“Çöplerin arasından geçip….!”
Çöplerin içinden geçip yol aldım.
İlerledikçe çöp kokusu azaldı
Ancak yeni bir sorunum vardı!
Benzin yetecek miydi?
Sorunun cevabını bilmiyordum ama yola devam ettim.
Eğer hal buysa,
öfke, çöp, tartışma içinden geçip
sanatı sınıfa taşımaya devam etmek çok daha gerekliydi.
O gün de Limasol Sosyal Sorumluluk (Limasol Türk Kooperatif Bankası’nın yan kuruluşu) ilkokulları sanatçılarla beraber ziyaret etmeye devam etti.
Gecen hafta Ayşen Dağlı ile Ziyamet İlkokulundayım.
***
“LSS’nin Kurumsal Sosyal Sorumluluk Projesi”
Çalışmalar boyunca çocuklar gönüllü sanatçılarla beraber
hem kitap okuyor hem canlandırmalar yapıyor
hem de sohbetler gerçekleştiriyorlardı.
***
“Çocukların Cevapları”
Ziyamet İlkokulundaki çalışmada, çocuklar
büyümekiçin ne gereklidir sorusuna,
“…,pekmez, marul, yumurta, bal yemek gerekir”, dediler.
Daha da ilginci “…arkadaşlık, eğlence,uyku, sevgi olmazsa büyüyemeyiz”, dediler.
İnanılır gibi değil! Özellikle, eğlence ve sevgi cevapları beni çok etkiledi.
Hem enerjileri hem de fikirleri muhteşemdi!
***
“Çocuklar Her Zaman Daha İyiyi Hak Ediyor”
Tahtaya yetişemiyordum. Bir şeyler asmak için bir sandalyeye ihtiyacım vardı.
“Kim bana sandalyesini verebilir” diye sorduğum zaman
Sınıftaki bütün öğrenciler (8-9 yaşındaki minikler) bana kendi sandalyelerini vermek için
kelimenin tam anlamıyla yarıştılar.
Çocukların bu kadar verici, zeki, esprili… olduğunu görmek
çok güzeldi; içimdeki çöpler birden temizlenmişti. Belediyenin, sendikanın, hükümetin yapamadığını çocuklar başarmıştı.
Onlar için daha çok şeyler yapmalıyız.
***
“ Bazı Dokunuşlar Sihirlidir”
Eğitim bakanlığı bu projede LSS’ye destek veriyor ve projemizi geliştirerek devam etmemiz gerektiğini vurguluyor. Ben de bu projeye çok inanıyorum. Ziyamet yolunda ilerlerken Ayşen hanım da çocuklarla gerçekleştirilen bu tarz buluşmaların çok değerli olduğunu vurguladı. Ardından da şu anısını anlattı.
Bir zaman önce yine bir ilkokula gitmiş.
Orda çok çekingen bir öğrenci fark etmiş.
O anda Ayşen hanım da kendinin de bir zamanlar çocuk olduğunu ve çok çekingen olduğunu anlatmış.
Şimdi o bir yazardı ve sınıfa girip öyküler anlatıyordu.
Bu olaydan çok etkilenen çekingen çocuk
Ayşen hanıma nasıl olup da çekingenliğini yendiğini sormuş.
Cevap: Bunu en iyi kişinin kendisi bilir. Ama Okumak, yazmak… kendimizi ifade etmek için çabalamak elbette yardımcı olurdu.
Bu ilk dokunuştan sonra çocuk kabuğunu yırtmış.
Ertesi gün bayrak töreninde Andımızı okumuş.
Sonra o çekingen çocuk üniversiteye gitmiş.
Bir kez daha anladım ki çalışmaya devam etmeliyiz.
Bu değerli dokunuşlar bütünleştiğimiz, güçlendiğimiz
çok özel anlardı. Bu dokunuşları arttırmak gerekiyor.
İyi günler.