Annem!
Sonbahar rüzgarı yüzünü okşarken, o rüzgar kitabının sayfalarını sürekli karıştırsa da elindeki kitabı okumayı bırakmıyordu. Kardeşimle beni ne zaman parka çıkartsa hep bir kitap atardı çantasına mutlaka. Ben de bugün ona en sevdiği yazarın son çıkan kitabını getirdim. Bir de kırmızı kurdeleli kocaman bir hediye paketiyle çıkacaktım karşısına. 9 yaşındaki telaşlı halim olsaydım kesin bir sakarlık edip düşürmüştüm ve kutunun içinden etrafa saçılanları toplamaya çalışırken utancımdan kurdela gibi kıpkırmızı olmuştum. Neyse ki 9 değil 39 yaşındayım ve sımsıkı tuttuğum kutunun içindekileri onunla paylaşmak için sabırsızlanıyorum.
Sonbahar rüzgarı ağaçlardan dökülen yaprakları oradan oraya savururken, her zaman birlikte vakit geçirdiğimiz bankta dimdik oturmuş elinde kitabı beni bekliyordu. Salıncakta sallanan sarı saçlı çocuğa şefkat dolu tebessümüyle bakarken, bisikletle önünden geçen ufaklığın tekeri ayağını ezince daldığı hatıralar denizinden başını çıkardı.
Saatine baktı. Öğleden sonra dördü gösteriyordu. Tarihe gözü takıldı. Bugün onun doğum günüydü. Yine o aynı tebessüm belirdi yüzünde. Otuz yıl öncesine gitti bir anda. Günlerden cumartesi. Sabahın taze ışıklarıyla gözlerini açmış ve içeriden gelen sesleri çözmeye çalışıyor. Sessizce mutfağa doğru yönelirken iki kardeşin konuşmalarına kulak misafiri oluyor. “Bugün annemizi yormayalım, kahvaltıya en sevdiği şeyleri hazırlayalım, sürpriz yapalım…” Sonra bir hediye paketi görüyor başucunda. Ufacık bir hediye paketi ancak özenle ve sevgiyle hazırlandığı çok belli. Akşama doğru parktan gelirken ellerinde parktan topladıkları kır çiçekleri ile içeri giriyor iki kardeş. O minik ellerin sıkı sıkıya tuttuğu kır çiçeklerinin kokusuyla tebessüm gittikçe yayılıyor yüzüne.
Çocuklarıyla biriktirdiği anıları bir balon demetine benzetirdi hep. Rengarenk. Tıpkı o balonların masmavi gökyüzünü canlı renkleriyle süslemesi gibi onların anıları da zihinlerini süslüyordu. Asla patlayıp yok olmasına izin vermedikleri süslü anı balonları.
Anne! Anne!
İrkildi bir anda. Zihninin derinliklerinde kaybolurken oğlunun sesiyle irkildi. Elindeki kırmızı kurdeleli kocaman hediye paketini bir kenara koyup sımsıkı sarıldı annesine. Tıpkı 9 yaşındaki gibi. Sımsıkı!
- Oğlum eve gelseydin ya neden dışarıda buluştuk ki.
- Bugün özel bir gün anne.
- Hatırlar mısın anne bu parka geldiğimizde hep aynı banka otururduk ve bu bizim özel bankımız derdik.
- Parktan eve dönerken koşa koşa apartmana girerdik ve karşılıklı duran iki asansörün önünde duraklayıp göz göze baktığımızda “bu bizim asansörümüz” deyip hep aynı asansörü kullanırdık eve çıkmak için.
Annem sadece gülümseyerek başını sallayıp onayladı.
- Hatırlar mısın anne parkta, sokakta, piknikte, deniz kenarında taş toplamayı çok severdik. Topladığımız taşları da ailemize katar onlara da bir karakter verirdik. Boyayıp, üzerlerine farklı resimler çizip sahiplenirdik her birimiz.
Annem sadece gülümseyerek başını sallayıp onayladı.
- Hatırlar mısın anne arabaya her bindiğimizde radyoda çıkan şarkıları sahiplenirdik, bu bizim şarkımız diyerek bağıra çağıra söylerdik.
Annem sadece gülümseyerek başını sallayıp onayladı.
- Hatırlar mısın anne evin farklı farklı yerlerinde not kağıtları olurdu. Ya sen bana sürpriz bir not ya da sevgi dolu cümleler yazıp bırakırdın ya da ben yapışkanlı not kağıtlarına yazıp duvarlara yapıştırırdım. İkimizde notları bulduğumuzda nasıl mutlu olurduk.
Annem sadece gülümseyerek başını sallayıp onayladı.
- Hatırlar mısın anne okumayı öğrendiğim günden sonra bana kitap yetiştiremez olmuştun, seninle birlikte akşamları aynı battaniye altında kitaplarımızı okurduk, arada başıma kondurduğun öpücükler, şakalaşmalarla ne kadar da güzel vakit geçirirdik.
Annem sadece gülümseyerek başını sallayıp onayladı.
- Hatırlar mısın anne akşamları kutu oyunları oynardık ailecek. Ben kaybedip de üzülmeyeyim diye babamla iş birliği yapıp beni galip çıkartırdınız. Bu sayede ertesi akşam yine oynamak için can atardım.
Annecim! Birlikte hatırlayıp gökyüzüne uçurmak istediğim o kadar güzel anı balonlarım var ki zihnimde koca bir gün ayırsak hepsini uçurmaya yine de yetmez. Bu kutunun içine sığdırabildiklerimi, somutlaştırabildiklerimi getirdim sana.
Ağlamaktan buğulanan gözlerini silip kutuyu kucağına aldı. Kırmızı kurdelayı çözüp bir kenara koydu. Atmadı. Çünkü her bir parçası ayrı kıymetliydi bu kutunun. Kapağını açtı ve içinde gözüne takılan ilk parçalara bakıp gülümserken ağlar bir halde oğluna bakıp;
- Bunları bir başkası görse ne kadar manasız gelir ama sen çocukluk anılarını bir kutunun içine sığdırmaya çalışmışsın. Bu ne kadar ince ve güzel bir çaba oğlum, dedi.
Sıkı sıkı sarıldılar. Tıpkı 9 yaşındaki oğluyla birbirlerine sarılmak için buldukları o bahaneyi hatırlayarak sarıldılar. “Hadi anne gel sarılalım, kalplerimiz birbirine değsin de cennette ikimize has bir köşk inşaa edelim.” diyerek…
Biriktirdiğimiz ve ömrümüz boyunca biriktireceğimiz tüm anı balonlarıyla rengarenk, sevgi dolu, eğlenceli gökyüzümüzün altında limonata içeceğimiz günlerin umuduyla…
Nasıl ki dere akarken yatağında değdiği taşlara suyun izini bırakırsa bizim de sevgimiz anı odalarımızda değdiği her anı balonuna izini bırakıyor ve bırakmaya devam edecek.
Sizi çok seviyorum!