Şeriatçı iktidar savaşında darbe girişiminin üzerinden yaklaşık 1 ay geçmiş durumda. Konu hala en güncel mesele olarak yerini korurken, diploma meselesi, IŞİD’e gönderilen silahlar, 17-25 Aralık yolsuzlukları, deyim yerindeyse -ki yerinde, güme gitmiş vaziyette. Unuttuk mu? Elbette hayır.
Darbe girişiminden sonra ayaklarının altındaki zeminin kayganlığını hisseden diktatör, davalılarıyla beyaz bir sayfa açmış görünse de, yumuşayıp hamur gibi olmuş havaları estirse de, karşı devrim rüyalarından vazgeçtiğine inanacak kadar saf olmamızı beklemesin kimse. Bu amacından vazgeçmiş olsa bile ortada verilmesi gereken kocaman bir hesap var. Unuttuğumuz veya unutacağımız sanılmasın. Patlayan bombalardan, soldurduğu hayatlardan ve de çaldıklarından dolayı vermek zorunda olduğu bir hesap. Neyin beyaz sayfası açılıyorsa anlayan beri gelsin. ‘’Bakkal yönetmiyoruz, devlet yönetiyoruz devlet’’ diyerek her konuda ahkam kesen bay çok bilmişin şimdi, ‘’kandırıldık’’ martavallarına sığınmasına normal bir ülkede insanlar güler. Hatta gülünmekle de kalmaz, hukuk gereğini yapar. Allah affetse, yargı affetmez can yakanı. Hukuk devletlerinde durumlar böyledir dostlar.
Bugün geldiğimiz noktadan şöyle bir geriye baktığımızda gördüğümüz en net şey, her geçen günümüzün daha da kötüye gittiği gerçeğidir. Gelen günün gideni arattığı karanlık bir dönemin tam ortasında mahsur kalmış gibiyiz. Anılarımızdan, çocukluğumuzdan ve çocuklarımızdan vuruyorlar bizi. Aşımızdan ekmeğimizden vuruyorlar. Ağır bir korku iklimi sinsice her tarafı kuşatmışken, başını kuma gömen ama kıçı açıkta kalan kitlenin varlığı, geleceğimizi gasp edenlere can suyu oluyor. Bizlere de ölümlerden ölüm beğenmek gibi, Tayyip ve Fetö arasında bir seçim yapmamız dayatılıyor olanlardan sonra.
Yenikapı şovu, ölüm hakkını Tayyip’ten yana kullanan çakma demokratların kuru gürültülerine sahne oldu. Bugün, sanatçı görünümlüsünden, muhalefet görünümlüsüne kadar, kim güçlüyse onu alkışlayan şak şak grubu da zannetmesin ki, kendi elleriyle yarattıkları bu kör karanlık kendilerini vurmayacak. Zannetmesinler ki, kendileri gibi düşünmeyen herkes, sürüm sürüm sürünecek. Her gelen gün, gideni aratıyor dedik ya, yarın öbür gün diktatör çıkacak meydanlara, yine ‘’EEEY’’le başlayan konuşmalarından birinde şunları söyleyecek ; ‘’Madem Müslüman bir ülkeyiz, o zaman başörtüsünden kim rahatsız oluyorsa başka ülkeye gitsin’’. Var mı böyle bir şeyin olmayacağına garantisi olan?
Sosyal medyada İran’ın eski ve yeni fotoğraflarını gözünüze çarpmıştır. Bizim de o şekil bir fotoğrafa dönüşmeyeceğimize var mı garantisi olan? Yok. Linç kıtalarının, şeriat bayraklarıyla demokrasi istemelerini, demokrasi ismini taktıkları mitingde ölüm cezası çığırtkanlıklarını dünya izledi. Eğitim sistemine dair, sağlık sistemine dair, insanca yaşamaya ve çocuklarımızın geleceğine dair herhangi söylemin bulunmadığı şovda bolca idam nutukları atıldı ve de yapılanlar bize demokrasi mitingi diye yutturulmaya çalışılıyor. Bizi saftirik zannetmesinler. İran’ın değişik bölgelerinde her gün onlarca insan, vinçlerle asılarak idam ediliyor. Memlekette de böyle olmayacağına var mı garantisi olan? İtiraf edeyim, arada bir memleketten umudu kesip karamsarlığa düştüğüm anlar oluyor dostlar.
Geçen gün yine böyle bir ruh hali içerisindeyken, Sıla’nın cesur açıklamalarını okudum. Biraz önceki karamsarlığımdan eser kalmadı. Bir kadın, karanlığı bir anda dağıttı, ezber bozdu. Konserleri iptal edildi, tehdit edildi geri adım atmadı. Yalakalık yapmadı. Memlekette yürekli insanlar var dostlar. Memlekette umut var.
Bu arada, sabaha yetişmesi gereken pazartesi yazımı bugüne mahsus akşama aldık dostlar bu yüzden özür diliyorum takip eden arkadaşlardan. Malumunuz, bizler birileri gibi sırtımızı güçlü olana veya para babalarına dayayıp yapmıyoruz bu işi. Hayatımızı sürdürmemiz için başka işlerde çalışıp para kazanmak zorundayız ve hayat memat telaşından arada ufak aksaklıklar olabiliyor.