayıcıların Masalları çoğunlukla güneybatı sınır karakterleriyle ilgiliydi. Butch Cassidy'ye sadece bir bölüm ayırdı. Charles Kelly ve A.F.C. Greene, dipnotları veya son notları dahil etmedi, ancak tek bir “Teşekkürler” sayfası sağladı. Orada Cassidy ile bağlantılı olarak bahsedilen isimler arasında WA Richards (Butch'un kanun kaçağı kariyerinin bir bölümünde Wyoming valisi), Will Simpson (Butch'un 1894'teki davasında savcı) ve James Simpson (Will Simpson'ın oğlu) vardı. Vali Richards ve Will Simpson, Bechdolt'un Cassidy-Powers toplantısına ilişkin açıklaması için en azından olası kaynaklardı. Ancak, toplantı sırasında ne adam olay yerinde ne de dolaylı olarak olaya karıştı.
Peki ya Bechdolt'un kendisi? Pennsylvania'da doğmuş olmasına rağmen, Frederick Ritchie Bechdolt (1874-1950) Batı'da büyüdü ve Kuzey Dakota Üniversitesi'ne ve daha sonra Washington Üniversitesi'ne katıldı. 1896'da ikincisinden mezun olduktan sonra, gazeteci olarak işe alındı. Seattle Yıldızı. Kısa süre sonra hayatına devam etti ve sonraki 10 yıl boyunca Oakland, Los Angeles, San Francisco ve Salt Lake City'deki büyük gazetelerde yazdı. Muhabirler bilgiyi kazmanın yollarını bulurlar. Salt Lake City'de olay yerinde, muhtemelen Cassidy-Powers toplantısının gerçekleştiği yıl içinde veya en azından kısa bir süre sonra, Bechdolt'un hikayeyi, hatta belki de bir stenografın toplantı kaydını elde etmiş olması mümkündür. (Bilgileri gizli tutma zorunluluğuna rağmen, avukatlar, ünlü müvekkiller söz konusu olduğunda hukuk bürolarının sızdırılan yerler haline gelebileceğini kayıt dışı söyleyecektir. O günlerde muhtemelen farklı değildi.)
Dolayısıyla, Bechdolt'un Powers'a yakınlığı, toplantının kendi versiyonunu açıklayabilir ve ayrıca onun hesabına bir miktar güvenilirlik verebilir, peki ya Kelly'nin versiyonu? Güçleri tanıyan kişilerle de teması olmuş olabilir. Kelly, Cassidy-Powers toplantısı sırasında ortalıkta olmamasına rağmen, Salt Lake City'de uzun yıllar geçirdi. 1919'da ordudan terhis olduktan sonra evlenerek oraya yerleşti. Ancak, o zamanlar asıl ilgi alanı müzikti (keman ve kornet çaldı), yazı değil. İlk kitabını yayınlamadan 10 yıl önce ve yayımlanmadan yaklaşık yirmi yıl önce olacaktı. Kanun Kaçağı Yolu.
Tabii ki, Kelly'nin Bechdolt versiyonunu yeniden yazması da mümkündür. Kelly'nin teşekkür kitabının ikinci baskısında Kanun Kaçağı Yolu Bechdolt'un ilk baskısını yazdığında kitabına da erişimi olduğunu ortaya koyuyor. Aslında, 1939'da, ilk baskının yayınlanmasından bir yıl sonra, Kelly, Cassidy'nin savcısı Will Simpson'a yazdığı bir mektupta, Bechdolt'un onun "baş makamlarından" biri olduğunu itiraf etti. Kanun Kaçağı Yolu. Ama sadece Bechdolt'un versiyonunu kullandıysa, neden değiştirdi? Kelly, Bechdolt'un (Simpson'a mektubunda kabul ettiği) dahil olmak üzere daha önceki yazarların çalışmalarını kelimesi kelimesine tekrarlamaktan çekinmedi. Bununla birlikte, Bechdolt'un Cassidy'nin kariyerinin diğer yönleriyle ilgili materyalinin önemli kısımlarını çoktan kaldırmış ve belki de Cassidy ile Powers arasındaki konuşmayı kendi yorumunu yapması gerektiğine karar vermiş olabilir.
Her halükarda, 1899'da o gün Powers'ın ofisinden ayrıldığında Cassidy'nin cesareti kırılmıştı, ama pes etmeye hazır değildi. Salt Lake City'de kendisine yardım edebilecek başka birini tanıyordu, af arayışına daha açık olabilecek birini ve daha da önemlisi, Utah Valisi Heber Wells'e avukat Orlando Powers'dan daha iyi erişimi olan birini. O adam Parley P. Christensen'dı.
Charles Kelly kitabında, Parley Christensen'ı, Butch Cassidy'yi ilk yıllarında tanıyan bir adam olan Utah, Juab County'nin eski bir şerifi olarak tanımlıyor. Ancak, Juab İlçesi yetkilileriyle kontrol ettiğimde, Parley P. Christensen'ın o ilçenin şerifi olduğuna dair hiçbir kayıt bulamadılar. Yerel kayıtlar, Juab İlçesinin merkezi olan Nefi şehri için bu isimde bir kasaba mareşali listeledi, ancak 1914'e kadar atanmadı.
Daha fazla kazma, Cassidy'nin yardım istediği Parley P. Christensen'in bir zamanlar şerif olabileceğini, ancak 1899'da Orlando Powers gibi, Salt Lake City'nin önde gelen bir avukatı haline geldiğini ortaya çıkardı. Deseret Üniversitesi (daha sonra Utah Üniversitesi) ve Cornell Üniversitesi Hukuk Fakültesi'nden mezun olan Christensen, Cumhuriyet siyasetinde yükselen bir yıldızdı ve Utah Capitol salonlarında tanıdık bir manzaraydı. O ve aynı zamanda bir Cumhuriyetçi olan Vali Wells, her ikisi de 1895'te Utah Eyaleti Anayasa Konvansiyonu'nda delege olarak hizmet etmiş olduklarından, iyi tanışmışlardı. Christensen, aslında, konvansiyonun sekreteri olarak görev yapmıştı ve daha sonra eyalet Yasama Meclisine seçildi. (Aynı sonbaharda, Christensen Salt Lake County avukatı seçildi ve valilik görevine aday görünüyordu, ancak birkaç yıl sonra Cumhuriyetçi Parti ile arası açıldı ve sonunda İlerici harekete katıldı. 1920'de Birleşik Devletler başkanlığına aday oldu. Çiftçi-İşçi biletindeki eyaletler.)
Cassidy, Parley Christensen'ı, bir tür merhamet elde etme şansı konusunda Powers'tan çok daha cesaret verici buldu. Christensen hemen onun için vali ile bir randevu ayarladı. Kelly'ye göre, Cassidy'nin teklifini dinledikten sonra Wells ona, kendisi için herhangi bir cinayet emri çıkmaması durumunda bir şeylerin çözülebileceğini düşündüğünü söyledi. Ancak vali, başsavcıya Cassidy'nin arama izinlerini kontrol ettirdiğinde, bir cinayet suçlaması ortaya çıktı. İkinci bir görüşme sırasında vali, Butch'a üzgün olduğunu ancak onun için yapabileceği hiçbir şey olmadığını bildirdi.
Cassidy hayatında hiç adam öldürmediği konusunda ısrar etti ama sorun bu değildi. Valinin şartı, onun için herhangi bir cinayet emri olmamasıydı ve bir tane bulundu. Açıkçası, Butch da bunu beklemeliydi. Ne de olsa, önceki üç yıl boyunca, Utah'ta veya çevre eyaletlerde bir banka veya tren soygunu gerçekleştiğinde, Butch Cassidy ve Wild Bunch genellikle şüpheliler listesinin başında gelirdi. Bu soygunlardan birinde bir banka veya ekspres araba görevlisi öldürülmüşse, Cassidy'nin adının bir arama emrinde olması şaşırtıcı değildir.
Kelly'ye göre, bu noktada avukat Orlando Powers resme yeniden girdi. Yeni bir fikir bulmuştu. Ya Cassidy sadece suç hayatından vazgeçmeyi değil, aynı zamanda Union Pacific Demiryolları için ekspres gardiyan olarak çalışmayı da kabul ederse? Eğer öyleyse, belki de demiryolu ona karşı tüm suçlamaları düşürürdü. Demiryolunun tam zamanlı bir çalışanı olarak, Butch genellikle nerede olduğunun bilinmesinden pek kurtulamazdı. Dahası, Powers, diğer kanun kaçaklarının ünlü Butch Cassidy'nin Union Pacific'in ekspres arabalarını koruduğunu öğrendiğinde, trene saldırmakta tereddüt edebileceklerini iddia edebilirdi.
Yazar A.F.C. Greene, Powers'ın fikrinden bahsetmiyor. Butch'ın küçük kız kardeşi Lula Parker Betenson, kitabında buna atıfta bulunuyor. Butch Cassidy, Kardeşim, ama Kelly muhtemelen onun kaynağıydı. Frederick Bechdolt kısaca hikayenin bir varyasyonunu tartışıyor. Butch, Uinta County, Wyo., şerifi John Ward ile Denver & Rio Grande hattındaki bir dağ geçidinde bir toplantı istediğini söyledi. Orada, aranan adam Ward'a "demiryollarına silahlı adamlarını trenlerden indirebileceklerini", "artık onlara ihtiyaç duymayacaklarını" söyleyebileceğini, çünkü "hiçbir şeyin çıkmayacağını" söyledi. Bunun için sözüm var.” Ancak Bechdolt, Cassidy'nin herhangi bir anlaşma isteyeceğinden bahsetmiyor.
Butch böyle bir düzenlemeden ne kazanmış olabilir? Aslında çok değil. Union Pacific yetkilileri, onu yalnızca kendi hatlarındaki soygunlar için affedebilirdi. O zamanlar, Wyoming ve Utah eyaletleri onu istiyordu ve Butch ayrıca Colorado, Idaho, Nevada, Montana ve New Mexico'daki banka veya tren soygunlarında şüpheliydi. Union Pacific yetkilileri bu suçlardan herhangi biri için af sağlayamadı.
Ancak, Cassidy'nin Powers'ın önerisini kabul edip demiryolu şirketi için çalışmayı teklif etmiş olabileceği hikayesine bazı ayaklar sağlayan şey, Utah Eyalet Arşivleri'nin Vali Wells'in yazışma koleksiyonunda bulunan bir mektuptur. Wells'e gönderilen mektup 30 Mayıs 1900 tarihliydi. Yazarı W.S. Seavey, daha sonra Thiel Dedektif Servisi'nin Denver ofisinin genel ajanı. Seavey şöyle yazdı: “Yetkililer onu rahat bırakırsa ve UPRR yetkilileri ona gardiyanlık vb. bir iş verirse, kanun kaçağı Butch Cassidy'nin silahlarını bırakacağına dair güvenilir bilgilere sahip olduğumu size bildirmek isterim, içeri gir, teslim ol, işine git ve iyi bir barışçıl ol [hasta] vatandaş bundan sonra.”
Mektubun güvenilirliğine katkıda bulunan şey, W.S. Seavey sıradan bir yarı zamanlı adam değildi. Seavey bilgilerini “güvenilir” olarak değerlendirdiyse, muhtemelen öyleydi. Seavey dikkatsiz bir hecelemeci olabilirdi, ancak Thiel genel ajanı olmadan önce sekiz yıl Omaha Polis Departmanı şefi olarak görev yapmış deneyimli bir kanun adamıydı.
Kelly, Powers'ın teklifi Union Pacific'e sunduğunu ve "biraz tartışmadan sonra demiryolu görevlilerinin planı kabul ettiğini ve Powers'a Cassidy ile temasa geçmesi için yetki verdiğini" söyledi. Yazar, Powers'ın daha sonra Cassidy'nin 1890'ların başından beri kişisel avukatı olan Douglas Preston'a yazdığını ve ondan Cassidy'ye haber vermesini istediğini söylüyor. O yaptı ve Kelly'ye göre Preston, Cassidy ile 10 gün içinde güneybatı Wyoming'deki "Lost Soldier Pass"ta buluşmayı ve Union Pacific'in baş dedektifini ve "anlaşma yapma yetkisine sahip bazı yetkilileri" getirmeyi ayarladı.
Kayıp Asker Geçidi'ndeki toplantı hiç gerçekleşmedi. Kelly'nin söylediği gibi, Cassidy geldi, ama Douglas Preston ve demiryolu görevlisi yoktu. Bütün gün bekledikten sonra Butch, saklandığı yere geri döndü. Preston daha sonra kendisinin ve partisinin bir fırtına tarafından ertelendiğini iddia etti ve sonunda vardıklarında ve Cassidy'nin gittiğini bulduklarında, Preston, "boş çabasından iğrenerek, sedir ağacının altında yatan yassı bir taşa vahşice tekme attı. toplantı yapılacaktı.” Taşın altında Cassidy'nin yazdığı bir kağıt parçası buldu: "Lanet olsun Preston, beni aldattın. Bütün gün bekledim ama gelmedin. U.P.'ye söyle cehenneme gitmek. Ve onlarla gidebilirsin.”
Cassidy'nin kaçmaktan yorulduğuna ve teslim olmak istediğine ve Orlando Powers'ın ısrarıyla af karşılığında Union Pacific Demiryolu için çalışmayı düşüneceğine inanmak zor değil. Zamanının çoğu kanun kaçağının aksine, Butch dürüst çalışmaya karşı bir isteksizliğe sahip görünmüyordu. İlk banka soygununu 1889'da gerçekleştirmiş olmasına rağmen, yedi yıldan fazla bir süredir başka bir büyük suça karıştığına dair bir kanıt yok, 1896'da Montpelier, Idaho'da arkadaşı Matt Warner'a yardım etmek için para elde etmek için yapılan banka soygununa kadar değil. .
Bu yedi yıl boyunca Cassidy'nin muhtemelen bir çiftlik sahibinin başıboş sığırlarına birden fazla kez yardım ettiği doğrudur, ancak 1890'ların başlarında Wyoming'deki kovboylar arasında, tarladan bir sığır eti koparmak yarı zamanlı bir işe benzer bir şey olarak kabul edildi. Butch ayrıca muhtemelen daha ciddiye alınan (ve bunun için 18 ay hapis yattığı) birkaç at çaldı.
Ve elbette Cassidy, 1890'ların son yarısında birkaç büyük soygunla suçlandı, ancak 1899 sonbaharında o gün teslim olma fikriyle avukat Powers'ın ofisine girdiğinde, önceki yılı dürüst iş yaparak geçirmişti. , William French adında bir İngiliz'in New Mexico Territory çiftliğinde ustabaşı yardımcısı ve iz patronu olarak. Kavrulmuş Güneybatı'da sürüleri alt üst etmek zor ve sıkıcıydı, ama görünüşe göre Butch Cassidy (Fransız çiftçisi Jim Lowe olarak biliniyordu) bundan zevk alıyordu. Ustabaşılık işi açıldığında, Fransızca'ya işi almak istediğini söyledi, ama o zamana kadar Pinkerton'lar ortalığı karıştırmıştı ve Butch ayrılmanın daha akıllıca olacağını düşündü. Yıllar sonra, Fransızların Jim Lowe olarak tanıdığı adam hakkında söyleyecek sadece iyi şeyleri vardı.
Bu nedenle, Cassidy'nin ekspres araba koruması olarak muhtemelen başarılı olacağına inanmak zor değil. Ancak, demiryolunun onu bu pozisyon için gerçekten işe alacağını düşünmek başka bir konudur. Bu, fikrin yeni olduğu anlamına gelmez. 1970'lerin Batı TV dizisi için devam eden bir komplo olarak böyle bir düzenlemeyi kullanan Hollywood yazar-yapımcısı Glen Larson Takma ad Smith ve Jones, fikri Pinkerton Ulusal Dedektiflik Bürosu dosyalarında hikaye fikirleri ararken karşılaştığı benzer bir düzenlemeye yapılan bir referanstan aldığını iddia etti.Ve olayı anlatırken, Butch'ın kız kardeşi Lula (ya da onun yardımcı yazarı, profesyonel yazar Dora Flack), bir kanun kaçağının bir demiryolu bekçisi olması fikrinin kulağa oldukça abartılı geldiğini kabul ederken, Butch'un durumunda bunun "hiçbir şey" olmadığı konusunda ısrar etti. peri masalı” ve “hukukçuların aşina olduğu bir plan” idi.
Öte yandan, demiryolu tarafından böyle bir düzenlemeye bakıldığında, Union Pacific'in yönetim kurulunun bunu hazmedememesi ihtimali var. Bu yatırımcı grubu, 1893'te hattı satın almak için 110 milyon dolar harcamıştı ve bilinen bir suçluyu, sıklıkla binlerce dolar külçe, madeni para ve döviz taşıyan hızlı trenlere bindirmek için biraz gergin olurdu.
Dahası, E.H.'nin olduğuna inanmak zor. O zamanlar Union Pacific'in başkanı ve büyük bir hissedarı olan Harriman, böyle bir anlaşmaya varırdı. Harriman bir problem çözücüydü, anlaşma yapan değil. Örneğin, bir önceki yıl, bir tren soygunu telaşına verdiği yanıt, hat boyunca stratejik noktalara “mülkiyet vagonları” (deneyimli demiryolu polisi ve hızlı atlara binmiş eski hukukçularla yüklü bagajı boşaltılmış vagonlar) yerleştirmek oldu ve bu noktalara gönderilmeye hazırdı. bir soygunun ilk kelimesi. Ve görünüşe göre plan işe yarıyordu.
Ayrıca, W.H. Park, o zamanlar Union Pacific'in genel müfettişiydi, o özel zamanda o ve Harriman, Butch Cassidy'yi Vahşi Demet'in en tehlikeli üyesi olarak görmüyorlardı. Harvey Logan'ın bu unvanı hak ettiğini düşündüler. Bu nedenle, Cassidy'ye ekspres araba koruması olması için bir plan sunulursa, Harriman ve Park, Harvey Logan liderliğindeki bir haydut çetesinin trenlerinden birine saldırması durumunda Butch'ın ne kadar yardımcı olacağını merak etmiş olabilirler.
Ayrıca, böyle bir planın uygulanması büyük bir sorun olurdu. Demiryolunun maaş bordrosunda bir kanun kaçağı ve muhtemelen sevkiyat tarihlerini ve güvenlik ayrıntılarını öğrenebilecek bir konumda olduğu için, Union Pacific yetkililerinin ancak Butch'ın gece gündüz gözetim altında tutulacağından emin olmaları halinde anlaşmayı kabul etmesi muhtemeldir. Bu mümkün müydü? Muhtemelen değil.
Ayrıca, Cassidy ile demiryolu temsilcileri arasındaki yarıda kesilen toplantının hikayesinin gerçeği, yakın zamanda keşfedilen kanıtlarla daha da şüphe uyandırdı. Butch'ın Lost Soldier Pass'ta bir taşın altına bıraktığı iddia edilen "Lanet olsun Preston" notu sahte olabilir. Kelly, notun içeriğini kitabında açıklamış olsa da, orijinal notun artık var olmadığı varsayıldı - 1980'lerde nadir belge satıcıları arasında gizemli bir şekilde dolaşmaya başlayana kadar. Bu, birkaç hafta süren inatçı dedektiflik çalışmasından sonra, notun kötü şöhretli Mormon belgelerinin sahtekârı Mark Hofmann'ın bir eseri olabileceğini keşfeden yazar Dan Buck'ın ilgisini çekti. Görünüşe göre Hofmann ya da birisi, notu Charles Kelly'nin anlattığı hikayeye uymak için yazmış olabilir. Buck, Hofmann'ı suçlu olarak kesin olarak tespit etmemiş olsa da, notun gerçekliğine olduğu kadar, teşebbüs edilen buluşma hikayesinin kendisine de çok az inanmaktadır. Buck, 2002 bahar sayısında not ve iddia edilen toplantı hakkında yazılı olarak Western Outlaw-Lawman Tarih Derneği Dergisi, birkaç soruyu gündeme getiriyor.
Preston, Cassidy'nin eski arkadaşı ve savunma avukatıydı. Ne de olsa hiçliğin ortasında olan bir toplantıya gelmemiş olsaydı, Cassidy onu hemen hile yapmakla suçlar mıydı? Preston ve partisinin bir fırtına nedeniyle ertelenmesi gerekiyordu. Cassidy de aynı fırtınayı atlatmaz mıydı? Mektup mürekkeple yazılmıştı. Cassidy heybesinde bir kalem ve bir şişe mürekkep taşır mıydı? Ve not, birisinin bir mesajı atarak, belki de üzerine yazmak için eyerini kullandığı için karalanmış değildi. Bunun yerine, el yazısı sanki bir masanın üzerine yazılmış gibi dikkatli ve düzenliydi. Cassidy'nin sözde notu, Preston'ın Butch'ın gidişinden iğrendiği ve "vahşi bir şekilde tekmelediği" kaya olan bir kayanın altına sakladığını iddia etti.
Charles Kelly'nin, Cassidy'nin Union Pacific yetkilileriyle yaptığı iptal edilmiş anlaşmayla ilgili açıklaması şimdi şüpheli görünse de, Kelly'yi fazla zorlamamalıyız. İçinde Kanun Kaçağı YoluKelly, kaynağı ne olursa olsun sahip olduğu bilgilerle elinden gelenin en iyisini yaptı. Bazı gerçekleri ne kadar belirsiz olsa da Kelly, Butch Cassidy ve Vahşi Demet üzerine sonraki araştırmalar için değerli bir başlangıç noktası sağladı. Ve onun kredisine göre, Kelly kitabının ilk baskısında bilgilerinin bazen çelişkili ve belirsiz olduğunu itiraf etti ve bu nedenle okuyucularını ek "gerçekler" varsa onu yazmaya davet etti, böylece gelecekteki baskılarda hataları düzeltebilirdi. .
Dan Buck ve Anne Meadows, University of Nebraska Press'in 1996 yeni baskı baskısına girişlerinde Kanun Kaçağı Yolu, Kelly'nin Butch Cassidy'nin hikayesini anlatırken karşılaştığı zorluğu uygun bir şekilde tanımlayın. 1994 yılında kanun kaçağı tarih meraklılarının bir araya geldiği bir toplantıda dinleyicilerini uyaran eski Western Publications editörü John Joerschke'den alıntı yapıyorlar: “Gerçek bir hikaye yazmak istiyorsanız, bir roman yazın” çünkü gerçek, aradığımız değerli metal, “yalanlar, efsaneler ve eksik ipuçları dağından” çıkarılmalıdır.
Richard Patterson, zamanını hukuk yazmaya ve sınır tarihine adamıştır. Onun kitapları Butch Cassidy: Bir Biyografi ve Tren Soygunu: Ünlü Batılı Bir Teşebbüsün Doğuşu, Gelişmesi ve Düşüşü Frederick R. Bechdolt's ile birlikte daha fazla okuma için tavsiye edilir Eski Zamanlayıcıların Masalları Lula Parker Betenson'ın Butch Cassidy, Kardeşim ve Dan Buck ve Anne Meadows tarafından Charles Kelly'nin 1996 tarihli yeniden baskısına giriş The Outlaw Trail: Butch Cassidy ve Vahşi Demetinin Tarihi.
İlk olarak Şubat 2006 sayısında yayınlanmıştır. Vahşi Batı. Abone olmak için burayı tıklayın.
Butch Cassidy - TARİH
Butch Cassidy ve Sundance Kid, şüphesiz onların hayatlarına dair çok farklı bir görüşe sahipti. Ne de olsa onlar, kanun tarafından yakalanmaktan veya bir rakip tarafından öldürülmekten kaçma umuduyla sürekli omuzlarının üzerinden bakan banka ve tren soyguncularıydı. Butch Cassidy, 1896'da Wyoming'in "Duvardaki Delik" olarak bilinen uzak ve vahşi bir bölgesine geldi. Etrafını 200 kadar başka kanun kaçağıyla kuşattı ve bankaları ve trenleri soyma kariyerine başladı. Çete, ev olarak adlandırdıkları yerin adıyla ya da "Vahşi Demet" terimiyle tanındı. Sundance Kid birkaç yıl sonra çeteye katıldı.
Robert Lawson, Union Pacific Demiryolunda çalışan bir posta memuruydu. 1899 yazının başlarında, Wyoming'in vahşi doğasında Hole in the Wall Gang tarafından durdurulan bir trenin posta vagonundaydı. Lawson, 8 Haziran 1899 tarihli sayısında deneyimlerini anlattı. Bufalo Bülteni. Tren durdurulduktan sonra hikayesini alıyoruz:
"Biz durur durmaz, Kondüktör Storey ne olduğunu görmek için ileri gitti ve silahlı birkaç adam gördü, bunlardan biri treni dinamitle havaya uçuracaklarını haykırdı. Kondüktör durumu hemen anladı. ve haydutlar karşılaşmadan önce dönüp ikinci bölümü uyarmak için geri döndüler.Soyguncular motora monte ettiler ve silahlarının ucunda mühendisi ve itfaiyeciyi silahlarıyla kafasına vurduktan sonra inmeye zorladılar. yeterince hızlı hareket etmedi ve onları arabamıza geri götürdü.
Birkaç dakika içinde arabamızın dışında Sherman'ı çağıran sesler duyduk ve dışarı baktığımızda, Mühendis Jones ve itfaiyecisinin silahlı üç maskeli adamla birlikte olduğunu gördük.
Ateş etmenin hemen arkasından müthiş bir patlama geldi ve kapılardan biri tamamen harap oldu ve araba camlarının çoğu kırıldı. Haydutlar daha sonra dışarı çıkmazsak tüm arabayı havaya uçurmakla tehdit ettiler, bu yüzden Bruce söz verdi ve aşağı atladık ve hemen sıraya girdik ve silah aradık. Sorun çıkarmanın bize bir faydası olmayacağını, postayı istemediklerini, ekspres vagonda olanı istediklerini ve alacaklarını ve tüm treni havaya uçuracak kadar tozları olduğunu söylediler. parça.
Bizi aradıktan sonra tekrar yola koyuldular ve rayın yukarısında ikinci bölümün farını gördük. Trende ne olduğunu sordular ve biri trende iki araba asker olduğunu söyledi. Bu onları korkuttu ve hızla motora geri döndüler, bizi öne sürdüler. Bizi motora zorladılar ve Dietrick çok yavaş hareket ettiğinden birkaç tekmeyle ona yardım ettiler. Motordayken, Dietrick fırının kapısını kapatırken adamlardan birinin maskesini fırlattı ve yüzünü bir an için yakalamaya çalıştı. Adam çabucak maskesini kavradı ve Dietrack'i "takmakla" tehdit etti.
Durma yerine vardıklarında tekrar işe koyuldular ve ekspres vagona gittiler ve kurye E. C. Woodcock'a açmasını emrettiler. O reddetti ve haydutlar kapıları kırmaya başladılar ve arabanın yan tarafında büyük bir delik açtılar. Patlama o kadar korkunçtu ki haberci afalladı ve arabadan alınması gerekti. Daha sonra, Clerks O'Brian ve Skidmore tarafından işgal edilen diğer posta arabasına gittiler ve onu havaya uçurmakla tehdit ettiler, ancak çocuklara dışarı çıkmaları tavsiye edildi ve bunu yaptılar.
Soyguncular daha sonra dinamitle ekspres arabadaki kasaların peşine düştüler ve kısa sürede kasalara girmeyi başardılar, ancak araba suçlamaların gücüyle parçalara ayrılmadan önce değil. Kasalardan her şeyi aldılar ve götürmediklerini de yok ettiler. İşlerini bitirdikten sonra yaya olarak kuzeye doğru yola koyuldular.
Erkeklerin hepsi boyunlarının altına kadar uzanan maskeler takıyordu ve gözlemlediğim üç kişiden biri altı ayak boyunda görünüyordu, diğerleri ise normal boyda erkeklerdi. Lider yaklaşık 50 yaşında görünüyordu ve çok yüksek perdeden gıcırtılı bir sesle konuştu."
Referanslar:
Colbert David, Amerikan Batısının Görgü Tanığı (1998) Pointer, Larry, Butch Cassidy'nin Peşinde (1977).
Amerika'nın Müdahalesindeki HazinelerAmerika'da Utah Kanyon Toprakları'ndaki Hazineler
2017 yılında, Treasures in America, New York'tan bir yapımcı tarafından Butch Cassidy ve Castle Gate Soygunu hikayesi hakkında temasa geçti. Seyahat Kanalı için kamerada hazineyi aramak için çölde ünlü güreşçi Chris Jericho'ya yardım etme işini üstlenmek isteyip istemediğimizi sordular. İşi kabul ettik ve hikayenin arkasındaki tarihi anladığımızdan emin olmak için planlar ve hazırlıklar yapmaya başladık. Kendimize bir keşif yapmak için her fırsatı vermek için çok çalıştık. Timothy Draper (Amerika'daki Treasures'ın Kurucusu) yapımcılarla telefonda birkaç ay geçirdi ve bugünün değerinde çeyrek milyon dolar arayan vahşi doğaya inebilecek bir ekip kurdu.
Pek çok e-posta, telefon görüşmesi ve ekip toplantısının yanı sıra, yaklaşık dört aylık bir süre boyunca bu hikayenin tarihini tutarlı bir şekilde incelemek ve araştırmak gerçekleştirildi. Yapımcılar ve TIA ekibi, diğerlerinden bilgi edinmek için Utah ve çevre eyaletlerdeki birçok kişiye ulaştı. Bu, Treasures in America'nın yaptığı normal bir süreçtir, bilgi, tarihi hazine avcılığında anahtardır. Birkaç Utah yazarından yardım aldık ve bilinen birçok yerliye ulaştık. Bu noktada, bölgeyi tanımak için bir keşif görevine çıkmaya karar verdik.
İzcilik Gezisi
Cuma gecesi Goblin Vadisi'ne çok geç geldik. Karanlıkta büyük, düz, kamp yeri aramak biraz zor oldu ama başardık ve kamp kurmaya başladık. Birkaç saat sonra ateşin etrafına oturduk ve hafta sonumuzu planladık. Ertesi sabah, UTV'lere atladık ve bölgeyi keşfettik, Butch Cassidy ve Wild Bunch hakkında bulabileceğimiz herhangi bir ipucu aradık.
Araştırmamız sırasında, bilinenden yaklaşık 120 mil uzakta, iyi gizlenmiş ikinci bir Hırsız Tüneği olabileceğini öğrenmiştik. Bu olasılığı duyduğumuzda çok merak ettik ve araştırmaya karar verdik. Bize bir harita verildi, ancak toprak yolda kilometrelerce gittikten sonra yol oldukça dar ve engebeli hale geldi. Elimizden gelen her şeyi verdik, ancak Polaris Ranger'da bile imkansız hale geldi. Bölgede, büyük olasılıkla 1800'lerin sonlarından itibaren bir miktar madencilik faaliyeti olduğu açıktı.
Bugüne kadar, o alanın daha fazla keşfedilmesi gerekip gerekmediğini merak ediyorum çünkü öğrendiğim bir şey, eğer oraya ulaşmak çok zorsa, çoğu insan pes ediyor. Bu, o bölgede yapılacak bir keşif için daha fazla şans olabileceği anlamına gelir. Bu ikinci saklanma yerinin araştırmamız için daha fazla hazırlık gerektireceğine ve başka bir yolculukta keşfedilmesi gerektiğine karar verildi. O hafta sonu bölgeye aşina olmak için 120 milden fazla toprak yoldan seyahat ettik. Yapımcı ve çekim ekibi onları Canyonlands'e götürmek için bize bağlıyken, bölgeye olabildiğince aşina olmak istedik ama sonunda bunu bir gün olarak adlandırmaya karar verdik.
Goblin Valley, Utah'daki Basecamp
Basecamp'a döndüğümüzde kampımızı sıkıntı içinde bulduk. Yukarıdaki resim o sabah çıktığımızda nasıl görünüyordu, ama döndüğümüzde rüzgar çadırlarımızı tepeye yuvarlamış ve uyku tulumlarımız ve kıyafetlerimiz her yere yayılmıştı. Ortalık dağınıktı ama çabucak ortalığı topladık, eşyalarımızı topladık ve akşam yemeğimizin tadını çıkarmak ve gecenin geri kalanında hikayelerimizi paylaşmak için çadırları sıfırladık.
Genel olarak, yapmaya geldiğimiz şeyi yaptık, alanı öğrendik, bazı olasılıkları daralttık ve Butch Cassidy'nin altın hazinesini hangi yöne doğru avlamamız gerektiğine dair oldukça iyi bir fikrimiz vardı. Gezimizin sonunda, planlar yapmak ve yolculuğumuzun yapımcılarına rapor vermek için yanımıza almamız gereken bilgileri topladık. Birçok yönden, bu durumda sadece hazine avcıları değildik, ama aynı zamanda Canyonlands'e ve Robbers Roost'a filme ve yapımcılara rehberlik ettik. Bunu sadece bunun için yapmıyorduk. Biz bu sefer bize güvenen birçok insan vardı ve bu yolculuk sırasında edindiğimiz bilgiler bizi iyi hissettirdi. Eşyalarımızı toplayıp eve dönme vaktiydi&hellip
Tarih Net Dergilerinden Butch Cassidy'yi Öneren Makaleler
filmin sonunda Butch Cassidy ve Sundance Kid, Paul Newman ve Robert Redford, altılı atıcılarını yeniden doldurur ve son bir nüktedanlık alışverişinde bulunurlar, ardından cesurca Bolivya askerleriyle çevrili bir plazaya atılırlar. 1969'da bir gişe rekoru kıran ve bugün gece geç saatlerde bir televizyon kestanesi olan film, yaralı haydutların neredeyse kesin bir kıyametle karşı karşıya kalmasıyla kapanıyor. Çerçeve, anti-kahramanlar düşmeden önce donuyor, ancak hayatta kalmalarının en bariz ihtimalini açık bırakıyor.
Film, İç Savaştan kısa bir süre sonra başlayan gerçek bir hikayeye dayanıyor. 13 Nisan 1866'da Robert LeRoy Parker'da doğan Butch Cassidy olarak bilinen kanun kaçağı, Utah'ta bir Mormon ailesinin 13 çocuğundan en büyüğüydü. Mike Cassidy adındaki genç bir kovboya olan hayranlığı ve bir kasap olarak bir ölçüye sahip olması ona ilham verdi. suç adı. Bir Wyoming hapishanesinde 5 dolarlık bir atın çalınması nedeniyle yaşanan gerginlik, onu kaçak bir hayata sürükledi.
1867 baharında Harry Alonzo Longabaugh olarak dünyaya gelen Sundance Kid, Pennsylvania'daki Baptist bir ailenin beş çocuğundan en küçüğüydü. 15 yaşında batıya gittikten sonra, Colorado'daki akrabalarıyla birlikte çiftçilik yaptı, ardından ABD ve Kanada Kayalık Dağları'nı dolaştı, bir sürücü ve bronkobuster olarak çalıştı. Takma adını, bir at çaldığı için Sundance, Wyo.'da 18 ay hapis yatarak kazandı.
Çevrimiçi abone olun ve yaklaşık %40 tasarruf edin.
Sundance'in filmdeki arkadaşı Etta Place'di. Gerçek hayattaki arkadaşı bir muammaydı. Bir fahişe, bir öğretmen veya her ikisi olarak tanımlansa da, kimse onun gerçek kökenini veya kaderini bilmiyor. Adı bile bir sır. Pinkerton Dedektiflik Bürosu aranıyor ilanlarında ona Etta adını verdi ama o kendine Ethel dedi, gerçek adı bu olabilir ya da olmayabilir. Sundance'in eşi olarak seyahat ederken, Place takma adını (annesinin kızlık soyadı) paylaştı.
Butch ve Sundance, Elzy Lay, Matt Warner, Harvey ‘Kid Curry’ Logan, Ben ‘Tall Texan’ Kilpatrick ve Will Carver gibi gevşek örülmüş bir çeteye aitti. Train Robbers's 8217 Syndicate, The Hole-in-the-Wall Gang ve the Wild Bunch olarak adlandırılan grup, Rocky Mountain West'te trenleri ve bankaları soydu ve maden bordrolarını çalarak toplamda 200.000 dolar (eşdeğeri) kazandı. Bugün 2,5 milyon dolar) 1889 ile 1900'lerin başı arasında.
Butch ve Sundance 1901'de Ethel ile birlikte Güney Amerika'ya kaçtılar. Film onları doğrudan New York'tan Bolivya'ya götürüyor, ancak ilk varış yerleri aslında Arjantin'di. İngiliz gemisinde Buenos Aires'e girdikten sonra Herminius Mart'ta ve Haziran'da Patagonya'ya giden trene binerek, Güney Arjantin'de göçmenlerin, öncülerin ve Kızılderililerin seyrek olarak yaşadığı bir sınır bölgesi olan Chubut Bölgesi'ne yerleştiler. Göçmenlerin çoğu Galli veya Şilili olsa da, birkaç Kuzey Amerikalı, açık menziller aramak için dünyanın aynı köşesine seyahat etmişti. Örneğin haydutların en yakın komşusu, Teksas, Crockett County'nin ilk şerifi olan John Commodore Perry idi. Butch ve Sundance, Bariloche yakınlarında kuzeye doğru iki gün süren bir başka Teksaslı Jarred Jones ile de ticaret yapıp sosyalleştiler.
Kendilerine James ‘Santiago’ Ryan ve Bay ve Bayan Harry ‘Enrique’ Place adını veren Wild Bunch sürgünleri, Cholila Vadisi'ndeki bir çiftliği barışçıl bir şekilde koruyarak koyun, sığır ve at yetiştirdi. Üçü de komşularıyla iyi geçinirdi ve eğer biri Butch ve Sundance'in karanlık geçmişini öğrenirse, bu asla bu iyi ilişkilere engel olmadı. Bölge Valisi Julio Lezana 1904'ün başlarında vadiyi ziyaret ettiğinde, geceyi Blanco Nehri'nin doğu kıyısındaki dört odalı, bakımlı bir kütük kulübesinde geçirdi. Karşılama şenlikleri sırasında Sundance gitarıyla samba çaldı ve Lezana Ethel ile dans etti.
Bu arada, Mart 1903'te Pinkertons, Butch ve Sundance'in Arjantin'de yaşadığına dair bir ihbar aldıktan sonra ajan Frank Dimaio'yu Buenos Aires'e göndermişti. Dimaio onların nerede olduğunu araştırdı, ardından üstlerine telgraf çekerek yağmur mevsiminin Cholila'ya gitmesini engellediğini söyledi. Buenos Aires'ten ayrılmadan önce polise haydutların aranan posterlerinin tercüme edilmiş versiyonlarını verdi.
14 Şubat 1905'te, İngilizce konuşan iki haydut, Macellan Boğazı yakınında, Cholila'nın 700 mil güneyinde, Río Gallegos'ta Banco de Tarapac'aacute y Argentino'yu ele geçirdi. Bugün en az 100.000 dolar değerinde bir miktarla kaçan ikili, kasvetli Patagonya bozkırlarında kuzeye doğru kayboldu.Her ne kadar Butch ve Sundance, suçlular olarak hiçbir zaman kesin olarak tanımlanmasalar da (ki onların açıklamaları onlara olduğu kadar onlara da uymuyordu). çalışma şekli yaptı), baş şüpheliler onlardı.
Buenos Aires polis şefinin direktifine yanıt olarak Vali Lezana, Butch ve Sundance'in tutuklanması emri çıkardı. Ancak emir yerine getirilmeden önce, Butch ile arkadaş olan ve Ethel'e aşık olan Galli bir Arjantinli olan Şerif Edward Humphreys, onlara tüyo verdi. Mayıs ayının başlarında, üçlü kuzeye Bariloche'ye gitti ve vapuru aldı Cóndor Nahuel Huapi Gölü'nden Şili'ye.
Haydutların Şili'de ne yaptıkları hakkında neredeyse hiçbir şey bilinmiyor, ancak görünüşe göre kuzey kıyı çölünde nitrat ticaretinin merkezi olan Antofagasta'da zaman geçirdiler. Pinkerton'lar, bir posta muhbirinden, Antofagasta'daki ABD konsolos yardımcısı Frank D. Aller'in, 1905'te Sundance'i (takma adı Frank Boyd) Şili hükümetiyle bir sürtüşmeden kurtardığını öğrendiler.
O yılın sonlarında haydutlar iş için Arjantin'e döndüler. 19 Aralık'ta Butch, Sundance, Ethel ve kimliği belirsiz bir müttefik, Buenos Aires'in 400 mil batısındaki bir hayvancılık merkezi olan Villa Mercedes'teki Banco de la Nación'den 12.000 peso (bugün yaklaşık 137.500 dolar değerinde) soygun yaptı. Onları kovalayan birkaç grupla, yağmurdan sırılsıklam pampalar ve And Dağları'ndan Şili'ye güvenli bir şekilde batıya doğru ilerlediler.
Birkaç ay sonra Sundance, Butch'la birlikte Galli bir çiftlik sahibi olan arkadaşları Daniel Gibbon ile birlikte bıraktıkları koyun ve kısrakları satmak için Cholila'yı kısaca ziyaret etti. O zamana kadar Ethel, Amerika Birleşik Devletleri'ne temelli dönmüş olarak San Francisco'daydı ve Butch, Bolivya yolunda Antofagasta'daydı.
1906'da Butch (takma adı James ‘Santiago’ Maxwell), Bolivya And Dağları'nın merkezindeki Santa Vela Cruz aralığında 16.000 fit yükseklikteki Concordia Teneke Madeni'nde iş buldu. Cholila'daki çiftlik hayvanlarını sattıktan bir süre sonra, Sundance (diğer adıyla H.A. Sundance bir süre kampta katırları kırarak çalıştı, ardından görevleri arasında maaş bordrolarını korumak olan Butch at Concordia'ya katıldı.
Butch ve Sundance ile ilk kez La Paz'daki Grand Hotel Guibert'teki bir Noel partisinde tanışan müdür yardımcısı Percy Seibert, çalışanlarının kanun kaçağı olduğunu biliyordu, ancak ikisiyle de geçinmekte hiçbir zaman en ufak bir sorun yaşamadı. Sundance'i biraz suskun buldu ama Butch'a oldukça düşkündü. Seibert, Concordia'da müdür olduktan sonra, Pazar akşam yemeği için onun düzenli misafirleriydiler. Hoş olmayan sürprizlerden kaçınmak için, Butch her zaman Seibert'in evine giden vadi ve patika manzaralı koltuğa oturdu.
Arjantin'deki sakin hayatından vazgeçmek zorunda kalan Butch, yine de saygın bir çiftlik sahibi olarak yerleşmek istiyordu. 1907'nin sonlarında, o ve Sundance, Bolivya'nın neotropik doğu savanındaki sınır kasabası Santa Cruz'a bir gezi yaptılar ve Butch, Concordia'daki arkadaşlarına, tam da aradığı yeri bulduğunu yazdı. 20 yıl.’ Şimdi 41, pişmanlıkla yüklendi. ‘Aman tanrım’ diye yakındı, yıl geriye çağırabilseydim… mutlu olurdum.’ Bol su ve otlaklı iyi arazinin karşılanabilirliğine hayret etti ve bir tahminde bulundu: & #8216Düşmezsem çok geçmeden burada yaşayacağım.
Haydutlar, 1908'de sarhoş bir Sundance'in suçları hakkında alenen övünmesinden sonra işlerini bıraktılar. Concordia'daki görev süreleri boyunca örnek çalışanlardan başka bir şey olduklarına dair bir kanıt olmamasına rağmen, Seibert onları Bolivya'da birkaç soygunla ilişkilendirdi. Örneğin, 1908'de La Paz'ın güneyindeki Eucaliptus'ta bir demiryolu inşaatı bordrosunu soyduklarını söyledi. Bordro aslında o yıl iki kez soyuldu. Gazete haberlerine göre, Nisan ayında meydana gelen ilk soygunun failleri, sözleşmeli işçi olarak çalıştırılan üç Yanki'ydi. Gazeteler, Ağustos ayında gerçekleşen ikinci soygunla ilgili ayrıntı vermedi. Butch ve Sundance Concordia'dan ayrıldıktan sonra.
O ayın ilerleyen saatlerinde Bolivya'nın güneyindeki bir maden merkezi olan Tupiza'da ortaya çıktılar. Yerel bir bankayı soymak, belki de Santa Cruz'daki emekliliklerini finanse etmek niyetinde olan haydutların, planlarını yaparken saklanacakları bir yere ihtiyaçları vardı. San Juan del Oro Nehri üzerinde bir altın tarama gemisinin nakliyesini denetleyen İngiliz mühendis A.G. Francis'in kampında mükemmel bir saklanma yeri buldular. Kendilerini George Low ve Frank Smith olarak tanıtan Butch ve Sundance, Francis'in Tupiza'nın 15 mil güneyindeki Verdugo'daki kampında belirdi ve bir büyü için katırlarını dinlendirmelerini istedi. Efsanevi çekicilikleri kısa sürede Francis'i kazandı ve birkaç hafta boyunca onunla yatmaya başladılar.
Sundance Francis ile kalırken, Butch sık sık Tupiza'ya akın etti, bankayı gözetledi ve planlarını formüle etti. Ne yazık ki, Bolivya ordusunun ünlü süvari birliği olan Abaroa Alayı'ndan ziyarete gelen askerlerden oluşan bir müfreze, bankayla aynı meydanda Butch'ın rahatına çok yakın bir otele yerleştirildi. Askerlerin şehri terk etmesini beklemekten bıkmış ve bıkmış haydutlar, dikkatlerini bölgede mayınları olan Aramayo, Francke y Compañía'ya çevirdiler. Operasyon merkezi kuzeybatıya üç günlük yolculuk olan Quechisla'da olmasına rağmen, Aramayo ailesi Tupiza'da yaşıyordu ve maaş bordroları için para Tupiza ofisinden geliyordu. Kimliği belirsiz bir Aramayo çalışanıyla yaptığı konuşmada haydutlar, yönetici Carlos Peró'un yakında Quechisla'ya korumasız 80.000 peso (bugünkü yarım milyon dolar değerinde) maaş alacağını öğrendi.
Ekim ayı sonlarında Francis, karargahını San Juan del Oro'nun batı kıyısında, Verdugo'nun üç mil güneyindeki Tomahuaico'ya taşıdı. Kısa bir süre sonra Butch ve Sundance, Aramayo ailesinin İtalyan malikanesi Chajrahuasi'nin arkasındaki ofisi gözetledikleri Tupiza'ya kaçtılar.
Çevrimiçi abone olun ve yaklaşık %40 tasarruf edin.
3 Kasım sabahı erken saatlerde, Carlos Peró ev yapımı kumaşa sarılmış bir paket para aldı ve küçük oğlu Mariano, bir şakayık ve birkaç katır ile Chajrahuasi'den yola çıktı. Peró ve arkadaşları, geceyi Salo'daki Aramayo hacienda'da geçirdikten sonra şafakta yolculuklarına devam ettiler. Grup Huaca Huañusca'yı (Ölü İnek Tepesi) yukarı çıkarken haydutlar şimdi önlerindeydiler, peon ve katır üzerindeki çocuk ve arkada yaya olarak Peró.
Sabah 9:30'da, Peró'ün partisi kaktüslerle dolu tepenin uzak tarafında bir eğri çizdi ve kalın fıçılara sahip yepyeni küçük kalibreli Mauser karabinaları kullanan Butch ve Sundance tarafından engellenen patikayı buldu. Koyu kırmızı fitilli kadife takımlar giymiş, yüzlerini maskeleyen bandanalar ve sadece gözleri görünecek şekilde şapkalarının kenarları aşağı çevrilmiş, haydutların kılıflarında Colt revolverleri vardı ve tüfek mühimmatıyla şişkin fişek kemerlerine Browning cep tabancaları sıkışmıştı. .
Sundance mesafesini korudu ve hiçbir şey söylemedi. Butch kibarca Mariano Peró ve peon'a atlarından inmelerini emretti ve Carlos Peró'den maaş bordrosunu teslim etmesini istedi. Herhangi bir direniş gösteremeyen Peró, istediklerini alabileceklerini söyledi. Butch heybelerini aramaya başladı ama parayı bulamadı, bu yüzden Peró'a bagajlarını açmasını söyledi. İngilizce konuşan Butch, Perö'nün ya da arkadaşlarının para ya da kişisel eşyalarıyla ilgilenmediğini, yalnızca Aramayo şirketi için taşıdıkları 80.000 pesoyla ilgilendiğini açıkladı. Peró, sadece 15.000 pesoya (bugün 90.000 $ değerinde) sahip olduklarını ve sonraki hafta için daha büyük maaş bordrosunun planlandığını söylediğinde, Butch sessizliğe gömüldü. Belki tazminat olarak, sadece para paketini değil, aynı zamanda şirkete ait olan koyu kahverengi güzel bir katırı da aldı.
Haydutlar ayrıldıktan sonra, Perö'nün grubu kuzeye doğru Guadalupe köyüne doğru devam etti. Öğleyin Andrés Gutiérrez adında bir katırcıyla karşılaştılar. Peró kurşun kalemle bir not karaladı ve Salo'daki Aramayo çiftliğine teslim etmesi için Gutiérrez'e verdi. Başka bir haberci notu Salo'dan Chajrahuasi'ye aldı ve alarm telgraf yoluyla çevredeki topluluklardaki yerel yetkililere ve ayrıca yakındaki tüm sınır kasabalarındaki Arjantinli ve Şilili yetkililere iletildi. Askeri devriyeler ve silahlı madenciler (ücretleri çalındı) kısa süre sonra vadileri tarıyor, yolları izliyor, tren istasyonlarını koruyor ve Bolivya'nın güneyindeki köylerde yabancıları arıyorlardı.
Peró, geceyi Quechisla'dan bir günlük yolculuk olan Cotani'deki maden kampında geçirdi. Sabah olaylarını üstlerine ayrıntılı olarak anlatan bir mektupta, haydutların geri çekilmelerini kuşkusuz dikkatli bir şekilde planladıklarını, aksi takdirde bizi hayvanlarımızla baş başa bırakmayacaklarını ya da tanık bırakmamak için bizi öldüreceklerini tahmin etti. ya da zaman kazanmak için.’
Bu arada Butch ve Sundance, engebeli, ıssız araziden güneye doğru yol almışlardı. Karanlıkta Tupiza'nın yanından geçtiler ve gece yarısından sonra Tomahuaico'ya vardılar. Butch hastaydı ve hemen yattı, ama Sundance geç saatlere kadar ayakta kaldı ve Francis'e soygunu anlattı.
Haydut ayrıca yasalara uygun bir yaşama yerleşmek için birkaç girişimde bulunduğundan söz etti, ancak bu girişimlerin her zaman polis ve dedektif ajanslarının izini sürmesi ve böylece onu zor durumda bırakması nedeniyle hüsrana uğradığını söyledi. Yine de, kendini savunma dışında bir insanı asla incitmemiş veya öldürmemiş ve hiçbir zaman fakirlerden çalmamış, sadece taleplerini karşılayabilen zengin şirketlerden çalmıştı. .” Francis, ziyaretçilerinin kabahatlerini onaylamasa da, onları ‘çok hoş ve eğlenceli arkadaşlar’ bulmuştu ve yetkililere ihanet etme niyetinde değildi.
Ertesi sabah, bir arkadaş, Tupiza'dan bir askeri devriyenin kendilerine doğru yöneldiği konusunda haydutları uyarmak için aceleyle Tomahuaico'ya gitti. Butch ve Sundance eşyalarını toplayıp katırlarını eyerlediler. Francis'in dehşetine, onlara eşlik etmesi için ısrar ettiler. Güneye, Arjantin'e kaçmalarını beklerken, ‘Uyuni ve kuzeye gideceklerini söylediklerinde şaşırdı. Oruro, aynı zamanda Sundance'in bilinen son posta adresiydi.)
Askerler onları yakalarsa çapraz ateşe yakalanacağından korkan Francis, haydutları gergin bir şekilde San Juan del Oro boyunca güneye ve batıya, ardından kuzeye doğru dar, kıvrımlı bir vadiden Estarca köyüne götürdü. Francis, geceyi Narcisa de Burgos'un evinde bir odada geçirmelerini sağladı. Ertesi sabah erkenden Butch ve Sundance, Francis'e yardımları için teşekkür ettiler ve karşılaştığı askerlere Arjantin sınırına giden haydutları gördüğünü söyleme talimatı vererek gitmesine izin verdiler.
Yol tarifi için Estarca'nın 10 mil kuzeyindeki Cucho'da durakladılar, sonra Cordillera Occidental'de 14.500 fit yükseklikte çorak, boz renkli bir kasede bir maden köyü olan San Vicente'ye giden uzun, engebeli yolu takip ettiler. 6 Kasım 1908'de gün batımında, siyah bir katır ve koyu kahverengi Aramayo katırıyla şehre geldiler ve Bonifacio Casasola'nın evinde durdular. Cleto Bellot, muhabir (idare şefi), yaklaştı ve ne istediklerini sordu. Bir han, diye cevap verdiler. Bellot, bir tane olmadığını, ancak Casasola'nın onları boş bir odaya koyup katırları için yem satabileceğini söyledi.
Butch ve Sundance, hayvanlarına baktıktan sonra, Casasola'nın duvarlarla çevrili verandasına açılan odalarında Bellot'a katıldılar. Bellot'a sınırın hemen güneyindeki bir Arjantin kasabası olan Santa Catalina'ya giden yolu ve San Vicente'nin yaklaşık 75 mil kuzeyindeki Uyuni'ye giden yolu sordular. Daha sonra, Bellot'un Casasola'yı Sundance'in sağladığı parayla satın alması için gönderdiği sardalye ve birayı nereden bulabileceklerini sordular.
Bellot veda ettiğinde, doğruca Uyuni'den dört kişilik bir müfrezenin kaldığı Manuel Barran'ın evine gitti. Yüzbaşı Justo P. Concha ile Abaroa Alayı'ndan iki asker ve Uyuni polis departmanından Müfettiş Timoteo Rios'tan oluşan ekip, o öğleden sonra dörtnala koşmuş ve Bellot'a bir Aramayo katırıyla iki Yankee'yi aramasını söylemişti. Bellot şüphelilerin geldiğini bildirdiğinde Kaptan Concha uyuyordu, ancak Müfettiş Rios ve iki asker hemen tüfeklerini doldurdu.
Bellot eşliğinde Casasola'nın evine gittiler ve verandaya girdiler. Karanlıkta haydutların odasına yaklaştıklarında, Butch kapıda belirdi ve Colt'unu ateşleyerek önde gelen asker Victor Torres'i boynundan yaraladı. Torres bir tüfek atışı ile karşılık verdi ve yakındaki bir eve çekildi ve birkaç dakika içinde öldü. Diğer asker ve Rios da Butch'a ateş açtılar, sonra Bellot'la birlikte kaçtılar.
Daha fazla mühimmat için Barran'ın evine kısa bir yolculuktan sonra, asker ve Rios avlunun girişine yerleştiler ve haydutlara ateş etmeye başladılar. Daha sonra Kaptan Concha belirdi ve Bellot'tan kerpiç evin çatısını ve arkasını gözetlemeleri için birkaç adam toplamasını istedi, böylece haydutlar bir delik açıp kaçamayacaklardı. Bellot uymak için acele ederken, haydutların odasından ‘üç çaresizlik çığlığı’ duydu. San Vicenteños gönderildiğinde, ateş kesilmişti ve her şey sessizdi.
Muhafızlar, şiddetli soğuk ve rüzgarlı gece boyunca yerlerinde kaldılar. Sonunda, 7 Kasım şafak vakti, Kaptan Concha, Bonifacio Casasola'ya odaya girmesini emretti. Her iki Yankee'nin de öldüğünü bildirdiğinde, kaptan ve hayatta kalan asker içeri girdi. Butch'ı yerde uzanmış, şakağından ve kolundan bir kurşun yarası almış ve Sundance'i kapının arkasında bir bankta oturmuş, büyük bir seramik kavanoza sarılmış, bir kez alnından, birkaç kez de kolundan vurulmuş halde buldular. Bir rapora göre, Sundance'in alnından çıkarılan kurşun Butch'ın Colt'undan çıkmıştı. Tanıklar, cesetlerin konumlarından ve ölümcül yaraların yerlerinden, görünüşe göre Butch'ın ortağını sefaletinden kurtardığı ve ardından silahı kendisine çevirdiği sonucuna vardı.
Haydutlar o öğleden sonra yerel mezarlığa gömüldü. Aramayo maaş bordrosu heybelerinde bozulmamış olarak bulundu. Mallarının envanteri çıkarılıp deri bir sandığa yerleştirildikten sonra, Kaptan Concha kurayla Uyuni'ye kaçtı ve Aramayo şirketini parasını ve katırını kurtarmak için aylarca mahkemede savaşmaya terk etti.
Çatışmadan iki hafta sonra, haydutların cesetleri parçalandı ve Peró onları, onu alıkoyan çift olarak tanımladı. Tupiza yetkilileri, Peró, Bellot ve diğer birkaç bölge sakiniyle görüşerek soygun ve çatışmayla ilgili bir soruşturma yürüttü, ancak ölü haydutların isimlerini tespit edemedi.
Temmuz 1909'da, Sundance'in Antofagasta'daki velinimeti Frank D. Aller, La Paz'daki Amerikan Elçiliği'ne "Frank Boyd veya H.A. olarak bilinen iki Amerikalı için "onay ve ölüm belgesi" yazdı. Brown ve diğeri, Tupiza yakınlarındaki San Vicente'de yerliler ve polis tarafından öldürüldüğü ve toprağa verildiği bildirilen Maxwell'di. ‘desconocidos’ [bilinmeyen].'' Aller, Boyd'un Şili'deki mülküne yerleşmek için bir ölüm belgesine ihtiyacı olduğunu söyledi. Elçilik, talebi Bolivya dışişleri bakanlığına ileterek, Amerikalıların Bolivya Demiryolu Şirketi'nin birçok ücretli trenini ve ayrıca birkaç mayının sahne vagonlarını durdurduklarını ve askerlerle girdiği çatışmada öldüklerini bildirdi. onları haydut olarak yakalamak için ayrıldılar.’
1910'un sonlarında, hatırı sayılır bir ertelemenin ardından Bolivya hükümeti nihayet Tupiza soruşturma raporunun bir özeti ve isimleri [bilinmeyen] iki adam için 'ölüm sertifikaları' ile yanıt verdi.
Çevrimiçi abone olun ve yaklaşık %40 tasarruf edin.
Mayıs 1913'te, Francis M. Lowe adında bir Missouri marangoz, George Parker (Pinkertons'un aranan posterlerine göre Butch'ın gerçek adı) olduğu şüphesiyle La Paz'da tutuklandı. Amerikan Elçiliği'nin yardımıyla Lowe, kendisinin bir yanlış kimlik vakası olduğunu tespit etti. Elçilikteki bir yetkili, konuyla ilgili bir rapor hazırlarken, ABD Dışişleri Bakanı William Jennings Bryan'a, bazı İngilizlerin ve buradaki diğer kişilerin, [La Paz polisinin aradığı] George Parker olarak bilinen bir adamın geçtiğimiz günlerde öldürüldüğünü iddia ettiğini söyledi. iki üç yıl önce tutuklamaya direnirken illerden biri.
Lowe gözaltına alınmadan kısa bir süre önce, William A. Pinkerton, San Vicente çatışmasını duymuştu, ancak 'bütün hikayenin sahte olduğunu' göz ardı etmişti. Ajans, Butch ve Sundance'i aramayı hiçbir zaman resmi olarak durdurmadı. Gerçekten de, 1921'de Bay Pinkerton bir ajana, [Sundance Kid] hakkında en son duyduğumuz şeyin, Peru'da bir banka soygunu teşebbüsü nedeniyle hapiste olduğunu söyledi. Butch Cassidy onunla birlikteydi ama kaçtı ve Arjantin'e geri dönmesi gerekiyordu.
Bu makale Anne Meadows ve Daniel Buck tarafından yazılmıştır ve ilk olarak Şubat 1997 sayısında yayınlanmıştır. Vahşi Batı. Daha harika makaleler için aboneliğinizi sipariş edin Vahşi Batı bugün dergi!
Batı Amerika'nın en büyük dolandırıcılarından biri olarak kabul edilen Butch Cassidy, 13 Nisan 1866'da Utah, Beaver'da Robert LeRoy Parker'da doğdu. Son Zaman Azizleri'nin fakir bir İsa Mesih Kilisesi'ndeki 13 çocuğun en büyüğü olan Parker, ailesinin mümkün olduğundan daha iyi, daha müreffeh bir hayat kurma umuduyla evden ayrıldığında genç bir çocuktu. sağlamak.
Birkaç farklı çiftlikte iş buldu ve sonunda sığır ve at çalmakla ün yapmış Mike Cassidy adında bir çiftlik sahibiyle arkadaş oldu. Genç Parker, yaşlı Cassidy'ye hayran kaldı ve arkadaşını taklit etmek ve ailesine saygısızlık etmek istemeyerek adını Butch Cassidy olarak değiştirdi.
Butch Cassidy
Kaçmaktan bıkan Wild Bunch lideri, ülkeyi terk etmenin en iyisi olduğuna karar vermeden önce bir dizi seçeneği düşündü. 20'sinde yeni bir hayata başlamak için Sundance Kid ve Etta Place ile Arjantin'e kaçmadan önce.
Butch, Sundance ve Ethel New York'ta Zaman ve Para Harcadı
Ve ikisi için bu, Buffalo ve NYC anlamına geliyordu. Vahşi Batı tarihinin tamamı Batı'da gerçekleşmedi.Pinkerton Dedektiflik Bürosu'nun Butch Cassidy ve Sundance Kid hakkındaki ağıtını düşünün: Pinkertons "onları ararken.
Kitap İncelemesi: Vahşi Batı, Büyük Elma ile Buluşuyor
Michael P. O'Connor, ünlü Batılıların New York'a gidiş gelişlerini katalogluyor.
Ünlü Vahşi Demet Fotoğrafında Son Söz
İkonik Kasım 1900 görüntüsü, Harvey Logan, Butch Cassidy ve Sundance Kid de dahil olmak üzere Fort Worth Five'ı gösterir. Ancak fotoğrafçı ya da fotoğrafı bulan dedektif hakkında çok az şey yazıldı. En çok biridir.
DVD İncelemesi: Amerikan Deneyimi - Butch Cassidy ve Sundance Kid
Amerikan Deneyimi: Butch Cassidy ve Sundance Kid'i 60 dakika, PBS, 24.99 $. PBS'nin uzun süredir devam eden belgesel dizisi American Experience'ın en son girişi, haydutlar Butch Cassidy ve Sundance Kid'in gerçek hikayesini kapsıyor.
Sundance ve Ethel: Her Resim Bir Hikaye Anlatır
1901'de kanun kaçağı Harry Longabaugh ("Sundance Kid") bir New York stüdyosunda Ethel Place ile bir portre için poz verdi - ancak görüntünün kopyaları hayatta kalırken, birçok soru var.
Ünlü Çocuklardan Çifte Sorun: Sundance ve Curry
Hem Sundance Kid hem de Kid Curry aynı treni farklı zamanlarda ve çok farklı sonuçlarla soydular. Montana, Malta yakınlarındaki Great Northern Demiryolu bu hikayenin merkezinde yer alıyor.
Butch Cassidy'nin Teslim Teklifi
Kaçmaktan bıkan Wild Bunch lideri, ülkeyi terk etmenin en iyisi olduğuna karar vermeden önce bir dizi seçeneği düşündü.
Butch Cassidy ve Sundance Kid'in Son Günleri
Arjantin'e kaçtıktan sonra, Butch Cassidy ve Sundance Kid, Bolivya And Dağları'nda yüksek bir çatışmayla sonuçlanan yeni bir kanun kaçağı izini sürdüler.
Kitap İncelemesi: Haydutlar: Butch ve Sundance Arayışı (Eamonn O’Neill tarafından).
Outlaws: A Quest for Butch and Sundance, Eamonn O’Neill, Mainstream Publishing, Edinburgh, İskoçya (dağıtımı Trafalgar Square Publishing, North Pomfret, Vt.), 1998, $29.95. Butch Cassidy ve izinde iken.
Kitap İncelemesi: The Outlaw Trail: A History of Butch Cassidy #038 His.
The Outlaw Trail: A History of Butch Cassidy & amp His Wild Bunch, Charles Kelly, Nebraska Press niversity, Lincoln, Neb., 1996, 14 $ ciltsiz. Bu, Charles Kelly'nin en ünlü eserinin Bison Book baskısı.
Hırsızlar Tüneği Manzarası
Robbers Roost boyunca yuvalı kanyonları ve ilkel patikaları gördükten sonra, bu engebeli arazinin Butch Cassidy ve haydutları için nasıl etkili bir sığınak ve saklanma yeri olduğunu görmek kolay. Gezinmenin zor olmasının yanı sıra, kaya duvarlar ve engebeli arazi, iyi bir koruma seviyesi sağladı. Çete, kendilerini orada bulabilecek herhangi birinden daha kolay savunabilirdi, gerçi bu pek olası değildi. Ve eğer biri onları saklandıkları yerde bulursa, çete araziyi daha iyi bilme avantajına sahip olacaktı.
Robbers Roost, kayalık arazinin ortasında oldukça gözlerden uzak olmasına rağmen, çetenin sığırlarını ve atlarını alacağı eski Utah çiftliklerinin bazılarından çok uzakta değildi. Bu, istemezlerse Tünek'ten nadiren uzaklaşmak zorunda kalacakları anlamına geliyordu.
Robbers Roost bölgesindeki arazi bugün hala her zamanki gibi engebelidir, ancak şimdi haydutların saklandığı bir yerin aksine güzel bir turistik cazibe merkezi olarak hizmet vermektedir. Kirli Şeytan Nehri, her fırsatta muhteşem bir manzara yaratmak için kırmızı kaya ve adaçayı arasından kıvrılıyor.
Butch ve Sundance'in ölümü (belki)
İşte bildiklerimiz. Buna göre Tarih, Butch ve Sundance'in son sığınağında kısa süreli bir silahlı çatışma çıktı. Bir asker önden vurularak öldürüldü, ardından içeriden daha fazla silah ve bazı çığlıklar duyuldu. Ertesi sabah, kolluk kuvvetleri binaya girdi ve yerde iki yabancıyı ölü buldu. Sundance olduğu tahmin edilen birinin gözlerinin arasında bir kurşun vardı, diğerinin ise şakağına kendi açtığı gibi görünen bir kurşun yarası olduğu bildirildi. Köşeye sıkıştırılmış, silahsız, yaralı ve umutsuz, Eski Batı'nın son efsanelerinden ikisinin canlı ele geçirilmeyi reddetmiş, bunun yerine kendi şartlarına göre ölmeyi tercih etmiş olması muhtemel görünüyor.