Bazı şovlar o kadar acımasızca yavan, o kadar omurgasız ve hantal ki, gümüş astarı kalın, kara buluttan ayırma sabrınız yok. ikinci sezonuyla birlikte Avrodh, bu kıvrımlı, şekilsiz, yönsüz itme var; hikaye yavaş yavaş şekillenirken, odağın nerede olduğundan – yıkım, şeytanlaştırma, uyuşturucu, elmas, RDX – ve nereye gittiğinden tam olarak emin değilsiniz. Ve her şey özensiz bir tempoda, karizma aktörlerinden ve çekici karakterlerden yoksun olarak ortaya çıktığından, beklemeye, kaynamaya ve öğrenmeye bile meyilli değilsiniz. Deflasyonist bir hava, kendini ne olduğunu küstahça ortaya koyan şov için herhangi bir coşkuyu yok eder – şeytanlaştırmayı rasyonalize etmeye çalışan bir hükümet sözcüsü, bir eylemdi. tarif o zaman için “hukuki süreç bahanesi bile olmaksızın büyük bir insan mülkiyeti hırsızlığı” olarak.
ilk sezonu Avrodh Bunu, ülke sevgisinin kolektif bir nefret karnavalı olarak kutlandığı yerde, haykıran milliyetçi bir coşkuyla Uri cerrahi grevleri. Bu sezon, o hikayenin devamı değil. Hindistan’ın En Korkusuz, Shiv Aroor ve Rahul Singh’in bir koleksiyonu, ancak trend olan konuların artı işaretlerine yakalanmış yorgun bir franchise gibi, Hint istihbaratının başka bir hikayesini izliyoruz, devletin sonunda vızıldayan, salyaları akan, uykulu bir arazinin akıllı pantolonu olduğu boğuşmak. Bir gelir vergisi memuru ve Hint Ordusu kaptanı olan Pradeep Bhattacharya (Abir Chatterjee), Keşmir’de bir kişinin nasıl hem masa başı işi kalem iticisi hem de el bombası fırlatabileceği açık olmasa da, Mumbai’de bir Bengalli olan merkezi kahramandır. Bu, SonyLIV şovlarının yaptığı, büyüleyici bulduğum, filtre kahve, tatlı kenarlı Bengalce, bir Manipuri dansı, bir Keşmir çatışması, anlatıya empoze edilmiş gibi görünen bir şekerleme ile mümkün olduğu kadar çok kültürel deyimi aşılayan bir şey. tatlı niyet yine de elle tutulur.
Dizinin omurgasız siyasetini bir saniyeliğine bir kenara bıraksak bile sorun daha da derinleşiyor. Avrodh, başlangıçta, kağıt üzerinde yüksek bahisli kovalamaca ve çekim sekanslarına rağmen, tek bir titreşimli sahne inşa etmekten aciz görünüyor. Sanki yapımcılar gerilimin gramerini bilmiyorlar. Kamera koşmayı, çekimi, uzaktan kaçışı her zaman soğukkanlılıkla izliyor, aşağı inmek istemiyor, karakterlerle kirleniyor, terliyor, gerilim, sallantılı bir hareket yerine bir boşluk hissi vermek için üstten çekimi tercih ediyor. kaba kum yanılsaması vermek için çok az. Teröristlerle bir gece çatışması var – ve gece derken, gündüz çekildiğini ve ardından soluk mavi bir karanlığa doğru renk düzeltildiğini kastediyorum – bu, yorgun film yapımcılığının en çarpıcı örneklerinden biridir. Ne tek bir atış, ne arka plandaki tek bir çığlık, ne de tek bir hareket manevrası yeni bir şey görmenin iç çekişini, sarsıntısını, sevincini üretmiyor. Bunu, sekansı birkaç kez geri sararak, gerilimle dolu olması gereken bir sahnenin neden bu kadar düz, cansız ve uysal olduğunu anlamaya çalışarak güvenle söylüyorum. Bomba patlaması bile olması gereken şoku yaratmaz, savaş alanında beklenmedik bir patlama olur. İnsanların vurulma, kanlarıyla boğulma ve yere düşme şekillerinde bile komik bir şey var. Bu, bir vizyonla, öfkeli bir tutkuyla yanan bir hikaye anlatıcısının özlem, çekici güzelliğinin aksine, gösteri yapması söylenen insanlar tarafından yapılmış bir gösteri gibi geliyor.
Ülkenin “artha-vyavastha” üzerindeki kenar çubukları beni gafil avlamaya devam etti, çünkü bir akış gösterisinin gossamer tül içinde bir hükümet sözcüsü izlediğimi unutup duruyordum. Gösteri, şeytanlaştırmayı rasyonelleştirmek için büyük çaba harcıyor.
Ama jöle dikenli bir yapımcıya dik durmasını ve odaya karizma ile hükmetmesini nasıl söylersiniz? Bize “GST’nin Faydaları”nın slayt gösterilerini göstermek için aniden hikayesinin işleyişinden ayrılan ve ekonomik teorinin kesinlikle gülünç bir şekilde bükülmesiyle enflasyonu tamamen kara paraya suçlayan biri. Ülkenin “artha-vyavastha” üzerindeki kenar çubukları beni gafil avlamaya devam etti, çünkü bir akış gösterisinin gossamer tül içinde bir hükümet sözcüsü izlediğimi unutup duruyordum. Avrodh şeytanlaştırmayı rasyonalize etmek için büyük çaba harcıyor. Başlangıçta, Başbakan (Mohan Agashe), Ekim ayında, Narendra Modi’nin Kasım ayındaki bir gecede düştüğü bombanın aksine, banknotları paraya çevirmek için Nisan ayında mali yılın başlamasını beklemeye karar verdi. Ancak son bölümde, Pakistanlı teröristlerin havadan sahte nakit dağıtmasıyla ilgili bir acil durum var ve bu da Başbakan’ın bir gecede bu cesur kararı almasına neden oluyor. Şeytanlaştırmaya yönelik “kara para” mantığının su tutmadığının çürütülmesi, bazı klostrofobik propaganda haberlerinin kıçına sıkışıp kaldığı için gösteriyle hiçbir ilgisi yoktur. Dürüst olmayan hikaye anlatımının kokusu, gösteri Delhi’nin koridorlarına her taşındığında gösteriyi tıkar.
Belki de üzücü olan kısım, sınırlı kavrayışını deneyimlerken bile gösterinin erişimini görebilmenizdir. Sezonun sonuna doğru, yıkılmış bir buz fabrikasında, şovun nihayet heyecan verici bir zanaat görünümü toplayabildiği bir çatışma var – kameranın atıcının perspektifi haline gelme şekli, sadece perspektifi değiştirmek için, bir silah sesi birdenbire ortaya çıkmak, gerçekten de, birdenbire ortaya çıkmak, merakı artırmak için ekran hızını manipüle etmek ve güçlü, ısrarlı ama etkili bir arka plan puanlaması yapmak gibi hissettiriyor. Ama bununla ilgili. Sekiz kırk dakikalık bölüm süren bir gösteri, bir, belki de iki sekansla noktalanan, oturmanıza ve dikkat etmenize neden olan bir kötü fikir maratonu gibi hissetmeye başlar.
Aahana Kumra – muhteşem sariler ve stoles – Hindistan’da çalışan bir ISI ajanını oynuyor ve devleti yok etmek için Hint hareketlerine rüşvet vermeye çalışıyor – LTTE, Maoistler, Naga İsyancılar, Gujarati uyuşturucu tüccarları. Bu, yapımcının bu hareketlere ilişkin kavrayışının ne kadar sığ olduğunu size anlatıyor. Hindistan’da 50-70 kg RDX içeren, 25 uçağı bombalayan, “ayrılıkçı grupları harekete geçiren” tüm operasyonun beyni olan, avukat-profesör-terörist, sabırlı bir adam olan Eshaan Waziri’nin (Sanjay Suri) emrinde çalışıyor. , yukarıda belirtilenler, halka açık yerleri ateş ve uğultu ile patlatmak ve ülkemizi sahte para ile yıkamak.
Belki de çürümüş siyasetten ziyade çürüyen zanaattan rahatsız olduğum için, dizinin sert ve garip sahnelenmesini düşünerek bitirmek istiyorum. Örneğin, dört kişi birlikte bir sahnedeyken, her biri diğer üçüne değil, her seferinde yalnızca birine tepki veriyor. Sanjay Suri, bir adamın fünyelerin havaalanı X Ray makinelerinden nasıl geçeceğiyle ilgili bir sorusunu yanıtlıyor ve bitirdikten sonra, konuşma devam ederken ne yapacağını bilemeden adama bakıyor. Tatlı balıkçı yakaları ve paltoları içinde sert, aptal, beceriksiz görünüyor, çekiciliği, dürüstlüğü, karizmayı umursamayan, kör bir bıçağın kenarında kontrollü bir çorap-kukla gibi dans etmekten memnun olan bir hikayenin derinliklerine daldı.