fotoğraftaki çocuk oğlum Berk;in geçen yıl çektiğimiz bir fotoğrafı
Soğuk karlı bir yılbaşı gecesi hiç aklımdan çıkmıyor.Ellerim cebimde yürüyorum Kızılay’da.Soğukta örtülemeyen,yatıştırılması mümkün olmayan,avuntu bulamayan huzursuz bir bebek inleyip duruyordu içimde.Çünkü o yılbaşında yalnız kalmıştım.Ne arkadaşım,ne dostum,ne sevgilim ne de gidebileceğim bir yer vardı.
Yeni yıl yaklaşıyor.İki hafta bile kalmadı.Kaç yaşıma giriyorum.Yaşımı sormayın artık.40’lı yaşlardayım.Söyleyebileceğim tek şey bu.
Bütün sorunları ile bir yıl daha bizi bekliyor.İlkokul kitaplarında yeni yıl hep minik sevimli bir bebek olarak sembolize edilirdi.Henüz yeni yürümeye başladığı yolda,artık uzun sakallı bir dede haline gelmiş olan eski yılla vedalaşırdı.Bir yıl içinde geçireceği sonderece dramatik değişimle aynı sahne içinde yer alırdı.Yıl sonunda o da yaşlı bir dedeye dönüşecekti.Zamanı algılayış tarzımıza bu sembolik resim katkı yapmıştır muhakkak.Bütün eskimişliğimize rağmen yeni yılı çıplak,taze,dinamik bir bebek olarak algılayışımıza katkıda bulunmuş olmalıdır.İnsanın içindeki bu umut olmasaydı,herşeye yepyeni bir başlangıç yapma umudu yani,yaşamak her geçen gün katlanılmaz hale gelirdi.Hayatımızda yenilikler yapmak,yeni bir şeye başlangıç yapmak,eskime ve yaşlanma duygusunu bastırır ve bilinçdışına iter.Kimbilir hangi planlar yapılıyor şimdi.Biri var,bu yıl spora başlamaya karar veriyor.Bir başkası kafasında bu yıl okuyacağı kitapların listesini çıkarıyor.Bir başkası evliliğinde ya da ilişkisinde yeni bir başlangıç yapabilme ihtimalini tartıyor aklında.Bir başkası kötü geçen yılın acısını çıkaracak,o kötü geçen yılın sızısını azaltacak planlar yapıyor,kararlar alıyor,muhteşem bir dönüşün postprodüksiyonunu yapıyor kurgu odasında.Ama o ben değilim.Fakat az kararlar almamışımdır geçmişte.Uygulayamadığım uyamadığım kararlar...
Soğuk karlı bir yılbaşı gecesi hiç aklımdan çıkmıyor.Ellerim cebimde yürüyorum Kızılay’da.Soğukta örtülemeyen,yatıştırılması mümkün olmayan,avuntu bulamayan huzursuz bir bebek inleyip duruyordu içimde.Çünkü o yılbaşında yalnız kalmıştım.Ne arkadaşım,ne dostum,ne sevgilim ne de gidebileceğim bir yer vardı.Kendimi yatıştırmak için bulduğum sözcükler sızımı artırmaktan başka bir işe yaramıyordu.Çünkü benim gibi aylak aylak dolaşan kimse göremiyordum.Herkesin bir yeri yurdu var gibiydi sanki...Kendimi görünmez adam gibi hissetmeye başladım.Hani şu çizgi roman kahramanı var ya..Görünmediği için istediği herşeyi elde edebilir,istediğine istediği kötülüğü ve iyiliği yapma kudretine sahiptir.Ancak o gün,aslında görünmez adamın ne kadar mutsuz olduğunu anladım.Görünmez adam sık sık,bir daha asla gerçek dünyaya dönememe ihtimali ile yüzleşiyordu.Bir daha dönememek,yani ebediyyen görünmez kalmak.giderek sesini,objelere etki etme gücünü de yitirmek.Hayalet olmak.O gün bir hayalet gibi dolaştığımı farketmeye başladım.Yaşadığını,varolduğunu itiraf etmenin acıdan başka birşey kazandırmadığı hayalet.
Daha sonraki yıllarda yılbaşında yalnız kalmamanın bir yolunu buldum.Bir telaş başlıyordu yıl sonu yaklaşırken bende.Kimlerle,nasıl geçireceğimin planını yapıyordum.Birgün bir öykü yazmaya karar verdim bununla ilgili.Yeni yılda yalnız kalma travması yaşayan bir adam,bir süre bunun acısı ile bunalıma sürükleniyor,kendine geldikten sonraki günlerini bir sonraki yılbaşını kötü geçirmeme planları ve hazırlıkları yapıyordu.O gün nasıl geçirecek,kimlerle beraber olacak,herşeyi en ince ayrıntısına kadar organize ediyor.Tek bir sahte fotoğraf karesi uğruna bütün hayatını seferber ediyor.Ancak umulmadık bir şekilde sona eriyor hikaye..Güzel bir hikaye konusuydu.Ama üşenip yazmadım.
Bu yıl eşim ve oğlum Elazığda olacakları için büyük bir ihtimalle yeni yıla yalnız gireceğim.Hiçbir plan yapmıyor,yeni yılı hiç umursamıyorum.Biraz internette takılırım,eşe dosta yeni yıl mailleri yollarım,sonra vurup kafayı yatarım.Beni umursamayan yılı ben de umursamadığım için dönerim sırtımı ona uyurum.
İyi birşey olma ihtimali var mı?Küresel iklim değişikliği konferansından bir sonuç çıkmadı.Başta ABD,zengin emperyalist ülkeler dünyamızın canına okuyorlar.O birşeye yaramayan tüketim kültürüne boğulmuş dünyamız,insanoğlunun azgın ihtiyaçlarına karşılık veremediğinden inim inim inliyor.Bu kadar hor kullandığımız dünyamızın her yeni yılda hala iyi şeyler sunabileceğine inanan saftirikler varsa beri gelsinler.Aslında anket yapılsa dünyamızın iyiye gittiğine inanan çok az insan çıkar.Bu nedenle küresel ölçekteki dertlere boşvereceğiz.Nasıl olsa mevcut siyasal sistemimizin toplumsal ihtiyaçlara,yani işsizliğe,barış istemine yanıt verme gücü yok,bu nedenle o tümüyle anlamsız gündelik hayatımıza gömüleceğiz,deve kuşunun başını kuma gömmesi gibi.
Uzun zamandır güzel bir blog(web günlüğü)hazırlamaya karar vermiştim.Bu hevesim 2009 yılının ikinci yarısından sonra gerçeğe dönüşmeye başladı.2010 yılında içeriğini genişletmeyi planlıyorum.Daha çok yazı,resim,karikatür,video klip koymak.Öyle ki,konularına göre tasnif edildiğinde birkaç tane web sitesi meydana getirecek kadar olsun.Yeni yıla ilişkin planım bu.Bir de tatil yapma planım var.Fotoğraflarını görüp hayran olduğum Trabzon Uzungöl'e ailemle birlikte gitmek,serin yayla havası almak,yeşilin binbir tonunun tadını çıkarmak...Planlarımdan biri de bu.
Herkese gönlünce geçireceği iyi yıllar...