beyaz perdede yayınlanmasının üstünden tam 70
yıl geçmiş yapımdır. 20 temmuz 1950
tarihinde vizyona girmiş olan bir dram
ve aşk
filmidir. yönetmenliğini fred zinnemann
'ın yaptığı filmin yazarlığında ise carl foreman
bulunmaktadır. filmin başrolünde ise marlon brando
ve teresa wright
oynamaktadır. konu olarak; ikinci dünya savaşı
'nda aldığı bir kurşun yarası sebebiyle parapleji, yani omurilik felci, olan bir askerin değişen hayatını ve hayata olan bakış açısını anlatmaktadır. filmin imdb
notu, bu entrynin girildiği tarih itibarıyla, 7.1'dir. ayrıca bu film, 23. akademi ödülleri
'nde "en iyi hikaye ve senaryo" dalında oscar adayı olarak gösterilmiş ama maalesef ödülü kazanamamıştır.
şöyle de güzel bir film posteri bulunmaktadır: görsel
ayrıca marlon brando
'nun tüm filmleri için: marlon brando's filmography
bu film, marlon brando
'yu beyaz perdeye kazandıran film olma unvanına sahiptir. film çekildiğinde daha 26 yaşında olan genç aktör, bence ilk filminden itibaren iyi bir oyuncu olacağının, kumaşının sağlam olduğunun sinyallerini vermiştir. filmin konusu da bana kalırsa gayet iyidir, 1950'lere göre harika bir çekim tekniği ve güzel bir anlatım tarzı vardır. dönemsiz ve konusu her daim geçerli olabilecek bir yapıttır.
--- spoiler
---
film bir ara, bizim klâsik aşk filmlerimizin çizgisine doğru gidiyordu ve içten içe, "umarım sonunda bu adamın bir kaza sonucu ayağa kalktığı ve mutlu sonla biten bir yapıma dönmez." dedim. çok şükür ki böyle bir şey yapmayıp, filmi daha makûl bir son ile bitirdiler. film aslında birçok şeyi sorguluyor: birincisi ve en önemlisi, sakat bir insan ile sağlıklı bir insan cidden güzel bir ilişki yaşayabilir, bunu sürdürebilir ve mutlu olabilir mi? tabii burada direkt olarak "evet, sevdikten sonra gerisi önemsiz." gibi bir cevap vermekten uzak durmak gerekiyor. burada kastedilen, diğer insanlar gibi de yaşayabilir ve birbirlerine muhtaç olmadan, birbirlerinin bakıcısına dönüşmeden, gerçekten keyif aldıkları ve "acıma" ile değil de "aşk" ile birbirlerine bağlanabildikleri bir ilişki yaratabilirler mi, sorusudur bana göre.
o'nun dışında, insanın bakış açısına bağlı olarak ruh halinin, dünya görüşünün, istek ve arzularının da ne kadar değiştiğini görmekteyiz. eğer bir işe pesimist bakarsak, "ben artık düzelmem, bacaklarım tutmuyor, doğru düzgün yürüyemiyorum kendi işlerimi yapamıyorum. sen artık kendine başka birisini bul." diyebilirsin; eğer optimist bakarsak, "bu halimle de seni mutlu edebilirim, birlikte bir şeyleri değiştirebiliriz, sakat olmam, diğer insanlar gibi bir ilişki yaşamamıza engel değil". diyebilirsin. burada sadece fiziksel değil, mental sağlığın ve bakışın da önemini anlatmışlar.
gerçekten beğenerek seyrettiğim, çekilmesinin üstünden 70 sene geçmesine rağmen keyif aldığım ve çok sevdiğim bir iş oldu.
--- spoiler
---
10/10'dur benim için.