Ölümünün üzerinden yarım asır geçti: 'Hepimiz Che gibi olacağız!'
Günümüzde Che'yi anmak ve anlamak demek, onu aynı zamanda popüler kültürün tüketim çılgınlığından korumak, onun asıl olan Marksist kimliğini, devrimciliğini unutturmamayı başarmak demek. Ölümünün 50. yılında Che'yi anarken Kübalı çocukların her güne başlarken söyledikleri andın bir cümlesini tekrar ediyoruz: Hepimiz Che gibi olacağız!
09-10-2017 08:49
Dünya çapında en çok tanınan politik şahsiyetler arasında yer alan ve dünyadaki bütün devrimcilerin hayatını okuyup heyecan duyduğu ilk isimlerden biri olan Che Guevara'nın ölümünün üzerinden yarım asır geçti.
Che'yi bu denli unutulmaz yapan en önemli şeylerden biri, onu metalaştırarak "ünlü bir şahsiyetten" öteye geçirmemeye çalışan popüler kültürün aksine, 39 yıllık yaşamına sığdırdıklarıdır: toplamda 4 ayrı ülkede devrimci mücadele, bir ülkede başarılı silahlı devrim pratiği, komutanlık, devlet yöneticiliği, bakanlık, doktorluk, ülke temsilciliği...
Ancak en önemlisi, Che'yi tam anlamıyla tanımak, Teniente Ernesto Guevara de La Serna isimli Arjantinli gencin "Che" olarak ve başı dik bir şekilde sonlanan yaşamında geçirdiği devrimci dönüşümün temel itici gücünü görebilmekten geçiyor: Marksizm-Leninizm. Ölümünün ardından 50 yıl geçmesine rağmen hala tüm dünyada eşitlik ve özgürlük şiarıyla birlikte anılan Che, bugün hala devrimci inancı, ısrarı ve bitmek bilmeyen mücadele azmini temsil ediyor.
Ölümünün üzerinden geçen yarım asrın ardından Ernesto Che Guevara'yı saygı ve özlemle anıyoruz.
GEZGİN DOKTOR
İspanyol ve İrlanda asıllı bir ailenin beş çocuğundan biri olarak 14 Haziran 1928'de Arjantin'de dünyaya gelen Ernesto Che Guevara, hayatı boyunca mücadele etmek zorunda kalacağı ilk düşmanıyla çocuk yaşta tanıştı: Astım. Bu hastalık onun gençlik yıllarından Küba devrimi esnasına geçen zamanlara ve ölümüne kadar peşinde olacaktı.
Matematikçi olmak istemesine rağmen Che, kararını değiştirerek doktorluk mesleğini seçecekti. Eğitimine devam ettiği sırada Arjantin'in kuzey ve batı bölgelerini baştan başa dolaştı, buralardaki orman köylerinde cüzzam ve tropikal hastalıklar üzerinde çalışmalar yaptı. 1951 yılında ise arkadaşı Alberto Granado ile Latin Amerika'yı dolaştı. Latin Amerika’da geçirdiği dönemi “Notas de viaje” isimli seyahat notlarında anlatan Che’nin, yaptığı bu yolculukta insanların maruz kaldığı baskıyı ve yoksulluğu gözlemlemesi, onu baskı ve yoksullukla karşılaşan her devrimcinin tanıştığı ideolojiyle buluşturdu: Marksizm.
“DEVRİMCİ OLABİLMEK İÇİN GEREKLİ NE VARSA YAPACAĞIM”
1953 yazında Bolivya, Peru, Ekvador, Panama, Kosta Rika, Nikaragua, Honduras ve el Salvador’dan geçerek Aralık ayının son günlerinde Guatemala’ya ulaşan Che, bu Latin Amerika ülkesini devam etmekte olan bir “toplumsal devrimin” çalkantıları içerisinde buldu. Devrimci faaliyetle ilk olarak burada tanışan Che, Guatemala’da bir süre kalma kararını halasına yazdığı bir mektupta şu şekilde açıklıyordu:
“Guatemala’da gerçek bir devrimci olabilmek için gerekline varsa yapacağım ve kendimi mükemmelleştireceğim.”
Che aynı zamanda Guatemala’da sonradan ilk eşi olacak Perulu sosyalist Hilda Gadea ile tanıştı. Che ve Gadea, maruz kaldıkları siyasi baskılar sonucunda Meksiya’ya taşındıklarında, Che ile o dönem sürgünde bulunan Kübalı devrimcileri tanıştıran isim de Hilda Gadea’ydı.
Guatemala’da CIA destekli Carlos Castillo Armas liderliğindeki darbe başladığında, Che ilk silahlı pratiği içerisine girmiş, Komünist Gençlik tarafından örgütlenen silahlı milislere katılmış, ancak kısa süre sonra tıbbi hizmete geri dönmüştü. Darbenin ardından çarpışmak için gönüllü oldu, ancak eşi Hilda tutuklandıktan sonra bir süre Arjantin konsolosluğunda saklanarak Meksika’ya geçti. Che’nin Guatemala pratiği aynı zamanda, devrimin yalnızca silahlı mücadele sonucunda gerçekleştirilebileceği fikrinin olgunlaştığı dönemdir.
KÜBA'NIN 'COMANDANTE'Sİ
Che, Guatemala'da sonlanan Latin Amerika macerasına devam ederken, Meksika'da sürgünde bulunan Kübalı devrimci Fidel Castro, arkadaşlarına “Bugün yenildik, ama mutlaka geri döneceğiz” diyordu. Fidel ve arkadaşlarıyla Meksika'da yolu kesişen Che, 26 Temmuz Hareketi'ne katılmakta gecikmedi ve Kübalı askeri lider Alberto Bayo tarafından eğitilen bir grup devrimci, 25 Kasım 1956 yılında "Granma" isimli tekneyle Küba'ya doğru yola çıktılar.
DEVRİM VE İKTİDAR
Küba'da Fidel Castro önderliğinde yaklaşık 3 yıl süren savaşta Che, kararlılığı ve önderlik yetenekleriyle öne çıkar. Küba devrimi esnasında gösterdiği pratik, onu hem devim ordusunda, hem de yoldaşlarının gözünde "comandante" yapar. Devrimin zaferinin yaklaştığı dönemde, Santa Clara bölgesindeki imkansıza yakın "intihar görevini" dahi bizzat Che yönetir. 7 Şubat 1959'da devrimin zafere ulaşmasının ardından ise Che "doğuştan Küba vatandaşı" ilan edilir.
Küba'da oluşmakta olan yeni yönetim ve yeni devletin inşa sürecinde ise kritik görevler almaya devam eder. Bu süre boyunca üstlendiği görevler, sırasıyla şu şekildedir: Batista rejiminin memurlarının, gizli servis mensuplarının ve savaş suçlularının tutulduğu La Cabana hapishanesinin komutanlığı, Ulusal Toprak Reformu Enstitü'sünde yöneticilik, Küba Merkez Bankası başkanlığı ve Sanayi Bakanlığı.
AMERİKA SEYAHATİ VE ULUSLARARASI ZİYARETLER
1964 yılında Birleşmiş Milletler için bir konuşma yapmak üzere Amerika’nın New York eyaletine giden Che, ünlü konuşmasını burada yapmıştır. Che, konuşmasının sonunda bugün bile sıkça tekrarlanan "Ya özgür vatan, ya ölüm" şiarını dile getirmiştir.
ABD ziyaretinin ardından Paris'e, oradan da 3 aylık bir uluslararası ziyarete başlayan Che; Çin, Mısır, Cezayir, Gana, Gine, Mali, Dahomey, Kongo ve Tanzanya'yı dolaştı.
Che'nin uluslararası sahnede son göründüğü yer ise "İkinci Afrika-Asya Ekonomik Dayanışma Semineri" olmuştur. Burada yaptığı konuşmasında "Ölümüne olan bu mücadelede hiçbir sınır yoktur. Dünyanın hiçbir yerinde meydana gelen olaylara kayıtsız kalamayız. Bir ülkenin emperyalizme karşı zaferi bizim zaferimizdir, aynı şekilde yenilgisi de bizim yenilgimizdir." ifadelerini kullanan Che, "Sosyalist ülkelerin, Batı'nın sömürgeci ülkeleriyle üstü kapalı işbirliğini tasfiye etmeleri ahlakî görevleridir." cümlesiyle de daha sonra devam edecek bazı tartışmalara ilişkin ilk işaretlerden birini vermiştir.
İLK YENİLGİ
Yaptığı ziyaretlerin ardından Küba'ya dönen Che için, kamuoyunda neredeyse hiç görünmeyeceği bir süreç başladı. Bu dönemin sebebi olarak Che ile Fidel arasında yaşanan kimi fikir ayrılıkları gösterilse de Che için bu süreç Küba'dan ayrılmanın hazırlıklarını yaptığı bir süreçtir. "Ortalıkta olmadığı" zamanlar boyunca, Che'nin yaptığı uzun dağ yürüyüşleri ve egzersizlerle yeniden "gerillacılığa" hazırlandığı bilinmektedir.
Öte yandan, Che ve Fidel arasında SSCB üzerinden yürüyen tartışmalar da devam etmekteydi. Che'nin uluslararası alanda yürüyen SBKP - Çin Komünist Partisi ayrımında aldığı Sovyetler'e eleştirel yaklaşan tutumu ve Maocu ekonomik atılım modellerine yakınlığı biliniyordu. Ancak yine de, söylenenlerin aksine Che'nin Küba'dan ayrılışının sebebi bu ayrım değil, onun devrimlere ihtiyaç olan başka yerlerde devam etme iradesiydi.
Ortalıkta görünmemesinin iyice göze batar hale gelmesinin ardından 3 Ekim 1965 tarihinde Fidel Castro, Che'nin ünlü veda mektubunu Küba Halkı'na okudu. Castro, Che'nin yerini kamuoyuyla paylaşmasa da, o dönem Che hakkında bir çok spekülasyonun oluşmasına yol açtı. Ancak Che, Kübalı özel bir ekiple birlikte sonraları Kongo Demokratik Cumhuriyeti olarak anılacak Kongo-Kinşasa’daydı. Ancak Kongo pratiği, Che'nin ilk "başarısızlığı" olacaktı.
Yetersiz hazırlık, Kongo kuvvetlerinin kendi aralarındaki sürtüşme ve tecrübesizlik gibi sebeplerle başarısız olan Kongo girişiminin ardından Che altı ay boyunca Darüsselam, Prag ve Alman Demokratik Cumhuriyeti'nde saklanarak orada bazı teorik çalışmalarının taslaklarını hazırladı ve anılarını toparladı. Ancak Che, devrimci mücadeleyi sürdürmeye kararlıydı. Bu sebeple önce Küba'ya, oradan da hayatının sonlanacağı Bolivya'ya doğru yola çıktı.
"YALNIZCA BİR ADAM ÖLDÜRMÜŞ OLACAKSIN"
Sonraları uzunca bir dönem Che'nin nerede olduğuna dair spekülasyonlar devam etse de, Che sonunda yaklaşık elli kişiden oluşan ve ELN (Ejército de Liberación Nacional de Bolivia - Bolivya Ulusal Bağımsızlık Ordusu) adı altında eylem yapan gerilla kuvveti ile ortaya çıktı. Ancak Che, Bolivya'da başlatılan silahlı mücadelede iki noktayı hesaplayamamıştı.
Öncelikle, Bolivya Komünist Partisi'nin lideri Mario Monje, başta Che'yi destekleme sözü verse dahi sonraları sözünden geri dönerek gerilla birliğini desteksiz bıraktı. Majo'nun Che'ye destek vermemesinin sebebi ise Che'nin de içinde bulunduğu bu gerilla hareketinin askeri ve siyasi lideri olmak isteğinin Che tarafından reddedilmesiydi. Monje, aynı zamanda Bolivya Komünist Partisi içerisindeki SSCB yanlısı kanadın lideriydi.
Che ve Bolivya'daki yoldaşlarının çok geç haberdar oldukları bir diğer tehlike ise, CIA destekli özel askeri birliklerin ve ajanların onların peşinde olduğuydu.
Yaşanan bir dizi çatışmanın ve karşılaşılan zorlukların ardından Che, 8 Ekim 1967’de CIA ve Bolivya Ordusunun ortak operasyonuyla Quebrada del Yuro kanyonunda devriye gezerken kuşatılıp yaralı olarak yakalandı. Ertesi gün ise La Higuera adında küçük bir köyün okulunda saat 13.10'da askerler tarafından katledildi. Che'nin, kendisini öldürmeye gelen askere son sözleri ise şu şekildeydi:
"Buraya beni öldürmeye geldiğini biliyorum. Vur beni korkak, yalnızca bir adam öldürmüş olacaksın."
Che, kurşuna dizilerek katledilmiş ve bir askeri doktor tarafından elleri kesilmiştir. Parmak izi alınarak saklanan ellerin akıbeti ise hala belli değildir. Cesedi, fotoğrafının çekilip servis edilmesinin ardından Bolivyalı subaylar tarafından bilinmeyen bir yere götürülmüştür. Che'nin katledildikten sonra gömüldüğü mü, yoksa yakıldığı mı sorusu ise cevapsız kalan sorular arasındadır.
Yıllar sonra, elleri olmayan cesedinden kalan kemikler Vallegrande yakınlarındaki bir uçak pistinin altından kazılarak çıkarılan ve DNA testiyle kimliği tespit edilerek Küba'ya getirilen Che için burada bir anıt mezar da yapılmıştır.
"HEPİMİZ CHE GİBİ OLACAĞIZ"
Ölümünün ardından geçen 50 yılın ardından, Che ismi bugün hala mücadeleyle birlikte anılıyor ve bir "figür" olarak da olsa bir mücadelenin konusu olmaya devam ediyor. Günümüzde Che'yi anmak ve anlamak demek, onu aynı zamanda popüler kültürün tüketim çılgınlığından korumak, onun asıl olan Marksist kimliğini, devrimciliğini unutturmamayı başarmak demek.
Ölümünün 50. yılında Che'yi anarken Kübalı çocukların her güne başlarken söyledikleri andın bir cümlesini tekrar ediyoruz: Hepimiz Che gibi olacağız!
İLGİLİ HABERLER
TİP İstanbul 2'nci Bölge Kuruluş Toplantısı yapıldı
İşçiler, aydınlar, kadınlar, gençler ve sanatçılar tarafından yapılan“Gel Kardeşim” çağrısıyla yola çıkan TİP’in kuruluş toplantıları devam ediyor.
17-04-2018 23:57
İleri Haber
Türkiye İşçi Partisi’nin (TİP) İstanbul’daki 2'nci Bölge Kuruluş Toplantısı Beyoğlu Ses Tiyatrosu’nda yoğun katılımla yapıldı.
Haziran Direnişi’nde polis tarafından katledilen Berkin Elvan’ın annesi Gülsüm Elvan ve babası Sami Elvan’ın da yer aldığı toplantı, katılımcıların yoğun alkışı ve TİP Kurucu Meclis Üyesi Meltem Kolgazi’nin açılış konuşmasıyla başladı.
‘TİP UMUDUNU EMEKÇİLERDEN ALIYOR’
Kolgazi’nin ardından TİP Kurucu Meclisi adına sözü alan Erkan Baş, TİP’in kuruluşunda referansın emekçiler olduğunu belirterek, “Türkiye teslim olmayan milyonlarca emekçinin olduğu bir ülke ve TİP umudunu buradan alıyor” dedi.
‘ADALET ARAYANLARIN MÜCADELESİNİ BÜYÜTMEK İÇİN TİP GELİYOR’
Adalet İçin Hukukçular adına kürsüye çıkan avukat Özgür Urfa da “Hakkı hapsedilmiş işçilerin, çalışma ve yaşama hakkı elinden alınmış emekçilerin, KHK ile mesleklerinden edilmiş yurttaşlarımızın mücadelesini büyütmek için TİP geliyor” ifadelerini kullandı.
‘TİP İŞÇİ SINIFININ HAKLARI İÇİN KURULUYOR’
Doç. Dr. Emre Gürcanlı kürsüden yaptığı konuşmada, TİP’in kuruluş gayelerinden bahsetti. Gürcanlı, “Bu parti Türkiye işçi sınıfı daha az çalışsın, iş cinayetlerinde ölmesin, taşerona mahkum edilmesin, işsizlik ve borçluluk batağına itilemesin diye kuruluyor” sözlerini sarfetti.
‘TİP FAŞİZMİ YENMEK İÇİN GELİYOR’
Gürcanlı’nın konuşmasının ardından sırasıyla söz alan KHK mağduru akademisyen Fatmagül Eryıldız, Cumhuriyet gazetesi çalışanı Atakan Sönmez ve gözaltılarla sindirilmeye çalışılan Boğaziçi Üniversitesi öğrencilerinden Şafak Küçüksezer söz aldı.
Eryıldız, “Bu süreçte dayanışmanın ve direnmenin anlamını kavradık. Bu faşizmi yenmemizin zamanı geldi, TİP bunun için geliyor” derken, Sönmez ise “Ekmek mücadelesi geniş kitleleri birleştirir. TİP bu mücadeleyi iş yerlerinde, köylerde, okullarda, mahallelerde örgütlemeye taliptir” dedi.
Küçüksezer de “Okulumuza ve bizlere yapılan saldırının ardında emekçi halkın çocuklarının eğitim hakkının elinden alması çabası var” ifadelerini kullandı.
‘HİÇ YORULMADAN MÜCADELE EDİYORUZ’
Katılımcıların konuşmalarıyla devam eden toplantıda, avukat Arzu Becerik toplumsal mücadele başlıklarından biri olan imam hatipleşmeyle ilgili “İmam hatip dayatmasına karşı el ele mücadele ediyoruz, hiç vazgeçmeden, hiç yorulmadan. Sürekli mücadele ederek kazanımlar elde ettik” dedi.
İleri Hatırlatıyor
‘TEK PAROLAMIZ DEVRİM!’
Toplantıda kapanış konuşmasını TİP Kurucular Meclisi üyesi Can Soyer yaptı. Soyer, “TİP tek bir şey için geliyor. İş yerinde, fabrikada, okulda, mahallede, sokaklarda, meydanlarda tek parolamız olacak: Devrim!” ifadelerini kullandı.
Yoldaşları Hüseyin Duman'ı andı
TKP, Hüseyin Duman'ı ölümünün 19. yılında mezarı başında andı.
17-04-2018 12:56
İleri Haber
17 Nisan 1999'da, Sosyalist İktidar Partisi konvoyuna dönük gerçekleşen faşist saldırıda yaşamını yitiren tekstil işçisi Hüseyin Duman, katledilişinin 19. yıldönümünde TKP'li yoldaşları tarafından Yenibosna Çobançeşme Mezarlığı'nda anıldı.
Anmada Hüseyin'in mücadele arkadaşı ve TKP üyesi Levent Mercan konuştu. Mercan, "Hüseyin yoldaşımızla bu yıl faşizme karşı mücadelenin her zaman olduğundan daha güncel ve önemli bir anında birlikteyiz. Hüseyin'in faşist saldırılara karşı dik duruşunu örnek alıyoruz. Ve elbet biliyoruz ki faşizm kaybedecek biz kazanacağız."
18 Nisan 1999 seçimlerinden bir gün önce, 17 Nisan 1999 tarihinde, İstanbul Ümraniye’de SİP'in seçim konvoyuna faşistler tarafından saldırılmış, Hüseyin Duman eski ülkü ocakları başkanı İhsan Bal’ın silahından çıkan kurşunla kalbinden vurularak yaşamını yitirmişti.
Sosyalistlerden Suriye'ye emperyalist saldırıya karşı eylem çağrısı
Sosyalist partilerden ABD'nin Suriye'ye yaptığı saldırıya karşı eylem çağrısı yapıldı.
14-04-2018 21:10
İleri Haber
ABD, İngiltere ve Fransa sabah erken saatlerde Suriye'de hükümetin kimyasal silah kapasitesiyle ilgili olduğunu öne sürdüğü hedefleri vurdu.
Sosyalist partiler 15 Nisan Pazar saat 14.00'da, "Suriye'de emperyalist saldırganlığa karşı direnen Suriye halklarının yanındayız!" çağrısıyla Fransız Konsolosluğu önünde buluşacak.
Çağrıyı yapan örgütler şu şekilde:
TKP, ÖDP, Halkevleri, EMEP, EHP, Devrimci Parti ve Devrimci Hareket
Türkiye İşçi Partisi sokaklara çıkıyor: 'Gel Kardeşim' çağrısı yayılıyor
Çok sayıda aydın, siyasetçi , yazar ve sanatçının imzasıyla yapılan “Gel Kardeşim!” deklarasyonuyla yola çıkan TİP, Türkiye’nin birçok bölgesinde geniş katılımlı halk toplantıları düzenlemeye devam ediyor.
13-04-2018 18:01
İleri Haber
23 Mart tarihinde çağrısı yapılan ve Türkiye'nin birçok bölgesinde kuruluş toplantıları düzenleyen Türkiye İşçi Partisi, kuruluş çağrısını sokaklara taşıyor.
İzmir'in Konak ilçesinde 'Gel Kardeşim' çağrı metnini dağıtan TİP kurucuları, bu akşam yapılacak olan Konak Kuruluş Toplantısına çağrıda bulundu.
ÜLKENİN DÖRT BİR YANINA YAYILIYOR
Öte yandan Türkiye İşçi Partisi kuruluş toplantıları devam ediyor.
Önümüzdeki hafta yapılacak toplantılar şöyle:
- TİP Konak kuruluş toplantısı bu akşam saat 19.00'da Tüm Bel-Sen binasında gerçekleşecek.
- TİP İstanbul 2. Bölge kuruluş toplantısı 17 Nisan Salı günü saat 20.00'da Beyoğlu Ses Tiyatrosu'nda gerçekleşecek.
- TİP Çorlu kuruluş toplantısı 15 Nisan Pazar günü saat 14.00'da gerçekleşecek.
- TİP Alanya kuruluş toplantısı 15 Nisan Pazar günü saat 15.00'da gerçekleşecek.
- TİP Bodrum kuruluş toplantısı 15 Nisan Pazar günü saat 20.00'da Otantik Ocakbaşı'nda gerçekleşecek.
Ev baskınlarında gözaltına alınan sosyalistler serbest
Ankara'da gözaltına alınan sosyalistler adli kontrol şartıyla serbest bırakıldı.
11-04-2018 12:04
İleri Haber
Ankara'da, 9 Nisan sabahı ev baskınlarıyla gözaltına alınan FKF, TKP ve EMEP üyesi sosyalistler bugün savcılığa çıkarıldı.
Sosyalistler, savcılık ifadelerinin ardından Sulh Ceza Hakimliği'nce adli kontrol şartıyla serbest bırakıldı.
TİP çağrıcılarından Gülmez: Emekçiler ‘Ben de varım’ diyorlar, partiyi hep birlikte kuracağız
Türkiye İşçi Partisi için çağrıcı olan isimlerden Sevgi Gülmez ile TİP'in kuruluş sürecini konuştuk.
10-04-2018 09:20
Aralarında çok sayıda işçi, akademisyen, sendika temsilcisi, sanatçı, aydın, gazeteci ve sosyalistin bulunduğu isimler 23 Mart'ta bir çağrı metni yayınlayarak Türkiye İşçi Partisi’ni (TİP) birlikte kurmaya çağırmıştı.
İleri Hatırlatıyor
“Gel kardeşim” başlığıyla bir açıklama yapan çağrıcılardan Sevgi Gülmez ile konuştuk. Kendisi bir emekçi olan ve anne-babası da geçmişte Türkiye İşçi Partisi üyesi olan Gülmez "Çağrıdan sonra yalnız olmadığımızı, partisini arayan yüzlerce, binlerce emekçinin olduğunu görmüş olduk. 'Ben de varım' diyorlar. Partiyi hep birlikte kuracağız” diye konuştu.
Türkiye İşçi Partisi kuruluşu için yayınlanan çağrı metninden sonra oluşan Kurucu Meclis üyesi olduğunuzu biliyoruz, parti çalışmalarına ilişkin sorularımıza geçmeden önce kendinizi kısaca tanıtmanızı rica edebilir miyiz, Sevgi Gülmez kimdir?
Böyle bir soru beklemiyordum ama öyle başlayalım. 1977 İzmir doğumluyum. ESHOT'ta troleybus atölyesinde çalışan işçi bir babanın ve fabrika işçisi bir annenin ortanca kızıyım. Örgütlü mücadele baba mirası. Genç yaşında kaybettiğimiz Babam Gülali Aydemir TİP Kemalpaşa ilçe başkanıymış…
Annem babamın ölümünden sonra 3 kızıyla yaşam mücadelesi veren, kendisi de TİP üyesi, direnç abidesi Meral Aydemir. Annem, 12 Eylül’den sonra da hem sendikal hem siyasal mücadeleye hep örgütlü olarak devam etti… Biz de o yıllarda, sendikal mücadelede, açlık grevlerinde ve halaylarda hep birlikteydik annemle. Şimdi çağrıcısı olduğumuz metinde de annemle birlikteyiz.
İşçilik hayatım da artık eski diyebilirim, lise son sınıfta bir araştırma şirketinde başlamıştım çalışmaya, sonra mühendislik şirketinde çalıştım, pek çok iş var geçmişte yaptığım, son 8-9 yıldır da aşçılık yapıyorum. Evliyim, 2 oğlum var, onların geleceği için de mücadele ediyorum.
Çok sayıda kişiyle birlikte Türkiye İşçi Partisi’nin kurulması için bir çağrı metni yayınladınız. Kurmak istediğiniz parti siyasette hangi alana hitap edecek, hangi boşluğu doldurmak üzere yola çıkıyorsunuz? Yaptığınız çağrıya gelen tepkiler nasıldı?
Çağrı metninden ve imzacılarından anlaşılabileceği gibi, TİP’in kurulması için çağrıda bulunan tüm yol arkadaşlarımız alınteriyle yaşamını kazanmaya çalışan, emekçi insanlar. Aralarında daha önce farklı partilerde çalışmış insanlar olduğu gibi, çok genç arkadaşlarımız da var. İlk olarak sadece 146’sını duyurduğunuz, çok kısa bir sürede önce binlere sonra on binlere ulaşacak bu insanlar bir zorunlulukta ve bir iddiada ortaklaşıyorlar:
Ekmeği paylaşmak, emeği iktidara taşımak…
'BİNLERCE EMEKÇİ BEN DE VARIM DİYOR'
Makam mevki peşinde değiliz. Bir köşeyi de biz tutalım gibi bir derdimiz yok. Ama derdimiz çok…
Ekmeğimiz küçülüyor. Borç içindeyiz. İşsiziz. Çalışanlarımız işten atılma korkusuyla kurbanlık koyun gibi bekliyor. Sendikamız yok, sendikamız olsa toplu sözleşme hakkı yok… Derdimizi söylesek, isyan etsek altı milyon işsiz kardeşimiz sırada bekliyor. Sıkıntımızı dışarıda, sosyal medyada söylesek “terörist” yaftasıyla içeri atılabiliriz. Paramız yok, çocuklarımız çağdaş bir eğitim alamıyor. Yobazlık, düşmanca söylemler, ırkçılık giderek artıyor. Cumhuriyet elimizden uçup gidiyor, Saray’a Saraylılara kaldık… Çevremize bakıyoruz, yandaş olup yolunu bulanları görüyoruz. Mesleğini yapmaya çalışan bir işçi, bir hekim, bir avukat, bir gazeteci ya da bir sanatçıysan, onurunu üç kuruşa satmıyorsan mazlumsun, yalnızlığa itiliyorsun artık bu ülkede…
İşte ekmeği paylaşmaktan kastımız budur. Milyonları yalnızlığa, umutsuzluğa iten bu iktidara karşı dayanışma başlı başına çok önemli. Ekmek gibi, su gibi ihtiyaç… Bir zorunluluk…
İddiamızsa bir boşluğu doldurmak, bir renk olmak filan değil. Önce bu topraklarda sonra tüm dünyada emeğin iktidar olmasının vakti geldi de geçiyor bile.
Boşluk doldurmayacağız. Zenginliklerimizin başına oturmuş bu para babası yobazları indirip yerine işçileri, emekçileri, aydınları, gençleri, kadınları iktidar yapacağız. Koltuklarından indirdiklerimiz de herhangi bir boşluğa neden olmayacak, asalaklardan kurtulmuş olacağız.
Partimiz emekçilerin partisi olacak. Nerede hakkını arayan, iktidarla derdi olan bir emekçi varsa, o arkadaşımız Türkiye İşçi Partisi’nin doğal üyesi olmalıdır. Ülkeyi yönetecek emekçiler kendi partilerini de yönetmesini bilir. Hakkını aradığı için başına dert açılan her işçinin yanında TİP olmalıdır. Aidatlardan o işçiler için pay ayrılmalıdır. Emekçilerin mücadelesine hukuki, tıbbi, psikolojik, sosyal destek sağlamak her üyemizin birinci görevi olmalı. Türkiye İşçi Partisi ise ürettiği politikalarla, gösterdiği yönle, mücadele edenler arasında yarattığı eşgüdümle emeği iktidara taşıma kavgasında öncülük görevi görmeli. Ona gözümüz gibi bakmalıyız.
Çağrıdan sonra yalnız olmadığımızı, partisini arayan yüzlerce, binlerce emekçinin olduğunu görmüş olduk. “Ben de varım” diyorlar. Partiyi hep birlikte kuracağız.
'EMEĞİN İKTİDARINI İSTEMEYENLER SAĞCILAŞIYOR'
Türkiye’de kendisini sosyalist olarak nitelendiren çok sayıda parti var. Hatta, sol partilerin birliğine ihtiyaç duyulduğu yönünde değerlendirmelere çok sık rastlıyoruz. TİP çağrıcısı olarak solun birliği konusunda ne düşünüyorsunuz?
Solun, emekçilerin, ilericilerin birliği konusunda çağrıcı arkadaşlarımız arasında en ufak bir soru işareti olduğunu dahi düşünmüyorum. Sol birlik olmalı. İçinden geçtiğimiz faşizm benzeri dönem zaten bunu zorunlu kılıyor. Türkiye İşçi Partisi de ilk toplantısında solun birlikte mücadelesi için görevlerini yerine getireceğini bence ilan etmelidir. Birliğin yanı sıra, birkaç sorunumuz daha olduğunu görmemiz gerekir. Bunlardan birincisi, mecliste temsil edilen ve sol veya sosyal demokrat olarak anılan partilerin bugün Türkiye’de emekçilerin sorunlarını dile getirmede, iktidarın oyununu bozmada kaldığı yetersizliktir. Bunu yalnız yetersizlikle de açıklamak mümkün değil. Amacınız emeği iktidara taşımak olmazsa, hele ki bu ortamda, sürekli sağa yanaşmaya çalışmanız işten bile değildir. Önce kazığı sağlam yere çakmamız gerekir. Türkiye’de ip kaçmaktadır… Sağdan medet umanlar mı dersin, din siyasetine bel bağlayanlar mı… Yetmez ama Evet’çilerden kurtulduk diyorduk, şimdi yeni AKP yandaşları kendilerini solcu diye pazarlamaya çalışıyor. Emperyalistlerden beklentisi olanlarla Türkiye’yi emperyalist görmek isteyenler arasında pek bir fark bulunmuyor. Ve bunların hepsi sol adı altında yapılabiliyor. Sosyalizm adı altında yapılan bir şey daha var; iktidar kavgası yerine durumu idare etmeye çalışan, belki de kendi ikbalini düşünüp neredeyse iktidara yürümekten korkanlar var. Türkiye İşçi Partisi kendi çıkarını işçilerin, emekçilerin çıkarının üstüne koyanların partisi olamaz. Kastlar kuramaz, küçük olsun benim olsun diyemez. Her kademede kapısı emeğin iktidarından yana olan, yaşlı genç kadın erkek herkese açık olmalıdır.
Türkiye İşçi Partisi adı üzerinde biraz durmak istiyorum. Daha önce siyasi hayatın parçası olmuş bir parti adını neden tercih ediyorsunuz?
Biz işçilerin, emekçilerin, mavi yakalı beyaz yakalı, işsiz, genç hayatını kazanmak için emeğinden başka ortaya koyabileceği hiçbir şeyi olmayanların öncü partisini yaratmak istiyoruz. Bunun adının da Türkiye İşçi Partisi olması doğal… Daha önceki deneyimler ise bir yere kadar önemli. Az önce de söylediğim gibi, TİP adına yakışan, herkesi, tüm kökenleri kucaklamaktır. Kim nerede taş üstüne taş koymuşsa partide yeri olmalıdır. Özel olarak TİP’ten bahsedeceksek de, Türkiye’de sosyalizmi toplumsallaştırabilmiş, emekçilerin iktidara gelebileceğini dosta düşmana göstermiş bir parti deneyiminden elbette öğreneceğimiz çok şey var. Hedefimiz o toplumsallaşmayı, başarıya ulaştırmaktır. Öğrendiklerimiz ve son birkaç yılda yaşadıklarımız da bize olanaklarımızın daha fazla olduğunu gösteriyor. Türkiye İşçi Partisi 1960’larda sosyalizmi toplumsallaştırdı. Bugün de Gezi gibi muhteşem bir deneyimi yaşamış milyonlarca genç var. Bu iki deneyimin ve başka elbette çok sayıda deneyimin harmanlanacağı adres TİP olmalı…
'KURULUŞUMUZU TAMAMLAYAIP SOKAKLARA ÇIKACAĞIZ'
Güncel siyasetle ilgili ilk elden söyleyebileceğiniz şeyler nelerdir?
Biraz önce de söyledim. Türkiye faşizme doğru hızla ilerliyor. Her faşist iktidar kandan beslenir, savaş ister. Saray iktidarı da aynısını yapıyor. OHAL’den istifade özelleştiriyor, işten çıkarıyor, yoksullaştırıyor, bunu da savaşla tehdit söylemiyle perdelemeye çalışıyor. Vampir yarasalar böyledir. Kanla beslenirler…
O yüzden bugün ihtiyaç emekçinin çıkarlarının yobazlıktan, mezhep ve etnik kavgalardan, özelleştirmeden geçmediğini haykırmak. Çete reislerinin, emperyalistlerin, kaleminden kan damlayan yazarların, dalkavukların, herkesin sesi çıkıyor, bir bizim sesimiz çıkmıyor. Çıkaracağız. Türkiye’de OHAL koşullarında kaç işçinin işinden olduğunu, kaç esnafın kepenk kapattığını, kaç kişinin binlerce lira borçlandığını, kaç kardeşimizin intihar ettiğini haykıracağız. Şeker fabrikalarını savunacağız, grev hakkını savunacağız, direnen işçinin yanında olacağız. Ekmeğimizi küçültenlerin yandaşlarına nereleri peşkeş çektiklerini, yanlış Suriye politikaları ve etnik düşmanlık nedeniyle süren çatışma ortamının halkımıza maliyetini anlatacağız. Kimse sormuyorsa biz soracağız: Neden emekçilerin çocukları ölüyor?
Türkiye 2019’da seçimlere gidiyor. Önce çıkardıkları yeni seçim yasasının adaletsizliğini ortaya koyacağız. Halkın sandığına, oyuna, namusuna sahip çıkması gerekiyor. Ve sonra halkın alternatifini yaratmak için kolları sıvayacağız. Ancak tüm bu konularda inceltilmiş yol haritası için kuruluş sürecinin bir an önce tamamlanması gerekiyor. Çok kısa bir süre zarfında, kuruluş tamamlanacak, işçilerin partisi sokaklara çıkacak.