Partilerimiz, önümüzdeki belediye seçimleri için yapacakları hizmetleri anlatmaya başladılar. Bu arada belediyecilikle hiç alakası olmayan gerilim siyasetini de ihmal etmiyorlar. Seçimleri, yeni sistemin ve sistemi savunanların beka meselesi haline getirmeye uğraşıyorlar. Son yıllarda peş peşe gelen seçimlerde takip edilen bu gerilim siyaseti, milletimizi asabiye hastası yaptı. Milletimiz, bu seçimleri de badiresiz atlatıp, geri kalan dört yıllık sürede bir huzur bulma ümidi ve sabrı ile 31 Mart 2019 akşamını beklemektedir. Netice ne olursa olsun, 1 Nisam gününü “şaka günü” değil, “demokrasinin gerçeği” olarak değerlendirmeliyiz.
Partilerimiz ve adayları, seçim vaatlerinde; yapacakları yeni yollar, parklar, turizm hizmetleri, sanayi bölgeleri, çevre temizliği, hava kirliliği, gürültü kirliliği, trafik sorunu, diğer alt ve üst yapı hizmetlerini sıralayarak vatandaştan oy istiyorlar. Yetmiş yıldır, bütün seçimlerde yapılan bu vaatlerden vatandaşımıza gına geldi.
Muhafazakâr, liberal, inançlı, ateist veya laik; ama şehirli olan bütün insanlarımız, “Acaba hangi siyasi parti şehirlerimize huzur getirmekten bahsederek vatandaşa çareler sunacak?” diye beklemektedir. “Şehirleri bu hale sen getirdin.” veya “O getirdi.” diye birbirlerine suç atma yarışından vazgeçerek, uygulanabilir ve ortadaki pisliği temizleyecek çare getirenleri, millet, baş tacı edecektir. Şehirlerimizde can, mal, ırz güvenliği kalmadı. Çocuklarımızı okul kapılarına kadar götürüp getirmek veya servise vermek mecburiyetindeyiz. Geceleri kapılarımızda en az üç kilitle ve güvenlikli sitelerde oturmakla emniyet ve huzur aramaktayız. Cinayetler, gasp, yol kesme, hırsızlık, madde bağımlılarının musallat olması ve tecavüz gibi suçlar azalmamakta, aksine çoğalmaktadır. Bütün bu korkunçluklar, şehirlerimizin normali haline geldi. Hayvan hakları bile, insan haklarının önüne geçti. Köpeklerin öldürdüğü çocuğun hakkından çok köpek haklarını konuşuyoruz. İçeri atılan, bir müddet sonra hapisten çıkıp pisliğine devam ediyor. Polis, yakalamaktan; hâkimler, içeri atmaktan usandı. Şehirli ise iki elinin arasına başını almış, kara kara düşünüyor.
Bu büyük problemimizin; örf ve adetlerimize, kültürümüze yabancı kanunlarla çözülmeyeceği anlaşılmış olmalıdır. Avrupa müktesebatı veya diğer dış kaynaklı hükümler bize uymamaktadır. İslam şeriatını da getiremeyeceğimize göre, “Ört ki ölem.” mi diyeceğiz veya yeni çareler mi üreteceğiz? Suçlulara had veya kısas uygulayamadığımıza göre ne yapacağız? Şehirleri canilere bırakıp, köylere mi döneceğiz? İşte medenilerimiz yani şehirlimiz, siyasilerimizden bir ses, bir çare, bir cevap beklemektedir. Şehir demek medeniyet demektir. Farabi’nin tespit ettiği gibi; şehirler ancak önce doğruyu öğrenen insanların yaşadığı yerler olmalı. Çünkü önce doğruyu öğrenen, yanlışı kolayca bulur, bilir ve yapmaz. Önce yanlışı öğrenenin, doğruyu bulması çok zordur ve bütün suçlular bunlar arasından çıkar. Son kırk yılda şehirlerimiz bu serserilerin istilasına uğradı. Partilerimiz oy almak için bunlara çeşitli masum isimler takarak sahip çıktı. “Yanlıştan örnek olmaz”, atasözümüzü de unutarak sahip çıktılar.
Çare vardır. Ancak önce siyasilerimizden duymak istiyor milletimiz. Bu büyük milletin çok akil insanları vardır ve onlar, çareleri bilmektedirler. Ekranlarda ve sahnelerin dışındaki bu insanlara ulaşılırsa çözüm yolları çoktur. Mesela, bir akil insandan duyduğum Osmanlı uygulamasını burada yazayım: Cezalarını çektikten sonra, bu suçluları elektronik kelepçe ile ıslah olana kadar, geldikleri köye veya bir adaya sürmek ve orada beslemek.