Sistemin öylesine kalbindeyim ki, buraya ait olmadığım hissi sisteme olabilecek en uzak yerde olduğum hissiyle tamamlanıyor. Yoldayım. Bunu en ufak hücreme kadar hissediyorum. Saat 22.45’te Route 495’e çıkan yola ortasından dalarken, elimde McDonalds’tan aldığım Coca Cola ile ya da bir çeyreklik için dilenen ve elinde ” Her türlü bağış kabul edilir 🙂” yazan ve yanında da balonlu bir çocuk çizilmiş bir karton tutan dilenci ile göz göze geldiğimde… Şuandayım. Ne bu yazıyı yazmaya başladığım anda ne de bitireceğim anda olmayı ilk kez bu kadar göz ardı ediyorum. O hiçbir zaman anlamlandırıp tanımını yapamayacağımız mükemmel zaman, şuandayım. Borulardan son sürat akan bir sudan, bulduğum ilk delikten ayrılmış gibiyim. Zamanın koridorlarına çıkmış ve hiçbir kapıyı açmak istemeyen bir çocuğum, şuan. Bu pencere, bu sineklik, bu çikolatalı yer fıstıkları ve soğuk çay o kadar yetiyor ki bana, ne bir eksiğim ne de fazlayım. İstediği şeyi elde edince bile bir şeylerden söylenen homoeconomicus değilim ve benim ihtiyaçlarım sınırsız değil, bunun farkındayım. Yol güzel. Bir meditasyon gibi yol.