İnsan tabiatının hoşlanmadığı bazen aklın bile nefret ettiği şeylerin altında nice sırlar, erişilmez hükümler ve rahmet dalgaları var. Hatta biliyor musun? Bu rahmet dalgalarının tamamını kavramak Hızır (as)’ı bile aşar.
Kitap Alıntısı
Yemek masanızda ağzınıza layık etli yemekler, lezzetli mi lezzetli. Lezzetli zira ağzınızın tadı bozulmasın diye tat alma hücreleriniz bütün diğer hücrelerden daha hızlı yenilenir. Sadece 9 günde eski hücrelerin tamamı gider yenileri gelir. Yeter ki ağzının tadı bozulmasın. Yazık değil mi ölen hücrelerine? Etler midende akabinde bağırsaklarında. Yemeğin faydalı kısımlarını süzülüyor geri kalanı atılıyor. Tuvalet pis, iğrenç lakin oraya gitmezsen dayanılmaz acılarla ölmen mukadder. Var olana kendinden menkul olarak şer ve hayır ismini vermek anlamsız. Sadece ümit beslenen zata saygı gösterilmez veya sadece korkulan kişi sevilmez.
“Ne çok acı var” ve şer, zararlı mahluklar, İblis. Oysaki olmamalıydı. Niye? Nedeni şu ki, Fâtiha Sûresi’nde “Rabb’il Alemin” ifadesinden sonra kayıtsız ve şartsız “Rahman, Rahim” isimleri zikrediliyor. İyi ama acılar, şerler, organ mafyası, beyaz kadın tacirleri vs. neden var? Cevabı kovalamadan önce, bir anlaşma yapalım. Allah’ın rahmeti; otomatik, mekanik değil iradeli, O (cc) kimseye rahmet etmek zorunda değil. Şer gibi görünen hadiselerden de anlıyoruz ki, Allah rahmete mecbur değil.
O, kayıtsız ve şartsız “Rahman ve Rahim” Ebedi cehenneme girecek olan kafirler diyeceksin. Fâtiha Sûresi’nde zikredilen “alem” kelimesi, Allah’ın varlığına ve birliğine delalet ettiği için bu ismi alıyor. Kafirler ise kendi istekleriyle bu delaletin dışına çıkmayı kabul ediyor, büyük bir aileden (alemden) ayrılıp Rahmetten yüz çeviriyor. Meselenin diğer yönü de şu: “Alemin” kelimesi özellikle “akıl sahiplerini” içine alır, kâfirleri değil.
Şer neden var? Bir nebze açıklamak mümkün ama hepsine vakıf olmak imkansız. İbrahim b. Ethem (rh.a) anlatıyor: "Bir yere misafir oldum. Derken sofra getirildi. Birden bir karga sofraya konup çöreği kapıp kaçtı. Hayretle onun halini izlemeye başladım, O, bir tepeye kondu. Birden iki eli bağlı bir adamı fark ettim. Karga çöreği o adamın yüzüne bıraktı.” Ve nice hikayeler ve tecrübeler. Şerde bile bitmez hikmetler. Derler ki ateşin yaratılmasının bir sebebi de kötü olanları iyiliğe sevk etmektir.
Hızır (as), sağlam gemiyi deldi, çocuğu öldürdü, yıkılmak üzere olan duvarın tamirini ihtiyaç olmasına rağmen ücretsiz tamir etti. Hz. Musa (as) şaşkındı, kendince zulüm olan şeyleri kaldıramadı. Nihayet Hızır (as) yaptığı işlerin hikmetini açıkladı: "Gemiye gelince: Denizde iş yapan yoksullarındı. Ben onu kusurlu yapmak istedim ki, onların arkasında her sağlam gemiyi, zorla alan bir hükümdar vardı. Çocuğa gelince, onun anası da babası da iman etmiş kimselerdi. Bunun için onları bir azgınlık ve kâfirliğin bürümesinden endişe ettik de, diledik ki, bunun yerine Rableri kendilerine temizlikçe daha hayırlı ve merhametçe daha yakınını versin. Duvara gelince, bu o şehirdeki iki yetim çocuğun idi. Altında da, onlara ait bir hazine vardı. Babaları iyi bir adamdı. Bundan dolayı Rabbin diledi ki, ikisi de buluğ çağlarına ersinler
de definelerini çıkarsınlar. Bu Rabbinden bir merhamettir."1
Hadiselerin hakikatini bilen hikmet ehli, işleri zahirlerine göre değil hakikatlere göre değerlendirir. İnsan tabiatının hoşlanmadığı bazen aklın bile nefret ettiği şeylerin altında nice sırlar, erişilmez hükümler ve rahmet dalgaları var. Hatta biliyor musun? Bu rahmet dalgalarının tamamını kavramak Hızır (as)’ı bile aşar. Neden mi bahsediyorum? Tekrar çocuğun öldürülme gerekçesine bakalım: “Çocuğa gelince, onun anası da babası da iman etmiş kimselerdi. Bunun için onları bir azgınlık ve kâfirliğin bürümesinden endişe ettik de, diledik ki, bunun yerine Rableri kendilerine temizlikçe daha hayırlı ve merhametçe daha yakınını versin.” İyi ama çocuk hiç doğmasaydı öldürülmeyecekti ve anne babası da acı çekmeyecekti. Ne var ki Hızır (as)’ın anladığı da bu kadar. Rahman ismi idrakler üstü rahmeti anlatır, sıradanı değil.