Dosya konusu "İnsanlar Tüket/il/irken Yazmak"...
Yani, ben de son seneler hep bunu düşünmüyor muyum? Daha iyi, daha güzel yazmak için çabala, uğraş dur. Yırt at yazdıklarını, çiz üzerini cümlelerin, kelimelerin, noktalama işaretlerinin... Bir şeye yarasınlar da hem, hani biraz "bir şey" olsunlar, okunduktan sonra, "iyi" olsun, "edebiyat" olsun, insanın içinden gelen bu garip (ilk dört öyküm yayınlandıktan sonra hep garipsedim) isteğin, başka insanlar için de bir anlamı olsun... Bir yazınca bir adım attığımı hissedeyim, okuyan için de bir mesafe alış olsun...
Ama ya şu girdabına kapılmak üzere olduğumuz çok "satan- beğenilen-alkışlanan-üreten(edebiyat ürünleşmesi!)- görünen..." yazar-şair olma çabaları, bu çabaların normalleşmesi, hatta kutsanması filan...
Daha ilk makale bitmeden not aldım yukarıdakileri günlüğüme.
VE Celal Fedai ile Prof. Bilal Sambur'un yazıları bu anlamda farkındalığıma farkındalık kattı demeliyim. Ya da kaybettiğimiz mihenk taşlarını tekrar işaret ettiklerini...
Yığınlaşan Kitleler ve Edebiyat başlığı altındaki Melamet konuşmaları da aynı katkıyı sundu diyebilirim. Özellikle sosyolog Bengül Güngörmez'in tersten bakışları...
Sen, ben, biz, onlar ayrımı yapmadan herkese gelen bu eleştiri iğne ve çuvaldızlarını önemli buluyorum. Hergün yayınlanan onca yeni kitap ve dergi bolluğuna rağmen niteliksizleşen edebiyat dünyamıza bir çeki düzen verilmesi gerektiği korkmadan söylenmeli artık. Önce kendimize elbet.
C. Fedai'nin, Hem Katil Hem Maktül: Medya Saldırısı Altında Günümüz Kitle İnsanı adlı yazısı, Baudrillard, Le Bon, Gasset, Adorno, Garaudy ve İzzebegoviç ışığında ilerliyor.
Kitle- Kütle- Kültür Endüstrisi- Kapitalizm- İnsanın nesneleşmesi.... bir zincirin halkaları..
B. Sambur ise " Kitle Miti, İnsanın Gerçekliği, Yazının Gerekliliği" adlı yazısında kısa, öz, tanımsal, motto gibi cümlelerle kitle'nin ruhsuzluğunu, bir vehimden başka bir şey olmadığını çok güzel anlatıyor.
***
....Demokratik bireycilik, eşitlenme ile birlikte farklılığı değil, aynılaşmayı, benzeşmeyi getirir. Demokrasilerde büyük sanatçılar, filozoflar ya da yazarlar çıkmaz. Çünkü demokrasi eşitlenme ve benzeştirme idealiyle sürekli birbirine benzer bireyler üretir. ..... B. Güngörmez.
***
Şiir özelinde ayrıca irdelenmiş dosya konusu. Şiir dışında öyküler de yayınlanıyor dergide.
Bunlardan M. F. Göksu'nun Fırınlanmış Ekmek Fırını, ironisiyle sevdiğim bir öykü oldu.
Dergideki yazılar bahsettiklerimle sınırlı değil elbet.
Ayrıca Metin Erol, Selma Türköz ve Emine Batar gibi tanıdık isimlere rastlamak da hoş oldu.
|B. Güngörmez|
|H. Toraman|
|H. Toraman|
|B. Güngörmez|
|H. Toraman|
|S. Ertaş|
|C. Fedai|
|B. Sambur|
|M. Saldıray|
|S. Ertaş|