notlar
Nietzche’nin nokta atışı: “Çöl büyüyor.” Heidegger’e göre bu söz bize çölün genişlediğini söylemek istiyor ve tahrip etmekten çok daha fazlasını ifade ediyor. Tahrip, yalnızca şimdiye kadar gelişmiş ve inşa edilmiş olanı ortadan kaldırıyor fakat çölleşme gelecekteki gelişmeye meydan vermiyor. Bu anlamda çölleşme yok olmaktan daha korkutucu olanı, engel olmayı ve imkânsızlığı yaygınlaştırıyor. Heidegger çölleşmenin basit bir kumlaşma olmadığını ve çölleşmenin en yüksek hayat standardına erişilmesine ve yine aynı şekilde bütün insanların tek tip bir refah düzeyine ulaşabilmelerini mümkün kılacak bir organizasyona paralel olarak gelişebileceğini belirtiyor.[1]
Heidegger’in basit bir kumlaşmadan öte bir felaket olarak gördüğü çölleşme ayaklarımın altında, gözlerimde ve beynimde. Bastığım yerdeki yumuşaklık, bu sahil havası ve bu havanın getirdiği neşe her yerde. Nietzchevari bir “Vay çöllere gebe olanın haline!” nidasını ortaya bırakmaktan beni ne alıkoyacak? Bunu düşünüyorum. Varlığı emerek içine çeken karadüzene, düşünme imkânını buharlaştıran işleyişe karşı sabitkadem durabilecek zemini arıyorum. Esas soru, çölleşmenin kurumsallaştığı, yasallaştığı bir zaman-mekânda zeminin nerede olduğudur.
Zeminsizlik hali, sağlıklı bir arayışın imkânını da yersiz
yurtsuz bırakmayacak mı? Bu soru, gerçekliği nispetinde insanı savurur. Bu
zeminsizliği belirleyen, insanın iradesini ıskartaya çıkaran bir “heyula” mı? Yoksa
zeminsizliği mukadder gösteren, arayışını muhâle tâlik hale getiren insanın kendisi
mi? Havada kalan cevaplar çağının çocukları, sorularına zemin arıyor.
[1] Martin Heidegger, Düşünmek Ne Demektir?, (Paradgima Yayınları, İstanbul: 2013), s. 19.