Biramı açıp geçtim klavyenin başına…
“İçip içip yazıyor bu ne saçmalık” hassasiyeti olanlara bile “gitmeyin anlatacaklarım var size” demek istediğim bir yazı bu.
Anthony Bourdain “ben artık oynamıyorum” dedi, 61 yaşındaydı, seyrettiğinizde göreceksiniz, hepimizden gençti
Ve bardaktaki arpa suyu işin saygı duruşu kısmı.
Bir yudum daha o zaman.
Dünyaca ünlü bir şefti, kitapları defalarca “en çok satanlar” listesinin zirvesini gördü, televizyonda bir çok farklı programda yer aldı, kimini sundu kiminin yapımcılığını üstlendi bazılarına yorumcu olarak katıldı.
Ve ben onu hiç yemek yaparken izlemedim
Bir yudum daha o zaman…
Bulaşıkçılıkla başladığı mutfak dünyasında zirveyi görmüş bu deli adamla “No Reservations” serisi sayesinde tanıştım. Bildiğim kadarıyla da başka bir yapımı yayınlanmadı ülkemizde.
Seyrettiğim dizide dünyayı geziyordu Bourdain, Avrupa’dan Güney Amerika’ya, Afrika’dan Uzak Doğu’ya onlarca farklı ülke ve şehri kendi tarzıyla aktarıyordu izleyenlerine.
Yukardaki cümlede anahtar kelime. TARZ
Bukowski’nin dediği gibi “bir sardalya konservesi açmak bile sanat olabilir”, eğer bir tarzınız varsa.
İşte Bourdain başka bir sürü programda defalarca gezilmiş ve hatta cılkı çıkartılırcasına tanıtılıp neredeyse üzerinde tepinilmiş şehirleri anlattığında bile başka bir şeylerden bahsediyordu hep. Turistler için hazırlanmış kitapçıklarla dalga geçiyordu, klişelerle dalga geçiyordu ve sanırım aslında en çok kendiyle ve yaptığı işle dalga geçiyordu ekranda.
Bir Latin Amerika ülkesinin başkentinde şehir çöplüğünden işe yarar bir şeyler toplamaya çalışan ve günlük kazancı bir dolar civarında olan çocukları gördükten sonra “ne yani şimdi şehre dönüp tavuk kızartmasının ne kadar harika olduğundan mı bahsedicem, saçmalamayın” demişti kameraya.
Paris’i anlattığı bölümde Eiffel kulesini ve Louvre müzesini dışarıdan gösterdikten sonra “İsterseniz bu sonu gelmez kuyruklara girip bütün gününüzü boşa harcayabilirsiniz ya da gidin bir cafe’ye oturup bir şişe şarap söyleyin kendinize hatta bir kadın bulun ve sevişin, Paris’i gezmeyin, yaşayın” gibi tavsiyeler vermişti.
Bir yudum daha o zaman…
O Türkiye’ye geldi ama ben onun anlattığı şehirlere hiç gidemedim. Yine de çok şey öğrendim arkadaşlar arasında söylediğimiz şekliyle “Bourdain Reyiz”den.
Gurme olmanın sadece yemekten anlamak olmadığını öğrendim mesela, hayattan zevk almanın önemini anlattı damak zevki sahibi olabilmek için.
Hani “çok da şeyetmemek lazım” diyoruz ya hepimiz, bunu yapmanın önemini anlattı şehirleri tanıtırken. Çok da şeyetmedi sarhoş olduğunda, akşamdan kaldığında ya da iki pervaneli bir uçakla düşme tehlikesi geçirirken programı adına.
Eminim benden sizden ve etrafta o her şeyi bilirmiş gibi dolaşan sıkıcı insanların çoğunun toplamından daha çok şey biliyordu. Bildiği ve biriktirdiğiyle hava atmayacak ama keyifle anlatacak kadar biliyordu işte. Dinlemek büyük zevkti kesinlikle
Şef olmayı “başkalarının başarılarının övgüsünü toplamak” diye tanımlayacak kadar dürüsttü. Karşılaşsanız en sevdiğiniz bara davet edeceğiniz kadar içtendi, ve eğlenmeyi çok iyi beceriyordu.
Bir rock yıldızı kadar havalıydı ve bunu (tıpkı diğer tüm gerçek yıldızlar gibi ) dünyanın en doğal şeyiymiş gibi taşıyordu
“No Reservations” için, mutfaktaki Rock’n Roll için ve “tabağıma koyduğun her şey adına” teşekkürler şef.
Bir yudum daha o zaman…