Fotoğraf 2020 yılından. Son 22 yıldır hemen her yıl uzunca bir süre geçirdiğim Hindistan’dan. Fotoğraftaki herkes ben hariç Brezilyalı ☺️
Sevgili Brezilyalı Amazon Şamanı ve hakikate ermiş hocam @sriprembaba ile 8 günlük inziva sonrası, coşku ve minnet hisleriyleyim burada. Ganj’a dökülen nehrin, Himalayalar’ın kucağında doğa harikası bir mekanda gerçekleşti bu inziva. Her yıl 12 günün altına inmeyen inzivalara 21 yıldır katılıyorum. Bunca emek, çaba ne için. Ne için olduğu dışarıdan bakana gözükmüyor elbet.
Yaşam zorluklar getirdikçe, ilk tepki geri çekilmek ve kendini kapatmak oluyor çoğu insanda.
Ancak kalbini kendini koruma amaçlı kapattığında, o zorlukla gelen derse ve dolayısıyla ardındaki öğretiye de kapatmış oluyorsun.
Evren bu öğretiyi sana bir daha nasıl ve ne durumda getirir bilinmez. Ve getirdiğinde şu an olduğundan daha hazırlıklı olacağının bir garantisi de yok.
Bu yaşam, bu gezegende, 3. boyut gerçekliği olan zaman-mekan döngüsünde acılar üzerinden öğretir.
Acılar dışsal değil, içindeki bir gerçeğin dışavurumudur.
İnsan adı üstünde öz-keşif yolunda olduğu için bu acılar zor gibi gelir. Elbette zordur da ancak geçici ve değişken olduğu da hakikattir.
Her şey geçer, değişir, dönüşür, evrilir.
Acılar da öyle.
Ancak acına kendini kapatırsan, kaçarsan, bastırırsan, Polyannacı tavırlar takınırsan ne oluyor biliyor musun?
Kendine, kendini kapatıyorsun.
Kendinden, uzaklaşıyorsun.
Kendini, yok sayıyorsun.
Ve böyle yaptıkça da öz-şefkatin köreliyor. Sevgiyi, ilgiyi, değeri dışarıda arıyorsun. Arayış şeklin bazen çatışmayla, bazen muhtaçlıkla, bazen umursamazlıkla oluyor.
Ama arayış hep var.
Ne yöne bir arayıştasın?
İçindekilerle yüzleşmek, karanlığını kucaklamak hiç kolay değil elbet ancak kalbn yoluna bir kez girdiğinde ve hakikat yolunu izlemeye başladığında aldığın her nefesin boşa gitmediğini yavaştan idrak etmeye başlarsın.
Yaşamının, ruhunun, evrenin sana nasıl da incelikli, detaylı, derin bir yolculuk çizdiğini görmeye başlarsın.
Kalbin yolunda cesaretle yürüyenler için tesadüf yoktur, tevafuk vardır.