Deniz’in Gebelik Günlüğü devam ediyor.
Deniz’in tüm yazılarını Deniz’in Gebelik Günlüğü etiketinden takip edebilirsiniz.
***
İyi Pazarlar!
Bu hafta doktor kontrolümüz vardı. İlk olarak her zamanki gibi tansiyonum ve kilom ölçüldü. Artı kiloyla fazla ilgilenmiyorum farkındaysanız, nasılsa çok az kaldı diye, ama öngörülen aralığın üst sınırına yaklaştığımı belirtmeliyim. Merakınızı gidermem gerekirse, şu ana kadar tam 14 kilo almış durumdayım! Bundan sonra her gecen gün oğlum kilo alacağından, beslenmemde herhangi bir kısıtlama yapmayı düşünmüyorum ama doğumdan sonra eski halime kavuşmak için de sabırsızlanmaya başladım doğrusu.
Daha sonra, son ay rutin olarak yapılan Grup B Strep (GBS) testi için örnek alındı. Bu test, kadınların üreme organına yerleşen ve genellikle zararsız olan GBS bakterisinin varlığını belirlemek için yapılıyormuş. Anneye bir zararı olmasa da, doğum sırasında bebeğe geçip enfeksiyona neden olabildiğinden, eğer pozitif çıkarsa, doğum zamanı damardan antibiyotik vererek tedavi ediyorlarmış.
Ayrıca, bu haftadan itibaren rahimde açılma olup olmadığını anlamak için vajinal muayene yapılabiliyormuş. Doktorum bunun kararını bana bıraktı. Eğer sancıların başlamadıysa gerek yok ama merak ediyorsan bakalım dedi. Ben de baktım doğum tarihini tahmin etmemize bir faydası olmayacak, o zaman bir sonraki randevuya kalsın, boşuna sıkıntı çekmeyeyim dedim.
Tabii benim kontrol sırasında esas merak ettiğim şey oğlumun pozisyonuydu. Hatta bir umut, doktor ultrasona sokar da, aylardır göremediğim bebişimin yüzünü görür, kilosunu boyunu öğrenirim diyordum ama nafile! Doktorum önce eliyle muayene edeceğini eğer emin olamazsa ultrasonda bakabileceğimizi söyleyerek karnıma bastırmaya başladı. İnanmayacaksınız ama tam da muayeneden önceki gece, yan olarak yatmış uyumaya hazırlanırken oğlum öyle bir hareket etti ki resmen beni yataktan hoplattı. İçimden dedim kesin ters döndü. Hakikaten de doktor muayene ederken, göbek deliğimin alt tarafında oğlumuzun kafasını hissedebildi ve baş aşağı pozisyona geçtiğini müjdeledi! Bunu duyunca şimdilik derin bir nefes aldım ben de.
Bir de, doktora, son haftalarda neredeyse beni delirtecek derecede kaşınmaya başlayan göbek deliğimin etrafındaki kızarıklığı gösterdim. Aslında daha önce de göstermiştim ama çok önemsemeyip, bol bol nemlendir demişti. Artık losyonmuş, yağmış, çatlak kremiymiş, evde ne varsa sürdüysem de kaşıntı bir başladığında durmak bilmiyor ve göbeğimin alt kısımlarına hatta iç bacaklarıma doğru yayılıyor. Laf aramızda, kaşıması da çok zevkli oluyor! Bunu anlatınca kortizonlu krem kullanabileceğimi belirtti. İlk başta kullanmak istemediysem de, sonunda dayanamayıp sürmeye başladım ve gerçekten de beni rahatlatan tek şey o kortizonlu krem oldu, bilginize!
Kontrolden sonra doğum yapacağım hastaneyi gezdik annemle birlikte. Hastane görevlisi bir bayan, bizi önce doğum katına çıkardı ve tüm odaları tek tek dolaştırdı. Nasıl bir oda istediğimizi ancak doğum başladığında hastaneye giriş yaparken belirtebiliyormuşuz, yani öyle önceden rezervasyon yaptırmak yokmuş. Odalar oldukça temiz ve rahat gözüküyordu. Doğum sırasında yanımda 3 kişi durabiliyormuş, ama geceyi geçirmek için yalnızca bir refakatçiye izin veriyorlar. Evden yastığımı, yorganımı, beni rahat ettirecek neyim varsa getirebiliyormuşum ama tabii ki hastane de bunları sağlıyormuş. Odaların yarısında jakuzili banyolar var, diğer yarısı normal duşlu. Umarım oğlumun gelmeye karar verdiği gün jakuzili odalardan biri boş olur.
Ayrıca doğumu kolaylaştırıcı objeleri (pilates topu, ıkınma standı gibi) de yine doğum zamanı talep edebiliyormuşum. Aslında doğumla ilgili tüm taleplerimi ve nasıl bir doğum tecrübesi yaşamak istediğimi önceden yazarak ayrıntılı bir doğum planı oluşturmalıyım. Bunun için hastanenin hazırlamış olduğu bir form bile var. Hem onu hem de Elif’in daha önceden vermiş olduğu kendi doğum planını örnek alarak, bu hafta bir doğum planı yazacağım. Böylelikle hemşireler doğum esnasında ne istediğimi önceden bilip daha çok yardımcı olabilecekler.
Doğum katını gördükten sonra, doğum sonrası anneyle bebeğin kaldıkları bir üst kattaki odaları gezdik. Bu kattaki yenidoğan bakim odasının boş olduğunu özellikle gösteren hastane görevlisi, tüm bebeklerin anneleri ile ayni odada kaldığını ve bütün bakım ve testlerinin de yine annelerinin yanında yapıldığını gururla belirtti. O konuşurken, benim gözler merakla etrafta yeni doğum yapmış anne ve bebeğini aramaktaydı. Tam o sırada yenidoğan bir bebeğin tekerlekli sandalyede oturan annesinin kucağında hastaneden çıkartılmaya hazırlandığını gördük. Ben hemen dikkat kesildim. Zavallı bebecik o kadar minicikti ve öylesine çok ağlıyordu ki, benim de hemen gözlerim doldu. Onunla birlikte ağlamamak için zor tuttum kendimi! Anlayacağınız yaklaşan doğum heyecanıyla birlikte duygusallık da tavan yapmış durumda!
Son olarak, artık oğlumuzun adını açıklamanın zamanı geldi. Aslında çoktan belli olmuştu ama nedense ben oğlumun yüzünü görmeden adıyla hitap etmeyi yadırgadığımdan, onu isminden çok “bebeğim” ya da “oğlum” diye seslenerek sevmeye devam ediyorum. Kısmetse oğlumuzun adı SİNAN olacak! Hem soyadımızla uyumlu, hem de Amerikalılar tarafından kolaylıkla telaffuz ediliyor olması, ama her şeyden önce babasının çok istediği ve sevdiği bir isim olduğu için bu adı koymayı uygun bulduk. Hintli bir arkadaşım Sinan’ın kulağa çok melodik geldiğini söyledi ve anlamını (bıçağın keskin ucu) öğrenince de, yani İngilizcede öncü, yenilikçi, çığır açan anlamına geliyor diye yorumladı. O öyle söyleyince benim de daha bir içime sindi Sinan’ım!
Haftaya görüşmek üzere!
Deniz