Kalenin geçmişi, Almanya’nın çalkantılı 20. yüzyıl tarihi ile yakından ilişkilidir. Şimdi lüks bir otel olan otel, filozofun Adolf Hitler’e hayranlığı nedeniyle II.
Bir dağ sığınağı olarak tasarlanmış olsa da, onunla ilişkili olanlar için her zaman böyle olmamıştır. Müller’in torunu ve otelin şu anki sahibi olan Dietmar Müller-Elmau, otelde doğdu, ancak on yıllardır “savaşta” olduğunu söyledi.
Alman ‘Watergate’: Şansölye rakip partiyi gözetledi, çalışma ortaya koyuyor
Müller-Elmau, “Büyükbabam, kendinizden, kişisel çıkar, benmerkezcilik dediği şeyden kaçabileceğiniz bir ortak yaşam alanı yaratmak istedi” dedi. “Fikir, ‘kendinden özgürleşmeyi’ mümkün kılmaktı – ki bu benim etkinleştirmek istediğimin aksine: kendi başına özgürlük.”
Müller, 1914 ve 1916 yılları arasında taretli Schloss Elmau’yu inşa etmeden önce, Almanya’daki konferans salonlarını zaten dolduruyordu. Almanya’nın aristokrasisi, iş dünyası seçkinleri ve Yahudi topluluğu arasında bir takipçi kitlesi edinmişti.
Müller’in Hristiyan kilisesinin yanı sıra bireyciliği, materyalizmi ve kapitalizmi de eleştiren eserinin hayranları, dans ve müziğe daldıkları kaleye akın etti. 1919 ve 1933 yılları arasında Alman hükümeti olan Weimar Cumhuriyeti’nin önde gelen politikacılarını ve kültürel figürlerini ağırladı.
Üçüncü Reich başladığında, Müller, Almanya hükümetinin 2014’te “Nazi rejimine karşı ikircikli bir tutum” olarak tanımladığı şeye sahipti.
Amerikalı kurtarıcısına aşık olan Holokost kurtulanı
Filozof, Hitler’i “Tanrı’nın hükümetini kabul eden organ” ve “ortak iyinin kişisel çıkar üzerindeki ulusal devriminin lideri” olarak överken, Hitler’in Yahudi karşıtı politikalarının “Almanya için bir yüz karası” olduğunu düşündü.
Müller-Elmau, büyükbabasının yakın Yahudi akademik arkadaş ağına işaret ederek, “Yahudilere hayret etti” dedi. “Onların ‘daha iyi Almanlar’ olduğunu düşündü. ”
Müller-Elmau, büyükbabasının paradoksal duruşunu, Hitler’in beklenmedik bir şekilde iktidara gelmesinin ancak Tanrı’nın istediği bir kader olarak yorumlanabileceği argümanıyla haklı çıkardığını ve “Tanrı tarafından gönderilen bir liderin tam olarak ona karşılık gelmeyeceği gerçeğiyle tanınabileceğini” söyledi. rasyonel ve arzulu düşünme.”
Müller’in ilgisini çeken belirli bir Nazi sloganı vardı: “Du bist nichts; dein Volk ist alles.” (“Sen bir hiçsin; halkın her şeydir.”) Müller, Nazilerin kolektif milliyetçi ideolojisi ile kendi çıkarlarını reddetmeye yaptığı vurgu arasında benzerlikler kurdu.
Antisemitizme muhalefeti ve Schloss Elmau’da Nazi selamını yasaklaması çoğu insanı bir toplama kampına gönderecekti – ancak Müller’in Hitler’e olan sarsılmaz desteği Nazi yetkililerini bir ikilemle karşı karşıya bıraktı. Sonuçta, bağlantıları ve takipleri onu korudu.
Yine de, Nazi Almanyası’nın gizli polisi Gestapo tarafından sürekli sorguya çekildi ve sonunda çalışmaları yasaklandı – ancak bu, Müller’in Hitler’e olan inancını sarsmadı.
1942’de Müller, kalenin Nazi paramiliter grubu SS tarafından el konulmasını önlemek amacıyla cepheden dönen askerler için bir tatil beldesi olarak kaleyi Nazi Almanyası ordusu Wehrmacht’a kiraladı.
Ancak iki yıl sonra Müller ev hapsine alındı ve Schloss Elmau, Alman askerleri için askeri bir hastaneye dönüştürüldü. Ertesi yıl, Naziler teslim olurken, ABD Ordusu Elmau’nun kontrolünü ele geçirdi ve kısa bir süre orada tedavi edilen askerler için bir esir kampı, ardından bir askeri eğitim okulu oldu.
Savaş bitmiş olabilir, ancak sonrasında Müller’in Üçüncü Reich’a karşı çelişkili duruşu sorunlu olmaya devam etti.
1946’da, Bavyera’nın Zulüm Görmüş İnsanlardan Sorumlu Devlet Komiseri ve Holokost’tan sağ kurtulan Philipp Auerbach, Hitler’i “yücelttiği” gerekçesiyle Müller’e karşı bir Nazilerden arındırma davası açılması için dava açtı.
Müller-Elmau, “Büyükbabam kendini savunmamayı seçti” dedi. “Siyasi hatasını itiraf etti, ancak dayandığı teolojik hatayı değil.” Müller’in ne Nazi partisinin bir üyesi ne de savaş eylemlerine bulaştığı göz önüne alındığında, mahkumiyeti tartışmalıydı.
Auerbach, kalenin yasal olarak tahsis edilmesinin çok uzun sürdüğünü hayal kırıklığına uğrattı, yasal bir unvan olmadan ona sahip oldu. 1947 ve 1951 yılları arasında kale, Holokost’tan kurtulanlar ve yerinden edilmiş insanlar için bir sanatoryum olarak hizmet etti.
Auschwitz de dahil olmak üzere birçok Nazi toplama kampından sağ kurtulan Yahudi gazeteci Ernst Landauer, 1946’da yayımladığı bir metinde Elmau’daki Yahudilerin Purim bayramının kutlanmasından bahseder. Dini okumalar sırasında sessizlik hakimdi, “zaman zaman hıçkırıklarla kesiliyor” diye yazdı.
Purim eskiden neşeli bir bayramdı ve kutlayanlar doğrudan acı çekmedi” diye yazdı. “Şimdi bunu kutlayanlar acı çekti. Bu yüzden sevinçler bastırılır. Purim sonraki nesiller için yine keyifli bir bayram olacaktır. Ancak bu hayatta tekrar sevinmek bizim için zor olacak.”
Auerbach’ın Elmau üzerindeki kontrolü kısa sürdü. Eski Nazileri güçlü bir şekilde takip etmesi siyaset kurumunun bazı kısımlarını rahatsız etti ve yolsuzluk iddialarıyla tutuklandı. 1952’de dolandırıcılık ve zimmete para geçirmekten hüküm giydi. Karardan günler sonra intihar etti.
Alman tarihçi ve yazar Michael Brenner, mahkumiyetinin nedeninin o zamanlar yaygın olan antisemitizm olduğunu söyledi. “Mahkemenin üç yargıcı eski Nazi partisi üyeleriydi” dedi. 1954’te, Auerbach’ın ölümünden iki yıl sonra, bir soruşturma onun adını temize çıkardı.
Bu asker Finlandiya, Nazi Almanyası ve ABD Özel Kuvvetleri için savaştı.
Brenner, Schloss Elmau’nun Almanya’nın karmaşık tarihini yansıtırken, ülkenin bununla uzlaşma çabalarını da yansıttığını söyledi. Birleşik isimleri seven bir ülkede, bu süreç için elbette bir kelime vardır: “Vergangenheitsbewältigung” veya geçmişle hesaplaşma.
Brenner, “Müller-Elmau ve ailesi bu geçmişten kaçınmadılar, onunla yüzleştiler” dedi.
Kale uzun süre ailelerin elinden çıkmadı. Mahkumiyetinin beklenen temyizi nedeniyle Müller’in ailesinin tazminat talep etmesinden korkan Bavyera eyalet hükümeti, 1951’de kaleyi Müller’in çocuklarına kiraladı. On yıl sonra, onlar yasal mülk sahibi oldular – aynı yıl, Müller’in cezası, ölümünden 12 yıl sonra iptal edildi. 1949’da ölüm.
Müller-Elmau 1997’de mülk sahibi oldu ve büyükbabasının felsefesinden uzak durmasına rağmen Schloss Elmau’yu “kültürel bir sığınak” olarak yeniden kurmak için yola çıktı. Ortak yemek masalarını kesmenin, otelin yeni mantrası olan seçme özgürlüğü için pratik olduğu kadar sembolik olduğunu söyledi.
“Önceden zorunlu bir topluluktu” dedi ve ekledi, “Benim için her şey bireycilikle ilgili.”
En büyük değişiklikleri yapma fırsatı, binada bir yangın çıktığı 2005 yılında geldi. Otelin çoğu yıkılmış ve yeniden inşa edilmişti.
Müller-Elmau, “Oteli alevler içinde izlemek – büyük bir rahatlama oldu,” dedi. “Başıma gelebilecek en iyi şeydi çünkü eski şişelere yeni şarap koymadan önce. Ve şimdi yeni bir şarap için yeni bir şişe yapabilirim. Elmau’yu kozmopolitler ve bireyciler için bir yer olarak tasarlayabilirim.”
Bugün, klasik müziğin dünyanın en büyük isimlerini çekmeye devam eden şatoda her yıl yaklaşık 220 konser düzenleniyor. Hiçbiri maaş beklemiyor. Kalmak için oynuyorlar.
İzole konumu, Elmau’yu bu haftaki G-7 zirvesinde dünya liderlerini ağırlamak için önemli bir yer haline getiriyor. 2015 yılında burada en son düzenlendiğinde, özellikle ikonik bir fotoğrafa sahne oldu.
Ahşap bir bankta Başkan Barack Obama rahatlamış, kollarını açmış oturuyordu. Önünde, görkemli dağların fonunda kollarını açarak el kol hareketi yapan Almanya Başbakanı Angela Merkel vardı.
Müller-Elmau, “Buraya gelen her politikacı, her misafir fotoğrafının o bankta çekilmesini istiyor” dedi.
Berlin’deki Loveday Morris raporlamaya katkıda bulundu.
Kaynak : https://www.washingtonpost.com/history/2022/06/26/schloss-elmau-castle-g7-germany/?utm_source=rss&utm_medium=referral&utm_campaign=wp_world