Merve GÖMLEKSİZ
“Söylemeye ne hacet, bizim havamız suyumuz elbette edebiyattan başka bir şey değil.” Öyle ki kimi zaman kitaplar bir durak, kimi zaman ruhumuza ektiğimiz tohumların gübresi, kimi zaman düşüncelerimizin tamamlanmaya hazır eksikleri.
Kelimelerin ruhu olduğuna inanırdım da harfler ve notların ahenk içinde raks ettiğini bilmezdim. Yazarımızın kalemine aşina olmak, yazılarına anlam yüklemek için bu kitap ilk yolculuk biletimiz olmalı, tam anlamıyla otobiyografik olmasa da hayatını, anılarını, yaşamının bir kısmını kaleme dökmüş, sevdiği eserleri, entelektüel birikimini sunmuş okurlarına. Aynalı lakabının nereden geldiğini de anlatıyor, biraz buruk bir hikaye fakat yazmasında da en büyük etken. Hayatına ortak olan, bir dönem birlikte vakit geçirdiği kişiler de yer alıyor ve Neşat Ertaş, Şükrü Erbaş, Edip Cansever, Abbas Sayar bunlardan birkaçı. Bir kitap ve bir sürü kitaba sürüklüyor okurunu. Yazarlardan bahsediyor ki bilin, okuduklarını paylaşıyor ki okuyun, derdini paylaşıyor ki ilhamını fark edin, ah paylaşıyor ki kör noktalarınıza ışık olsun!
“Hiç kuşkusuz zamanı ne kadar hesaplı kullanırsam kullanayım, birçok kitap kalacak öylece; asla okunamayacak. İşin kötüsü, okumam gerektiği halde okuyamadığım bazı kitapların adlarını ve yazarlarını bile öğrenemeyeceğim. Kör noktada kalacaklar çünkü, art arda yayımlanan binlerce kitabın arasında bir şekilde kaybolup gidecekler.” Ve ekliyor kör noktalarına ışık olacak dostlar biriktirmeyi ömrüne.
Ayrı başlıklar altında topluyor anılarını ve bir kez daha anlıyorum ki kitaplar birikmiş sayfa yığınları değildir. Beni en çok etkileyen ise “Kablûbadan Beri” yazmak ve okumak adına kendinde geliştirdiği bilinç yol gösteriyor yazmaya teşvik edecek gençlere, okuyucularına da seçicilik kazandırıyor.
Okuduktan sonra elinizde somut olarak kalacak birkaç cümle kalmıyor ama kör noktalarınıza ışık tutulduğunu görebiliyorsunuz. Hayatınızı paylaştığınız ve vakit ayırdığınız her şeyin ruhunuzu dikmesi ve karanlıklarınızı aydınlatması dileğim ile.