Bir süre sonra yazılarımdaki birtakım eleştirilerin bazı kişileri rahatsız ettiği söylenerek bu gazete yazılarımı yayınlayamayacağı bildirdi.
Bir yıl boyunca bir gazete ve bir internet sitesi ile yalnızca birkaç bin kişiye ulaşabilmiştim.
Yazılarımın kente katkı verdiğini belirtip, daha fazla kişiye ulaşmam gerektiğini söyleyerek beni teşvik eden, cesaretlendiren iki kişiden teşekkür ederek söz etmeliyim. Şair, eleştirmen, yazar Celal Soycan ve bir Mersin aşığı, Mersin’in tarihi, sanat ve kültürü ile ilgili birçok eseri olan Semihi Vural.
Daha fazla Mersin’i seven kişiye ulaşmak için yeni yöntemler aradım.
Önce serbestçe herhangi bir baskı altında olmadan yazacağım günlük Mersin Gazetesi ile tanıştım. Bu güne kadar her yazımı hiçbir kısıtlama koymadan yayınlayan ve beni yazılarımda destekleyen Mersin Medya Grup sahibi Selahattin Akkuş’a minnet duyuyorum.
Şu anda yazılarım bir günlük gazetede, üç haftalık gazetede, 6 internet sitesinde ve bazı aylık dergilerde yayınlanıyor.
Yazıların okumasında etkili olacak karar merciinde kişilere ulaşmam gerektiğini düşünerek mail yoluyla Mersinle ilgili başta Bakan, Milletvekili, kent yöneticisi, Belediye Başkanı ve kent dinamikleri olmak üzere ilgi duyan önemli sayıda kişiye yazılarımı yolluyorum. Yolladığım kişilerde kendi çevrelerine yollayarak bu sayıyı daha da arttırıyorlar. Aynı zamanda kendi düşüncelerini de yazarak katkı veriyorlar.
Bunun dışında inanılmaz bir iletişim aracı olan facebook ta kendi açtığım bir grupta ve Mersin ve bölge ile ilgili 30 un üzerinde grupta yazılarım yayınlanıyor.
Artık her gün takip edemediğim bir şekilde ulaştığım kişilerin sayısı giderek artıyor.
Facebook yoluyla önce Mersin içinde birçok kişiye ulaştım, daha sonra Çukurova bölgesine ve daha sonrada Avrupa’nın çeşitli ülkelerinde, özellikle de Almanya’da yaşayan Mersinlilere ulaştım.
Burada Mersin kökenli Almanya’dan Kerim Parlatan’ı İngiltere’den Bekir Çoban’ı, Danimarka’dan Aziz İnanıcı’yı tanıdım.
Avrupa’da bir çok ülke ile bağlantım olmasına rağmen, en iyi tanıdığım ülke Almanya.
Eğitimini gördüğüm Alman Dili ve Edebiyatı (Germanistik), Alman Edebiyatı ve Almanlarla ilgili yazdığım lisans tezi ve tanıdığım bir çok Alman Büyükelçi ve siyaset adamı dolayısıyla en iyi Almanya’yı, Almanları ve Alman kültürünü tanıyorum.
Çok sayıda Almanya’da çalışan, Türkiye’ye dönen kişileri tanıdım ve gözlemledim. Almayalı işçilerin Türkiye’de açtıkları fabrikaları ve yaptıkları yatırımları inceledim.
Almanyalı Türkler özellikle yetmişli yıllardan itibaren Türkiye’de fabrikalar açma isteğinde oldular.
Türkiye’den en çok Almanya’ya işçi giden illerin başında Karaman ve Konya gelir. O zamanki İçişleri Bakan Faruk Sükan’ın Karamanlı olmasından dolayı bu bölgedeki insanlar öncelikli olarak Almanya’ya gönderildiler. 70 li yıllardan itibaren özellikle Karaman ve civarında fabrikalar ve çeşitli birlikler oluşturdular.
Bu işletmeler çalışmaya başladıktan sonra ortakları Almanyalı işçiler geri dönerek bu işletmelerde çalışmak istediler. Ama hepsi Almanya’da kaldıkları on yıl da çok önemli bir bilgi ve beceri kazandıklarını düşünerek hep işletmelerde yönetici olmak istediler. Almanya’daki düzen ve şartlara alışan insanlar Türkiye’nin o günkü durumuna ayak uyduramadılar. Kendi işini kurmak isteyenlerde o günlerdeki ticari anlayışa, devlet bürokrasisi içerisinde ayak uyduramayarak başarısız oldular. Ve neredeyse tüm yatırımlar başarısız oldu ve fabrikalar kapandı.
Bu on yıllık başarısızlık süreci sonunda seksenli yıllardan sonra Almanyalı işçiler artık Türkiye’de değil Almanya’da yatırım yapmaya, işveren olmaya yöneldiler. Başarılı oldular, büyük firmalar kurdular.
Peki mutlu oldular mı?, o kültüre, o bölgeye, o iklime alışabildiler mi ?
Hayır. Alman mükemmeliyetçiliği, toleranssızlığı, acımasız hata kabul etmeme anlayışı, içten sevgi, yardım, hoşgörü duygularından uzaklığı ve gizli milliyetçiliği hiçbir zaman Anadolu’nun yardımsever, misafirperver, dost, duygu ve sevgi dolu insanlarına uymadı, hiçbir zamanda uymayacak. Hatta orada doğan yeni jenerasyon bile buna uyamayacak. Almanya’dan gençlere hep “nerede daha mutlusun” sorusunu yönelttiğimde hep Türkiye cevabını aldım.
İş gücüne ihtiyacı olan Almanlar Türkiye’den işçileri kabul ettiler sorunsuzca 50 yıl çalıştırdılar. Fakat şimdi ihtiyaçları kalmadı. O zaman artık Türkler ülkelerine dönsünler isteyeceklerdir. Ülkelerindeki işsizlikte Türklerin işlerini aldıklarını düşünecekler, Türklerin yaptıkları yatırımlar artık daha çok dikkatlerini çekecek ve onları rahatsız edecektir.
Aslında Almanlar hiçbir zaman Türkleri sevmediler ve istemediler. Onlara misafir işçi diyerek de hep bir gün geri döneceklerini ima ettiler. Bundan sonra da geri dönmeleri için bazı zorlamalarda bulunacaklardır. Artık Türkler için geri dönme zamanı geldi gibi görünüyor.
Türkiye’nin artık eski Türkiye olmadığı bilinmeli. Çukurova kökenli Avrupa Türkleri için belki de şansa dönebilecek bir geri dönme zamanı.
2013 Akdeniz Oyunları, Türkiye’nin ikinci büyük Uluslararası Havaalanı, Kazanlı Turizm Projesi, Yeni Nesil Serbest Bölgeler, Yeni Organize Sanayi Bölgeleri, Dünyanın en önemli 100 limanı içine giren ve yeni konteynır limanı ile ilk on içine girecek olan Mersin Limanı ile Mersin ve Çukurova Türkiye’nin parlayan yıldızı ve Dünya çapında da çok önemli bir merkez olmaya aday. Bu günlerde İskenderiye Roro seferlerinin de başlaması ile Mersin Ortadoğu ve Afrika’ya açılan kapı olarak da daha büyük bir önem kazanacak.
Ekonomisi giderek bozulan Avrupa ülkelerine karşı Türkiye Dünya birincisi büyüme hızı ile tersine dönüşü sağlayacak yıldız ülke.
Mersin’in son bir yıl içinde istihdam artışında Türkiye birincisi, işyeri açılmasında da Türkiye ikincisi.
Sanayi ve ticaret bölgesi olarak dolan Marmara Bölgesi’nin tek alternatifi Çukurova Bölgesi.
Çukurova Bölgesi’nin şu anda en büyük şansı Ekonomi Bakanı Zafer Çağlayan’ın tüm yatırımları desteklemesi ve takip etmesi. Ayrıca Mersin’de yapılacak yatırımlara her türlü desteği veren ve bölgenin kalkınması için canla başla çalışan bir Vali Hasan Basri Güzeloğlu var.
Almanya’daki bölgemiz insanları için şu anda belki de son 30 yılın Mersin’de en uygun yatırım yapma, işyeri açma, gayrimenkul alma zamanı.
Vakıf mallarının iadesi ile Türkiye’den göçe zorlanan Anadolu insanları ve azınlıklar için bu barış ve ekonomik bahar ikliminde geri döneme zamanı olduğu gibi, ekonomik zorluklardan dolayı kendi istekleri ile çalışmak için göç etmek durumunda kalan insanlarımız içinde şimdi Anadolu’ya dönme ve Anadolu’yu Avrupa’dan daha ileri yapma dengeleri tersine bozma zamanı.
Harun Arslan