Ben babamı çok seviyorum.
Annemi de elbette. Fark şurada annemle kız muhabetimiz var, hemcins olmanın getirdiği bir avantaj. Ancak babamla o kadar sıkı fıkı olamıyoruz haliyle. Dilediğim veya bildiğim gibi sevgimi dile getirmek veya günlük hayatta bir paylaşım noktası bulmak da zorlanıyorum.
Benim bir oğlum var. Haliyle, acaba ileride biz de aynı zorluğu yaşıyacakmıyız diye düşünüyorum. Kadın ve erkeğin iletişim biçimleri farklı olması paylaşımı da etkiliyor.
Bugün, kızlardan biri anlattı, erkek arkadaşı herşeyini annesine anlatıyormuş diye. Ben de diledim umarım bizim de ilişkimiz bu şekilde ilerler diye.
Haluk Yavuzer diye bir profesörün çocukların gelişimi ile ilgili bir kitabı var bende. 18 ay çocuklarda dil gelişimi için onunla bolca konuşmak, ancak konuşması için zorlamamak gerektiğini söylemiş. Suyu istediğini belirten bir işaret veriyorsa, söylemesini beklememeliymiş. Suyu verirken (bu benim lafım) ‘al bakalım suyunu’ veya ‘su mu istiyorsun’ demeliymiş mesela.
Veya oyun grubunda da aynı noktayı vurguluyorlar. Birkaç hafta boyunca, oyunlar esnasında ‘büyük-küçük’, ‘sert-yumuşak’ üzerinde duruluyor. Küçük toplar, küçük kutuya, büyük toplar büyük kutuya atılıyor. Veya yumuşak zeminde, sonra sert bir zeminde yürürken, anneler olarak da çocuklara bunu söylememiz isteniyor.
Ben bir anne olarak, çocuğumun ihtiyaçları doğrultusunda kendimi şekillendiriyorum.
Aslında çok konuşkan biri değilimdir, uzun yalnızlıklardan sonra arada dilimin şiştiği ve arkadaşlarımın kafasını patlattığım oluyor elbette. Ama elimden geldiğince çocuğum ile konuşuyorum. Bu okuduklarımı uygulamaya çalışıyorum. Aslında bu da ben de bir alışkanlık halini almaya, benim iletişim şeklimi de değiştirmeye başladı.
Demeye çalıştığım şu, umarım bu alışkanlıklarımız ileride bizim ilişkimiz sağlıklı kılar ve kelime haznemiz arttıkça bizimle büyür. Yetişkin olduğunda da dilediğimiz gibi dertleşir güler eğleniriz.