

Solun Halleri
ve İslami Terör
1 Kasım seçimlerinin üzerinden üç ay geçti. Solun, isterseniz Türkiye solu diyebilirsiniz kış sezonuna, 1 Kasım seçimlerinin beklenmedik sonuçları karşısında içine girdiği şaşkınlık, kaygı, apolitikleşme (depolitizasyon), bu millet adam olmaz içtepisi, (Ankara katliamının yaratmış olduğu) korkuyla tam bir pasifizme ve hatta yer yer, kesim kesim teslimiyetçiliğe dönüştü.
Bir açıdan kış sezonu pasifizmi, solun geleneksel ve kronik legalizm hastalığının neredeyse klasik özelliğidir. Hemen her kış, günler kısalıp geceler uzayınca, havalar soğuyunca ortaya çıkan içe kapanıklık (melankoli) ve (artık ülkemizde vaka-i adiyeden olan) depresyon solu bütünüyle pençesine alır.
Kısa kış günleri, kısa süren birkaç panel, sanatsal etkinlik vb. dışında kitlesel denilebilecek hiçbir etkinliğin yapılmadığı, herkesin evine kapandığı, melankolinin bireysel düzeyde görünür olduğu, karamsarlığın, kaygının ve korkunun egemenliğinde bir psikolojik ortamda yaşanır. Böyle bir ortamda (hazır günler kısalmışken) kitle mücadelesi ve kitle eylemleri neredeyse hiç gündeme gelmez, daha da önemlisi, kitle mücadelesi ve eylemlerine yönelik çağrılar bile ortalıkta görünmez.
Bu durum, yaz geldiğinde solun tümüyle tatile çıkması gibi, ülkemiz solunun dönemsel hareketsizliğinin (ya da kış ile yaz arasında kalan ilk ve son bahar günlerine denk düşen dönemsel hareketliliğinin) olağan, alışılagelen halidir.
Böylece sol ya da toplumsal mücadele, kış aylarında eve kapanır, yaz aylarında tatile gider. Bu neredeyse tarihsel (makus bir tarih) diyebileceğimiz bir olgudur.
Bu olgu, devrimin ne zaman olacağını düşünenler (ya da hesaplayanlar) ile devrimin nasıl yapılacağını düşünen ve bu yönde hareket eden devrimciler arasında gerçek bir farklılığın görünür olduğu bir durumun ifadesidir.
Silahlı Ayaklanma,
Silahlı İsyan
ve Barikat Savaşı
Eski tarzda ayaklanma, 1848e kadar her yerde belirleyici olan barikatlarla sokak savaşlarının şimdi büyük ölçüde modası geçmiştir.
Bu konuda hayale kapılmayalım: sokak savaşında, başkaldırmanın askeri birliklere karşı zaferi, iki ordu arasındaki bir savaşta olduğu gibi bir zafer, çok ender bir istisnadır. Ama zaten başkaldıranların bunu hedef almış oldukları durumlar da çok seyrek olmuştur. Onlar için ancak birlikleri moral bakımından etkileyerek gevşetmek, zayıflatmak sözkonusuydu, bu da savaşan iki ülkenin orduları arasındaki savaşta hiç bir rol oynamaz ya da pek o kadar büyük bir rol oynamaz. Eğer bu başarılırsa, askeri birlikler savaşmayı reddeder, ya da komutanlar başlarını kaybederler ve başkaldırma, zaferi kazanır. Ama eğer bu başarıya ulaşamazsa, o zaman, sayıca daha az birliklerle bile olsa, donatım (teçhizat), eğitim (talim), tek merkezden yönetme, silahlı kuvvetlerin sistemli bir biçimde kullanılması ve disiplin bakımından üstünlük galip gelir. Bir başkaldırma hareketinin gerçekten taktik bir eylemden bekleyebileceği en fazla şey, tek başına bir barikatın yoluna yordamına göre kurulup savunulmasıdır. Karşılıklı destek, yedek kuvvetlerin kurulması ve kullanılması, kısacası, bir mahallenin, hele hele bütün bir büyük kentin daha savunulması için mutlaka zorunlu olan ayrı ayrı müfrezeler arasında işbirliği, ancak çok yetersiz bir biçimde gerçekleştirilecektir ya da hiç gerçekleştirilemeyecektir. Silahlı kuvvetlerin belirleyici bir noktada yoğunlaştırılması elbetteki sözkonusu değildir. Bu nedenle pasif savunma, egemen mücadele biçimidir; kuvvetlerini toplayarak saldırı, elbette ki, şurada burada, fırsat düştüğünde, ama gene de ancak çok özel durumlarda, ilerlemeler ve yandan saldırılar kaydettirecektir, ama genel kural olarak geri çekilmekte olan birliklerin bıraktıkları mevzilerin tutulması ile sınırlı kalacaktır. Buna ek olarak, ordunun emrinde, toplar vardır, baştan aşağı donatılmış, talim görmüş istihkâm birlikleri, başkaldıranların hemen hemen her zaman tümden yoksun bulundukları savaş araçları vardır. Çok büyük bir kahramanlıkla yürütülen barikat savaşında bile, Haziran 1848de Pariste, Ekim 1848de Viyanada, Mayıs 1849da Dresdende saldırıyı yöneten liderler siyasal düşüncelere aldırmadıklarından salt askeri ölçütlerle hareket edince ve erleri de kendilerine bağlı kalınca, sonunda başkaldırmanın yenilgisiyle sonuçlanmasında şaşılacak bir şey yoktur...
Boşlukta
Saçmalamalar
1 Kasım seçimlerinde AKPnin (ve doğal olarak Recep Tayyip Erdoğanın) hiç beklenmedik biçimde 2011 seçimleri düzeyinde oy alması (%49,5) solda ve sol kitlede tam anlamıyla bir şok etkisi yarattı. 7 Haziran seçimleriyle zirve yapan moraller tarihin en alt düzeyine inerken, genel bir halsizlik, umutsuzluk ve amaçsızlık hali ortaya çıktı. Bu durum, genelde, siyasal bir boşluğa yol açtı. Bu durum karşısında legalist sol, bir yandan kendi içsel şoklarını atlatmaya çalışırken, diğer yandan bu boşluğun kendi saflarında yarattığı sonuçları gidermenin çaresini aramaya koyuldu.
Legalist solun gözdesi ve gözbebeği SİP-TKPnin KPsi, yani Okuyan-Güler ikilisi, 1 Kasım seçimlerinde oylarını en çok artıran parti olmakla birlikte, olağanüstü mütevazi oldukları için bununla övünmek ve bunun ajiitasyonunu çekmek durumunda değillerdi. Söylemlerine bakıldığında da 1 Kasım sonuçlarından şok olmuş gibi de görünmüyorlardı. Kendilerinin hiç bir zaman seçimlerden bir şey beklemediklerini, seçimle sosyalist devrim olacağını söylemediklerini yineleyip durdular. Bir seçim daha geçmişti, seçim sonuçları o kadar da önemli değildi, artık kendi işlerine bakmanın zamanı gelmişti!
Goldman Sachs Oyunu ve
En İyi İhraç Malı
Görülen odur ki, AKP iktidarı dış borçları, özellikle Suudi-Katar üzerinden alınan dış borçları net hata/noksan kalemi üzerinden maskelemektedir. 2015 yılında ortaya çıkan rekor artışın özellikle 7 Haziran seçimleri öncesine denk düşmesi hayret vericidir!
7 Haziran seçimleri öncesinde net hata/noksan üzerinden Türkiyeye giren döviz miktarı 15.749 milyar dolardır. Daha sonraki aylarda bu miktar biraz düşmüşse de, sonuçta 12 milyar dolar seviyesinde gerçekleşmiştir.
Bugün için bu paraların nasıl transfer edildiği çok açık değildir. Bilinen ise, bu paranın büyük bir bölümünün Suudi ve Katar üzerinden geldiğidir.
Elbette Suudiler ve Katar emiri bunu AKPnin hatırı için yapmamaktadırlar. Bu para transferinin bir amacı vardır. Amaç da, Suriyede islam devleti kurmaya çalışırken, yani Dimyata pirince giderken, evdeki bulgurdan, yani Türkiyedeki AKP iktidarından olmamaktır. Bu nedenle de 7 Haziran seçimleri öncesinde Türkiyeye el altından büyük paralar transfer edilmiştir.
7 Haziran seçimlerinde AKP başarılı olamamışsa da, sonuçta, 1 Kasım seçimlerinde istenen olmuştur. Şimdilik bulgur güvencededir. Ama sıra pirince gelmiştir. Açıkçası, AKPyi dönem dönem ipten alan (A. Öcalanın iddia ettiğinin tersine) net hata/noksan kalemindeki paraların karşılığının ödenme zamanı gelmiştir. Son günlerde Suudi Arabistanla yoğunlaşan temaslar ödeme zamanının çok yaklaştığının belirtileri olarak kabul edilebilir.
TÜRKİYE HALK KURTULUŞ PARTİSİ-CEPHESİ
Ulaş Bardakçı
İlker Akman, Hasan Basri Temizalp, Yusuf Ziya Güneş
Yüksel Eriş
Nedim Atılgan
Mustafa Atmaca