Belirli bir süreçte hem Suriye politikamızın iyice sarpa sarması hem de ABD ile ilişkilerde ortaya çıkan bazı problemler yüzünden, tabiri caizse ‘seçeneksiz’ kalmış olmaktan dolayı başvurulan ‘Rusya ile işbirliği politikası’nın sanki Türkiye’nin ezeli ve ebedi ‘Kızılelma’sı, değişmez ve değiştirilmesi teklif dahi edilemez anayasası gibi savunulmasında akıl var mı? Bu son hadisede “Askerimizi Rusya vurdu” cümlesini kurmaktan bile çekinmemiz ‘taraftar psikolojisi’ içinde aklımızı devre dışı bıraktığımızı göstermiyor mu?
Çok uzun zamandır Amerika’ya veya genel olarak Batı dünyasına duyduğumuz tepki ve öfke öyle büyümüş ve birikmiş durumda ki yönetiminden bağımsız olarak jeopolitik realiteler gereği ‘varlığı Türkiye’nin varlığı için tehdit’ anlamına gelen ve atalarımızın bu tarihî/jeostratejik gerçeği ifade sadedinde “Ayıdan post, Moskoftan dost olmaz” dedikleri Rusya ‘tek güvenilir dost’ kabul ediliyor her şeye rağmen.