Yapılmayanı yap, görülmeyeni gör.
Sonbahar yapraklarına basarken kurumuş sesin kalbinize iyi geldiğini, bulutlu bir gökyüzüne bakan ağaçların rüzgâr eşliğinde ağladığını hiç fark ettiniz mi?
Denizin kokusunu, üzerinde uçan martının kanadına takıp dışarıya çıkamayan küçük bir kızın evine yolladığını gördünüz mü mesela?
Hiç tanımadığınız bir insana gülümsediğinizde onun gününe bir şifa tohumu attığınızı, bunun bambaşka gülümsemeleri doğurabileceğini hiç düşündünüz mü?
Selametin selamda olduğunu bilerek her sabah bindiğiniz o vasıtayı süren amcaya hiç selam verdiniz mi?
Güzel bir kitap okurken ansızın durup anafikri kitap kokusundan almaya çalıştınız mı peki hiç?
Kuşların sesinin o gündüzün gürültülü kalabalığında değil de gecenin sabaha bakan sakinliğinde duyulduğunu hiç fark ettiniz mi?
Bir çiçeğin sadece kokusunun değil dokusunun da narin olabileceğini bilerek; bir gülü incitmeden hiç okşadınız mı ya da evlerinizde pencere önlerinde sokağı seyreden saksı çiçeklerinin arada bir dağlardaki özgür çiçekler gibi olmaya özendiğini hayal ettiniz mi hiç?
Kırgın olduğunuz bir gün yağmuru bekleyip onunla dertleşmeyi hiç istediniz mi?
Sokakta dilenen çocuğa para yerine çikolata teklif ettiğiniz oldu mu?
Yolda bir engel gördüğünüzde, hiç görmediğiniz insanları düşünüp onu kaldırmışlığınız var mıdır mesela?
Binlerce kilometre ötelerde bombada yaralanan çocuğunun ağlama sesine karışan bir annenin çığlığının melekleri ağlatırken insanları sağırlaştırdığını hiç yadsıdınız mı?
Başta kendime, sonra size soruyorum efendiler: ‘‘Yapılmayanı yapıp, görülmeyeni gördük mü hiç?’’
Sahi bir de hayatınız boyunca siz hiç kaktüs kokladınız mı?