Sevmeyi öğrenmek - bu mümkün mü?
Ailemde ebedi romantik aşkın ideal bir ortak mezar taşı altında yatıyor: büyükanne ve büyükbabalarımın mezarı. Yedi çocuk yetiştirdiler ve 60 yıldan fazla bir süre kaldılar. Değiştirilemez, ayrılamaz. Büyükannemin çıkarlarına geri döndüğünü bildiğim halde büyükbabamın evi ve aileye bakıp bir ömür boyu harcamaktan daha çok hayali vardı. Hayır, mahallemde sık sık gördüğüm yaşlı, sarı saçlı çift gibiydiler. Bugün gençlere göstermek için genellikle bir plan görevi gören sevgi dolu ama pragmatik bir ekiptiler: Bak, işe yarayabilir.
Kimse bizi ortaklığa zorlamaz: Biz özgürüz!
Dedelerimi oldukları gibi seviyorum. Ama bence göründüğü kadar güzel olan plan bizi yanıltıcı. Bize nasıl yapılacağını öğretmek yerine, aşkı bize öğretmek yerine, bizi bir şeyler başarmamız için baskı altına alıyor. Çünkü ne ailem ne de dedem bana bunu öğretebilirdi. Ve bu, insanlık tarihinde ilk defa, ailenin devamlılığının yalnızca ebeveynlerin duygusal yeterliliğine bağlı olduğu bir zamanda. Ne sosyal kurallar ne de sosyal talepler bizi ortağımızla kalmaya zorlar. Biz özgürüz.
'Bağımsız ol' - Bunu annemden defalarca duydum.
Bu nedenle, iyi bir kısa hikaye gibi, ilişkilerim genellikle hemen bir başlangıca, kısa bir eyleme - ve şaşırtıcı, bazen de açık bir sona sahiptir. En uzun ilişkim dört yıl sürdü. En heyecanlı olanım 14 ay sürdü ve beni bugün yalnız yetiştirdiğim oğlumun annesi yaptım. Arkadaşlıklara çiçek açarken ve bu arada onlarca yıl boyunca yayılırken, ilişkilerde çabucak rahatsız oldum. Ve beni böyle hissetmeye mahkum etti. Bunun bir nedeni var. Ve bunu değiştiren başka biri var.
Biz sevgiye bakarız
Hepimiz sevmek istiyoruz: çocuklarımız, ortağımız, ebeveynlerimiz, arkadaşlarımız - ve kendimiz. (Yazımızdaki "Sevgiyi Öğrenmek" makalemize bakın!) Batı dünyamızda, ömür boyu sürecek samimi bir ortaklık hayatımızın ayrılmaz bir parçasıdır. kendi mutluluğun. Birbirinden uzaklaşarak sevmeyi öğreniyoruz. Ebeveynlerimizi ve bakıcıları kopyalarız, başarıları ve başarısızlıkları tekrarlarız ve medyada çektiğimiz görüntüleri uyarlarız.
Kendimin ve başkalarının beklentilerine baktığımda, ilişkilerde kendimi çok rahatsız hissetmem beni şaşırtmadı. Mutlu olmalıyım ama nasıl? Ortağımla kalın ve zayıf geçmeliyim, peki ya gelmezse? Dedelerimin çocukları bile bu baskıya dayanamadı. Uzun sevgileri, bütünlükleri, aynı zamanda dayanıklılıkları ve azimleri onların tüm ayrılıklarının ötesine geçtiler: annem, amcam, teyzem - bugün boşandı, yamalı ya da yalnız. Annem, üvey babamla evlenmeden önce, kısa ve mutlu bir aşktan sonra, her şeyden önce bir şey yaptı: geri bırak, babamı kısa, talihsiz bir aşk için terk etti.
Eşit olmayan bir ilişkiyi tercih etmeyin!
1980'lerde, kadının sırtındaki bir tokat hala göz kırpma ile kabul edildiğinde ve çocuklara bir tokat vermenin kötü şansı neredeyse iyi bir şeyken büyüdüm. İçinde aşk sadece 1970'lerden beri keşfedilen bir gizemdi. Kadınlar ve erkekler arasındaki açık hiyerarşi, yemek masasındaki oturma ve konuşma düzenine (ilk önce baba veya en iyisi: hiç konuşmamak için) ve ayrıca akşam programında serbestçe giyinen kadınlara yansıyordu. Bu bir birliktelik değildi, o bir çatışmaydı.
Büyüyen bir kadın olarak kısa sürede bana netleşti: Eşit olmayan bir ilişki içinde yaşamak istemedim. İronik olarak, annem benim için istemedi yeter. Bağımsız ol, sık sık dedi. Çok istediği dileği buydu, ama cesaret edemedi. Onun yerine benim görevim oldu. Ve bir lanet.
Kadının erkeğe karşı kazandığı zafer olarak ayrılık mı?
Böylece, benim için bir aşk ilişkisi bir bağımlılık oyunu ve özerklik arzusu haline geldi. Eşiniz çok yaklaştıysa, özgürlüğümü kaybetmekten korktum ve geri çekildim. Eşiniz çok uzakta olsaydı, fark edilmesi gereken her şeyi yaptım. Daha fazla çiftin şu anda öncülük ettiği ve daha uzun süre dayananlarla evlendiği gerçeği, geleneğe dönüş olarak düşündüğüm şey değil.
Cinsiyet kimliğinin gittikçe daha fazla rahatlayabileceğine ve ortakların birbirlerine ilgi ve sevgi ile yaklaşabileceğine inanıyorum. Büyüdüğüm yıllarda, bir ilişkinin çelişkili beklentileri vardı - çocuklar, yine de kariyer, seksi, ancak yeryüzüne kadar - ailem boşanmaya kadar süren ilişki savaşına girdi. 80'lerde, ayrılığın utanç olmadığını öğrendim.Annemin babamın başarısıydı.
Hayal kurmayı bırakmıştım.
Dürüst ihtiyaçları formüle etmek yerine: ileriye doğru uçun. Çatışmaları çözmek? Şansın yok Çift terapisi? Çiftler için terapi sadece terapistlere gitti. Öğrenmedim, ihtiyaçları formüle edebilmek - ya da başkalarının ihtiyaçlarını görmek -. Hayır demek yok. Farklı görüşler olsa bile birbirleriyle güvenle başa çıkın. Aşk, olumsuz duygular içeren bir tehlike haline geldi: korku, öfke, aldatma. Korkarım yeterince iyi olamadım. Ya da eşim yeterince iyi olamazdı. İlişkinin devam edemediğini. Kısacası: Hayal kurmayı bırakmıştım.
Yalnız kalmak
Evli çiftlerin tavsiyesi şöyle: Yanlış erkekleri seçersiniz. Dürüst olmak gerekirse, yanlış olmak yaygın bir örtmecedir. Kadınları, kendilerini seçim için suçlu tutmaya mahkum etmesinin yanı sıra. Yanlış kadınlarda olduğu kadar yanlış erkek var. Tarihleri, beklentileri, umutları ve arzularıyla ortak bulmaya çalışan kadınlar ve erkekler var. Onları anlayan ve kime güvenebilecekleri. Bazen yanlış beklentilerle başlarsın.
Eşit bir temelde yaşamak için çok saplantılı ve şartlı olduğum için, sakince ilişki kurabilmekten mahrum kaldım. Birdenbire kollarımda bir çocukla yalnız durdum. Aşk hakkında öğrendiğim her şey değişti. İdeal olarak benim için çok önemli olan şeyi kaybettim: kendi ailesinin mükemmel çiftinin görüntüsü. Fakat yasta kendimi kaybetmek yerine, başka bir şey oldu: kendim ve bir ilişki ile ilgili tüm beklentilerim benden uzaklaştı.
Tanınma arzusundan kurtuldum. Kendim için yeterliydi. Bir erkek veya bir ortaklığın takdirine ihtiyacım yoktu. Kendim ve çocuğumla o kadar yalnızdım ki, ilk defa karar vermekte özgürdüm. Ve ihtiyaçlarım hakkında düşünmeye başladım. Gelecekteki kocam için olumsuz dışlama kriterleri oluşturmak yerine, ne verebileceğimi düşündüm. Ve yan tarafta bir ortakla mutlu olmam gerekenler. Ancak şimdi, yıllarca benim olmayan ama annemin savaşı yaptığımı anladım. Çünkü ben zaten eşit değildim? Yeterince iyi değil mi?
Yıllardır benim olmayan bir kavgaya girdim
Dedemlerimin düğününden bu yana dünya kökten değişti, ömür boyu sürecek bir ilişki için özlem kaldı. İlk defa gerçekten öğrenmeyi sevme şansımızın olduğu görüşünü reddetti. Bugün, birlikte kalmak zorunda olmaktan çok daha fazlasını hayal edebiliyoruz. Bu, her biri için bir şans. Bunun için bir çocuğunuz bile yok. Ama nihayet sınırsız sevmek için yardımcı olur. Korkusuzca
Nicole Zepter, 41, bir gazeteci ve yazardır. Şu anki kitabı: "Annem haline geldiğim gün" (240 sayfa, 17 avro, Nimet)