Agustosun bir yarisi, Cemkin(motor sayfasina link) sokmustu aklimiza Anamuru bir anda. Öyle ya, kendisinin biçkin delikanliligini yasadigi kentti her seyden öte. Bununla da kalsa iyi, yarenlik etmisligim vardi kendisine iki Anamur seferinde; ilki, es dost muhabbeti neticesinde sürpriz rota olarak çikmisti karsima. Ikincisi ise daha muhtesemdi,malumu âliniz motor gezisi. Hani daha önce Iki Tekerlekli bir canavar ile koca bir gün geçirmek adli yazida ballandira ballandira dile getirdigim.
Her neyse efendim, bu defaki seferimize rehber dostlarimizla birlikte karar veriverdik.
E, ama dedim ya canim, Cemkin sag olsun. Aklimiza koyuverdi Anamura yolculuk fikrini. Söyle yapalim böyle edelim, diye konusup aksam da yola çikmis halde buluverdik kendimizi.
Önemli Not: Aksamdan yola çikip, bir gece konaklama fikri de Cemkine aittir. Sag olsun bensiz gitmek zorunda kaldigi bilmem kaçinci Anamur Motor Günleri seferinde kaldiklari ufak bir oteli, aksamina leziz raki-balik-muhabbet üçlüsünü yasayarak tekrar tekrar anlatinca, bana da rehber arkadaslari benzer bir Anamur macerasina ikna etmek kaldi. Ikna fiilini gerçeklestirmeye gerek bile kalmadan, kabul ettiler; akabinde, aksam vakti yola çikmis buluverdik kendimizi.
Efendim, Anamur – Alanya arasi da Alanya – Antalya arasi kadar mesafe açisindan, topu topu 135 km. Ama ne yazik ki zaman açisindan durum böyle degil. Üç saatten önce Anamura ulasmaniza imkan yok. Hatta o dönemeçli yollari görünce buna gerek de duymuyorsunuz zaten. Memleketime haiz dönemeçli yollardan nasibini almis bir güzergâha sahip Alanya-Anamur arasi. Yilan gibi kivrilan yollarda uykunuzun gelmesi imkan dahilinde bile degil. Bir sag, bir sol, bir sag, bir sol direksiyon sallamaktan bir süre sonra sikilip
"yahu yol biraz düzlesse de direksiyon sallamaktan yorulan kollarimi dinlendirsem bir…"
diye içinizden geçiriyorsunuz ister istemez. Hatta sanirim sirf bu yüzden yol üzerinde o kadar çok mola noktasi var ki, sasip kaliyorsunuz. Saskinliginizin birinci nedeni dogal olarak mola noktalarinin sikligi; ikincisi ise, o kadarcik dar yol üzerinde imkân olan her yerde bir mola noktasinin olmasi. E bir de daglik arazi, mis gibi kokan çam ormanlari, muz tarlalari, ari kovanlari da genel çerçeveyi sekillendirince ortaya harika bir mizansen çikivermis oluyor siz daha farkina bile varamadan… Kokulu yerli muzundan, dag havasi ile semirmis arilara has ballara birçok durak noktasinda rastliyorsunuz. Hatta yol üzerinde, içinden geçtiginiz bir köyde, o daracik yolun kenarinda bir köy dügünü geçiveriyorsunuz birden. Inip hoppidi hoppidi oynasam mi diye içinizden geçirirken, çoktan geride kaliyor o pür nese yumagi grup. Sag sol, sag sol direksiyon sallayarak yine devam ediyorsunuz yolunuza.
Aklima gelmisken söyleyeyim, olur da yolunuz buralara düser, ayni güzergâhta araba, motor vs kullanacak olursaniz, bir de benim gibi,
"Müziksiz hiçbir sey yapmam abii…"
diyenlerdenseniz; yaninizda muhakkak 5-8 albüm bulundurun. Çünkü güzergâh o kadar sarp ve hirçin ki, Rum radyosundan baska bir sey dinleme imkânina pek sahip degilsiniz.Olur, da benim gibi mecbur kalirsaniz, Ege türkülerimizin bir de Rumcasini dinlemek ilk etapta hosunuza gitse de bir süre sonra oldukça sikici hale gelebilir.
Sahiden de kendi ülke sinirlarimiz içinde bazi yerlerde TRT radyosu bile çekmezken, Rum radyosunu dinleyebilmek oldukça ilginç geliyor bana. E komsi sag olsun canim, kendi radyomu dinleyemesem de onunkini dinleyebiliyorum en azindan.
Not: yazinin çok uzun olmasi sebebi ile devamini bir yazi dizisi olarak yayimlayacagim. Bir nevi arkasi yarin 🙂