Bir okulda tesadüfen denk geldiğim bir sahne: Çocuklar İngilizce pratik yapmak üzere, Danimarka’daki kendi yaşıtları olan öğrencilerle bilgisayar aracılığı ile görüntülü konuşacaklardı. Öğretmenler odasına bilgisayar kurulmuş, dört tane, okulun parlak öğrencisi olduğunu öğrendiğim çocuk geldi (yaşları 13-14 civarı). Başlarında İngilizce öğretmeni var. Yayına on – on beş dakika vardı ve çocukların ve öğretmenin gerginliğini açıkça görebiliyordum. Öğretmen çocuklara sürekli “İlk görüntü çıkınca önce ellerinizi sallayın. Sonra şunu deyin, bunu deyin” diyordu. “Onlar şöyle derse siz de böyle deyin” diye talimatlar veriyordu. Çocuklar büyümüş gözler ve gergin dudaklarla kafa sallıyorlardı.
Derken konuşma başladı. Öğretmen bilgisayarın arkasına geçmiş, Danimarkalıların konuşmalarını dinleyerek, çocuklara ne diyeceklerini söylüyordu. Çocuklar ekrana değil, öğretmene bakıyorlardı ve bir türlü ilk anda doğru cümleyi kuramıyorlardı. Sürekli kekeliyorlar, neredeyse her cümleden sonra öğretmenin onayını bekliyorlardı. Konuşmanın ve dünyanın bir ucu ile iletişimde bulunmanın keyfini çıkarmaktan çok uzaktılar. Ben yandan Danimarkalı öğrencileri görebiliyordum. Rahat, neşeli ve sakindiler.
Bizim çocuklarımız hangi mesajları alıyor, böyle yetişen bir çocuk hangi kişilik yapısına sahip olacaktır? Öğretmenin amacı nedir? Bu tür bir iletişimin amacı nedir?
Nurdoğan Arkış