Özür dileriz, ancak bunu okumanın biyoçeşitlilik kaybı ve iklim krizi üzerindeki ilerleme eksikliğimiz hakkında depresyonda hissetmenize yardımcı olacağını umuyorum. Mesele şu ki, bu aşırı koşullarda, çevre hakkındaki biraz depresyon tam olarak ihtiyacımız olan şey olabilir - tek aklı başında yanıt budur.
İnsanların Dünya üzerinde sürdürülemez bir etkiye sahip olması, tanıdık bir mesaj haline gelebilir - ancak duymak hala zor bir mesajdır. Değişimle yüzleşmemiz konusundaki isteksizliğimiz düşünüldüğünde bize karmaşık bir meydan okuma sunuyor.
Çevre kampanyacısı Gus Speth bir keresinde dedi ki: gezegenin karşı karşıya olduğu en büyük sorunların biyolojik çeşitlilik kaybı, ekosistem çöküşü ve iklim değişikliği olduğunu düşünüyordu. 30 yıl içinde iyi bilimin bu sorunları çözebileceğine inanıyordu. Ancak devam etti:
Ben hatalıydım. En önemli çevre sorunları bencillik, açgözlülük ve ilgisizliktir ve bunlarla başa çıkmak için manevi ve kültürel bir dönüşüme ihtiyacımız var. Ve biz bilim adamları bunu nasıl yapacağımızı bilmiyoruz.
Peki bunu nasıl yapacağını kim bilebilir? Politikacılar? Ekonomistler? Çözümleriyle ilgili sorun, bilim adamlarının karşılaştığı problemle aynıdır - makul insanlardan rasyonel eylem alırlar.
Ancak insanlar büyük ölçüde mantıksız olabilirler. Çevreye gelince, sık sık denizleri kirletmeyi, havayı zehirlemeyi, doğal dünyayı sömürmeyi bırakmayı vaat eden iyi niyetli bağımlılar gibi çalışırız ve sonra tam olarak bunu yapmaya devam etmek.
Psikoterapötik bir yaklaşım
Dolayısıyla, pratik çözümler aramaya devam edersek, başarısız olmaya devam edeceğiz. Aynı zamanda kendimize, içeriye bakmamız gerekir. Ve bu psikoterapinin görevidir - bizi felaketten dönüşüme götürmek için duygusal ve ilişkisel haritalar sağlamak.
InnerSelf'ten En Son Haberleri Alın
Bir üyesi olarak İklim Psikolojisi İttifakı (bir grup akademisyen, terapist, yazar ve sanatçı) Psikolojik anlayışın çevresel krize karşı çok çeşitli karmaşık bireysel ve kültürel tepkilere yardımcı olabileceğine inanıyorum.
Öfke, suçluluk, keder, terör, utanç, kaygı, umutsuzluk ve çaresizlik gibi duyguların hepsi uygun tepkilerdir. Ancak bu duygulara karşı savunma - inkar ve tanımama - nedenlerini çözmek için gerekli önlemleri almaktan kaçındık.
“İklim psikolojisi” farklı bir psikolojidir. Bu duyguları “sabit” veya “iyileştirilmiş” bir şey olarak görmek yerine, onları sağlıklı, anlaşılır tepkiler, doğrudan gezegene empati olan insan tepkileri olarak görüyoruz.
Keder, kayıp ve yas tutmanın nasıl olabileceğini anlamanın değeri de vardır iklim değişikliğine verdiğimiz yanıtları şekillendirmek. Çünkü duygularımızı bloke edersek, bağlanılamıyor krizin aciliyeti ile - şimdiye kadar yeterince hızlı hareket etmememizin bir nedeni olabilir.
Farklı bir resim
Uygulamada, iklim psikolojisinde yaptığımız, yüzeydeki diğer psikolojik yaklaşımlardan farklı görünmeyebilir. Farklı olan, altında yatan şeydir - nasıl düşündüğümüz, gördüğümüz, yansıttığımız ve yanıtladığımız.
İnsanların halihazırda meydana gelen ekolojik kayıplarla yüzleşmelerine yardımcı olmak için psişik acı anlayışımızı kullanarak, üzüntülerini meşrulaştırıyoruz. Ve krizin dünyayı nasıl daha fazla şekillendirdiğini görebildiğimiz ve insanları terapiye getirebilecek bir “iklim değişikliği merceği” benimseyerek insanların sıkıntılarını anlamalarına yardımcı oluyoruz.
Sonuç, eğer istekli olursak, sürdürülebilirlik uzmanının Jem Bendell çağrıları “Derin adaptasyon”. Krizler hakkındaki hislerimizi değiştirebilir, yeni bir bağlantı kurabilir ve sonra harekete geçebiliriz.
Çalışmalarımızda, doğrudan çevre krizinden kaynaklanan ilişki kırılmalarını ve kişisel sıkıntıları giderek daha fazla görüyoruz. Örneğin, ebeveynlerinden yabancılaşmış hisseden gençler, biyoçeşitlilik kaybı hakkında aynı endişeler.
Yaşlı neslin eylem eksikliği nedeniyle ebeveynlerine güvenemediklerini söyleyen çocuklarla konuştum. Çiftlerin evliliklerden, gelecek korkusuyla yaşayan bir partnerin gerginliğini taşıyamadıklarını, diğer yandan da teknolojiye olan inançlarını konuştuklarını duydum.
Bir iklim psikolojisi merceği kullanmak, bu farklı pozisyonlar arasında diyalog kurar. Ve her bir pozisyonu anlayarak ve empati kurarak, insanlar birbirlerini anlamaya başlayabilirler. Geçenlerde yaptığım bir iklim psikolojisi konuşmasından sonra, genç kızıyla birlikte gelen bir kadın, daha sonra, eve giderken yıllar içinde en iyi konuştuklarını söylemek için benimle iletişime geçti.
Ebeveyn, çocuklarını koruyamadığı kederi, suçluluğu ve korkuları hakkında konuşmuştu. Kızı, okul iklim grevlerine katılmak için annesinin desteğine ihtiyaç duyduğunu söyledi. Korkularına ve birlikte harekete geçme gereksinimlerine dayalı ortak bir zemin ve yeni bir ilişki buldular.
İnsanlar için eko-kaygıdan muzdarip ve benzer konularla ilgili olarak, umut, gezegenle olan ilişkimizin derinlemesine anlaşılması ve geleceğimizin nihayetinde diğer canlıların hayatta kalmasıyla nasıl iç içe geçtiği ile şekillenen yeni bir dünyaya giden yollar bulmaktır.
Sonra bu anlayışı kullanarak kafa karıştırıcı, garip ve korkutucu bölgelerde gezinmeye yardımcı olabiliriz. Acı verici duyguları kabul ederek onları dönüşümsel potansiyel olarak görmeye başlayabiliriz. Bizi kurtarabilecek bu duygusal büyüme. Depresyon aslında yol üzerinde yüzeye çıkabilen bir adımdır.
Amerikalı psikolog James Hillman'ın yirmi yıldan fazla bir süre önce söylediği gibi:
İnsan bilincini uyandırmaya adanmış bir psikoloji, kendisini en eski insan hakikatlerinden birine uyandırmalıdır: Gezegenden ayrı olarak incelenemeyiz veya iyileştirilemeyiz.
Yazar Hakkında
Caroline Hickman, Öğretim Üyesi, University of Bath
books_counseling