Günümüz dünyasında eğitimi yaşanılan şehir veya ülke ile sınırlamak insana yapılabilecek en büyük haksızlık olsa gerek. Eğitim insanı hayata hazırlamayı hedefler, ve mevcut koşullarda bu ancak insanı çok kültürlü ortamlarda, farklı ülkelerin insanları ile bir arada çalışabilme, yaşayabilme, hatta birlikte gülüp ağlayabilme edinci kazandırmakla mümkün olabilir. Siyasi sınırlar ülkeler arasında halen var olsa da, zihinsel ve sosyal sınırların gittikçe inceldiğini görmekteyiz. Bu sürecin bir parçası olabilmek ve bu sürece kendi rengimiz ve kimliğimizle katkı sağlayabilmek için gerekli kültürlerarası edince sahip olmamız gerekir. Bu da ancak başka kültürlerin insanları ile iletişim ve etkileşimde bulunmakla başarılabilir.
Yurt dışı eğitimi veya seyahati aslında henüz ülkemizden ayrılmadan önce vize başvurusu için gittiğimiz bir ülkenin konsolosluğunda hissettiğimiz farklı koku, farklı renkler, hatta farklı iç mimari ile başlar. İlk yurt dışı seyahat deneyiminde mutlaka birilerine bağımlıyızdır, ancak sonrasında bunun aslında daha önceden büyüttüğümüz hatta seyahatimiz öncesindeki gece uykumuzu kaçıracak kadar da karmaşık bir şey olmadığını yaşarız, görürüz. Sonrasında her ülkenin, her şehrin özgünlüklerinin olduğunu biliriz, bazılarını özleriz. Seul sokakları sanki hep sarımsak kokarken, Amsterdam sokaklarındaki patates cipsi külahlarını kağıt şapka sanabiliriz. Aldığımız kısa veya uzun süreli eğitim bize yeni bakış açıları kazandırır, ve bu kazanımlar bazen öylesine etkilidir ki hayatımızda ‘Amerika veya İrlanda veya İngiltere öncesi ve sonrası’ gibi dönemler olur. Zaman geçer, acemisi olduğumuz, dilini bilmediğimiz ülkelerin rehberi oluruz, ama bu ancak bir şekilde dışarıya bir adım atmakla olur. Kısa süreli de olsa, sadece ülkemizin sınırlarının dışına çıkmak ve geri dönmek şeklinde bile olsa attığımız her adım kültürlerarası edincimize katkı sağlar.
Başka ülkelerin insanları ile iletişime geçmemizin farklı amaçları olabilir. Bu, bazılarımız için gezip-görmek, bazılarımız için ticaret, bazılarımız için eğitimdir. Ancak birilerine bağımlı kalmamanın en temel unsuru iletişim kuracağımız insanlar ile anlaşabilmemizdir. Bu da tarafların bildiği bir dilde olur. İngilizce, dünyada milyarlarca insanın yabancı/ikinci dil olarak öğrendiği ve birbirleriyle iletişimde kullandığı dildir, ve İngilizce’nin anadili olarak konuşulduğu ülkelerde üniversitelere bağlı ve özel bir çok dil okulu bulunmaktadır. Her yıl milyonlarca insan, hâlihazırda öğrenmiş oldukları İngilizce’yi doğal ortamında kullanabilme seviyesine getirebilmek için veya kendilerine uygun seviyelerde öğrenmeye devam edebilmek için İngilizce’nin anadili olarak konuşulduğu ülkelerde eğitim almaya giderler. Dünyada her açıdan özgür olabilmenin yolunun İngilizce bilmekten veya İngilizce bilen birisinden destek almaktan geçtiği gerçeğini kabullenmek durumundayız. Bunu yaparken de gerek kendi ülkemizde aldığımız dil eğitimi, gerekse yurt dışında almayı planladığımız dil eğitimi konusunda karar verirken maddi ve manevi fedakârlıklarımızın karşılığını ne kadar alabileceğimizi ciddi anlamda sorgulamamız gerekir.
İngilizce öğrenimi ile başlayan yurt dışı maceramızı gittiğimiz ülkede veya başka bir ülkede bizim için uygun olan eğitim seviyemizde (lisans, yüksek lisans, doktora, doktora sonrası) devam ettirebilir, kendi ülkemiz dışındaki ülkelerde iş olanaklarına yönelebilir, kısacası dünyanın herhangi bir ülkesinde eğitim görmeye, çalışmaya ve yaşamaya dönüştürebiliriz. Ya da ülkemize dönüşte bizimle aynı kulvarda koşan rakiplerimizden bir adım daha önde olmanın avantajlarını yakalarız.