Pişmanlık
“İsrailoğullarını denizden geçirdik. Firavun da, askerleriyle birlikte zulmetmek ve saldırmak üzere, derhal onları takibe koyuldu. Nihayet boğulmak üzere iken “İsrailoğulları’nın iman ettiğinden başka hiçbir ilah olmadığına inandım. Ben de müslümanlardanım.” dedi. Şimdi mi?! Oysa daha önce isyan etmiş ve bozgunculardan olmuştun.” (Yunus,10/90-191)
Bir resim görmüştüm. Büyük bir balık, yutamayacağı büyüklükteki bir başka balığı yutmaya çalışırken tıkanıp kalmış, birinin yarı gövdesi diğerinin ağızında, ikisi birden kıyıya vurmuştu. Küçük balığın hatasını gaflet diye açıklayabiliriz; ama büyük balığınkine yakışan en iyi anlatım haddinin bilmemektir. Hangimiz bu büyük hatanın arkasından “keşke” ile başlayan bir pişmanlık yaşanmadığını söyleyebiliriz.
Keşke… Düşündüğümüzde, hiç kullanmak istemeyeceğimiz, ama yine de kullanmadan edemediğimiz bir kelime. Yaşadığımız hayal kırıklıklarının, derin hüzün ve pişmanlıkların meyvesidir bu. Geçmişte yapmamız gerektiği halde yapmadığımız, yapmamamız gerektiği halde yaptığımız işlerin istenmeyen sonuçları ile karşılaştığımızda yaşadığımız ruh halidir pişmanlık.