Yeni yılı kutlamak için Çarşamba sabahı Bozcaada’ya geldik. Bizi getiren feribot; yolcu almak için döndüğü Geyikli’de kalmış, Erhan Kaptan yeni yılı mürettebatıyla birlikte iskelede kutlamış.
İlk defa bu kış adaya geldim. İki gündür bitmek bilmeyen bir rüzgar fırtınasının içindeyiz. 2007’de bu rüzgarın üçte biri bizi Güney Yelken Yarışı’nda yakaladığında tesadüf odur ki yine Bozcaada Limanı’na sığınmıştık.
Burada kendimi rüzgara bırakarak hiç adım atmadan yürümeyi öğrendim. Çoğu zaman elektriğimiz olmadığı için zamanımın çoğu rüzgara karşı yürüyüşler, soba başında uykular, kısa okumalar ve türlü düşüncelerle geçiyor. Uğultulu tepeler başta beni ürkütse de; soba ateşi, mum ışığı ve aileyle olmanın huzuru içimdeki mahsuriyet duygsunun kısa zamanda derin bir dinginliğine dönüşmesine neden oldu. Yeni yıla girerken şunu düşündüm, belki uzun zamandır ihtiyacım olan ve yeni senede de sahip çıkmaya çalışacağım duygu tam da buydu. Bugün senenin ilk günü, uzun zamandır başlatmak istediğim blogumun ilk yazısı da bu olsun. Bana her zaman ilham vermiş ve iyi gelmiş bir yerden, Bozcaada’dan sevgilerle.