Aslında belirtmeye gerek yok ama memlekette o kadar çok okuduğunu anlamayan veya önyargılı insan var ki belirtmeden geçmek istemiyorum.
Gazetecilik hayatım boyunca hiç kimsenin hastalığı ve çocukları ile ilgili yazı yazmadım.
‘Allah hiç kimseyi çocukları ile sınamasın’ sözü hep kulaklarımdadır.
Bir de sağlık.
‘Can düşmanıma bile Allah çaresiz bir hastalık vermesin’ diye dua ederim.
Şimdi bana göre gereksiz olan ama bazı tetikçi ve önyargılı kişilere en azından bir uyarı olsun diye bu girişi yaptım.
Şimdi gelelim yine sadede.
Ben 12 Eylül öncesi radikal siyasetin içinde bulundum.
Siyasetim İŞÇİ SINIFINI savunan bir siyaseti önceliğine almış bir siyasi düşünceydi.
Hal böyle olunca da bu ülkede o dönem isim yapmış ne kadar sendika başkanı yani işçi lideri varsa hepsini yakından tanıdım.
Hem de ne tanıma.
Grev çadırlarında günlerce zeytin ekmek ile karnımızı doyurduğumuzu bilirim sendika genel başkanları ile.
Abdullah Baştürk’ten, Kemal Türkler’e kadar kim aklınıza gelirse hepsinle oturdum, sohbet ettim, çay içtim, mücadele ettim.
Lastik İş Sendikası Genel Başkanı Durmuş Ali Yalnız’ı, Vahdettin Karabay’ı, Kenan Akman’ı tanıma fırsatı buldum.
Onların yaşantılarına yakından tanık oldum.
Onlar hep sokakta, işçilerle, vatandaşlarla iç içe yaşıyorlardı.
Ne korumaları vardı ne de işçiden, vatandaştan korkan halleri.
Şimdi ise bir sendika başkanı yattığı ve tedavi gördüğü hastaneyi bile gizliyor.
Öncelikle Alaaddin Sarı ve eşine acil şifalar diliyorum.
Amma..!
Bir sendika başkanı NEDEN ve NİÇİN bu kadar çok KORKAR.
Neden yattığı hastaneyi bile gizler?
Nedir bu KORKU.
Bir sendika başkanı tedavi gördüğü hastanenin adını verdiğimiz için panikliyor ve ortalığı ayağa kaldırıp hastanenin adını kaldırmak için olmadık yöntemlere başvuruyor.
Bunun nedenini anlamak mümkün değil.
Korumalarla gezmek, tedavi gördüğü hastanenin adını bile gizlemek normal bir şey olmasa gerek.
Bu kadar gizeme bu kadar gizli kapaklı işlere gerek yok beyler.
Bu kentte işini yapan namuslu hiçbir sendikacıya durup dururken bırakın fiziki bir müdahaleyi yüksek sesle bile ses çıkarılmaz.
Ama Lastik İş Sendikası’nın yöneticileri kendilerini sendikacı olarak görmeyip mafyamatif hallere sokmuşlar.
Bu kadar korkuya bu kadar gizeme gerek yok.
Yoksa bizim bilmediğimiz ya da işçinin bilmediği bir şeyler mi var bu kadar korkmak için.