Pek öyle evden işe, işten eve insanı değilim. Arada dinlenmek için eve kapanmak her zaman bir alternatiftir ama tüm hafta sadece bunu yapınca ister istemez afakanlar basıyor.
Bir haftayı böyle geçirmeyi planlıyordum lakin bu gece itibari ile canıma tak etti. Aslında bunda sadece bu rutinin payı yok, geldiğimden bu yana doğru dürüst müzik de dinlemiyorum. Hatta bugün dükkana gelen bir müşteri ile kardeşimin arasında geçen diyalog toplu taşımanın nimet olabileceği noktasında şaşırtıcı ve ironikti. Olay kısaca dışarıda insanların sürekli kulaklıkla gezmesi ve kardeşimin bu durumu hala yadırgıyor olması. Hatta geçen hafta İstanbul’a gittiğinde herkesin böyle olması dikkatini çekmiş. Bu kadar hengamede insan tetikte olmalıymış, kulaklık güvenliği zedeliyormuş falan filan! Travmatik bir toplumuz bu konuda bir itirazım yok ama insanın buna yakınları görüyor olması ayrıca üzücü. Ankara’dayken ben de tam kardeşin yadırgadığı insan tipiydim. Özellikle metro ve otobüste ne halde olursam olayım müzik eksik olmazdı. Şimdi araba ile gelip gitmek bu lüksü elden aldı.
Neyse konuyu dağıttım! Kısaca yarın Cuma ve Zardanadam’ın dediği gibi “Küçük, şirin bir cuma akşamının peşindeyim.”