Ortadoğu ülkelerinin birinde birkaç kafadar arkadaş olmuş, evlenmişler, işe girmişler. İşten kazandıkları paraya geçinmeye yetmiyormuş. Sendikaları ve ücret artışı istemek gibi bir cesaretleri olmayınca Allahtan rızık dilenmek için camiye gidip dua etmek gelmiş akıllarına:
"Allahım, bize hem birer oğlan çocuğu ver, hem de onları zengin et, İbrahim Aleyhisselamın yaptığı gibi, hepsini senin yoluna kurban edelim" demişler.
Allah bunların dediğini yapmış. Çocuk vermiş, bir de zengin etmiş bir şekilde. Kafadarlar verdikleri sözü tutmakta zorlanmışlar. Çocukları bıçak altına yatırmaya kıyamamışlar haklı olarak! Bir çıkar yol aramışlar.
Fetullah Hocaya danışmışlar,
"Hoca Efendi, biz bu çocukları kurban etmek için Allaha söz verdik, ama şimdi kıyamıyoruz. Bir dua etseniz de çocukların yerine Allah bir kurbanlık koç gönderse?
Hoca Efendi, "hayır olmaaazz, söz verdiyseniz kurban edeceksiniz tabi ki" demiş.
Kafadarlar şaşkınlık içinde! Fetullah Hocaya kızmışlar. Dinden çıkmak da olmaz! Başka bir hoca aramaya koyulmuşlar uygun bir fetva bulabilmek için.
"Tayyep hoca"ya danışmışlar:
"Hocam, biz böyle böyle Allaha söz verdik, Allah da sözünü tuttu, söz tutma sırası bize geldi şimdi. Çocuklarımızı kurban etmek yerine, başka bir dua okusanız da, Allah "ateist, solcu, teröristlerden" bir kurban atsa yukardan olmaz mı?"
Hoca cevap vermiş:
O sizin dediğiniz iş zor. Onlarda kurban olacak göz var mı! Geriye bir tek yol kalıyor.
"Neymiş o yol sayın hocam?"
Bakın kafadarlar, Allaha o söz verirken yanınızda gılıçdaroğlu var mıydı?
"Yoookkktuu" demişler.
"Öyleyse inkar edin gitsin lan" demiş.