Allah’ın lütfu ve ihsanı tam 11 ay aradan sonra yeniden tecelli ederek bizi Ramazan’ın bereketine ulaştık şükürler olsun ki. Rahmet ve bereket ayı Ramazan’a kavuşma heyecanı da bir başka oluyor haliyle. Nitekim bu “kavuşma” ilk olarak kendimize oluyor. Aslımızdan uzak kaldığımız bunca süre boyunca Ramazan’ın şerefiyle tekrar kendimize kavuşmanın tatlı heyecanını tadıyoruz. Bununla birlikte Rabbimize de kavuşmuş oluyoruz. Kendi içimize olan yolculukta hem Rabbimize kavuşmanın hem de kendimizi bulmanın, keşfetmenin haklı heyecanını yaşıyoruz.
Ramazan-ı Şerif, ayrı kaldığımız 11 ayın ardından, hiçbir cemaatin veya hiçbir resmi devletin kontrolünde olmadan kendi başına çıkıp gelerek, milyarlarca insanın hayatına kurulur. Her yıl ihtişamından ve heyecanından zerre kayıp yaşamadan, aynı şevkle ve şükranlarla hayatımızdaki yerini alır.
Hiçbir suretle eskimeyen ancak kadim geleneklerini tekrarlamak suretiyle gündelik hayatın telaşesi içinde Ramazan’ın dışında sahip olduğumuz hayat tarzımızı bütünüyle ele alıverir. Dolayısıyla Ramazan’ın gelmesiyle bir zamanlar hatırımızdan çıkmayan gerçeklerin ve geleneklerin bilincine yeniden varırız. Gerek zekatımızla gerek fitremizle gerekse de sahurumuz, imsakımız ve iftarımızla hayatımızın tüm düzenine öyle bir işler ki, sanki yüzyıllara varan bir hissiyat oluşturur içimizde.
Ancak bu noktada dikkat edilmesi gereken naçizane hususlar da yer almaktadır. Zira Ramazan’ın geleneklerini ve kadim düsturunu dile getirirken söz konusu esasların geçmişe dönük, geride kalan bir hatırlamaya yol açtığını ifade etmek, şüphesiz gerçek dışı bir beyan olacaktır. Çünkü geriye doğru giden bir hatırlamadan ziyade Ramazan, günümüzde ve geleceğimizde inşa edilen, yeniden vuku bulan bir hatırlamaya teşvik olunmaktadır. Kaldı ki aksi hali düşünüldüğünde bu yöndeki çabaların lüzumsuz bir nostalji yaratmaktan başka bir şey olmadığı kabul edilmelidir. Çünkü o nostaljik ruh halinin yaşanması adına her sene gelen bir kavram değildir Ramazan. Başlı başına çok derin anlamlar taşıyarak, bize her yıl aşıladıklarıyla geleceğimize dair sorumluluklarımızı hatırlatan bir işlevi vardır Ramazan’ın.
Bu noktada şüphesiz Ramazan’ın en iyi hatırlattığı ve de iyice kavrattığı şey, yeri geldiğinde komşumuza yeri geldiğinde karşımızda yer alan insana karşı omuzlarımıza yüklenen sorumluluk bilincidir. Zira karşımızda yer alan kişi katiyetle düşmanımız değil sadece bizden farklı olanın farklılık hakkına sahip olarak bizimle var olduğu kimsedir.
Ramazan her yıl aynı şevkiyle gelip hayatlarımıza nüfuz ederek, her birimizin yaşamında meşgalelere ara verip kendimizi sorgulamamıza yardım eden özelliğine dikkat çekmek gerekir. Nitekim Ramazan tüm kadim gelenekleriyle bizlere kendimizi tanıma ve tamir etme imkanı tanımaktadır. Bu sayede zafiyetlerimizin üzerine gitmeden en büyük destekçimiz rolüne bürünmektedir. Bununla birlikte Ramazan’a kavuşmak, başkalarının da varlığını, haklarını en iyi şekilde şuuruna kazımaktır. İnsanın onlara karşı sorumluluk bilincinin tekrar yeşerdiği bir süreçtir. Zira insanın en büyük düşmanının bizzat kendisi olduğu, nefsi olduğu asla ama asla unutulmamalıdır.