Bilal’in golü bulduğu 24’e kadar her iki takım adına da pozisyon yoktu ortada. Biraz şansın daha çok da Murat’ın pozisyon hatası sonrası gelen gol ile disiplinden iyice uzaklaştı Samsunspor.
Zaten sahaya çıkarken Mersin’den kalma travmanın izleri vardı, taraftarının artan tepkileri sonrası bu travma içinden çıkılmaz bir hal aldı.
Sonrası amaç gütmekten çok uzaktaydı.
Sahte koşular.. Sahte arayışlar.. Sahte mücadele..
Yapmaya çalışır gibi gözüktüler. Göz boyamaydı sadece. İnandırıcı olamadılar tabii.
Çünkü;
. Yaratıcılıktan uzaktı.
. Organizasyon fukarasıydı.
. Oyunu hiçbir bölümde ele alamadı.
. Plansızdı.
. Standardının üzerine çıkabilen oyuncusu yoktu.
. Kötü gidişi değiştirebilecek kaliteden uzaktı.
Tesadüf değilmiş Orduspor’un deplasman karnesi. 8 maçta, 7 galibiyet, 1 beraberliğe çıkardılar müthiş istatistiklerini. Hak ederek.
Mütevazi ama ne yaptıklarını bilen takımları..
Tüm oyuncularından maksimum verim almayı başaran teknik adam farkı ile..
Kendileri açısından en doğru deplasman oyununu oynarlarken, en önemli silahları Anıl’dan yoksunlardı bir de. Takımın hatta ligi domine eden Anıl’ın yokluğunu bile hemen hiç aramadılar.
Anıl kim?
Orduspor’un oyun aklı! Organizatörü!
Aynı zamanda duran top ustası. Hem skor bulurken hem asistte.
Yokluğunda bile nerede ise ellerini kollarını sallayarak kazanmasını bilirlerken, verdikleri mesajı alıp alamamaktır bundan sonrası için önemli olan.
Körün değneğini bellediği gibi bellediği yanlışlarına devam etmemesidir.
İşte temel sorun o.
Ümit vermekten çok uzakta bu konuda.
Teknik adamınız Kalpar çünkü.
Bildiğinden ve inandığından koşullar ne olursa olsun zerre kadar taviz vermediği için.
Her maç abartılı bir şekilde bir an bile olsa yerinde duramayan Kalpar’ın çaresizliği her haliyle üzücüydü.
Kimsenin düşmek istemeyeceği bir durumdu onun ki!
Ama kendi düşen ağlamaz.
Kendi hazırladığı sonu yaşadı Kalpar.
Kendi elleri ile besledi bu çaresizliği!