Kabulleniş…
BİR ülkede en sarsıcı şeyler artık sadece birer istatistik verisinden ibaretse, o ülkede artık çok şey tüketilmiş demektir.
Bir dönem şehit sayıları istatistikten ibaretti. Sonra insanlar kanıksadı. Eskisi gibi dolmadı şehit cenazeleri; oysa acı aynı acıydı. Yine sarıldı tabuta analar, babalar, evlatlar ve eşler. Ateş düştüğü yeri yaktığıyla kaldı. Üstelik eskisi kadar yer bulmuyor belki medyada ama hala şehit veriyoruz haberiniz var mı?
İşsizlik rakamları arttıkça insanlar ‘Ne oluyoruz yahu!’ diye hesap sorardı, isyan ederdi bu duruma.
Ya şimdi?
İşsizlik her ay yeni bir rekor kırıyor.
Lakin hiç kimsenin umurunda değil artık…
Ve en kötüsünü daha birkaç gün önce yaşadık.
Oysa yıllardır yaşıyoruz. Tek bir adım atılmıyor, birkaç yürekli insan dışında sesini çıkaran yok.
20 yaşında bir genç kız katledildi Ceren Özdemir!
Her gün gazetelerin sayfalarını dolduruyor kadın cinayetleri. Münevver Karabulut’tan bu yana Özgecan Arslan’lar Emine’ler, kimler yitip gitti.
Peki sonuç?
Acı bir kabulleniş…
Herkes hayatına devam ediyor. En kötüsü de bitmiyor bu cinayetler, durdurulamıyor. Birileri durdurmak için bir şey yapıyor mu; onu da bilmiyoruz…