Ey Aşk!
Zamanın mahremiyetine sığınıp
Atıp yalnızlıkları karanlığın ardına
Umuda seslenişimdir bu..!
Ey umut bana da ver tılsımından
Toprağın gökyüzüne açtığı bir el gibi,
Buluttan inen yağmur müjdesi gibi,
Rüyaların en güzelini yaşar gibi,
Bana da ver bu gününden yarınından…
Dün demiyorum, istemiyorum geriye dönmeleri..!
Dünü dünde bıraktım inan…
Hep efkâr mı yoğuracaktı bu yürek?
Ey küt küt atan bu kalp!
Zindanların çileli Yusuf’u hep sen mi olacaktın?
Zincirlere vurup ellerini ve yüreğini
Teslim mi olacaktın bir kuru aşka ebediyen?
Yine ey Aşk!
Yaz uğrunda düçar olduğumu
Hicranla sinemi vurduğunu
Soluduğum her nefeste yangından
artakalan bir kor olduğumu
Yaz kara defterine, kara kaleminle ey aşk!
Yaz gönül haneme…
Yüreği düğümlü tutku yumağı olduğumu
Gecelerimin ufkunda bana en uzak yıldız olduğunu
Benim sermayem aşk…
Ben koymuşum bu yüreği ortaya hiç korkmadan, usanmadan…
Sonbahardan kalma sert rüzgarlardan,
Karakışın en ayaz sabahından,
Ve bir o yana, bir bu yana savurup serpilen kuru gazellerden bir sor beni..
Savaştan ağır darbe almış bir gazi gibi…
Seni yaşamak böyle işte
Bunu istedin yıllarca benden, hep bunu bekledin..
Zamanı bir tel yumağı gibi ellerime dolayıp
Of kara gözlü aşk!
Acıttın!
Yenildim!
Acı bir alkış acı bir tebessüm sana
Yenik düştüm kurduğun tuzaklarına
Fe eyne tezhebun
Nereye bu gidiş?
Nereye kadar, içimde süren bu kıyametin
Nereye kadar, bitmek bilmez zulmetin
Nereye kadar, ey aşk
FE EYNE TEZHEBUN?