Hastalık, işsizlik gibi dibe vurulmuş anlarda ki düşünceler "baskı altında ki düşünce" ler kapsamındadır, bunlarda ölüme en yakın haller olup, frekansı insanları oldukça rahatsız eder.
Zira bu haller insanı hiç'liğe, yokluğa, değersizliğe, dışlanmaya doğru iten düşünceler ürettirir, çünkü işsizlik bir süre sonra insanlardan TEPKİ toplamaya başlar, haliyle bu insanda diğer insanlardan kaçmaya paniklemeye başlar, pek sağlıklıda düşünemez, kâh kendini kâh çevresini kötülemeye, onlardan nefret etmeye de başlar.
Hasılı işsizlik arttıkça baskıda artar.
Hastalıktada hiç'lik yokluk meselesi yani ölüm düşüncesi baskıyı artıran bir durumdur, ne kadar inançlı imanlı olsada olmasada fark etmez, insanlar biran önce hastalıktan kurtulmak isterler.
Zira yokluk düşüncesi düşüncenin her yanı kaplamaya başlar ki baskı artar.
Özetle bu iki halde ki anlar değerlidir, farklı bir boyutu vardır ama müthiş bir baskısıda vardır.
"Baskı altında ki düşünce", "Baskı altında olmayan düşünce"den haliyle farklıdır ve baskı altında olmayan kimselerde bunu pek idrâkta edemezler.
Başka bir açıdan bakınca;
"İşsizlik, yeryüzünde ki en ağır iş"
"Kronik hastalıklarda en ağır hâldir"
Ez-cümle:
“Şeb-i yeldayı müneccim muvakkıt ne bilir,
Müptelâyı gâma sor kim geceler kaç saattir.”
Derken bile Gâm-ı müptelâ'nın gecesi bile farklıdır, düşünceside haydi haydi farklı olacaktır.
Sevgiler