eminim vardır böyle bir durum.
ev telefonu ile bir yakınınızı ararsınız. bu uzun zamandır sizin için bir ilk olmuştur tabi. o an telefonla konuşurken gözünüz televizyonun üstündeki danteli arar, kömür sobası sanki hala oradadır. duvarda hala bruce lee
, elvis presley
, metallica
posterleri vardır sanki.
bu garip duyguyu belki de şöyle tanımlayabiliriz;
ev telefonu ile konuşmayı 2000'den sonra bıraktık. zihin en son o yılları kaydetti ve; ev telefonunu her elimize aldığımızda zihin, seni o yıllara geri götürüyor, bütün anıları gözünde canlandırıyor.