Bugün güneşi gördüm anne
Nedendir bilmem ama
Çok korktum be anne
Halbuki karanlığa alışmıştım ben
Karanlığın göstermemek gibi bir huyu vardı
Ben bu huya aşık olmuştum anne
Güneş beni aydınlatırdı
El aleme gösterirdi
Sanırım bundan korktum anne
İçimi kemiren sorular var anne
Güneş mi karanlığı boğar
Karanlık mı güneşi sarar
Güneş aydınlık uğruna kendini yakar
Aydınlık güneşi yormazdı be anne
Yanmasına gerek kalmazdı
Güneş ışığından mahrum mudur anne
Belki de güneşe ayna olmak gerek
Bilmiyorum anne
Zaten karanlık kaçmaz mı anne
Güneşin göremeyeceği yerlere
Karanlık elbette kaçmalıydı
Olabilecek tek iyiyi yapmalıydı.
Yıllar önceki darklife'tan.
Artık itiraf vaktidir...
Darklife hayal ürünü bir karakterdir.
Ama toplumsal gerçekliği vardır.
Toplumdaki bu karakterleri görmek zordur kendilerini saklarlar ne kadar zorda olsalar bile bunu yansıtmazlar.
Böyleleri yardım kabul etmezler, yalan söylerler durmadan hem de.
Özgüvensizdirler biraz da.
Bu karakterlere yardım etmek çok zordur, farkedilirse tabi.
Böyle olmamak lazım.
Umarım anlarlar......
Acı soğuk kış gecelerinin tek dert ortağı, Kişinin en iyi dostu.
Sakın ola ki onu kırma darklife çünkü her şey bittiğinde yanında sadece acı kalacaktır.
Hiç
Kişi neyden, neden kaçar?
Korkak mıdır?
Ya da çok mu zayıftır?
Kaçmak çare midir?
Yoksa büyük bir yanılgı mı?
Mesele neydi ki?
Kaçmak mı gerekirdi?
Bilemedi
Belki de çok düşünmemeli
İşte bak yine geldi
Gösterdi ve gitti
Yaklaşıyordu geleceği
İçten içe unutmak istedi
Göğün derinliğine girmek istedi
İzin vermedi kötü kendisi
Gösterdi ve gitti
Bıraktı kendini
Öylece "bitti"
Çok şey istemedi
Ama işte kötü kendisi
Bıraktı ve gitti
Umut çaresizin avutucu, yalan çaresidir. Çünkü iş ummaya geldiyse yapacak birşey kalmadı demektir.
Umutsuzluk ise kimi zaman çaresizin rahatlığı kimi zaman çarenin kendisi.....
Tek ihtimali beklemek zor değil midir?
Usanıp, sıkılıp beklemek
Başka ihtimalin olmadığını bile bile beklemek
Aslında hayat da öyle bir şey değil mi?
Tek ihtimal ve beklemek
Düşünmeyen için acısız
Düşünen için acılı bir bekleyiş
Düşünmek ceza mı acaba
Veya var olmanın kendisi
Düşünmek suç değil galiba
Yoksa biz düşünerek suçun cezasını mı çekiyoruz
Peki suçu bilmeden neden ceza çekiyoruz?????
Puslu bir günde
Gökyüzüne
Ulaşmak istercesine
Bakan biri var
Hayatına çökmüş bulutları yara yara
Düşünmekten korktuğu geleceği yaklaşıyor
Yalancı ışıklarını açmış
Onu arıyor
Özlem benlikteki eksikliğin verdiği hissiyattır.
Benlik içi hava dolu balon, özlem, içindeki hava gibidir. Ne kadar doldursan da hep bir özlem kalacaktır.
Aşırı özlem de özlemi giderme adına benliği fazlaca doldurmak ta benliği gerer.
Özlem olduğu gibi durmalı ne görülmeli ne de gösterilmeli balonun patlaması bekle....
Yalnızlık
Kaçışın varışı
Gelişin başı
Tefekkürün sonu
Cehaletin her tarafı
Belki bir kabul
Belki de şarttı
Şu kirli dünyayı
Umursamamaktı
Çocuk gülüyordu
Ve biliyordu
İçi; keskin, kırık parçalarla dolu
Birine içini dökse
Kendi sonunu bulur
Unutulmak çok mu kötü?
Peki hatırlanmayı istememek?
Endişe ne kötü şey öyle yaşayanın da yaşatanın da canı sıkkın. İstemiyorum...
Yalnızlığın minyatürü güzel de aslı çok mu kötü anımsayamıyorum. Belki de hatırlanmamak için tamamen yalnız olmaya gerek yoktur; kıyıda, köşede, arkalarda kalmak yetecektir.
Kalabalıklar arasında yalnız kalabilmek...
Hayat tek seferlik bir çengel fırlatıp çekme oyunudur eğer çengele ulaşırsan oyun biter.
O yüzden çengeli ulaşamayacağımız kadar uzağa fırlatalım.
Nefret hak edilen bir duygudur hak etmeyene vermeyelim.
Zararın neresinden dönüyorduk ben hep orayı kaçırıyorum.
İçinde bir acı vardı
Acaba varacak mıydı
Dönüp arkasına bakmış
Sanki varacakmış gibi
Ne kadar da yol almış
Karanlığın yüzüne mi vurdu ey can?
Gözlerin sanki gözleridir divane ayyaşın
Geçen sordu sana, hasta mısın ey can?
Diyemedin, yansımasıdır karanlık hayatının
Ne yazık ki varsın
Aydınlıkta ve gölgenlesin
Gölgeler korkutur seni
Meçhul bir şeklini...
Narin yüreklere nakşeder seni
Gölgem korkutur beni
Buruk yürekle karşıkini...
Ateş olsaydım keşke
Belki karanlıkta kalsaydım
Düşün sever miydim beni
Edit : son satır doğru yazılmıştır
Şu an sözlüğü dürtüyor sanırım.
Hava çok sisli ya göremiyorum.
Anca birkaç gün.
Sonunu düşünen stajyer olamaz.
Bir düşünür.
Eskiden iz bırakanlardan olmaya çalışırdım.
Baktım ki iz bırakmak bana göre değilmiş siyah olmayı seçtim; farkedilmemeyi, umursanmamayı, arkadan gelenlerden olmayı istedim.
Ve şunu farkettim ki arkadan gelmek, farkedilmemek, umursanmamak kişinin hareket alanını inanılmaz derecede arttırıyor...
Simsiyah duman olsaydım (!)
Yine sever miydin beni !!
Edit: Bu biraz kapanma sözü gibi oldu ama neyse.
İyi biri olmak istemiyorum ama kötü olmaktan korkuyorum.
Sevilmek istemiyorum ama sevmekten korkuyorum.
Eğilmek istemiyorum ama bir o kadar da dik durmaktan yoruluyorum.
İstemezlikler mağarasında kaybolmak istiyorum, karanlıkta kalmak istiyorum ama karanlıktan korkuyorum.
İnsan istediği şeyden korkar mı?
Herşeyden az az ama hiçbirşey olamamış gibisin...
Bu soru yeryüzünde en basit gibi görünen, en önemli ve en zor sorudur...
Çok sıkıcı deil mi ya.
Filmin sonunu spoiler yemişsin de filmi yine de izliyormuşsun gibi...
-Neden ağlıyorsun abi mutluluktan(!) mı?
-hıhı :)
-ağlayınca daha fazla mı mutlu oluyorsun?
-yoo
-mutluluğunu mu törpülüyorsun?
-yok ya ne münasebet
-E abi amaç ne o zaman?
-Bilmiyorum ya öyle rahatlıyorum.
-Anlıyorum.
-Neden ağlıyorsun abi ne oldu?
-Abi ne yapacağımı bilmiyorum ya bizim ..........
-Bak ya kötü olmuş. Neyse abi bu da geçer ya.
-Anlıyorum.
Dertler insanı olgunlaştırır deniliyor. Bence bu en iyi ihtimaldir kimi zaman dertler insanı tuhaflaştırır belki de delirtir.
Delilik ne ki, acaba anormal olmak mı? Peki normal ne?
Delilik ne güzel şey öyle ya kimse senden birşey beklemiyor. Acaba delilik zorluklardan kaçışın kestirmesi olabilir mi? Belki de zorluklara gereksiz katlanmak deliliktir bilmiyorum kafamda delice sorular...
İkilemde kalmayalım anam denklemi bulalım teklemden ilerleyelim.