Rekabet arttıkça şirketler arasındaki farklar azalıyor. Hele teknolojiden ötürü oluştuğu varsayılan farklar, neredeyse sıfırlanıyor. Teknolojide lider olmak artık şan şöhret getirmiyor, ve epey para götürüyor.1
Bir kurumu lider yapan özellikler hemen kopyalanmaya çalışılıyor. Parayla satın alınandan fazlasını yapmak gerekiyor.
“Kopyalanamayan ne kaldı?” diye sorarsanız… Popüler Yönetim dergisinin Şubat 2006 sayısında çıkan röportajı okumayı öneririm.2
Bu sözü ilk defa CRM ustası Martha Rogers’dan duymuştum:3 Kopyalanamayan tek şey “ilişki”dir.
Üniversite son sınıftan öğrenciler bazen mesaj gönderiyorlar; “Okul bitmek üzere, ne yapayım?” diye soruyorlar. Master, MBA, askere gitmek de seçenekler arasında.
Çok önemli bir an bu. Şemsiye – kalkan kalkacak artık. Hayatla yüzleşilecek. İş aranacak. Bazı kapılarda el-pençe-divan durulacak. Diğer adaylardan daha iyi olduğun anlatılacak. Düşünülmemiş sorulara yanıt verilecek. “Keşke… okuldayken…” diye düşünülecek. Ülkenin okumuş işsiz ordusuna kayıt yaptırmak yerine başka çare aranacak. Belki hemen askere gidilecek.
Gördüğüm kadarı ile çoğunluk bu kaçınılmaz aşamayı geciktirmeye çalışıyor. Hele ki elde olanak varsa…
Gençken onlar gibi düşündüm. Ama kaçamadım. Diplomamı aldıktan birkaç gün sonra iş aramaya başlamıştım. Şu anda ise, başka düşünüyorum.
Görüşümü Nazım Hikmet’in dizeleri ile özetleyeyim:
Tavşan korktuğu için kaçmaz,
kaçtığı için korkar…
Burcu Tüzün’ün yazısını okuyunca aklıma geldi.
Benden önceki nesil (1920 – 1940 arasında doğanlar) marka kavramını anlamazlardı.
Gömlek satın alındığında, kutudan ikinci bir yaka ve manşetler eskiyince değiştirilmesi için yedek kumaş çıkardı. Onlar için marka olmak buydu.
Müşteri tecrübesi yönetimi açısından incelenecek / yazılacak çok konu çıkar buradan.
Değil vücuduna dövme yaptırmayı, markası görünen bir şeyin giyilmesini bile hoş karşılamazdı. Görgüsüzlük bir yana, “hem onun reklamını yapacaksın, hem de daha fazla para vereceksin” diye düşünürdü.
Nereden nereye…