Buradasınız:Anasayfa1/Manifesto – Sanat Art Niyetlidir –
Hinizm kesme şeker biçimli bir attır. Koşarken daha hızlı koşmak için beynini yer ve kalbini hep yeni tehlikelerde dener. Sanat yoktur der, bilim yoktur,sanatçı kuyruğuna teneke bağlanmış bir kedidir. Hinizm ona şöyle bağırır: Karnında sekiz metre bağırsakla aşktan bahsetmeye utanmıyor musun? Lirizm yoktur, epik yoktur, neoepik tam yanmaya başlamışken parmak uçları nasırlaşmış darbukacı çocukların karanlık sokaklarda üstüne işeyerek söndürdüğü tezek ateşidir. Kedidir der ve kızlarını diri diri plaja gömen modern toplumda; krediyle ev ve Yahudilik alan herkes biraz satanisttir.
Hin’in kafası karışık değildir, olabilir de, belki öyledir, karar veremiyoruz. Asıl mevzu Hinizm çift başlı tek bir duygudur. Buna iki ucu bilmem neli darbı meseli veya çok affedersiniz Çin Yingyangıyla katkı vermeye çalışan andavalları bıçaklarız. Ölmüş babasının tıraş takımını kullanan gencin neşeli bir ıslık sabahı selamlamasıdır, hayatında hiç kör görmediği için muhteşem bir gülüşle etrafındaki herkesi gülme engelli gibi gösteren görme engelli bir kız çocuğudur.
Hin nerede bir anahtar görse kalbini şu cümleyle patlatır: Ah bir taneciğim sen bir eşiksin ve bu tarafı hiç görmeyeceksin. Sonra bir yerden ağlaması yetişir imdadına. Küçük harflerle ve usulca ağlar. Bir Fransız’ın r’yi ğ söylemesi gibi, bir annenin evladının beslenme çantasını hazırladıktan sonra her sabah; çocuğunun yirmi üç yıl sekiz ay on dokuz gün önce öldüğünü hatırlayıp sandalyeye çökmesi gibi.
Bir sandalyenin intihar etmesi için bir sandalyeye ihtiyacı yoktur. Ağlar, yine küçük harflerle usulca ve çenesini göğsüne saplayarak, omuzları ve diğer bütün kemikleri biraz sızlayarak: Umudumu al Allah’ım, senin sakladığını nasıl bulabilirim. Ben dağın deve doğurduğuna inanıyorum, asanın yılanları yuttuğuna. Kızıldeniz’den çıktıktan sonra altın borsa sigorta işine girenler gibi olmaktan sana sığınıyorum. Ya Zatı Zülcelal Adem’e yeme dedin yedi, beni nereye sakladın yardım et bulayım, beni kim yedi kim sindirdi kimler beni tükürüyor kaldırımlarda, beni hangi köpekler havlıyor karanlıklarda, ben hangisiyim bu müsvedde yaşamakların? Tüm bunları ve söylemeye çekindiğim bazı diğer şeyleri kalbine bağırır ve ağlar. Ferahlar. Sonra sadece Cenabı Rabbi Zülcelal’in duyduğu şeyler söyler. Geçelim.
Eğer çok kalabalık olmasaydınız kardeşlerim ve bir arada olsaydınız Hinizm size kurtuluşu vaad edebilirdi öldürerek. Ama yalnızsınız, öyle bir arada değilsiniz ki kardeşlerim neredeyse yoksunuz. Akşamları başınızı telefonlara ve televizyonlara gömdüğünüzde yalnız, bir ekmek için günde sekiz saat çalıştığınızda yalnız, sudan sebeplerle sahilde ağladığınızda yalnız, yalnız oğlu yalnızsınız kardeşlerim ve bunun çaresi bakın üstüne basa basa söylüyorum toprak.
Hin Avibi
Kitap Önerisi
Evli bir rahibin kör sağır dilsiz küçük bir kıza aşık oluşunu anlatan roman