Bu yüzden, son yazım, muhteşem arkadaşım (ve bir zamanlar danışanım olan) Tiffany Whitehead’den aldığım Post-It Notes’u kullanarak kolay bir etkileşimli okuma tanıtımı fikri hakkındaydı. Henüz okumadın mı? Buraya yeni mi geldin? Sorun değil, belki daha ileri gitmeden önce geri dönüp okumalısın… sorun değil, bekleyeceğim.
(Antik Uzaylıların bu memetastic’i sevdiğini izler Giorgio A. Tsoukalos ama o David Childress’in sinir bozucu sesine dayanamıyorum)
Bu gönderi, anonim bir blog yorumundan ilham aldı. Aşağıda yayınlayacağım. Bekle! Eep… üzgünüm
Muhtemelen bu Okuma Promosyonu gönderisine de göz atmalısınız! Harika, sen bunu yaparken ben Twitter’a bakacağım ve tüm zamanların en sevdiğim grubu XTC & Andy Partridge’e tweet atacağım.
Okumak Anahtardır!
Çünkü isimsiz veya bilinmeyen yorum burada kaldı. Bağlamı alırsanız aşağıdaki rantım daha anlamlı olacaktır. AH! Biliyorum, ekran görüntüsü alacağım. Bir saniye burada bekleyin. BRB.
İşte cevabım… Sanırım biraz aşırıya kaçtım. Olur böyle şeyler.
Merhaba Bilinmeyen~ Biliyorsunuz, GERÇEK bir yorum için ne kadar heyecanlı olduğumu gösteriyor (Bomba, Mozambik veya Mobil’deki sınıflar için spam göndericilerden ve botlardan aldığım normal SPAM’ler yerine) anonim bir yoruma bile cevap vereceğim. yorum! Çünkü, bilirsin, bunun “gerçek” olduğunu nereden bileyim çünkü eğer cevabı bu kadar önemsiyorlarsa, neden bir isim bile bırakamıyorlar, değil mi? Bazı harika yorumlar veya sorular, daha ayrıntılı olarak yanıtlamak için e-postayla gönderdim veya telefonla aradım. Tamam…… bu kadar yeter. Kulağa tuhaf geldiyse özür dilerim.
Çocuğun kitabı gerçekten okuduğunu nasıl bilebilirim?…İşte nasıl biliyorum. Kitabı iade ettiler! Bir çocuk gerçekten sahte pirinç anahtar, doldurulmuş hayvan, çıkartma veya ödül almamı gerçekten ALDATMACA istediyse… o zaman al.
Pullarla Pasaport olayını yaptığımda, gerçekten bir ödül yoktu, sadece her karenin damgalanmasının verdiği tatmin vardı. Çocuğa geri mi verdim yoksa tahtaya mı koydum hatırlamıyorum bile. Ama kütüphanedeki tek ilan tahtamı değiştirmek konusunda ne kadar kötü olduğumu bildiğimden, bunu büyük bir beşlik ve “Harika iş tatlım, aferin!” diye haykıran çocuğa verdiğime eminim.
Çünkü, bunu yapmamızın gerçekten sebebi nedir? Çocuğu kapıdan içeri sokmak için. VEYA çocuğun daha fazla okumasını sağlamak için. VEYA çocuğu farklı veya çeşitli türde veya türde bir kitap okumaya teşvik etmek. Temel olarak, sadece çocuğu okutmak için.
En azından kütüphaneyi ziyaret ediyorlar. Çünkü, gerçekten…istediğimiz bu değil mi? Arada bir kitabı açıp kitaptaki bir karakterin adını veya olayını seçip rastgele bir soru soracağım, ama gerçekten — umurumda değil. (Tamam, burada biraz şaka yapıyorum, sanırım bunu 20+ yılımda bir veya iki kez yaptım)
Ama evet, devam edin ve beni ALDATIN çocuklar! Gel ve ödüllerimi al, kütüphaneye gel ve bir kitap al. Hepsi iyi. Dolandırıldığım her ödül için, eminim ki kitapları hevesle okuyan onlarca çocuk vardır. Çünkü o bendim. Ben o çocuktum. Her sabah ve her öğleden sonra kitap almaya gelen çocuktum. Ben ders sırasında kitap okuyan ve kitabı masanın içine saklayan çocuktum. NADİRDİRİM yakalanırdım. Tamam, birkaç kez yakalandım ama her zaman yaptım.
Daha sonra, 1970’lerin AÇIK SINIF tarzı bir okul olan Phillis E. Williams İlköğretim Okulu’na geçtim ve benim gibi bir çocuk için başarılı oldum. Acele ettim, bölmedeki her sınıfa koştum ve tüm işlerimi yapabildiğim kadar hızlı ve iyi yaptım, böylece o boş zamanı bulabildim. Okul Kütüphanesinde veya sınıf köşesinde kıvrılın ve sadece OKUYUN.
Bu, devlet okullarına geçtiğimde ve bir TAG çocuğu olarak tanımlandığımda, EN İYİ şeylerden biri, zaten nasıl yapacağımı bildiğim ve ezbere bildiğim kadar sıkıcı aptal şeyler yapmak zorunda kalmamamdı. “test et” ve sonra kendi öğrenme planımı oluştur. Bu yüzden bir Öğretmen Kütüphanecisi olarak PBL ve UDL’nin büyük bir hayranıyım.. Tamam, benden bu kadar – kulağa biraz övünen geliyor. GAH. Afedersiniz.
Vay canına… bu bir tür uzun rant olduğu ortaya çıktı. Umarım denk gelir çünkü sanırım bu konu hakkında biraz tutkuluyum.
Bu soru tamamen değerlendirme ile mi ilgili? VEYA etkili olduğunu kanıtlamanız gereken bir tür istatistik mi? Neden okuma promosyonundan ÖNCE, sırasında ve sonrasında dolaşım istatistiklerinizi karşılaştırmıyorsunuz? Yukarı mı fırladı? İYİ! Başarınızı gösteren bir bilgi grafiği, pasta grafik veya çubuk grafik yapın.
Okuma tanıtımına gelince, Çocukları okumaya teşvik etmek için çok paraya mal olmayan, yönetmesi veya düzenlemesi çok zaman almayan eğlenceli şeyler yapmak istiyorum. (Evet, bu şekilde biraz tembelim) Özel bir şeye sahip olan bir okuma promosyonunu seviyorum — ufaklıkları bir koşuşturma yapmaya teşvik edecek eğlenceli türden bir katılım kıvılcımı.
Okumayı yaygınlaştırmak için neler yapıyorsunuz? Harika ve yapması kolay bir okuma tanıtımı yapan hangi özellikleri buluyorsunuz? Adın ne tatlım? 😉 Her iki durumda da, umarım yardımcı olmuştur!
Şerefe!
~Gwyneth
not. Yorumlar için blog yazmayın. Birçoğunu alamayacaksın. 3 MİLYON’dan fazla (Austin Powers sesiyle söylendi) ziyaretçiye sahip olmama rağmen, yılda 4 gibi gerçek yorum alıyorum….. İç çekiyorum.
Gerçekler için. Bu grafiği aylar önce, hakkında yazmak istediğim gelecek bir blog yazısı için oluşturdum. Ama onu buraya koymak iyi bir fikir gibi görünüyor!
Bu resim hakkında.
Çok uzun zaman önce uzak bir yerde, tamam… DC Metro bölgesinde 70’lerin sonlarıydı…. Turuncu tüylü halıdan ve tüylü saç kesimimden 70’lerin olduğunu söyleyebilirsiniz. Her neyse, o yıl bizi günlerce okuldan uzak tutan büyük bir kar fırtınası vardı. TÜM Kütüphane Kitaplarımı okumayı bitirdim ve SOĞUKtu! Bu yüzden, kendimi Oturma Odamızdaki ısıtma ızgarasının üstüne yerleştirdim …..ve Tariff Salonunun Laird adlı, dağılan Gotik Romanımı okudum. Anne, sanırım komik olduğunu düşünüp bu fotoğrafı çekti. Kardeşimden çaldığım Redskins Tüplü Çoraplara dikkat edin! Hee hee. Lütfen büyükannemin bana yaptığı tığ işi afganı not edin. Kitap hala bende. Keşke afgan olsaydım. Burası oturma odasının diğer tarafıydı. Burada ilk erkek arkadaşım Kyle ile ilk dansı yapacağım. Tatlı bir çocuktu ama ikimizin de diş teli varken öpüşmek çok heyecanlıydı. Bunu okuma anne!
O parlak gömleği ikinci el mağazasından 25 sente aldım, içinde sümüklü olduğumu sanıyordum. Tatlı bir çocuktu. Onunla halk tiyatrosunda tanıştım. Lil Abner’da ekstra olarak telefonda sosyal mühendislik yaptım.
Yönetmen beni tanıyordu çünkü annemin İngilizce öğretmeni olduğu Bowie Lisesi’nde yönettiği oyunlardan birinde fazladan bir çocuktum. Her okul oyununda figüran olmaktan çok mutlu olan, kaba ama teklif verilebilir bir çocuğunuz varken neden okul sonrası çocuk bakımı için para ödeyesiniz? Liseye geldiğimde şimdiden 10 kadar oyunda yer almıştım. İlk Gleek yıllarım hakkında çok şey söylüyor.
Akıl almaz Scragg akla geliyor. Bir ismim bile olmayabilir, sadece biraz fazlalık. Bir patlama oldu.
Her neyse, Kyle artık Annapolis’te yaşıyor. Evet, onu Google’da çok hızlı bir şekilde takip ettim. Muhtemelen iyi bir şey ki Facebook’ta değilim.
Ertesi yıl Liseye gittim ve XTC grubunu keşfettim ve bugün Twitter’da bu blog yazısını yazarken 39 yıllık müzikal kahramanım GÜNÜMÜ YAPTI. Görmek?
XTC’yi seviyorsanız, sizi temin ederim, inek gözünüz açık.
— XTC (@xtcfans) 23 Mart 2019
——->Aman Tanrım, SQUEE! ŞİMDİYE KADAR EN İYİ ŞEY gibi!!!!!
Tamam, yeteri kadar başıboş dolaşma ve tekrar tekrar anımsama. Bunu neden paylaşmak istedim bilmiyorum. Blog yazılarımda kendim hakkında gevezelik etmeme konusunda oldukça iyi olduğumu düşünüyorum. Ya da en azından öyle umuyorum! Veya en azından ana içerik alanı sırasında değil. Eep! Ne kadar yorucu! Gece dostları!
İsterseniz bir Yorum bırakın ve sizinle bağlantı kurmamı istiyorsanız isminizi ekleyin!
Lütfen SPAM göndermeyin veya beni ALDATMAYA ÇALIŞMAYIN. Bu hiç hoş olmaz.
Kaynak : https://www.thedaringlibrarian.com/2019/03/go-ahead-scam-me-kids.html