Birinci Avent Bebeği Gökçe, ilkokullu oldu.
Geçtiğimiz pazartesi günü onu yetişkinliğe taşıyacak eşikten beraberce geçtik ayı, güneşi ve okulu selamladığımız bahçedeki minik törende.
Daha dün doğurduğuma yemin edebileceğim Gökçe, arkadaşları arasında durmuş; hayattaki ilk ciddi adımını atıyordu.
İstiklal Marşı’nı okurken belki bu yüzden ağladım saklandığım gözlüklerin gerisinde. Okuduğum son marş, lise son sınıfın son cumasındaki heyecanımda kalmıştı. Formalı, ödevli tek tipleştirilmiş hayata üniversite ile aldığım mesafeye sevinmiş, okula 7 sene beraberce gittiğim arkadaşlarımı bir ömür boyu rüyalarımda taşıyacağımı bilemeden aceleci bir sevinçle veda etmiştim o günkü kendime oysa.
Geçtiğimiz Pazartesi günü beni oradan almış, doğurduğum çocukla geçmişimde kopan bir yerime yeniden yapıştırmıştı boğazımda bir düğümle.
Okul Hayatı ve Fidelity Başlar
Gökçe sadece okula değil, kendimizi onsuz düşünemeyeceğimiz Milli Kimliğe de giriş yapmış ve bunu annesinin hayal ettiği, kendini ait hissettiği, olmasına çok özendiği adaya benzer bir yerde yaşamıştı.
Salı günü küpeli, sakallı okul müdürünün onu bıraktığım bahçe kapısından alıp elini tutarak bahçeye alması içimi tarifsizce ısıtan, unutamayacağım bir andı mesela. Bir nesil öncesinin çocuklarını sadece uykuda öpüp seven babalarına benzeyen, kapıda çizgili gömlek giyenleri öğretmen eliyle eleyen müdürleri epey gerilerde kalmıştı.
Şansımın karşıma çıkardığı bu adada, en çok hissettiğim şey kendin olabilmenin güzelliği ve buna mümkün mertebe saygı gösterileceğiydi. Sorayım şimdi, bir 6 yaş için bundan güzel ne olabilir? Eğitim açısından bakınca Türkiye’deki Finlandiya’yı bulduğum bu yerde, daha pek çok iyi ki ile karşılaşacağım sanırım.
Şimdilik gözüme çarpan ilk artılar şöyle:
- Ders programı Hayat Bilgisi, Müzik, İngilizce, Matematik, Görsel Sanatlar ve Beden Eğitimi’nden müteşekkil. Çok daha karmaşık şeyler göreceğimden korktuğum için, içimi açıyor dikdörtgenlere bölünmüş kağıttaki bu sadelik. Hayatı anlamasına ve sevmesine yardım edecek bilgiler var, o kadar.
- Okul 9’da başlayıp; 16:00’da bitiyor. Teneffüsler 15’er dakikadan toplam 1 saat. Öğle arası 1 saat. Ve okulun son saati olan Atölyeler de öyle. Yani 7 saatlik bir okul günün toplam 3 saatini serbest geçiriyorlar. Serbest zamanın kaç saat olduğuna, İngilizcenin toplam kaç saat olduğundan önce baktım, kabul.
- Dersler 35 dakika. Sanırım beni en mutlu eden kısım bu oldu. Koskoca Ted Talks’un kitabı yazıldı: Malum TED’de bir konuşma Amerika’nın Başkan Yardımcısı da, Bill Gates de konuşsa 18 dakika’dır. Bundan sonra gelen bilgiyi dinleyenin beyni işleyemez ve aktarılmak istenen yeniliği öğrenmez diye kimse basmaz 19. dakikaya.
- Okulda forma yok, kıyafet seçimi serbest. Bence bu çocuğun ne giyeceğini daha altı yaşındayken seçme becerisini geliştireceği, ona o gün istediği kişi olma şansını vereceği, o sabahki ruh durumuna göre renk seçimi yapabileceği, bir toplumda başarının olmazsa olmaz anahtarlarından dış görünümün inşasını ona erkenden öğreteceği için harika bir şey.
Bir de okul “Uygunsuz kıyafetle gelmak isterse, bırakın gelsin; sonucuyla kendi baş etsin” demiş bize gönderdiği notta. Gözümden kalpler çıkarak okudum bu kısmı.
- Fide‘de ödev yok. Gökçe eve gelince evimizin altında açılan yeni cafede beraber dondurma yiyor, gününün nasıl geçtiğinden konuşuyor, onun okula dair anlattığı kadarına tanıklık ediyorum.
- Okulda geçirdiği her anı, kaç köfte yediğini, dizindeki çiziğin nasıl olduğunu deşmiyorum.
- O gün ne öğrendiğini önemsesem de, onun eğlenerek öğrenmiş olmasını daha çok önemsiyorum. Merakım öğrendiklerinin ne olduğundan ziyade, öğrenmeden aldığı hazza dönük. İçerik öğretmenlerinin alanına giriyor, ben annesi olarak kalıyorum.
- Okulumuzu en çok da ödev vermediği için seviyorum. Ödev, zaten okulda geçen günün büyük kısmını; dinlenmesi, oynaması, tavana boş boş bakması gereken kısmı, yani sığınacağı limanı olan evi de okula döndürecekti; bunu biliyor ve istemiyordum.
Sadece onu mu?
Bizde veliler ödevin kaçınılmaz tarafı haline gelmiştir malum, ödevin benim hayatıma koyacağı ipoteği de istemiyordum. Kızımla matematik çözmektense, Antiprenses serisinden Frida Kahlo’yu okumak istiyordum.
Gökçe’nin okulu hayatımı bana bıraktığı, kızımla geçireceğim zamanı müfredata değil, benim seçtiğim içeriğe bıraktığı için şanslı sayıyorum kendimi.
Biz ödev yapmak yerine sohbet ediyor, birlikte yürüyüşe çıkıyor, yemekten sonra da paten kaymaya gidiyoruz. Günler kısalırken, mümkün olduğu kadar çok kızıl ufuk çizgisi görsün istiyorum Gökçe. Akşam yatmadan önce kirli ayaklara duş, kikirdeme ve hikaye.
Servis güzergahı da oturunca, rutinimizi daha çok bileceğiz. Şu ara tüm derdim Yandex’le. Bizde ilk hafta böyle geçti. Aklınızdaki adayı bulduğunuzu umarak sorayım, umarım sizde de…
Not: Eğitimpedia.com’da bulduğum “Okul nasıl geçti” sorusu sormadan okulun nasıl geçtiğini anlamanın 25 eğlenceli yolunu, bundan sonra elimin altında tutarım. Sizin de aklınızda olsun, listeye bu da girer diye düşündüğünüz madde varsa bana da yazın lütfen.