Mekanın Tarihi
Beyoğlu ilçesinde, Dolmabahçe Sarayı ile Kabataş sahili arasında, Marmara’yı Karadeniz’e bağlayan, Boğaziçi’nin başlangıç noktasında yer alır. Sultan 2.Mahmud’un ikinci eşi ve 1.Abdülmecid’in annesi olan banisi Bezmialem Valide Sultan’ın (1807-1853) ölümü üzerine Sultan Abdülmecid tarafından tamamlanarak ibadete açılmıştır. Yapının kitabesinde 1853-54 tarihi yazılıdır. Dolmabahçe Camii’nin mimarı, sarayın baş mimarlığını yapan Balyan ailesinde Garabet Balyan ve oğlu Nikogos Balyan’dır. Asıl adı Bezmialem Valide Sultan olan cami, Dolmabahçe Sarayı’nın bütünü içinde düşünülerek sarayın adıyla anılmaktadır.
Mekanın Özellikleri
Dolmabahçe Camii, dönemin mimari üslubuna nüfuz eden barok ve ampir öğelerle bezelidir. Cami, yapıldığı dönemin mimari estetiğini yansıtmakla kalmayıp, aynı zamanda cami mimarisinde o güne değin denenmemiş dairesel pencere düzeniyle, kendine has mimari bir fark yaratmıştır. Korint sütun başlığı şeklinde tek şerefeli, yivli iki minareye sahiptir. Bu minareler, hünkar kasrının kuzey cephesinin iki ucunda yer almaktadır.
Caminin en belirgin biçimsel özelliği, net bir kurgu ve geometriye sahip olmasıdır. Cami ve hünkar kasrı, sanki birbirinden ayrı tasarlanıp sonradan birleştirilmiş gibidir. Cami, kare planlı altyapı üzerine kubbeli ve yüksek bir kütleden oluşmuştur. Hünkar kasrı ise, dikdörtgen planlı prizmatik ve daha alçak bir kütledir. Bu iki ana kısım, caminin kuzey cephesi birleşmektedir. Yapı, ampir üslubunun 19. yüzyılın ortasındaki son ve en bütüncül örneklerindendir. Caminin camilerde de dış avlusu ve sebili ise yol genişletme yazılarında yıkılmıştır. Muvakkithanesi, denize bakan cepheye taşınarak yıkımdan kurtarılmıştır.