Son birkaç yılın en büyük modası, olmazsa olmazı, vazgeçilmezi nedir diye sorsak, birçoğunuz paylaşım diyeceksiniz!
Paylaşım yani paylaşma deyince, bölüşmeyi-paylaşmayı bir an için aklından geçirenler kusura bakmasınlar!
Bu paylaşma düşündüğünüz gibi bir paylaşma değil.
Bu paylaşım cep telefonu marifetiyle yapılan bir iş!
Kimi hava için, kimi kıskananlar çatlasın demek adına, kimi bil bakalım neredeyiz sorusunu sorup merak uyandırma düşüncesiyle çektiğini paylaşıyor dostlarıyla.
Bu paylaşım eğlenceli olabildiği kadar, düşündürücüde olabiliyor.
Olabildiğince abartılı, gösterişe varan paylaşımlı, özendirmeli, düşman çatlatmalı argo mesajlarla birlikte ulaşıyor ulaşacağı yere.
İnsanlar her nereye gitmişlerse, kimlerle birlikteyseler, o gün ne giymişlerse, ne gibi aksesuarlar takıp takıştırmışlarsa, hangi mekanlarda ne içiyorlarsa, hangi resteurantda ne yemek yiyorlarsa, hangi kafe de kimlerle sohbet ediyorlarsa, hangi caddede turlayıp, hangi sokakta dolaşıyorlarsa, bunu belgelemek gibi, sevdikleriyle paylaşmak gibi değişik bir huy edindiler..
Cep telefonları bu iş için biçilmiş kaftan!
Ancak, cep telefonlarının paylaşımlara ara vermeleri gereken zamanlarında var olduğunu, cep telefonu sahipleri unutmamalı!
Nasıl mı?
O zaman yaşanmış hüzün ve ibret dolu bir olayı sizlerle paylaşalım.
*/*/*/*/*
Geçtiğimiz günlerde işlek bir caddemizde, karşıdan karşıya geçmek isteyen adama, ticari bir araç çarptı. Zavallının ayakları yerden kesildi.
Öyle bir havalandı ki, aynı anda karşıdan gelen Belediye Otobüsü, acı bir fren yaparak son anda, otobüsün ön camlarına vurmak üzere olan adamcağıza vurmadı. Adam bir külçe gibi asfaltın üstüne düşerken etraftan çığlıklar, feryatlar duyuluyordu.
Haliyle, adamın etrafında büyük bir kalabalık toplandı.
Ne yaptılar, biliyor musunuz?
Hemen herkes cep telefonlarıyla can çekişen insanı çekerek, çektikleri fotoğrafı paylaşmaya başladılar…
Bazıları, öldü mü, sağ mı diye endişeli laflar ederlerken…
Bazıları da, ölmeden salavat getirsin, sevaptır, söyleyiverin diyordu!
Bereket versin, vicdan sahibi birisi ambulansı aramış olacaktı ki, ambulans geldi.
Cep telefonları yine meydana çıktı.
Ambulansı ve sedye ile ambulansa konulan adamcağızı yine kare kare çektiler.
Ve paylaştılar elbirliğiyle!
Cep telefonu ile görüntü çekmeyi ve paylaşmayı insaniyet namına yapılmış bir iş gibi kabul eden sanal alem yardımseverlerinin duyguları neredeydi acaba?
Son yıllarda, yardımseverliğimiz ve duygusallığımız nerede, diye merak edenlere verilecek en güzel cevap bu manzaralar değilse nedir?
Göz göre göre ölüme giden insana müdahale etme imkanı olanların dahi, olayı cep telefonuyla çekip paylaşma hevesi, insanlığımızın nerelere kadar düştüğünün tipik bir göstergesiydi adeta.
Öleni-kalanı, kaza yapanı, kavga edeni, düşeni-kalkanı, bağıranı-çağıranı çekip anında paylaşıyoruz, internete düşmesini sağlıyoruz. Ancak acıyla çırpınan ve kıvranan insanlara yapabileceğimiz hiçbir şey yok! Çektik, paylaştık, anı kaydedip ölümsüzleştirdik ve tabi ki bu şekilde insanlık vazifemizi yerine getirdik diye mi, düşünüyoruz?
Ölen ölür, kalan sağlar bizimdir demekle eşdeğer bir davranış bu yapılanlar.
Sonrada diyeceğiz ki, dün seninle paylaştığım kareler var ya, adam ölmüş kız! Bi içim yandı, bi içim yandı sorma, gözlerim doldu valla!
Yada seninle paylaştığım karelerde ki adam ölmemiş, yaşıyor abi…Ben sana yaşama ihtimali olabilir demiştim ya, dediğim çıktı, kurtulmuş adam!
Bundan böyle, görüntü paylaşmanın bir diğer adı da, zor durumda olan birine bu şekilde yardım etmek! Nasıl bir yardım olduğu da takdirinize kalmış artık!