Testler Ocak 1944 kadar erken başladı ve nisan ayına kadar sürdü. Bu süre zarfında saha çeşitli iniş araçları silahlarını test etmiş ve onlara uygun tavsiyeler vermiştir. Bu nedenle, iniş kuvvetinin ateşleme kabiliyetlerini arttırmak için tamamen uygun olmayanlar: DUKW araç şasisine monte edilmiş 106-mm harç, LVT75 üzerine LVT2 üzerine yerleştirilmiş 105-mm obüs, LCT-4 üzerinde dört uçlu uçaksavar makineli tüfek. Operasyon Overlord'un ilerlemesi beklendiğinden, testler yüksek yoğunlukta yapıldı ve pratik olarak bir şekilde kıyıdan denizden vurabilecek her şey iniş gemisine kuruldu!
Tank "Kruseyder" kıyıda indi. Bu tankın böyle bir geminin silahından ateş edemediği açık.
Aynı zamanda, deneyler sırasında, yalnızca bu tür bir çekim olasılığının yanı sıra, etkililiğinin derecesinin yanı sıra mühimmat tüketiminin de olduğu belirlenmiştir. Ne de olsa, her bir iniş gemisinin tasarımında değişiklik yapmak için gerekli tüm özellikleri hazırlamak ve buna bağlı olarak nakil araçları, mühimmatın yüklenmesi ve teslimatı için gerekli olan yakıtla ilgili hesaplanan verileri hazırlamak için gerekliydi. Yani, çok fazla iş vardı ve çok iyi yapıldı.
Deneysel kurulum 57-mm tabanca katlanır rampalı amfibi kapta.
Test sırasında ortaya çıkan bazı noktalar, deneyimli tankerleri ve silah uzmanlarını bile şaşırttı. Örneğin, tanka Sherman, LCM-6 iniş mavnasından ancak gövdesine özel taret dönüş sınırlayıcıları takıldıktan sonra ateşlenebilir. Aksi takdirde, iniş rampasına verilen hasar önlenemedi. Taretin çatısında bir T-34 roketatarı olan Sherman Kalliop, ateş etmek için topunu kullanamıyordu, ancak ortaya çıktığı gibi, roketlerini kıyıdaki alan hedeflerine oldukça etkili bir şekilde ateşleyebiliyordu.
Kıyıda ateş altında bulunan amfibi zırhlı personel taşıyıcıları.
105-mm howitzers da doğrudan iniş mavnalarının destelerinden ateş edebildiler, çünkü varilleri rampanın kenarının üstüne yükseldi, ancak onları monte etmek için, yani onları yapabilecekleri şekilde düzeltmek için, 30 mayınları gerekliydi ve paraşütçüler için zamanı gelmişti. çok pahalı! Uçaksavar silahlarını iniş mavnalarında haç biçimli vagonlara monte etmek mümkündü ve bunlardan birini vurmak mümkündü, ancak yataklarını kısmen değil tamamen açarak ve dibine dikkatle tutturmak mümkündü.
Rampanın arkasından öne doğru atış yapmak imkansızdır, ancak yan tarafa - yapabilirsiniz!
Testler ayrıca, 90-mm ve 120-mm uçaksavar silahlarının mavna tarafındaki ve rampalarının ufuktaki herhangi bir noktaya ateş edebildiğini de ortaya koydu. Ancak, çekici bir araçtaki "namlu dalgası" genellikle camları kırar ve onları kıyıdan çıkardıktan sonra hareketliliklerinden mahrum bıraktıklarından, arabalardan ayrı olarak taşımak imkansızdı.
Kulede 4 mm kısa top ile LVTA2-76. Papapunyal'daki Avustralya Kraliyet Zırhlı Kuvvetleri Müzesi.
LCM-5 gibi mavnalara indirilmesi öngörülen hafif tanklar М1А6'in çok iyi olduğu kanıtlandı. Ancak rampanın yüksekliğinden ötürü, parkur boyunca dümdüz atış yapamadılar, ancak her iki yönde de iki tarafa ateş ettiler. Bunun üzerine, iki 106-mm harç başlangıçta, bu tip mavnalara yerleştirildi; taban plakaları kumla doldurulmuş ahşap kutulara yerleştirildi. İki 106-mm harç, iki 37-mm tank tabancası ve dört adet 7,62-mm makineli tüfek - böylesine küçük bir tekne için gerçekten sağlam bir ateş gücü vardı. Eh, tankların mühimmatını azaltmamak için, çünkü kıyıda çok gerekli olabileceğinden, dışına ilave mühimmat yerleştirilmesi ve tankın içine açık taret bölmesinden getirilmesi tavsiye edildi. Aynı zamanda tasarruflu mühimmat artık gerekli değildi!
Japon amfibi tankı "Synhoto Ka-Tsu".
Aynı tank, hafif geri tepmeli 120 mm kısa silahla donanmıştır.
Amerikalıların tecrübesi İngilizler tarafından takdir edildi. İlk başta iki makineli tüfekle donatılmış LVT2'i aldılar: bir 12,7-mm ve bir 7,62-mm. Sonra zaten her panoda üç tane vardı, ama sonunda İngilizler LVT2'e 20-mm Polsten hızlı ateşleme topuyla bir taret koydu. Sonra bu amfibilerin, 17-pound (76,2-mm) Mk.1 topunu bile taşıyabilecekleri ortaya çıktı. Makinenin bu modifikasyonuna LVT (A) 2 ismi verilmiştir. Başlıca farkı, plaja indikten sonra silahın yere atılabileceği iki katlanma rampasıydı.
Avustralyalılar ayrıca aktif olarak Pasifik Okyanusu'ndaki adalardaki amfibi operasyonlara hazırlanıyorlar. ABD'den Lend-Lease kapsamında 30 LVT (A) ve DUKW otomobillerini aldıktan sonra, yangın kapasitelerinin nasıl artırılacağını da düşündüler. Bunu yapmak için, 4,5 inç kalibrelik roketler (114 mm) için rampalarını koydular. Amerikalıların kendileri de, Atoll Kwajalein’deki iniş operasyonu sırasında, Kasım’da 1943’te kesin olarak LVT’den başvurdular. Roketler daha sonra, yan taraftaki gövdenin arkasındaki 24 makinelerinde idi. Hareket sırasında sık sık dalgalar ile sular altında kaldıklarından ve tuzlu okyanus suyunun elektrik devrelerini kapatmasından dolayı, bunun tamamen uygunsuz olduğu ortaya çıktı. Ancak o zaman fırlatmayı başardıkları kabukları bile Japonlar üzerinde çarpıcı bir psikolojik etki yarattı.
Pekala, ABD'li asistan mühendislerine davet eden Avustralyalılar, yalnızca bir varile ve üstünde sürülen tamamen yeni bir tesis geliştirdiler. Bir roket namluya yerleştirildi ve diğer altı sürücüye yüklendi. Her LVT (A) 4 makinede, iki fırlatıcı monte edilmek zorundaydı, böylece yeniden yüklemeden, her biri 12 kabukları birbiri ardına saniyeler içinde başlatabilecekti.
Testlerde, füzeler 0,3 aralıklarla otomatik olarak ateşlendi. Başlangıçtaki roket hızı 106 m / s'ye ulaştı ve atış menzili 990 m idi.Makine, mürettebat olmadan test edildi ve otomatik modda tamamen üç tur attı. Ancak sistem o kadar iyi gösterdi ki, çekim tam olarak ve mürettebat gemide iken yapıldı. Doğru, o zaman akustik korumaya sahip tanker kaskları vermek gerekiyordu. Fakat o zaman, bu kaskları taktıklarında, kimse ateş ederken herhangi bir rahatsızlıktan şikayet etmedi.
Otomatik ateşlemeyle, tüm 12 füzeleri 3,15 saniye içinde ateşlenebilir. Mermiler 1080 yarda civarında uçtu, ancak geniş bir dağınıklık ile hedef bölgeye uzandı. Bu kadar çok sayıda füzenin patlaması sonucu hedefin, her bir füzenin 4-mm obüs mermisine göre eşit olması nedeniyle 105 saniyeden daha kısa sürede hedefin etkileyiciden daha az olduğu belirtildi. Yakında kurulum Avustralya silahlı kuvvetleri tarafından kabul edildi, ancak başka hiçbir yerde silahlı değildi.
Böylece, saldırı kuvvetinin ateş gücünün, kendi iniş teknesinden kendilerine taşınan teçhizatla ateşlenerek arttırılma olasılığı kanıtlandı. Ve en iyi şekilde tanklar ve çoğaltılmış roket fırlatıcıları hem amfibi araçlara hem de gemilere ve tank kulelerine monte edilmişlerdir.
Renkli pic A. Shepsa