Büyüklere masallar Bir Türk NATO genel sekreter yardımcılığı
FİLM
SPOR
Copie Conforme
Arnaud Eyssautier
Ramazanda Caz
Aşk ilişkileri ve duyguların gerçekliği üzerine yapılan kafa karıştırıcı diyalogların olduğu kozmopolit bir eser. Yönetmeni Abbas
Kiarostami. Oyuncular: Juliette
Binoche, William Shimell.
2010 Dünya Kupası, Fransa milli
takımına sıkı bir oyun oynamış gibi
görünüyor. Hem spor alanında
hem de imaj
bakımından.
İlk bakışta caz ile Ramazan birbirinden uzak
gibi görünse de Hakan
Erdoğan bu ikiliyi bir
yerde buluşturmayı
başarmış.
Sayfa 4
Sayfa 3
Sayfa 4
Supplément gratuit au numéro 65, Septembre 2010 d’Aujourd’hui la Turquie
Bir Türk NATO genel sekreter
yardımcılığı görevine atandı
Büyükelçi Hüseyin
Diriöz NATO genel sekreteri Anders
Fogh Rasmussen’in
politika ve askeri
planlama konularında
başdanışmanı oldu.
* Mireille Sadège
Türk basınına göre
bu atama, geçen yıl Kuzey Atlantik Paktı
Örgütünün 60. yıldönümünün kutlamalarında Türkiye’nin dile getirdiği beklentilerin dikkate alındığını gösteriyor.
Unutmayalım ki, kutlamalar vesileyle
Türkiye, Danimarka Başbakanı Anders
Fogh Rasmussen’in NATO Genel Sekreterliği görevine getirilmesine karşı çıkarak bir kriz başlatmıştı. Türk Başbakanı
Sayın Erdoğan bu atamanın İttifak’ın
Afganistan’daki görevini kolaylaştırmayacağını, çünkü söz konusu kişinin
2005’te Muhammed’in karikatürlerinin
yayımlanmasını kınamayı reddettiğini
belirtmişti. Ancak pazarlıklar sonrasında Türkiye, Rasmussen’in atanması
karşılığında Genel Sekreter Yardımcılığı görevini alma sözünü elde etmişti,
ki bu görevi 1974’ten (Kuzey Kıbrıs’ı
istila ettiği tarih) bu yana alamıyordu.
Dahası, üç generallik ve Afganistan’da
NATO temsilciliği görevinin de kendisine verileceği sözünü almıştı.
Son zamanlarda bazı liderler Türkiye’nin
NATO neznindeki meşruluğunu sorgularken bu atamayı nasıl açıklamalı? Bu
soruya cevap vermek aslında söz konusu
ülkenin Atlantik Paktı nezdindeki önemini ve son yıllardaki gelişimini açıklamak
demektir.
Soğuk savaş döneminde Türkiye, Sovyetler Birliği’yle ortak sınırı nedeniyle NATO’nun güney kanadının başlıca
ortağı olarak görülür. Ancak bu dönem
sona erdiğinde, ülkenin jeopolitik önemi
ortadan kalkmaz, tam tersine etki bölgesi daha belirgin bir biçimde ortaya çıkar:
Balkanlar, Kafkasya ve Orta Asya. Gerçekten de SSCB’nin çöküşü sınırındaki
tehdidi ve ülkenin önünde yükselen engeli ortadan kaldırır. Böylece Türkiye, dev
bir ekonomik, ticari ve kültürel açılım
potansiyeli olan açık bir alan haline gelir.
Üstelik batıya karşı olan zorunluluklarından kurtulmuş bir alan.
AB’nin çekinceleri ve kamuoyunun
Türkiye’ye doğru genişleme konusuna
düşmanca bakışı Türklerde, özellikle de
genç kuşakta Avrupa’nın kendilerini istemediği ve ülkelerinin de AB sürecinde bir
çıkmaza girdiği düşüncesinin oluşmasına
yol açar. Bu da Batıya olan bağının tartışılmasını ve Doğu ile batı arasında aracı
bir Türkiye yönelimlerinin ortaya çıkmasını getirir.
Devamı sayfa 3’te
MÜZİK
No ISSN : 1305-6476
Büyüklere masallar
Bugün gene ne mi istiyorum?
21. yüzyılın ilk on yılıHüseyin Latif nın bitimine üç ay kala
gene ne mi istiyorum?
Gazeteme reklam, ekonomik destek, politik destek mi istiyorum?
Hem evet, hem hayır!
Gazeteme reklam, ekonomik destek, politik destek istiyorum, ama daha başka
şeyler de istiyorum. En önemlisi bölgede,
dünyada “Sıfır Problem”1 istiyorum.
Artık televizyonumun kumandasının tuşlarına bastığımda “şurada şu kadar ölü, şu
kadar yaralı” haberlerini, “savaş başladı,
işgal başladı” başlıklarını duymak, görmek istemiyorum.
Ne mi duymak istiyorum?
“Filan yerde ‘barış ormanı’ halka açıldı,
falan şehirde gürültü, çevre, hava kirliliği
artık tarihte kaldı,” denilsin.
Bugün “Sıfır Problem” istiyorum; bölgede, dünyada, yaşadığım her yerde…
Silahsız, esirsiz, barış içinde, temiz hava
ve temiz çevrede yaşamak istiyorum.
Sizin gibi, onlar gibi, hepimiz aynı şeyleri
istiyoruz.
Nasıl mı?
Derhal bölgemizden başlayalım, sorgusuz, sualsiz.
Güneydoğu’da asker, sivil, terörist, dağdaki, şehirdeki hemen silahını bıraksa.
Irak’tan, Afganistan’dan tüm silahlı işgal
güçleri hemen geri çekilsin.
İsrail işgal ettiği bölgelerden hemen çekilsin. Filistin devleti kurulsun.
Kıbrıs’ta, AB’ye üye iki devlet hemen bu
gece kurulsun.
Türkiye ile AB arasındaki müzakereler üç
aya kadar bitirilsin.
Varsın İran nükleer santralini yapsın, ama
nükleer silah yapmayacağını bir kez daha
ilan etsin.
Kafkaslarda silahlı çatışmanın olabileceği bölgeler, uluslararası bağımsız komisyonlarca hemen sorun giderici kesin
karara bağlansın.
Bütün esirler, siyasi tutuklular, düşüncelerinden dolayı demir parmaklıklar arasında yatanlar hemen şartsız, koşulsuz bir
şekilde özgür bırakılsın. İade-i itibarları
yapılsın.
Ben 2011’e girerken böyle bir dünyayı üç
ay öncesinden hayal ediyorum. Bu düşündüklerim lütfen bir hayalden öteye gitsin.
“Sıfır Problem” istiyorum.
Sayın Abdullah Gül’e,
Sayın Recep Tayip Erdoğan’a,
Sayın Nicolas Sarkozy’ye,
Sayın Barack Hussein Obama’ya,
Sayın Vladimir Putin’e,
Sayın Mahmoud Ahmadinejad’a,
Sayın Benyamin Netanyahou’ya
arz ederim.
1
Komşularla sıfır problem politikası, Prof. Dr. Ahmet Davutoğlu,
T. C. Dışişleri Bakanı.
* Dr. Hüseyin Latif,
Genel Yayın Yönetmeni
Martılar daha uğramadı mı sana? O ölüme bile yenilmedi!
Yazın tüm kokusu
karpuz kabuklarına
sinmişti artık. Üç aydır günün tüm ışığından faydalanıp iyice
tatlanan karpuzlar,
mevsimini kapatırken
* Ayşe Buyan
daha da bir kırmızılaşmış, güzel siyah çekirdekleri anlamlı
bakan gözler gibi derin kırmızılıklardan
bana hoşçakal demeye hazırlanıyorlardı. Onlara çok vefalı davrandığımdandır
belki, yani hiç çekirdeksiz karpuz almadığımdan ağız tadımı hiç yanıltmadılar.
Her zaman taze, her zaman sulu ve her
zaman tatlıydılar. Yine bu sabah susayarak uyandığımda hava henüz aydınlanma-
mıştı. Sessizce parmak uçlarımın üzerinde mutfağa gittim, buzdolabını açtım ve
akşamdan ayırdığım güzel kabuklu arkadaşım karpuzdan koca bir dilim kestim.
Üzerime bol bir elbise giyip, arkadaşım
karpuzla sabahın ışıklarını kutlamaya
evimizin yanındaki çakıl ve sazlık karışımı yoldan sahile indik. Sebepsiz mutluluğum yine tüm karamsarlıkların üstüne
çıkmış, beni sabahın ilk ışığında sahilde
bir gölete dönmüş maviliğin kumsalına
itmişti. Elimde karpuz dilimi, üzerimde
koca bir elbise, ayaklarımda mantarı aşınmış parmak arası bir sandalet. Dışarıdan
görüntümün sabah sabah pek de sağlıklı
durduğu söylenemez.
Devamı sayfa 2’de
“Kimi insan Japon gülü
gibidir. En zor günleri
bekler açmak için. Ey
yurdumun Japon gülleri, hepinize merhaba...”
İlhan Selçuk
Aykut Küçükkaya
Yıl 1995...
Cumhuriyet’in Cağaloğlu’ndaki merkez
binasında, yazıişleri katında gazete okuyorum...
İçeriye gazetenin başyazarı İlhan Selçuk
giriyor, sıcak bir gülümsemeyle bizlere
selam veriyor...
İlhan Selçuk’un yanına yaklaşan dönemin
Yazıişleri Müdürü İbrahim Yıldız (gazetenin şu andaki Genel Yayın Yönetmeni),
“Abi yazınızı düzeltmeye vermemişsiniz...” diye sesleniyor.
Selçuk, Yıldız’a dönüp, “Hemen yazayım” yanıtını veriyor...
Eline kâğıtla kalemi alan İlhan Selçuk
yazıişlerindeki masanın en ucuna gidiyor,
köşe yazısını yazıyor, Yıldız’a teslim ediyor.
Köşe yazısı denince genç bir muhabirken
yaşadığım bu olay aklıma gelir...
O an “5-10 dakikada nasıl köşe yazısı yazılır?” diye düşünmüştüm...
Hadi yazı kaleme alınır da, etkili olur
mu?..
Olur!..
İlhan Selçuk yazıyorsa, olur!..
Devamı sayfa 2’de
2
Aujourd’hui la Turquie Türkçe * sayı 65, Eylül 2010
O ölüme bile yenilmedi!
Siz kendine köşe yazarıyım deyip, ortalıklarda gezenlere bakmayın.
Türk basınında gerçek “fıkra yazarları”nın
sayısı iki elin parmaklarını bile geçmez!..
Her gün tarihe not düşmek!.. O kadar kolay mı?
İlhan Selçuk’un kaleminden kâğıda dökülen o yazılar büyük bir birikimin sonucuydu... Ve İlhan Selçuk Cumhuriyet’teki
penceresinden haftanın altı günü tarihe
not düşüyordu...
2010 yılının en uzun gününde (21 Haziran 2010) kaybettik İlhan Selçuk’u.
O Cumhuriyet’in başyazarıydı.
O Cumhuriyet’in imtiyaz sahibiydi.
O
Cumhuriyet’in
Yayın
Kurulu
Başkanı’ydı.
O Cumhuriyet’in aydınlanma penceresiydi...
O Cumhuriyet’in ağabeydi!..
Yıl 2009...
İlhan
Ağabey Amerikan
Hastanesi’nde
yatıyor...
Cumhuriyet’in
Yazıişleri Müdürü Murat Ataş’la
odasındayız...
Gençlerle sohbeti
seven İlhan Selçuk,
“Gazeteyi
takip
ediyorum
ona göre” diye inceden uyarıyor...
Sonrasında “Çok
iyi gidiyoruz çocuklar” diyor...
Tam odadan çıkarken, “Kendine dikkat et” diye
beni uyarıyor!..
O zaman anlıyorum
ki İlhan Ağabey
bizlerin haberlerini
hasta yatağından
bile sıkı sıkıya takip ediyor!..
Hastaneden ayrılırken demokrasi ve laikliğe adanmış 85 yılı düşünüyorum...
İlhan Selçuk, yaşamı boyunca yazıları ve
düşünceleri nedeniyle gözaltına alındı.
Yargılandı, işkence gördü. Yukarıda bahsettiğim gibi hastane yatağında bile ülkenin gidişatından duyduğu endişeleri kimi
zaman köşesinden, kimi zaman kendisini
ziyarete gelen dostları aracılığıyla kamuoyu ile paylaştı.
Selçuk, 11 Mart 1925’te İzmir’de dünyaya geldi, ancak nüfus kâğıdına doğum
yeri Aydın olarak kaydedildi.
Aydınlı Selçuk zaten tam bir aydınlanmacıydı!..
Gündem
Martılar daha
uğramadı mı
sana?
(1. sayfadan devam)
Yıllar önceki bir yazısında “solun ne demek olduğunu evrim teorisiyle anlatmak
gerekirse” deyip şöyle devam ediyordu:
“Ayağa kalkan ilk maymun solcuydu.”
Bu solcu işkencelerden geçti, Türk aydını olarak gördüğü işkenceyi mahkemede
kanıtlamayı bile bildi...
Akşam, Tanin, Vatan gazetelerinde yazarlık yaptıktan sonra 1962’de Doğan
Avcıoğlu, Mümtaz Soysal, İlhami Soysal
ve Cemal Reşit Eyüboğlu ile birlikte Yön
dergisini çıkaran Selçuk, Nadir Nadi’nin
isteği üzerine aynı yıl Cumhuriyet gazetesine geçerek “Pencere” köşesinde yazmaya başlamıştı. 12 Mart muhtırasından
sonra yazdığı “Hoş Geldin Tanzimat Kafası” başlıklı yazısından dolayı tutuklandı.
Cumhuriyet gazetesi de kapatıldı. Aklanmasının ardından, 19 Ekim 1972’de tekrar
gözaltına alındı
ve ünlü Ziverbey Köşkü’nde
işkence gördü.
İşkence altında
olduğunu,
“akrostiş
yöntemi”ni
kullanarak ifadesinin içine
gizlice yazdı.
Mahkemedeki
savunması sırasında akrostiş yöntemini
açıkladı
ve
ifadesinin işkence altında
alındığını kanıtlamış oldu.
Daha
sonra
yaşadıklarından yola çıkarak köşkün
adını taşıyan
“Ziverbey
Köşkü” adlı kitabı yazdı. Gördüğü işkenceyi kitabında şu sözlerle anlatacaktı:
“Gözlerim bağlı olduğundan hiçbir şey
görmüyordum. Ayak bileklerime bir alet
geçirilmişti. Bir manivelanın ya da vidanın sıkıştırıldığını duyumsuyordum. Öyle
bir an geldi ki, bacaklarımı kıpırdatamaz
oldum. Bir yağ mı sıvı mı sürüyorlardı tabanlarıma, sonra sopa inip kalkmaya başladı. Kendimi acıya katlanabilir sanırdım.
Ancak falakanın verdiği acı hiçbir acıyla
kıyaslanamaz. Olayın bir de ruhsal yanı
var ki, bedensel acının üstüne biniyor.
Kendini aşağılanmış olarak görüyorsun.”
Ziverbey Köşkü’nde kendini aşağılanmış hisseden Selçuk, bu sürecin ardından
(1. sayfadan devam)
okurlarının gözünde gün geçtikçe büyüdü...
O büyüdükçe ismi hem Cumhuriyet gazetesiyle hem de Türkiye Cumhuriyeti’yle
özdeşleşmeye başladı...
1972’den tam 36 yıl sonra bu kez 83 yaşında gözaltına alınacaktı...
Ve bu gözaltı hayata gözlerini yumduğu
21 Haziran 2010 tarihine kadar sürecek
olan rahatsızlığını tetikleyen gelişme olarak tarihin sayfalarına yazılacaktı!..
Selçuk, 21 Mart 2008 tarihinde Ergenekon adı altında başlatılan soruşturma kapsamında Etiler’deki evine sabah 04:30’da
yapılan baskınla gözaltına alındı. Selçuk,
24 saat süreyle avukatları dahil kimseyle
görüştürülmedi. Selçuk, İstanbul Emniyet
Müdürlüğü Terörle Mücadele Şubesi’nde
tam 40 saat tutularak 9 saat boyunca aralıklarla ifade verdi. Beşiktaş’taki İstanbul Özel Yetkili Ağır Ceza Mahkemesi
Savcılığı’nda Cumhuriyet Savcısı Zekeriya Öz tarafından yaklaşık 4 buçuk saat
süreyle ifadesi alındı... Selçuk bir gece
yarısı saat 01:30’da serbest bırakıldı.
Uzun gözaltı ve ifade sürecinin ardından
serbest bırakıldığında Cumhuriyet gazetesinin merkezine geldiğinde Selçuk’un
yorgunluğu gözlerden kaçmıyordu...
Selçuk yaşadığı stres dolu günlerin ardından ilk olarak 30 Mart 2008 günü, pnömoni (zatürree) ve kalp spazmı tanısı ile
Nişantaşı’ndaki Vehbi Koç Vakfı Amerikan Hastanesi’nde tedavi altına alındı. 15
gün hastanede tutulan İlhan Selçuk’un 14
Nisan 2008 günü bypas olmasına karar
verildi. 12 Mayıs 2008 günü taburcu edilen Selçuk, 14 Ağustos 2009 Cuma günü
saat 21:00 sıralarında gece konuşma bozukluğu ve vücudunun sol yarısında kuvvetsizlik yakınmasıyla tekrar hastaneye
kaldırıldı.
İşte bu tarihten sonra Selçuk bir daha kendine gelemedi...
****
Yaklaşık 17 yıl boyunca İlhan Selçuk’un
başyazarlığını yaptığı gazetede birlikte
çalıştım, hâlâ çalışıyorum...
Ve kendi kendime düşünüyorum...
Sahi!..
İlhan Selçuk öldü mü?..
Kimilerine göre öldü!..
Peki bana göre?
Selçuk’un ölüm haberini aldığımızda
gazeteyi yaparken okuduğum bir habere
“Bir Tek Ölüme Yenildi” diye başlık atmayı düşündüm...
Ancak, Selçuk’u Lütfi Kırdar’dan
Hacıbektaş’a uğurlarken Fazıl Say’ın
piyanosunun tuşlarından çıkan müziği
dinlerken gazetecilik deyimiyle bu başlık
düştü!..
Fazıl Say’ın “Kara Toprak ve İlhan Selçuk Doğaçlaması”nı izlerken bu yazının
başlığını yanımda oturan eşime fısıldıyorum:
“O ölüme bile yenilmedi!..”
* Aykut Küçükkaya
Ama bu güzel günün bakirliğini kimse ellemeden, ona iltifatlarımı sunmam ve ilham almam için acele etmem şart oldu bir
kere…
Yavaş yavaş ölü midyelerin terk ettikleri
ağzı açılmış mavimsi deniz kabukları, akşam geçen gemilerin yaptığı dalgayla taşınan iyot kokulu yeşil yosunların kapladığı
sahile ulaştım. İşte bunları ilk ben gördüm
o gün… Aslında daha oturamadım sahilde, çünkü elimdeki karpuz kabuğuna ortak
olmak için bana bakan 10-15 martıyı da
ürkütmemem gerekiyordu. İçimden sessizce yaz şarkıları mırıldanmaya ve martılara
yaklaşmaya başladım, benden hiç ürkmemişlerdi. Sadece suratıma, elbiseme ve
elimdeki güzel karpuz dilimine bakıyorlardı. Ayağımdaki mantar terlikleri yavaşça
çıkarıp yarı kum yarı çakıldan oluşmuş deniz kenarına martılar gibi çömeldim. Deniz
sakin, gümüşi kızıllıkta parlamaya ve hava
aydınlanmaya devam ediyordu. Karpuz dilimini her ısırışımda bir parçasını martılara
atmaya başladım. Galiba çok iyi anlaşıyorduk. Biraz biraz birbirimize yaklaştığımızı
hissediyordum. Aramızdaki tek fark benim
bol elbisemdi. Karpuzun son ısırığında yeşil kabuğu yapayalnız kalmış, bana bakıyordu. Bir hevesle kabuğu parçalara bölüp
tekrar martılara verdim. Ne güzel kıymet
bilirlermiş meğer… Karpuzun kabuğunu
bile yumuşak gaga darbeleriyle yediler. Artık güneş çıkmaya hazırlanıyor, martılar ise
arada başımla omzum üzerinde dolanarak
bana dostluk saçıyorlardı. Onlara daha faz-
la mahcup kalamazdım. Aramızdaki tuhaf
farkı ortadan kaldırmanın tam zamanıydı
daha kimse uyanmamışken. Bol elbisemi
çıkardım bir kenara koydum, gri ve beyaz
mayom onları çok şaşırttı. Sanki ben martı
olamazdım… Denize yavaş yavaş bacaklarımı sokarken sabahın soğuğunda güneşin
hâlâ beni ısıtabildiğini gördüm. Yaz bitiyordu ve ben bir martı olabileceğimi ancak
anlamıştım. Onlarla beraber durgun denizde
yüzerken seneye bana uçmayı öğretebilecek gibi durmaları hayli komik geldi. Kulaç
atışlarım sadece insan özgürlüğüne değil,
birlikte yaşamanın, doğayla bütünleşmenin
verdiği huzura dayalıydı. Hâlâ kimsecikler
yokken hayatın tadını martılar gibi yaşamak
ne güzelmiş. Her zaman erken davranmanın
bir kazanç olduğunu hatırlatırken hayat, sıcak gidecek şu birkaç günün kıymetini bilip
günlük yaşayacağım. Denizden çıkarken
uzun saçlarımdan akan tuzlu sular ayak parmaklarıma damlıyordu. Koca elbisemi elime aldım, mantar terliklerimi giydim, daha
yeni sabah olmuşken ben günümü çoktan
yaşamıştım. Sazlıkların içerisinden eve dönerken yeni uyanmış komşumun şaşkın bakışlarına dayanamayıp sordum:
- Günaydın! Martılar daha uğramadı mı
sana?
* Ayşe Buyan
[email protected]
Söyleşi
Aujourd’hui la Turquie Türkçe * sayı 65, Eylül 2010
3
Lig başlarken şampiyonluk adaylarının durumu Bir Türk NATO Genel
Yaz aylarının bitmesi ile futbol ligleri tüm
Avrupa’da olduğu gibi
Türkiye’de de açıldı.
Transferlerin büyük çoğunluğu yapıldı. Yurtdışı kampları gerçekleş* Berk Mansur Delipınar
tirildi. Fakat bu kamp
dönemleri bazı takımlarımız açısından iyi geçerken, sakatlıklar veya geç yapılan transferler
yüzünden bazı takımlar için verimli olamadı.
Kanımca Türkiye’de kamp dönemini verimli
geçiren takımların başında Beşiktaş geliyor.
Teknik direktör seçimini daha ligler tamamlanmadan az çok kesinleştiren, Quaresma,
Hilbert, Ersan, Cenk gibi yeni transferlerini
yaz kampına götürebilen Kara Kartal; yeni
futbolcuların birbiri ile kaynaşması, takım
içi uyumun sağlanması ve teknik çalışmaların neredeyse tam kadro ile yapılması
imkânını buldu. Bu çalışmaların semeresini de hazırlık maçlarında elde ettiği güzel
sonuçlarla ve UEFA Avrupa Ligi ön elemelerinde iki tur birden geçerek aldı. Önce
Vikingur’u ardından da Victoria Pilzen’i
elerken futbolseverlerde iyi izlenimler bıraktı. Beşiktaş’taki tek sıkıntının takım savunmasındaki açıklar olduğunu söyleyebiliriz. Bu eksiğini de Real Madrid’ten transfer
ettiği Guti ile kapatabilir. Defansın önünde
lider konumuyla savunmayı toparlayıp orta
sahada pas trafiğini gerçekleştirebilir. Yalnız
alınabilecek bir iki kötü sonuç, geçen senelerde defalarca tekrarlandığı gibi, takımı
strese sokup kısır döngüye sürükleyebilir.
Başarı için adeta kenetlenmiş taraftarın desteğini kesmeden sürdürmesi bu noktada çok
önemli görülüyor.
Geçen senenin şampiyonu Bursaspor ise
kaldığı yerden devam edecek algısı yaratıyor. Fenerbahçe’den Vederson’u alarak sol
kanattaki eksiğini gideren Yeşil Beyazlılar,
Insua’yı da transfer ederek hücum gücünü artırdı. Esas olan ise, birçok kulübün
transfer listesinde olan ve elde edilen şampiyonlukta büyük payı olan, Sercan Yıldırım, Volkan Şen ve Ozan İpek’i de kadrosunda tutmayı başardı. Süper Kupa’yı
Trabzonspor’a kaybetmesine rağmen hazırlık müsabakalarında lig için olumlu sinyaller verdi.
Galatasaray, Fenerbahçe ve Trabzonspor
ise şampiyonluk adayları arasında belirsizliklerin sürdüğü takımlar.
Galatasaray camiasında bir süredir şüphe
ile bakılan Teknik Direktör Frank Rijkaard
en ufak bir başarısızlıkta eleştiri oklarının
hedefinde olacaktır. Yeri sağlam olmayan
bir teknik direktörün de hata yapma olasılığı artacaktır. Bunun yanı sıra Dünya Kupası karşılaşmalarında başarılı bir performans
sergileyen Elano Blumer’in takımda kalıp
kalmayacağı ligin başladığı ilk haftada bile
belirsizliğini koruyor. Takımdan ayrılan
Abdül Kader Keita’nın da yerinin doldurulup doldurulamayacağı kesin değil.
Tüm bunların yanında şu anda hazır gözükmeyen takımların en başında Fenerbahçe geliyor. Şampiyonluğu evinde oynadığı son maçta kaybeden ve büyük bir
sarsıntı geçiren Fenerbahçe’de haziran
ve temmuz aylarının ilk yarısı teknik direktör belirsizliği içinde geçti. Yola yeniden Cristophe Daum ile devam edileceği
açıklandı. Fakat akabinde Alman Hoca ile
yaşanan soğuk savaş (yüksek tazminatı
nedeniyle Daum’u işten çıkarmak yerine
kendi istifasını beklediler, bu süre zarfında yıpratma politikası uygulandı) takımın yerel ve uluslararası alanda prestij
kaybetmesine sebep oldu. Yerine getirilen
sportif direktör Aykut Kocaman ise ilk
kez büyük bir takımı çalıştırma deneyimi yaşayacak. Sakat olan ve geçen sezon
sonunda ameliyat olan Gökhan Gönül ve
Özer Hurmacı takıma ligin başında dahil
olabildi. Aynı şekilde sakat Mehmet Topuz da antrenmanlarda tam kapasite yer
alamadı. Bir başka yeni oyuncu Isiar Dia
kamp dönemi sonrası takımla tanışırken,
son transfer Mamadou Niang ancak ligin
ikinci haftasına yetişecek. Üstelik hazırlık
maçlarındaki kötü sonuçlar ve Şampiyonlar Ligi’nden eleniş Sarı Kanaryalar’ın bu
sene zorlanacağını gösteriyor. Bir yabancı transferinin daha gündemde olduğunu
varsayarsak, yeni transferlerin uyumu ve
sakatların iyileşip form tutması için altıncı ve yedinci haftaları beklemek gerekecek. Ancak bu döneme kadar küskün olan
taraftarların sabredip etmeyeceği soru işareti. Başarısızlıklar artarsa ve Şampiyonlar Ligi’nden sonra UEFA’dan da elenilirse Aykut Kocaman’dan önce Başkan Aziz
Yıldırım ve yönetiminin istifası gündeme
gelebilir. Özellikle teknik direktör olayında ve geç yapılan transferlerin ardından
yönetiminin kredibilitesi kalmadı.
Her şeye rağmen futbolun güzelliği önceden hiçbir şeyin kestirilememesidir. Bursaspor örneğinde olduğu gibi yeni bir sürpriz de yaşanabilir. Centilmence ve keyifli
bir sezon geçirmek dileğiyle.
* Berk Mansur Delipınar
Sekreter Yardımcılığı
görevine atandı
(1. sayfadan
devam)
Bu da demektir ki Türkiye, kendi ülke bölgesel stratejisini, çıkarlarına uygun olarak ve
belki de NATO’nun çıkarlarının tersine hızla
geliştirecektir. Bu hiç kuşkusuz NATO’nun
bölgedeki etkinliğini karmaşıklaştıracaktır.
NATO’nun iki numarasına bir Türk’ün
atanmasının arkasında Türkiye’yi İttifak’a
bağlama ve tek başına iş görmesine engel
olma düşüncesini aramalı mıyız? Kesinlikle aramalıyız, ayrıca İttifak’ın nezdinde
tuttuğu önemli yeri de unutmamalıyız. Türkiye, Amerika Birleşik Devletler’den sonra
NATO içindeki ikinci en büyük orduya sahip ülke. İttifak tarafından yürütülen insani
müdahalelere ve Balkanlar’da barışın korunmasına yönelik operasyonlara başarıyla
iştirak etti. Afganistan’daki rolünün önemine gelince, NATO’nun sözcüsü James
Appathurai konu hakkında şöyle diyor:
“Hiçbir ülke Türkiye’nin Afganistan’daki
rolünü üstlenemez.” Rasmussen’e göre:
“Oradaki varlığı her şeyden önce şunu
gösterir ki, ülkede yürütülen operasyonlar
bir din savaşı çerçevesine girmez, terörizme karşı bir mücadeledir.”
Yazımı bitirken 1952’de Türkiye’yi
NATO’ya alanların Amerikalılar olduğunu,
ve böylece ülkeyi Batı ittifakına entegre
ettiklerini hatırlatmak isterim. Bugün yine
Amerika, NATO sayesinde Türkiye’nin
Batı’ya sırt çevirmemesini sağlamaya çalışıyor. Tabi ki bu durumun bölgedeki çıkarları için de çok önemli olduğunu unutmamak lazım. AB ülkelerine duyulur.
* Mireille Sadège
Dünya kupası fiyaskosu yalnızca sportif
olmakla kalmayıp öteye geçse...
Meksika maçında Nicolas
Anelka’nın devre arasında kovulması, kâh fazla renkli, kâh cemaatçi, kâh serseri olmakla suçlanan
Fransa milli takım oyuncularının sert
tepki göstermelerine neden oldu.
2010 Dünya Kupası Fransa milli takımı için
ne kadar da uzun oldu: Anelka olayı, oyuncuların grevi, “les Bleus”lerin yaydığı o felaket imaj... Alain Finkielkraut başta olmak
üzere birkaç önde gelen aydının desteklediği bu yanlış tartışmayı başlatmak için daha
fazlasına ihtiyaç yoktu. Ünlü ya da en azından biraz sözü geçen düşünür Finkielkraut,
geçtiğimiz 17 Haziran Meksika maçının
devre arasında teknik direktörüne küfürler
savuran Nicolas Anelka’nın kovulmasının
ertesi günü, France Inter radyosuna konuşarak etnik ve dinsel bölünmelerden söz
etti. Ardından da bu bölünmeler sonucunda
2010 Fransa milli takımının bir ayaktakımı
çetesinden başka bir şey olmadığını söyledi.
Tartışılan düşünürün ilk patırtı koparan demeci bu değildi elbet, ancak bu kez içinden
çıkılamaz bir engelle karşılaştı.
Zafer ancak çeşitli renklerle gelir
Birçokları yarım ağız da olsa Fransa’yı yansıtmayan bu milli takımda kendini tanıyamaz
olduğunu itiraf etmişti. Öncelikle bu kişilere Fransız milliyetinin belli bir renge bağlı
olmadığını belirtmeye gerek var mı acaba?
İkinci olarak, Fransa ilk 11’inin yenilgisini
açıklamak için basit etnik ölçütlere dayanmak kuşkulu bir teoriden öteye gitmez. Diğer yandan, gerçekten de 2010’da seçilen 23
oyuncudan 10’u beyaz, kalan 13’ü siyahtır.
Doğru, ama bekleyin… 2006’da tüm Fransa
ikinci bir dünya şampiyonluğunu düşleyerek Zidane ve ayaktaşlarını akılsızlığa varacak şekilde cesaretlendirirken, yalnızca altı
oyuncu (Landreau, Barthez, Coupet, Givet,
Sagnol, Ribéry) beyazdı. Dolayısıyla zafer
ancak çeşitli renklerle gelir.
Fransa Devrimden bu yana üç renkli bayrak
çekiyor, 1998 başarısı ise, insan haklarının
ülkesini mavi-beyaz-kırmızı üçlemesinden
siyah-beyaz-kahverengi üçlemesine kaydırmıştır. O dönemde, Fransa’da doğmuş
ama bir Kabiliye ailesinden gelen Zinédine
Zidane’ın bulunması bile bu adlandırmayı
haklı çıkarmaya yetmiştir. Ne yazık ki, bu
yalnızca bir aldatmaydı, çünkü yalnızca
Dünya Kupası sonrasındaki sakinlik dönemi boyunca sürmüştü. Bugün oyuncuların
% 40’ından fazlası hâlâ “beyaz” olmasına
rağmen Fransa Afrika topraklarında kendilerini gülünç duruma düşürdüklerinden,
bazıları Fransa milli takımından siyahsiyah-siyah diye söz etmeye başlamıştır.
İşin doğrusu, yenilgi gerçekten de acı bir tat
bırakıyor.
Popüler gençleri çeken bir popüler spor
Futbol popüler bir spordur; bunun kanıtı,
Hollanda ile İspanya arasındaki final maçını
tüm dünyada 700 milyondan fazla kişi
izlemiş olmalıdır ki, bu da bu büyük
olayı görmek için her on kişiden birinin
televizyon karşısına geçtiğini gösterir.
Bu popülerlik 70’li yılların sonunda
para getirmeye başladı. Gitgide daha
çok para. Toplumsal gelişmenin çoğu kez
durduğu bir ülkede sanatsal ve sportif başarı
birçok gence göre başarıya giden en kısa yol
gibi görünür. Bu, vasat toplumsal kökenlerden gelen gençler, özellikle de yoksul banliyölerdeki gençler için daha da doğrudur.
Sağlam kafa sağlam vücutta mı bulunur?
Fransa milli takımının ağzımızda bıraktığı acı tadı seçilmiş oyuncuların toplumsal
veya etnik kökenlerine dayandırmak büyük
bir hatadır. Bütün farklı ırktan olan oyuncuların “hassas” mahallelerden geldiğini ve
bunların üç renkli (siyah-beyaz-kahverengi)
11’inin kötü imajının kökeni olduğunu yazmak veya ileri sürmek büyük bir hatadır.
Fransız futbolunun şanlı geçmişi deniz aşırı bölge ve topraklardan ya da Afrika’daki
eski Fransız sömürgelerindeki oyuncuların yardımıyla yazılmıştır. 1984’te Fransa,
Avrupa şampiyonluğunu aldığında bunu
kısmen Marius Trésor’a ve Jean Tigana’ya
borçludur. 1998’de, finalde Zidane ve yarı
finalde Lilian Thuram olmasaydı horoz baskılı mayo hiçbir zaman bir dünya kupası
zaferinin kanıtı olan altın bir yıldızla donatılmayacaktı.
Fransa milli takımının etnik çeşitliliği hem
görünürlük bakımından kazançlı çıkan azınlıklar için, hem de daha önemli yeteneklerle dolu bir rezervi olduğunu fark eden ülke
için bir şanstır.
Fransa milli takımının imajını lekeleyen
olaylar, çok uzun zamandır yetenekli gençleri futbola, okul ile saha arasında seçim
yapmaya iten bir sistemin sonucudur. Elbette, eğitim merkezleri aracılığıyla profesyonel futbola girecek gençlerin sorumluluğunu üstlenen kulüpler, aynı zamanda yarının
futbolcularını okullaştırma sorumluluğunu
da üstlenmek zorundadırlar. Ancak siz bir
delikanlıya yatlar ve katlar vaat ederseniz,
delikanlı da, çoğu kez bilinçsizce, okul defterlerini bir kenara bırakıp kendini spora
verir. Ayrıca futbol dünyasında dönen akıl
almaz para tutarları da, ilk profesyonel sözleşmesini imzalayan –ki ilk sözleşmeyi imzalama yaşı giderek düşüyor– futbolcuların
başını döndürebiliyor bazen. Fransa milli
takımının fiyaskosu gerçeklikten kopuk bir
dünyanın, hareketlerinin veya sözlerinin nereye varabileceğini ölçemeyen, kendi küçük
baloncuklarında yaşayan gençlerin kusursuz
bir örneğidir.
* Arnaud Eyssautier
4
Aujourd’hui la Turquie Türkçe * sayı 65, Eylül 2010
Copie Conforme
1997 yılında “Kirazın Tadı” filmiyle Altın
Palmiye ödülünü kazanan İranlı film yapımcısı Abbas Kiarostami, bir kadın ile bir adamın aşkının anlatıldığı drama tadındaki 100
dakikalık filmi Copie Conforme (Sertifikalı
Kopya) ile geri dönüyor. Filmi izlerken çiftlerin yeni tanışan bir çift mi, yoksa uzun süredir birbirlerini tanıyan bir çift mi oldukları
sorusu akla geliyor. Usta yönetmen kurnazlıkla, ince detaylar ve ayrıntılarla çok daha
fazlasını anlatan bir film yapmış. Bu yüzden
karakterleri ve olayları yerine oturtabilmek
için yaklaşık 45 dakika beklemek gerekiyor.
Usta yönetmen bizi filme bağlayan etkileyici
portreler kullanıyor. İtalya’nın Toskana kasabasına baktığımızda güzel resimlerle bezeli,
gün batımında gemilerin geçişini izlediğimiz
etkileyici bir manzara görülüyor.
2010 Cannes Film Festivali’nde en iyi kadın
oyuncu ödülünü alan Juliette Binoche’un,
William Shimell karşısında gösterdiği oyunculuk izleyenleri büyülüyor. İkisi de birer cevher. William Shimell yakışıklı, baştan çıkarıcı
ve soğuk bir beyefendiyi; Juliette Binoche ise
güzel, çekici, pratik, kırılgan, çocuksu, aşk ve
yaşam heyecanıyla dolu bir kadını canlandırıyor. Arka planda müzik olmadan, görülen
şeylerin söylenmediği, söylenen şeylerin de
gösterilmediği bu hikâyede bize güzellikten,
sanattan ve Toskana’dan bahsedilirken zaman zaman beliren kırık ayna parçacıklarının
görüntüsü karşısında şaşırıyoruz.
Copie Conforme aşk ilişkileri ve duyguların
gerçekliği üzerine yapılan kafa karıştırıcı diyalogların olduğu kozmopolit bir eser. Oyuncuların tiyatro yapıyormuş gibi bir performans göstermesini sağlamış, sonuç olarak da
başarılı bir film ortaya çıkmış. Film ağır ağır
ilerleyen senaryosuyla bazen oldukça kafa
karıştırıyor, amacından uzaklaşmış gibi görünüyor, fakat bu çok dilli dramatik hikâye son
derece ihtiraslı bir konuyu ele alıyor.
Auteur sinemasına ait bu filmde diyaloglar üç
farklı dilde gerçekleşiyor. Filmin sonu olağanüstü. Gizemi ve sır perdesi ortadan kaldırılarak, konuşmalardan çok görselliğe yer
veriyor.
* Mireille Sadège
Ramazanda Caz
Bu yıl Hakan Erdoğan Productions ilk olarak
“Ramazanda Caz”da Anouar Brahem, Dhafer
Youssef, Ahmad Jamal gibi en büyük Müslüman caz sanatçılarını Topkapı Sarayı ile İstanbul Arkeoloji Müzesi’nde sevenleriyle buluşturuyor. Türkiye’den de İlhan Erşahin ve
Aydın Esen sahne alacak. İlk bakışta caz ile
Ramazan birbirinden uzak gibi görünse de,
Hakan Erdoğan bu ikiliyi bir yerde buluşturmayı düşünmüş. Ramazan’da genellikle fasıl
ya da saz dinlenirken, bu organizasyon sayesinde geleneksel Ramazan etkinliklerine bir
yenisinin eklenilmesi düşünülmüş. Festival
kapsamında cazın yanı sıra Dede Efendi de
yer alacak. Bu da klasik Türk musikisi severleri tarafından kaçırılmayacak bir fırsat...
Ekonomi
Pegasus: Tüm dünyaya hava ulaşımı
Pegasus Havayolları, 3 milyar 200 milyon dolarlık yatırımı sayesinde, iç hat
uçuş sayısını artırıp, yabancı ülkelere yeni uçuşlar ekleyerek büyümeye
devam etmektedir. Pegasus Mali İşler ve İnsan Kaynakları Genel Müdür Yardımcısı Serhan Ulga ile söyleşi yaptık.
Serhan Bey, kısaca kendinizden bahsedebilir misiniz?
Galatasaray Lisesi’nden mezun olduktan
sonra İngiltere’de uçak mühendisliği okudum. Ardından Türk Hava Kuvvetleri’nde
sivil mühendis olarak çalıştım ve askerliğimi de aynı yerde yaptım. 1979 yılında Bursa
Hava Yolları’nda Bakım Müdürü olarak görev yapmaya başladım. Orası kapandıktan
sonra Türk Hava Yolları’na geçtim. Burada
önce mühendislik departmanında, sonra
uçak bakım atölyesi ve planlama departmanlarında çalıştım. Sonrasında sırasıyla
stratejik planlama ve yatırım yöneticiliği,
pazarlama müdürlüğü ve Singapur, Malezya ve Endonezya satış müdürlüğü görevlerinde bulundum. Türk Hava Yolları’ndan
ayrıldıktan sonra, beş sene bir seyahat
acentesinde ortaklığım oldu. 1997’de tekrar
Türk Hava Yolları’na döndüm ve planlama ve mali işlerden sorumlu genel müdür
yardımcısı olarak görev yaptım. 2003‘te
THY’den tekrar ayrıldım ve 2004’te Esas
Holding’te çalışmaya başladım. 2005 yılında Pegasus’u satın aldık ve o günden beri
Pegasus’un genel müdürüyüm.
Pegasus hakkında neler söyleyeceksiniz?
Pegasus çok hızlı büyüyen bir şirket. 2010
yılında dış hat yolcularını ikiye katlayacağız. İç hat yolcularında ise yaklaşık
% 50 civarında bir artış bekliyoruz. Tabi
Pegasus’un büyümesi aynı zamanda uçuş
müsaadelerine bağlı. Bildiğiniz gibi, hava
yolları tarifeli olarak istediği her yere uçamıyor. Türkiye ile diğer ülke arasındaki
ikili hava ulaştırma anlaşması müsait olduğu ölçüde uçabiliyorsunuz. Yani uçuş
hakkına sahip olmanız lazım. Pegasus’un
da büyümesi bir bakıma, bu hakların ne
kadar hızlı açılacağı ile orantılı. Bu sene
Paris uçuşunu başlattık. Hemen arkasından Marsilya ve Lyon seferlerimiz başladı.
Stockholm, Beyrut, Roma ve yıl sonunda
da Bakû hatlarımızı açıyoruz.
Bu yeni hatlar Türk Hava Yolları’nı rahatsız etmiyor mu?
Bunun için bir neden yok. THY’nin kulvarı bizimkinden farklı. Onlar daha maliyetli uçuşlar yapıyorlar. Biz düşük maliyetli taşıyıcı olmamızın yanında network
taşıyıcısıyız da. Yani Pegasus’un bütün
uçuşları Sabiha Gökçen’de birbirine bağlantı veriyor. Bizim amacımız “Low Cost
Network Carrier” modelini uygulamak. Bu
modeli biz geliştirdik. Bugün yolcu sayısı ve yaptığımız tarifeli seferler açısından
Türkiye’deki ikinci büyük şirketiz. Umuyorum ki, önümüzdeki yıllarda Pegasus,
bu ikinciliği açık ara bir şekilde devam
ettirecek.
Toplam uçak sayınız nedir?
Şimdia 27 uçak ile uçuyoruz. Yakın zamanda 5 uçak daha eklenecek. Önümüzdeki yılda, toplamda 36-37 uçağa sahip
olacağız.
* Selen Aziz