- Haber
- Röportaj
- Hikaye
- FourFourTwo TV
- Performans
Fenerbahçe aradan geçen 8 haftaya rağmen sistemini bir türlü oturtamadı. Derbi öncesi geride kalan 8 haftada 19 farklı oyuncu ilk 11’de kendisine şans buldu. İlk 11’deki isimlerin değişikliği oyun sistemine de yansıyor; bu sebepten dolayı Aykut Kocaman takımın iskeletini henüz oturtabilmiş değil. Bazı maçlarda 4-4-2 ya da 4-3-3, bazı maçlarda 4-2-3-1 sistemiyle sahaya çıkan Fenerbahçe görüyoruz. İki farklı kalecinin kullanılması bile bunun ne kadar önemli bir nokta olduğunu bizlere gösteriyor.
Galatasaray’da durum tamamen farklı. İlk haftadan itibaren 14 farklı oyuncu 11’de başladı. Ligin ilk haftasındaki Kayserispor maçından itibaren 4-3-2-1 sistemiyle sahaya çıkan Igor Tudor, son Konyaspor maçında da bu sistemle oynadı. Kadro da istikrarı yakalayan Galatasaray bunun meyvelerini ilk 8 haftada bolca topladı.
Galatasaray sahaya 4-3-2-1 olarak dizilmesinden çok, geçiş oyunlarındaki başarısıyla ön plana çıkıyor. Genelde defansa geçildiği zaman stoper 3’lenir ama Tudor hücuma çıkarken defansı 3’lemeyi seçiyor. Fernando’yu stoper tandeminin arasına sokarak hücuma kalkan Galatasaray, bu şablonla beklerini ileri çıkartarak oyuna genişlik kazandırıp hücumu zenginleştiriyor. Diğer bir artı noktaysa oyunu geriden kurarken Fernando’nun diyagonal paslarından faydalanmak ve olası kontralarda rakibe ilk hamleyi yapmak.
Bu sene Galatasaray’ı diğer 17 takımdan ayıran en büyük özelliği baskı oyunu. Baskı oyununda, orta sahada kalabalık olarak rakip takıma 2-3 oyuncuyla beraber pres yapılıp topu kapmak hedefleniyor. Bir anda takım boyunu kısaltarak bunu yaptıkları için rakip oyuncuların düşünme süresi azalırken pas verimliliği de düşmüş oluyor. Baskılı oynamaktan daha önemli olan baskı yönlendirme işini gayet başarılı yapıyorlar. Orta sahada oluşturulan beşgen rakibi kanatlara doğru yönlendiriyor. Ndiaye- Fernando- Tolga- Belhanda- Feghouli (Garry) beşlisi topu kaybettikleri an yıldız oyuncu statüsünden sıyrılıp bir anda takım oyuncusu kimliğine bürünüyor ve iki oyuncusu rakibe pres uygularken diğer üç isim alan daraltıyor.
Fenerbahçe farklı sistemlerde farklı oyun tarzları denemek yerine kanatlardan oynamayı tercih ediyor. 4-4-2 sisteminde de 4-2-3-1’de kanatları kullanan Fenerbahçe, ortadan dikine oynamak yerine kanatlardan dikine gitmeyi seviyor. 4-4-2 sisteminde Dirar, Isla hatta Giuliano’nun sağ çizgiyi kullanmaları da bunu kanıtlar nitelikte.
Aykut Kocaman’ın canını sıkan asıl mesele savunmanın doğru pozisyon alamaması. Skrtel, Neto, Roman Neustadter, Hasan Ali, Isla ve İsmail Köybaşı’ndan bir türlü tam verim alamadı. 4’lü savunma sistemiyle oynayan Fenerbahçe’de geride kalan hiç bir müsabakada 4 oyuncunun 4’ü de aynı anda tam performans veremedi. 1 ve 2’nci bölgedeki bloklar arasındaki kopukluktan dolayı orta yuvarlakta inisiyatif alan oyuncunun olmaması da defans bloğunda çatırdamalara yol açıyor. Hücumda Valbuena’nın kıvrak bilekleri ve üst düzey oyun görüşüne güvenen Fenerbahçe, Valbuena’yı da kanatta değerlendiriyor. Orta sahada görevini her maç daha da iyi yapmaya başlayan Ozan Tufan’ın ceza sahası içine sürpriz koşuları da Fenerbahçe’nin başka bir silahı olacaktır.
Galatasaray’da Bafetimbi Gomis, Fernando, Ndiaye ve Belhanda; Fenerbahçe’de Valbuena, Dirar, Ozan Tufan, Giuliano maçın seyrine etki edecek oyuncular olarak göze çarpıyor.
Yazı Burak Özgül