Balkanlar'da - Avrupa’nın bu barut mahzeninde - II. Dünya Savaşı’nda, büyük güçler arasındaki çelişkiler arapsaçıları, Balkan ülkelerinin kendilerinin büyük güç tutkusuyla, Bulgaristan, Sırbistan, Yunanistan ve Romanya ile yakından iç içe geçmiştir.
Dünya Savaşı “dünya” haline geldi, çünkü neredeyse hepsi büyük ya da böyle dünya güçleri olma hakkını iddia ediyor - İngiltere, Fransa, Rusya, ABD, Almanya, Avusturya-Macaristan, İtalya, Japonya ve Türkiye - içine çekildi. Nadir istisnalar dışında, dünyadaki tüm yeni bağımsız devletler, kısa süre önce hüküm süren prens ve kralları hüküm süren küresel çelişkilerden faydalanmaya çalışan, yalnızca bir başkasını almakla kalmayıp, bazı gerçek bağımsızlıklarını kazanmak ve hatta eski büyüklüğünü yeniden kazanmak isteyen savaşa dahil oldu. Böylesine büyük rüyalar, elbette, operasyon tiyatrosunun tüm büyük oyuncuları tarafından, kendi çıkarları doğrultusunda, ustalıkla desteklendi. ABD Başkanı Woodrow Wilson genel olarak küçük Avrupa ülkelerinin liderlerinin yanı sıra, Avusturya-Macaristan “Papuans”, aynı zamanda Kaiser Wilhelm ve aynı Bulgaristan veya Romanya'nın kalıntıları ile Rusya’dan ele geçirilen Polonya topraklarının temel olarak rezervuarla ilgilendiğini söyledi. top yemi. " Ancak, başta Balkanlar olmak üzere küçük ülkelerin çıkarları, birçok yönden ve ilk olarak bir dünya savaşına neden olan ve sonrasında savaş sonrası bölünmenin sonuçlarını önceden belirleyen canavarca karışıklık yarattı.
Romanya
Romen kralı Karl Hohenzollern ve mahkeme heyeti, Romanya’nın Balkan ülkesi olarak çağrıldığı zaman tahrişi gizlemedi, bunun ciddi bir Avrupa gücü olduğunu düşünüyor ve kendilerini neredeyse Bizans'ın mirasçıları olarak görüyorlardı. Geleneksel Transilvanya ve Karpat bölgesi iddialarıyla birlikte Bükreş'te her zaman Romen topraklarının "Tuna'nın ötesine geçmediği" anlamına geliyordu. Her ne kadar bir dereceye kadar Dobrudja'ya katılmak için haklı bir arzuya, dörtlü Bulgar kalelerinin (Shumla, Ruschuk, Varna ve Silistre) elindeki stratejik bir değişim eşlik etti.
19. yüzyılda Rusya ile kavga eden Romanya hemen Almanya ve Avusturya-Macaristan ile bir ittifak haline geldi, ancak 1910’lerin başlangıcında belirgin biçimde zayıflamış olan bu geleneksel “güçlü bağlar” - Viyana’nın Batı’daki baskısı efsanevi tehditten daha somut kuzeyden - Rusya'dan.
İki dünya savaşından kısa bir süre önce Türkiye mirasını ilk kez ayıran Rumenlerin belki de ilk mirası olmadıklarını - iki Balkan savaşında ve Avrupa savaşına girişlerini geciktiren çok uzun zamandan beri pazarlık yapma şansları olmadı. Birinci Dünya Savaşı sırasında, tanıdık "Romen tarafsızlığı" ifadesi bile doğdu, ticari bir bekleyiş, en az çabayla azami fayda elde etmeyi önerdi. Yetenekli askeri tarihçi Anton Kersnovsky'nin ifadesi bu açıdan karakteristiktir. Onun içindeHikayeler Özellikle, Rus ordusuna şöyle yazdı: “General Brusilov ordusunun zaferi, kazanana yardım etmek için acele etmenin zamanının geldiğine karar veren Romanya İzninin yanında konuşma sonucuna vardı. Savaş ilan etmeden önce Bükreş hükümeti, ülkedeki tüm tahıl ve petrol tedariklerini çok pahalı bir fiyata sattı ve Rusya'dan hiçbir şey almayacaktı. “Yılın 1916'inin hasatını gerçekleştirmek” için yapılan bu ticari işlem zaman aldı ve Romanya, Brusilov taarruzunun sona ermesi üzerine yalnızca Ağustos 14'te Avusturya-Macaristan'a savaş ilan etti. Altı hafta önce konuşan Kaledin’in Lutsk zaferi ve Lechitsky’nin Dobrunotsky’nin başarısı sırasında, Avusturya-Alman ordusunun eleştirel durumdaki konumu feci olurdu ve Romanya’nın yeteneklerini ustaca kullanarak Avusturya-Macaristan’ı etkisiz hale getirebilecektik. Ancak uygun bir an geri dönüşü yoktur. ” Sonuç olarak, Romanya “ticari yavaşlığı” nedeniyle kendisini cezalandırdı - Macaristan'da bir taarruz başlattı. Kısa sürede Bükreş'e giden ve işgal eden General Mackensen komutasındaki Alman kuvvetleri tarafından güçlü bir karşı saldırı gerçekleşti.
Sadece birkaç gün içinde Romanya, 120'u kaybetti ve yakalanan binlerce asker kaybetti ve ordusu neredeyse ortadan kalktı.
Hohenzollern hanedanının yan dallarından birinin kralı olan Kral Carl, II. Wilhelm'e şahsen Prusya anavatanına ve sempatilerine duyduğu sevgiyi gizlemeye bile çalışmadı, ancak bu, birkaç yıl süren tarafsızlık nedeniyle Rumen seçkinlerinin eline geçme ülkeler veya "askeri yardım". Berlin’e ve Viyana’ya mali bağımlılık, bir buçuk milyar liralık devlet borcunun 1,2 milyarının Alman pazarına yerleştirilmesiyle kimseyi utandırmadı - Romen finansörlerin borçları aynı olup olmadığı ilkesini benimsemişlerdi. 3 tarafından Ağustos 1914 tarihinde Sinai yakınlarındaki Karpat Peles Kalesi'nde toplanan Taç Konseyi, ülkesinin yavaş yavaş Merkez Güçlerden İtilafçılara doğru sürüklendiğine dair hükümdarı ikna etti. Eski müttefik yükümlülüklerin yerine getirilmesi üzerine düşünülemezdi.
Dünya savaşından çok önce, yılın sadece Berlin 1878 konferansında bağımsızlık kazanan genç bir devlet, Rus Çar'dan güney Bessarabia’yı talep etmeye çalışarak ve bundan sonra Bucovina’ya karşı aşırı hırslarını ilan etmeye çalışarak gerçekten kurt iştah açmayı başardı. Rus halkının eski zamanlardan beri yaşadığı Bukovina'ya ya da bugün adıyla Rusların yaşadığı tarihi hak, Rusya'ya aitti, ancak zafer durumunda bu bölgeyi “etnografik ilke” ile bölmeye hazırdı. Petersburg'da, kesinlikle sadık olan ve neredeyse yüzde 100 olan Ortodoks Kuzey Bukovina'yı, Rumenlerin yaşadığı Romanya'nın yaşadığı Romanya'nın Güney Bukovina'sını vererek yaşayacaksınız. Romanya “aynı anda” istedi. Doğru, böyle bir satın alma için ödeme yapılması gerekiyordu ve İtilaf ülkeleri, gördüğümüz gibi, doğru zamanda gözlenmeyen Romanya'dan aktif düşmanlıklar istedi. Tutarlılık için Bükreş'e verilecek haraç ödemeyi başaramayız - yetkililer Avusturya-Macaristan savaşla tamamen zayıfladığında “aktif” olmayı ümit ettiler ve daha sonra zengin Macar vadisinde neredeyse tüm istenen bölgeye saldırdılar ve eklediler.
Ancak, Rusya, Romanya müttefiki olarak bir baş ağrısı getirdi. Birincisi, Romanya’nın savaşa girmesinden sonra doğu cephesi fazla gerildi ve derhal önemli askeri takviyelerin transferini istedi. Bu nedenle, Boğazları ve Konstantinopolis'i ele geçirme operasyonunu ertelememiz gerekti (bu tam olarak İngiltere ve Fransa'nın korktuğu, Çanakkale'de ciddi bir başarısızlığa uğrayan kişi idi) ve ikincisi, fakir donanımlı Rumen ordusunun Ruslara tedarik etmesi gerekiyordu. silahve giyin ve besle. General Mannerheim, anılarında, bu durumu “zayıf bir müttefikin sizden yardım alabileceğinizden nasıl daha fazla özen gösterdiğine dair bir ders kitabı örneği” olarak nitelendirdi.
Birinci Dünya Savaşı'nın sonunda, kurban neredeyse tamamen çöktü, yine de Romanya toprak iddialarını yüksek sesle ilan etti ve genel olarak kendi isteğini yerine getirdi. Öncelikle, Güney Dobrogea, daha önce Balkan Savaşları sonucunda aldığı ve Birinci Dünya Savaşı sırasında Bulgaristan tarafından işgal edilen Romanya'ya geri döndü. Ek olarak, Sovyet Rusya'nın etkisinin artmasından korkan Fransa, İngiltere ve Amerika'nın desteğiyle, Romanya en sonunda ülkemizden Bessarabia'nın güney kesimine, Avusturya'dan Bukovina'ya, Macaristan'dan Krishan-Maramures ve Banat'a katıldı. bu bölge Yugoslavya’ya gönderildi). Ve nihayet, ana ödül - müttefiklerinin ilan ettikleri “milletlerin ilkesine” aykırı olan Transilvanya, “kırmızı cumhuriyet” olmaktan neredeyse kaçan itaatsiz Macaristan’dan çok kısa sürede kesildi.
Yine de, Büyük Romanya İmparatorluğu, Dünya Savaşı'nın bir sonucu olarak çalışmadı ... Üstelik, II. Dünya Savaşı'nın sona ermesinden sonra, Dobrudja'nın aynı güney kısmı Bulgaristan'a döndü ve Kuzey Bukovina ile Bessarabia'nın tamamı SSCB'nin bir parçası oldu.
Günümüzde, “Büyük Romanya” nın yeniden canlandırılması fikri, Ceausescu’nun “emperyal” alışkanlıklarının henüz unutmadığı, ancak komşu Moldova’da Bükreş’te yaygın olarak desteklenmektedir. Romanya'da eski Sovyet cumhuriyetinin topraklarını emmek için gerçekten gerçek bir şey yapıldığı söylenemez ve daha sonra yeniden inşa eden Transnistria'yı ele geçirmek söylenemez, ancak basında belki de çok fazla şey olduğu söylenir. Neyse ki, Kişinev'deki minyatür ülkenin başı artık Rus yanlısı değil, başlangıçta Rumen’nin resmi olarak Moldova’nın devlet dili olarak tanınmasını sağlamak için acele eden açıkça bir Romen yanlısı hükümet.
Bulgaristan
Bu devlet, toplumda “ilk ulusal felaket” den başka hiçbir şey olarak adlandırılmayan İkinci Balkan Savaşı sonucunda zarar gören yeni dünya askeri eylemlerinin eşiğine dayanıyordu. Ülkede Revanchist duyguları arttı ve bu da Stoyan Danev hükümetinin istifasına ve Vasil Radoslavov liderliğindeki bakanların koalisyon kabinesinin kurulmasına Almanya ve Avusturya-Macaristan politikalarını desteklemeye meyilliydi. Ülkede yeni Alman yanlısı gazete ve dergiler yayınlanmaya başlandı, basın oldukça titizlikle geliyordu; oldukça ümitsizce “vatansever” - “Halk ve Ordu”, “Askeri Bulgaristan”, Bulgaristan'ın “güçlülüğü ve önceliği” fikrini propagandası ve ordusunu güçlendirme hakkını iddia ediyordu. Radikal politikacılar açıkça, intikam ihtiyacını ilan ettiler; ancak hiç kimse, Bulgaristan'ın İtilafı ile karşı karşıya kaldıklarında, bir şekilde ya da bir başkasıyla Rusya'nın bir rakibi olmaları gerektiğini hatırlamaya cesaret edemediler. Ancak, 1914’teki geleneksel Rus yanlısı duyguların ülkesindeki bakım, Petersburg’un İkinci Balkan Savaşı’ndan sonra Bulgaristan’ı kurtarma çabalarının, ne yazık ki boşuna olduğu gerçeğiyle büyük ölçüde engellendi. Aynı zamanda, radikallerin konumu da Makedonya, Trakya ve Güney Dobrudjalı mültecilerin yaşadığı en zor durumla ağırlaştı.
1913 Bükreş Antlaşması'na göre, Bulgaristan'ın Makedonya, Yunan Kavalları, Doğu Trakya ve Güney Dobrudja'yı kaybettiğini hatırlayın. Revanchists kayıpların derhal geri verilmesini talep etti.
Yine de, I. Dünya Savaşı ilan edilir edilmez Vasil Radoslavov hükümeti, Bulgaristan’ın düşmanlıkların sonuna kadar tarafsızlığını korumaya hazır olduğunu söyledi. Tarihçiler bu barışçıl ifadeyi, her iki çelişkili partiye uymayan ve her ikisi de ülkenin Balkan Yarımadası'ndaki elverişli jeopolitik pozisyonunu kullanmak için aceleye getirmiş ve bölgesel vaatlerde eksik kalmaya çalışan, sadece diplomatik bir hareket olarak görüyorlar. Rus diplomasisi, Bulgar hükümetinin, eğer ülke İtilaf Tarafı'ndaysa, Ege Denizi'ndeki stratejik öneme sahip Kavala limanını devretmek veya daha doğrusu geri getirmesini önerdi, ancak Büyük Britanya ve Fransa bu görüşü desteklemedi. Balkan Birliği'nin restorasyonu ile ilgili tüm müzakereler başarısızlıkla sonuçlandı. Ancak daha sonra satın alan yaşlı Yunan Kralı George'un daha sonra satın aldığı “ortak Balkan tarafsızlığı” kartını görünürlük için oynamış olan Avusturya ve Macar diplomatlar çok daha şanslı olduğu ortaya çıktı. Ülke Sırbistan’ı ana düşmanı olarak kabul ettiğinden ve Avusturya açık bir şekilde Balkanlar’ın ana muhalifi olduğundan Bulgaristan nihayet İtilaf devletlerine karşı çıktı. Ve kayboldum ...
Selanik cephesinde uzun süren bir çatışma sonucunda, en önemli kayıplara maruz kalan Bulgar birlikleriydi ve sefer harekatının Rus “kardeşleri” ile açık savaşta bir defadan fazla bir araya gelmek zorunda kaldılar. Ocak ayındaki 27 barış anlaşması uyarınca 1919, Bulgaristan binlerce kilometre karelik araziyi 11 hakkında kaybetti. O sırada kurulan Yugoslavya, Çarlıkrod, Strumitsa ve diğerleri ile dört sınır bölgesi geri çekildi, Yunanistan Batı Trakya'yı, Bulgaristan'ın Ege Denizi'ne erişimini kaybetti ve sonunda Romanya Güney Dobruja'yı aldı.
Bizce, "Bulgar halatını aşmak" hedefiyle İtilaf ve Merkezi Güçlerin bazı diplomatik adımlarına kısa bir genel bakış dikkat çekicidir. 29 Mayıs 1915, resmi mesaj, bir dizi vaadi içeren Rıza ülkeleri adına Bulgar hükümetine iletildi. İstenirse, toplamda Bulgaristan'dan en büyük Balkan devletinin kurulmasının temeli ve hatta ilk adım olarak kabul edilebilirler. Dolayısıyla, her şeyden önce, Bulgaristan’ın Osmanlı İmparatorluğu’na müdahalesi durumunda, İtilaf ülkeleri, Bulgaristan’ın Doğu Trakya’nın krallığına geri dönmesini “garanti” etti. Ancak bu iyi tanımlanmış garantilerin ardından sadece vaatler ve güvenceler takip edildi: örneğin, Vardar Makedonya’nın bir kısmının Bulgaristan’a devredilmesi üzerine Sırp hükümeti ile müzakerelerin başlaması bekleniyor. İtilaf, Ferdinand'a Yunanistan ve Romanya yetkilileriyle bir anlaşma yapma sözü verdi - Ege Makedonya ve Güney Dobrudja sorunlarının çözümüne başlamak için. Ayrıca, Londra ve Paris, Bulgaristan'a hemen hemen her ölçekte mali yardım sağlamaya hazırdı, ancak St. Petersburg'da bu tür sözlerden uzak durdular - kendileri yeterli paraya sahip değillerdi. Bununla birlikte, tüm bunlar açıkça geleceğin kralı için yeterli değildi Büyük Bulgaristan Ferdinand - İtilafçıların böylesi bir notuna, ülkenin “yeni sınırlarının” açık bir şekilde tanımlanmasına çok makul bir talepte cevap verdi. O sırada, İtilaf ülkelerinin savaşında belirleyici bir üstünlüğün planlanmadığı, bunun imkansız olduğu ve Sırbistan, Yunanistan ve Romanya hükümetlerinin basitçe ikna edilemediği, İkinci Balkan Savaşı'ndan sonra kazanılan toprakları kaybetmek istemedikleri açık. .
Ayrıca, İtilafın saflarında, Balkan konusu her zaman keskin anlaşmazlıklara neden olmuştur.
Bulgaristan'ı Konsensus güçleri tarafındaki savaşa sokmanın özel yolları konusunda bile olsa, Sofya'daki Fransa, İngiltere ve Rusya'nın diplomatik temsilcileri ortak bir görüşe sahip değildi. Bu nedenle İngiltere, Sırbistan'ın Makedonya'nın bir bölümünü Bulgaristan'a devretme girişiminin başarısız olduğuna inanıyordu. Fransız politikacılar, Balkanlar’da, Sırbistan’ın zaten mücadele ettiği yanı sıra, Bulgaristan’a değil, birçok Fransız bankasının savaştan önce ciddi şekilde yatırım yaptığı Yunanistan’a güvenmek gerektiğine inanıyordu. yalnızca İtilafçı güçler arasındaki anlaşmazlıklar - gerçekte Makedonya için yapılan Sırp Başbakanı Pashich ile yapılan görüşmelerin sonuçlarından mahrum kaldı. Yunanistan ve Romanya hükümetleri ile müzakereler de hiçbir şey vermedi, çünkü özellikle ikincisi, o zamana kadar Konsensus ülkeleri lehine son bir seçim yapmadı.
Ve Merkezi Güçler daha fazla toplanmış davrandı. Diplomatlar açıkça Bulgar hükümetine şu pozisyonu iletti: Bulgaristan kendi tarafını tutması durumunda, tüm Makedonya, Trakya ve ayrıca Güney Dobrudja'yı (Romanya İtilaf tarafındaki savaşa katılırsa) alacak. Ayrıca, Almanya, Bulgar hükümetine 500 milyon mark değerinde askeri bir borç vermesi çağrısında bulundu. Her şey, 1915'in ortasında, İtilaf Sahibi Birinci Dünya Savaşı'nın cephesinde kaybediyordu. Ve aynı zamanda Alman yanlısı olan Kral Ferdinand'in, Merkezi Güçlerin tarafını almak için son kararını verdikleri açıktır. Bunun Bulgaristan için ortaya çıktığı çoktan yukarıda söylendi.
Yunanistan
Bu ülke, diğer bazı Avrupa ülkeleri gibi, Birinci Dünya Savaşı'nın başından beri bir tarafsızlık politikası izlemiş, ancak aslında sınırlarını genişletmeye çalışmıştır. Her şeyden önce Bulgaristan ve Sırbistan tarafından da talep edilen Epirus ve Macedonia ile ilgili. Sırplarla pazarlık yapmak bir şekilde mümkün olsaydı, Sofya’nın Bulgaristan’ın Rusya’dan gelen geleneksel himayesinde çalınan Çar Ferdinand’ın üzerindeki baskısına direnmek çok daha zordu. Romanovlarla iyi ilişkiler sürdürmek uğruna, Bismarck'ın “Coburg'un ayrılacağını” söylediği Bulgar Çar, oğlu Boris'i Ortodoksluğa bile geçirdi. Bu nedenle mi Yunanistan'ın kraliyet ailesinin, dünya savaşından önce Glucksburg'un bir kerede dört evliliğe girmeyi başardığı Romanovlar'ın evinde bulunan akrabalık ilişkilerini kullanmak çok açıktı. Böylece, dul Kraliçe Olga, Büyük Dük Konstantin Nikolayevich'in kızıydı ve Büyük Dük Pavel Alexandrovich, kızı Prenses Alexandra ile çoktan evliydi ve erken dürüstlüğüne rağmen, Rasputin’in girişimi olan Rusya’nın tarihinde tanınmış olan Dimitri Pavlovich’in iki çocuğu var. ve Mary, İsveçli prenses.
Yunanistan’ın, ikinci Balkan savaşında Bulgaristan’ın yenilgisine katılımı önemsizdi ve bu da St. Petersburg ile iyi ilişkilerin sürdürülmesine yardımcı oldu. Atina’da Berlin’e net bir bakışla hareket etmek, Yunanistan’da yıllarca 50’i yöneten Selanik’teki eski kral George’un öldürülmesinden sonra başladı. O zamana kadar Balkan savaşları çoktan sona ermişti; bunun sonucu olarak Almanya, şaşırtıcı bir şekilde Yunanistan'a Selanik'i sundu. Ege Denizi'ndeki en iyi liman olan bu şehir Türkiye tarafından korunamadı ve hiçbir koşulda Bulgaristan'ın arkasında bırakılamaz. Ek olarak, yeni kral Konstantin, İtilaf devletleriyle olan ittifak hakkında bir şey duymak istemedim. Yine! Ne de olsa, o, diğer şeylerin yanı sıra, Alman imparatorun kayınpederiydi! Ancak Danimarka’dan gelen Glucksburg’un Almanlarla ve özellikle de Prusyalılarla birlikte Schleswig-Holstein’dan dolayı çok özel hesapları vardı. Konstantin'in Hohenzollerns ile biraz garip bir romanı 1916'a kadar sürdü, ama zaten Ekim 1914'te, Yunan birlikleri Kuzey Epirus'u işgal ederek Arnavutluk'a indi. Açıkça Berlin'in bilgisi olmadan açıkça ifade edilen bu adım, kuşkusuz, İtalya bölgesinde, merkezi güçlerin etkisinden yavaşça ama kesin olarak geri çekilen etkiyi zayıflattı. Bununla birlikte, bir yıl sonra “İtilaf Yunanistanı'nın resmi bir müttefiki olan İtalya, bir yıl sonra“ asıl Yunan topraklarına ”uzun süredir yer vermeyi başaramadılar ve aynı inişle yanıt veren Yunanlılar, yenilgiden korkan Yunanlılar tüm Arnavutluk iddialarını hızla terk ettiler.
Savaştan önce, Yunan toplumu sonunda kendi beğenilerini ve hoşlanmadıklarını anlayamadı ve yalnızca Alman yanlısı yanlısı hükümetler hüküm sürdü.
Kral Konstantin, Mareşal’in II. Wilhelm’den aldığı bir tarlayı aldı ve Berlin’de “Yunanistan’ın Almanya’daki tüm başarılarını borçlu olduğunu” ilan etti. Ancak Başbakan Eleftherios Venizelos, tam tersine, Berlin ve Viyana'yı hedef almanın kaçınılmaz olarak Yunanistan'ı Türkiye ile kesinlikle kabul edilemez bir ittifak haline getireceğini bilerek, Entente ile bir ittifakı savundu. 1913’te, Yunanistan Sırbistan ile ittifak yaptı ve başbakanın elinde koz olarak kabul edilen karşılıklı yardım konusunda bir anlaşma imzaladı. Ancak Kral Konstantin I, genel olarak barışçılığıyla ayırt edildi - Girit Türklerinin arkasındaki Girit yılında orduyu yönetmede çok başarısız bir deneyime sahipti - sözleşmesini geçersiz ilan etti ve geçersiz ve kabul edilemez Venizelos istifa etti.
Alman yanlısı duygu tekrar kazandı, ancak uzun sürmedi. Kral, genel olarak Avusturya’nın Konstantinopolis Büyükelçisi Margrave Joseph Pallavicini’nin Balkanlar’daki dörtlü (Türkiye, Bulgaristan, Yunanistan ve Romanya) tarafsızlığı konusundaki önerisini kabul etmeye meyilliydi. Ancak İtilaflı diplomatlar, Yunanistan'ı yanlarındaki savaşa çekmeyi başararak, Ekim-Kasım aylarında Selanik'te Merkez Güçler tarafından bir el koyma tehdidi altında olan 1915 bininci iniş kuvvetinin 150'ini indirdiler. 6 Temmuz 1916, Selanik cephesinde bir yıl süren bir savaşın ardından, neredeyse güvenilir bir arka plan olmadan, Entente Yunanistan'ın tamamen abluka edildiğini açıkladı. Paris ve Londra'dan Kral Konstantin'den, birçok subayın Alman yanlısı duygularını göstermeye devam ettiği Yunan ordusunun dağılması talep edildi. Bu durumda, Venizelos tekrar başbakan oldu ve sadece üç yıldır hüküm süren Kral Konstantin I'e aslında İtilaf'ın ateşli bir destekçisi olan oğlu 23'in tacı verildi. Ancak neredeyse bir yıl geçti, ancak 2 Temmuz 1917, Yunanistan sonunda Merkezi Güçlere savaş ilan etti ve Temmuz 29 - doğrudan Almanya'ya. Selanik'in ön cephesinde hızlı bir şekilde 10 Yunan bölümü görev yaptı ve Yunanlılar savaş ilanından önce Doyran savaşlarına katılmayı başardılar. Ardından Yunan birlikleri cephenin atılımına ve Sırbistan'ın kurtuluşuna katıldılar ve müttefiklerle işbirliği içinde, 11 Alman ordusu Mackensen'i kuşattı ve Bulgaristan'ı dünya savaşının başlangıcını belirleyen teslim olmaya zorladı.
Kazananların kampına girdikten sonra Yunanistan, kayda değer bölgelere ve Balkan komşularının çok fazla tahriş edildiğine dair iddiasıyla hemen hemen istediği her şeyi aldı: Neuilly’nin antlaşmasına göre - Ege Denizi’ndeki Trakya’nın bir parçası, Sevr Antlaşması’nın altında - Smyrna’nın (Türkiye İzmir bölgesi). Savaştan sonra, Yunanistan Başbakanı Venizelos ülkeyi Paris Barış Konferansı'nda temsil etti ve Trakya ile İonia'nın ülkeye resmi olarak dahil edilmesini sağladı.
Yunanistan'ın dünya savaşındaki kayıpları önemsizdi - sadece binlerce askerin 5'i hakkında. Fakat savaşa benzeyen ruh, halkın ve en önemlisi siyasetçilerin ve genç kralın Yunanistan'ın Türkiye ile savaşa girmesine neden olduğunu kavradı.
İçinde, Fransa ve İngiltere’den önemli bir destekle Yunanistan, önce Konstantinopolis ve Küçük Asya’nın önemli bir kısmı da dahil olmak üzere Türkiye’nin tüm Avrupa topraklarını işgal etti, ancak daha sonra Kemal Atatürk’ün yeniden düzenlediği Türk ordusu tarafından tamamen mağlup edildi. Hikaye başka bir takla attı - savaşın ortasında, daha önce kısa bir süre süren Germanophile Konstantininin yerine geçen Kral Alexander, savaşın zirvesinde yerli bir maymundan öldü.
Сербия
Kesin olarak şu ki, Sırbistan şimdi çoğu Birinci Dünya Savaşı'nın neredeyse doğrudan suçlusu olarak adlandırılmaya hazır. Ve sadece 28 Saraybosna'daki cinayetten değil Haziran 1914, Avusturya-Macaristan tahtının ardılı Arşidük Ferrandin Ferdinand ve devrimci Sırp örgütü Mlada Bosna Gavrilo Princip'in bir üyesi. Daha ziyade, sadece trajik bir olaydı, bazen “lansman lokomotifi” ni lansman için hazırlatabilirdi. Bazıları Sırpları ve şahsen onların eski Kralı Peter'ı suçlamaya hazırım ben bile, ülkenin kendi egemenliğini reddetmek için gerçekte teklif edilmeyi teklif ettiği meşru bir Avusturya ültimatomu yapmayı reddettim. Yine de, tam da bu olayların ardından “kışkırtılmamış” bir seferberlik ve gerçekten yeri doldurulamaz bir kayba dönüşen savaşın doğrudan ilan edilmesi, küçük Balkan gücünün başına geldi. Sırbistan dünya savaşında nüfusunun yüzde 28'ini kaybetti - 1 milyon 264 binlerce insan! Dünyadaki hiçbir ülke, bir ulusun tamamen tükenmesinin eşiğine bu kadar zarar vermedi.
Fakat eğer Kral Peter ve Sırp halkının sertliği olmasaydı, muhtemelen düşmanlıkların başlamasına neden olabilecek başka eylemler, diğer sebepler ve olaylar olurdu. Gerçek şu ki, 20. yüzyılın başında, tüm büyük Avrupa güçleri, başlıca avantajlı jeopolitik konumu nedeniyle, küçük Sırbistan ile ilgili görüşlere sahipti. Viyana ve Budapeşte’de siyasetçiler, Sırbistan’da veya üçüncü tahtın dikişlerinde yayılan dualist monarşilerinde üçüncü bir talih gördüler. İtalya, Sırbistan’ı Adriyatik’in geleneksel olarak “Balkanlar’da Slav kuvvetlerinin toplanabileceği“ doğu kıyılarına karşı tehlikeli bir rakip olarak görüyordu. Öte yandan, Rusya, Sırpları sayısız Karadağlı ile birlikte, Tuna vadisinden Akdeniz'e çıkışları kontrol eden ve bir zamanlar Karadeniz Boğazları da dahil olmak üzere Rus yanlısı etkiyi aynı anda yayabilecek kapasitedeki müttefikler olarak görüyordu.
Dahası, Rusya'da, Büyük Sırbistan'ın yaratılmasının Balkan düğümünü bir kez ve herkes için kesebildiğine dair görüş neredeyse baskındı.
Bu konumun, yılın 1915'in ilkbaharında yayınlanan - Sırbistan'ın askeri yenilgisinden kısa bir süre önce - yarı resmi bir gazeteci koleksiyon olan “Dünya Savaşı Soruları” ndan kısa bir süre önce yayınlanmış olması tesadüf değil.
Birinci Dünya Savaşı, diğer ülkelerdeki felaketlerle kıyaslandığında, bu ülke için korkunç bir trajediye dönüştü. Zaten 1914'in sonbaharında, Avusturya-Macar birlikleri iki kez derinlemesine işgal ettiler ve Aralık ayında 2 Belgrad'a girdi bile, ancak Sırplar sınırın yakınında bulunan başkenti savunmayı reddettiler, ancak iki kez de onlara uygun bir destek verdiler. Bununla birlikte, 1915'un sonunda, Bulgar birimlerince güçlendirilen (1915'teki Bulgaristan, Sırbistan'a savaş ilan etti), Alman ve Avusturya-Macaristan birimleri Sırp topraklarını ele geçirdi. Düşmanların kuvvetlerdeki üstünlüğü neredeyse beş katıydı ve en sert geri çekilmeden sonra, neredeyse kaçınılmaz bir bütünleşmeden kaçınan Sırp kuvvetleri, Karadağ ve Arnavutluk toprakları üzerinden Corfu adasına ve Bizertu'ya tahliye edilmeyi başardı ... 150'a binlerce asker), tamamen bağımsızlığını korurken, Selanik cephesindeki Anglo-Fransız birlikleriyle birlikte başarılı bir şekilde savaştılar. Kısa süre sonra, 1916'un çöküşünde, keşif heyetlerinden Rus askerleri, çok sayıda olmasa da, istisnai olarak verimli olmasalar da, Müttefik komutanlar arasındaki Fransız ya da Sırp oluşumlarında sürekli bir mücadele olduğu için Sırp kardeşlerle omuz omuza kalktılar.
1918'in sonbaharında Selanik cephesinden geçen ve müttefikleri ile birlikte Mackensen ordusunu ele geçiren ve sonra Budapeşte'ye koşan Sırp birlikleri olması önemli.
Almanya’nın ana müttefiki olan Avusturya-Macaristan savaştan çekilmek zorunda kaldı ve sonrasında Avrupa’daki savaşların nihai sonucu artık kuşku duymuyordu.
Resmi olarak Sırbistan, İtilaf kampında yer almadı, ancak dünya savaşının sonunda tam olarak ödüllendirildi: Srem, Bachka, Baranya, Doğu Slavonya, Doğu Dalmaçya, Bosna Hersek’in kontrolünü ele geçirdi. Dahası, bu “teklifleri” beklemeden, savaşın sonunda, Avusturya-Macaristan'ın 1918'ta dağılmasından sonra, Sırplar hızlı bir şekilde Vojvodina'yı işgal ettiler ve daha sonra “doğal olarak” Sırplar, Hırvatlar ve Slovenler Krallığına girdiler ve Ekim ayında 1929'e Krallık'a girdiler. Yugoslavya. Balkanlarda, yalnızca Avrupa komşularında değil aynı zamanda Amerikan emperyalizminde de korku uyandıran güçlü, hızla gelişen bir Slav devleti kuruldu. Hitler'in Yugoslavya'yı işgal etmek için Hitler'in Rusya'ya yönelik bir grevi bile erteledigi tesadüf değil.
Ve, tesadüfen değil, zaten vaktimizde, Yugoslavya bölgesinde birkaç küçük devlette parçalanmaya yol açan kanlı bir katliam yaşandı.
Amerikan’ın Yugoslavya’daki bombalamaları, daha doğrusu, Sırbistan ve Kosova’yı Sırbistan’dan ayırma konusunda uzun yıllara dek görülmemiş çabaları geleneksel Balkan bağlamında tesadüfi değildir.