Aşağıdaki yazı Blogcu Anne okurlarından Esin Balcısoy tarafından kaleme alındı.
Esin, şimdi 1 yaşına yaklaşan bir çocuk annesi ve Londra’da yaşıyor. Esin’in bir de blogu var: Mercan Ayakkabılar ve London
***
Gizli “Sizden önce anne-baba olanlar” Kulübü
Kesinlikle böyle bir kulübün var olduğuna inanıyorum. Bu grup üyelerinin siz hamileyken asla size söylemediği şeyler var.
Hamile olduğunuz haberi özellikle çocuklu arkadaşlarınız arasında büyük coşkuyla karşılanır. “Harika!! Çok sevindim! Muhteşem bir duygu, bak göreceksin…” Elbette ki harika bir duygu, elbette tarifsiz ama şüpheleniyorum ki büyük ihtimalle bu yorumlar sizin hamileliğinizi rahat geçirmeniz amacıyla yapılıyor. Büyük ihtimalle “Aman canım, kızı şimdiden sıkmayalım, detayları bilmesine gerek yok!” diye düşünen grup üyelerinin iyi niyetinin kurbanı oluyorsunuz.
Sonra bebek geliyor ve macera başlıyor. Uykusuz günler-geceler, gaz sancıları, acıkmalar, acıkmamalar, sebepsiz ağlamalar, eğer bir süredir kakasını yapmıyorsa kulak kesilinen bağırsak sesleri, gaz sancısı varsa annenin içtiği bilumum kimyon/rezene/anason vb. otlardan yapılan çaylar, ne şekilde olursa olsun doğum sonrası dikişlerin acısı, “sütüm yetiyor mu?” endişesi, “acaba çok mu fazla giydirdim?”, dışarı çıkınca da “eyvah, az mi giydirdim?” şüphesi…
Hamileyken, gayet cahil bir şekilde şöyle düşünmüştüm: “Bebeğim, hayalini kurduğum gibi, beslenecek, uyuyacak, onu nereye bırakırsam orada kendini eğleyecek, ta ki diğer beslenme-uyuma-kendini oyalama döngüsü gelene kadar …”
Kimse de bana “Ha-ha! Sen öyle san!” dememişti. Bizim durumumuzda bu kesinlikle söz konusu değil. Genel döngümüz: beslenme- oyalanma- uyutmaya çalışma- uyutamama- zaman geçtiği için tekrar acıkma-beslenme-oyalanma-uyutmaya çalışma- uyutamama-zaman geçtiği için tekrar acıkma… diye devam ediyor.
Sonra, işimize yarayacağını düşünüp aldığımız çeşitli eşyaları maalesef kullanamadık. Örneğin “Alalım, bunu kesin kullanırız, bebeğimiz eminim ki çok sevecektir, çok da işimize yarar” dediğimiz ve satın aldığımız beşiği bebeğimiz 1 ay bile kullanmadı. Hem de hayatının ilk ayı olan 1 aydan bahsediyorum, yani bebeklerin (teoride) günde 18-20 saat uyuduğu o 1 ay. Sonradan öğrendim ki birçok arkadaşım sırf bu nedenden beşik almamış bile!
Veya, bazıları uyku(suzluk) sorunumuza genelde anormal bir şeymiş gibi bakıyor nedense! Sorsan sanki çocukları ilk doğdukları günden itibaren bir ilkokul çocuğu disiplininde kendi kendine saatlerce uyuyor. Aslında herkes bebeğini “nasıl uyursa öyle” diyerek uyutmuş: Kucakta/ ayakta/ çarşafın içinde sallayarak, otomobilde, sokakta, memede, bebek arabasında… Laf arasında hep kendilerini ele veriyorlar da oradan öğreniyorum!
Çocuklu arkadaşlarıma çoğumuzun zorlandığı belli başlı konular (uyku, beslenme, diş çıkarma problemleri) hakkında danıştığımda genelde “Ah, o kadar çabuk unutuyorsun ki, hatırlamıyorum bile neler yapmıştık…” diyorlar ve birkaç yöntem öneriyorlar. Çok hoşuma gidiyor bu cevap aslında, içime bir umut doğuyor: Tünelin ucunda ışık var! Bu günler geçecek!
Sanıyorum ki zaman zaman artan bu tarz sıkıntılar bebeklerin özellikle ilk 1 yılda çok büyük değişimlerden geçmelerinden kaynaklanıyor. Düşünsenize, bebeğiniz dünya değiştiriyor aslında! Biz koca yetişkin halimizle iş/ev/ülke değiştirince bazen ne kadar zorlanıyoruz uyum sağlamak için… Dünya değiştirdiğinizi düşünsenize!
Bebeğim daha 1 yaşında bile değil, az zamanda çok işler başarmaya çalışıyor tüm bebekler gibi, bu nedenle de hepimiz zaman zaman zorlanıyoruz. Ama belli ki tüm bu sıkıntılar unutuluyor, ben bile ilk zamanların gaz sancısı sıkıntılarını unutmuşum, bugün daha 3 hafta önce anne olan bir arkadaşımla konuşurken fark ettim!
Bebeğim 8 aylık ve ben de gururla söyleyebilirim ki biz de bu gizli kulübün üyeleri arasına katıldık ve bebek bekleyen arkadaşlarımıza fikir vermeye başladık bile! Nisbi kıdemli yeni anne babayız artık!
Esin
***