Acemilikle Dolu ilk Aylar
Acemilikle dolu ilk aylar...
Toplamda 34 hafta süren hamileliğim 28. haftadan itibaren evde daimi bir dinlenmeye dönüşünce bol bol kitap okuma fırsatı buldum. Özellikle iki bebeği aynı anda emzirmenin zorluklarını okumak beni az da olsa endişelendirmişti ama yaşamadan olayın boyutunu fark etmemin imkansız olduğunu ilk günlerde anladım. Nitekim ikisini aynı anda emzirmeyi başaramadım.
İlk günler az az emebilseler de doyduklarını bir türlü anlayamıyordum ve mamayla takviye etmek zorunda kalıyordum. Doğum yaptığım hastanenin emzirme danışmanı bir hemşiresi vardı. Onun da yönlendirmeleriyle sağmaya ve sık sık emzirmeye devam ederek sütümün artmasını sağladık. Ama bu seferde süt kanallarının aşırı uyarılması beni tarifi imkansız bir acıya sürükledi. Her emzirmeden sonra kanallar yeniden dolduğu için ağrım oluyordu. Birkaç gün içinde ağrım o kadar arttı ki doğum doktorum beni bir meme cerrahına yönlendirdi.
Cerrah beni muayene etti ve endişelenecek bir durum olmadığını, ikiz annelerinde bu durumun gözlendiğini, ama ağrıyı azaltmak veya kesmek için de yapılacak birşey olmadığını zira emzirdiğim için ilac kullanamayacağımı söyledi. Yine de teselli olarak emzirmeyi etkilemeyecek basit bir ağrı kesici verdi ve ben bu ağrıyı birkaç hafta çektim.
Doğumda girdiğim ameliyatta bile böyle ağrım olmadı diye söyleniyordum herkese. Ama doktorun da söylediği gibi yapacak birşey yoktu! Anneysen her zorluğa katlanacaktın :) Nitekim meleklerim içeriklerinin çok da masum olmadığını düşündüğüm mamalardan mümkün olduğunca az yesinler diye katlandık da:)
Kızım o kadar ufak ve güçsüzdü ki çoğunlukla ya emmenin ortasına ya da biberonun yarısında uyuyakalıyordu. Özellikle geceleri uykudan uyandırıp beslemeye çalışmak çok zor oluyordu. Oğlum da çok sabırsız bir bebekti. Karnı acıktıysa avazı çıktığı kadar bağırıyordu. Emzirmeye çalışıyordum tam çekemeyince doymuyor daha da çok ağlıyordu. Biz o panikle hemen mama yapıyorduk, premature bebek maması suda çok da kolay erimeyebiliyordu. Bu sefer de mama biberonun ucunda tıkanıyordu ve bizim küçük adam daha da çıldırıyordu. Geriye dönüp baktığımızda gülümseyerek hatırlıyoruz ama acemilikle büyük stres altında oluyorduk.
Burada anneye yardım edenlerin önemi devreye giriyor. Zira hem iki bebeğin bakımı hem ev işleri hem de annenin bebekleri besleyebilmek için dinlenebilmesi pek de mümkün değil. Yardım gerekli değil şart! Biz şanslıydık ki büyükanneler ve büyükbabalar çok fazla özveri göstererek ilk 9 ay hep yanımızda kaldılar. Bu süreç anne ve babalığa adapte olmaya çalışan bizler için de büyük özveriler gerektirdi tabii ama bebeklerin sevgi ve ilgi içinde büyümelerinin beslenme kadar önemli olduğuna inanıyorum.
Sevgiyle hayata hazırlanan bebeklerimle yaşadıklarımız devam edecek...
aycatorosluaycatoroslu
Yazını okuyunca geçen bir yılı yeniden yaşamış gibi hissettim. Herkes bilir ki her çocuk bir maceradır ama ikizler apayrı kendi maceranı bu denli içtenlikle paylaştığın için teşekkürler. bir ikiz annesi olarak yeni maceraları bekliyorum.
ekemenekemen
Arkadasim yazilarin eminim biz ikiz anneleri icin cok aydinlatici ve yol gosterici olacaktir. Meleklerinle birlikte yeni macaralarini beklemekteyim.