

Sevgi öylesine anlatılmaz öylesine yüce bir duygudur ki, paylaşıldıkça büyür ve bir çığ misali devleşir. Ama nefrette aynen öyledir. Sevgi akli-iradeyle birleşemediği zaman, akıllara zarar bir nefrete dönüşebilir.
Benim mutluluk reçetem sevecek ve sevgiden besleneceksin ilkesidir. Yaratılanı karşılıksız seveceksin yaratandan ötürü. Çünkü insanoğlu vefasızdır. Mesela bir köpeğin gözlerinin içine bakın; gözlerini sizden hiç kaçırmayacak, baktığınız sürece gözlerinizin içine bakacak, yüz ifadesi ve ruh hali sizin o anki duygularınıza paralel olarak; agresifleşecek ya da oynamak isteyecektir. Bunun adı tek kelime ile samimiyettir.
Çünkü siz insanları severken, samimiyetinizi ortaya koyarken, onlar size her türlü kötülüğü, kalleşliği düşünebilirler. Bu durum; nedeni sevgisizlik olan, insanın ruhunda bir yerlerde barınan bir travmadır, psikolojik bir rahatsızlıktır. Yegâne ilacı sevgi olan bir rahatsızlıktır. İşte bu nedenle insanları karşılıksız seveceksiniz. Ancak böyle hem güçlü, hem sevgi dolu ve bu nedenle de mutlu edebilir ve çok mutlu olabilirsiniz.
Karşılıksız sevebilmek, ancak karakterli ve güçlü insanların marifetidir. İnsanların ve diğer canlıların iyi ve kötü yanlarını dikkate almadan onları koşulsuz sevmek isterseniz; sevgi denen ilacı kullanabileceğiniz birçok vaka bulacaksınız. İlle de sevginize karşılık beklerseniz; zamanla gücünüzü kaybeder, herkesten ve her şeyden nefret eder, her durumda savunmaya çekilir, aciz bir durumda kalırsınız. Sizi kırabilecek, incitebilecek kişilere bağımlı olursunuz.
Neden sevgiden, karşılıksız sevgiden yanayız? Mutluluk için, önemsediklerimiz, kıymet verdiklerimiz ve kendimiz için. Karşılık beklediğiniz anda, bu güzelliği, bu yüceliği, bu tadı ve bu hazzı başkalarının acımasızlığına, tekeline ve denetimine terk etmiş oluruz.
Sevgi ile nefreti birbirinden ayıran en ince çizgi; akıldır. Sevgi; ancak akıl ve iradeyle ile buluştuğu zaman bir anlam kazanır. Nihayetinde akli-irade ile yoğrulmuş sevgi karşılıksızdır. Çünkü birden çok insanın hukuku ne olursa olsun; her an aynı duygu, düşünce ve beklentilere sahip olması, aynı biçimde davranması beklenemez. Başkalarını ve insanlığı, onlar için değil, öncelikle Yüce Allah, sonrada kendiniz ve insan olduğunuz için sevin. Böylece tükenmez bir enerji kaynağı hizmetimizde olacak. Böylece her ilişkide bir adım önde olacaksınız. Çünkü en başta kendinizle, sonra da herkesle barışık ve dolayısı ile de çok mutlu olacaksınız.
Karşılıksız sevdiğinizde, size beslenen hin duygular, yapılan haksızlıklar ve kabalıklar hiçbir anlam ifade etmeyecektir. Art niyetli insanlar, cahilane davranışlar, kin ve nefretler, küçük hesapları içinde çirkinleşip, sosyal seviyesi ne olursa olsun, mutsuz bir yaşamın içine doğru yuvarlanarak, ölüm denen nihai sonu sevgisiz ve mutsuz bir şekilde bekleyecekler. Siz sevginizle oluşturduğunuz güzellik zirvesinde yükselecek ve insanlığa huzur dağıtacaksınız. Yeter ki sevginize layık olmayan varlıkları, centilmen ve uygar insan kılığındaki kişileri, soyut bir insanlık kavramı içinde eritip saydamlaştırmayı bilin. Bu gönlün değil, aklın ve iradenin işidir. Onun için de sevgi akıldır, sevgi mantıktır, emektir, emek ister, çünkü o insanlığa dair her şeydir.
Karşılıksız sevgi; Annelerin ve babaların, çocuklarına duyduğu sevgidir. Bu sevgi; akıl, irade ve mantık ile duyguların bir tezi, antitezi veya sentezi değil, Yüce Allahın, anne ve babalara bahşettiği doğal bir içgüdüdür. Yüce Allahın verdiği bu karşılıksız sevgi içgüdüsüne, dünyevi ilişkiler veya akli-irade ile erişilebilir. Mademki doğada bir örneği var, o halde insan; aklı ile taklit edebilir, yeniden üretebilir. İnsanları sevin ve onlardan karşılık beklemeyin. Bunun zor fakat bir o kadar da meşakkatli olduğunu biliyorum. Mutluluğun kaynağı ve onu yakalamanın yolu sevgiden geçer diye düşünüyorum.
İsmail YAVUZ
Selamlar