Eskiye rağbet olsa bitpazarına nur yağardı derler. Yağdı da bence. Bu gün yaşı biraz ileride olanlar günü yaşamaktan çok geçmişi özlemenin yoğunluğu içerisinde yaşıyor. Gelenekleri, görenekleri, örfü, ananeyi, paylaşmayı, bir olmayı ve en çok da biz olmayı özlüyor bence. Hani derler ya problemlerin çözümüne ilk önce kendinden başla diye ben de öyle yapıyorum ve ne yalan konuşayım çok özlüyorum eskiyi ben. Onun için de elimden geldiğince sık bir şekilde buluşturmaya çalışıyorum eski mahallelilerimi, eski okul ve sınıf arkadaşlarımı. Bir araya gelince o geçmişteki harika günleri anıyor ve yeniden o günlerin mutluluğunu yaşıyoruz.
Çocukluğumuzdan gelen dostlarımız vardır. Ben 49 yaşındayım ve 40 küsur senelik dostlarım var hala görüştüğüm. Eşim onlardan birisi için şöyle söyler ‘Aliş’le bir araya geldiğinizde çocukluğunuza geri döndüğünüz için bildiğiniz çocuklaşıyorsunuz’ Evet gerçekten de öyle. Kim bilir belki de içimizde hiç büyütmek istemediğimiz bir çocuk yaşatma gayreti bu. Tabi bu sadece bende hâsıl olan bir durum değil. Birçoğunuz bunu yaşıyorsunuzdur sanırım.
Yine bu nostalji rüzgarına nereden kapıldı bu adam derseniz, sanıyorum yine Mübarek Ramazan ayının ve bu Ramazan Pide yaptırmak için eski mahallemi tercih etmem sebep oldu buna. Çünkü çocukluğumun geçtiği mahallemin fırını Başak Ekmek Fırınında pide beklerken o eski mahallelilerle karşılaşmak, eski günlere götürüyor insanı. Çocukluğunu yaşadığın insanların yaşlarının ilerlemiş halini görmek tuhaflaştırıyor bazen. Uzun süredir görmediğin, yaşların getirdiği değişimlerden dolayı tanımakta zorlandığın ama tanıdığın anda o içini saran mutluluk hazzının müthiş bir his olduğunu söylemeye sanırım gerek yok. Bunlar çok mutlu ediyor beni. Şunların evinin önünde top oynardık, şunlar şurada otururlardı, bunlar bu işi yaparlardı. Kim bilir belki de beynimizi test edip, eskiyi hatırlamasına mı seviniyoruz ne?
Kimi zaman geçmişten karşılaştığınız kişiler sizi yitirdiğiniz değerlilerinize götürüyor. O epey zamandır görmediğiniz kişi çoğu zaman sizi yitirdiğiniz Babanıza, Annenize götürüveriyor. İki sohbetin belini kıralım derken, Hakka yürümüş büyükleriniz ile olan anılar saçılıyor ortalığa mesela. ‘Babanla şöyle yapardık’ ya da senin baban şöyle iyi adamdı, böyle yapardı, şöyle davranırdı gibi söylemlerle bir anda özlediğiniz eski aile kalıbınızın içerisine sokuveriyor sizi.
Neyse bu işi duygusala bağlamadan devam edelim. Bunu sürekli yazıyorum ama eskiden müthiş bir mahalle kültürümüz vardı. Eğitim bu gün ki gibi değildi eyvallah. Ekonomi bu gün ki gibi değildi ve hatta inanın bu gün de kötü ama o zaman hayat bu gün ki kadar bile güvenli değildi. Ancak tüm bunlara rağmen mutluydu insanlar. Birbirleri ile bu gün ki gibi yarış etmiyorlardı mesela. Birlikte yürümeyi, birlikte büyümeyi tercih ediyorlardı. Tamam, birlikte büyümek belki biraz abartılı oldu ama birisi büyürken, diğerini rencide edici tüm davranışlardan kaçınıyordu en azından. Şimdi öyle değil. Kişiler ekonomik gelişimlerini karşısındaki herkesin gözüne sokmadan rahat edemiyor. Toplum ekonomik ve teknolojik açıdan geliştikçe değerleri ileri gitmesi gerekirken bizde her nedense tam tersi oluyor. Bir görmemişlik, bir görgüsüzlük ortaya çıkıyor. Herkes elindekini karşısındakinin yüzüne vurma, gözüne sokma yarışı içerisinde. Hal böyle olunca bunu yaptığınız insanla gerçek komşuluk ilişkinizi nasıl yürütebilirsiniz ki? Toplumca ben senden daha uzağa yapabiliyorum yarışı bir hastalık gibi sarmış bizi. Nezaketimizi kaybetmişiz bir kere. Bakış açılarımızın koordinatları değişmiş. Değerlerimizin algısı farklılaştırılmış. Daha özü sanki birisi gelip bizim bütün genlerimizle oynamış, eskiye dair bütün pozitif şeylerin DNA’larını değiştirmiş ve başka bir toplum oluşturmuş yeni nesilden. Yok, geri aldım sözümü, yeni nesil diyerek üzerimizdeki çamuru gencecik insanlara sıçratmanın hiçbir manası yok. Kabahatli biziz elbette. Kim bilir belki geçmişte yaşayamadığımız bazı şeylerin ezikliğini bu gün kabartıyoruz. İçimize bastırdığımız eksikliklerimizi bu gün giderince sanki geçmişin intikamını alıyormuşçasına hoyratlaşıyoruz. Kim bilir belki Arap yağı bol bulunca misali elimizdeki, avucumuzdaki değerleri etrafa gelişi güzel saçıyoruz. Sonra hiçbir değerimiz kalmıyor.
Bir müddet sonra elinde değeri kalmayan toplum, başka toplumların değerlerini kendi değerleriymiş gibi sahiplenmeye, onları kendisine düstur edinerek yaşamaya başlıyor. Bu gün ki fotoğraf direkt olarak bu. Sorarsan Müslüman toplum, adetler Hristiyan adetleri. Kimse kendi değerinin peşinde değil. Bırakın peşinde olmayı, kendi değerlerini inkâr eden, inkâr etmekle kalmayıp bildiğiniz karalayan bir toplum olup çıktık maalesef. O kadar çıktık ki, kimi zaman Hristiyan dediğimiz topluluğun bizden daha Müslüman yaşadıklarına canlı olarak şahit olduk. Şaka gibi değil mi? Değil, maalesef şaka değil.
Günden güne mal, meta vurguncusu, hiç durmadan tüketen savurganlığa ve aşırılığa sapmış bir toplum haline geliverdik. Bizim o masum, kendi halinde, elindeki ile yetindiği gibi komşusuna, akrabasına da destek olmaya çalışan, biz olduğumuz zaman dünyayı titreten o topluluk bavulunu eline aldı ve başı eğik bir şekilde çoktan ayrıldı aramızdan. Bencil bir toplum oluşturdular bizden. Biz de o fotoğrafı çocuklarımıza yansıttık.
İki satır sohbeti çok gördük evlerimizde. Birbirimizle didişmekten, ya da televizyondaki yarışma ya da dizilerden eşimize çocuğumuza vakit ayıramadığımız gibi, kendimizi de hep o dizilerdeki, yarışmalardaki hayatlar ile kıyaslamaya başladık. Evdeki eş dizideki kadınlarla kıyaslanmaya başlayınca, göz daha bir dışarıya kaymaya başladı. Bakın bu korkunç bir söylem olacak ama evdeki eş derken tek olarak kadınlardan bahsetmiyorum. Kadınlar da, erkekler de eşlerini televizyonlardaki ya da sokaktaki diğer hayatlarla kıyaslamaya başladılar. Keşke sadece kıyaslama ile kalabilselerdi. Maalesef o da olmayınca ahlaki değerlerimizde bize mendil sallayıp uzaklaştı aramızdan.
Sonra birbirimizi geri kafalılıkla, yozluk, yobazlıkla damgalamaya başladık. Siyasi görüşler, hayat tarzı, bakış açısı, takınılan tavırlar ve daha bir dolu şeyle rakip yapıldık birbirimize. Şuncular, buncular olduk. Takım tutar gibi saflara ayrıldık. Herkes kendi safını belirlediğini zannetse de asla böyle olmadı. Hepimizi bir safa yerleştirdiler. Sonra da karşıdakileri sadece bir rakip değil, bir düşman olarak da bellettiler hepimize. Başladık birbirimizi taşlamaya.
İlk başlarda küçük taş atmalar olarak ve gülüşerek yapıldı bunlar ama sonrası çok kötü. Günümüz berbat. Çoğu zaman karşımızdakinin insan olduğunu bile unutup sanki başka bir yaratıkmışçasına saldırıyoruz. Oysaki hepimizi Allah yarattı kardeşim. Yol da aynı, kural da. Sen o yolu yok sayıp kendine yeni bir harita çizmeye kalkarsan, yolunu da kaybedersin, örfünü de, ananeni de, insanlığını da ve hatta özünü de kaybedersin de farkına bile varmazsın..
Bir mahalle kültürümüz vardı eskiden. İnsanlar birbirini rakip olarak değil, komşu olarak görürdü. Hep yazıyorum bunu eksen o kadar daraldı ki günümüzde, 1.5 m2’lik asansörlerde maalesef birbirimize selam vermiyoruz bu gün. Televizyon, bilgisayar, internet altyapısız olarak kullanıldığı için bilgi edinmekten çok çivimizi daha fazla nasıl çıkartabilirizin işine yarıyor. Boşanmalar almış başını gitmiş. Korkunç bir tahammülsüzlüğün yanı sıra etrafta alternatif yaratabilecek insan yoğunluğu varmış gibi görünmesi sebep oluyor buna biraz. Sanal alemde yaratılan sanal karakterlere gerçeklik yükleyerek kişiler kendilerine kahraman ediniyor ve etrafındaki insanları hunharca yargılıyorlar. Dijital ekranların daha diri vücutları, sürekli pompalanan güç, iktidar ilaçları kişilere kendisini süperman gibi gösterince hanelerini unutuveriyorlar. Zayıf karakterler, hastalık halini almış cinsel açlık, ekonomik gücü ele geçirmek için sürekli yıkılan değer kaleler hayatı iki nokta üzerine topluyor. Para ve seks.
Sırtımıza tülbent koyan annelerimiz, teyzelerimiz gitti maalesef. Çocuğuna ekmek üzerine margarin sürerken ister misiniz diye sormadan bize de veren annelerimiz maalesef yenildiler. Komşu evlerine cenazelerde taşınan yemekler git gide azalıyor. Bütün mahallelinin gittiği asker uğurlamaları üç beş kişilik çekirdek ailenin dışına çıkmıyor. Düşeni kaldırmayı bırakın, bir tekme de sen vur zihniyeti artık maalesef bizi daha çok temsil ediyor. Artık üstün bir sıfatmış gibi anılan dürüstlük adını enayiliğe, devletin malı deniz, yemeyen domuz kültürü iş bilirliğe, yalaklık, yalakalık, gelen ağam giden paşam bakış açısı kahramanlığa dönüşünce sizin bizim mahalle kültürümüz başını alıp sessiz sedasız ortamı terk ediyor. İşte o siz ve biz de bu gün eskiyi anıp yüzümüze oturan bir tebessüme hasret mutlu oluyoruz.
Komşunun bir yere giderken eşini ve çocuklarını komşusuna emanet ettiği, bayram ziyaretleri için günlerin yetmediği, bayramların tatili ifade etmediği, hastalıkta, düğünde, ölümde hani derler ya iyi günde ve kötü günde insanların birbirini unutmadığı mahalleleri özledim ben. Sokak satıcılarının bol olduğu zamanlarda adı hijyen olan hiçbir şeyin olmadığı ama aynı paralelde kimsenin de bu sebeple hastalanmadığı, sağlığın paradan önemli olduğu, insanlığın kıymetli olduğu, dostluğun, arkadaşlığın değişilmez olduğu günleri tabi ki özledim. Adam gibi adamları, delikanlı kadınları, mahallelisini kollayan ağabeyleri tabi ki özledim. Komşusu açken kendisi tok gezmeyen toplumu, imeceyi hayatının anlamına dönüştüren yapıyı, birlikte eğlenip, birlikte mutlu olan insanları tabi ki özledim. Çocukluğumun saflığını, insanların tertemizliğini, aradaki çürük elmaların sepeti bozmasına izin vermeden ve çaktırmadan, onu bile rencide etmeden ayıklandığı günleri nasıl özlemezsiniz.
Her şeye rağmen insan içindeki umudu birden silip atamıyor. Bazen diyorum ki, bu da bir süreç. Bu süreç yaşanmalı ki insanlar kötüyü ve iyiyi daha net ayırt edebilsinler ve bunlar işte bunun için yaşanıyor. Diliyorum avuntu değildir bunlar ve diliyorum bizim çocuklarımızda ve onların çocukları da ve onların çocukları da ve tüm insanlık iyi ve güzeli yaşar hep. Ve diliyorum kötüler ve kötülük her zaman olduğu gibi eninde sonunda yer ile yeksan olur. İyilik hep kazanacak göreceksiniz. Şimdi kaybediyor gibi görünseler bile, eninde sonunda iyiler hep kazanacak. Hepinize mutlu ve iyi Pazarlar diliyorum.
DÜNYA..
Anne rahmine düşen ikiz kardeşler önceleri her şeyden habersizmiş. Haftalar birbirini izledikçe onlar da gelişmişler. Elleri, ayakları, iç organları oluşmaya başlamış. Bu arada, etraflarında olup biteni fark etmeye başlamışlar. Bulundukları rahat, güvenli yeri tanıdıkça mutlulukları artmış. Birbirlerine hep aynı şeyi söylüyorlarmış:
‘Anne rahmine düşmemiz, burada yaşamamız ne harika değil mi? Hayat ne güzel şey kardeşim’
Büyüdükçe içinde yaşadıkları dünyayı keşfe koyulmuşlar. Öyle ya, hayatın kaynağı neymiş? İşte bunu araştırırken, karşılarına anneleriyle onları birbirine bağlayan kordon çıkmış. Bu kordon sayesinde hiçbir zahmet çekmeden güven içinde beslenip büyüdüklerini tespit etmişler.
Artık aylar birbiri ardınca geçiyor, ikizler hızla büyüyor, diğer bir deyişle ‘ Yolun sonuna’ yaklaşıyorlarmış. Bu değişiklikleri hayretle gözlemlerken, bir gün gelip bu güzelim dünyayı terk edeceklerinin işaretlerini almaya başlamışlar.
Dokuzuncu aya yaklaştıklarında, bu işaretleri daha kuvvetli hissetmeye başlamışlar. Durumundan telaşlanan ikizlerden birisi diğerine sormuş:
‘Neler oluyor? Bütün bunların anlamı ne?’ Öteki daha sakin ve aklı başındaymış. Üstelik bulundukları bu dünya çoğu zaman ona yetmiyor, duygularını daha geniş bir âlemi arzuluyormuş. O cevap vermiş:
‘Bütün bunlar, bu dünyada daha fazla kalamayacağız anlamına geliyor’ ve eklemiş ‘ Buradaki hayatımızın sonuna yaklaşıyoruz
‘Ama ben gitmek istemiyorum’ diye seslenmiş kardeşi, ‘ Hep burada kalmak istiyorum.
‘Elimizden gelen bir şey yok. Hem belki doğumdan sonra hayat vardır’
‘Bize hayat veren o kordon kesildikten sonra bu nasıl mümkün olabilir ki’ diye cevaplamış öteki. ‘Bize hayat veren kordon kesilirse nasıl hayatta kalabiliriz söyler misin bana? Hem bak bizden önce başkaları da buraya gelmiş ve sonra da gitmişler. Hiç birisi geri gelmemiş ki bize doğumdan sonra hayat olduğunu söylesin. Hayır, bu her şeyin sonu olacak’
Bütün bunları söyledikten sonra eklemiş ‘Hem belki de anne diye bir şey de yok’
‘Olmak zorunda’ diye itiraz etmiş kardeşi. ‘Buraya başka türlü nasıl gelmiş olabiliriz. Nasıl hayatta kalabiliriz ki’
‘Sen hiç anneni gördün mü?’ diye üstelemiş öteki. ‘O belki de sadece zihinlerimizde var. Bir annemiz olduğu düşüncesi bizi rahatlattığı için onu belki de biz uydurduk’
Böylece anne rahmindeki son günleri derin sorgulamalar ve tartışmalarla geçmiş. Sonunda doğum anı gelmiş çatmış. İkizler içinde yaşadıkları dünyalarını terk ettiklerinde gözleri başka bir dünyaya açmışlar ve sevinçten ağlamaya başlamışlar. Çünkü gördükleri manzara hayallerinin bile ötesindeymiş…
BOZUK SİMİT PARALARI VE CENNET…
Günün son dersinin sonuna gelinmişti. Öğrenciler çıkmak için sabırsızlanıyordu. Defter ve kitaplarını çantalarına koydular. Zil çalar çalmaz, dışarı çıkmak için hazırdılar. Yalnız, Ali hazırlanmamıştı. Gecikmek için de elinden geleni yapıyordu. Nihayet zil çaldı. Öğrenciler bir anda kapıya yöneldi. Ali, yerinden kalkmadı. Ağır ağır eşyasını topladı. Bir yandan göz ucuyla öğretmenine bakıyor, bir yandan da arkadaşlarının gitmesini bekliyordu.
Öğretmeni, onun bu hâlini fark etti:
- Hayrola Ali, dedi. Eve gitmeyecek misin?
Ali, son arkadaşının da çıktığını görünce cevap verdi:
- Sizinle konuşmak istiyordum öğretmenim.
- Peki, dedi öğretmeni. Ne söyleyeceksin bakalım?
- Ahmet arkadaşımız var ya…
- Evet, ne olmuş Ahmet'e?
- Durumları pek iyi değil galiba. Annesi, beslenme çantasına pek iyi şeyler koymuyor.
- Ee?
- Ona yardım etmek istiyorum. Ama benim yardım ettiğimi bilirse üzülür. Günde bir simit parası biriktirip her hafta size versem, siz de ona verseniz?
Cebinden bir avuç bozuk para çıkarıp öğretmenin masasının üzerine koydu. Nurhan Öğretmen, paraya dokunmadı. Sandalyesine oturup düşündü. Ali hakkındaki bilgilerini yokladı. Bildiği kadarıyla ailesinin durumu pekiyi değildi. Bu çalışkan ve sevimli öğrencisi, ne kadar da iyi niyetli ve düşünceliydi. Zengin bir ailenin çocuğu değildi. Buna rağmen yardım etmek istiyordu. Üstelik yardım ettiğinin bilinmesini istemiyordu.
Nurhan Öğretmen:
- Dur bakalım Ali, dedi. Bildiğim kadarıyla sizin de maddî durumunuz pekiyi değil. Yanlış mı biliyorum?
- Doğru biliyorsunuz öğretmenim. Babam gündelikçi. Çoğu zaman iş bulamıyor. Ama ben de çalışıyor, para kazanıyorum.
- Nerede çalışıyorsun?
- Simit satıyorum.
Nurhan Öğretmen yine durup düşündü. İyiliğin bu kadarına ne demeliydi simdi. Bunun gerçekleşmesi zordu. Onu, bundan vazgeçirmek için bir çare bulmalıydı. Bunu yaparken, sevimli öğrencisini de kırmamalıydı. Onunla biraz daha konuşursa, belki bir yolunu bulurdu.
Nurhan Öğretmen, Ali'ye döndü:
- Büyüyünce ne olmak istiyorsun, diye sordu.
- Çok zengin bir işadamı…
- Niçin?
- İnsanlara daha çok yardım etmek için…
- Güzel, dedi Nurhan Öğretmen. Bak simdi Ali, Ahmet'in ailesinin durumu pekiyi değil; bu doğru. Ama sizinki de bundan pek farklı değil. İstersen acele etme; çok zengin olduğun zaman insanlara yardım edersin. Olmaz mı?
- Olmaz, dedi Ali. Şimdi yapmalıyım.
- Neden olmaz?
- Üç sebepten dolayı olmaz.
Birincisi: Bu para zaten benim değil. İyilik ettiğim için Allah, beni insanlara sevimli gösteriyor. İnsanlar da bundan etkileniyor, daha çok simit alıyorlar. Bu sayede gün boyu çalışanlardan bile fazla simit satıyorum. Hele mahallede Hasan Amca var, her gün iki simit alıp güvercinlere veriyor.
İkincisi: "Ağaç yaş iken eğilir." deniliyor. Şimdiden iyilik yapmayı öğrenmezsem büyüdüğümde hiç yapamam.
Üçüncüsü ise daha önemli: Büyüdüğüm zaman çok zengin bir işadamı olmak istiyorum. Zamanında yatırım yapmayanlar büyük işadamı olamazlar.
Nurhan Öğretmen, karsısında büyük biri varmış gibi dinliyordu:
- Bu sonuncusunu pek iyi anlayamadım, dedi.?
- Açıklayayım öğretmenim, dedi Ali. Simdi, çok zengin olmadığım için, ancak günde bir simit parası kadar yârdim edebiliyorum. Bundan fazlasını veremem. Allah, Cennet'i gücü kadar iyilik edene veriyor. Şimdi gücüm bu olduğuna göre Cennet'in fiyatı birkaç simit parası kadardır. Eğer zengin olmadan ölürsem birkaç simit parasıyla Cennet'e girebilirim. Bundan daha kârlı bir yatırım olur mu?
Nurhan Öğretmen’in gözleri dolmuştu. Başını "Evet" anlamında sallarken Aliyi evine yolladı.
Sınıfa geri dönerken okulun boşaldığını fark etti. Eşyalarını toplamak için masasına döndüğünde Ali'nin bıraktığı paraların masaüstünde kaldığını fark etti. Sandalyesine gayri ihtiyari oturdu ve paraları eline aldı. Hiçbir para ona bu kadar kıymetli gelmemişti. Sanki elinde dünyanın en kıymetli incilerini, yakutlarını, elmaslarını tutuyordu. Hatta bu paralar onlardan bile kıymetliydi. Öyle bu paralar, Bu bozuk SİMİT paraları, Cenneti satın alabilecek paralardı. Sanki hiç bırakmak istemeyen bir duygu ile sımsıkı kavradı bu bozuk simit paralarını.
Oturduğu yerden kalkamadı Nurhan Öğretmen. İçinin dolduğunu, Tarif edilemeyen duygulara boğulduğunu hissetti. Birden boşalan sağanak yağmurlar gibi ağlamaya başladı. Ağladı ..Yavaş yavaş sınıftan çıkıp okuldan ayrılırken bekçi Sadik " Bozuk Simit paraları ile cenneti satın almak, Bozuk Simit paraları ile cenneti satın almak" diye Nurhan öğretmenin sayıkladığını duydu. Bekçinin hayretler içinde " Ne dediniz hocam " demesini bile duymayan Nurhan öğretmen bekçinin şaşkın bakışları altında aksamın alaca karanlığına karışıvermişti.
FARE YÜREĞİ..
Bir Hint masalına göre kediden korktuğu için devamlı endişe içinde yaşayan bir fare vardır. Büyücünün biri fareye acır ve onu bir kediye dönüştürür. Fare kedi olmaktan son derece mutlu olacağı yerde bu kez köpekten korkmaya başlamış.
Büyücü bu kez onu bir kaplana dönüştürmüş. Kaplan olan fare sevineceği yerde bu kez avcıdan korkmaya başlamış.
Büyücü bakmış ki, ne yaparsa yapsın farenin korkusunu yenmeye imkân yok. Onu eski haline dönüştürmüş. Ve demiş ki; ‘Sen cesaretsiz ve korkak birisin. Sende sadece bir farenin yüreği var. O yüzden ben sana yardım edemem’
Ünlü yazar Shakspeare bu konuda şöyle diyor.
- İnsanların çoğu sevmekten korkuyor, kaybetmekten korktuğu için..
- Düşünmekten korkuyor, sorumluluk getireceği için..
- Konuşmaktan korkuyor, eleştirilmekten korktuğu için.
- Yaşlanmaktan korkuyor, gençliğinin kıymetini bilmediği için.
- Unutulmaktan korkuyor, dünyaya iyi bir şey vermediği için..
- Ve ölmekten korkuyor, aslında yaşamayı bilmediği için.
TEMEL’CE…
Şehrin hayırsever vakıflarından birindeki çalışanlar şehrin en başarılı avukatından henüz herhangi bir bağış almamış olduklarını fark ettiler. Bağış toplama görevindeki kişi avukatı bağışta bulunması için ikna etmeye çalışıyordu:
-Araştırmalarımıza göre yıllık geliriniz en az 500 000 dolar, ancak bu güne kadar hiç bir hayır işine bir kuruş bağışta bulunmamışsınız. O paranın bir kısmını bir şekilde topluma iade etmek istemez miydiniz? Avukat bir süre düşündü, sonra:
-Önce, araştırmalarınız annemin uzun bir hastalıktan sonra ölmek üzere olduğunu ve hastane masraflarının onun yıllık gelirinin bir kaç kat üstünde olduğunu da gösterdi mi? Görevli utandı:
-Şey, hayır.
-Sonra, kardeşimin malul bir gazi, kör ve tekerlekli iskemleye mahkûm olduğunu? Görevli utancından kıpkırmızı kesilmiş bir halde özür dilemeye çalışırken avukat onun sözünü kesti:
-Ya da kız kardeşimin kocasının bir trafik kazasında öldüğünü ve onu üç çocuğuyla beş parasız bıraktığını? Görevli yerin dibine geçmişti, sadece, Avukat bir kez daha onun sözünü keserek devam etti:
-Pekâlâ, ben onlara zerre miktar para vermezken size para verir miyim hiç düşündün mü?
GÜNÜN ÖZÜ..
Dünya üç beş bilgisizin elinde;
Onlarca bilgi güya kendilerinde.
Üzülme; eşek eşeği beğenir:
Hayırlar vardır sana kötü demelerinde. Ömer Hayyam