

Ne zaman bir çocuk çığlığı duysam, kapım çalınır şu günlerde, gözleri kömür karası bir çocuk dayanır kapıma, öylece bakışırız.. Bir süre sonra elini cebine atar, üç beş misket çıkarar uzatır bana.. Koltuğunun altındaki ekmek kokusu alır götürür beni çocukluğuma..
Sanki boğazıma durur her bir misket, aklıma sapan gelir her nedense.. lastiği boğazımı sıkar da sıkar. Hiç bir şey konuşmadan öylece bekleriz. Sonra sessizce kaybolur.. biliyorum bu günlerde bu çocuk kapı kapı dolaşır, misketlerini ve çocuk olmayı anlatır.. hemde hiç bir şey konuşmadan, kömür karası gözlerindeki buğuda: abla, abi, amca teyze, der..
Suç mudur sokağa çıkmak, suç mudur ekmek almak, suç mudur misketlerim.. velevki vardı sapanım suç mudur. Sapanla en uzağa taş atmak, hanginizin yoktu misketi çocukken, siz hiç sapan almadınız mı elinize? Dönün bakın çocukluğunuza, mutlaka sizinde vardı sapanınız misketleriniz.. çocuk olmak istedim sadece..
Hak ettim mi ta çocukluğumdan vurulmayı.. oysa daha yeni tanışık olmaya başlamıştım aşk'a sevda'a ve okuyup büyük adam olma hayalimin tamda tutmuşken ucundan.. İnsana değerden sonra hayvanlarıda sevmenin tadına yeni varmışken, mutfağımızdan çaldığım yemek tabağımızda Şili'i doyurmanın insani hazzına.. nasılda heveslenirdim bıyık uzatmaya, daha henüz bıyıklarım bile çıkmamıştı oysa..
Henüz tutamamışken bir kızın elini, baba olma hayallerimin alışamamışken heyecanlı anına,uçurtmamla uçak aradındaki farkı anladığımda bilgeliğime şaşırırken, bazen avukat, bazen hakim, bazen doktor mu olsam sorusuna henüz cevap bulamamışken, bir hastanenin küçük bir odasında tam 269 gün kalırken bunlara cevap aradım.. ve karar verdim öte geçelerde büyümeye.. sizin yaşadığınız evrende misketleriz sapanımız, çocuk olmamız suç sayılıyorsa.. ben alır giderim misketlerimi.. özgürlüğün masumiyetin çocukluğun yaşatılmadığı bir dünya benim dünyam olamaz..