Cemaat'in ünlü isimleri darbe gecesi hangi mesajları verdi
Son darbenin üzerinden birkaç gün geçti. Darbe süreci içersinde darbeden etkilenenler, tepkiler açısından üç kesimle karşılaştık...
Son darbenin üzerinden birkaç gün geçti. Darbe süreci içersinde darbeden etkilenenler, tepkiler açısından üç kesimle karşılaştık. 1. Darbeye karşı olan her görüşten vatanseverler. 2. Azınlıkta da olsa “darbeyi içten içe isteyip olamadığına üzülenler”. Bunların bir kısmı, darbeci askerlerin TBMM’yi bombalamasından, halkın üzerine ateş açılmasından, tankların insanları öldürmesinden, Cumhurbaşkanını öldürme teşebbüsünden hiç söz etmeden, konuşmaya “Olan askerlere oldu” diye başlayan kişiler. 3. Bir de, “Darbe de olmasın ama coşku da devam etmesin, Erdoğan tamam ayakta kalsın ama kahraman da olmasın” temennisinde bulunanlar.
Üçüncü şıktakileri anlamak mümkün, sonuçta muhalefet duygusudur, demokratik bir görüştür. Ancak ikinci şıktakilerin bir kısmına “vicdanı kurumuşlar” demekten başka söz bulamıyorum. Darbe yanlısı olmak, ölen askerlere güya acıyor gibi yaparak darbeciler tarafından öldürülen onca sivil insan için “Ne işleri vardı tankın dibinde” sözleri sarf etmek kadar iğrenç bir şey olamaz.
15 Temmuz 2016 günü Türkiye için önemli bir tarih olduğu kadar, aynı zamanda bir kırılma noktası. “Türkiye’de artık darbe olamaz” görüşü insanların zihnine yerleşmişken, o gün saat 21.00 civarı Boğaz köprülerinde jandarmaların tanklarla gelip yol kesmesi hayli şaşırtıcıydı. Darbe lafları dolaşmaya başladığında da, “hadi canım darbe değildir, belki ordu teröristlere yönelik tedbir alıyordur” diye düşünenler çoğunluktaydı.
Ankara’nın üstünde jetlerin dolaştığı haberleri duyulunca ve Başbakan Binali Yıldırım bir televizyon kanalına telefonla bağlanıp “ordu içinde küçük bir grubun kalkışması” olduğunu söyleyince ülkede “gerçekten de bir darbenin olduğuna” inanıldı. Aynı anlarda telefonlara farklı mesajlar gelmeye başladı. Ki, bu mesajlar önemli ayrıntılardı.
Bu mesajlar çoğunlukla AK Parti teşkilatlarındandı ve vatandaşları sokağa çağırıyordu. Ama bazılarına bazıları bunun tersi mesajlar gönderiyordu. “Sokağa çıkmayın, çıkanları da engellemeye çalışın. Darbe kötüdür ama Erdoğan’ın halkı kışkırtmasına kapılmayın, milleti birbirine kırdırıyor, soğukkanlı olmak gerekir.” Bu mesaj normal vatandaşlara giden mesajlardı ve benzer sözlerin değişik versiyonları vardı.
Sonradan bazı tanıdıklardan, birbirlerine attıkları mesajları duydum. “Sabaha kadar güzel şeyler olacak, dua edin. Kesinlikle dışarıya çıkmayın. Büyük müjdeler var, içiniz rahat olsun” gibi sözler-müjdeler varmış o mesajlarda..
DARBE YAPILIRKEN CEMAATCİLERİN ATTIĞI MESAJLAR
“Dua edin şerefli ordumuza, bu bir kurtuluş savaşıdır. İnşaallah bugün zulüm sona erecek, yarın güzel günler başlayacak. Etrafınızdaki herkesi uyarın, hem dua etsinler, hem de insanların sokağa çıkmaması için telkinde bulunsunlar.”
Bu mesajları duyunca, cemaat trollerinin tweetlerine baktım. Emre Uslu, “Darbe kötüdür ama sokağa çıkmayın” konulu tweetler atıyordu. Hemen hepsi buna benzer sözlerle sosyal medyada telkinde bulunuyorlardı. Ama bunun dışında ilginç olan “Erdoğan’ın Almanya’ya sığınma talep ettiğini ancak kabul edilmediğini, Erdoğan’ın uçakla kaçacak yer aradığına dair” ardı ardına atılan tweetlerdi. Sonra bir ara “Erdoğan artık yaşamıyor” sözleri dolanmaya başladı.
Cemaatin Twitter şövalyelerinden Tuncay Opçin’in darbeden bir gün önce yazdığı tweet hayli ilginçti. Asker kökenli gazeteci Tuncay Opçin, 14 Temmuz’da “Yatakta basıp, şafakta asacaklar.” kehanetinde bulunmuştu. Emre Uslu da “Temmuz ayında Türkiye’ye bilet alacağını” yazıp duruyordu. Ama darbe gerçekleşmeyince bundan vazgeçmiş ve artık umutsuzluğa düşüp kalemini asmış.
O gece TSK’nın resmi internet sitesinden “TSK yönetime el koydu” açıklaması yayınlandı. Hatta TRT ele geçirilip spikere Yurtta Sulh Konseyi’nin ülke yönetimine el koyma bildirisi defalarca okundu. Bu bildiride bile “cemaatin malum Erdoğan öfkesi” satır aralarında seziliyordu. “Hırsızlık yapan, yolsuzluk yapan” Cumhurbaşkanı ve hükümet üyeleri adalete teslim edilecek ve yargılanacaktı. Ülkedeki bütün Erdoğan düşmanlarına verdikleri bu müjdeyle, AKP karşıtı herkesi yanlarında olmaya da davet ediyorlardı. Bir yandan da, 17/25 Aralık’ta başaramadıklarını, darbeyle gerçekleştirmek istediklerini hissettiriyorlardı.
Darbecilerin TRT’yi ele geçirip, silah zoruyla bildiri okutunca, darbe nedir diye soran küçük kızıma, darbenin ne olduğunu anlatmaya çalıştım. Anlatınca da ağlamaya başladı. “Merak etme o kadar kolay olmaz. Eminim ki devlet polisleri askerlerin karşısına çıkartır.” dedim. Medya olayları hep darbe darbe diye veriyordu, millet eski millet değildi. Sokaklara bazı insanlar tek tük çıkmaya başlamıştı. İçimden inşallah olmaz diyordum, darbenin gerçekleşeceğine de inanmıyordum, inanmak istemiyordum.
Sonra, Cumhurbaşkanı bir televizyon kanalına telefonla bağlanıp halkı sokağa çağırdı. MHP, hükümetin yanında olduğunu açıkladı. Daha sonra CHP’de darbeye karşı olduğunu duyurdu. Darbelerde halk genelde çekinir, korkar, “kaderimiz buymuş” der ancak bu sefer ölümü göze alarak çıkacak birileri olabilirdi. İnsanlar git gide çoğaldı, her kesimden insan çekingenliklerini atarak sokaklarda buluşmaya ve belirlenen hedeflere yönelmeye başladı. Açığı kapalısı, sağcısı solcusu, cüppelisi-ülkücüsü, farklı görüşlerden yüzlerce binlerce insan, Türkiye’de “darbeyi önlemeye” koştu.
Her semtte belirlenen hedefler vardı. Herkes bulunduğu yere göre belirlenen hedeflere hızla koştu. Kimisi Boğaz Köprüsü’ne, kimi belediye binalarına, kimileri emniyet müdürlüklerine, kimileri garnizona. Gölcük Donanması’nın önü belediye araçlarıyla kapatıldı, insanlar yığıldı.
Bu gelişmeler an be an haberlerde verildi, televizyonlar gelişmelerin detaylarını izleyicilere aktardı. Fethullahcı darbecilerin intihar gibi girişimini, bütün millet el ele vererek, ölümü göze alarak, ölerek, yaralanarak engelledi, ülkeyi büyük bir badireden kurtardı.
CEMAAT NEDEN DARBE YAPMAK ZORUNDA KALDI
Odatv’de cemaat hakkında en çok yazı yazanlardan biriyim, belki de birincisiyim. İlk yazımdan bu zamana, güçlü olduğu zamanlarda da, “asla yıkılmaz” denildiğinde de, 17/25 Aralık girişimlerinde de, başta CHP olmak üzere pek çok siyasinin “% 10 oyu vardır” diye inandığı zamanlarda da cemaatin aslında oy oranı olarak % 1 bile olmadığını, başarılı olamayacaklarını, kendi sonlarını hazırladıklarını kaleme aldım. Cemaat-Hükümet kavgasının gerçekte ne olduğuna dair ilginç detaylar verdim. Bugüne kadar yazdıklarımdan takip edenler biliyor zaten.
Cemaat yakın zamana kadar hala kendini çok güçlü görüyordu. Öyle ki, bazı konularda alması gereken tedbirleri almıyorlardı. Bank Asya’ya kayyım atanınca işin ciddiyetini biraz anladılar. Ama holdinglerine, yayın kuruluşlarına, gazetelerine “el konulamaz” diye düşünüyorlardı. Bir yayın holdinginde görevli tanıdığım, “eninde sonunda kazanacaklarını” söylemişti. Fuat Avni’ye çok inanıyordu. “Siz Erdoğan’ın kinini kazandınız, o sizi bitirmeden durmaz,” demiştim. “Erdoğan hem çok vefalı, hem de kindardır. Normal bir siyasi parti lideri değil o, fazla küçümsüyorsunuz” diye de ilave ettim. Asıl benim büyüttüğümü, ileride göreceğimi söyleyerek güldü.
Bir yıl sonra o arkadaşla, çalıştığı kuruma kayyım atandıktan sonra görüştük. Pek çok arkadaşı işten çıkarılmıştı. “Bize bir şey olmaz,” diyen arkadaş çok üzgündü, sıkıntılıydı. “Bu kadarını beklemiyorduk” dedi.
“Bu kadarını beklemiyorduk” sözünü son zamanlarda o kadar çok söylediler ki. Çünkü hep kaybediyorlardı. Her kaybedişlerinde, “zafer beklerken hezimete uğramaları” sinirlerini bozmuştu. Ama yine de umut besliyorlardı ve “keşke biraz geri adım atsaydık” diyenlere fena kızıyorlardı. Bazılarını afaroz bile ettiler bu yüzden.
Son dönemlerde de “garip bir şekilde umutlu olmaya” başlamışlardı. “Daha bitmedi, Mayıs’ı bekleyin” diyorlardı. Kimi cemaat trolleri de bunu “gizli bir müjde” olarak duyuruyorlardı. Bazı işin içinde olanlardan bizzat duydum sonra. Cemaat asıl orduda güçlüydü ve darbe yapacak boyuta gelmişti. Mayıs’ta darbe yapılacaktı. MHP ele geçirilecek, darbeyle “Erdoğan ve hükümet hırsızlıktan yargılanacak”, cemaat bütün kaybettiklerini kazanacak, ülke “gerçek dindar bir yönetime” kavuşacaktı. Ciddiye almadım tabii.
Fakat cemaat arasında gerçekten de çok konuşuluyordu bunlar ve her geçen gün, “kurtuluşa az kaldı” sabırsızlığıyla gün sayıyorlardı. Mayıs bitti bir şey olmadı. Sorduğumda, “Mayıs ertelendi, Haziran’a kaldı” denildi. MHP’deki durum beklenilmiş. Haziran da geçince, “Temmuz’da hep birlikte göreceğiz” diye söylendi. Ciddiye almadım ve güldüm. Ta ki 15 Temmuz’a kadar.
Doğrusu bende bu kadarını beklememiştim. Bir gün önce Tuncay Opçin, “Yatakta basıp, şafakta asacaklar.” demişti. Barış Yarkadaş’ın da duyurduğu gibi, 15 Temmuz’un daha gündüzünde Askeri Savcılık saat 16.00’da milletvekillerini davet etmişti. Darbenin ilk saatlerinde cemaat mensupları birbirlerine “darbenin başarısı için dua” isteyen mesajlar atarken, kendileri dışındakilere “Dışarı çıkmayın, bu Tayyip’in oyunu, milleti birbirine kırdıracak” mesajları gönderiyorlardı. Bu sefer başarılı olacaklarına kesin gözüyle bakıyorlardı. Ama bu seferde başaramadılar ve kendi sayfalarını kötü bir sonla kapattılar.
Neden darbe yapmak zorunda kaldılar?
Aslında her türlü darbeyi denediler. 7 Şubat “MİT ve Başbakan darbesiydi”, olmadı. 17-25 Aralık “hukuk darbesiydi” olmadı. TSK’daki Fettullahçı yapılanmaya operasyon yapılacak söylentileri vardı, iddianame hazırlanmıştı, bunu görünce askeri darbe yapmak zorunda kaldılar. “Çok şey kaybetmişlerdi, ayakta duracakları halleri kalmadı, mecbur oldular” Bütün bunlar doğru analiz. Doğru ama yetersiz. Anladığım kadarıyla, asıl hedefleri baştan beri hep darbe yapmakmış. “Bir darbe için, ülkeyi ele geçirmek için yetişmişler” ve bu hedefle motive olmuşlar bu zamana kadar. Şartlar ne olursa olsun bir gün mutlaka darbe yapacaklardı.
Ancak zafer bekledikleri son hamle de istedikleri gibi olmadı ve halk, polis, medya, siyasi partiler el birliği yaparak bu darbe girişimini önledi. Ve cemaat bu darbe girişimiyle resmen intihar etti. “Son derece gizlilik, sızma, kimseye hissettirmeden her yeri ele geçirme” anlayışına sahip Cemaatin sonu gerçekten çok kötü oldu ve devletin eline “hem kendi listelerini, hem de silahlı terör olduklarına dair belgeyi” bizzat kendileri verdiler.
Her şeye rağmen, “Çok yanlış yaptılar ama yine de karınca ezmez insanlar” diye düşünenler bile, şimdi öfkeyle FETÖ diyor, meydanlarda yüz binler “Feto’ya idam” diye bağırıyor. Yargıda, orduda “cemaat temizliği” ağır aksak gidiyordu, iki günde binlercesi temizlendi. Devletin bütün kademelerinde temizlik geniş çaplı sürecek.
Öfkeli halk sokakta gördüğü, bildiği, tanıdığı cemaat mensubu tanıdığını aşağılıyor, lanetliyor. Facebook’ta binlerce kişi, “Listemdeki fetocular defolsun” kampanyası yapıyorlar. Zaten cemaat mensubu olanların çoğu birkaç gündür bu öfkelerden korkusuna “kimselere görünmeme” gayretinde. Kendileri açısından “karanlık günler” bekliyorlar. Kapılarının önüne gidip “vatan haini!” diye bağıran komşular var. Onlara karşı en küçük merhamet ve tolerans duygusu kalmamış toplumun büyük çoğunluğunda. Darbeden önce, siyasi nedenle de olsa kendilerine yandaş bulabiliyorlardı, artık yanlarında kimseler yok.
Bunun dışında düne kadar cemaatçi olanlardan, “Bu kadarını bilmiyorduk” deyip pişman olan, kızan pek çok kişi var. Bazıları, “Kaç kez söyledik biraz geri adım atın, sadece hizmete odaklanın ama ne hale getirdiler” diyorlar.
Cemaat belki de son çare olarak intihar etti ama Türkiye büyük bir felaketten kurtuldu.
Asiye Güldoğan
email@example.com
twiteer: @ AsiyeGuldogan
Odatv.com