Çalıların arasından dikkatlice yürürken önümde garip bir sahne açıldı.
Erich ve Scarlett karşı karşıya duruyorlardı. Durduğum yerden Scarlett’in yanında bir şey vardı, bir canavara benziyordu, bu yüzden avı başarılı olmuş gibi görünüyordu.
Kıpır kıpır Erich, yolunu kapatan Scarlett’in önünde durdu.
Görünüşe göre o piç, bir tür alışkanlıktan dolayı Scarlett ile karşılaşır karşılaşmaz onunla tartışmaya başladı.
-Hey, lanetli gözler, çok büyümüş gibisin, değil mi? Benimle ve diğerleriyle konuşmak.
– …
-Ben hala kibarken git.
Scarlett’in avladığı avı çalmaya çalışıyor gibiydi. Bu serseri neden sırf onunla dalga geçmek için içeri girip bu çocuğu buldu?
Tam o adam daha fazla bir şey yapmaya çalışmadan önce ayrılmaya karar verdiğimde…
– Bam!
– Acil!
Scarlett’in Erich’in karnına güçlü bir şekilde tekme attığını ve onu uçurduğunu açıkça görebiliyordum. Sonra, düşmüş Erich’in yüzünü nazikçe çiğneyerek yavaşça ona doğru yürüdü.
– Biliyor musun, Prenses bana bir şey söyledi.
-Seni lanet olası sürtük…
-Sana ne yaparsam yapayım, beni koruyacak.
-Ne… Ne?
Scarlett, şaşkın Erich’in midesine ikinci bir tekme indirdi. Keskin bir şekilde nefes aldığını ve vücudunu etrafında döndürdüğünü açıkça görebiliyordum.
Scarlett soğuk gözlerle ona baktı.
-Bana yaptığın her şeye yüz katını vermememin tek sebebi senin gibi biri olmak istememem.
-Tekme atmak!
– Acil!
Sonunda, Erich’in suratına tekme attıktan sonra, Scarlett mırıldanarak ayrıldı.
-Dikkat olmak. Mantığımı kaybedersem ne yapardım bilmiyorum.
Görünüşe göre Scarlett kendini tuttu ve intikamını orada bitirdi. Özdenetimini birazcık bile kaybederse sonunda Erich’i öldürebileceğini düşünüyor gibiydi.
Erich, kül rengi teniyle ayrılan Scarlett’e bakamıyordu bile.
Scarlett’in ondan çok daha üstün olduğunu biliyor olmalıydı. Bununla birlikte, Scarlett’in Temple’dan kovulmaktan korktuğu için zorbalığına katlanacağını öğrendiğinde, ona zorbalık etmeye devam eden bir kötü adama dönüştü.
Ancak, artık güçlü bir müttefiki olduğuna göre, Scarlett artık korkmuyordu.
Orijinalinden farklı olarak, Scarlett artık müttefiki olarak Charlotte’a sahipti.
Bu yüzden, Ludwig’in kendisine yardım etmesi yerine, Erich’i kendi elleriyle alt etti.
Scarlett’in tamamen gitmesini bekledikten sonra çalıların arasından ilerledim ve Erich’in tamamen dehşet içinde orada oturduğu sahneyle karşılaştım.
“Rei… Reinhardt?”
“Evet benim.”
Aptalca orada oturmaya devam eden o herifin kolundan tuttum ve onu ayağa kalkmaya zorladım.
“G-gördün. Gördün! O sürtüğün beni dövdüğünü gördün!”
“Gördüm.”
“B-o lanet gözlü orospu sonunda gerçek yüzünü gösterdi! O bir iblis gibi…”
“Kapa çeneni.”
Mızmızlandığını duyunca sinirlendim, o yüzden sadece Erich’e baktım.
“Lanet hareketlerinden dolayı dayak yemekten gurur duyuyor musun, seni piç kurusu?”
– Bam!
“Acil!”
“Neden kıpırdamadan oturmuyorsun? Neden hep çizgiyi geçmek zorundasın?”
Adam sebepsiz yere bana çarptı. Benim deli bir piç olduğumu biliyordu, bu yüzden ‘bu soylu bedene dokunmaya nasıl cüret edersin’ gibi saçma sapan bağırmıyordu.
Çünkü yaptıysa, ona daha çok vuracak kadar deli olduğumu biliyordu.
“Ancak, endişelenmen gereken en az şey bu. Bertus’un ne söyleyeceği konusunda endişelenmelisin, anlıyor musun?”
“Ne… Ne?”
Sınıf arkadaşlarından üçü, sırf bağımsız hareket etmeye karar verdiği için ormana tek başına girme riskini almak zorunda kaldı.
Scarlett onu dövdüğü için değil, benim sözlerim yüzünden ifadesi solgunlaştı. Kampa döndüğünde ne beklemesi gerektiğinden emin değildi.
* * *
“İşe yaramaz olmak sorun değil. İnsanlar bir araya geldiğinde, sonuçta böyle insanlar olmak zorunda.”
Bertus bir ağaca yaslandı ve Erich başını eğmişken onunla konuştu.
Bertus’un yüzünde bir gülümseme vardı ama maskesinin düşmek üzere olduğunu görebiliyordum.
“Bu arada, işe yaramaz bir insanla gereksiz biri arasında bariz bir fark olduğunu düşünüyorum.”
Yararlılık ve gereklilik farklı kavramlardı.
İşe yaramaz olmak sorun değildi. En azından o insanlar gruba herhangi bir zarar vermedi.
Bununla birlikte, gereksiz bir kişi, yalnızca gruba zarar verecek biri anlamına geliyordu. Böyle birinin atılması daha iyi.
Benim, Cliffman ve Ellen gibi ormanı keşfedecek kadar güçlü değildi ve Harriet, Adelia ve Liana gibi doğaüstü güçlere veya sihir bilgisine sahip değildi. Kono Lint, gruba düzenli olarak hindistancevizi tedarik etme rolünü oynadı. Hâlâ çok zayıf olmalarına rağmen, B Sınıfı Ashir’e benzer bir ilahi güç kullanabiliyordu ama o adam bu konuda yardım bile edemiyordu.
Kılıç ustalığı, ilahi güç ve yakın dövüş gibi yetenekleri olduğu için A Sınıfına alındı, ancak inanılmaz derecede tembeldi ve gösteriş yapmayı severdi, bu yüzden yeteneğini geliştirmek için fazla çaba sarf etmedi.
Erich, aslında orantılı olmayan yetenek ve becerinin mükemmel bir örneğiydi.
Bu nedenle, Cayer ile birlikte Erich herkesin yapabileceği işleri yaptı ve sonra tek başına hareket etme gibi gereksiz bir risk almaya karar verdi.
Bertus, işe yaramazın da ötesinde olduğuna açıkça işaret etti – gereksizdi.
“Erich. Gereksiz biri mi olmak istiyorsun?”
“H-… Hayır. Hayır, hayır. Üzgünüm. Özür dilerim Bertus.”
Ses tonu oldukça yumuşaktı ama söylediklerinin içeriği çok ürkütücüydü. Oldukça stres altında olan Bertus, var gücüyle sakinliğini korumaya çalışıyordu. Ancak o salak, yapmaması söylenmesine rağmen tek başına hareket etti. Durum bu kadar kötüyken Bertus’u gücendirdi.
Belki bunun etkisi bir süre daha devam ederdi. Bu, Erich’in kullanışlılığını Bertus’un zihninde birkaç adım azaltmış olmalı. Erich, Bertus’un böyle şeyler söylediğini ilk kez duyduğunda titredi.
Diğerleri ne söylediklerini tam olarak duyamayabilirler ama yan taraftan bakıyorlardı.
“Tamam, madem hata yaptın, sana bir ceza verelim: Bu geceden itibaren gece iki kişi nöbet tutacak.”
Önceki gece tek başına nöbet tutan Cayer, ortadan kayboldu. Böylece Bertus, o zamandan başlayarak gece bekçilerinin sayısını ikiye çıkarmaya karar verdi.
“Bütün gece nöbet tut. Bununla bitirelim.”
Nöbet tutmak zorunda olan insanlardan biri düzenli olarak kapatılırdı; Öte yandan Erich, bütün gece bekçi olarak kalmak zorunda kalacaktı. Bu yüzden gece nöbetinin iki kişiden oluşmasına karar verdi.
“B-teşekkür ederim Bertus.”
Ancak Erich, bu kadar cömert olduğu için Bertus’a minnettardı.
* * *
Azrail Taramaları
Çevirmen – KonnoAren
Düzeltici – ilafy
Sürümlerle ilgili güncellemeler için Discord’umuza katılın!
https://discord.gg/MaRegMFhRb
* * *
Kamp yeniden düzenlenmişti ve akşam yemeği için yeterince yiyeceğimiz vardı. Herkes yağmur suyunu depolamak için yağmur suyu toplayıcıları yapmaya hevesliydi. Yağmur durduktan sonra damıtılmış su yapmaya geri dönmemiz gerekecekti.
Akşama doğru yağmur yavaş yavaş durdu ve Ellen geri döndü.
“…Ne-nedir bu?”
Adelia genişledi ve mırıldandı.
Herkes Ellen’ın dönüşünden çok sırtında taşıdığı şeye şaşırmıştı.
-Flop
Ellen onu yere koydu ve sakince konuştu.
“Buraya gelirken aldım.”
Öldürdüğümüz ve geri getiremediğimiz jaguardı.
Her şeyi kendi başına geri getirebilmesi kesinlikle şaşırtıcıydı. Yağmurdan ıslanmış ve hantal olmalıydı. Herkes kafatası çatlamış ölü jaguara merakla baktı.
Ellen jaguarı öldürenlerin Liana ve benim olduğumuzu duyunca başını yana eğdi.
“Ah zavallı şey.”
“O şey beni neredeyse öldürüyordu, biliyor musun? Bu nasıl kötü bir şey?”
Harriet, kafası kırık jaguarı biraz acınası buldu. Heinrich’in farklı bir görüşü var gibiydi.
“Bu arada… Bununla ne yapmalıyız? Bunu yiyebilir miyiz?”
Biraz geyik ve domuz eti yemenin iyi olduğu görüşündeydiler, ancak bu tür hayvanların etini yemekten biraz çekiniyorlardı.
“Bunu asla yemeyeceğim.”
Liana onu yeme fikrinden nefret ediyor gibiydi ve herkes onunla aynı fikirdeydi.
“Yine de Ellen onu buraya getirmek için onca zahmete katlandı… Onu bu şekilde bırakmak çok yazık olur.”
Bertus’un söylediği buydu. Dürüst olmak gerekirse, canavarca güçlü olmasına rağmen, bunu hepimize tek başına getirmek çok çalışmalıydı.
Kuyu.
Ancak, birdenbire kedi etinin insanın beline iyi geldiği efsanesini hatırladım.
Bu doğru olsaydı, kişinin alt bölgesi için vahşi kedi eti ne kadar iyi olurdu?
- Olurdu. Sadece. Ah. Durmak! Bu kadar korkunç olur muydu?
Bunu bir an düşündüm ama aslında kontrol etmek istemedim.
Orada hala iyiydim.
O yüzden hiçbir faydam olmadı.
“Pekala, onunla ne yapacağımı gerçekten bilmiyorum, ama sanırım biri derisini yüzerse, deriyi oldukça yüksek bir fiyata satabilir.”
Bertus bir süre düşündükten sonra bize bir cevap verdi. Görev sırasında değil, görevden sonra onunla ne yapabileceğimizi düşünüyor gibiydi.
“Reinhardt ve Grantz yakaladılar ve Ellen buraya getirdi, geliri üçünüz arasında paylaşmak ister misiniz?”
“İyiyim.”
Liana parayla o kadar ilgilenmediği için başını salladı. Ellen ve ben göz teması kurduk ama biraz ılık geldi.
“Deriyi satmak istesem bile… Deri yüzme becerilerime pek güvenmiyorum.”
“Gerçekten mi? Şey… senin deri yüzmede iyi olduğunu sanıyordum.”
Bertus sanki elinden bir şey gelmiyormuş gibi başını kaşıdı.
“Ne yazık, bu tür şeyler size yaklaşık 20 altın kazandırabilirdi ama. Durum biraz kötü olsa bile, bence yine de bunun yaklaşık yarısı alınabilir…”
10 altın.
10 milyon kazandı.
“…Sanırım bu konuda bir şeyler yapabilirim.”
Kişinin yaratıcılığını zorla serbest bırakmada hiçbir şey parayı yenemez.
* * *
Dış görünüm ve işleme becerilerime güvenmiyordum. Ancak, onu kendi haline bırakırsak, görevin sonunda çürüyüp giderdi.
Ellen ve ben jaguar leşini B Sınıfı kampına sürükledik.
B Sınıfı kamplarını yeniden inşa etmeyi neredeyse bitirmişti ve bir şeyler yemek için oturmak üzerelermiş gibi görünüyordu.
“Bu ne…?”
Ellen ve ben bir jaguar cesedini arkamızda sürükleyerek aniden ortaya çıktığımızda paniğe kapılmaları çok doğaldı.
Tamamen şaşırmış gibi sessizce büyük kediye baktılar.
“Delfin.”
“Evet, Reinhardt. Nedir?”
“Bu şeyin derisini temiz bir şekilde çıkarabilir misin?”
Deri yüzmekte iyi değildim ama o kız nasıl yapılacağını bilmeli.
Bunu ona sorduğumda, ne demek istediğimi anlayarak ellerini çırptı.
“Şey… Bunu iyi yapıp yapamayacağımdan emin değilim. Uzman değilim. Bu senin için uygun mu?”
“Sorun değil. Görevden sonra onu satıp geliri seninle paylaşacağız. Eti yemek istiyorsan, alabilirsin.”
Tek ihtiyacım olan deriydi, bu yüzden eti B Sınıfına koymaya karar verdim. Ne de olsa bizim tarafımızdaki herkes onu yemeye karşıydı.
Ben, Ellen ve Delphine.
Üçümüz geliri aramızda paylaşmaya karar verdik. Tabii duruma göre derinin çürüyebileceğini veya hiçbir ticari değeri olmadığını da hesaba katmak zorundaydık.
“Bunun gibi şeylerin bu adada olması çok saçma ve onu yakalayabilmeniz şaşırtıcı, ama derisini satmayı düşünmeniz daha da şaşırtıcı.”
Charlotte o kadar şaşırdığını ve ne diyeceğini bilemediğini söyleyerek başını salladı.
Bu görev hiç umurunda değil, değil mi serseri?!
Gözleri çığlık atıyor gibiydi.
Hayır, doğrusunu söylemek gerekirse, bana deriyi satmamı ve etini ziyan etmememi söyleyen Bertus’tu, anlıyor musun?
***
Her nasılsa, A ve B Sınıfı arasında köprü oldum, bu yüzden hala birbirleriyle rekabet etmek zorundayken, birbirleriyle bir tür işbirliği yaptılar, ama tam olarak değil.
Paraya bağlı bir işbirliğiydi. Güneş battıktan sonra yağmur tamamen durdu. Herkes rahat bir nefes aldı.
Heinrich ve Liana ıslak odunları yakmaya başladılar ve çok geçmeden küçük bir şenlik ateşi yakıldı. Herkes vücutlarını ateşin yanında kuruttu. Bertus avladığı eti şenlik ateşinin üzerine astı ve sigara içmeye benzer bir şey aradı. Kendi haline bırakırsak, nemli havalarda hızla çürür.
Herkesi ateşin sıcaklığından böyle bir araya toplanmış görünce, şafakta küçük boyutlu bir günlük iş pazarı gibi göründük.
“Ah… Sanırım yarına kadar yağmur yağmaya devam etse daha iyi olurdu.”
Harriet’in homurdanmasına herkes güldü. Yağmurdan nefret ederdi ama yağmur yağmayınca da sinirlenirdi. Akşam yemeğinde tütsülenmiş et yerken sırılsıklam ıslanmış bedenlerimizi kuruttuk.
“Ellen, en uzun süredir ormandasın. Bir şey mi buldun?”
Ellen aniden jaguarı sırtında taşıyarak ortaya çıktığı için, Ellen’a bütün gün ne yaptığını sorma fırsatımız henüz olmadı.
“Diğerlerinin kampını buldum.”
Bu dünyayı sarsan bilgiyi duyan herkesin gözleri fal taşı gibi açıldı. Herkes ona bunu daha önce söylemesi gerektiğini söylemek istiyor gibiydi.
“Geri gelmelerini bekledim ama gelmediler, ben de vazgeçtim ve geri döndüm. Muhtemelen farklı yerlerde birkaç kamp kurmuşlar, hangisini isterlerse orada yaşıyorlar.”
Diğerlerinin kamplarından birini buldu. Ancak, sadece bir tane değil, birkaç tane olduğunu da varsaydı.
Hepsi bu değildi.
“Ve kemik mezarlığı gibi bir şey vardı. Orada insan kemikleri de vardı.”
“Merhaba!”
Diğerlerinin yamyam olduğu varsayıldı.
Bu sözler herkesin gözünü korkutmuş gibiydi.
“Ne kötü bir ortam…”
Bertus, bunun bir Temple grubu görevi olmadığından, bize travmalar aşılamak amaçlı bir olay olduğundan şüpheleniyor gibiydi.