Bir masal okuyacaksınız..Ben anlatmak istemiyorum. Çünkü her okuyan masalın içinde ayrı bir sihir bulur. Canım Elif kitabı verdiği için zaten çok seveceğimi biliyordum. Öyle tatlı bir coşkuyla bahsetti ki…Çok güzel dedi, mutlaka okumalısın… Sonra onun yazısını gördüm ama okumadım. Hala da okumadım. Bu yazıyı bitirdikten sonra gidip okuyacağım. Çünkü onun gözleri ve kalbinden geçmiş kitabı tekrar okumak bana ayrı bir zevk verecek. Bakalım neler hissetmiş, neler anlatmış..çok merak ediyorum.
Ben neler hissettim size de onu anlatmak isterim. Bitince çok üzüldüm, yıllarca aradığımız gerçeği böyle naif nasıl anlatabilir bir insan…
Zayıflıklarımı, kahraman olma arzumu, pişmanlıklarımı, bencilliklerimi, yalnızlık acımı, büyümemek için direnişimi gördüm.
Zirve değil, düşünce yerde kazandıklarımı, kendi ellerimle yaptığım kanatlarımı, bazen iki yol arasında oluşturduğum köprüleri hatırladım.
Dostlarımı, zamanında çok sevip şimdi geride bıraktıklarımı, kayıp sandığım kazandıklarımı, bitmiş sandığım başlangıçları gördüm.
Etiketler olmadan, isimler konmadan, “sen” sandığın olmadan önceki “sen” i aramanın zorluğunu anladım. Çok acı verdi neden bilmiyorum ben çok üzüldüm.
Sonra insan olmanın acı ile olduğunu anladım. Bir kişi bile olsa üzülen, benim de senin de bir gün üzüleceğini, bir değil birlik olunca huzur bulduğunu anladım.
Her şeye rağmen hikayenin bitmediğini, yolun devam ettiğini, başladığın her yeni günde yeni bir “ben” olduğumu anladım.
Peki niye bu kadar üzüldüm..Çünkü o küçük kız ben idim. Beni bana gösterince, gerçeği hissedince, fark edince “beni hatırla”dım. Unuttuğumu hatırladım.
Unutmadım beni. Teşekkür ederim Aslı Eti…ve teşekkür ederim Elif.
Şimdi başka küçük kızlar da hatırlasın diye İyi Cüceler’ e 8 tane “Unutma Beni” siparişi verdim. Her birinden de başka küçük kızlar için 1 kitap almasını ve hediye etmesini rica edeceğim.
“Bu dünyada en basit gerçeklerdir en bilinmeyenler; ilk onlar unutulmuşlardır çünkü.”