Bazen yapımcılar senaryonun güçlü olmasının yerine oyuncuların popüler olmasını seçiyor. Ne yazık ki böyle durumlarda genellikle izleyiciyi tatmin etmeyen yapımlar ortaya çıkıyor. Sanırım Spiderhead de bunlardan birisi oldu.
Netflix yapımı Spiderhead, George Saunders'in yazdığı kısa bir öyküden uyarlandı. Öykünün ismi de "Escape From Spiderhead". Kitapta biraz bilim kurgu biraz distopiklik var.
Spiderhead filminde yakın gelecekte insan duygu, düşünce ve davranışlarını bir ilaç ile kontrol edebilmeyi amaçlayan ve bu uğurda deney yapan bir bilim insanı var. Kendisi deneyleri kendi oluşturduğu bir ceza evinde yapıyor. Yerleşim yerinden çok uzakta bir adada bulunan bu ceza evinde mahkumlar evlerindeymiş gibi rahat. Çünkü tüm davranışları vücutlarına yerleştiren ilaçlar ile kontrol edilebiliyor. Telefona yüklenen uygulama ile mahkumlar bir zımbadan bile korkacak duruma getirilebiliyor. Hatta birbirinden nefret eden iki kişiyi birbirine aşık bile edebiliyor. Ayrıca mahkumlar orada kendi rızası ile bulunuyor. Onlara bu rahatlığın yanı sıra cezalarında indirim alacağı da vadedilmiş.
Ehvenişer durumu
Psikolojide, kaçınma kaçınma çatışması denilen bir tanım vardır. İki durumu da istemediğiniz halde birini seçmek zorunda kalırsınız. "Kırk satır mı, kırk katır mı?" misali... Sonunda ehvenişer olanı seçersiniz. Spiderhead filminde de buna benzer bir durum yaşıyoruz. Bilim insanları, mahkumları deneylerde psikolojik ve fiziksel olarak zorlamaya başlıyor. Neticede bir filmde hapishane ve mahkum varsa amaç nedir? Doğru cevap! Hapishaneden kaçmak... Mahkumların da amacı bu.
Spiderhead biraz bilimkurgu biraz distopik. Kara dörtlemenin arasında kalan çok güzel distopik bir kitap var. Karin Boye'un kaleme aldığı bu eserde, bir kimyager gerçeklik serumu -kallokain- üretiyor. Serum size enjekte edildiğinde asla yalan söyleyemiyorsunuz. Kahramanımız kimyager Leo, bu serumu suçların azalması için buluyor. Toplumsal düzenin sağlanması amacıyla çalışmalarını yürütüyor. Ama bazen icatlar amaçları dışında kullanılır değil mi? Mesela TNT!.. Uzun yıllar farklı amaçlarla kullanıldı. Başlarda boyar madde olarak kullanılan TNT, sonra patlayıcı madde olarak kullanılmaya başlandı. Spiderhead de durum aynı. Bilim insanı her ne kadar keşfettiği bu ilaçları farklı amaçla kullanmak istediğini söylese de gerçek niyeti bambaşka. Zaten bu neden bardağı taşıran son damla oluyor. Çünkü denekler seçimleri kendilerinin yaptığını sansalar da aslında ortada seçim falan yok.
Bir şey eksik ama ne?
Filmin oyuncu kadrosunda bilim insanı rolünde Chris Hemsworth var. Thor'un devam filmi, Extraction 2 ve Mad Max'in evvel zaman filmi derken kendisini bu aralar zaten çokça göreceğiz. Chris Hemsworth'ü bu sefer travmalar yaşayan bir bilim insanı rolü ile izliyoruz. Ben filmi Miles Teller var diye izledim. Kendisini Whiplash de çok beğenmiştim. Uyumsuz serisinde de başarılıydı.
Spiderhead yönetmen koltuğunda Top Gun: Maverick’in yönetmeni Joseph Kosinski var. Film Deadpool yazarları Rhett Reese ve Paul Wernick tarafından sinemaya uyarlanmış. Spiderhead'in dekoru, renk paleti, ışık tonları hatta 80'ler ağırlıklı seçilen müzikleri de güzel. Kitap desen, konusu mükemmel ama eksik olan ne? Çünkü filmde bir şey eksik. Bunu hissediyorsunuz. Zaten bu filmin IMDb puanından da anlaşılıyor.
Özetle şöyle belirtmek gerek. Hani elinizde çok güzel malzemeler vardır ama yapmak istediğiniz yemek istediğiniz gibi olmaz. Belki yaparken acele etmişsinizdir, belki bir baharatı eksik koymuşsunuzdur. Yediğiniz zaman ağzınızda yavan bir tat kalır. İşte Spiderhead "Yazık ettik malzemeyi!" tadında bir film olmuş. Müthiş bir konu var ama izlerken tat bırakmıyor. Baharatı eksik bir film...
Filmin karavan puanı,