BTutucu parti, Boris Johnson’ı görevden alarak bilinmeyene sıçradı. Ortalama 80’lik bir Commons çoğunluğu ile Muhafazakarlar liderlerini denize attılar. Başbakanın meslektaşları ona ne kişisel ne de siyasal olarak güvenemezdi. Netice olarak Muhafazakarlar artık bir seri yalancı, utanmaz egoist ve fazlaca azca yargıya haiz düzensiz siyaset yapıcılar tarafınca yönetilmiyor. Adaylar Bay Johnson’ın yerine geçmek için kamu yaşamına bütünlüğü geri getirme sözü veriyorlar. Tutucu milletvekilleri açıkça yalan söylemekten bıkmıştı. Bununla beraber, yeni bir Tory liderinin halkın aldatılmasını durdurup durdurmayacağı belli değil.
İngiliz siyaseti Brexit popülizmi tarafınca tekrardan şekillendirildi. Sual, dönüşümün ne kadar kalıcı olduğudur. Bay Johnson, Muhafazakarları daha yaşlı işçiler ve emekliler çevresinde tekrardan yönlendirerek, AB’den ayrılmayı belirsiz ve kafa karıştırıcı bir dünyadan yanıltıcı bir kaçış olarak sunarak 2019 seçimlerini kazanmıştır. Bay Johnson, dezenformasyonu zamanı bir seçim zaferine dönüştürdü. Brexit vaatleri, gerçeklikle temas ettiğinde buharlaştı. Bay Johnson, kendi seçmenlerinin isteklerine aykırı politikalar izledi. Ayrılanların bir çok, göçün azalmak yerine artmasından dolayı öfkeliydi. Mali muhafazakarlar, vergilerin 1950’lerden bu yana en yüksek düzeye çıkarılmasından dehşete düştüler. “Kızıl duvar” seçmenleri, devletin büyüdüğünü, sadece tabip randevusu alabilecek kadar büyük olmadığını söylemekten etkilenmediler. Düzey atlama, bir politikadan ziyade bir çarpıcı söz olarak kaldı.
Birkaç somut Brexit temettü ile, Bay Johnson’ın hükümeti seçmenlerden ziyade kendi çıkarlarını takıntı haline getirdi. Memurlar, yargıçlar ve kamu hizmetleri, Brexit’in zehirli siyasal kültürünü korumayı amaçlayan bir “uyanıklıkla harp”ta günah keçisi diye deklare edildi. Muhafazakarların, Bay Johnson’ın yapamadığı seçim koalisyonuna iyi mi tutunabileceğini görmek zor. Onun çözümü, selefi Theresa May’in bu hafta doğru bir halde işaret etmiş olduğu şeklinde, “sonucunda uzlaşma ve düşünce birliği bulmadan popülizmi ve kutuplaşmayı tetikleyen” yönetmekten ziyade kampanya yapmaktı.
Yaklaşan liderlik yarışı, Tory milletvekillerinin öncelikle sahayı iki adaya indirdiğini görecek. Amaçları yüksek makamlara ulaşmaktan ziyade tanıtım toplamak olan yan adayları azaltmanın bir yolu, desteği olması ihtiyaç duyulan minimum milletvekili sayısını yükseltmek olacaktır. Kazanan, ülkenin tamamından daha yaşlı, daha varlıklı, daha beyaz ve daha güneyli olan parti üyelerinden oluşan bir oylama ile belirlenecek. Bu, Brexit’in başarısını duyuru ederken bayrağı en fazlaca kimin sallayabileceğinin rekabeti haline gelebilecek gelecek yarışma için fena bir işaret. Bir sonraki başbakanın göç karşıtı duygulara ve harp sonrası nostaljisine hitap etme kabiliyeti için seçilmesi durumunda ülke bundan zarar görecek.
Muhafazakarlar, on yıldan fazla bir süre görevde kaldıktan sonrasında tükendi. İsyankar bir taraf, kişisel sorunlardan etkilendiği kadar siyaset mevzusunda da bölünmüştür. kan davaları. Bir sonraki Tory lideri, yükselen anket derecelendirmeleriyle desteklenen ve Covid ihlalleri sebebiyle para cezasına çarptırılırsa çekilme etme kumarı olan Sir Keir Starmer tarafınca yönetilen bir İşçi Partisi ile karşı karşıya duracak. Sir Keir şimdi siyasete olan inancı tekrardan tesis etmek için en iyi konumda olan şahıs bulunduğunu iddia edebilir – bilhassa de bir sonraki Tutucu başbakan Bay Johnson’ın yönetimini etkinleştirenlerden biriyse.
Sir Keir’in başarısına karşı ihtimaller kısa değil. Burası ile İşçi Partisi hükümeti içinde birçok adım var. Sadece Bay Johnson’ın istifası, uzun vadeli bir akümülatörün bile bazen ödeyeceği umudunu veriyor. Bir sonraki Tory lideri hiçbir şey yapması imkansız ve seçmenlerin onlara şüphenin avantajını vermesini umabilirdi. Bu bir hata olur. Tutucu partinin gereksinim duyan detoksifikasyon ve kendi kendisiyle hesaplaşmadır. Bay Johnson yolda olabilir, sadece ülke hayaletinin hakikaten kovulmuş olup olmadığını görmek için bekliyor.