Lawrence Weiner Kimdir ?
Lawrence Weiner Kimdir ?
AMERİKALI KAVRAMSAL SANATÇI
Doğum: 10 Şubat 1942 – New York, New York
Ölüm: 2 Aralık 2021 – New York, New York
Lawrence Weiner’ın Biyografisi
Lawrence Weiner, 1942’de New York, Güney Bronx’ta doğdu. Babası Harold, bir gazisi (savaş zamanı deneyimlerinden hiç bahsetmemiş olsa da) ve bakkal işçisiydi. Daha sonra, karısı Toba ile 149. Cadde ve Güney Bulvarı’nda bir şekerci dükkanı işletti. Weiner daha sonra anne ve babasının “bana karşı çok iyi olduklarını ama başarılı olmadıklarını. Başarısız da olmadıklarını Masada her zaman yemek vardı ama bunun için çalışmak zorundaydınız” dedi. Dokuz yaşından itibaren sık sık anne ve babasına şekerci dükkanında yardım etti. Hiç kardeşi yoktu.
Weiner’in ebeveynleri Yahudiydi, ancak bunu oğullarının yetiştirilmesinin önemli bir yönü haline getirmediler. Her iki ebeveyn de büyük ailelerin en küçük çocukları olmasına rağmen, teyzelerinden, amcalarından veya kuzenlerinden hiçbirini tanımıyordu. Ailesiyle vakit geçirmek yerine, kültürel olarak çeşitli bir kentsel nüfusun ortasında sokaklarda “gecekondu çocuğu” olarak zaman geçirmeyi hatırlıyor. Yemek yemek ve caz dinlemek için Harlem’e gitmekten keyif aldı ve ayrıca arabalara nasıl elektrik bağlanacağını öğrendi. Bir genç olarak petrol tankerinde, rıhtımlarda ve vagon boşaltmada dahil olmak üzere çeşitli işlerde çalıştı.
Weiner, gençliğinde, özellikle nükleer karşıtı protestolara katıldığı için birkaç kez tutuklandı ve ailesi, onu Sahil Güvenlik Akademisi’ne veya reform okuluna kaydettirmeyi düşündü. Erkek lisesi Stuyvesant’a devam etti, ancak sık sık dersi kesti ve daha sonra erken eğitimini okul sisteminden çok halk kütüphanesine bağladı. Çocukken resmi bir sanat eğitimi almamıştı ve ebeveynlerinin kültürel etkinliklere çok az ilgisi ya da zamanı vardı. Sanatla ilk karşılaşmalarının 1950’lerde Metropolitan Museum of Art ve Museum of Modern Art’a yaptığı ziyaretler sırasında gerçekleştiğini aktarır.
Bronx’ta büyümekle ilgili olarak Weiner şunları söyledi: “Orta sınıf bir bakış açısı avantajına sahip değildim. Sanat başka bir şeydi; sanat, duvardaki notlar ya da başkaları tarafından bırakılan mesajlardı. Büyüdüm. duvarları okumak zorunda kaldığım bir şehirde; hala duvarları okuyorum. duvarlara kendi işlerimi koyup insanların okumasına izin vermeyi seviyorum. bazıları onu hatırlayacak ve sonra başka biri gelip üzerine başka bir şey koyacak. . Tarihten çok arkeoloji olur.” On altı yaşındayken annesine, hemcinsleriyle diyalog kurmak için sanatı kullanmak istediği için sanatçı olmayı planladığını söylediğinde, annesinin akılda kalan yanıtı şuydu: “Lawrence, kalbini kıracaksın. Sanat zengin insanlar ve bu asla değişmeyecek.”
Weiner liseden 15 yaşında mezun oldu ve Hunter College’da felsefe ve edebiyat derslerine kaydoldu. Bir yıldan kısa bir süre sonra okulu bıraktı ve Amerika Birleşik Devletleri, Meksika ve Kanada’yı geçerek Kuzey Kutbu’na kadar gitti ve kısa bir süre orkinos ve Albacore teknelerinde çalıştı. Seyahatleri sırasında genellikle köprülerin altında ya da kapı girişlerinde uyudu, pansiyonlarda kısa süreler için ödeme yapmak için ufak tefek işlerde çalıştı. New York’a döndüğünde, Kahvehanelerde Soyut Dışavurumcu resimlerini (şimdi hepsi yok edilmiş) göstermeye başladı.
Weiner liseden 15 yaşında mezun oldu ve Hunter College’da felsefe ve edebiyat derslerine kaydoldu. Bir yıldan kısa bir süre sonra okulu bıraktı ve Amerika Birleşik Devletleri, Meksika ve Kanada’yı geçerek Kuzey Kutbu’na kadar gitti ve kısa bir süre orkinos ve Albacore teknelerinde çalıştı. Seyahatleri sırasında genellikle köprülerin altında ya da kapı girişlerinde uyudu, pansiyonlarda kısa süreler için ödeme yapmak için ufak tefek işlerde çalıştı. New York’a döndüğünde, Kahvehanelerde Soyut Dışavurumcu resimlerini (şimdi hepsi yok edilmiş) göstermeye başladı.
Weiner, Soyut Dışavurumculuğu “işçi sınıfı insanları için bir özgürlük işareti” olarak gördü. Ona göre, “Soyut Dışavurumcular dünyayı gerçekten değiştireceklerine inanıyorlardı” ve “ilginç olduğunu düşündükleri herhangi birinin çalışmasını kabul ettiler. Kişiyi gerçekten umursamıyorlardı. İnsanlar sadece işe bakarken. Münhasırlığın olmaması beni cezbetti.” Kariyerine New York’ta başlarken Weiner , Bowery’deki stüdyosunda ressam Robert Ryman’ı sık sık ziyaret etti.
1960’larda Weiner ayrıca California’da birkaç kez (bir seferde birkaç ay) geçirdi. Hatırladığı gibi, “Kendimi San Francisco’da City Lights kitapçısı ve Discovery kitapçısının çevresinde buldum ve John Altoon, Bruce Conner ve diğerleri gibi insanlarla çalışıyordum. California’ya kendi yolumdan otostopla gelmiştim. ülkenin dört bir yanında, binalar inşa etmek ve gittiğim her yerde bir şeyler inşa etmek, onları yolun kenarlarında bırakmak. Johnnie Appleseed sanat fikri benim için mükemmeldi.”
Weiner’in ilk halka açık sanat eseri , California, Marin County’deki bir milli parktaki bir alanın dört köşesine aynı anda patlayıcıları patlatmayı içeren Cratering Piece (1960) adlı belgesiz bir aksiyon parçasıydı. Önümüzdeki altı yıl boyunca Kaliforniya’da patlayıcılarla krater benzeri işler yaratmaya devam etti. Diğer erken dönem çalışmaları, şekillendirilmiş tuvallere sistematik yaklaşımlarla yapılan deneylerden ve halı veya duvarlardan kesilmiş kareler kullanan çalışmalardan oluşuyordu. 1963’te Avrupa’ya ilk seyahatini yaptı; Aynı yıl, tesadüfen Weiner ile aynı liseye giden küratör Seth Siegelaub ile tanıştı. Bir yıl sonra, Weiner New York’taki Seth Siegelaub Çağdaş Sanat Galerisi’nde sergilemeye başladı.
1967’de bir gün heykeltıraş John Chamberlain , Weiner’ı Manhattan’daki bir gece kulübü olan Max’s Kansas City’de sona eren bir geceye davet etti – çünkü Weiner’in hatırladığı gibi, başka bir yere gidemeyecek kadar parasızdılar. Weiner orada, Alice adında bir garson olan müstakbel eşiyle tanıştı. Kısa bir süre sonra, onlar ve kızları Kirsten, Siegelaub’un Weiner’a bir daire teklif ettiği Amsterdam’a gittiler. Amsterdam’dayken, o ve Alice bazı denizcilerden bir tekne ev satın aldılar. Aile, birkaç yıl boyunca gemide ısı, elektrik veya akan su olmadan yaşadı.
1968’de Weiner , Hay, Mesh, String adlı bir eser yarattıktan sonra kariyerinde bir dönüm noktasına ulaştı.Siegelaub tarafından Putney, Vermont’taki Windham College’da düzenlenen bir açık hava sergisi için. Sergi için Weiner, bir ızgara oluşturmak için aralarına sicim gerilmiş olarak, düzenli aralıklarla yere bir dizi kazık yerleştirdi. Ama bir aydınlanma anı sağlayan şey, gösteriyi izleyen olaylardı. Üniversitedeki öğrenciler, kampüsün bahçesindeki yollarını kapatan sicimi kısa sürede kesti ve Weiner’ın, heykelinin sözlü bir açıklamasını okuyarak daha az rahatsız edici ve eşit derecede ilgi çekici bir çalışma yaratabileceği sonucuna varmasına neden oldu. Elbette, eserin üç boyutlu mevcudiyeti de içsel bir değere sahipti, ancak bu kavramsal sıçramayı yaparken Weiner genel bir ruh halini yansıtıyordu ve ardından meslektaşları arasında bir sanat eserinin arkasındaki kavramın fiziksel ifadesinden daha önemli olduğunu inşa ediyordu.
Bu yeni fikri akılda tutarak, daha sonra 1968’de ( Sol LeWitt’in ” Kavramsal Sanat Üzerine Paragraflar”ını yazdığı yıl) Weiner bir “Niyet Bildirgesi” kaleme aldı. kariyer: “1. Parçayı sanatçı inşa edebilir. 2. Parça imal edilebilir. 3. Parçanın inşa edilmesine gerek yoktur. Her biri eşit ve sanatçının amacı ile tutarlı olmak üzere, koşulla ilgili karar alıcıya aittir. teslim alma vesilesiyle.”
Weiner bu yeni yörüngeye 1968’in sonunda başladı ve bir dizi hayal edilmiş ancak gerçekleşmemiş projeyi anlatan Açıklamalar başlıklı 64 sayfalık bir kitapçığa , o sırada galeriden uzaklaşmakta olan Siegelaub tarafından düzenlenen bir “sergiye” katkıda bulundu. temelli kürasyona ve zamanın yeni, konsept odaklı ruh halini yansıtan sanatı göstermenin bir yolu olarak nesnelerin yayınlanmasına ve dolaşımına doğru. Weiner ayrıca Siegelaub’un yedi kavramsal sanatçının fotokopilerinin bir özeti olan Xeroxbook’una bir dizi metin tabanlı çalışmaya katkıda bulundu . O andan itibaren, Weiner’in çalışmalarının çoğu metin tabanlı duvar kurulumları şeklini aldı.
Weiner bu nedenle, Sanatın eserin geleneksel nesne statüsüne meydan okuyabileceği ve alt edebileceği bir tarz olarak Kavramsalcılığı tanımlamaya çok önemli bir katkı yaptı. 1960’ların sonlarından itibaren yaptığı çalışmalar, sanat eleştirmeni Lucy Lippard’ın dilini kullanırsak, “sanat nesnesinin maddeselleştirilmesi”nin bir örneğidir ; burada görsel ve fiziksel biçim saf dille değiştirilir. Ancak Weiner, dilin kendisini heykelsi bir malzeme olarak görmeye başladı. Daha da önemlisi, sanatta dilin kullanımını geleneksel medyadan daha az bagaj yüklü, hayali bir kitle izleyicisi için sanatı geri alma ve sanata erişilebilir kılmanın bir yolu olarak gördü.
Aynı dönemde Weiner, video ve film, ses sanatı, heykel, performans sanatı, enstalasyon sanatı ve grafiklerle de deneyler yaptı. Genellikle filmleri, metne dayalı heykellerinde bulunanlara benzer ifadelerin sesli anlatımlarını içerir. Bu nedenle, kavramsal sanatını farklı, zamana bağlı bir ortama yerleştirdikleri ve kendi çalışmalarına ve erken video sanatına önemli bir katkı olarak görülebilirler.
Weiner ve eşi Alice, sanatçının hayatının son birkaç on yılını New York ve Amsterdam arasında geçirerek geçirdi, ancak Weiner’in kanserle mücadelesi daha sonra Hollanda’daki yüzen evlerine erişmesini zorlaştırdı. West Village’a taşınmadan önce New York’ta 30 yıldan fazla bir süre Bleecker Caddesi’nde yaşadılar, 1910’dan kalma dönüştürülmüş bir fırındaki bir eve taşındılar. Weiner’in stüdyosu binanın bodrum katındaydı ve onun arşivleri ikinci kattaydı.
Weiner, ölümünden hemen öncesine kadar çeşitli projeler için dünyayı dolaşarak çalışmaya devam etti. Hayatının son on yıllarında ara sıra dersler verdi, ancak yaşamı boyunca otoriteyi küçümsemesi, iktidar pozisyonlarını üstlenmekten hoşlanmadığı anlamına geldiğinden, genellikle öğretmenlik pozisyonlarından kaçındı.
Weiner, yarım yüzyılın tartışmasız en etkili sanat hareketi olmaya devam edecek olan Kavramsalcılığın parametrelerini tanımlamaya yardımcı oldu; 1970’den itibaren. Post-minimalizm fikrine Douglas Huebler, Robert Barry, Joseph Kosuth ve Sol LeWitt gibi sanatçılarla birlikte önemli katkılarda bulundu . Bu terimler, çoğu Minimalizmin bazı klinik ve duygusuz niteliklerini daha fazla insani sıcaklık, kendiliğindenlik ve sembolizm ile birleştiren geniş bir çalışma yelpazesini tanımlar.
Çalışmaları nadiren doğrudan politik veya sosyal temalarla meşgul olsa da, Weiner, etrafındaki dünya hakkında altmışların sonrası dünya görüşünün simgesi olan yıkıcı bir bakış açısını da sürdürdü. Küratör Dakin Hart, “Lawrence Weiner her zaman politik olmuştur[…O’nun] ilgisi, bizi dünyayı oluşturan diğer hammaddelere bağlayan ilişkiler matrisindedir.” Aynı şekilde, yazar ve sanatçı Marjorie Welish, Weiner’in “kelimeleri ve eserleri, göründükleri her yerde kültürel tahriş edici gibi davranırlar. Hafiften agresif müdahalecilere kadar değişen Weiner’in sözlü sanatı, kültürel statükoya bir kama sürmek için biçimciliği kullanır.”
Kavramsal bir sanatçı olarak sınıflandırılmış olmasına rağmen, Weiner, başka bir elitizm biçimi olarak gördüğü atamadan hoşlanmaz ve bunun yerine kendisini bir heykeltıraş olarak görür. “Kavramsal sanat olayının saçma olduğunu düşünüyorum […L]şeyleri pahalı okullarda öğretilebilsinler diye sınıflandırma yapmayı bırakalım” diyor. Weiner için dilin maddi bir gerçekliği vardır ve “bir mizanseni , fiziksel bir gerçekliği sunmanın bir aracıdır”. Bu şekilde, onun dili kullanımı, dili daha çok bir silah çağrısı olarak veya bir nesneden ziyade toplum içindeki güç yapılarını çağırmanın bir aracı olarak kullanma eğiliminde olan Barbara Kruger veya Jenny Holzer’den farklıdır. ve kendi kendine.
Dahası, sanat eleştirmeni Robert Enright’ın açıkladığı gibi, Weiner’in dili ele alış biçimi, Roni Horn ve Ed Ruscha gibi sanatçılarınkinden farklıdır, bu açıdan “sabit bir şekilde tarafsız, kasıtlı olarak eksik ve baştan çıkarıcı, hatta belki de sapıktır”. Enright şunları ekliyor: “Weiner’in çalışmasıyla izleyicinin eğilimi, ifadeyi veya ifadeyi bir soruya dönüştürmektir. Yapmaktan kavramaya geçiş bildirimden sorgulayıcıya bir geçişin izini sürer. Weiner sözlerinin tam olarak böyle işlemesini istiyor; bunlar betimlemeler veya gerçekler olabilir.Ama aynı zamanda izleyici/seyirci ile etkileşim için katalizörlerdir.Bu anlayışta, [yapıt] gerçekçiden sihirli gerçekçiliğe dönüşür. . Kelimelerin simyasıyla bir ilişkiye giriyoruz.”