Cezailer: Normal olmak ya da olmamak, işte bütün mesele bu mu? – Haberler
Eylül ayının nihayet günlerinde prömiyer meydana getiren, sezonun en iddialı yapımlarından Cezailer’in ilk sezonu perşembe günü ekranlara gelen dördüncü bölümle beraber sona yaklaştı. Sürekli olarak alışılmışın haricinde tarzlarda yapımlara yer veren GAİN’de seyirciyle buluşan ve Mert Güngel adlı bir psikiyatrın riskli bir tecrübe için kendi isteğiyle us hastanesine girmesini mevzu, bahis alan Cezailer, çekilen dizilerin gittikçe aynılaşarak birbirine benzediği nihayet zamanda, beklenmedik vakalarla bezeli ters köşe halletmeye açık senaristliği ve yenilikçi reji diliyle büyük alaka uyandırdı. Bundan dolayı ikimiz de sürem ortasını geçen dizi hakkında bir şeyler karalamak için daha çok bekleyemedik. Bu incelemede her ne ölçüde spoiler vermekten kaçınmaya çalışsak da size yazıyı ilk dört kısmı izledikten sonrasında okumanızı tavsiye ediyoruz.
Yiğit Özşener, Rıza Kocaoğlu , Esra Bezen Alim, Düş Köseoğlu, Ushan Çakır, Şerif Erol, Şeref Ünsal, Hakan Karsak, Cem Zeynel Kılıç ve Görkem Kasal’ın yer almış olduğu varsıl bir artist ekibine haiz Cezailer’in öteki yapımların arasından sıyrılmasını elde eden en mühim bileşenlerden birinin dizinin mockumentary tekniğiyle meydana getirilen çekimleri olduğuna Yürekli ve son derece “normal olmayan bir şekilde”: Cezailer ilk bölümüyle yayında başlıklı ilk bölüm incelememizde değinmiştik. Temponun iyice arttığı sonraki üç bölümde bu çekim tekniğinin dizi adına ne denli büyük avantaj sağlamış olduğu daha net bir halde görüldü. Direktör Murat Can Oğuz’un dizide son derece hareketli güncel kamera kullanma tercihi ve belli anlarda belli noktalara fazlasıyla odaklanma, yakınlaşıp uzaklaşma hamleleriyle seyircide yaşananları dikizleme hissi yaratılıyor. Bu hisle beraber yer yer hızlanıp yavaşlayan fakat asla aksamayan bir akıcılıkla seyirci resmen dizinin içine çekiliyor. Monitöre bakılan her anda enteresan vakalar yaşanıyor ve bu çok büyük hareketliliğin hiçbir karesi akışta gereksiz yer kaplamıyor.
İzleyiciyi kendi gerçekliğinden çıkarıp dizinin içine çekerek onu dizinin bir parçası yapma fikri yalnız reji diliyle sınırı olan kalmayıp Ayberk Çınar ve Murat Can Oğuz‘un beraber yazıya döktüğü senaryoyla iyice katmerlenmiş. üstüne sıkı çalışılmış, ucu açık ve ters köşelere uygun olan senaryo, Cezailer’i öne çıkaran unsurlardan birisi olarak dikkat çekiyor. “Normalin tanımını meydana getiren insanoğlu ne kadar düzgüsel?”, “Düzgüsel dediğimiz şeyin sınırları nerede başlıyor, nerede bitiyor?” benzer biçimde soruların peşine düşen Cezailer absürt mizaha da son derece sık göz kırpan vaka örgüsüyle bu işin altından başarıyla kalkmış benzer biçimde duruyor.
Hüzünlü, vaziyet komedisi, siyah gülmece ve hatta ruhsal gerilimin tutarlı bir halde dahil içe geçmiş olduğu dizide, bütünü birbirinden alaka çekici olan emsalsiz karakterler kısa veya uzun ayrım etmeksizin kendilerine ayrılan anlarda başrolü oynuyormuşçasına performans sergiliyor. Kısımlar ilerledikçe yaşanmış olan beklenmedik vakalarla gizemli ve garip bir durum alan dizi, bizlere düzgüsel bildiklerimizi ve sarsılmaz sandığımız kendi gerçekliğimizi sorgulatıyor. Öyleki ki dizide kim çılgın, kim akıllı ondan bile hemen hemen tam olarak güvenilir olabilmiş değiliz. Doktorundan hemşiresine, klinik şefinden hastasına koğuştaki her önüne gelen ara sıra düzgüsel vakit zamansa fazlasıyla normal olmayan bir şekilde davranışlarda bulunmakta. Dördüncü bölüm sonunda hâlâ her yöne evrilebilir olan senaryo sebebiyle gidişat hakkında net bir kanıya ulaşmak mutlak surette mümkün olmuyor. Önümüzde sezonun yalnız nihayet iki kısmı kalmışken “Mert bir bütün olarak doğruları mı söylüyor?”, “Kendisi bir psikiyatrist değil de şizofreni hastası mı?”, “Netice itibariyle hakikaten katil çıkabilir mi?”, “Kendisini aklayıp koğuştan çıkabilecek mi?”, “Tecrübe fikri onu hastaneye yatırmak için kurulan bir tezgah mıydı?”, “Kendisi istemeden daha büyük bir deneyin kobayı mı oldu?”, “Yaşanmış olan hiçbir şey gerçek değil de bütün vakalar Mert’in kafasında mı cereyan ediyor?”, “Tecrübe bir intikam hikâyesine mi dönüyor?”, “Menderes, Mert’i delirtmeye mi çalışmakta?”, “Her şeyi Menderes mi organize etti?” benzer biçimde ardı arkası kesilmeyen sorular akılları allak bullak etmeye devam ediyor. Çok açık ki resmin bütününü görebilmek için sürem finalini beklemekten başka çaremiz yok.
Sadece gönül rahatlığıyla açık şekilde ifade edilebilir ki Cezailer sağlam adımlarla ilerleyerek belirsizliği yönetmekte son derece ustalıklı davranıyor. Kasım ayındaki sürem finalinde hikâye nereye varırsa varsın, şurası kati ki kendi mesleğine olan itimatı sorgulamaktan çekinmeyen bir ilim insanı olan Rosenhan’ın deneyinden yola çıkan bu yürekli proje, benzemekte bir sorgulamayla kendi sektöründe başka yürekli projelerin de ortaya çıkmasını teşvik edeceğe benziyor.