Bir Fransiz filmi vardi Camille Redouble diye. Spoiler verecegim biraz ama film tam da bunun uzerine. Orada Camille diye 50'lerine merdiven dayamis bir kadin var, kocasiyla her gun delicesine kavga ediyor, bosanma evresindeler. Kariyer mariyer hepten kaymis. Uzuntusunden alkolik olmasa da sik sik iciyor. Bir yeni yil partisinde alkol komasina giriyor ve uyandiginda kendini 17'sinde ve ayrilmak uzere oldugu esiyle ilk tanistigi donemde buluyor kendisini. Adamin adi Adam olsun. Ilk soktan sonra "Bu sefer ayni hatalari yapmayacagim" diyor. Bir sure 17 yasinin ve hayatinin tadini cikariyor. Biraz zaman daha geciyor ve sirlarini anlattigi birine diyor ki "Adam'la yeniden evlenecegim". O da diyor ki "Ama onunla evlendigine cok pismandin hani". Camille diyor ki "Adam'la evlenmezsem kizimi doguramam, onu her seyden cok ozluyorum". Hayatini degistirmesi mumkunken, bile bile ileride o bosanacagini ve hayatini mahvedecegini bildigini adama gidiyor ama bu sefer basina gelecekleri bildiginden daha bilincli ve daha sakin yasiyor o hayati. Sen de burada Camille'in kizisin, eminim ki annen gecmise gitse ve tum yaptiklarini silmek istese seni silemeyecek ve her seyi bastan yasamaya razi olacaktir. Ic dokerken hayal ettigi o alternatif evrenlerde sen yok degilsin; eminim ki mucizevi bir sekilde sen yine doguyorsun. Baban yok belki ama sen varsin o evrenlerde bir sekilde. Insan pismanlik icindeyken "Iyiler kalsin, kotuler gitsin" gibi pembe hayallere kapiliyor. Bunun da suclusu sen degilsin. Eminim ki ayni durumda sen olsan, sen de ayni seyi secersin.
Gecen bir haber vardi. Kadinin biri kurtaj yaptirmis ama bebek ikizmis, kurtaj yaparken tekini almislar. Kadin digerini dogurmus ve simdi digerini aldigi icin pisman olmasa da "Oglumsuz bir hayat dusunemiyorum" diyor. Cocuk boyle bir sey. Olmadigi zaman ozlemiyorsun ama oldugunda artik apayri bir sey oluyor.
Senin dogumuna gelen surec dunyanin en igrenc secimlerinin sonucu olabilir; o igrencliklerin icindeki guzellik de sen oluyorsun. Su gun sana bir sey olsa, senin geri gelmen icin hepsini bastan cekmeye razi olur ama bunlari biraz daha az stresli bir sekilde yasar. Bunun en ortadaki kaniti da ironiktir ki terapist gibi seni secmis olmasi :)
Bir de ne yapaydin yani, sana dogmamani soylediler de, sen mi "Yok, ben illa dogacagim" dedin. Bebeksin yani, ne yapabilirsin, neyi kontrol edebilirsin. Milletin secimlerinin sonucunda arada kalan sensin; onlar neyi sectilerse onu yasiyorlar. Herhangi bir seyin sebebi ya da sorumlusu degilsin. Onlarin tamamen kendi sorumlulugu.
Benim babam da baba olarak hic fena degildi, iyi baba bile denilebilir, benim tuzum kuruydu o yuzden ama koca olarak fena bir kocaydi. Bana simdi babam gibi bir adam getirseler bekaret yemini ederim o dakika. Annem hep cocuklarini bahane ederek bosanmadi ama ne zaman ki ben buyudum ve anneme "Anne istersen bosan, yanindayim ben" dedim; kadin yine bosanmadi. Ikisi de yaslaninca "Iyi ki bosanmamislar" dedigim oldu, yaslilik cozdu bazi sorunlarini ama oraya gelene kadar ailecek canimiz cikti ve hala annem "Anne, bak, yakin olmamiz guzel ama ben arkadasin degilim. Bunlar arkadasla konusulacak seyler. Ben cocugunum. Anlatiyorsun da, beni etkileyecek seyler bak bunlar. Ben bunlarin onda birini anlatmiyorum" cumlelerini dilimin ucuna getirip geri yutmak zorunda biraktigi seyler anlatiyor. Yanisi, bazen bazi seyler icin en gorunur bahane cocuklar oldugu icin onlar soyleniyor, kullaniliyor. Ozellikle ekonomik ozgurlugu olan kadinlarin "Hayatimi yasayamadim, cocuk vardi', "Sunu sunu yapamadim, cocuk vardi" denkleminden cocuklari kaldirsan uc asagi bes yukari ayni seyi yasayabilirler yine. Pek bir sey degismiyor. O "Cocuklar vardi" halisini kaldirdiginda o halilarin altindan neler neler, ne travmalar, ne korkular cikiyor. Cocuk olarak kabak gibi en onde gorundugumuz icin ates altindayiz, o kadar.