Bir futbol takımı kendi sahası ve seyircisi önünde maçın 34 dakikalık bölümünde santrforunu sadece üç kez topla buluşturup bunlarında ikisini yitirmesine neden oluyorsa o takımın atakları planlama konusunda ciddi bir hazırlığı yok demektir. Oysa Beşiktaş kendi alanında seyircisinin gücünü arkasına alarak baskıyla oyuna başladığında rakibini olumsuz etkileyecek değerlere sahip bir takım.
Ne var ki siyah beyazlılar oyunun ilk yarısını kendi alanında yan ve geri pas yaparak geçiştirdiğinden ataklara değer katacak futbolcularından Ljajic ve Kagawa bu yanlış pas trafiğinin içinde kayboldular. Bu iki oyuncuyu 45 dakikalık ilk bölümde tek bir defa bile rakip ceza alanı çevresine gönderememek büyük bir kenar yönetim başarısı olsa gerek!
Beşiktaş maçın başlama vuruşu ile birlikte topu rakip alana hızlı taşıması ile ikinci yarının hemen başında öne geçti. Oysa bu oyun siyah beyazlıların oyuna başlama stratejisi olmalıydı. Adriano’nun sakatlanmasıyla Medel’in sol beke alınması Şenol Güneş’in bu konuda bir ön hazırlığının olmamasının kanıtıydı. Çünkü Medel dar alanda çabuk ama alan genişledikçe süratli olmadığı için Serdar Gürlerin karşısında çaresiz kaldı.
Beşiktaş’ın başında dördüncü yılını tamamlamak üzere olan Şenol Güneş’in, oyuncularının neler yapabileceğini tam olarak kestirememesi oyun içinde ilginç değişiklikler ve görüntülerin ortaya çıkmasına neden oldu. Necip stopere, Medel sol beke, Necip oyundan alınıp savunmanın üçlüye dönüştürülmesi, Dorukhan’ın sağ stopere alınıp Gökhan Gönül’ün ileriye çıkartılması… Dünyanın hiçbir ciddi takımında bir maç sırasında bu kadar değişiklik ya da karmaşa yaratılamaz.
Atiba ve Vida’nın özverili oyunu ve ikinci yarının başında gelen Burak Yılmaz golü kazanılan maçta herhangi bir puan kaybı yaşansaydı sanırım hafta başından itibaren medyanın tartışacağı bir tek konu olacaktı: Şenol Güneş’in yarattığı karmaşa…