Hayat git gide zorlaşıyor. Kriz derken maddi sorunlar baş gösterdi, şimdi de üzüntülerimizin bir parçası haline geldi. Gerçekler çoğalıyor, acıtıyor. Hayallerimizin içimizde kalacağını öğrendik, bazen mucizeler olabileceğini anladık. Herşeyin saniyeler içinde tepe taklak olabileceğini biliyoruz artık. Tüm saflığıyla gülümseyerek hayatımızı aydınlatanların da ağlayabildiklerini gördük. Kimsenin, yaşarken mükemmelin sınırlarını zorlamadığının da farkına vardık. Gözünde pembe gözlükleri, elinde cımbızı, küçük dağları ben yarattım diyerek gezenlere de yerde sürünürlerken rastladık.
İmkansız diye birşey yokmuş, bunu anladık.