EDİTH PİAF
Doğum adı Édith Giovanna Gassion
Doğum, 19 Aralık 1915
Belleville, Paris, Fransa. Ölüm, 10 Ekim 1963 (47 yaşında) Grasse, Fransa.
Tarzlar Fransız pop müziği, kabare, slow müzik
Etkin yılları 1935 – 1963
Hayatı
Édith Piaf yaşadığı zamanın Fransa’sında en sevilen sanatçılardan biriydi.
Annesi Annetta Giovanna Maillard, yarı İtalyan, yarı Tiflis asıllı bir göçmen ailesinden geliyordu.
Babası Louis-Alphonse Gassion (1881–1944) ise sokaklarda gösteri yapan bir cambazdı.
Annesi sokakta şarkı söyleyerek yaşamaya çalışmaktaydı, daha sonra babası tarafından bir geneleve kısa süreliğine bakılması için gönderildi.
Küçük yaşta, gözleri mikrop kapmış ve kör olma tehlikesiyle karşı karşıya kalmıştı.
Bu hastalığını yaşarken, bir genelevde oranın patronu ve kadınlarıyla birlikte yaşıyordu.
Aradan aylar geçtikten sonra, tedavi sonucu gözleri düzelmiştir.
Babası, küçük Édith’i genelevden almıştır ve mesleği olan sokak akrobatlığı insanlara yetmeyince, kızını sokakta insanlara karşı akrobatlık veya numara yapması için zorlamıştır.
Bunun üzerine Édith, en iyi bildiği şarkıyı yâni Fransa millî marşı La Marseillaise’i söylemiştir.
14 yaşındayken babasının yanında sokaklarda şarkı söylemeye başladı.
Kısa bir süre sonra da babasından ayrı şekilde kenar mahallelerde şarkı söylemeye başladı.
17 yaşındayken ilk ve tek çocuğunu doğurdu.
Marcelle adını verdikleri bu talihsiz kız çocuğu 2 yaşında menenjitten öldü.
Gençliğinde, babasının başka bir kadından olan kardeşi Simone ya da Édith’in seslendiği gibi Momone ile birlikte Paris sokaklarında şarkılar söyler ve hayatını kazanmaya çalışır.
Kendisini keşfeden Louis Leplée öldürüldükten sonra, derin ve şüpheli sorgulamalara tâbî tutulur.
O dönem Piaf için oldukça zorlu geçer, tüm popülaritesi yok olmuş, halkın nefretini kazanmış bir şekilde kabarelerde şarkı söylemiştir.
Yeni meşhur olduğu dönemde tanıştığı Raymond Asso’yu araması sonucunda Küçük Piaf’ olarak bilinirken, profesyonel müzik hayatına dönmüş, eğitim almış ve eski ününe Edith Piaf olarak kavuşmuştur.
Alkolü aşırı derece kullanmaktaydı.
Fransız ortasiklet boks şampiyonu, evli ve üç çocuk babası Marcel Cerdan ile tanıştı ve ikisi de birbirlerine deli gibi âşık oldular.
Hayatında en çok sevdiği erkek orta siklet dünya şampiyonu boksör Marcel Cerdan’dı.
Cerdan başkasıyla evliydi, Fransa’da zaten tanınan bir insandı.
Marcel Cerdan, Fransa’dadır ve Édith Piaf’la buluşmak üzere Ekim 1949’da Paris’ten New York’a uçarken uçağı düştü.
Bu kazadan kurtulan olmadığı bilinmektedir.
Piaf’ın hayatı hayatının erkeği olarak tanımladığı Marcel Cerdan öldükten sonra tamamen değişir, ağrı kesici, alkol ve morfine bağımlı hale gelir.
Sonrasında yağmurlu bir günde geçirdiği trafik kazası sebebiyle hayatı boyunca omuriliği iyileşememiş, yarı kambur bir şekilde yürümek zorunda kalmıştır.
Fransız Riviera’sındaki Plascassier’de, 10 Ekim 1963’te karaciğer kanserinden ölür.
Eşi Theo Sarapo’nun aynı gece cenazesini gizlice Paris’e getirdiği, böylece hayranlarının “Édith Piaf’ın kendi evinde öldüğünü” düşüneceğini umduğu söylenir.
11 Ekim günü Édith Piaf’ın öldüğü açıklandıktan kısa bir süre sonra (aynı gün içinde) çok sevgili dostu Jean Cocteau da hayata veda etti.
Cocteau’nun Piaf’ın acısına dayanamadığı için kalp krizi geçirdiği söylenir.
Katolik kilisesi Paris Başpiskoposu –sürdüğü hayat nedeniyle- Édith Piaf’ın cenaze törenini yapmayı reddetti.
Tabutu Père-Lachaise mezarlığına götürülürken on binlerce hayranı korteje katıldı.
Mezarlıktaki törende hazır bulunanların sayısı ise 100.000’i geçti.
Ünlü şarkıcı Charles Aznavour, Édith Piaf’ın cenaze törenini anlatırken “İkinci Dünya Savaşı sona ereli beri bütün Paris’in trafiğini tamamen kilitleyen başka bir olay yoktur.” dedi.
Ölümden korkmamaktadır yalnızlıktan korktuğu kadar ve son röportajında şöyle der:
«
– Bir kadına öğüt verecek olsaydınız, bu ne olurdu?
– Sev.
– Bir genç kıza?
– Sev.
– Peki, bir çocuğa?
– Sev.
Kariyeri
Yine Momone ile sokakta şarkı söylerken, Fransa’nın ünlü müzikhollerinden birinin sahibi olan Louis Leplee ile tanışır.
Louis Leplee, sesini dinler ve hayran kalır.
Piaf’ın lâkabını “Küçük Serçe” yapacaktır, ancak bu lâkap kullanıldığı için “Kaldırım Serçesi” adına karar verilir.
Artık Édith Piaf’ın kariyeri başlamıştır.
Kısa süre içinde tüm Fransa tarafından bir “gurur” olarak kabûl edilir..
Şarkıları
1935
Mon apéro
La java de Cézigue
1936
L’étranger
Les mômes de la cloche
J’suis mordue
Fais-moi valser
La fille et le chien
La Julie jolie
Va danser
Chand d’habits
Reste
Les hiboux
Quand même
La petite boutique
Y’ avait du soleil
Il n’est pas distingué
Les deux ménétriers
Mon amant de la coloniale
1937
Mon légionnaire
Le contrebandier
Un jeune homme chantait
Tout fout le camp
Ne m’écris pas
C’est toi le plus fort
Le Fanion de la Légion
Partance
Dans un bouge du vieux port
Paris-Méditerranée
Browning
Entre Saint-Ouen et Clignancourt
J’entends la sirène
Mon cœur est au coin d’une rue
Le chacal
Corrèqu’et réguyer
Ding, ding, dong
1938
Madeleine qui avait du cœur
Les marins ça fait des voyages
С’est lui que mon cœur a choisi
Le grand voyage du pauvre nègre
La java en mineur
Le mauvais matelot
1939
Y’ en a un de trop
Elle fréquentait la rue Pigalle
Le petit monsieur triste
Les deux copains
Je n’en connais pas la fin
1940
Embrasse-moi
On danse sur ma chanson
Sur une colline
C’est la moindre des choses
Jimmy, c’est lui
Escale
L’accordéoniste
Y’ en a un de trop
1941
Où sont-ils mes petits copains?
C’était un jour de fête
C’est un monsieur très distingué
J’ai dansé avec l’amour
L’homme des bars
1942
Simple comme bonjour
Le vagabond
Un coin tout bleu
C’était une histoire d’amour
Sans y penser
1943
Tu es partout
J’ai qu’à l’regarder
Le chasseur de l’hôtel
Le disque usé
Le brun et le blond
Monsieur Saint-Pierre
Coup de grisou
1944
Un monsieur me suit dans la rue
Les deux rengaines
Y a pas d’printemps
Les histoires de coeur
C’est toujours la même histoire
1945
Celui qui ne savait pas pleurer
Escale
Regarde-moi toujours comme ça
Les gars qui marchaient
Il riait
De l’autre côté de la rue
J’ai qu’à le regarder
1946
La vie en rose
Les trois cloches
Dans ma rue
J’m’en fous pas mal
C’est merveilleux
Adieu mon cœur
Le chant du pirate
Céline
Le petit homme
Le roi a fait battre tambour
Dans les prisons de Nantes
Miss Otis regrets
1947
C’est pour ça
Mariage
Monsieur Lenoble
Qu’as-tu fait John?
Un refrain courait dans la rue
Sophie
Le geste
Si tu partais
Une chanson à trois temps
Un homme comme les autres
Les cloches sonnent
Johnny Fedora et Alice blue bonnet
Le rideau tombe avant la fin
Elle avait son sourire
Monsieur Ernest a réussi
1948
Les amants de Paris
Il a chanté
Les vieux bateaux
Il pleut
Cousu de fil blanc
Amour du mois de mai
Monsieur X
1949
Bal dans ma rue
Pour moi tout’ seule
Pleure pas
Le prisonnier de la tour
L’orgue des amoureux
Dany
Paris
1950
Hymne à l’amour
Le chevalier de Paris
Il fait bon t’aimer
La p’tite Marie
Tous les amoureux chantent
Il y avait
C’est d’la faute à tes yeux
C’est un gars
Hymn to love
The three bells
Le ciel est fermé
La fête continue
Simply a waltz
Autumn leaves
Cause I love you
Chante-moi
Don’t cry
I shouldn’t care
My lost melody
La vie en rose
1951
Padam… Padam…
Avant l’heure
L’homme que j`aimerai
Du matin jusqu’au soir
Demain il fera jour
C’est toi
Rien de rien
Si, si, si, si
Demain
À l’enseigne de la fille sans cœur
Télégramme
Une enfant
Plus bleu que tes yeux
Le Noël de la rue
La valse de l’amour
La rue aux chansons
Jézébel
Chante-moi
Chanson de Catherine
Chanson bleue
1952
Au bal de la chance
Elle a dit
Notre-Dame de Paris
Mon ami m’a donné
Je t’ai dans la peau
Monsieur et madame
Ça gueule ça, madame
1953
Bravo pour le clown
Sœur Anne
N’y va pas Manuel
Les amants de Venise
L’effet qu’tu m’fais
Johnny, tu n’es pas un ange
Jean et Martine
Et moi
Pour qu’elle soit jolie ma chanson
Les croix
1954
La Goualante du pauvre Jean
Enfin le printemps
Retour
Mea culpa
Heureuse
Ça ira
Avec ce soleil
L’homme au piano
Sérénade du pavé
Sous le ciel de Paris
1955
Un grand amour qui s’achève
Miséricorde
C’est à Hambourg
Enfin le Printemps
Légende
1956
L’accordéoniste
Heaven have mercy
One little man
Avant nous
Et pourtant
Marie la Française
Les amants d’un jour
L’homme à la moto
Soudain une vallée
Une dame
Toi qui sais
1957
La foule
Les prisons du roy
Opinion publique
Salle d’attente
Les grognards
Comme moi
1958
C’est un homme terrible
Je me souviens d’une chanson
Je sais comment
Tatave
Les orgues de barbarie
Eden blues
Le gitan et la fille
Fais comme si
Le ballet des cœurs
Les amants de demain
Les neiges de Finlande
Tant qu’il y aura des jours
Un étranger
Mon manège à moi
1959
Milord
T’es beau, tu sais
1960
Non, je ne regrette rien
La vie, l’amour
Rue de Siam
Jean l’Espagnol
La belle histoire d’amour
La ville inconnue
Non, la vie n’est pas triste
Kiosque à journaux
Le métro de Paris
Cri du cœur
Les blouses blanches
Les flons flons du bal
Les mots d’amour
T’es l’homme qu’il me faut
Mon Dieu
Boulevard du crime
C’est l’amour
Des histories
Ouragan
Je suis à toi
Les amants merveilleux
Les bleuets d’azur
Quand tu dors
Mon vieux Lucien
Je m’imagine
Jérusalem
Le vieux piano
1961
C’est peut-être ça
Le dénicheur
J’n’attends plus rien
J’en ai passé des nuits
Exodus
Faut pas qu’il se figure
Les amants
Non, je ne regrette rien
Le billard électrique
Marie-trottoir
Qu’il était triste cet Anglais
Toujours aimer
Mon Dieu (en anglais)
Le bruit des villes
1962
Dans leur baiser
À quoi ça sert l’amour?
Le droit d’aimer
À quoi ça sert l’amour?
Fallait-il
Une valse
Inconnu excepté de Dieu
Le droit d’aimer
Quatorze Juillet
Les amants de Teruel
Roulez tambours
Musique à tout va
Le rendez-vous
Toi, tu l’entends pas!
Carmen’s story
On cherche un Auguste
Ça fait drôle
Emporte-moi
Polichinelle
Le petit brouillard
Le diable de la Bastille
Elle chantait
1963
C’était pas moi
Le chant d’amour
Tiens, v’la un marin
J’en ai tant vu
Traque
Les gens
Margot Cœur Gros
Monsieur Incognito
L’homme de Berlin (son şarkısı)
Hayatını anlatan filmler
La Môme (Kaldırım Serçesi) (2007)
Marion Cottilard (En İyi Kadın Oyuncu – Oscar) – Yön. : Olivier Dahan
Kaynakça
Efsane Edith Piaf’ın gerçek hikâyesi
Efsane şarkıcının “hayatının yalan” olduğunu kanıtlayacak detaylar
Alihan MESTCİ
Fransız gazeteci Robert Belleret, Edith Piaf efsanesini sarsacak bir araştırmaya imza attı.
Belleret’nin Avrupa’da gelecek ay yayınlanacak yeni kitabı
“Piaf: Un Mythe Français”
(Piaf: Bir Fransız Miti), Piaf’ın yazar dostu Jacques Bourgeat’ya yazdığı ve ilk defa ortaya çıkan 110 mektubu üzerinden yola çıkıyor.
Ve ölümünün 50’nci yılında efsane şarkıcının “hayatının yalan” olduğunu kanıtlayacak detaylarla dolu
Ekim 1948, Edith’ten Jacquot’ya…
“Jacquot, sana yazan, artık cesareti olmayan küçük kız.
Korkunç bir şekilde hayal kırıklığına uğradım. Marcel’in beni her şeyden çok sevdiğine inanıyordum.
Şu anda anlıyorum ki, sadece metresiyim, ona ifade ettiklerim bundan ibaret. […]
Bu kadın mutlu olmayı hak ediyor mu?
(Cedran’ın karısı Marinette’ten bahsederken) Hayır, çünkü mükemmel bir kocaya sahip ve onu mutlu etmeyi başaramıyor.
Çocuklarını bile yetiştirmekten aciz, çocuklardan biri hasta olduğunda bile onu hastaneye götüren kişi Marcel. […]
Karısıyla ilişkilerinin en kötü olduğu dönemde, aralarının düzelmesi için bütün çabayı sarf eden bendim.
Her şey iyi gitmeye başladığı anda ise tek isteği eve dönmekti.
Gözlerinin önünde neredeyse geberiyordum, hiçbir şey yapmadı.
Her şey onunla birlikte uçtu gitti.
Bundan tek bir şey çıkarıyorum; o da, Marcel’in ailesine ihtiyaç duyduğu ve onlarla mutlu olduğu.
Benim bunu yok etmeye hakkım yok ve böylece hayatından yavaşça silineceğim.”
19 Aralık 1915’te, bir savaşın ortasında dünyaya gelen Fransız şansonlarının kraliçesi Edith Giovanna Gassion, sokaklarda geçen uzun yılların sonunda, başka bir savaşın göbeğinde herkesin bildiği Edith Piaf adıyla tanınmaya başlamıştı bile.
İlk olarak, sonradan akıl hocası olan Louis Leprée adında, Gerny’s adlı kabarenin patronu tarafından keşfedildi.
Leprée’nin öldürülmesinin ardından kariyerinde düşüşe geçen Edith Piaf, aynı kabarede sahne aldığı bir akşam, yazar Jacques Bourgeat ile tanıştırıldı.
Bu dönemde çalışmalarını Paris Kütüphanesi’nde sürdüren Jacques Bourgeat, yıllar boyunca Edith’ten mektuplar alıp akıl hocalığı yapmanın yanı sıra Piaf’ın hayatındaki gelişmelere, sıkıntılarına ve aşk maceralarına tanık olan sırdaşı oldu.
Hayatının sonlarına doğru Jacques Bourgeat bu yazışmaların bir kısmının, zamanının çoğunu geçirdiği Paris Kütüphanesi’ne verilmesini vasiyet etti.
Ekim 1948 tarihli bu mektup ise Edith’in hitap ettiği şekliyle “Jacquot”ya gönderdiği mektuplardan yalnızca biri.
Son yıllarda Oscar’lı film “La Vie en Rose”a da konu olan Piaf’ın hayat hikâyesi, bu mektupları derleyerek bir kitap haline getiren Robert Belleret’nin araştırmasıyla yeniden şekilleniyor.
Ama ne şekillenmek; meğer Fransız gazeteciye göre “Kaldırım Serçesi” değilmiş!
Zira sanıldığının aksine merdivenlerde değil hastanede doğmuş mesela…
‘PIAF’IN RİYAKARLIĞININ SINIRI YOK’
Le Monde Gazetisi’nde çalışan Robert Belleret, “Piaf : Un Mythe Français” (Piaf :Bir Fransız Miti) adlı yeni kitabında, Piaf’ın sadece unutulmaz aşk şarkılarına esin kaynağı olmuş özel hayatını kötülemekle kalmayıp, aynı zamanda kendisini “ikiyüzlü”, “doyumsuz bir aşık”, “dişi Don Giovanni” olarak nitelendiriyor. “Piaf’ın riyakârlığının sınırları yok.
Hayatıyla alakalı sürekli olarak yalan söyledi” diyen Belleret, bu yalanların sanatçının doğum hikâyesiyle başladığını ifade ederek devam ediyor: “Piaf, öne sürdüğü gibi Paris’in doğusundaki bir evin basamaklarında, sokakta değil; bir hastanede dünyaya geldi.”
‘HİÇ KÖR OLMADI’
“Küçük Serçe” ve “Kaldırım Serçesi” lakabıyla ünlenen Piaf’ın, 3 yaşından 7 yaşına kadar körlük geçirip mucizevi bir şekilde, Katolik Kilisesi’nin azizelerinden Thérèse de Lisieux’e dua ederek yeniden görmeye başladığı söylenmekteydi.
Hatta bu sebepten dolayı, azizeyi temsilen taşıdığı madalyonu ölümüne kadar boynundan çıkarmadı. Belleret ise Edith Piaf’ın aslında hiçbir zaman kör olmadığını, sadece bir kaç haftalık bir göz enfeksiyonu geçirmiş olduğunu söylüyor.
SORGUDAN HAYALİ HİKAYESİYLE KURTULDU
Belleret’nin ifşa ettiği en önemli noktalardan biri de Edith Piaf’ın İkinci Dünya Savaşı dönemindeki yaşantısıyla ilgili.
Kitap, Nazi Almanyası’nda verdiği konserler esnasında Piaf’ın sahte Fransız evrakları sağlayarak 200’e yakın Fransız sanatçı ve esirin kaçırılmasına ön ayak olduğunu da çürütüyor.
“Amacım Edith Piaf’ı yargılamak değil ama anlattıkları sadece bir hayal ürünü” diyor Belleret. “Bu hikâye savaş sonrasında sorgudan kurtulmasını sağladı.
Sürekli bahsi geçen rakamları değiştirdi. İlk olarak 118 tutukluya yardım ettiğini, sonradan 147, en son ise 200’den fazla olduğunu iddia etti.
Ama kimse Piaf’a açık bir şekilde teşekkür edip, bir madalya hak ettiğini söylemedi.
Ayrıca o dönemde 200 tane sahte kimlik hazırlamanın ne kadar güç olabileceğini tahmin edebiliyor musunuz?”
Piaf ise savaş sonrasında yapılan bir mahkemede tutuklulara yardım ettiğini belirten bu hikâyeyi anlattıktan sonra gösterdiği çaba için tebrik edilmişti.
GESTAPO’NUN UĞRADIĞI GENELEVDE YAŞIYORDU
Avrupa’daki bu zor dönemde Edith Piaf’ın yaşantısına dair Robert Belleret’nin verdiği diğer detaylar, durumun çok daha farklı bir yönde gelişmiş olduğunu gözler önüne seriyor.
Buna göre Paris kuşatma altındayken ünlü şarkıcı, Gestapo’nun üst kademesinden isimlerin savaş yorgunluklarını atmak için uğradıkları şık bir genelevin üst katında “lüks” bir yaşam sürüyormuş: “Gestapo’nun da parçası olan Alman askerleri bu geneleve gidiyordu.
En kötüsü, sevgilisi Yvon’un kız kardeşi Annie Jean-Claude’un, Henri Laffont’un (Fransız Gestaposu’nun başı) metresi olması.
Piaf bu sefil ve kasvetli ortamın tam iki yıl boyunca bir parçası oldu.
Kuşatma süresince, Paris halkı yiyecek bulamıyorken, performanslarına devam edip şampanya ve havyarların tüketildiği bu genelevde partiler veriyordu…”
‘HENÜZ ONA İHANET ETMEDİM’
“L’hymne à l’amour”, “La vie en rose” ve “Mon dieu” gibi klasikleşen aşk şarkılarını seslendirmiş olan Edith Piaf’ın, ruh eşini arayan umarsız bir aşık olduğu düşünülürken, yazar Jacques Bourgeat’a yazdığı mektuplarda daha çok doyumsuzluğundan dolayı aşıklarını üzen ve bu durumun devamlılığından yıpranan bir kadın olduğu ortaya çıkıyor.
1946 yılında kaleme aldığı bir mektupta Piaf, hayatına giren yeni sevgilisi, şarkıcı Jean Louis Jaubert hakkında içini dökerken “Bu sefer kalbimde ve ruhumda saf bir şeyin akmakta olduğunu hissedebiliyorum, henüz ona ihanet etmedim, düşüncesi bile aklımdan geçmedi” diyor.
Ertesi yıl, 1949’da bir uçak kazasında hayatını kaybedecek olan boksör Marcel Cedran’a tutulup metresi olan Piaf, Jean Louis Jaubert’i terk ediyor.
“Jean-Louis beni çok hayal kırıklığına uğrattı” diyerek başladığı mektubundaysa “Bıktım bundan.
Ondan daha fazlasına layığım.
Onunla birlikte olduğumdan beri ona ihanet etmedim ve artık bitti.
Neler olacağıyla ilgili dürüstçe onu uyardım.
Onun için çok yazık” diyerek ilişkilerinin bitişini sırdaşına bu kelimelerle aktarıyor.
‘AYNI ANDA 2-3 SEVGİLİSİ BİLE OLDU’
Gazeteci Robert Belleret, Piaf’ın ilişkilerini şöyle özetliyor: “Yeni bir ilişkiye başlarken, her seferinde hayal ettiği sevgiliye kavuştuğunu yazıp onları bir ay ya da bir yıl sonrasında terk ediyor.
Aynı anda 2 ya da 3 sevgilisinin olduğu dönemler var.
Birini terk edeceği zaman karşısındakini ayrılmakla yükümlü olduğuna inandırıyor.
” Robert Belleret, 1963 yılında 47 yaşındayken ölen Edith Piaf’ın, sanat dünyasından yaklaşık 30 isim dahil, 50 kadar sevgilisi olduğunu öne sürüyor.
Robert Belleret mektuplar üzerinden yürüttüğü bu çalışma sayesinde, Edith Piaf’ın kendi efsanesi içinde kaybolmuş kişiliğiyle ilgili gerçekleri meydana çıkarıp, bizi, ölümünün 50’nci yılında bir “Fransız miti”ni yeniden tanımlayacak sıfatlarla başbaşa bırakıyor.
Ama neyse ki Piaf’ın yeteneğine dokunmadan yapıyor bunu…
Piaf mı?
O meşhur şarkısında sonsuza kadar hiçbir şeyden pişman olmadığını söylemeye devam edecek: Non, je ne regrette rien…
‘L’hymne à l’amour’ nasıl ortaya çıktı?
Edith Piaf, boksör sevgilisi Marcel Cerdan 1949’un sonbaharında bir uçak kazasında hayatını kaybetmeden önce, etrafındakilere çok dinleneceğine inandığı bir şarkı yazdığından bahsetmekteydi.
O şarkı, sonraları müzik literatürüne Edith Piaf’ın bir imzası olarak yerleşecek “L’hymne à l’amour”du.
Ne var ki Edith Piaf, ısrarla adını herkesten sakındığı şarkısını önce şarkıcı arkadaşı Yvette Giraud’ya verdi.
Giraud, Piaf’ın “L’hymne à l’amour”unu kaydetmek için 16 Haziran 1949’da stüdyoya girdi.
Nitekim Piaf, sonbaharda Cerdan’ın trajik ölümünün ardından Yvette’ten albümünün çıkış tarihini ertelemesini istedi.
Mayıs 1950’de şarkıyı dünyaya duyuransa Yvette Giraud yerine Edith Piaf olacaktı.
Bu sayede, “L’hymne à l’amour” herkes tarafından, Edith Piaf’ın “hayatının tek büyük aşkı” Marcel Cerdan’a adadığı şarkı olarak bilindi.
‘Annesi gibi görünüyorum’
1962 yılının ilkbaharında Edith Piaf, şarkıcı olma hayalleri kuran genç bir kuaförle karşılaştı.
Bu gence hayallerine ulaşma yolunda destek olan Piaf, ona bir de Yunanca “seni seviyorum”a benzeyen yeni bir isim verdi: Theo Sarapo.
Bundan sonra herkes ona “Theo” diye seslenecekti.
Aralarında 20 yaş vardı. Piaf 46, Theo 26 yaşındaydı.
Hayatının sonlarında artık saklayacak hiçbir şeyi kalmadığını düşünen efsane şarkıcı, basının önünde yeni ilişkisini sergilemekten hiç çekinmedi.
Bu ilişki sırasında verdiği bir röportajda, Piaf, Theo Sarapo’yu işaret ederek o güzel arsızlığını da saklamayacaktı: “İtiraf edin, bu kadar çok âşığım olduğu için şanslı bir kadınım.
Hangi kadın benim yerimde olmak istemez ki?
Hepsi genç, yakışıklı, çekici ve üstelik benimle beraber olduktan sonra herkes onları yetenekli buluyor.
Bakın, şuradakine…” Basının “Yakışıklı prens” diye adlandırdığı bu Yunan gencini medyatik bir arzu nesnesi haline getiren Piaf, Theo Sarapo’yla hiç yatmadı.
Buna rağmen, 9 Ekim 1962’de, Paris’teki bir Ortodoks kilisesinde evlendiler.
Piaf, çok geçmeden bu birlikteliğinden de pişmanlık duymaya başladı.
En yakın dostuna, “Annesi gibi görünüyorum” diyordu.
Bu evliliği sadece basındaki imajını korumak için devam ettirdi.