Tüm gün gezip akşam için kayda değer bi yemek yapmamışsan pamuk şekerle sofraya sevimli bi hava katmak mümkün tabi. He tabi beyiniz bunu yerse 😊 Bazen çocuklaşmak gerekiyo mutlu olmak için. Ve bazen mutlu olmak için bi pamuk şeker yetebiliyo. Buda öyle bişey işte..
Teksin. Büyüksün. Sensin.
Bazıları için hayat tamda böyle işte; bu çöp konteynerları gibi. Yanındakinin çenesini kapatıp bi tek kendisi olsun ön planda istiyorlar. Ama işte aynı resimdeki gibi yaptıkları üzerlerine çöp gibi yapışıp sağa sola taşıyo ve sonuç: iğrenç bi görüntü. Halbuki hep bana demese, sadece ben bilirim demese, yanındakinede söz hakkı verse bu görüntü oluşmıcak. Ama anlamazlar işte. Sustururlar herkesi çünkü sadece doğruyu onlar bilir. Yapcak bişey yok. Böylelerini belediyeye şikayet edip toplatmak lazım. Çevre kirliliği önlemi adına tamamen..Saygılar
Ansızın yüreğinin ağzına gelmesi için öyle çok büyük şeylere gerek yokmuş. İnsan bilgisayar kasasında kendi ayağının gölgesini görüp ürkebilirmiş. Tam 2 saat boyunca aralıksız fotokopi çektikten sonra yanan devrelerle böyle vakalar normal tabi. İnsan fotokopi makinasının o iğrenç sesiyle bi süre sonra akli dengesini işte böyle kaybedebiliyor. O bi anlık boşluğa düşüp kendi gölgenden korkmak ve sonra gerçeği farkedip kendine gelme ve sonra kopuş anı 🤪 tam delirmecelik durumlar. Bugünlük daha fazla çalışmasam iyi olucak sanırım. Ayaklarımı ters falan görmeye başlamadan COPY tuşuna son kez basar buralardan giderim..
Birileri yine rejime başlıcakmış. Öyle deyip duruyormuş sanki demekle oluyormuş bu işler gibi. Boğazını tutamadıktan sonra her gece “sabah kesin diyete başlıyorum” diye niyet etsen ne çıkar. “Niyet önemli” cümlesini tamamen yanlış anlamışsın sen bacım. Diyet önemli. İrade önemli. Azim önemli. Ama gel görki konuşmaya geldimi diyet uzmanıdırda, icraata geldimi tık yok. İki satır kitap okuycak, keyif yapıcak diye almış önüne en süt tozlusundan kahvesini, tabaklar dolusu bisküvilerini, ooh anca yesin löp löp. Neyse daha fazla uğraşamıcam böyleleriyle gidip maydanoz suyumu içiyim ben en sağlıklısından 🤥
Mutsuzluğun resmi işte bu. 2 hafta tatil yapıp canın nezaman isterse ozaman kalkmaya alışınca bünye, şimdi yarın sabah için alarmları kurmak içler acısı. Alarmı demiyorum bak alarmları diyorum. Çünkü bi tanesi asla kalkıp işe gitmek için yeterli diil. Alarma güvenmediğimden değil uyku denen şeye güvenmediğimden. Heleki uykucu şirin gibi yaşamaya alışmışken şimdi işe gidicek olmak çok zor vesselam ama ne edersin ekmek parası için şart. Ekmek önemli, ekmek severim, ekmek yerim. Yer şişerim.. Şişmek demişken yarın Pazartesi madem günlerden yeni bi rejime başlamakta şart ozaman. Heleki bayramdan yeni çıkmışsak. Gidiyimde kendime yeni bi diyet programı yapıyım ozaman. Bayyyy
Büyüyebilseymiş tatlımı tatlı bi karpuz olucakken o büyümeyip sevimli bi karpuzcuk olmayı seçmiş. 🍉 Çürüyene kadarda mutfağımda süs olarak yaşayıp baktıkça beni mutlu edicekmiş.
Deli kızın çeyizinde bi olmamış karpuzu eksikmiş çünkü, oda tamamlanmış sonunda 😀
Olmamış karpuz demişken bide olmamış limon varki; oyun meraklıları için tavsiyemdir. Oyunlarla ilgili tüyolar, canlı yayında oyunlar, sohbetler falan. İlgililere duyurulur! Bi göz atmanızda fayda var bence.
Anlaşıldığı üzere bu bir reklamdır 😀
Reklamlar bittiiii…
Karpuz diyoduk, karpuz candır, karpuz kandır. E kesip geliyimde yiyelim ozaman gari..
Bi otel odasında bu uyarıyı görünce insan durup derin derin düşünme ihtiyacı duyuyor. Tüm yasakları anlarım bi otelle ilgili ama saç boyama yasağı nedir ya? Yasak haline gelicek kadar bu otelde kaç saç boyandı acaba? Yada insan neden saçını otelde boyarki? Saç rengimi değiştirmek istediğimde kuaförden diilde oteldenmi randevu almam gerekiyor? Kafamda deli sorular, kolayca çözemiyorum..
Bi bölüm daha sona erdi. Hikayesi bi sonraki kitapta devam eden romanları daha bi seviyorum niyeyse. Yada sevdiğim bi romanın devamı olunca mutlu oluyorum diyelim. “Sonsuza dek sen” çok tatlı bi öyküydü bence. Yaşadığı onca şeye rağmen yada yaşadığı onca şey sayesinde hayata dahada sıkı tutunmanın, dimdik durabilmenin hikayesiydi. “Başkaları için değilde kendin için yaşa bu hayatı!” mesajı veren çok güzel bi anlatım olmuş. Gerçek anlamda mutlu olabilmenin tek yolu bu çünkü. Sevdiğimiz insanların bizi görmek istedikleri kişi olmak yerine olmak istediğimiz kişi olup insanların bizi böyle sevmesi daha bi anlamlı. Ama bu mümkünmü? Pek diil galiba. Çoğu zaman hatta her zaman çevremizdeki insanlar için yaşıyoruz bu hayatı. Attığımız her adım her davranış hatta söylenen sözler insanlar öyle olmasını istediği için. Yada daha az sorun yaşamak için. Çünkü içimizden geldiği gibi davranmamız herkesin eleştirisine katlanmak yada toplumdan dışlanmak, sürekli yargılanmak demek maalesef. Elalem ne der baskısı, adetler böyle zorunlulukları, toplumdaki sınıflandırmalar vs. derken insan insan olmaktan çıkıp birşeylere programlanmış robot gibi yaşar hale geliyor. Ve işin kötü yanı bi çoğumuz hatta hepimiz bunu artık sorgulamaz halde olması gereken buymuş aslında gibi yaşıyoruz. Ve hiçbirimiz mutlu olamıyoruz bu sebepten. Çünkü kendi benliğimizi, duygu düşüncemizi kaybetmiş oluyoruz. Ne acı ama hayat böyle ilerleyebiliyor aksine izin yok gibi. Duvarları kırıp mutluluğa koşan böyle roman kahramanlarını okuyup mutlu oluyoruz işte sadece. Bikaç yüz sayfalıkta olsa öykü bitene kadar o kahraman biz oluyoruz. Cesurca hareket edip bambaşka bi yol çiziyoruz. Sonra gelsin sonsuz mutluluk. Ama son sayfaya gelip kitabın kapağını kapayıp öykü bitince o mutlu yanımızda sayfaların arasında kalıyor. Çünkü gerçek hayata dönüyoruz ve sıkıştığımız kalıpların arasında yaşamaya devam ediyoruz. Lou yada Will kadar cesur olabilmek mümkün olsa keşke bazen.. Umarım yine devamı gelir bu hikayenin. Lou’nun maceralarını okumak çok güzel çünkü..
Sevgili Evidea
Bende seni çok özledim. Ama maddi sebeplerden ötürü gelemiyorum. Seninle ilişkimiz tamamen maddiyata dayandığı için bazen senden uzak durmak zorunda kalıyorum. Beni affet. Beni özlemeye devam et, sabret. Kenara biraz para koyar koymaz seni ziyarete gelicem. Üzülme sakın. Sırf seni ihmal ettiğimi düşünme diye arada bi sepete bişeyler ekliyorum. Almasamda sepette durması bile ikimizide mutlu ediyor biliyorum. Yakında kavuşucaz merak etme. Sepet sepet yumurta sakın beni unutma!
Veee bi hikaye daha biter. Her kitabında olduğu gibi buda çok güzeldi. Ama biraz yordu sanki bu defa okurken. Sebep: karakter fazlalığı 🙂 okadar çok isim, okadar çok farklı hayatı aynı anda bi araya toplamışki insanın okurken kafası karışıyo. Kim kimdi? Kimin neyi oluyodu? Kime nolmuştu? Zaten tam çözdüm olayı, herkesi tanıdım artık dediğin an bi bakmışsın kitap bitmiş. Ama öyle bi yerde bittiki sanki devamı varmış gibi. Belkide devam kitabı yazılmıştır ve kitaplığımda beni bekliyodur okumam için zamanla görücez. Sevdiğim yazarların kitaplarını çıkar çıkmaz almak ve okunması için sıraya dizmek gibi bi huyum var. Yani bu kitapta taa nezaman çıkmıştı ama ben ancak okuyabildim. Atıyorum devamı 3 kitap sonraysa hemen onu alıp okumam, illa basım sırasına göre okunucak. Öyle değişik bi sistemde okuyucuyum bende yapcak bişey yok. Devamını merakta etsem beklerim sabırla. Kendime işkence 😀 Konusunu anlatmak isterdim ama aynı anda çok farklı hayatlar ele alındığı için hangisini anlatıyım bilemedim. Bazen gelmişine, bazen geçmişine diyerek yaşamın her anına değinmiş. Garip bi tarif oldu ama öyle. Geçmişteki sorunları çözemezsek geleceğe emin adımlarla yürüyemiyoruz. Anafikrimiz bu olsun madem. Hadi okuyunda ders çıkarın sizde..