Osmanlı zamanında köşkte yaşayan yaşlı ve heybetli bir emekli doktor varmış. Köşk ona sağlığını kontrol ettiği paşadan yadigar olarak kalmış. Paşa, hayatını kaybederken bu adama köşkü armağan etmiş. Doktor o köşke geçtiğinde orayı hastane gibi kullanıp o zaman ki yaralı askerleri orada iyileştirmek için çabalıyormuş. Paşaya olan vefa borcunu ancak böyle ödeyebileceğini düşünmüş.
Benim konuklarım herkesin konuğundan daha şerefli diye düşünürmüş hep. Paşaların sağlığını kontrol ederek ömrü geçen bu adamın köşkün sefasını sürmeye de vakti olamamış. Bir gün İngilizlerin işgali altında kalan şehri terk etmek zorunda kalmış. Hiç istemeyerek köşkü bırakıyormuş. Köşk ona hizmet ettiği paşayı iyileştirdiği askerleri hatırlatıyor onları minnetle anmasını sağlıyormuş. Köşkü bırakıp bir heybe, bir değnek ve bir de vatanının elden gittiğini düşündüğü için kavrulan yüreğiyle yola çıkmış. Cephelere gidip yaralı askerleri komutanları uykusuzluktan bayılıncaya değin tedavi etmeye çalışıyormuş.
Cephede yaralanan ve son dakikalarını geçiren bu doktor vatanın kurtulduğunu, düşmanı yel gibi süpürdüklerini görmeden ölmeyeceğine yemin etmiş. Şükür ki vatan kurtulmuş. Bu uğurda savaşan doktor, son zamanlarında aklından köşkü geçiriyormuş ve şunları düşünmüş;” O güzel köşkler güzel insanlarla dolmalı, o güzel köşkler Türk milletiyle dolmalı ve bu ülkede Türk milleti bağımsız yaşamalı. Eski günlerdeki gibi …” diye düşünerek can vermiş. Şimdi bizler de senin sayende bağımsız ve mutlu yaşıyoruz. Huzur içinde uyu!
Facebook'ta Paylaş
Twitter'da Paylaş
Türkçe dersine olan ilgim buradaki konu anlatımlarıyla arttı. Konuları daha akılda kalıcı olarak öğrenebiliyorum. Derslerimdeki başarımın yükselmesi beni mutlu etti.
Sitede yer alan yazı, resim ve dosyaların tüm hakları saklıdır ve izinsiz paylaşılması kesinlikle yasaktır.