Ev bulamayan ama ev arkadaşı olan biri. Anladığım kadarıyla hepiniz Bay Kastan bahsettiğimi düşünmüşsünüz. Öyle değildi arkadaşlar, Bay Kas ile yeni eve çıkmayı düşünmüyordum. Yeni ev arkadaşım da sadece arkadaşım ama bir erkekti. Yetiştirilme tarzımıza göre maalesef bir erkek ve bir kadın ev arkadaşı olamazdı hatta daha da abartılan bazı düşüncelere göre arkadaş bile olamazdı. Ama hayır, siz nasıl düşünüyorsunuz, nasıl yetiştirildiniz hiç bilmiyorum ama bana göre bunların hepsi mümkündü. O yüzden arkadaşım olan bir erkekle bir eve çıkmayı planlıyordum. (Artık ev kirası limitini yükselttim ve ikimizin ödeyebileceği bir ev bakmaya başladım). Bu arada aklımda Bay Kas ile barışma fikri yoktu. Çünkü barışmak isteyip istemediğime korkularımdan dolayı karar veremiyordum. Hatta onu bu şekilde de görüp, konuşabildiğim için barışma fikrine gerek bile yok gibi geliyordu. Arkadaş kalabilirdik belki.
10 Ekimde Denizli’ye gittim ve yakın arkadaşlarımla buluştuk hepimiz lise arkadaşıydık, aramızda Capon ve Bay Kasta vardı. Kız kıza bir alkol gecesi geçirelim diye planlarken bir anda planlar değişti ve hep beraber bir alkol gecesi yapmaya karar verdik. O günün gecesinde Bay Kas’a söylediğim cümle şöyleydi; ”Beni en güvendiğim kişi böyle ansızın bıraktığı için ben sana tekrar güvenemem”. Aşabiliriz dedi. Ne kaybedebilirim ki diye düşündüm. Hatta kendimi teselli cümlem şöyleydi; ”ilk olduğundan daha kötü hiç bir zaman olmayacaksın, çünkü dibi gördün ve nasıl olduğunu biliyorsun, onun daha dibi yok”. Ve biz o gün tekrar sevgili olduk. Aynı gün çok ağladık, birlikte çok güldük, upuzun konuştuk. Kafamızda oturtamadığımız konuları halletmeye çalıştık. O gün biz tekrar biz olduk.
Ben çok inatçıyımdır. Yetiştirilme olarak düşünün, karakter olarak adlandırın veya oğlak burcu oluşuma bağlayın. Normal olarak inatçıyımdır. Ev arkadaşı konusunda da Bay Kas başka birisiyle eve çıkmamı istemedi, yine beraber çıkmamızı önerdi ama inat ettim ve kesinlikle birisini ortada bırakmazdım, söz vermiştim. Ama sonra benden kaynaklı olmayan bir sebeple, güzel düşüncesinden dolayı ev arkadaşım vazgeçti. Artık hem evsizdim hem de ev arkadaşsız.(Gülüyorum). Bir Pucca sözü der ki; ”Yaşarken hiç komik değildi”.
Ben 11 ekimde tekrar İzmir’e döndüm ve evsiz hayatıma devam ettim. Bu sırada da akıllanmaz ve uslanmaz birisi olduğum için Bay Kas ile aynı eve taşınmaya karar verdim. Ama yanlış anlaşılma olmasın o benden de evsiz. (Gülüyorum). Biz hızlı bir ev arayışına girdikten sonra Bay Kas İzmir’e geldi ve 22 ekim günü yeni bir evimize taşınmış olduk. Şimdi buraya kadar güncelleme yapalım. 4.5 yıllık ilişki, lise-üniversite- ev arkadaşlığı ve 3 mart bitişi. 11 Ekim tekrar barışma ve 22 Ekim tekrar ev arkadaşlığı. Yani yaşadığımız hayatı seviyorduk, tekrar aynı hayatı yaşamakta bir sorun görmedik. Hayatımıza ikimiz karar verdik ve ikimiz sürdürüyoruz. Bu yazıların hepsi Bay Kas’ın gidişi ile ortaya çıktı. Gitmeseydi bu adım atılmayacaktı. Demek ki böyle olması gerekiyormuş ve böyle oldu. Yazılarımda ve hayatımda baş rolde olduğun, bana iyi geldiğin ve tüm detaylarıyla her şeyi yazmamda bir sorun yaratmadığın için teşekkür ederim.
Garibanın yüzü hiç gülür mü? Burada mutlu mesut yaşadık diyerek yazıyı bitirmem gerekiyor gibi görünüyor ama bitmiyor çünkü o masallarda olur. Eve taşındıktan sonra 15 gün doğalgaz bağlanması için bekledik. Duş almak için duş yerlerini kullanıyorduk. Daha sonra 10 kasımda şantiye suyumuz kesildi ve 1-2 güne yapılacak diye beklediğimiz olay tam 17 gün sonra yapıldı. (Tartışmalar, ulaşılamayan telefonlar ve cabası). Tabi ki yine duş alma, el-çamaşır-bulaşık yıkama hepsi hayal. Çünkü suyumuz yok ve tam bir çile çekiyoruz. İlk taşındığımız 15 gün doğalgaz yok, daha sonra doğalgaz var su yok. Derken böyle bir çıkmaz. En son telefonda konuştuğum adama suyumuzu artık bağlayın diye ağlamıştım onu hatırlıyorum.(Gülüyorum) Ben ağladıktan 2 gün sonra da suyumuz halledildi. (Sanırım yanlışlıkla yaptığım ağlama işe yaradı). (Gülüyorum).
Ve artık bugün 14 Kasım. Hayatımızda gözle görülür bir sorun olmasa da idare ediyoruz demek isterim. (Nazara inanan birisi)(Gülüyorum). Artık yeni hikayeler de ve yazılarımda buluşalım.
- Herkes hata yapabilir, bu alışılmışla olmamalı, hata yapmaya veya hatayı affetmeye alışmamalısınız. Herkesin 2. bir şansı olmalı ama 22. kez verdiğiniz şans sizin aptallığınız olur. Sevgi bazen bırakmaktır, yanınızda tutarak üzüldüğünüz kadar gittiğinde üzülmezsiniz. Konu her ne olursa olsun ilk önce kendinizi düşünün, ben yapsaydım o ne yapardı diye düşünüp karar verin. Sizi tek hatanızda silebilecek kişiler için siz, siz olmaktan vazgeçmeyin. Fedakarlık olayını ilk önce kendinize uygulayın.