Yasır Hüseyin hikayesinin yazı serisinin beşinci bölümü.
Suriye kızları ucuzdur!
Suriye kızları asortik giyiniyor!
Suriye kızları çok makyaj yapıyor!
Suriyeliler ucuz çalışarak bize iş bırakmıyor!
Suriyeliler gitmeden rahat edemeyiz!
Suriyeliler tembeldir!
Suriyeliler, Suriyeliler, Suriyeliler!..
Ne düşünüyorum biliyor musunuz? Daha önceleri hattın altı (bın ğet ya da tehtıl ğet) olarak nitelendirilirken, bugün Suriyeli diye tanımlanıyoruz.
Bu tanımlamaya yüklediğim anlam maalesef ki içimi soğutuyor. Bizleri tam anlamıyla ve akrabalarımızdan bile ötekileştiren bu yeni tanımlamayı yapmadan önce biraz empati yapıp düşünmek gerekmez mi?
Dikkatimi çeken bir konudan söz ederek bu faslı kapatmak istiyorum.
Buradaki üniversite mezunu gençlerin gözlemlediğim davranışları, maalesef ki aldıkları ilmi eğitimle pek örtüşmüyor.
Aldıkları eğitimleri davranışlarına yansıtmayan ya da yansıtamayan kimi gençler, bizleri anlamaktan çok uzakta kalıyorlar.
Yerli halkın bizlerle ilgili olumsuz düşüncelerinden bahsederken elbette ki tüm halkı aynı kefeye koymuyorum.
Geçen zaman içerisinde tekrar halk eğitim merkezine müracaat ederek kursa alındım.
Türkçeyi öğrenmeye çalıştığım bu kursa halen devam etmekte olup kendimi çok mutlu hissediyorum. Buradaki ilgi ve eğitimden şunu öğrendim. İnsanlık parayla değil, güzel ahlak ve iyi huyla olur.
Kucakladığım hayatta, geleceği yakalayabilme ümidimi yaratıp bu ümidimi her daim canlı tutmama vesile olan öğretmenimize teşekkürlerimi sunarak hoşça kalın diyorum.