bu ülkede kadın olmak bile haddinden fazla zorken; hem kadın hem lgbt+ bireyi olmak, yaşanılacak yer aramaktan ziyade; sığınıp saklanacak yer aramayı gerektiriyor. henüz hür ve dimdik ayakta duran kadınları sindiremeyen toplumun eril zihniyeti; kendinden başka bir cinsiyete ilgi duyup kendilerine ihtiyaç duymamasını nasıl sindirsin ki? onlar için ''lezbiyen'' kavramı, p*rnoda uçkurlarını tatmin ettikleri bir şeyden ötesi değil. kadın da, muhteşem(!) yaratmalarının devamını sağlayan bir araç.
bir kadın ve lgbt+ bireyi olarak sizden ve zihniyetinizden ölesiye tiksiniyorum. umarım nefretinizde boğulursunuz.
abi siz niye zahmet ediyorsunuz? valla ya, alın biz canımızı falan verelim, zaten bir boka yaradığı da yok; vurun kırbacı, yediğimiz iki lokma ekmek, onu da yük etmeyelim size. biz alıştık artık, sosyal medyaymış neyimize? hatta insan olmak bile lüks bize.
franz kafka' nın ''dönüşüm'' eseri, verdiği mesajların derinliği ile çokça içime dokunmaktadır. aynı evin içinde yaşadığın, bir duvar ötende bulunan insanlara yabancı kalışını; seni onların istediği gibi koşullarda bir insan olduğunda benimseyip, aksini olup beceremediğinde nasıl ötekileştirdiklerini hissettirmektedir. dönüşüm, ütopik bir eser değil; ailelerimizin, ''elalem ne der?'' bakış açısıyla, olduğumuz kişi ile değil, oldurmak istedikleri kişi ile ilgilendiklerini gözler önüne sermekte.
Ya elmalar? Karakterin sert, despot ve katı olarak betimlenen babasının üzerine attığı elmaları, gruptan dışta kalan bir kimseye atılan iftira ve suçlayıcılıklar olarak yorumlamak mümkün göründü. Onun dışta kalış nedenine acımasızlık eden bazı kimseler, dışlayıştan başka bir nedenin sonucu olmayan bir duruma bağlı olarak asılsız iftiralar atar, karakter gibi onu görünür şekilde ezen, kimsenin korku ve gururla yaşayışı sebebiyle cesaret edip kurtaramadığı bu çürümüş iftira ve bir anlamda ölüm fermanıyla ölümü onaylanır.
Bugün bir lgbt+ bireyi olarak, dönüşümümü ailemin kabullenemeyişi; bir yan odada yatan kardeşimin, aslında tanıdığı kişi olmayışımı, hatta hemcinsimi masumca seviyor oluşumu, korkunç hatta ürkütücü bularak bu cinayete ortak olan ailem gözlerimin önüne gelmekte.
karşılıklı içmek ister, uzun uzun anlatır; ağlarken, sızıp uyuyakalmak isterdim. belki o saçlarımı okşar, bana yeni bir kader bahşederdi. ama iyi ki tanrı ile konuşamıyoruz, alkollüyken pek bir düşüyor çenem, aslan burcu iken; kedi burcuna dönüşüyorum.. beni böyle hatırlasın istemezdim.
syn zeus'ın o meşhur kitaplığı... evet, evet! doğru gördünüz... papatya kokulu kitaplar' ı var adamın... tam bir romantik, tam bir edebi kimliğe sahip şahsiyet.... entelektüel olmak budur, bunları gerektirir..(yazar:zeusun torunu)
eşcinsel oluşumu ailemin öğrenmesi ve kulağımdan tutup psikiyatriye götürerek çözüm aradıkları lise dönemimde, doktorun benimle konuşup beni hetero yoluna çekeceklerine inançları tamdı. ben normalde zaten ağzını mıh gibi kapatıp kimseye tek kelime anlatmayan biri oldum hep, doktora da taviz vermeyeceğimden çokça emin gittim.
karşıma tam bir istanbul hanımefendisi, çok genç bir doktorun çıkmasını elbette beklemiyordum. ailemi pışpışlayıp benimle başbaşa kaldığında, o zamanlar seslice ilk kez dile getirdiğim şeyi mırıldandım.. ''ben eşcinselim''..
şu an bile o utancın bedenimi kıpkırmızı yakışını hissedebiliyorum, boynu bükük oluşumu... ailemin ben de oluşturduğu bu utanç algısı ile büyük bir günahı, ayıbı mahkemede hakim önünde itiraf ediyor gibi hissediyordum. az sonra yargılanacak, içimde ne idüğü belirsiz, kadınlara olan hislerin seher vakti asılması için karar verilecekti. başım eğik, boynum bükük; yüreğim hepsinden ezik beklerken, bana kocaman bir gülümseme attıktan sonra, ''bu çok ama çok normal bir şey... neden çekiniyorsun ki?'' dedi.
o an, ilk kez sesli bir şekilde dile geldiğim sırdaşımın bana sıcacık gülümsemesiyle, kendimle ilk kez barışıp tanışmama neden olan kadını unutamıyorum. onu orada, tek seansta, ettiğim iki kelimeden sonra başka hiçbir zaman göremedim. sanırım benim en büyük şansım, böyle bir psikiyatriye denk gelişim oldu. bugün hala bunları yazarken, gözlerim dolu dolu kalıyorum.
şimdilerde kafam, kendi vücuduma ağır geliyorken; tekrar o kadına uğrayıp hem teşekkür edip hem de küçük bir kız çocuğuyken, dilimin ucunda, kendime diken olan o kelimeleri haykırarak; ''ibneyim ben ulan!'' diye haykırmak istiyorum. hatta belki sımsıkı sarılmak.
neyse, bu kadar duygusallık bir yana.. az önce randevu almak için aradım, seans ücreti ''200 tl'' olmuş. fakir adam içine atar, bendeki de lüks işte... bu yaşa kadar böyle geldik, böyle de gideriz. artık meslek lisesi çıkışı bekleyen abazanlar gibi, kadını iş çıkışı hastane kapısında bekler, teşekkür ederim. belki ayaküstü çenem düşer; seansı da beleşe getiririm.
başka n'olacaktı ki? beni üzen, ciğeri iki para etmeyecek adamlar için, tonla para mı basacaktım? yemezler olm, yemezler... fakir adam bunlara düşmez... kayserililer hele... peh!
Geçenlerde bir kadın olarak bastım kahkahayı! Ayy,nasıl bir gülme aldı beni anlatamam! Bir kadın olarak açtım ağzımı, yumdum gözümü. Ne güzel sövüyorum ama ne güzel dalga dalga geçiyorum siyasinin üstünden anlatamam. Anlatırım da, bir kadın olarak az bağırırım diye düşünüyorum. Ayol hakkını veremem. Ataerkil zihniyetin kadın sesine olan korkusu meclisi inletir olmuş, peh! Kadın bakışı, duruşu, kokusu, dokunuşu, sesi, fikri-zikri; biz meğer neymişiz. Vaktiyle acıdığım bu erkeklik halleri artık nedense beni üzemiyor. Bir bitmediniz he! Alıştım mı dersin ya da bunaldım mı? Ne bileyim, artık dilimizde tüy bitti de cahilliğine mi veriyorum yoksa?
yaklaşık bir haftadır, bir online alışveriş sitesinin ''müşteri hizmetleri'' yetkilisiyim. siteye girdiğinizde, sol altta yer alan butondaki, mesajlaşma sisteminin arkasındaki kişi görevindeyim.
gün içinde o kadar tuhaf insanlar, o kadar tuhaf sebeplerle yazıyorlar ki... genelde ''robot'' sanıp küfür edenler oluyor. geçenlerde biri, yine robot sanıp küfür ettiğinde ''çok kibarsınız efendim.'' yanıtım ile yaklaşık 2 saat özürlü mesajlar attı.
az önce bir müşteriye, online alışveriş yapması için yaklaşık yarım saattir olayı anlatıyorum. adam bana diyor ki, '' ya uğraştırma, sen ordan bana şunu ayarla...'' en son dayanamayıp ''beyefendi, burası bakkal mı da, şurdan size 2 ekmek sarıp vereyim?'' diye çıkıştığımda, adam hayatının şokunu yaşadı.
sanırım müşteri hizmetlerinin uysal, sessiz oluşuna alışmışlar... ne bilecekler ki, arkada benim gibi bir çirkef yatıyor...
not: az önce Azerbaycan' dan bir müşteri, ''ödeme yapma düğmesine vuramıyorum.'' dedi. dişlerimi sıkıp ''ben sana şimdi bi vurucam...'' diyorum ama tabi yerse...