çok sevdiğim bir arkadaşım nedensiz açtı arayı. sildi bayağı her yerden, son zamanlarda da öncekinden çok çok yakındık. kendince sorunları var biliyorum ama en çok koyan da o zaten bana anlatmak yerine, yanına olmamı istemek yerine kaçtı. üzülüyorum ama bunu çok düşünürsem biliyorum ki altından kalkamıycam o yüzden aklıma geldikçe kovuyorum. keşke benim ona geldiğim gibi o da bana gelseydi.
artık eminim ki çocukluğumdan beri hayalini kurduğum, ne olursa olsun yanımda olacak, ne olursa olsun yanında olacağım kimsem olmayacak.
|sorun yok kardeşim hsjsjsj yoksa sen miydin tayyar agaa ? - esraabktas 25 Kasım 2016 12:04|
|estağfirullah :d - esraabktas 25 Kasım 2016 13:57|
bu aralar kafam biraz dalgın ilk defa evimden bu kadar uzun süre uzak kaldım ve doğru düzgün bir arkadaşlık kuramadım henüz ve memleketimdeyken hiç fark etmediğim günlük hayatımın içinden olan şeyleri bile özlemeye başladım baharda çiçek açan iğde ağaçlarının kokusunu gecenin bir yarısı duyduğum köpek yavrularının sesi ahırdaki buzanın kafasını sev beni der gibi bacağıma sürtmesini burda herşey çok garip gidiyor bunların hiç biri yok yağmurdan sonra toprak kokusu bile alamıyorum resmen balkona çıkıp beni köyümün yağmurlarında yıkasınlar diye bağırasım geliyor
2. sınıfa gidiyorum. öğretmen bi ödev verdi."annenizin babanızın gözünü bağlayacaksınız sonra da onlara bi kaç nesneyi koklatarak yada dokunarak bilmelerinde yardımcı olup defterinize not edeceksiniz" demişti.eve gittim. annemle babama "öğretmen ödev verdi beraber yapar mıyız lütfen?" diye yalvarıyorum resmen. sonra annemler de "onunla mı uğraşıcaz şimdi otur kendin yap bizene" demişti. ertesi gün okulda en güzel ödev benimki oldu diye öğretmen bunu annenler yapmış sen yapmamışsın diye beni azarlamıştı. kaç yaşına geldim halâ hüzünlenirim hatırladıkça.
içimde fırtınalar kopuyor sözlük ama anlatamıyorum anlatsam da kimsenin gerçekten dinleyeceğini düşünmüyorum geçici teselliler içi boş cümleler söyleyeceklermiş gibi geliyor zaten herkesin de kendi derdi var içim çekiliyor ben korkmuyorum da sanki kalbim korkudan titriyormuş gibi eskilere dönmek istemiyorum ama sanki zorla eskiye sürükleniyormuş gibi hissediyorum kötü günlerin tekrar gelip beni bulmasını istemiyorum sözlük ama sanki çok yakında kötü günler varmış gibi geliyor
arkadaş grubunda geçen bir konuşmanın dedikodusunu yapıyordum, ekran görüntüsü alıp altına da durumla ilgili ufak bir alay cümlesi yazdım, daha sonra da bunu arkadaşıma değil arkadaş grubuna yolladım. şuan utançtan duvarları kemiriyorum sözlük, sahiden dedikoducu bir insan değilim ama öyle bir imaj çizmiş oldum. keşke bir mucize olsa ve yarın hepsi unutsa bunu. ne yapacağımı bilmediğimden de buraya yazdım ki biraz daha utanayım.
kimseyi umursayamıyorum sözlük annemi,babamı,sevdiklerimi,hayatı...
benim için bişeyler yapan benim için kendilerinden taviz veren insanlar tanıdım ama ben hiç birine layık olamadım hep üzüyorum çevremdekileri.dün gece sanki anlaşmışlar gibi 3 kişi birden çıkıverdi hayatımdan haklılardı bi insanla en fazla iki gün gülüyorum sonra sürekli üzüyorum ama elimde değil bilerek yapmıyorum bende böyleyim kabul ettim kendimi.yıllardır niye yalnız olduğumu dün gece anladım ben çevremde insan olmadığında mutlu ve huzurluyum başkası olunca benimseyemiyorum samimi olamıyorum.yalnız ölürmüyüm bilmiyorum ama şu hayatta ölene kadar yalnızım ben.
|1. kat standart bir erkeğin rahatlıkla çıkabileceği bir yükseklikte. zemin kat olunca tuzak olduğu çok belli oluyor. kkjsjksa - devriksekiz 26 Kasım 2016 00:05|
masumcuk bir yaştayım, okumayı yeni öğrenmişim. e haliyle her şeyi okuyorum gördüğüm. babacığımın elinden tutmuşum, yürüdüğüm yola bakmadan gözlerim fıldır fıldır yazı arayarak gidiyorum. sesli okuyorum bi de he. tekel, mopaş, çiğköfte, bir milyoncu, kırlangıç sokak, otobüs durağı derken; geldik o tabelaya. o okulun tabelası. yaprak anaokulu. büyük harflerle bi de. mahallenin haylaz çucukları bir elektrik bandı yardımı ile p harfini r harfine çevirmişler. ben ne bileyim, bağırdım; "yarrak anaokulu!".
yediğim ilk tokatın hikayesidir. en azından hatırladığım.
şu an arkadaşla oturduk soba başında çay içiyoruz bulunduğumuz yerde ne su ne elektrik ne bi market var ciddi ciddi sohbet ediyoruz sigaraları yaktı garip ki bunlar olmayınca insanlar konuşmak için daha fazla fırsat oluyor yan odamda yatan çocuğu şu an daha net tanıyorum ve o sobanın sıcaklığı çayın tadı çok farklı bu güzel tadı bakalım ne zaman tadacağız bir daha...
evde tektim, hava kararıyorken bir ses duydum, salonun içinden bişey düştü. daha sonra bir cam kırılmış gibi ses geldi, hemen fırladım birine bişeymi oldu diye ama koridorda evde kimse olmadığını hatırlayınca çok feci derecede tırstım. geri dönüp elime paspası aldım ve salona doğru korkarak gittim. salonda hiç bir şey yoktu. eve hırsız girdiğini düşündüm(balkon açıktı). evi aradım ve hiç bir şey bulamadım. odama tam dönerken bidaha aynı sesi duydum. sonrada kapımı kapatıp kapının arkasında bekledim. evdekilere söylesem kafayı yediğimi sanacaklar. söylemesemde bi dert.
|1||kendi zihninden korkmak insanı delirtir. - lilithimsi 26 Kasım 2016 03:40|
son 2 senedir her şeyden kendimi çekmiş durumdayım gerek aile gerek arkadaşlarım. kimseden bi beklentim olmadığı gibi birinin de benden bi beklentisi olmasın diye. ve bu 2 sene içerisinde hayatıma kimse girmediği gibi hayatımdan gidenler oldu. insanlarla artık diyalog kuramıyorum kendimi ifade edemiyorum. hani bi arkadaş ortamında en çok güldüren en çok espri yapan vardır ya bir de istemedikleri halde o ortamda bulunan biri vardır. 2 sene önce en çok güldüren konuşan benken şu anda diğer kişi oldum. hiç bir yere hiç bir ortama kendimi ait hissedemiyorum artık. ve bu durum git gide can sıkmaya başlıyor sonu ne olacak hiç bilmiyorum