Ancak bu okuma yolculuğunda beni etkileyen bir başka nokta var. Beni çoğu zaman okuduğum metnin içeriğinin önüne geçen bir zihin yolculuğuna çıkaran bir nokta. Sahaftan aldığım bu kitap, önceki sahibi tarafından özenle okunmuş belli ki. Cildi, sayfaları özenle korunmuş. Dahası da var; kimi satırların altı, yumuşak uçlu bir kurşun kalemle çizilmiş. Tonio Kröger, daha fazla çizilmiş satır içeriyor. Kimi zaman etkileyici bir cümleyi, kimi zaman akılda kalıcı bir sahneyi, kimi zaman da bir fikri dikkat alanına hapsetmeye çalışmış okur. Romanın, temel düşüncesiyle varlığını gösterdiği 30-31-32.sayfaların tümünü çizmiş örneğin. Aynı şekilde 36.sayfadan başayan dikkatli okuma yolculuğu 45.sayfanın sonuna kadar sürmüş. Hatta kimi yerlerde, okuma durakları için “/” işaretleri konulmuş. Okuma yolculuğundaki şenlikli ruh halinin bir izdüşümü belki de; 58. sayfadaki altı çizili satırlar: “Hiç şüphe yoktu -insanlar arasındaki engellerin yıkılıp gittiği, bir yabancının bile kalbini açtığı, ağzın bir başka zaman olsa söylemekten utanacağı şeyleri söylediği o olağandışı, o gösterişli, şenlikli ruh durumlarından birine girmişti…”
Bu altı çizili satırlar, ister istemez, elimdeki kitabı kendi bilgi birikimim ve bakış açımın ötesinde bir noktada okumama neden oldu. Kitabın tanımadığım sahibinin rehberliğine bıraktım kendimi. Okuma yolculuğunda istediğim yollara değil, işaret edilen rotaya doğru yürümek istedim. Hatta giderek kendi gözümle değil, bu kitabı sahafa bırakan o meçhul okurun gözüyle okur oldum kitabı. Altını çizdiği satırlardan, kitapla ve hayatla ilişkisini anlamaya çalıştım. sonunda, Thomas Mann’ın satırlarından çıkıp, meçhul okurun zihinini okumaya çalıştığımı anladım. Kimi zaman duvarın arkasına saklanıp gizli gizli takip ettiği kişiyi izleyen bir detektif gibi hissettim kendimi, kimi zaman yıllardır tanıdığı bir dostla buluşmaya hazırlanan münzevi bir insan gibi. Altı çizili olmayan sayfaları hızla çevirir hale geldim, bir sonraki istasyona hemen ulaşabilmek için. Savruldum.
Her okuma yolculuğunun “biricik” olduğuna inanan okurlardanım ben. İyi bildiğim bir kitabı, tekrar okuyuşumda da aynı duygu olur içimde. Ancak bu okuma, başka bir kapı açtı zihnimde.
Belki de arada bir, kitapları, başka bir zihnin koridorlarında yürüyerek, başkasının gözüyle okumaya çalışmalıyız.
Buna değer.