İlk etkinlik, ABD makamlarının banka müşterileri, hesapları ve işlemleri hakkındaki bilgilere sınırsız erişim sağlamaya çalıştıkları bahanesiyle Washington tarafından düzenlenen terörizme karşı bir kampanya başlattı. Eylül ayında 11’ten sonra kabul edilen Vatanseverlik Yasası, ABD istihbarat ajanslarına Amerika’da bir zamanlar gizli bankacılık bilgilerine tam erişim ve savcılıktan ve yargıdan özel izin alınmadıklarını belirtti. Ayrıca, çeşitli uluslararası kuruluşlar (OECD, IMF, vb.) Sayesinde Washington, tüm dünyadaki bankacılık bilgilerine serbestçe ulaşmaya başladı ...
İkinci olay (finansal kriz), denizaşırı şirketlere ve banka gizliliğine karşı aktif bir mücadelenin başlangıcına yeni bir ivme kazandırdı ve Amerika Birleşik Devletleri'nde banka gizliliği ve denizaşırı şirketlere karşı kampanya başlattı.
Bunlar, Washington’un ABD’de ve sınırlarının ötesindeki mali “gölgeyi” yok etmek için 2009 ile başlayan aktif kampanyasının resmi gerekçeleridir. Bununla birlikte, resmi ifadeler, küresel finans ve bankacılık sistemi üzerinde doğrudan kontrol altına almada Washington'un (daha doğrusu, resmi Washington'un arkasındaki finansal oligarşi) kurulması ilan edilmemiş bir hedefi gizlemektedir.
Finansal krizin ortasında, Amerikan hazinesinin en büyük delikleri kapatmak için yeterli paraya sahip olmadıkları ortaya çıktı (Washington’un “batmakta olan” Wall Street bankalarını kurtarmak için yüzlerce milyar dolar göndermeye başladığını hatırlayın), olay yerinde bilinmeyen Bradley’ten önce kimseye görünmeyen bir rakam çıktı. Birkenfeld. Bu, geçmişte en büyük İsviçre bankası UBS'nin eski çalışanlarından biridir - özel bankacılık başkanı. ABD'den İsviçre bankalarında çok sayıda vergi kaçakçısı bulunduğunu ve bu taslak avcıları tanımlamak için ABD yasa uygulayıcı kurumlarla işbirliği yapma isteğinin bulunduğunu belirtti. Adalet Bakanlığı ve Amerika Birleşik Devletleri Gelir Servisi, UBS ve diğer İsviçre bankalarından, bu bankalarla hesapları olan Amerikan vergi mükelleflerinin adlarını ifşa etmelerini istemeye başlamıştır. Ve bir baskı kolu olarak, Amerikan UBS şubesinin lisansını iptal etmekle tehdit etmeye başladılar. 19 Şubat UBS'nin lideri 2009, baskıya dayanamadı ve 250'e ABD vatandaşlarının isimlerini, bu ülkenin adaletine göre İsviçre'de vergi ödemekten saklanan isimlerini vermeyi kabul etti. Ayrıca, bankanın ABD hazinesi tarafından alınmayan vergileri telafi etmek için 780'a milyonlarca dolar para cezası vermesi gerekiyordu. Washington inisiyatifi geliştirmeye devam etti. ABD müşterileri hakkında (toplamda 52'taki binlerce) bilgi alması ve bunun da vergi kaçakçıları olabileceği konusunda UBS bankasına dava açıldı.
Kötü bir emsal demekti. Tüm İsviçre bankacılık topluluğu uyandırdı. En az üç asırdır var olan “İsviçre Konfederasyonu” adı altında bir offshore statükosu ihlal edildi. Nisan ayının sonlarında İsviçre Cumhurbaşkanı ve Maliye Bakanı Hans-Rudolf Merz, ABD Hazine Sekreteri Timothy Geithner'i UBS aleyhindeki davaları geri çekmeye ikna etmeye başladı. Mertz, Amerikan mevkidaşına bunun Birleşik Devletler’in ısrar ettiği İsviçre parlamentosunda çifte vergilendirmeyi önleme konusunda yeni bir anlaşmanın onaylanacağını vaat etti. Ancak, Washington kararlıydı.
Tatil sırasında özel bir oturum için bile toplanan İsviçre Federal Mahkemesi müdahale etmeye çalıştı. Böyle bir acil durum toplantısının nedeni, belirtilen bankada hesapları olan sekiz UBS Amerikalı müşterinin toplu temyiziydi. Mahkeme, UBS ve İsviçre Mali Piyasa Denetleme Kurumu'nun (FINMA) ABD vergi makamlarına müşterilerin adlarını devretmesini yasakladı. Ayrıca, Mahkeme, bankayı bu kararın uygulanmaması durumunda UBS'nin İsviçre makamları tarafından yaptırıma maruz kalacağı konusunda uyardı. Ancak, Mahkeme'nin kararı gecikmiştir. UBS'nin Amerikan müşterileriyle ilgili bilgileri Washington'a çoktan aktardığı ortaya çıktı. İsviçre bankacılık savunması bozuldu.
Finansal krizin sona ermesinden sonraki beş yıl boyunca, bankacılık gizliliği kurumu sadece tüm İsviçre’yi değil, tüm Avrupa’yı da ağır darbelere maruz bıraktı. Avrupa Birliği'nde, banka gizliliğinin kaldırılması konusunda son 18 yıl boyunca müzakereler yapıldı. Büyük bir değişim sadece geçen yıl meydana geldi. Avrupa Birliği, eyaletler arası düzeyde vergi kaçakçılığı ile mücadele konusunda ilke olarak bir anlaşmaya varmıştır. Spesifik olarak, AB üye devletlerinin, ülkelerinin doğal ve tüzel kişilerince vergilerin ödenmesini sağlamak için gerekli olan bankacılık niteliği hakkında bilgi alışverişinde bulunmaları öngörülmüştür. Ancak iki ülke - Lüksemburg ve Avusturya - özel bir pozisyon aldı. AB içinde bankacılık gizliliğinin kaldırılmasına yönelik ilke desteklerini beyan ettiklerini belirterek, belirli belgelerin imzalanmasını, gerekli belgelerin imzalanmasını, bir dizi AB üyesi olmayan ülkenin anlaşmasına katılmak gibi bir koşulun yerine getirilmesiyle ilişkilendirmekten çekindiler. Her şeyden önce İsviçre ve Lihtenştayn hakkındaydı. Bu ülkeler bankacılık bilgilerinin değişimi konusundaki çok taraflı anlaşmaya katılmazlarsa, haksız rekabet avantajları elde edeceklerdir. Lüksemburg ve Avusturya yetkilileri bu durumdan memnun değil, çünkü bu ülkelerin ekonomileri en çok - diğer AB üye devletleriyle karşılaştırıldığında - bankacılık sektörünün durumuna bağlı.
Geçtiğimiz yıl Brüksel, Avusturya ve Lüksemburg'a sürekli baskı uyguladı ve onların bankacılık gizliliği ve bankacılık bilgi alışverişi alanındaki işbirliği konusundaki özel konumlarını terk etmelerini sağladı. Son olarak, Mart 2014’ta bu ülkeler teslim oldu, tüm 28 AB üye ülkeleri banka gizliliğinin kaldırılması konusunda fikir birliğine vardı. Şimdi, Brüksel'in yanı sıra, görünmez bir şekilde süreci kontrol eden Washington'ın baskısı, Avrupa Birliği dışındaki Avrupa ülkelerine kaymıştır. Brüksel, İsviçre, Liechtenstein, Andorra, Monako ve San Marino ile benzer anlaşmaları yıl sonuna kadar tamamlamayı umduğunu belirtti.
Avrupa'daki bankacılık gizlilik kurumunun tasfiyesiyle bağlantılı olarak uzmanlar, Singapur, Malezya ve Hong Kong'a para çıkışının artacağını öne sürdüler.
Şüphesiz yakın gelecekte Brüksel ve Washington, Avrupa dışındaki ülkeleri işlemeye başlayacak. Ekonomik olmayan İşbirliği ve Kalkınma Örgütü (OECD) ve G-20 gibi kurumları Avrupa dışı ülkeler üzerinde baskı yapmak için kullanmaya başlamışlardır. Bu kuruluşlar geçen yıl uluslararası vergi reformunun başladığını duyurdu. Reformun en önemli kısmı, uluslararası otomatik vergi bilgi alışverişi programının başlatılmasıdır.
Bankacılık gizliliğinin ortadan kaldırılmasına yönelik bir dizi önlemdeki son olay, OECD üye ülkeleri (devletin 34'i) ve 13'in 2014 Mayıs ayı başlarında diğer ülkeler tarafından 20'in otomatik bir vergi bilgi alışverişinin uygulandığına dair bir beyanname imzalamasıydı. Bu programa yeni katılanlar, Singapur ve İsviçre'yi, daha önce OECD ve GXNUMX ülkeleri tarafından böyle bir sistemi uygulamaya koyma isteksizliği nedeniyle eleştirilen büyük finans merkezleridir.
Dünyadaki banka gizliliğinin erozyonunun ikinci ve hatta daha güçlü bir aracı Amerikan FATCA yasasıdır - yabancı hesapların vergilendirilmesi kanunu. Tüm ülkelerdeki bankaların, “ABD vergi mükellefi” kategorisine giren müşteriler hakkında ABD vergi makamlarına bilgi göndermelerini gerektirir. FATCA kanunu, Washington’un dünyanın tüm ülkelerinden gelen bankalara doğrudan banka gizliliğinin ortadan kaldırılması talebinde bulunma girişimi olarak nitelendirilebilir. Rus bankalarının da FATCA yasalarının gereklerine uymaları gerektiği varsayılmıştır. Bununla birlikte, Washington’un Rusya’ya karşı gelecekteki ekonomik yaptırımları ışığında, Rusya Federasyonu’nun bankaların bu şartlara uyması sorunlu, anlamsız ve hatta tehlikeli hale geliyor.