Dünyada, özellikle bölgemizde hadiseler çok hızlı gelişiyor. Eskiden on yıllara sâri gelişmeler artık yıl içinde ve hatta haftalarda yaşanıyor.
İsrail, Ortadoğu’yu kendi hedefleri doğrultusunda şekillendirmek uğruna, hiçbir kaide ve prensibi dikkate almadan kendisi ve/veya müttefikleri marifetiyle kararlar alıyor ve uyguluyor. Suudi Arabistan, ABD ile işbirliğinin sınırlarını aklın alamayacağı sınırlara doğru götürüyor. ABD ve İsrail ile birlikte Müslümanları terbiye etme gayreti ile yaşıyor. Kaynaklarını; silahlanma, şehirleşme ve daha birçok konuda ABD’ye aktarıyor. Mısır da başta Türkiye olmak üzere Müslümanlara karşı açıktan mücadele içinde olmaktan çekinmiyor. Akdeniz deniz alanında ve diğer meselelerde Yunanistan, ABD, İsrail ve benzeri devletlerle işbirliği içinde… İran, bir yandan Ortadoğu’da ABD, Fransa ve İsrail’in müdahalesi için şartlar oluştururken, diğer yandan da kendi milli hedefleri çerçevesinde Ortadoğu’da Şii cephesi oluşturma derdinde. ABD ve Fransa Ortadoğu’ya doğrudan müdahaleden çekinmiyorlar. Müttefik kabul ettikleri Türkiye’nin menfaatlerine halel getirecek eylemleri alenen yapıyorlar. Çin, sessiz ve derinden ilerliyor. Rusya, konjonktürel durumdan istifade etme gayretinde…
Bugüne kadar adaletsizlikle yönetile gelen dünya artık adaletsizliğin alenen ortaya konulduğu, sefih emeller uğruna binlerce, on binlerce insanın kolayca öldürüldüğü, milyonlarcasının evsiz barksız bırakıldığı, kukla yönetimlerin halklarına rağmen devletlerini emperyalistlere peşkeş çektikleri bir düzlem haline geldi.
Resmin görünen tarafında bütün bu olup bitenlere karşı ses çıkaran, itiraz eden, mekanizmaları harekete geçirmeye çalışan ve bu konuda samimi gayret gösteren tek devlet Türkiye.
Türkiye bir yandan etrafında ve dünyada olup biten kötülüklere ses çıkarmaya çalışırken diğer yandan da dünyayı karıştıran devletlerin doğrudan veya dolaylı saldırılarına hedef oluyor. Suriye’de, Filistin’de olup bitenlere sessiz kalmayan Türkiye’nin bu meselelere karşı gayret gösterdiği bir dönemde Ege’de Yunanistan’ın, Doğu Akdeniz’de Kıbrıs Rum Kesimi, Mısır, İsrail, ABD ve AB’nin, Karadeniz’de ABD’nin Türkiye’ye karşı zorlamalarını bu gözle okumak gerekiyor.
Aynı zamanda, Türkiye uluslararası ortamda adalet ararken, Batılı ekonomi değerlendirme kuruluşlarının Türkiye aleyhtarı açıklamalarda bulunmaları, raporlar yayımlamaları, dünya para piyasalarına hakim unsurların Türk lirasına, Türk sermaye piyasasına hücumlarını bu gözle okumak gerekir. Burada anlatılmak istenen şey “Türk dış politikasında ve ekonomisindeki bütün sıkıntıların sebepleri dış dünyadır.” değildir.
Bu süreçte Türkiye Cumhuriyeti Devleti, Cumhurbaşkanı, Başbakanı, bir kısım siyasi partileri, Genelkurmay Başkanı, Bakanları, sivil toplum örgütleri ile birlikte dünyaya hem Türkiye’nin, hem de mazlumların sesini duyurmaya çalışıyorlar.
Cumhurbaşkanımız telefonla, ziyaretler gerçekleştirerek, ziyarete kabul ederek, basın yayın organlarına mülakat vererek, basın açıklamaları yaparak, mitingler icra ederek, bölgesel ve küresel örgütleri harekete geçirmeye çalışarak mazlumların sesi olma gayretinde.
Türkiye, tarihi potansiyeli ve geldiği seviye itibariyle bölgede ve dünyada gelişmeleri yönlendirme kapasitesine sahip bir devlet. Harekete geçirmeye çalıştığı mekanizmalar faydasız ve çaresiz, işbirliğine yeltenilen devlet idareleri samimiyetsiz ve hamiyetsiz. Durum böyle olduğu halde, bölgemizde ve dünyada olup biten olumsuzluklar her ne kadar vicdanımızı rahatsız etse, gözyaşlarımızı akıtsa, hıncımızı artırsa, bizi kızgınlıklara, küskünlüklere sevk etse de, muhataplar ile irtibatlar koparılmadan yurt içinde ve dışında adaletli bir barış ortamının temin edilmesi maksadıyla dikkate alınabilecek hususlar söz konusu:
Bölgesel ve küresel örgütlerde yer almaya devam etmek gerekli. Uluslararası ilişkilerde küslük olmaz. Küslüğün faydası olmaz. Düşmanını yakın tutmalısın. Bu nedenle BM, AGİT, G-20, NATO, AB ve benzeri bölgesel ve küresel teşkilatlar içinde olunması ve o yapıları yönlendirecek teknik elemanlar yetiştirilmesi elzemdir.
Bununla birlikte, dünyaya hâkim bu mekanizmalara alternatifler oluşturulması yolunda gayretler de Türkiye tarafından yapılabilecek hamleler arasındadır.
Hiçbir devlet daimi düşman veya daimi dost değildir. Biri, diğerinin yerini dolduracak da değildir. ABD dış politikasının aleyhimizde olması demek, Rusya’nın dış politikaları ile uyumlu olmamızı zorunlu kılmaz.
Barışı tesis etmenin yöntemlerinden biri güçlünün yanında yer almak olmakla birlikte, adil olan yöntem her ne pahasına olursa olsun bağımsız bir dış politika uygulaması ile zor da olsa barış için mücadele etmek olmalıdır.
Bu yolda, Türkiye Cumhuriyeti Devletinin tarihi ve coğrafi kader birliği etmesi muhtemel devletlerin çoğunun idarecileri milletlerinin ve devletlerinin menfaati yerine dünyaya hâkim güçlerin dümen suyunda yol almaktadırlar. Kısa vadede bu devletlerin bağımsız politikalar belirlemesi ve uygulaması beklemek akılcı olmasa da bu, Türkiye’nin dış politikasında bu devletleri göz ardı etmesini gerekli kılmaz. Belki bu noktada yapılması gereken şey daha çok sivil toplum örgütlerinin oluşturacağı bir işbirliği ağı ile söz konusu devletlerin önce toplumlarını ve bilahare, kısa vadede pek umutlu olmasa da, devlet yönetimlerini veya en azından onların politikalarını değişime zorlamak şeklinde tezahür edebilir. Bu yönde, II. Abdülhamit’in Arap Devletlerini kontrol altında tutmak ve yönlendirmek maksadıyla yönetim kademesinden insanların sıkça ziyaret edilmesi, Türkiye’ye davet edilmeleri, kendilerinin ve çocuklarının Türkiye’de eğitime tabi tutulmaları ve söz konusu ülkelerde eğitim hamleleri yapılması önem arz eder. Bu noktada, Türkiye’nin sevimli olmasa da adil, barışçı ve bağımsız dış politika uygulaması hedeflere ulaşılmasını kolaylaştıracaktır.
Dış politikada duygular kalplerde hapsedilir. Türk dış politikası dünyadaki siyasi ve iktisadi gelişmeleri ve yönelimleri hesaba katarak gerçekçi hedefler belirleyip bu yolda gayret gösterecektir.
Devletlerarası hukuk uygulamaları adaletten ziyade güç ile yönlendiriliyor olsa dahi, Türkiye Cumhuriyeti Devleti barış ve adalet içinde bir bölge ve bir dünya için hukuka riayet eden bir dış politika uygulamaya devam etmelidir. Bu çerçevede, işbirliği içinde bulunduğu devletlerin haklarına riayet eden örnek bir devlet olması yeniden şekillenen dünya uluslararası nizamında Türkiye’ye saygın bir yer temin edecektir. Nitekim Türkiye’nin Afrika açılımı, arzu edilen saygıyı görmektedir ve diğer bölgeler için de bir örnek teşkil etmektedir. Bu işbirliğinin esası “birlikte, paylaşarak işbirliği” olarak ifade edilebilir.
Türk dış politikasının milli güce dayalı olması elzemdir. Siyasi, askeri, iktisadi, bilimsel, psiko sosyal, kültürel ve teknolojik gücümüz arttıkça inandırıcılığımız, güvenirliğimiz ve dostluğumuz kabul görecektir. Dostluğunu önemsediğimiz milletler Türk kültürünün, teknolojisinin, ekonomisinin, ve askeri gücünün etkisini gördükçe işbirliği halkası genişleyecek ve başta bölgemiz olmak üzere barış bir özlem olmaktan çıkacaktır. Barışa kavuşabilmek için her yönü ile güçlü olunması gerektiği ve işbirliğinin önemli olduğu kabul edilmelidir.
Bütün bunlar ise; Türkiye Büyük Millet Meclisi’nde de güçlü bir Cumhurbaşkanı’nın yönetimi, yetişmiş ve tecrübeli siyasetçiler, bürokratlar ile ve çok çalışarak mümkün olabilir. Teslimiyetçi, kendine has karakteri olmayan, dış politikada ne yapacağı belli olmayan tecrübesiz yönetimlerle çevremizdeki ve dünyadaki sorunlarla başa çıkmak mümkün görülmemektedir.