Erkekleri bırakmak kararı baya zor verilen bir şey, tarafımdan. Artık erkeklerin yerinin doldurabilen bildiğim tek uğraşa yöneleceğim. Dertsiz tasasız, akademik kariyerime odaklanırsam 100 yaşında 2 3 5 nobelli mütiş veya korkunç bir bilim insanı olarak ölebilirim.
Gerçekten, şu ana kadar erkeklerin bana pozitif hiçbi etkisi olmadığını tekrar gördüm ve kabul ediyorum. Sadece arkadaşım olabilirler. O da belki.
Hoş, zaten şunun şurasında birkaç gün içinde teşhisim belli olur ve nasıl ve yaklaşık ne zaman öleceğimi bilirsem daha sağlıklı bir veda yapabilirim. Ne diyorum ben az önce 100 yaşına kadar yaşıyordum. Yarın kesinlikle Serap hanımı ziyaret edip tavsiye almalı veya İbrahim hoca ile Türk kahvesi&viski& portakallı çikolata üçlüsü yapıp kafa dağıtmalıyım. Beeeeeeeelki at binmeye giderim. Dur bakalım bacağıma sığacak mı elimdeki teknit terimini bilmediğim bacaklık?
no man, no cry