39 yıl önce bugün, 9 Ocak 1979 sabahı, Türkiye güne üzücü bir kaza haberiyle başladı. Ankara Sincan’dan 05:25’te kalkan tren arıza yaparak Behiçbey mevkisinde durmak zorunda kaldı. Ancak aynı istasyondan kalkış yapan 06:25 treninin makinisti kayıtlara göre ikaz amacı ile yanan kırmızı ışığı fark etmedi ve aynı bölgeye geldiğinde raylar üzerinde duran trene arkadan çarpmasıyla büyük bir kaza meydana geldi. Bu enkaz 32 kişiye adeta mezar olmuştu çünkü kaza sonrası vagonlardan birisi dökülen mazotun etkisiyle alev topuna döndü ve demir enkazından çıkamayan vatandaşlar yanarak hayatını kaybetti, 81 kişi ise yaralanarak kurtuldu.
Bu tren kazası bir ilk değildi, zira kazadan 5 gün önce aynı tip bir kaza Esenkent İstasyonu’nda gerçekleşti ve 15 kişinin hayatını kaybetmesi, 119 kişinin yaralanması ile sonuçlandı. Resmi kayıtlara kazanın nedeni olarak “tespit edilemedi” notu düşüldü. 5 gün arayla iki tren kazasının olmasının ardından dönemin Başbakanı Ecevit “her olasılık araştırılacak” dediğinde “bu kazaların arkasında bir sabotaj mı var?” sorusu akıllara geldi. Her iki kazada da kabul edilemez nedenlerin, yardımın geç gelmesinin, arama-kurtarma çalışmaları düzensizliğinin ve ihmalkarlıkların bini bir para idi. Bugün ise durum çok farklı değil, tamam teknolojik olarak günümüzde trenlerin çarpışması pek olası gözükmüyor fakat başkent Ankara’nın merkezinde, tren garının hemen önünde bir bomba patlıyor ve 109 kişi hayatını kaybediyor. Ben sorunun trenlerde veya tren istasyonlarında olduğunu düşünmüyorum, peki ya siz?