Fiziksel üretim alanlarını COVID19 süreci boyunca nasıl üretim alanlarına dönüştürebiliriz?
Problem tanımı: Fiziksel üretim alanları doğası gereği yakın temas çalışılması gereken yerler. Örneğin bir dikiş atölyesini düşünün. Dikiş makinalarından, overlok makinasına, kesim masalarından ütüleme alanlarına bir dikiş atölyesi farklı üreticilerin bir arada, temas halinde çalıştıkları ve aktif iş bölümü yaptıkları bir mekân. COVID 19 süreci boyunca, dikiş atölyesi benzeri alanlarda çalışmak giderek daha riskli hale geldi. Özellikle kronik rahatsızlığı olan üreticiler için bu alanlarda çalışmanın bedeli sağlığından vazgeçmek olabiliyor. Bunun gibi pek çok üretim alanı şu sıralar atıl ve kapalı duruyor. Yalnızca bir atölye değil, ortak çalışma alanları, makerspaceler, stüdyolar. Bu alanların kapalı olması alanın üretenlerinin üreticilerin geçim kaynağı sorunuyla karşılaşması kadar aynı zamanda alanın atıllaşması ve mekânın verimsizleşmesi ile sonuçlanıyor.
Soru: Kriz dönemlerinde, fiziksel üretim alanlarını nasıl dönüştürebiliriz. Hem yapısal hem de içindeki süreç olarak, şu an boş ve kapalı kalan mekanları daha etkili kullanarak, toplumsal bir sorunu çözme yolumuz var mı?
Güncellemeler
-
Bu mesele 27 Nisan 2020 tarihinde topluluğa açıldı. Mesele çözümü için topluluk katılımı bekliyor!
Bir meselenin çözümüne neden katılmalıyım?
Topluluğun sana ihtiyacı var!
Çözüm için destek iletebileceğin güçlü bir yönün olduğuna inanıyorsan ; fikir üretmek, uygulamaya geçmek, etkinliklere katılmak gibi aktivitelerde yer almak için zaman yaratabiliyorsan, ve çözüme giden sürece düzenli katılım konusunda topluluğa söz verebiliyorsan meseleler bölümündeki yerin şimdiden hazır, fikirlerini duymak için sabırsızlanıyoruz!