“SO MANY WHAT IFS AND COULD’VE BEENS AND SHOULD’VE BEENS AND NEVER WERES.”
Fark edilmemek nasıl bir duygu?
Tıpkı reklamlardaki altta kayan 3 puntoluk yazılar gibi işte. Bir anda, hızlı, görünemez, mükemmel ve hasarlı.
“Bayan Carpenter, Sybil’in omuzlarına güneş yağı sürüyordu, minik iki kanat gibi duran kürek kemiklerine yayarak.”
Şimdi yatağıma yattım; artık ne yastık ne de yorgan kuş tüyü. Hiçbirinde o aşina olduğum koku yok. Ne baş ucumda bir lamba var ne de ayak ucumda bir masa. Öyle geniş, yalnız, boş bir odadayım. İki yanımda dolaplar. Dönmüyorlar. Birinde boy aynası. Bakıyorum, koca odada bir başıma, yatağımda öylece yatıyorum. Oda soğuk. Oda aydınlık. Çok fazla ışık var, beni yorgana göm. Sonra gel yat yanıma, sarıl usulca, yanağımı öp, ne bileyim. Ben omuzlarını öperim, gece uyanır bir daha öperim, sen uyurken yine öperim. Gözlerinden öperim, uyanınca. Nasıl özlenmez ki sıcaklığınla beni sardığın o an? Nasıl yalan söylerim sana? Asla. Aylar geçmedi henüz ama 10 gün kaç dakika ediyor haberin var mı?