Örgüt gerçekleştirdiği şiddet eylemleriyle yalnızca Türk kökenli vatandaşları değil toplumun bütün kesimlerini hedef almaktadır. Nitekim PKK, lideri Öcalan’ın yakalanması esnasında pasif kalmakla suçladığı ve 1993’te kendisine faaliyet yasağı getiren Almanya’yı Türkiye’den sonra ikinci düşman ülke olarak ilan etmiştir.
PKK’nın özellikle kendi taleplerini Alman tarafına kabul ettiremediği durumlarda Berlin’i Ankara’ya boyun eğmekle suçladığı ve şiddet tehdidini de Almanya’ya karşı yönelttiği görülmektedir.
Bugün yaşanan ve 90’lı yıllar sonrası ikinci büyük şiddet dalgası sayılabilecek eylemlerde de benzer bir tablo karşımıza çıkmaktadır. Örgüt, Türkiye’nin Afrin operasyonuna sessiz kalmakla suçladığı Almanya’yı resmi ve sivil tüm kurumlarıyla yeniden hedef tahtasına oturtmuştur.
Son yapılan şiddet çağrılarında UETD ve AK Parti temsilciliklerinin yanı sıra Alman siyasi partileri, mahkemeleri ve örgütün taleplerine kulak vermeyen ya da desteklemeyen tüm resmi ve sivil mekanların hedef alınması dikkat çekicidir.
Başka bir sol çatı organizasyon bulunmadığı için Marksist-Leninist ideolojiyi savunan en güçlü örgüt olarak PKK, çatısı altına giren ve kendisiyle birlikte hareket eden radikal gruplarla Almanya’da iç güvenlik tehdidinin boyutlarını daha da artırmaktadır.
Nitekim G20 zirvesi esnasında PKK ve radikal sol örgütlerin birlikte gerçekleştirdiği ve Almanya sokaklarını savaş
alanına çeviren şiddet eylemleri bunu açık bir şekilde göstermiştir.
Almanya için ciddi bir iç güvenlik sorunu olmasının yanı sıra örgütün bu ülkede faaliyetlerine rahatça devam edebilmesi Berlin’in Ankara ile ikili ilişkilerine de zarar vermektedir.
Almanya’nın Türkiye’nin on binlerce vatandaşının canına mal olan ve üniter devlet yapısına kasteden bir terör örgütüne açıktan ve gizliden destek vermesi iki ülke ilişkilerine ciddi maliyetler getirmekte ve taraflar arasındaki sürekli gerilim alanlarından birini oluşturmaktadır.
Berlin’in PKK’ya karşı gösterdiği bu müsamahakar tutum Türkiye’de terör örgütünün uzantısı unsurlar dışında tüm toplumsal kesimleri rahatsız etmekte ve sadece Türk devletinin değil Türk toplumunun da Almanya’ya olan
güvenini sarsarak bu ülkenin Türkiye’deki imajını zedelemektedir. (devam edecek)