Yürüyüş yaptığım yerlerde kedi ve köpekler var.Bunlar sokakta yaşayan kimsesiz hayvanlardır.İnsanların verdikleri veya sağdan-soldan buldukları yiyeceklerle beslenirler.Doğadaki mücadele yeteneklerini birçok nesil önce yitirmişlerdir.Kısacası kendilerini insanların insafına bırakmışlardır.Hiç kimseye zararları dokunmaz ve hep aynı yerdedirler.Oradan geçmekte olan insanların bazısı durur.Bu hayvanlardan birisini okşamaya başlar.Hayvan bütün varlığını bu okşamaya bırakır.Duyduğu haz vucudunun tümüne yansır.Artık içgüdüsü sadece bu noktada yoğunlaşmıştır.Okşamakta olan kişi hafifçe gülümsemektedir.Hayvancağız ile karşılıklı sevme-sevilme ilişkisi içindedir.
O kişi arada sırada çevresine bakınır.
Yaptığı bu eylemin diğer insanlarda bir yadırgama uyandırıp uyandırmadığını anlamaya çalışır.
Derken gözgöze geliriz.
Saniyenin çok kısa bir bölümünde birbirimize mesaj göndeririz.Ben,onun hayvancağızı sevme eylemini takdir ettiğimi,o da benim ne düşündüğümü anladığını iletir.Duygusal iletişim ortak bir noktada uyum sağlamıştır.Hayvan sevgisi iki kişi arasında paylaşılmıştır.Yeryüzünde sürmekte olan açlık..
Anlamsız savaşlardaki,işgal edilmiş topraklardaki zulümler..Ekonomik baskı altındaki milyarlar.Bütün bu acı karanlığın içinde çakıp sönen ufacık bir hayvan sevgisi kıvılcımı.
Her ikimiz de yolumuza devam ederken gülümsememiz sürmektedir.