“Birlikte büyürken defalarca Jared’ın en iyisi olduğunu düşünmüşümdür. Tatlıydı, cömertti ve arkadaş canlısıydı. Ve gördüğüm en güzel oğlandı.”
Kendi kendine gülümsedi. “Çünkü seni o yarattı.” Sonra ince kolunu boynuma sardı ve beni kendine doğru çekti. “Sahip olduğum en iyi arkadaşım sensin ve ona bu yüzden teşekkür etmek istedim.”
“Peki sen benim misin?” diye sordum gözlerimi silerken. Dudaklarımın kenarını yumuşakça öptü ve boynumda sıcaklığın yükseldiğini hissettim. “Her zaman senindim,” diye fısıldadı dudaklarıma doğru.
“Tate, sen benimsin ve ben de seninim. Her gün bunu daha çok fark edeceksin. Ne zaman ki sorgusuz sualsiz buna inandığında, ben de senin güvenini kazanmış olacağım.”
Dün sonsuza kadar sürer. Yarın asla gelmez. Sen gelinceye kadar.
“Bunu hiçbir zaman kaybetmedik. Ne kadar denersem deneyeyim seni kalbimden bir türlü atamadım. Bu yüzden o kadar pislik gibi davranıp erkekleri senden uzak tuttum. Sen hep benimdin.”
"Senin de karşılık verme zamanın gelmedi mi?"
"Sen benim fırtınamdın, şimşeğimdin, sağanak yağmurdaki ağacımdın. Bunların hepsini sevdim, seni de sevdim. Ama şimdi? Kahrolası bir kuraklıksın. Bütün pisliklerin Alman arabası sürdüklerini sanırdım ama anladım ki Mustang süren adiler de yara izi bırakabilirmiş."
“İşte böyle zorba olunurdu. Bilerek onun sevilmediğini ve istenmediğini hissetmesini sağlamıştım. Ona yalnız olduğunu söylemiştim. Bana yaptığı bunca şeyden sonra bile bu kadar terk edilmiş ya da soyutlanmış hissetmemiştim. Her zaman beni seven, güvenebileceğim biri vardı.”
“Sana dokunmak istiyorum.” Kelimeleri dudaklarıma değiyordu. “Benim olanı hissetmek istiyorum. Başından beri benim olanı.”
“Seni kaybetmekten daha kötü olan şey beni incitmeye başlamandı. Kelimelerin ve davranışların okuldan nefret etmeme neden oldu. Kendi evimde bile beni rahatsız ettiler.”