bir zamanlar- üniversitedeyken- yaşadığım dram. çok pistir be! tablodaki çirkin kız bendim. çok da çirkin değildim ama kilolu ve paçozdum. bilmiyordum giyinmeyi, kuşanmayı, makyaj yapmayı. halime bakmayıp bölümün en güzel kızıyla arkadaş olmuştum. tabi normal olarak bana bakan yok, diğerinin kısmeti de bir açık, bir açık. iyiden iyiye kompleksi bırak depresyona girdim. üst sınıflarda bir çocuk var. adı ismet. nasıl yakışıklı, karizmatik, hoş bir tip ve ben nasıl aşığım adama. ama her normal erkek gibi o güzel kızı seçti, ben sineye çektim. daha sonra o güzel kızın yakışıklı ama fakir delikanlıyı zengin bir müteahhitin oğlu için terk ettiğine tanık oldum. iyi bir hayat dersi oldu benim için.