Bir süredir Nevruz dolayısıyla, canlı bombaların patlayacağından söz ediliyordu. Korkulan oldu… Beyoğlu'nda, İstiklal caddesinde, maalesef, ilk belirlemelere göre, 4 kişi hayatını kaybetti, 7'si ağır 36 kişi yaralandı.
“İstihbaratı önceden aldık” diye sevinmeli miyiz? Ya da “Almamıza rağmen neden engelleyemedik” diye dövünmeli miyiz?
Ya İstanbul Valisi ne yapacak? Federal Almanya Başkonsolosluğu'nun uyarısı üzerine Özel Alman Lisesi birkaç günlük tatile girince ve konsoloslukta işi olan Türklerin bölgeye gelmemesi istenince, İstanbul Valisi Vasip Şahin “Boşuna panik yaratıyorlar” diye Alman yetkililere çok kızmıştı. İyi ki insanlar valiyi değil, onları dinledi; ABD'nin uyarılarına da kulak verdi ve çoğu evine kapandı.
Maalesef, Türkiye'nin “Pakistanlaşma” sürecinde olduğunu tekrarlayanların sayısı artıyor. Nedir Pakistanlaşma? Pakistan'da, sık sık birçok kişinin ölümüne sebebiyet veren, Taliban-El Kaide kaynaklı terör eylemi gerçekleşiyor. Herkes korku içinde. Zamanla, endişe ve korkuyla yaşamaya da alışıyorlar. Tam bir bataklık hali. Moraller sıfır, güvenlik yok, umut kalmamış… Gökyüzü kapkaranlık, tünelin ucundaki ışığı göremiyorsunuz.
Sanmayın ki canlı bombalar, ya da terör eylemleri, Nevruz'la sınırlı kalacak. 7 düvelle düşman olan, üstelik barış masasını devirerek Güneydoğu'yu yıkık dökük bir Suriye'ye dönüştüren bu iktidarla nereye gidebiliriz ki! Cizre'de ya da Sur'da topyekûn imha metoduyla ezip geçtiniz diyelim… Yarın, başka ilçelerde, direniş uç vermez mi?
“Teröristin hiç mi kabahati yok?” diye soranlara, hükümetin sorumluluğunu hatırlatmak isterim. 7 Haziran öncesi huzur ve sükûnet olan ülkemiz niçin bu hallere düştü? Kimlere fırsat verildi? Güneydoğu ilçeleri nasıl silâh deposuna çevrildi? Kimler devrede? Rusya mı? İran mı? Suriye mi? Ergenekon mu? Bunu anlamak da kolay değil. Ama bildiğim tek şey, Yeni Şafak yazarı Abdülkadir Selvi'nin de ağzından kaçırdığı gibi “Terörle yaşamaya alışmak” zorunda kalabiliriz.
Türkiye, aklını başına toplamazsa, bir Pakistan olabilir.