İstanbul
Yük gemilerinde kaptanlık yaparak dünyayı gezen Tüner, geçirdiği bir trafik kazası sonrası iki bacağını yitirdi. İstanbul’da tek başına yaşayan 1938 doğumlu Tüner, kendisine bakacak kimsesi olmadığı için 2019 senesinde Darülaceze’ye yerleşti.
Her güne yatakta spor yaparak başlamış olan Tüner, pandemi öncesine kadar kendilerini sık sık ziyaret eden çocuklarla beraber resimler yapmış oldu. Gençlik yıllarında ufak hikayeler yazan sadece bir süre sonrasında yazmayı bırakan Tüner, Darülaceze günlerinde tekrardan kalemi eline alarak şiirler yazmaya da başladı.
Çocuklarla çizdiği resimlerle Darülaceze’deki odasını donatan Tüner, şiir defterlerini de baş ucu masasından ayırmıyor.
Kaptanlık yıllarını ve Darülaceze’deki günlerini AA’ya özetleyen Tüner, 20’li yaşlarında sınava girerek kaptan olmaya hak kazandığını söylemiş oldu. Özkan Tüner, görevi gereği birçok ülkeye gittiğini sadece geçirdiği trafik kazası sonrası iki ayağını kaybettiğini ve kaptanlığı bırakmak zorunda kaldığını kaydetti.
“Yalnızdım, Darülaceze’ye gelmeye karar verdim”
Darülaceze’den ilkin İstanbul’da Cihangir’de tek başına yaşadığını ifade eden Tüner, “Ayaklarımda protez bacaklar vardı. Evde yürürken düşüyordum, kalkamıyordum. Kimi zaman yerdeyken birilerine sesleniyordum, dışarıdan insanoğlu geliyordu desteğe. Şu demek oluyor ki bana bakacak kimsem yoktu. Yalnızdım, Darülaceze’ye gelmeye karar verdim.” diye konuştu.
Gençken hikayeler yazdığını ve bu hikayelerin bazı dergilerde yayımlandığını özetleyen Tüner, hemen sonra yazmayı bıraktığını söylemiş oldu.
80 yaşlarında fotoğraf kabiliyetini keşfeden Tüner, çocuklardan almış olduğu ilhamla kalemi yine eline alarak şiir yazmaya da başladığını söyledi.
Evlatları oldukca sevdiğini dile getiren Tüner, kendisini ziyarete gelen küçüklere resimlerini armağan ettiğini açıkladı.
“Çocuklarla fotoğraf yapmak için bizlere yer tesis edildi”
Çeşitli boyaları kullanan Tüner, çizgi film karakterlerini çizdiğini, son zamanlarda ise dergilerden kestiği resimler üstüne kolaj yaptığını belirtti.
Tüner, şunları söylemiş oldu:
“Bigün çocuklar beni burada görmüş oldu ve tanıştık. Onları bana Tanrı gönderdi, şu sebeple evlatları oldukca seviyorum. O denli mutlu oldum ki anlatamam. ‘Fotoğraf yapalım’ dedik, bahçede fotoğraf halletmeye başladık. Çocuklar her hafta tertipli olarak beni ziyaret ettiler, beraber fotoğraf yaptık. Bu fotoğraf grubuna ‘Mor Menekşe’ adı verdik. Darülaceze’den bizlere bir yer tesis ettiler, orada çocuklarla resimler yaptık.”