Sonsuz boyutlu gövde hakkında iki boyutlu sözcüklerle yazmaya nereden başlayabilirim?
Bu kadar dokunsal bir deneyimi bir sayfada kelimelere nasıl çevirebilirim?
Belki de kendi bedenimle başlamalıyım. Bunu yazarken, vücudum son birkaç saattir yatağımda yatıyor, göbeğimle kasık kemiğim arasındaki boşlukta yoğun bir sıcak ağrıyla meşgul oluyordu. Benim eylemim, çabam ya da rıza ihtiyacım olmadan, içimde yapılan tüm işleri bana pek de ince bir şekilde hatırlatmamak için burada. Nefes gibi, o da bilinmeyen bir enerjiden güç alır ve ben çoğu zaman onun tamamen farkında değilim.
Bakışımı dış biçimime çevirdiğimde – kollarım, ellerim ve bacaklarım – her zamanki gibi görünüyorlar. Şekillerini hayatımın her günü gördüğüm şekiller olarak tanıyorum. Yıl boyunca yalnızca renkleri değişir, yaz aylarında koyu bir bronzluk olur, ardından günler kısaldıkça daha soluk bir gölgeye dönüşür. Aşinalıklarından dolayı, şekillerin ve topografyanın nasıl değiştiğini de görüyorum. Eskiden sert olan yerlerde yumuşaklık görüyorum. Eskiden pürüzsüz olan yerlerde minik kırışıklıklar görüyorum. Her geçen gün hayatın emeği ve yaşamanın getirdiği o basit yorgunluğun işaretlerini görüyorum.
Daha gençken vücuduma amacı arzularıma hizmet etmekmiş gibi davrandım. Zihnimin önderlik etmesine izin verdim ve o ne yapmak isterse onu zorunlu kılacaktı – ve zihnim birçok şey yapmak istiyordu. Yıllar geçtikçe bedenimin sesini ve sezgiler şeklinde bana göndereceği sinyalleri, dinlenme isteği, dokunulma açlığı ya da zevk alma arzusunu nasıl görmezden geleceğimi öğrendim. Her şey, tesadüfen duymamışım gibi yaptığım sessiz bir fısıltıya dönüştü…
Ancak ihtiyaçlarını gitgide küçültmeye devam etmek yerine, vücudum daha yüksek sesle konuşmaya başladı. Yorgunluk o kadar yoğun hale geliyor ki inkar edilemez ve ben sakin olmalıyım. Acı o kadar dayanılmaz hale geliyor ki, varlığımın ağırlığını hissedene ve beni bırakmayı kabul edene kadar ona batmalı ve onu kabul etmeli ve onunla oturmalıyım. Yinelenen belirli acılarla, tüm kenarlarını ve şekillerini bildiğim kadar samimi bir ilişki geliştirdim. Öfkesini nasıl yatıştıracağımı biliyorum. Kısacası öğreniyorum. Hareket ettirilmeyi, gerilmeyi, dokunulmayı, bakılmayı istediğinde çağrıya kulak verdim. Beni taşıdığı günler olduğunu ve onu taşımam gereken günler olduğunu fark ediyorum.
Karnımdaki o yanan küreye geri dönüyorum ve etrafıma dolanırken başımı etrafına sarmaya çalışıyorum – diğer her düşünceyi geride bırakıyorum. Derin nefes alıp kendime bunun başka bir his olduğunu hatırlatıyorum – ne iyi ne de kötü. Bu hayata kadın biçiminde girmeye karar verdiğimde istediğim deneyimin bir parçası.
Ve bu yolculuğa seninle başladığım için bunun pasif bir yorum olmayacağını biliyorum ama değişken bir ilişkinin keşfi. Herhangi bir ilişki gibi, onun evrimi de bir keşif sürecidir. Katmanları geri soymaktan. Kalıcı çatışmanın. Daha iyi bir ortak olmanın ne demek olduğunu öğrenmek. Bir şeyler sormayı ve öğrenmeyi öğrenmeknasıl verilir.
Bedenlerimizin düşüncelerimizin ve inançlarımızın fiziksel tezahürü olduğuna ve bu nedenle içsel varoluşumuzun bir aynası olarak hizmet ettiğine inanıyorum – kendimizin fiziksel formda yaşamı deneyimlemeye gelen ebedi parçası bu zamanın ve mekanın güzelliğini ve lezzetini bilin. Bedenlerimiz hakkında meraklanmaya başladığımızda, onların bir öğretmen ve kendini gerçekleştirmemiz için bir araç haline geldiklerine inanıyorum. Burada olmana çok sevindim çünkü bu senin de bu yolculukta olduğun ve benim yalnız olmadığım anlamına geliyor. Umarım burada olmakla da yalnız olmadığınızı hissedersiniz.
Sevgiler,
Molly
Dizi28684