Bir yazar nasıl olurda küfür yazar aklım havsalam almıyor! Site yönetimine küfürlü yazı var dediğimden 5 gün sonra küfürbazı gördü. Olay büyüdükçe büyüdü. İlk gün kaldırsaydı böyle olmazdı.
Esikden insanlar bir ayıplı hallerine utanırdı. Kaçardı. Saklanırdı. Yüzü kızarırdı. Şimdi adamın yüzüne tükürsen, “Yok ben yine küfrederim.” diyor. Aciz çünkü…
Geçen hafta yazdığım “Pavlov’un Köpekleri” yazımı üzerine alınanlar sosyal medyadan ipini koparmış gibi uludu durdu. Bir de İvan Pavlov’un torunu bir döşedi ki hiç sormayın gitsin.
Kendisi zaman zaman “Oni budut moya sobaka” dediğinde, Ayıp be Pavlov, hiç bu sözler sana yakışmıyor.” Sözüme kendisi de şahittir. En çokta sarhoşken küfür eder.
Pavlov çok cimriydi. Evinden çok kendini memlekete adadığına inandırmıştı. Lüks faytona biner, lüks bir şatoda yaşar ama ağlardı. Kendi hatalarını unutmuş başkalarının ayıplarıyla dertlenen Pavlov, öyle kayıtlıdır ki pos bıyığı ve saçı, insanların hatalarını araştırmasından olsa gerek genç yaşta beyazlatmıştı.
Pavlov, kendini çok beğenmiş bir tipti.
“Birileri beni alkışlasın, ben olayım benden başka kimse olmasın, Bakın bu memleketi bi ben düşünüyorum. Kimse benim kadar iyi düşünemez. En iyi buluşu kendisi bulur. En iyi bilgi kendisinde vardır. Kimse benim kadar bilmez, kimse benim gibi kafa yoramaz.”
“Yor Kafanı be Pavlov kim tutar seni???”
Pavlov 23 yaşındayken evinden çıkarken ayağını kırmıştı. "Pavlov aceleciydi, o gün yine şeytanın atına binmiş gidiyordu. O sırada orada bulunan ve olaya şahit olan bir kadın ' Vay canına! Burada çok zeki ama ayağını kırmadan yürümeyi bilemeyen bir adam var'" demişti.
İşte o Pavlov köpeklerini himayesi altına almak için “Beynim iyi çalışmıyor, obsesif duygular ve istemsiz hareketler ortaya çıkıyor; kangren yerleşiyor olabilir" diye çılgınlar gibi coştu coştu.
Son yıllarında alkolik olan Pavlov, sinirlenince kendini sabırsız bir enerjiyle köpeklerinin barınağına atıyordu. Çünkü orada rahatlıyordu. Tek başına kaldığında kendine hakim olamıyordu, içkiye veriyordu.
Bir kez daha öyle yaptı. "Köpekleri koruyacağım." diye salya sümük bir yazı daha yazdı. İçki masasında yazdığı her halinden belli, küfürlü argolu aşüfteli yazısı vasattı. Yazdığı gazete çok okunmadığı için oda yazıyı mektupla çevresine postalardı. Bol bol okunsun diye.
Pavlov, ah Pavlov!
Hayat boyu herkes seni alkışlamaz ki, seninle kadeh kaldırdığımız o günlerde masamıza gelen şırfıntı her zaman sana öyle aşıkmış gibi bakmaz ki…
Not: Bu yazıyı yönetime şikayet eden ebrehe sen yazarken özgürlük oluyor da ben yazarken mi ayıp oluyor? Burdan yönetime de bir çift lafım var. Yazıma müdahale ederseniz ayıp edersiniz.