Konu: Tapınak Şövalyeleri
- 22.Eylül.2013 #1
Ziyaretçilerimize Uyarı!: Kullanıcıların Profil Bilgileri Misafirlere Kapatılmıştır. Görmek için KAYIT olmalısınız.~
Tapınak Şövalyeleri
GİRİŞTapınak Şövalyeleri daha önce Yeni Masonik Düzen (1995) ve Global Masonluk (2002) gibi eserlerimizde de kısmen incelediğimiz gibi kökeni Haçlı Seferleri'ne dayanan bir örgüttür. Hıristiyanlık uğruna savaşmaya and içmiş bir Haçlı tarikatı olarak kurulmuş ancak zamanla hem sapkın bir öğretiye kapıldığı hem de maddi çıkara dayalı kapitalist bir düzen kurduğu için Kilise ile ters düşmüştür. Tapınakçılar hakkındaki söylentiler sonucunda tarikat Fransa Kralı ve Papa'nın ortak kararıyla dağıtılmış ve şövalyeler tutuklanmıştır. Yıllar süren sorgulamalar sonucunda tarikatın gerçekten sapkın bir öğretiye inandığı bugün Satanizm gibi akımlarda gördüğümüze benzer kara büyü ayinleri yaptığı ortaya çıkmış ve örgüt tamamen yasaklanmıştır. Bazı tarihçiler Tapınakçıların yargılanması ve dağıtılmasının Ortaçağ'ın en önemli sosyal olaylarından biri olduğunu belirtirler. Çünkü tarikat yasaklanmadan önce gerçekten büyük bir güce ulaşmıştır.
Hikayenin asıl ilginç yönü ise Tapınak Şövalyeleri tarikatının dağıtılmasından sonra başlar. Yaygın kabule göre tarikat varlığını yer altında sürdürmüş Kilise'ye ve genel olarak İlahi dinlere karşı şiddetli bir aleyhtarlık geliştirerek yaşamış ve uzun vade içinde masonluk olarak bildiğimiz örgüte dönüşmüştür.
Masonların din karşıtı felsefelerin devrimlerin veya siyasi hareketlerin içinde hep aktif olmaları söz konusu Tapınakçı geleneğin bir sonucudur.
Bunun anlamı şudur: Tapınak Şövalyeleri bugün de yaşamaktadırlar. Ancak "masonluk" ismi altında. Bugün masonluğun en üst derecelerine varanlar "Tapınağın Koruyucusu" gibi Şövalye ünvanları alırlar. Amerika'da halen Tapınak Şövalyeleri (Knight Templar) adıyla toplanan localar masonlukla içiçedir. Masonluk ise hem Tapınakçı geleneğin başlıca özelliği olan din aleyhtarlığını sürdürmekte hem de kimi zaman illegal mafya yöntemlerini de kullanarak uluslararası bir çıkar örgütü olarak faaliyet göstermektedir. Bu illegal yöntemlerin P2 mason locası ve Karın Deşen Jack cinayetleri gibi ilginç örneklerini kitabın ilerleyen bölümlerinde inceleyeceğiz. Dahası Tapınakçı/mason örgütlenmesinin Türkiye'nin yakın tarihi üzerindeki bazı etkilerini de ele alacağız.
Ve tüm bunlar bizlere; tarihin ve güncel olayların akışının kimi zaman göründüğünden farklı olduğunu doğal olarak geliştiği zannedilen süreç ve olayların ardında bazen karanlık amaçlar bulunduğunu göstermektedir. Allah'ın Kuran'da bizlere haber verdiği gibi "kötülüğü örgütleyip düzenleyenler" vardır (Nahl Suresi 45) ve bunlar kimi zaman yanıbaşımızdadırlar.
- 22.Eylül.2013 #2
Ziyaretçilerimize Uyarı!: Kullanıcıların Profil Bilgileri Misafirlere Kapatılmıştır. Görmek için KAYIT olmalısınız.~
TAPINAKÇILARIN KARANLIK TARİHİ
Haçlı Seferleri her ne kadar Hıristiyan inancının bir ürünü olarak bilinse de aslında temeli bütünüyle maddi çıkarlara dayalı olan savaşlardır. Avrupa'nın büyük bir yoksulluk ve sefalet içinde yaşadığı bir devirde Doğu'nun ve özellikle de Ortadoğu'daki Müslümanların refah ve zenginliği Avrupalıları özellikle de Kilise'yi cezbetmiştir. Bu cazibenin Hıristiyanlığın dini öğretileriyle de süslenmesi sonucunda dini görünüm altında fakat gerçekte dünyevi amaçlara yönelik bir "Haçlı" zihniyeti ortaya çıkmıştır. Hıristiyanların daha önceki devirlerde temelde barışçı bir siyaset izlerken ani bir dönüşle savaşçılığa eğilim göstermelerinin asıl nedeni de budur.
Haçlı Seferleri'nin başlangıç noktası 1095 yılının Kasım ayında Papa II. Urban'ın başkanlığında ve üç yüz din adamının katılımıyla gerçekleşen Clermont Konseyi oldu. Bu konseyde o zamana kadar Hıristiyan dünyasında hakim olan barışçı doktrin terk edildi ve Haçlı Seferleri'nin temeli atıldı. II. Urban Clermont Konseyi'nin sonunda farklı toplumsal sınıflara mensup bir kalabalık önünde yaptığı konuşma ile bu durumu ilan etti.
Papa II. Urban bu meşhur söylevinde Hıristiyanlardan kendi aralarındaki çekişme ve savaşları bırakmalarını istedi; zengin fakir "asil" "köylü" herkesi tek bir bayrak altında birleşmeye ve "kutsal toprakları Müslümanların elinden kurtarmak için" savaşmaya çağırdı. Ona göre bu "kutsal bir savaş" olacaktı.
Tarihçilerin iyi bir hatip olarak tanımladığı II. Urban'ın amacı Hıristiyanları Müslüman Türklere ve Araplara karşı kışkırtmaktı; bunda da başarılı oldu.
Doğu'daki Hıristiyanların zor durumda olduğunu hacıların taciz edildiğini ve engellendiğini Hıristiyanlarca kutsal sayılan yerlere saygısızlık edildiğini iddia etti.Ziyaretçilere link gizlenmiştir görmek için ] Elbette bunlar gerçeklere tamamen aykırıydı.
Zira tarihçilerin de ifade ettikleri gibi o dönem Müslümanlar Ehl-i Kitaba büyük bir hoşgörü ve adaletle davranıyor her türlü ibadetlerine de izin veriyorlardı. Kutsal topraklarda yaşayan tüm azınlıklar İslam ahlakının getirdiği bu huzurlu ortamdan faydalanıyorlardı. Bununla birlikte dönemin günümüze kıyasla son derece ilkel haberleşme ve iletişim koşullarında Avrupalıların bu gerçeklerden haberleri yoktu elbette. (Latince yerine Yunancayı kullanan Bizanslılar ve Ortodoks mezhebi hakkında bile az şey biliyorlardı; İslamiyet ve Müslümanlara dair bilgileri ise bundan daha da azdı yalan yanlış kulaktan dolma şeylerden ibaretti.) Bu nedenle Papa dinleyicilerin duygularını tahrik etmeyi başardı. Dahası önemli bir teşvik olarak söz konusu seferde görev alanların tüm günahlarının bağışlanacağı vaadinde bulundu. Konuşmanın sonunda büyük bir coşkuya kapılan dinleyiciler elbiselerine dikmeleri için kendilerine dağıtılan kumaştan yapılmış haçları aldılar ve "kutsal savaş" çağrısını herkese duyurmak için harekete geçtiler.
11. yüzyıldan bir Haçlı Şövalyesi çizimi.Tarihin akışına etki edecek bu çağrı "olağanüstü" yankı uyandırdı. Kısa sürede hem profesyonel savaşçıların hem de on binlerce sıradan insanın katıldığı dev bir "Haçlı Ordusu" oluştu.
Bazı tarihçiler Doğu'nun zengin kaynaklarını sömürmeyi amaçlayan Hıristiyan kralların Papa'ya böyle bir "kutsal savaş" çağrısı için baskı yaptığını ifade ederler. Kimi tarihçiler ise Papa II. Urban'ın bu girişiminde kendisine rakip olan bir diğer papa adayını gölgede bırakabilme isteğinin rol oynadığını düşünürler.
Papa'nın çağrısına heyecanla tabi olan Avrupalı krallar prensler aristokratlar veya diğer insanlar da aslında temelde dünyevi niyetlerle bu savaş çağrısını kabullenmişlerdi. "Fransız şövalyeleri daha fazla toprak ummuş İtalyan tacirleri Doğu Avrupa limanlarında ticareti büyütmeyi hayal etmiş çok sayıdaki yoksul insan da sadece gündelik sıkıntı ve zorluklarından kaçabilmek için bu seferlere katılmıştı."Ziyaretçilere link gizlenmiştir görmek için ] Nitekim bu aç gözlü kitle yol boyunca pek çok Müslümanı -ve hatta Yahudiyi- sırf "altın ve mücevher bulma" hayaliyle öldürdü. Hatta Haçlılar öldürdükleri insanların karınlarını deşerek "ölmeden önce yuttuklarına" inandıkları altın ve değerli taşları araştırıyorlardı. Haçlıların maddi hırsı o kadar büyüktü ki IV. Haçlı Seferi'nde Hıristiyan Konstantinopolis'i (yani İstanbul'u) dahi yağmalamaktan çekinmemişler Ayasofya'daki Hıristiyan fresklerinin altın kaplamalarını sökmüşlerdi.
Haçlı Barbarlığıİşte kendilerine "Haçlılar" denen bu güruh üç büyük grup halinde 1096'nın yaz aylarında yola çıktılar; farklı rotaları izleyerek Konstantinopolis'de bir araya geldiler. Bizans İmparatoru I. Alexius'un elinden gelen desteği verdiği bu topluluk yaklaşık 4.000 atlı şövalye ve 25.000 yaya askerden oluşmaktaydı.Ziyaretçilere link gizlenmiştir görmek için ] Ordunun kumandanları Toulouse Kontu Raymond Taranto Dükü Bohemond Godfrey of Bouillon Vermandois Kontu Hugh ve Normandiya Dükü Robert'di. Manevi liderliği ise II. Urban'ın yakın arkadaşı olan Piskopos Adhemar of Le Puy üstlenmişti.Ziyaretçilere link gizlenmiştir görmek için ]
Haçlı Seferleri barış içinde yaşayan Ortadoğulu Müslümanlara karşı barbar bir saldırıydı.Haçlılar yol boyunca pek çok yeri yakıp-yıktıktan pek çok Müslümanı kılıçtan geçirdikten sonra 1099 yılında Kudüs'e vardılar. Yaklaşık 5 hafta süren uzun bir kuşatmanın ardından şehrin düşmesiyle kente girdiler. Bir tarihçinin ifadesiyle "Buldukları tüm Arapları ve Türkleri öldürdüler... Erkek veya kadın hepsini katlettiler."Ziyaretçilere link gizlenmiştir görmek için ]
Kudüs'e giren Haçlılar karşılaştıkları herkesi akla hayale gelmez işkencelerle öldürdüler kılıçtan geçirdiler; buldukları herşeyi yağmaladılar. Camilere sığınan masum insanları çoluk çocuk genç yaşlı demeden katlettiler Müslümanların ve Yahudilerin kutsal mabetlerini tahrip ettiler. Şehrin sinagogunda saklanan Yahudileri sinagogu ateşe vermek suretiyle yaktılar. Eşine az rastlanır bu barbarlık şehirde öldürecek kimse kalmayıncaya kadar devam etti.Ziyaretçilere link gizlenmiştir görmek için ]
Haçlılardan biri Raymund of Aguiles bu vahşeti "övünerek" şöyle anlatıyordu:
"Görülmeye değer harika sahneler gerçekleşti. Adamlarımızın bazıları -ki bunlar en merhametlileriydi- düşmanların kafalarını kesiyorlardı. Diğerleri onları oklarla vurup düşürdüler bazıları ise onları canlı canlı ateşe atarak daha uzun sürede öldürüp işkence yaptılar. Şehrin sokakları kesilmiş kafalar eller ve ayaklarla doluydu. Öyle ki yolda bunlara takılıp düşmeden yürümek zor hale gelmişti. Ama bütün bunlar Süleyman Tapınağı'nda yapılanların yanında hafif kalıyordu. Orada ne mi oldu? Eğer size gerçekleri söylersem buna inanmakta zorlanabilirsiniz. En azından şunu söyleyeyim ki Süleyman Tapınağı'nda akan kanların yüksekliği adamlarımızın dizlerinin boyunu aşıyordu."Ziyaretçilere link gizlenmiştir görmek için ]
Araştırmacı Desmond Seward ise The Monks of War (Savaşın Rahipleri) isimli kitabında bu vahşeti şu şekilde tasvir ediyordu:
"Temmuz 1099'da Kudüs ele geçirildi. Yağmalamanın vahşiliği Kilisenin soydan gelen içgüdüleri Hıristiyanlaştırmakta ne kadar az başarılı olduğunu ortaya koyuyordu. Kutsal kentin tüm nüfusu kılıçtan geçirildi; Yahudiler Müslümanlar erkek kadın ve çocuk toplam 70.000 kişi üç gün süren bir soykırımda katledildiler. Bazı yerlerde askerler ayak bileklerine kadar yükselen kan gölü içinde yürüdüler ve sokaklarda gezen atlıların üzerlerine kan sıçradı."Ziyaretçilere link gizlenmiştir görmek için ]
Bir tarihi kaynağa göreyse Haçlıların vahşice öldürdüğü Müslümanların sayısı yaklaşık 40.000'dir.Ziyaretçilere link gizlenmiştir görmek için ] Her ne kadar öldürülenlerin sayısına ilişkin rakamlarda farklılıklar olsa da Haçlıların kutsal topraklarda yaptıkları büyük bir barbarlık örneği olarak tarihte yerini almıştır.
Birinci Haçlı Seferi 1099 yılında Kudüs'ün düşmesi ve yaklaşık 460 yıldır Müslümanların egemenliği altında bulunan toprakların Hıristiyanların eline geçmesiyle sonuçlandı.
Haçlılar Kudüs'ü kendilerine başkent yaptılar ve sınırları Filistin'den Antakya'ya kadar uzanan bir Latin Krallığı kurdular.
Bu tarihten sonra Haçlıların Ortadoğu'da tutunabilme mücadelesi başladı. Kurdukları devleti ayakta tutabilmek için örgütlenmeleri gerekiyordu. Bu nedenle daha önce benzeri bulunmayan "askeri tarikatlar" kuruldu. Bu tarikatların üyeleri Avrupa'dan Filistin'e göç edip burada bir tür manastır hayatı yaşıyor bir yandan da Müslümanlara karşı savaşmak üzere askeri eğitim görüyorlardı.
İşte bu tarikatlardan biri diğerlerinden farklı bir yol tuttu. Ve tarihin akışına etki edecek bir değişim yaşadı. Bu tarikat "Tapınakçılar" tarikatıydı.
Tapınakçılar'ın KuruluşuTapınakçılar Haçlıların Kudüs'ü ele geçirmelerinden ve bir Latin Krallığı kurmalarından yaklaşık 20 yıl sonra tarih sahnesine çıktılar. 1118 yılında kurulan ve herkesçe tanınan adı "Tapınakçılar" veya "Tapınak Şövalyeleri" (İngilizce'de Templars ya da Knights Templar) olan bu tarikatın tam ismi "İsa'nın ve Süleyman Tapınağı'nın Yoksul Şövalyeleri" idi. ("Pauperes Commilitones Christi Templique Salomonis") Kurucuları ise toplam 9 şövalyeden oluşuyordu: Hugues de Payens Godfrey de St. Omar Godfrey Rossal Gundemar Godfrey Bisol Payen de Montdidier Archibald des St. Aman Andrew de Montbard ve Provins Kontu. Ortaçağ Avrupasının en güçlü en etkili ve hakkında en çok konuşulan örgütlerinden biri olacak bu tarikatın kuruluşu Kudüs'te sessiz sedasız gerçekleşti. (Bu tarikat hakkındaki bilgilerin önemli bölümü 12. yüzyılda yaşayan tarihçi Guillaume de Tyre kanalıyla günümüze ulaşmıştır.)
Haçlıların Kudüs'ü işgalini gösteren bir Ortaçağ gravürü.Yukarıda adı geçen kurucular dönemin Kudüs Kralı II. Baldwin'in huzuruna çıktılar ve Birinci Haçlı Seferi'nin ardından Kudüs'e akın eden Hıristiyan hacıların mallarını ve canlarını koruma işine talip olduklarını belirttiler. Kral Tapınakçılar'ın ilk "Büyük Üstadı" olan Hugues de Payens'i yakından tanıyordu. Kendilerine büyük destek verdi; aynı zamanda onlara bir zamanlar Süleyman Tapınağı'nın yer aldığı (Mescid-i Aksa'yı da kapsayan) bölgeyi tahsis etti. Büyük İslam kumandanı Selahaddin Eyyubi'nin Hıttin Savaşı'nın ardından Kudüs'ü geri almasına kadar geçen 70 yıl süresince "Tapınak Tepesi" Tapınakçılar'ın merkezi oldu. Kendilerine "Süleyman Tapınağı" ile bağlantılı bir isim verilmesinin nedeni de işte buydu. Özellikle burasını kendilerine üs olarak belirlemeleriyse rastgele bir seçim değil bilinçli bir tercihti. Tapınak Hz. Süleyman'ın gücünün bir simgesiydi; Tapınak'tan geriye kalanlar ise büyük gizler barındırıyordu.
Tapınakçıları Kudüs'te tasvir eden bir Ortaçağ çizimi.
Kurucu şövalyelere göre bir araya gelmelerinin diğer bir deyişle bu tarikatı kurmalarının amacı kutsal toprakların ve Hıristiyan hacıların güvenliğini sağlamaktı. Ancak Tapınakçılar'ın gerçek amacı çok farklıydı.
Tapınakçılar'ın AmacıO dönemde Kudüs'te Tapınakçılar'dan başka askeri tarikatlar da vardı. Ancak onlar kuruluş amaçlarına uygun işlerle iştigal ediyorlardı. Örneğin Tapınakçılar'la aynı dönemde kurulan ve büyük bir teşkilat olan St. John Şövalyeleri ya da diğer adlarıyla Hospitaler Şövalyeleri örgütü hayır işleri yapıyor kutsal topraklardaki hastaların ve fakirlerin yardımına koşuyordu. Diğer taraftan 9 Tapınak şövalyesinin ilan ettikleri gibi Hayfa'dan Kudüs'e kadar olan bir bölgeyi kendi başlarına korumaları fiziksel olarak imkansızdı. Tapınakçılar'ın yardımseverlik değil aksine ekonomik ve siyasi çıkarlar peşinde oldukları açıktı.
Ünlü mason üstadı Albert Pike ve Morals and Dogma isimli kaynak kitabıMasonluğun en tanınmış isimlerinden biri olan 33. dereceden büyük üstad Albert Pike (1809-1891) masonluğun temel eserlerinden biri kabul edilen Morals and Dogma (Ahlak ve Dogma) adlı kitabında Tapınakçılar'ın gerçek amacını şöyle açıklamıştır:
"1118'de aralarında Geoffroi de Saint-Omar ve Hugues de Payens'in bulunduğu Doğu'daki dokuz haçlı şövalyesi kendilerini dine adadılar ve Photius zamanından beri Roma'nın dinsel otoritesine gizli ya da açık daima düşmanlık gösteren bir Piskoposluk olan Constantinople'nin Patriğinin önünde ant içtiler. Tampliyelerin ilan edilen görevi kutsal yerleri ziyarete gelen Hıristiyanları korumaktı. Gizli amaçları ise Ezekiel'in haber verdiği modele uygun olarak Süleyman Mabedi'ni yeniden inşa etmekti... Tapınakçılar en baştan beri Roma'nın (Papalık) ve onun krallarının egemenliğine karşıydı. Amaçları zenginlik ve güç elde etmek ve gerekirse savaşarak Kabalistik dogmayı yerleştirmekti."Ziyaretçilere link gizlenmiştir görmek için ]
Her ikisi de mason olan İngiliz yazarlar Christopher Knight ve Robert Lomas da The Hiram Key (Hiram Anahtarı) adlı kitaplarında Tapınakçılar'ın kökeni ve amaçlarına yer vermektedirler. Onlar Pike'ın verdiği bilgilere bazı ekler yaparlar. Yazarların tezine göre Tapınakçılar Kudüs'te bulundukları dönemde gerçekten de büyük bir değişim yaşamışlar Hıristiyanlık inancı yerine başka öğretiler kabul etmişlerdir. Bunun temelinde ise Kudüs'teki Süleyman Tapınağı'nda "keşfettikleri bir giz" yatar. Zaten Tapınakçılar'ın Kudüs'teki asıl hedefleri Süleyman Tapınağı'nın harabelerini araştırmak olmuştur. Yazarlar Tapınakçılar'ın "Filistin'e giden Hıristiyan hacıları korumak" şeklindeki görüntüsünün sadece bir kılıf olarak kullanıldığını tarikatın asıl hedefinin çok daha farklı olduğunu şöyle açıklarlar:
"Tapınakçılar'ın kurucularının herhangi bir zaman hacılara koruma sağladıklarına dair hiçbir kanıt yoktur ama öte yandan Herod Tapınağı'nın (Süleyman Tapınağı'nın yeniden inşa edilmiş hali) yıkıntıları altında yoğun araştırma kazıları yaptıklarına dair son derece ikna edici kanıtlar buluyoruz."Ziyaretçilere link gizlenmiştir görmek için ]
Bu konuda kanıtlar bulan yegane araştırmacılar The Hiram Key kitabının yazarları değildir. Fransız tarihçi Gaetan Delaforge şu benzer yorumu yapmaktadır:
"(Tapınakçılar tarikatını kuran) Dokuz şövalyenin gerçek amacı Yahudiliğin ve Eski Mısır'ın gizli geleneklerinin özünü içeren kalıntılar ve yazıları bulabilmek için bölgede araştırma yapmaktı. Bu özel görevi yerine getirdiklerine hiç kuşku yoktur"Ziyaretçilere link gizlenmiştir görmek için ]
19. yüzyılın sonlarında Kudüs'te arkeolojik bir çalışma yürüten İngiliz Kraliyet araştırmacısı Charles Wilson da Tapınakçılar'ın Kudüs Tapınağı'nın kalıntılarını araştırmak için oraya gittikleri kanısına varmıştır. Wilson Tapınak'ın temellerinin altında bazı araştırma ve kazı izlerine rastlamış ve incelemeleri sonucunda bunların Tapınakçılar'a ait araçlar olduğunu belirlemiştir. Söz konusu araçlar halen Tapınakçılar hakkında büyük bir arşive sahip olan İskoçyalı Robert Brydon'un kolleksiyonundadır.Ziyaretçilere link gizlenmiştir görmek için ]
Haçlılar döneminden kalma bazı mühür ve haritalar: (Soldan sağa) Kudüs'ün dini merkezlerini gösteren bir kroki; Kral III. Frederick'in mührü; Kudüs'e ait bir başka kroki; Kudüs'teki Haçlı Kralı I. Baldwin'in mührünün ön ve arka yüzü; Sezariye Başpiskoposunun mührünün ön ve arka yüzü.
The Hiram Key kitabının yazarları Tapınakçılar'ın bu araştırmalarının sonuçsuz kalmadığını bu tarikatın gerçekten de Kudüs'te "dünya görüşlerini değiştiren" önemli bir şeyler bulduklarını yazmaktadırlar. Pek çok araştırmacı da aynı kanıdadır. Tapınakçılar'ın Hıristiyan bir dünyada doğmalarına Hıristiyan kökenden gelmelerine rağmen Hıristiyanlıktan tamamen farklı bir inanca ve felsefeye bağlanmalarına neden olan onları sapkın ayinlere kara büyü ritüellerine yönelten bir "kaynak" olmalıdır.
İşte bu kaynak pek çok tarihçinin ortak görüşüyle Kabala'dır.
Kabala kelime anlamıyla "sözlü gelenek" demektir. Ansiklopedilerde veya sözlüklerde Yahudi dininin mistik ezoterik (batıni) bir kolu olarak tarif edilir. Bu tanıma göre Kabala Tevrat'ın ve diğer Yahudi dini kaynaklarının gizli manalarını araştıran bir öğretidir. Ancak konuyu biraz daha yakından incelediğimizde karşımıza daha farklı gerçekler çıkmaktadır. Bu gerçeklerin bizi ulaştırdığı sonuç ise Kabala'nın Yahudiliğin temeli olan Tevrat'tan da önce var olan Tevrat'ın vahyedilmesinden sonra Yahudiliğin içinde yayılan "pagan" yani putperest kökenli bir öğreti olduğudur. (Bu konuda detaylı bilgi için bkz. Harun Yahya Yeni Masonik Düzen Global Masonluk)
Haçliların Fimistin'e yaptıkları sefereleri gösteren döneme ait bir harita.Kabala binlerce yıldır hemen her türlü büyü ritüelinin temel taşlarından birini oluşturmuştur. Yahudi olmayan pek çok insan da Kabala'nın gizeminden etkilenmiş bu öğretiyi kullanarak büyü ile uğraşmıştır. Tapınakçılar da bunlardandır; "büyü gücüne sahip olmak" için Kabala üzerinde çalışmalar yapmışlardır. Dahası gerek Kudüs'de gerekse Avrupa'da Kabalacılarla ilişkilerini sürdürmüşlerdir. (İlerideki bölümlerde detaylı olarak ele alınacaktır.) Bu görüş konuyu araştıran pek çok araştırmacı tarafından paylaşılmaktadır.Ziyaretçilere link gizlenmiştir görmek için ]
Tarikatın GelişimiTapınakçılar örgütü kısa bir süre sonra yeni katılımlarla hızla büyümeye başladı. 1120'de Foulgues d'Angers 1125 yılında Champagne Kontu Hugo Tarikat Şövalyesi oldular. Tarikatın gizemli havası ve mistik öğretisi pek çok Avrupalı "asil"in ilgisini çekmişti. Bu gelişim tarikatın 1128 yılındaki Troyes Konseyi'nde Papalık tarafından resmen tanınmasıyla daha da hız kazandı.15
Tapınakçılar'ın Roma Kilisesi tarafından resmen tanınması Türk masonlarının en büyük yayın organı Mimar Sinan dergisinde şöyle anlatılır:
"Bu dinsel onayı gerçekleştirmek üzere tarikatın önderi Büyük Üstad Hugues de Payens beş şövalyeyle birlikte gider Papa II. Honorius'u ziyaret eder. Kudüs Patriğinin ve Kral II. Baudoin'in mektuplarını sunar; Tampliyeler'in görevlerini hizmetlerini ve yararlarını anlatır. 13 Ocak 1128'de Troyes'da konunun müzakeresi için konsil toplanır. Konsile çok sayıda yüksek din görevlisinin yanında özellikle Citeaux Başrahibi Etienne Harding ve Clairvaux Başrahibi Saint Bernard da katılır. Büyük Üstad konsillere Tampliye örgütünü yeniden takdim eder. Tatmin olan Troyes Konsili İsa'nın Fakir Şövalyeleri adıyla dinsel şövalyelik tarikatının kurulmasına ve tüzüğünün Saint Bernard tarafından hazırlanmasına karar verir. Böylece Tampliye tarikatı resmen kurulur."Ziyaretçilere link gizlenmiştir görmek için ]
Tapınakçılar'ın gerek örgütlenmesinde gerekse ilerlemesinde en çok katkısı olan kişi Saint Bernard'dı. Saint Bernard (1090-1153) henüz 25 yaşında Clairvaux Manastırı'nın Başrahibi olmuş Katolik Kilisesi içerisinde yükselmiş Hıristiyan dünyasının sözcüleri arasında yerini almış hatta Fransa Kralı ile Papa'ya sözü geçer duruma gelmişti. Şunu da eklemek gerekir ki Saint Bernard Tapınakçılar örgütünün kurucularından Andrew de Montbard'ın kuzeniydi.
Tapınak Şövalyeleri'nin nizamnamesini kendi mensubu olduğu Cistercian mezhebinin ilke ve kuralları doğrultusunda kaleme aldı. Diğer bir ifadeyle Tapınakçılar onun belirlediği ilkeleri kendilerine rehber edindiler. Ancak şunu özellikle belirtmek gerekir ki bunların bir kısmı sadece kağıt üzerinde kaldı hayata geçirilmedi. Tapınakçılar Kilise tarafından yasaklanan işleri yapmaktan çekinmediler.
Bernard muhtemelen aldatılmış bilmeyerek Tapınakçıların pis işlerine alet olmuştu. Nitekim Tapınakçılara destek vermek için yazdığı "De Laude Novae Militae"de ("Yeni Şövalyeliğe Övgü") "büyük üstad" Hugues de Payens'in kendisinden böyle bir şey yazmasını üç kez istediğini özellikle vurgulamıştı.Ziyaretçilere link gizlenmiştir görmek için ] Yani Tapınakçılar onun iyi niyetinden Hıristiyan Avrupasındaki güvenilirliği ve itibarından yararlanarak büyük çıkarlar sağlamıştı. Zira o sırada Bernard "Christendom" yani "Hıristiyanya"da Papa'dan sonra en nüfuzlu kişiydi.
Bernard'ın desteğinin ne kadar etkili olduğu bir kaynakta şöyle ifade edilmektedir:
Şeytanların kimlere inmekte olduklarını size haber vereyim mi?Onlar 'gerçeği ters yüz eden' günaha düşkün olan her yalancıya inerler. Bunlar (şeytanlara) kulak verirler ve çoğu yalan söylemektedirler. (Şuara Suresi 221-223)
"Bernard'ın belgesi De Laude Novae Militae (Yeni Şövalyeliğe Şükran) Christendom'un bir ucundan diğer ucuna kasırga gibi geçti hemen ardından Tapınakçı askerlerin sayısı arttı. Aynı zamanda Avrupa'nın kralları ve baronlarından bağışlar hediyeler Tapınakçılar'ın kapısına düzenli olarak ulaşıyordu. Şaşırtıcı bir süratle dokuz şövalyeden oluşan küçük grup Tapınakçılar Şirketi'ne dönüştü."Ziyaretçilere link gizlenmiştir görmek için ]
Kabala Tevrat'tan önce var olan bir takım pagan öğretilerin sonradan Yahudilik'in içine girmesiyle doğmuş mistik bir öğretidir. Asırlardır büyü ile özdeş hale gelmiş olan Kabala Tapınak Şövalyeleri'nin sapkın inancının oluşmasında önemli bir rol oynamıştır.
Kısacası onun sayesinde Tapınakçılar benzeri görülmemiş ayrıcalıklara sahip oldular; diğer dini tarikatlara tanınmayan imtiyazlar elde ettiler. Bu konudaki araştırmalarıyla tanınan Alan Butler ve Stephen Dafoe'nin ifadesiyle "Ortaçağ'ın en başarılı askeri ticari ve mali organizasyonlarından biri" oldular. Kutsal topraklardan Avrupa'ya kadar her yerde bir "efsane" olarak dilden dile dolaşmaya başladılar. Örgüt kısa bir zaman diliminde dokuz şövalyeden iyi eğitimli on binlerce çalışana ve muazzam bir sermayeye sahip dev bir şirkete dönüştü: "Yeni üyeler para ve arazi teklifleri her yerden akmaya başladı. Kısa zamanda inşa edilen pek çok kale çiftlik ve kilise Tapınak Şövalyeleri ve hizmetçileri tarafından kullanıldı. Tapınakçılar gemileri teçhiz ettiler hem ticaret hem de savaş gemileri filosu oluşturdular. Zamanla dönemlerinin en tanınmış savaşçıları seyyahları bankerleri ve finansörleri oldular."Ziyaretçilere link gizlenmiştir görmek için ]
Üst solda ünlü kaşif Vasco de Gama da bir Tapınakçı idi ve dünya denizlerinde yeni ticaret yolları aramak için yelken açmıştı. Sol altta Vasco de Gama'nın yelkenlerinde tapınakçı haçları taşıyan gemisi.Sağ üstteki resimde Ortaçağdaki Yahudi Kabalacılarını gösteren bir çizimGerçekten de tarikat tam bir özerklik kazanmıştı. Krallara imparatorlara ya da piskoposlara karşı sorumlu değillerdi. Yalnızca Papaya karşı sorumlulukları vardı. Zenginlikleri günden güne artmaya başlamıştı. Kuruldukları günden Akka'nın düşüşüne kadar Kutsal topraklarda çok büyük güç kazandılar.
Avrupa'dan Filistin'e gelen Hıristiyan hacıların ve yüklerin rotası tamamen bu tarikatın kontrolündeydi. Ama bunlar bile Tapınakçıların genel faaliyetlerinin içinde çok küçük bir bölümü oluşturuyordu.
"İsa'nın yoksul askerleri" olma iddiasıyla ortaya çıkmışlardı. Oysa hiçbir şey gerçeklerden bu kadar uzak olamazdı. Tapınakçılar arasında Avrupa'nın en zengin insanlarını Paris ve Londra'nın önde gelen bankerlerini görmek mümkündü. Champagne Kontu Hugh Blanche of Castile Alphonso de Poitiers Robert of Artois gibi. Aragon Kralı I. James ve Napoli Kralı I. Charles'in maliye bakanları Fransa Kralı VII. Louis'nin başdanışmanı Tapınakçıydı.Ziyaretçilere link gizlenmiştir görmek için ]
1147 yılına gelindiğinde sadece Kudüs'te 700 şövalye 2400 hizmetli ve o dönemde bilinen dünyanın bütün önemli noktalarına yayılmış 3468 adet şato vardı. Hem denizde hem karada önemli ticaret yolları ve merkezleri oluşturmakla kalmamış bir çok savaşa katılarak ganimetler ve Avrupa devletleri arasında politik güç elde etmişlerdi. Devlet içinde devlet görüntüsü veren Tapınakçılar o kadar güçlüydüler ki anlaşmazlıklarda veya krallar arasındaki çatışmalarda bile hakem olarak görev alıyorlardı.
13. yüzyılda 20 bini şövalye olmak üzere toplam 160 bin Tapınakçı olduğu tahmin edilmektedir. Elbette o günün şartlarında bu büyük bir rakamdır.
İngiliz yazarlar Baigent Leigh ve Lincoln'ün The Temple and the Lodge (Tapınak ve Loca) adlı kitaplarında da belirtildiği gibi etkinlik alanları çok genişti; Hıristiyan Avrupası'nda karışmadıkları hiçbir iş yok gibiydi. Magna Carta'nın imzalanmasındaki rolleri buna bir örnek olarak verilebilir.
Çok büyük bir servet biriktirmeyi başarmışlardı. Batı'nın yalnızca en büyük askeri gücü olmakla kalmıyorlar aynı zamanda en etkin bankerleri olarak da göze çarpıyorlardı. Ayrıca katedraller inşa ettiriyorlar uluslararası ilişkilerde arabuluculuk yapıyorlar hatta tüm saraylarda mabeyincilik görevlerini üstleniyorlardı.
Örgütün YapısıTapınakçılar'ın en dikkat çekici özelliği gizliliğe son derece önem vermeleriydi. Kuruluş ile kapanış arasında geçen iki yüzyıl boyunca bu ilkelerinden asla taviz vermediler. Bu ise akla mantığa ve sağduyuya ters bir durumdu. Çünkü böyle bir gizlilik için hiçbir neden yoktu. Eğer söyledikleri gibi Katolik Kilisesi'ne bağlılarsa zaten o dönemlerde Avrupa tamamen Katolik Kilisesi'nin egemenliği altındaydı. Eğer Hıristiyanlığın gereklerini yerine getiriyorlarsa saklanacak gizlenecek hiçbir şey yoktu; ketumiyetin hiçbir anlamı yoktu. Yalnızca bu bile Kilise'nin uygulama ve öğretilerine aykırı işler yaptıklarını gösteriyordu. Öyle ya gizliliği temel ilke edinen hayırsever ve yardımsever bir örgüt düşünülebilir miydi?
Tapınak Şövalyeleri'nin kendi içlerinde uyulması gereken ve başka hiçbir yerde olmayan sıkı disiplin kuralları vardı. Her şeyden önce çok katı bir emir komuta zinciri vardı. "Üstadlar"a ve "Büyük Üstad"a itaat en önemli şartlardandı. Bu Tampliye Tüzüğü'nde "Üstad ya da onun yetkilendirdiği kişi emrederse sanki Tanrı'dan gelen bir emirmiş gibi hemen yerine getirilmelidir" şeklinde ifade ediliyordu.
Tapınak Şövalyeleri'nin Filistin ve Avrupa'nın çeşitli bölgelerinde inşa ettikleri kale ve şatolardan günümüze ulaşan kalıntılar.Kıyafetleri de kendilerine özgüydü. Zırhlarının üzerine kırmızı renkli büyük bir haç işlenmiş uzun beyaz bir elbise giyerlerdi. Böylece gittikleri her yerde ayırt edilebiliyorlardı. Tapınakçılar'ın sembollerinden olan kırmızı haçı kendilerine veren Saint Bernard'ın yetiştirdiği Papa III. Eugene'di.
Her şey tarikatın malıydı. Bir Tapınakçı'nın kişisel mal varlığı yoktu. Atlar gemiler silahlar çiftlikler ürünler kaleler ve her türlü mal varlığının tamamının sahibi tarikat idi.
Bu tarihi örgütün dikkat çekici diğer bazı kuralları ise şunlardı: Evlenmek aile sahibi olmak ve akrabalarla iletişim kurmak yasaktı. Kimsenin kendine özel bir hayatı olamazdı.Ziyaretçilere link gizlenmiştir görmek için ] Yemeklerini topluca yerlerdi. Tapınak Şövalyeleri'nin mühründe aynı ata binmiş iki kişi olarak tasvir edildiği gibi ikili gruplar halinde dolaşırlardı. Bu iki şövalye herşeyi ortak kullanır aynı kaptan yemek yerdi. Birbirlerine "kardeşim" şeklinde hitap ederlerdi. Her şövalyenin üç at ve bir hizmetçi bulundurma hakkı vardı. Kuralları çiğneyenler veya ihmali görülenler ağır şekilde cezalandırılırlardı.
Tapınakçılar üç ana sınıfa ayrılırdı. İlk sınıfta "asil" şövalyeler ve çeşitli rütbeli askerler yer alırdı. İkinci sınıf din adamlarından üçüncüsü ise hizmetkarlardan oluşurdu.
Kişisel bakım ve temizlik yapmayı küçük düşürücü ve utanç verici olarak değerlendirirlerdi. Bu nedenle nadiren yıkanır tozlu ve kirli kıyafetlerle sıcağın ve zırhın etkisiyle terlemiş pis bir halde dolaşırlardı.
Tarihi kaynaklara göre Tapınakçılar iyi denizcilerdi. Kutsal topraklarda kaldıkları süre boyunca Yahudi ve Arap kaynaklarından geometri ve matematik gibi bilimleri öğrenmişler haritalar elde etmişlerdi. Bu sayede Avrupa ve Afrika sahillerini dolaşmalarının yanı sıra uzak denizlere de seyahat etme imkanı buldular.
- 22.Eylül.2013 #3
Ziyaretçilerimize Uyarı!: Kullanıcıların Profil Bilgileri Misafirlere Kapatılmıştır. Görmek için KAYIT olmalısınız.~
Tarikata Giriş
İlk bankerlik sisteminin kurucusu olan Tapınak Şövalyeleri'nin bastırdığı çeşitli para ve madalyonlar.Adayların Tapınakçılar örgütüne kabul edilmeleri için bazı ön koşullar vardı. Bunlar hasta veya sakat olmamak bekar olmak borçlu olmamak başka bir tarikat ile bağlantı içinde olmamak her koşul ve durumda mutlaka itaat etmek ve "tarikatın kölesi" olmayı kabul etmekti. Giriş töreni Kutsal Kabir Kilisesi'ndekine benzer kubbeli bir odada ve büyük bir gizlilik içinde yapılırdı.Ziyaretçilere link gizlenmiştir görmek için ] Ezoterik ritüeller (aynı masonlukta olduğu gibi) Tapınakçılar'ın ayrılmaz bir parçasıydı.
1128 tarihli tüzüğün tekris töreniyle ilgili bölümü mason Teoman Bıyıkoğlu'nun "Tampliyeler ve Hürmasonlar" adlı makalesinde şöyle anlatılmaktadır:
"Üstâd Mâbet'te toplanan kardeşlere "Aziz kardeşlerim sizlerden bazı kardeşlerim Bay X adlı haricinin kardeşliğimize kabulünü ekseriyetle teklif etmiştir. Şayet sizlerden biri bu kişinin aramıza katılmasına bir engel durumunu biliyorsa şimdiden söylesin" diye sorar. Eğer kardeşlerden itiraz olmazsa aday Mâbed'in bitişiğindeki hücreye alınır. Hücredeki adayı en tecrübeli üç kardeş ziyaret eder ve katılmasının getireceği zorluklar anlatıldıktan sonra yine de katılma isteyip istemediği sorulur. Cevabı olumluysa diğer sorulara geçilir: evli nişanlı olup olmadığı başka bir tarikata sözünün olup olmadığı borcunun olup olmadığı vücutça sağlıklı olup olmadığı köle olup olmadığı sorulur. Bu cevaplar da olumluysa soruşturucu kardeşler Mâbed'e döner ve "Kendisine bütün zorluklar ve şartlarımız bildirildi. Tarikatımızın kölesi olmakta ısrar etmektedir." derler. Aday içeri alınmadan aynı soru kendisine tekrar sorulur. Fikrini değiştirmemişse Mâbed'e alınır diz çöktürülür ve aday kabulünü rica eder. Üstâd adaya cevap olarak "Kardeşim sen bizden çok şey istiyorsun. Halbuki tarikatlarımızın sadece dış kabuğunu görmektesin. Güzel atlara iyi koşumlara iyi yemeğe ve güzel elbiselere sahip olmak istiyorsun. Fakat bizim şartlarımızın ne kadar ağır olduğunu bilebiliyor musun?" der ve zorluklarını sıralar. Sonra konuşmasını "Mabedimize intisabını ne zenginlik ne de asalet için istememelisin." diye sürdürür. Aday olumlu cevap verirse yine dışarı çıkarılır.
Üstâd kardeşlere aday hakkında söyleyecek bir sözlerinin olup olmadığını sorar. Aleyhte bir söz söylenmezse aday içeri alınıp diz çöktürülür. Eline İncil verilir. Kendisine evli veya nişanlı olup olmadığı sorulur. Olumsuz cevap alınırsa en yaşlı ve tecrübeli kardeşe hariciye sorulması unutulan bir sorunun olup olmadığı sorulur. Cevap olumluysa hariciye "Bütün kardeşlerine ve tarikata ölünceye kadar sadık kalacağına ve Mâbed'de yapılan konuşmaları hiç bir şekilde dışarıya ifşa etmeyeceğine" dair yemin ettirilir. Üstâd yemini takiben yeni kardeşi dudaklarından (diğer bir iddiaya göre de ensesinden ve göbeğinden) öper. Kendisine bir şövalye elbisesi ve hiçbir şekilde çıkarmaması tembih edilen ipten örülmüş bir kemer verilir."Ziyaretçilere link gizlenmiştir görmek için ]
"Hıristiyan Tefeciler"Alan Butler ve Stephen Dafoe örgütün bu yönünü şöyle anlatırlar: "Tapınakçılar o dönem Avrupa'da bilinmeyen ticaret tekniklerini kullanan uzman bankerlerdi. Bu yeteneklerinin çoğunu Yahudi kaynaklarından öğrenmişlerdi. Bununla birlikte mali imparatorluklarını büyütmek için o zamanın her Yahudi bankerinin kıskanacağı çok büyük bir özgürlüğe sahiplerdi."Ziyaretçilere link gizlenmiştir görmek için ]
Tefecilik kesinlikle yasak olmasına rağmen faizle ödünç para vermekten çekinmiyorlardı. Öyle bir güç ve zenginlik sahibi olmuşlardı ki hiç kimse sesini çıkaramıyor bir önlem alamıyordu.Ziyaretçilere link gizlenmiştir görmek için ] Sonunda iyice şımarıp azgınlaştılar tamamen kontrolden çıktılar. Papa'ya ve krallara itaatsizlik etmeye dahası onlara kafa tutmaya başladılar. Örnek olarak kapatılmadan hemen önceki yıllarında Fransız Kralı IV. Philip gerek 1303'de yardım istediğinde gerekse 1306'da Hospitaler Şövalyeleri ile birleşmelerini istediğinde reddettiler.Ziyaretçilere link gizlenmiştir görmek için ]
Tapınak Şövalyeleri'nin Yahudilik'ten aldıkları tek etki Kabala gibi mistik öğretiler değildir. Gerçek dinde makbul görülmeyen ancak bazı dejenere Yahudiler'in benimsediği mal biriktirme ve tefecilik gibi faaliyetler Tapınak Şövalyeleri tarafından aynen uygulanmıştır.
Allah Kuran'da "altın ve gümüşü biriktiren" haris kişiler hakkında şöyle buyurur:
"Ey iman edenler gerçek şu ki (yahudi) bilginlerinden ve (hristiyan) rahiplerinden çoğu insanların mallarını haksızlıkla yerler ve Allah'ın yolundan alıkoyarlar. Altını ve gümüşü biriktirip de Allah yolunda harcamayanlar...
Onlara acı bir azabı müjdele. Bunların üzerlerinin cehennem ateşinde kızdırılacağı gün onların alınları böğürleri ve sırtları bunlarla dağlanacak (ve "İşte bu kendiniz için yığıp-sakladıklarınızdır; yığıp-sakladıklarınızı tadın" (denilecek)." (Tevbe Suresi 34-35)
Seyahat etmek 12. yüzyılda oldukça tehlikeli bir işlemdi. Herhangi bir yolculuk sırasında hemen her an haydutlarla karşılaşma olasılığı söz konusuydu. Ticaret için gerekli olan para ve değerli madenlerin transferi de bu yüzden tehdit altındaydı. Tapınakçılar işte bu konjoktürden faydalanarak büyük paralar kazandılar. Keşfettikleri sistem şöyle işliyordu: Londra'dan Paris'e gitmek isteyen bir tüccar öncelikle bu örgütün Londra'daki merkezine başvuruyor parasını yatırıyor karşılığında da şifreli bir not alıyordu. Paris'e vardığında ise Tapınakçılar'ın buradaki merkezine gidiyor ve belirli bir faiz bedeli ödedikten sonra parasını çekiyordu.
Tüccarların yanı sıra bu sistemi en çok kullananlar Hıristiyan hacılardı. Filistin'e gitmek için yola çıkan zengin hacıların değerli eşyalarını Avrupa'da devralıp karşılığında çekler veriyorlardı. Filistin'e ulaşan yolcular orada bu çekleri paraya çevirebiliyorlardı ama Tapınakçılar'a yüklü bir faiz geliri bırakarak. Çek hesabını Floransalı bankerlerden önce onlar icad etmişlerdi. Bağışlarla silahlı fetihlerle parasal işlemlerden elde ettikleri yüzdelerle adeta bir çok-uluslu şirket haline geldiler. İlk önemli kapitalizm uygulamalarının Amsterdamlı yahudilerce uygulandığını biliyoruz. Ama görülen o ki Tapınakçılar da faiz kullanarak bankerlik yapıp bir tür Ortaçağ kapitalizmi yaratmışlardı. Para yatırıp çekiyorlar faizi işletiyorlar büyük bir özel banka gibi işlem yapıyorlardı.
Tapınakçıların ekonomik boyutu Michael Baigent ve Richard Leigh'in birlikte yazdıkları The Temple and the Lodge (Tapınak ve Loca) adlı kitapta da vurgulanıyor. Yazarlar "modern bankacılığın kökeninin Tapınakçılar olduğunu" % 60'a varan faiz oranlarıyla borç veren örgütün "Avrupa'daki servetin büyük bir bölümünü elinde bulundurduğunu" Fransız ve İngiliz saraylarının örgüte büyük miktarlarda borçlandıklarını bildiriyorlar.Ziyaretçilere link gizlenmiştir görmek için ] Kitapta örgütün ekonomik rolü ile ilgili olarak şöyle deniyor: "Hiçbir Ortaçağ kurumu kapitalizmin yükselişine Tapınakçılar kadar katkıda bulunmamıştır."Ziyaretçilere link gizlenmiştir görmek için ]
Böylelikle o derece zenginleştiler ki Avrupa'nın kralları borç para bulmak umuduyla kapılarını çalıyordu. Bunun neticesinde de krallıklar büyük oranlarda borçlu duruma düştüler. Diğer bir ifadeyle Avrupa ekonomisi bu örgüte bağımlı hale gelmişti. Bir dönem İngiliz Krallığının mali işleri Tapınakçılar'ın Londra'daki merkezinden Fransız Krallığı'nın mali işleri ise yine bu örgütün Paris'teki merkezinden yönetiliyordu. Söz konusu durum onlara krallar ve alınan kararlar üzerinde söz sahibi olma hatta istedikleri gibi kralları yönlendirme imkanı verdi.
Tapınakçılar'ın Gizemi ve Gotik Mimari
Tapınakçıların ruhani lideri St. Bernard Adaylığı St. Bernard tarafından desteklenmiş olan II. Innocent Papa seçilince Tampliyelere verdiği ilk ayrıcalık kendi kiliselerini inşa etme hakkıydı. Böyle bir ayrıcalık Kilise'nin tarihinde ilk defa görülüyordu. Bu ayrıcalık bugün için çok fazla bir anlamı olmasa da Kilise'nin hüküm sürdüğü ve en yetkin güç olduğu o dönemde çok fazla anlam içeriyordu. Tapınak şövalyeleri sadece Papa'ya karşı sorumlu olduklarından diğer yetkililerin -ki bunların arasında krallar da vardı- kontrolünden kurtuluyorlardı. Elde ettikleri bu hakla Papa'ya olan sorumluluklarını da asgariye indirmiş oluyorlardı. Kendi kiliselerini inşa etmek demek; aynı zamanda kendi vergilerini toplamak ve kendi mahkemelerini oluşturmaları demekti. En önemlisi de kendilerine has dünya görüşlerini de kilisenin hiçbir baskısı olmadan buralarda gerçekleştirebileceklerdi.
Bu amaçla kendilerine özgü bir mimari anlayış oluşturdular. Bu mimari anlayışa "Gotik" adı verildi. Graham Hancock The Sign and the Seal (İşaret ve Mühür) adlı kitabında gotik mimarinin 1134 yılında Chartres Katedrali'nin kuzey kulesinin yapım çalışmaları sırasında doğduğunu belirtiyordu. Bu çalışmaların arkasındaki kişi de gene Tapınakçılar'ın ruhani lideri St. Bernard'dı. St. Bernard kabalistik anlayış ve Tapınakçıların çok önem verdiği gizemlerin bu mimari şeklinde bulunmasına çok önem veriyordu. Aynı eser bu konuyu şöyle anlatıyordu:
"Tampliyelerin dinsel önderi St. Bernard gotik mimarinin erken döneminde bu stilin yaygınlaşması ve gelişmesinde yapıcı bir rol oynamıştır. 1134 yılında Chartres Katedrali'nin kuzey kulesinin inşası sırasında St. Bernard gücünün doruklarındadır ve bu harika yapının inşasında ama özellikle kuzey kulesinin yapımında kullanılan kutsal geometri ilkelerini sürekli olarak eserlerinde vurgulamıştır."
Tüm Chartres Katedrali büyük bir dikkatle derin dinsel gizemlerin bir anahtarı olarak özellikle dizayn edilmiştir. Örnek olarak; mimarlar ve duvarcı ustaları yapının birçok farklı yerinde taşlar üzerine karanlık anlamlar taşıyan törensel sözleri kazırken "gematria" (alfabedeki harfler yerine sayıların kullanıldığı eski bir ibrani şifre sistemi) kullanmışlardır. Aynı şekilde süslemeciler ve heykeltraşlar da yarattıkları binlerce farklı bezeme ve figürlerde insan doğası geçmiş olaylar ve İncil'in anlamı hakkında karmaşık mesajları dikkatlice gizlemişlerdir. Bir diğer örnek kuzey kapısı üzerinde yeralan bir sahnede bir öküz arabasına yerleştirilmiş olan Ahit Sandığı'nın bilinmeyen bir yöne doğru taşınması temsil edilmektedir. Silinmiş ve yıpranmış yazıtta "Hic Amicitur Archa Cederis" (Ahit Sandığı burada gizlidir) sözleri bulunmaktadır."
"Tampliyelerin mimari ustalıkları neredeyse doğaüstü bir gelişmişlikte olup özellikle kavisler ve sivri çatılarla dikkat çekmektedir... Sivri çatılar ve kavisler aynı zamanda gotik mimari düzeninin ayırt edici özelliği olup 12. yüzyılda inşa edilen Chartres ve diğer fransız katedrallerinde belirgindir. Bu yapıları bilimsel anlamda o dönemin mimari bilgilerinin izin verdiğinden çok daha üstün olarak değerlendiren uzmanlar vardır."Ziyaretçilere link gizlenmiştir görmek için ]
Hıttin Savaşı1186 yılında Filistin'deki Latin Kralı Baldwin'in ölümüyle yerine Tapınakçılara olan yakınlığıyla tanınan Lusignan'lı Guy geçmişti. Yeni kralın en büyük yardımcısı ise Fransa kralı Louis'nin arkasından ikinci Haçlı savaşına katılan Antioch (Antakya) prensi Reynald de Chatillon'du. Haçlılar yurtlarına döndükleri zaman Reynald geride kalmış Tapınakçılarla sıkı bir dostluk bağı kurmuştu. Aynı zamanda Reynald'ın zalimliği kutsal topraklarda oldukça iyi biliniyordu. 4 Temmuz 1187 tarihinde haçlıların yaptığı en kanlı savaş olan Hıttin Savaşı gerçekleşti. Haçlı donanması 20.000 piyade ve yalnızca 1000 şövalyeden (atlı) oluşuyordu. Bu gücün toplanması ve oluşturulması çevredeki sınırı oluşturan şehirlerin gücünün tükenmesine bununla birlikte ordusuz ve saldırıya açık şehirlerin oluşmasına neden olmuştu. Savaşın sonu Haçlı ordusu için tam anlamıyla bir hezimet olmuştu. Ordunun büyük kısmı hayatını kaybetmiş sağ kalanların tamamı esir olarak alınmıştı. Kral da dahil olmak üzere ordunun önde gelenleri de ele geçirilenler arasındaydı. Haçlı orduları Filistin'de bulundukları 100 sene boyunca bölgedeki Müslümanlara çok eziyet etmiş olmalarına rağmen bu savaşın mağlubu olarak kendilerine hiçbir kötü davranışta bulunulmamıştı.
Özellikle Tapınak şövalyelerinin kendi kaynaklarından elde edilen bilgilere göre Müslüman ordusunun sultanı Selahaddin hiçbirinin arasında ayrılık gözetmemişti. Tapınak şövalyelerinin Büyük Üstadı ve Reynald de Chatillon hariç. Bu ikili o zamana kadar yaptıkları zalimliklerin karşılığında idam edildiler. Kral Guy ise bir yıl sonra Nablus' ta tutulduğu hapishaneden bırakıldı.Tapınak Şövalyeleri'ne ait altın ve gümüş kılıçlar.
Tapınakçılar o döneme kadar Müslümanlara karşı yürütülen Haçlı saldırılarının ve katliamlarının da baş sorumlularındandı. Nitekim bu nedenle Selahaddin Eyyübi Hıristiyanların büyük bölümünü bağışlamasına rağmen Tapınakçılar'ı işledikleri katliamlara bir karşılık olmak üzere idam ettirmişti.
Büyük İslam kumandanı Selahaddin Eyyubi Haçlı Orduları'nı yendiği Hıttin Savaşı'nın ardından Filistin içindeki ilerlemesine devam etmiş ve ardından Kudüs'ü kurtarmıştı. Kudüs'ü kaybetmelerine ve pek çok kayıp vermelerine rağmen Tapınakçılar varlıklarını sürdürdüler. Filistin'deki Hıristiyan varlığının giderek küçülmesine rağmen Avrupa'daki güçlerini artırarak başta Fransa olmak üzere pek çok Avrupa ülkesinde "devlet içinde devlet" oldular.
1291 tarihinde Haçlıların son kalesi olan Akka Müslümanlarca ele geçirildi. Kutsal Topraklar'ın tamamen yitirilmesiyle Tapınakçıların göstermelik var olma sebepleri de ortadan kalkmış oluyordu. Artık tüm dikkatlerini Avrupa'ya verebilirlerdi. Ama kısa bir geçiş süresine ihtiyaçları vardı. Bunun için Avrupa hanedanları içindeki dostlarından faydalandılar. Bunların arasında en ünlülerden birisi de Aslan Yürekli lakabıyla tanınan dönemin İngiltere kralı Richard idi.
"Gerçekten Richard Tampliyelerle o kadar iyi ilişkiler içindeydi ki kendisi genellikle bir tür Onursal Tampliye sayılıyordu."Ziyaretçilere link gizlenmiştir görmek için ]
Dahası Richard tarikata Kıbrıs adasını satmış ve ada Tampliyelerin merkezlerinden biri olmuştu.
Bir yandan Avrupa'daki durumlarını sağlamlaştırırken öte yandan da Filistin'deki durumun kötüye gitmesiyle geçici olarak kullanabilecekleri bir yer arıyorlardı. Bu yer Kıbrıs adası olacaktı.
Tapınakçıların Geçici Üssü KıbrısTapınakçılar ve Kıbrıs adası arasındaki bağlantıyı anlayabilmek için 3. Haçlı seferini başlatan olayları gözden geçirmek gerekir. 4 Temmuz 1187'de Guy Lusignan yakalanmış ve Kudüs Selahaddin tarafından ele geçirilmişti. Sonra Guy bir daha saldırıda bulunmayacağına yemin ederek serbest bırakıldı.
Kudüs'e tekrar girilme kararı Almanya Fransa ve İngiltere tarafından verilmiş ve Hıristiyan Dünyası için ilk önce liman şehri olan bir alanın ele geçirilmesi gerektiği düşünülmüştü. Bu alan Akka olacaktı. Bu amaçla Fransa Kralı Philip ve İngiltere Kralı Aslan Yürekli Richard denizden yol almaya başladılar. Richard donanmasına Kıbrıs'ın alınması emrini verdi.
Richard'ın Kıbrıs'ı ele geçirmesinin ardından Tapınakçıların Üstadı olan Robert de Sable sahneye girdi ve Richard'a adayı kendisinden satın almayı önerdi. Richard adayı 100.000 bezant (Bizans'ın altın para birimi) gibi büyük bir bedele satmayı hemen kabul etti. Tapınakçıların Üstadı De Sable'ın Hıttin kaybından sonra çok hızlı bir şekilde 40.000 bezant gibi bir parayı peşin ödemesi ne kadar büyük bir servetleri olduğunu göstermektedir.
1291' de Akka'nın düşmesi ve Filistin'deki Hıristiyan varlığının tamamen bitmesiyle Akka'dan ayrılan tapınak şövalyelerinin bir kısmı Kıbrıs adasına yerleşti. Kıbrıs Adası Tapınakçılar için bir merkez haline geldi. Ne var ki Kıbrıs sadece geçici bir üstü. Tapınakçıların uzun süredir Töton şövalyelerinin Avrupa'nın yukarı kısımlarında sahip olduklarının benzeri bir prenslik istediklerini herkes biliyordu. Onların istediği bu yer ise tam Avrupa'nın ortasında muhtemelen Fransa toprakları içindeydi.
Tapınakçıların geri kalan bölümü Fransa'daki Üstadları'nın başkanlığında Avrupa'da faaliyet göstermeye devam ettiler. Sınırsız bir serbestliğe sahiptiler. Büyük Üstadları krala yakın haklara sahipti. Sınırlarının en geniş döneminde kuzeyde Danimarka'dan güneyde İtalya'ya kadar her bölgede toprakları vardı. Çok büyük ve savaşçı bir orduları vardı. Bu büyük askeri ve siyasi güç kuşkusuz Avrupa'daki kralları rahatsız ediyor ve gelecekleri açısından bir tehlike olarak görülüyordu. Dahası ekonomik olarak o kadar güçlüydüler ki; Avrupa'daki hanedanlıklar arasında Tapınakçılara borçlu olmayan yoktu.
"Gerçekte İngiliz tahtı müzmin bir şekilde Tampliyelere borçluydu. Kral John ve 1260-1266 yılları arasındaki askeri seferlerde hazinesi tükenen 3. Henry sürekli olarak Tapınakçılardan borç almıştı."Ziyaretçilere link gizlenmiştir görmek için ]
"...Fransa'daki Paris binası aynı zamanda hem devletin hem de tarikatın zenginliğini barındıran en önemli kraliyet hazinesiydi ve şövalyelerin haznedarı aynı zamanda kralında haznedarıydı. Fransa krallığının tüm finansmanı böylece Tampliyelerin boyunduruğu altına girmiş ve Tampliyelere bağlıydı..."Ziyaretçilere link gizlenmiştir görmek için ]
Ahlaki Dejenerasyonun Açığa ÇıkmasıHızla artan yalnızca Tapınakçılar'ın maddi imkanları ve sayıları değildi. Bunlara parelel olarak ihtirasları açgözlülükleri kibirleri ve zalimlikleri de arttı. Tapınak Şövalyeleri Katolik Kilisesi'nin inanç esasları uygulamaları ve öğretilerinden tamamen uzaklaşmışlardı. Öyle ki haklarında tek bir iyi şey dahi söylenmez oldu. Avrupalılar'ın genel düşüncesi bu doğrultudaydı. Örneğin halk arasında "Tapınakçı gibi içmek" yaygın olarak kullanılan bir deyimdi.
Almanya'da "Tempelhaus" kelimesi genelev ile eş anlamlı olarak söyleniyordu. Büyüklenen bir kişi için "bir Tapınakçı kadar kibirli" deniyordu.Ziyaretçilere link gizlenmiştir görmek için ]
16 Haziran 1291 yılında kutsal topraklardaki Hıristiyan varlığı sona erince buralarda yerleşmiş olan Tapınakçılar da Avrupa'ya dönmek zorunda kalmış başta Fransa olmak üzere çeşitli merkezlere yerleşmişlerdi. Asıl görevleri sona ermiş olmasına rağmen siyasi güçlerini korumakla kalmamış servetlerini ve üyelerini arttırmaya devam etmişlerdi.
Ancak bu tarihten itibaren olaylar Tapınakçıların aleyhine dönmeye başladı; giriştikleri politik oyunlar ve karanlık amaçlar başta Fransa olmak üzere ilgili krallıkların öfkesine sebep oldu. Halk ise bu garip tarikatı yakından tanıma fırsatı bulmuş ve Tapınakçıların hiç de zannettikleri gibi samimi dindar şövalyelerden kurulmadığını anlamaya başlamıştı.
Sonunda 1307 yılında Fransa Kralı Philip ya da diğer ünlü adıyla "Adaletli Philip"Ziyaretçilere link gizlenmiştir görmek için ] Tapınakçılar'ın Hıristiyan Avrupa'nın siyasi ve dini yapısını kökünden değiştirmeye çalıştığını fark etti. Ve Papa V. Clement ile birlikte 1307 yılının Ekim ayında bu sapkın ve kokuşmuş teşkilatı tamamıyla ortadan kaldırmak için harekete geçti.
Tapınakçıların Gerçek YüzüTapınakçılar misyoner bir Hıristiyan tarikatı görünümünde cahil halkın gözünü boyayarak büyük ve haksız bir üne kavuşmuşlardır. Halk için onlar Hıristiyanlığın koruyucusu fakirlerin yardımcısı üstün ahlaki değerlere sahip birer aziz ve bir tür destan kahramanıdırlar. Bu sahte imaj o kadar güçlüdür ki Tapınakçılar hiç rahatsız edilmeden Hıristiyanlıkla taban tabana zıt bir hayatı sürdürmeyi başarmışlar ticaret yağma bankerlik gibi faaliyetlerle elde ettikleri fahiş kazançların yanı sıra yapılan bağışlarla da servetlerine servet katmışlardır. Bu durumu az çok fark eden kişiler ise bu güçlü örgüte karşı gelmeye cesaret edememişlerdir. Fransa Kralı IV. Philippe ise doğru yoldan çıkmış Tapınakçıların elde ettikleri maddi gücün ortaya çıkarabileceği tehlikelerden korkmaktadır.
Tapınakçıların gerçek yüzünü ortaya çıkartmanın vakti gelmiştir. 18. yüzyıldan kalma masonik bir belgede şu yorum yapılmaktadır:
"Birçok savaşçının yorgunluğa kayıplara ve de felaketlere rağmen inançlarını ispatladığı bu savaş tapınakçılar için ganimet elde etme ve ün kazanmak için bir fırsat oldu. Birkaç göz alıcı eylemle kendilerini gösterdiyseler de müttefikleri bile yağmalayarak elde ettikleri ganimetlerle kendilerini zenginleştirmeleriyle ihtişam ve azamet konusunda saltanat sahibi bir prensle rekabet edecek kadar kibirli olmalarıyla... son olarak Dağların Yaşlı Adamı Haşhaşilerin kralı adındaki korkunç ve kan dökücü kralla işbirliği yapmalarıyla birlikte amaçları şüphe olmaktan çıktı."
Tapınakçılar kitleler üzerinde yarattıkları sahte olumlu imaja güvenerek gizli öğretilerini yaymak ve uygulamak konusunda gitgide daha rahat ve pervasız davranmaya başlamışlar; bu da sapkınlıklarına şahit olan ve dile getiren kişilerin sayısını arttırmıştır.
Tapınakçıların gizli törenler için kapandıkları özel şatolarda yaşananlar hem yerel halkın hem üst düzey Kilise yöneticilerinin hem de krallığın merakına sebep olmuştur. Papalık özel izniyle hareket eden ancak üzerinde hiçbir kontrol kuramadığı bu grubun din dışı bir hayat yaşadığından neredeyse emindir.
Tapınakçılar hakkında çok sayıda şikayet ve söylenti yayılmaya başlamıştır. Dindar bir tarikatın büyük bir gizlilik içinde hareket etmesi yanlış ve yasak bir şey yaptıkları iddiasını güçlendirmiştir. Şövalyelerin açgözlülüğü vicdansızlığı servet tutkuları ve hırsları yaygın olarak bilinmektedir. Ayrıca şatolarda düzenlenen gizli törenler şeytana tapma ayinleri ahlak dışı ilişkiler halkın diline düşmüştür.
Bütün bu gerçekler şatolarda hizmet eden ya da şatolara yakın yerlerde yaşayan halkın korkunç gözlemleriyle birleşince Papalık çok zor bir durumda kalmış ne yapacağını şaşırmıştır. Özellikle 1305 yılında Papa olan ve konuyla birinci dereceden ilgilenen V. Clement Tapınakçılar yüzünden Hıristiyanlığın dolayısıyla Vatikan'in uğrayacağı zararı hesap etmekte ve bu olayı en hafif şekilde atlatmanın yollarını aramaktadır. Fransa Kralı ve yerel dini teşkilatlardan gelen baskıları da durdurmak zorundadır. Aynı yıl Tapınakçıların lideri olan Jacques de Molay Kıbrıs'ta savaş hazırlıkları içinde olmasına rağmen Fransa'ya geri çağrılmış ve Papa tarafından bu suçlamaları araştırması için görevlendirilmiştir.
Fransa Kralı için bu kabul edilebilecek bir durum değildir bu yüzden hemen harekete geçmiş ve bir kanun çıkartarak 13 Ekim 1309 yılında ülkesindeki bütün Tapınakçıları tutuklatmıştır. Fransa'da Tapınakçıları yargılayan mahkemede yöneltilen suçlamalar şunlardır:
1. Tarikata giriş töreninde adaylardan Hz.İsa'yı Allah'ı ve kutsal şeyleri inkar etmesi istenmektedir.
2. Tarikat üyeleri törenler sırasında Hıristiyanlıkça kutsal sayılan haç kutsal figürler gibi şeylere tükürmek idrarını yapmak gibi iğrenç yöntemlere baş vurmuşlardır.
3. Vücudun çeşitli bölgelerine uygulanan ve "The Oscolum Infame" ya da "Utanç Öpücüğü" adı verilen tören uygulanmaktadır.
4.Kutsama töreni yapılmamakta ve buna inanılmamaktadır.
5. Biraderler bir kedi veya kafa figürüne tapınmaktadırlar.
6. Tarikat üyeleri homoseksüelliği teşvik etmekte ve uygulamaktadırlar.
7. Büyük Üstad tarikat üyelerinin günahlarını affetmekte onları sözde günahtan kurtarmaktadır.
8. Tarikat üyeleri kabul törenlerini ve sapkın uygulamalarını geceleri gizlice yapmaktadırlar.
9. Tapınakçılar varlık elde etmek ve zenginliklerini arttırmak için kanun dışı yollara başvurmuş ve Kilise kurallarının dışına çıkmışlardır.
Tapınakçıların Sapkın İnanç ve UygulamalarıEldeki belgeler ve yapılan suçlamalar Tapınakçılığın sıradan bir şövalye tarikati olmadığını ortaya koymaktaydı. Bu iddialar birleştirildiğinde ortaya kimsenin beklemediği karanlık bir tablo çıktı. Karşımızda farklı sapkın inançlarıyla korkunç yöntemleriyle kurnaz stratejileriyle geniş çaplı ve ileriye dönük planlarıyla büyük bir hazırlık içinde olan o güne kadar eşine rastlanmamış tehlikeli bir örgüt vardı.
Tapınakçıların Ortadoğu'da bulundukları dönemde çeşitli inançlara bağlı akımlarla mistik tarikatlarla gizemciler ve büyücülerle bağlantı kurdukları bilinmektedir. Örneğin Tapınakçılar o dönemde Ortadoğu'da fazlasıyla etkin olan ve Müslümanlar tarafından da sapkın olarak bilinen Haşhaşilerle yakın bağlantı içinde olmuş onlardan bazı mistik öğretileri tarikat örgütlenmesini vahşi yöntemleri öğrenmişlerdir. Ayrıca sonraki bölümlerde de göreceğimiz gibi Yahudi Kabalasına bağlı mistik öğretiler Bogomillerin etkisi Satanizm gibi sapkın eğilimler Tapınakçıların inanç ve yöntemlerine temel oluşturmuştur. Bu çerçevede tarikatın özellikle üst kademesi Hıristiyanlığı terk etmiş Satanizmi ve Kabala mistisizmini temel alan bir anlayışa yönelmiştir. Tapınakçılara göre Hz. İsa başka bir dünyada hüküm süren ve bu dünyada fazla gücü olmayan bir tanrıdır bu yüzden onun yerini maddi dünyanın efendisi olan Şeytan almalıdır.
Tapınakçıların tapındıkları ve şeytanı sembolize ettiği düşünülen Bafomet isimli put.
Tarikata kabul töreni sırasında yeni adayların kurallara göre Allah'ı Hz. İsa'yı ve azizleri reddetmeleri Hz. İsa ve kutsal değerler üzerine birçok saygısızlık yapmaları haça tükürmeleri ve idrarlarını yapmaları daha eski olan Tapınak şövalyeleri tarafından ağızlarından göbeklerinden ve kalçalarından "Oscolum Infame" ya da "Utanç öpücüğü" adı verilen yöntemle öpülmeleri homoseksüelliğin ve cinsel sapıklıkların serbest bırakılması büyük üstadın her türlü yetkiye sahip olması Kabala sembolizmine ve büyü törenlerine baş vurmaları tarikatın Hıristiyanlıktan çıkarak bütünüyle sapkın bir tarikata dönüşmüş olduğunun açık delilleriydi. Cinsel sapkınlıklarının yanı sıra tapınakçıların diğer gizli bir yönü daha ortaya çıkmıştır. Sorgudan geçirilen bazı tapınakçılar kendi aralarında yaptıkları törenler sırasında bir tür idole tapındıklarını itiraf etmişler bunun ne olduğu ilk başta anlaşılmamış olsa da sorgulamalar devam ettikçe tapınak şövalyelerinin açık açık şeytana taptıkları ortaya çıkmıştır. Tapınakçıların taptıkları put daha sonra Şeytan Kilisesi'nin de sembolü olacak olan Baphomet adlı keçi başlı şeytanın sembolik figürüdür. Peter Underwood tarafından yazılan "Ökült ve Doğaüstü" sözlüğünde Baphomet terimi şu şekilde açıklanmaktadır:
Tapınak Şövalyeleri hakkındaki tutuklama kararını veren Fransa Kralı Philippe."Baphomet tapınak şövalyelerinin tapındığı tanrıydı ve kara büyüde kötülüklerin kaynağı ve yaratıcısıydı; Sabbath cadılarının satanik keçisiydi..."
Tapınakçıların hemen hepsi sorgu sırasında Baphomet'ten bahsetmiş ve ona taptıklarını itiraf etmişlerdir. Bu putu uzun bir sakal ve parlak gözlere sahip korkutucu bir insan başı olarak tarif etmişler bunun yanı sıra kedi ve kurukafa putlarından da bahsetmişlerdir. Ortak görüş ise bu putların genel olarak şeytan ve şeytana tapınmayı temsil ettiği yönündedir. Tapınak şövalyelerinin taptıkları Baphomet isimli şeytan o tarihten bugüne kadar şeytana tapmanın sembolü haline gelmiştir. Günümüze Baphomet ile ilgili en ayrıntılı bilgi ise 19. yüzyılın önemli okülist ve kabbalistlerinden olan Eliphas Levi' den gelmiştir. Levi Baphomet ile ilgili yaptığı çizim ve tasvirlerde onu genelde iki suratlı insan vücudunun üstünde bir keçi kafasıyla ve kanatlarla göstermiştir. Baphomet'in insan vücudunun üst kısmı bir kadına altı ise bir erkeğe aittir.
Bütün bu itiraflar ve ortaya çıkan gerçekler sonucunda Tapınakçıların çoğu hapse mahkum edilmiş Tapınakçıların gerçek yüzü de daha açık bir şekilde ortaya çıkmaya başlamıştır. Mahkemeye yapılan itiraflarda tarikat üyelerinin Hz. İsa'ya inanmayıp onu 'sahte peygamber' olarak gördükleri örgüte giriş töreni sırasında ve daha sonraki aşamalarda homoseksüel uygulamalar yaptıkları belirli bir puta taptıkları satanizm yöntemlerini uyguladıkları kayıtlara geçmiştir. Tapınakçıların homoseksüel ilişkileri hakkında çok şey söylenmiş tarikatın armasında bir atın üzerinde oturmuş iki savaşçı resminin de bunun göstergesi olduğu belirtilmiştir. Umberto Eco Foucault Sarkacı adlı romanında tarikatın bu yönünü vurgulamıştır.
Bu ciddi itiraflar sonucunda Papa 72 Tapınakçıyı kendi huzurunda yeniden sorgulamıştır. Bu sorguda doğruyu söylemek için yemin eden Tapınakçılar önceki itiraflarının doğru olduğunu tasdik etmişlerdir. Yani Tapınakçılar Hz. İsa'yı reddettiklerini tarikata kabul edilirken haça tükürdüklerini ve diğer Kilise kayıtlarındaki ifadeye göre 'korkunç ve iğrenç' şeyleri yaptıklarını itiraf edip onaylamışlardır. Daha sonra da diz çöküp ağlayarak af dilemişlerdir.
Sorgular sonucunda ortaya çıkan gerçekler bu sapkın tarikatın yasaklanmasına ve büyük üstad Jacques de Molay'ın 1314'de haç üzerinde yakılarak idam edilmesine yol açmış farklı ülkelere kaçmayı başarmış olan Tapınakçılar dahi takibata uğramışlardır. Fransa dışında İtalya Almanya İngiltere gibi ülkelerde de Tapınakçılar sorgulanmış bazı ülkeler ise çeşitli sebeplerle onları korumaktan vazgeçmemişlerdir. Özellikle İngiltere'de kral II. Edward 10 Kasım 1307de Papa'ya yazdığı mektupla Tapınakçıları korumuş ve onlara karşı bir şey yapmayacağını belirtmiştir. Ancak iki yıl sonra V. Clement'in yaptığı sorgu ve papalık beyannamesinde geçen ifadeler sonucunda Tapınakçıları yargılamayı kabul etmiştir. Papalık tarafından yayınlanan belgeye göre Tapınakçılar 'bilinen sapkınlığa ait söylenemeyecek günahlar ve nefret uyandırıcı suçlar' işlemişlerdir ve bu durum herkes tarafından bilinmektedir.
Sonuçta 1312'de toplanan Viyana Konsülü'nün kararıyla Tapınakçılık tüm Avrupa'da yasaklanmış yakalanan üyeleri cezalandırılmıştır. Papa V. Clement'in 22 Mart 1312'de yayınladığı ve tarihe "Vox in excelso" adıyla geçen fermanıyla tarikat dağıtılmış ve -kağıt üzerinde- resmi olarak tarihten silindiği kabul edilmiştir:
"... Dinle! Hiddetlenmeye zorlanmış peygamber: Şehrin halkından bir ses! Tapınaktaki bir ses! Değersizlikleri kötülüklerinden dolayı görülmektedir. Onları evinden dışarı at köklerinin kurumasına izin ver onların meyva vermelerine izin verme ve bu evin acının tökezleyen sütunları olmasına ya da can yakan bir diken olmasına izin verme.
Yakın geçmişte başpiskopos seçimleri zamanında Lyon'daki taç giydirme töreninden önce ve sonra Tapınak şövalyelerinin öğretmenleri yönetimi ve kardeşleri tarafından gizli tehditler aldık.
Roman kilisesi bu adamları onurlandırdı Tapınak Şövalyelerini Hıristiyanların düşmanlarına karşı silahlandırdı ve onları özel bir şekilde destekledi. Bunlara en yüksek düzeyde vergiler verildi. Ancak Hıristiyanların düşmanlarına karşı oldukları zannedilen bu grubun karşısında aslında Hz İsa bulunmaktadır. İnançlarını değiştiren bu kafirler (Tapınak şövalyeleri) günahın içine düşmüştü çok kötü bir alışkanlıkları olan putperestlikleri ölümcül sonuçlara yol açan homoseksüellikleri ve diğerleri..."
Tapınakçılar YeraltındaTapınakçıları ortadan kaldırmak o kadar kolay değildi. Büyük Üstad De Molay ve bir kısım şövalye ortadan kaldırılmış olsa bile bütün Avrupa'yı ve Ortadoğu'yu sarmış olan Tapınakçılar gizli de olsa varlıklarını devam ettirmişlerdir. Sadece Fransa'da şövalyelere ait 9000 temsilcilik ve çeşitli ülkelere yayılmış binlerce şato ve Tapınakçı merkezi vardır.
Bu merkezler hem Tapınakçıların organize oldukları tören yaptıkları evler hem de o dönemin para trafiğini kontrol ettikleri yerler haline gelmişlerdir. Dönemin kaynaklarına göre Fransa'da yaklaşık 2000 şövalyeden sadece 620 tanesi engizisyon tarafından cezalandırılmıştır. Tahminlere göre o dönemde en az 20 bin şövalye ve şövalye başına 7-8 kişilik kadro faaliyet halindedir. Yaklaşık 8 kişilik olan bu kadrolar denizcilikten ticarete kadar tarikat mensuplarının her türlü işlerini organize etmekteydiler. Yani basit bir hesap yapıldığında Tapınakçılar takibata uğradıkları dönemde en az 160 bin kişilik bir güce sahiptirler. Bir ağ gibi bütün Avrupa'yı ve Akdeniz kıyılarını ören bu kadro aynı zamanda dönemin en büyük lojistik gücünü de meydana getirmekteydi. Bütün bu merkezlere dağılmış mal varlığını ele geçirmek ne Fransa Kralı ne de Papa için mümkün olmamıştır. Krallarla yarışan bu mal varlığı Tapınakçılara her türlü korumayı ve güvenceyi sağlamaya yetmiştir. Yani Kilise'nin resmen ortadan kalktığını öne sürdüğü tarikatçılar bütün Avrupa'da özellikle de İngiltere gibi Kuzey ülkelerinde yeraltında faaliyetlerine devam etmiştir:
"Kutsal Toprakların kaybını izleyen yıllarda Tapınakçılar kendi devletlerini kurma konusunda gittikçe artan bir arzu göstermişlerdir. Bu ne Yeni Dünya'da (Amerika) bir Eldorado (Altın Ükesi) ne de karanlık Afrika'da Prester John benzeri gizli bir krallıktır. Nitekim Tapınakçılar kesinlikle Avrupa'da olup biten her şeyin merkezinde oldular ve dahası bugünkü bildiğimiz şekliyle Batı Dünyası'nın oluşumunda kısmen aracı oldular. Tapınakçıların devleti İsviçre idi halen de öyledir."Ziyaretçilere link gizlenmiştir görmek için ]
Tapınakçılar dünya görüşü ve yaşam felsefesi bakımından Yahudi mistik öğretisi olan Kabala'dan etkilenmişlerdir. Üstte Ortaçağ'a ait bir Kabala metni.Üstteki kaynakta da belirtildiği gibi Fransa'dan kaçan Tapınak şövalyelerinin yeniden yapılanmak ve faaliyetlerini güvenli bir şekilde devam ettirebilmek için seçtiği yerlerden biri bugün İsviçre olarak bilinen bölgedir. İsviçre'nin geleneksel yapısının oluşmasındaki Tapınakçı etkisi bugün bile kolaylıkla görülebilmektedir. Kendisi de mason olan ve Tapınak şövalyeleri konusunda uzman olan The Warriors And The Bankers (Savaşçılar ve Bankacılar) kitabının yazarı Alan Butler 1999 yılında yaptığı bir şöyleşide bu konuyu şöyle delillendirmektedir:
16. yüzyıldan kalma Kabalistik bir yazma.
"Bu konunun önemli birkaç nedeni var örneğin;
1. İsviçre'nin kuruluşu Tapınakçıların Fransa'da zulme uğratıldığı ana denk geliyordu.
2. İsviçre Fransa'nın sadece doğusunda olduğundan Tapınakçı kardeşlerin tüm bölgeden topluca kaçması daha kolaydı.
3. İlk İsviçre kantonları tarihinde bazı dedikodular vardı bunlar da beyaz giysili şövalyelerin gizlice ortaya çıktıkları ve yerli halkın yabancıların egemenliğine karşı özgürlüklerini kazanmalarına yardım ettikleri idi.
4. Tapınakçılar bankacılıkta tarımda ve mühendislikte gelişmişlerdi. Bu benzer bakış açısı düşmanlarında da görülüyordu ve bu bölgelerin birbirinden ayrılmasının nihayet İsviçre'ye geçilmesinin ilk basamağıydı.
5. Ünlü tapınak haçı çoğu İsviçre kantonunun bayrağında bulunuyor ve tapınak şövalyeleri için önemli olan diğer amblemlerde anahtarlar ve lambalar gibi..."
Kaçak Tapınakçıların önemli bir bölümü de 14. yüzyıl Avrupası'nda Katolik Kilisesi'nin otoritesini tanımayan yegane Krallığa yani İskoçya'ya sığındılar. İskoç KralI Robert Bruce'un himayesi altında yeniden örgütlendiler. Bir süre sonra da varlıklarını sürdürmek için iyi bir kamuflaj yöntemi buldular: Ortaçağ'da Britanya Adası'ndaki en önemli "sivil toplum örgütü" olan duvarcı loncalarına sızdılar ve bir süre sonra da bu loncaları tamamen ele geçirdiler. Birer mesleki örgüt olan loncalar böylece felsefi ve siyasi bir amaç kazandı ve mason localarına dönüştü. (Masonların "operatif masonluktan spekülatif masonluğa geçiş" dedikleri süreç de budur.)
Fransa'daki takibattan kurtulan yaklaşık 30-40 bin kadar Tapınakçının yeraltında devam eden faaliyetleri masonik bir kaynakta şu şekilde anlatılmaktadır:
"Bazı Tampliye şövalyeleri mason kılığına girer ve masonların arasına karışarak hayatlarını kurtarır. Bazıları ülke dışına kaçabilmek için masonlara verdikleri Laissez Passer'leri kullanır. Bir kısım Tampliye İspanya'ya geçerek Caltrava Alcantara Saint Jacques de I'Epee tarikatlarına katılır diğer bir kısmı da Portekiz'e geçip Ordre du Christ örgütüne dönüşür. Başka bir grup Roma-Germen İmparatorluğuna geçip Toton şövalyelerine katılır. Oldukça büyük bir grup Hospitaliyeler'e iltihak eder. İngiltere'deki Tampliye'ler bu olay sırasında önce tutuklanarak sorguya çekilir. Ancak hemen serbest bırakılır. Hattâ bazı ülkelerde haklarında hiçbir işlem yapılmaz.
Tampliye'ler 1804 yılına kadar yani Bernard-Raymond Fabre Palabrat de Spolete bu tarikatın yeniden Büyük Üstadı oluncaya kadar tarih sahnesinden çekilmiş görünür. Bu kişinin 1814'de yaptığı tesadüfi keşif çok ilginçtir. Spolete 1814 yılında Paris'te Seine nehri kıyısındaki sahafların tezgâhlarında bir elyazmasına rastlar. Grekçe elyazmasında Yuhanna İncili'nin bir tefsiri yer almaktadır. İncil'in son iki kısmı yoktur. Onun yerine üçgenlerle ayrılmış bazı açıklamalar bulunmaktadır. Bu kısımları dikkatle tetkik ettiğinde bunun Tampliye'lerin 5. Büyük Üstadı Bertrand de Blanchefort (1154)'den başlamak üzere 22. Büyük Üstadı Jacques de Molay'a ve devamla 23.Büyük Üstâd Larmenius de Jerusalem (1314)'den Claude-Mathieu Radix de Chevillon (1792)'a kadar uzanan bütün Tampliye Büyük Üstâdlarını kapsayan bir liste olduğunu anlar. Bu belgeden Jacques de Molay'ın Büyük Üstâdlık görevini Larmenius de Jerusalem'e vasiyet ettiği varsayılır. Bu da Tampliyeler'in hiçbir zaman ortadan kalkmamış olduğunun kanıtı sayılır. Nitekim günümüzdeki Tampliyeler aynı zamanda birer Hürmason'dur."
Umberto Eco'nun kitabında aktarılan bir bilgi de bu açıdan ilginçtir:
"Beaujeu'den sonra tarikat varlığını bir an bile ara vermeksizin sürdürdü. Aumont'dan günümüze dek tarikatın kesintisiz bir dizi Büyük Üstadı'nı biliyoruz. Bugün tarikatı yöneten ünün yüce görevlerini yürüten gerçek Büyük Üstadın ve gerçek Üstlerin adları ve oturdukları yer bir giz yalnızca gerçek aydınlanmışlarca bilinen erişilmez bir giz olarak kalmışsa bunun nedeni tarikatın saatinin henüz gelmemesi vaktin henüz dolmamasıdır..."
Konuyla ilgili çoğu kaynak tarafından Büyük Üstad Jacques de Molay'ın ölümüyle birlikte hayatta kalan Tapınakçılar tarafından bir komplo tasarlandığı öne sürülür. Buna göre Tapınakçılar'ın amacı kendilerini yasaklayıp Üstad'larını öldüren Papalığın ve bazı Avrupa krallıklarının yıkılmasıdır. Bu amacın nesiller boyunca aktarıldığını ve Tapınakçılık'ın devamı olan İllüminati ve masonluk gibi örgütlerce sürdürüldüğü söylenir. Masonluğun etkisiyle gelişen ve Fransız tahtının yokolmasını sağlayan Fransız Devrimi de bunun bir sonucu olarak yorumlanır...
Hatta yaygın bir söylentiye göre Fransız Devrimi sırasında Kral XVI. Louis'nin giyotinle kafasının kesildiği gün bilinmeyen biri sekiye çıkar ve 'Jacques de Molay öcün alındı!' diye bağırır.
İlerleyen bölümlerde bu konuyu daha detaylı olarak inceleyeceğiz.
1 Encyclopedia Britannica 2001 Deluxe Edition CD "Crusade The Council of Clermont".
2 World Book Encyclopedia "Crusades" Contributor: Donald E. Queller Ph.D. Prof. of History Univ. of Illinois Urbana-Champaign World Book Inc. 1998.
3 Encyclopedia Britannica 2001 Deluxe Edition CD "Crusade Preparations for the Crusade".
4 Dr. Tom J. Rees "The Story of the First Crusade" 1999 Ziyaretçilere link gizlenmiştir görmek için ].
5 Geste Francorum or the Deeds of the Franks and the Other Pilgrims to Jerusalem trans. Rosalind Hill London 1962 s. 91.
6 Dr. E.L. Skip Knox "Fall of Jerusalem" 2001 Ziyaretçilere link gizlenmiştir görmek için ].
7 August C. Krey The First Crusade: The Accounts of Eye-Witnesses and Participants Pinceton & London 1921 s. 261.
8 Desmond Seward The Monks of War Penguin Books London 1972.
9 August C. Krey The First Crusade: The Accounts of Eye-Witnesses and Participants Pinceton & London 1921 s. 262.
10 Albert Pike Morals and Dogma The Roberts Publishing Co. Washington 1871.
11 Christopher Knight Robert Lomas The Hiram Key Arrow Books 1997 s. 37.
12 G. Delafore The Templar Tradition in the Age of Aquarius; Christopher Knight Robert Lomas The Hiram Key s. 37.
13 C. Wilson The Excavation of Jerusalem Christopher Knight Robert Lomas The Hiram Key s. 38.
14 Alan Butler Stephen Dafoe The Templar Continuum Templar Books Belleville-Ontario 1999 s. 70.
15 Finke Papsttum und Untergang des Tempelordens; Henry D. Funk "The Trial Of The Knights Templar" The Builder 1916.
16 Teoman Bıyıkoğlu "Tampliyeler ve Hürmasonlar" Mimar Sinan 1997 Sayı 106.
17 Alan Butler Stephen Dafoe The Templar Continuum Templar Books Belleville-Ontario 1999 s. 55.
18 Alan Butler Stephen Dafoe The Templar Continuum Templar Books Belleville-Ontario 1999 s. 55.
19 Alan Butler Stephen Dafoe The Templar Continuum Templar Books Belleville-Ontario 1999 s. 9.
20 Gmelin Die Tempelherren; Henry D. Funk "The Trial Of The Knights Templar" The Builder 1916.
21 John J. Robinson Born in Blood: The Lost Secrets of Freemasonry New York M. Evans & Company 1989.
22 Ian Wilson The Shroud of Turin - The Burial Cloth of Jesus Christ?.
23 Teoman Bıyıkoğlu "Tampliyeler ve Hürmasonlar" Mimar Sinan 1997 Sayı 106.
24 Alan Butler Stephen Dafoe The Templar Continuum Templar Books Belleville-Ontario 1999 s. 70.
25 Alan Butler Stephen Dafoe The Templar Continuum Templar Books Belleville-Ontario 1999 s. 73.
26 Langlois in Deux Mondes vol. 103; Henry D. Funk "The Trial Of The Knights Templar" The Builder 1916.
27 Michael Baigent Richard Leigh The Temple and the Lodge London: Corgi Books 1990 s. 78-80.
28 Michael Baigent Richard Leigh The Temple and the Lodge London: Corgi Books 1990 s. 81.
29 Louis Charpentier The Mysteries of Chartres Cathedral.
30 Michael Baigent Richard Leigh The Temple and the Lodge London: Corgi Books 1990 s. 65.
31 Ferris The Financial Relations of the Knights Templars to the English Crown s. 10.
32 Michael Baigent Richard Leigh The Temple and the Lodge London: Corgi Books 1990 s. 69.
33 Henry D. Funk "The Trial Of The Knights Templar" The Builder 1916.
34 M. Encarta Encyclopedia 2001 Deluxe Edition CD "Philip IV (of France)"
35 The Warriors and the Bankers Alan Butler Stephen Dafoe bl.10 s.84
- 22.Eylül.2013 #4
Ziyaretçilerimize Uyarı!: Kullanıcıların Profil Bilgileri Misafirlere Kapatılmıştır. Görmek için KAYIT olmalısınız.~
KABALA'NIN İÇ YÜZÜ
Yahudilerin hak dinden saparak taptıkları buzağı heykeli pek çok araştırmacıya göre Eski Mısır'ın dininde yer alan Aphis adlı altından yapılma inek şeklindeki putların bir taklidiydi.
Exodus" kelimesi "çıkış" anlamına gelir ve aynı zamanda Tevrat'ın 2. kitabının başlığını oluşturur. Bu kitapta İsrailoğulları'nın Hz. Musa önderliğinde Mısır'dan çıkarak Firavun zulmünden kurtulmaları anlatılır. Firavun köle olarak çalıştırdığı İsrailoğulları'nı serbest bırakmaya yanaşmamış ancak Allah'ın Hz. Musa'ya verdiği mucizeler ve Firavun kavmine gönderdiği felaketler karşısında zayıf düşmüş İsrailoğulları da bu sayede toplanıp Mısır'dan bir gecede topluca göçe başlamışlardır. Ardından Firavun'un saldırısı gelmiş ve Allah Hz. Musa'ya verdiği mucizelerle İsrailoğulları'nı kurtarmıştır.
Ancak Mısır'dan çıkış vakasını bize en doğru şekliyle anlatan kaynak Kuran-ı Kerim'dir. Çünkü Tevrat Hz. Musa'ya vahyedilmesinden sonra pek çok tahrifata uğramıştır. Nitekim Tevrat'ın beş kitabı (Tekvin Çıkış Levililer Sayılar ve Tesniye) arasında pek çok çelişki bulunması buna dair önemli bir kanıttır. Bu beş kitabın sonuncusu olan Tesniye'nin sonlarında Hz. Musa'nın ölümü ve gömülmesinin anlatılması ise bu kitapların Hz. Musa'nın vefatından sonra ilavelere uğratıldığının açık ve tartışılmaz bir ispatıdır.
Kuran'da ise İsrailoğulları'nın Mısır'dan çıkışı tüm diğer kıssalar gibi en ufak bir çelişki bulunmadan akla ve mantığa tamamen uygun şekilde anlatılır. Dahası Allah Kuran'ın diğer kıssalarında olduğu gibi bu kıssada da olayların akışı içinde pek çok önemli hikmet ve sır açıklamaktadır. Bu nedenle akıl ve hikmet gözüyle bakıldığında bu kıssalardan sayısız ders çıkarmak mümkündür.
BÖGÜREN BUZAĞI HEYKELİ
İsrailoğulları'nın Mısır'dan çıkışı hakkında Kuran'da açıklanan önemli gerçeklerden biri İsrailoğuları'nın Hz. Musa vesilesiyle Firavun zulmünden kurtarılmış olmalarına rağmen Allah'a ve dinine karşı isyankar davranmalarıdır. İsrailoğulları Hz. Musa tarafından kendilerine tebliğ edilen tevhid dinini bir türlü kavrayamamış sürekli olarak putperestliğe yönelik bir eğilim göstermişlerdir.
Kuran'da İsrailoğulları'nın bu garip eğlimi şöyle anlatılır:
İsrailoğulları'nı denizden geçirdik. Putları önünde bel büküp eğilmekte olan bir topluluğa rastladılar. Musa'ya dediler ki: "Ey Musa onların ilahları gibi sen de bize bir ilah yap." O: "siz gerçekten cahillik etmekte olan bir kavimsiniz" dedi. Onların içinde bulundukları şey (din) mahvolucudur ve yapmakta oldukları şeyler de geçersizdir. (Araf Suresi 138-139)
İsrailoğulları'nın bu sapkın eğilimi Hz. Musa'nın uyarılarına rağmen devam etmiş ve Hz. Musa'nın kendilerinden ayrılıp Tur Dağı'na tek başına gitmesi üzerine iyice ortaya çıkmıştır. Samiri adlı kişi Hz. Musa'nın yokluğundan yararlanarak ortaya çıkmış İsrailoğulları'nın putperest eğilimlerini körükleyerek kavmi bir buzağı heykeli yapıp ona tapınmaya ikna etmiştir:
Bunun üzerine Musa kavmine oldukça kızgın üzgün olarak döndü. Dedi ki: "Ey kavmim Rabbiniz size güzel bir vaadde bulunmadı mı? Size (verilen) söz (ya da süre) pek uzun mu geldi? Yoksa Rabbinizden üzerinize kaçınılmaz bir gazabın inmesini mi istediniz de bana verdiğiniz sözden caydınız?"
Dediler ki: "Biz sana verdiğimiz sözden kendiliğimizden dönmedik ancak o kavmin (Mısır halkının) süs eşyalarından birtakım yükler yüklenmiştik onları (ateşe) attık böylece Samiri de attı."
Böylece onlara böğüren bir buzağı heykeli döküp çıkardı "İşte sizin ilahınız ve Musa'nın ilahı budur; fakat (Musa) unuttu" dediler. (Taha Suresi 86-88)
Peki acaba neden İsrailoğulları'nda put yapıp ona tapınmak gibi garip bir eğilim vardır? Bu eğilimin kökeni nedir?
Eski Mısır'a ait bir diğer put: Altın buzağı Hathor
Daha öncesinde böyle bir putperest inanca sahip olmayan bir toplumun bir anda aniden bir put yapmak ve ona tapınmak gibi son derece saçma bir eyleme girişmeyeceği açıktır. Bunu ancak putperestliği doğal karşılayan bu saçma inancı benimsemiş insanlar yapabilir.
Oysa İsrailoğulları ataları olan Hz. İbrahim'den itibaren hep tek İlaha iman etmiş bir kavimdir. "İsrailoğulları" ifadesi Hz. İbrahim'in torunu olan Hz. Yakub'un oğullarını ve onlardan gelen Yahudi soyunu ifade eder. İsrailoğulları ataları Hz. İbrahim Hz. İshak ve Hz. Yakup'tan tek Allah'a iman etmeye dayalı tevhid inancını miras almış ve korumuşlardır. Hz. Yusuf'la beraber Mısır'a girmişler burada uzun zaman yaşamışlar ama Mısır'ın putperest dinine rağmen tevhid inancını muhafaza etmişlerdir. Hz. Musa kendilerine geldiğinde de İsrailoğulları'nın tek Allah'a iman eden bir kavim oldukları Kuran'daki kıssalardan anlaşılmaktadır.
Peki bu durumda İsrailoğulları'nın hem de Hz. Musa tarafından kendilerine gösterilen pek çok mucizenin ardından bir anda kolayca putperestliğe eğilim göstermelerinin nedeni ne olabilir?
Bunun tek açıklaması İsrailoğulları'nın her ne kadar tevhid dini üzerine yaşayan bir toplum olsalar da çevrelerindeki putperest kavimlerden etkilenmeleri Allah'ın kendileri için seçtiği din yerine putperestliğe özenmeleridir.
Eski Mısır'a ait bir Hathor heykeli
Konuyu tarihsel kayıtların eşliğinde incelediğimizde İsrailoğulları'nı etkileyen putperest kültürün uzun devirler içinde yaşadıkları Eski Mısır olduğunu görürüz. Bizi bu sonuca götüren önemli bir gösterge Hz. Musa Tur Dağı'nda iken İsrailoğulları'nın saparak tapındıkları "böğüren buzağı heykeli"nin aslında Mısır'daki Hathor ve Aphis adlı putların bir taklidi oluşudur. Hıristiyan araştırmacı Richard Rives Too Long in the Sun (Güneş Altında Uzun Süre) adlı kitabında şöyle yazar:Mısır'ın boğa ve inek tanrıları yani Hathor ve Aphis güneşe tapınmanın sembolleriydiler. Bu putlara tapınılması Mısır'ın güneşe tapınma konusundaki uzun tarihinin sadece bir parçasını oluşturuyordu. Sina Dağı'ndaki (İsrailoğulları'nın tapındığı) altın buzağı ise orada kutlanan bayramın güneşe tapınmayla ilgili olduğunu gösterir..Ziyaretçilere link gizlenmiştir görmek için ]
Mısır'ın putperest dininin İsrailoğulları üzerindeki etkisi pek çok değişik aşamada ortaya çıkmıştır. Başta da belirttiğimiz gibi putperest bir kavimle karşılaştıklarında hemen bu sapkın inanca eğilim göstermiş ve ayette haber verildiği üzere "Ey Musa onların ilahları gibi sen de bize bir ilah yap" demişlerdir. (Araf Suresi 138-139) Hz. Musa'ya karşı söyledikleri "Ey Musa biz Allah'ı apaçık görünceye kadar sana inanmayız" (Bakara Suresi 55) şeklindeki söz de Mısır'ın putperest dininde olduğu gibi "gözle görülen" yani maddi varlıklara (putlara) tapmak istediklerini göstermektedir.
İsrailoğulları'nın burada özetlediğimiz Eski Mısır kaynaklı putperest eğilimi son derece önemlidir ve bize Tevrat'ın tahrifi ve Kabala'nın kökenleri konusunda önemli bir bakış açısı sunmaktadır. Bu iki konuyu yakından incelediğimizde her ikisinin de kaynağında Eski Mısır'ın putperest ve materyalist dininin izlerini görürüz.
ESKİ MISIR'DAN KABALA'YA
Sefirot Kabala'nın pagan öğretisinin en açık ifadelerinden biridir. Üstteki Kabalistik gravürde yer alan dairelerden oluşmuş şema sefirottur. Kabalacılar yaratılışı sefirotla açıklamaya çalışırlar. İlahi kitaplarda bildirilen gerçeklere tamamen aykırı olan bu senoryo pagan bir hurafedir.
İsrailoğulları henüz Hz. Musa hayatta iken dahi Eski Mısır'da gördükleri putların benzerlerini yapıp onlara tapınmaya başlamışken Hz. Musa'nın vefatının ardından daha ileri sapmalara kaymaları zor olmamıştır. Kuşkusuz tüm Yahudiler için aynı şey söylenemez ama aralarından bazıları Mısır'ın putperest kültürünü yaşatmış dahası bu kültürün temelini oluşturan Mısır rahiplerinin (Firavun büyücülerinin) öğretilerini sürdürmüş bu öğretileri Yahudiliğin içine sokarak onu tahrif etmişlerdir.
Eski Mısır'dan Yahudiliğe devrolunan öğreti Kabala'dır. Kabala da aynı Mısır rahiplerinin sistemi gibi ezoterik bir öğreti olarak yayılmış ve yine Mısır rahipleri gibi temelde büyü ile ilgilenmiştir. Kabala'nın dikkat çekici bir yönü ise Tevrat'taki yaratılış anlatımından çok farklı bir anlatım içermesi Eski Mısır'ın maddenin sürekliliğine dayalı materyalist görüşünü korumasıdır. Türk masonlarından Murat Özgen Ayfer bu konuda şunları yazmaktadır:Tevrat'ın ortaya çıkışından çok daha eski bir tarihte oluşturulmuş bulunduğunu göstermektedir. Kabala'nın en önemli bölümü evrenin oluşturulmasına ilişkin kuramıdır. Bu kuram teist dinlerde benimsenen yaratılış öyküsünden pek farklıdır. Kabala'ya göre yaratılışın başlangıcında "daireler" ya da "yörüngeler" anlamına gelen ve SEFİROT olarak anılan hem özdeksel (maddi) hem de tinsel (manevi) nitelikli oluşumlar doğmuştur. Bunların toplam sayısı 32'dir; ilk onu Güneş Sistemi'ni diğerleri ise uzaydaki öteki yıldız kümelerini temsil ederler. Kabala'nın bu özelliği eski astrolojik inanç sistemleriyle yakın bir bağlantısının bulunduğunu ortaya koyar... Böylece Kabala Yahudi dininden bir haylice uzaklaşır; Doğu'nun eski gizemci inanç sistemleriyle... çok daha bağdaşır.Ziyaretçilere link gizlenmiştir görmek için ]
Eski Mısır'ın materyalist büyüye dayalı ezoterik öğretilerini devralan Yahudiler Tevrat'ın bu konudaki yasaklamalarını tamamen göz ardı ederek diğer putperest kavimlerin büyü ritüellerini de benimsemişler ve böylece Kabala Yahudiliğin içinde ama Tevrat'a muhalif bir mistik öğreti olarak gelişmiştir. İngiliz yazar Nesta H. Webster "Ancient Secret Tradition" (Antik Gizli Gelenek) adlı makalesinde bu konuyu şöyle açıklar:Büyücülük bildiğimiz kadarıyla Filistin'in İsrailoğulları tarafından işgal edilmesinden önce Kenanlılar tarafından uygulanıyordu. Mısır Hindistan ve Yunanistan da kendi kahinlerine ve büyücülerine sahipti. Musa Yasası'nda (Tevrat'ta) büyücülük aleyhinde yapılmış lanetlemelere karşı Yahudiler bu uyarıları göz ardı ederek bu öğretiye kendilerini bulaştırdılar ve sahip oldukları kutsal geleneği diğer ırklardan aldıkları büyüsel düşüncelerle karıştırdılar. Aynı zamanda Yahudi Kabalası'nın spekülatif yönü Perslerin büyücülüğünden neo-Platonizm'den ve yeni Pisagorculuk'tan etkilendi. Dolayısıyla Kabala karşıtlarının Kabala'nın saf bir Yahudi kökenden gelmediği şeklindeki itirazlarının haklı temeli vardır.Ziyaretçilere link gizlenmiştir görmek için ]
Kuran'da bu konuya işaret eden bir ayet bulunmaktadır. Allah İsrailoğulları'nın kendi dinlerinin dışındaki kaynaklardan şeytani büyü öğretileri öğrendiklerini şöyle haber vermektedir:
Ve onlar Süleyman'ın mülkü (nübüvveti) hakkında şeytanların anlattıklarına uydular. Süleyman inkâr etmedi ancak şeytanlar inkâr etti. Onlar insanlara sihri ve Babil'deki iki meleğe Harut'a ve Marut'a indirileni öğretiyorlardı. Oysa o ikisi: "Biz yalnızca bir fitneyiz sakın inkâr etme" demedikçe hiç kimseye öğretmezlerdi. Fakat onlardan erkekle karısının arasını açan şeyi öğreniyorlardı. Oysa onunla Allah'ın izni olmadıkça hiç kimseye zarar veremezlerdi. Buna rağmen kendilerine zarar verecek ve yarar sağlamayacak şeyi öğreniyorlardı. Andolsun onlar bunu satın alanın ahiretten hiçbir payı olmadığını bildiler; kendi nefislerini karşılığında sattıkları şey ne kötü; bir bilselerdi. (Bakara Suresi 102)
Yahudilerin bir kısmı Eski Mısır'daki ve Mezopotamya'daki pagan (putperest) toplumların kültürlerinden etkilenerek Allah'ın kendilerine yol gösterici olarak indirdiği Tevrat'tan yüz çevirdiler ve çeşitli maddi varlıklara tapmaya başladılar. Üstte güneşe tapan pagan toplumlara ait bir tapınak
Ayette bazı Yahudilerin ahirette kayba uğrayacaklarını bilmelerine rağmen büyü öğrendikleri ve uyguladıkları haber verilmektedir. Yine ayetteki ifadeyle söz konusu Yahudiler bu şekilde Allah'ın kendilerine indirdiği şeriattan sapmış ve putperestlerin kültürüne (büyü öğretilerine) özenerek "kendi nefislerini satmış" yani imandan vazgeçmişlerdir.
Bu ayette haber verilen gerçek Yahudi tarihindeki önemli bir mücadelenin de ana hatlarını göstermektedir. Bu mücadele Allah'ın Yahudilere gönderdiği peygamberler ve bu peygamberlere itaat eden mümin Yahudiler ile Allah'ın emirlerine isyan eden çevrelerindeki putperest kavimlere özenerek Allah'ın şeriatı yerine onların inanç ve kültürlerine eğilim gösteren sapkın Yahudiler arasındadır.
TEVRAT'A EKLENEN PAGAN ÖĞRETİLER
İlginçtir ki sapkın Yahudilerin suçları bizzat Yahudilerin kutsal kitabı olan Eski Ahit'in içinde de kimi zaman belirtilir. Eski Ahit'in bir tür tarih kitabı niteliğindeki kısımlarından biri olan Nehemya'da Yahudilerin işledikleri suçu itiraf edip tevbe edişleri şöyle anlatılır:Ve İsrail zürriyeti bütün ecnebilerden ayrıldılar ve durup suçlarını ve atalarının fesatlarını itiraf ettiler. Ve oldukları yerde ayağa kalktılar ve günün dörtte birinde Allahları RABBİN şeriat kitabından okudular; ve dörtte birinde suçlarını itiraf edip Allahları Rabbe secde kıldılar. Ve Yesua ve Bani Kadmiel Sebanya Bunni Serebya Bani ve Kenani Levililer merdiveni üzerinde ayağa kalkıp yüksek sesle Allahları Rabbe feryat ettiler...
(Dediler ki): Atalarımız... itaatsizlik ettiler ve sana karşı âsi oldular ve senin şeriatini arkalarına attılar ve onları sana döndürmek için kendilerine karşı şehadet eden senin peygamberlerini öldürdüler ve büyük küfürler ettiler. Ve düşmanlarının eline onları verdin ve onları sıkıştırdılar; ve sıkıntıları vaktinde sana feryat ettiler ve sen göklerden işittin ve çok merhametlerine göre onlara kurtarıcılar verdin bunlar da düşmanlarının elinden onları kurtardılar. Fakat rahat bulunca yine senin önünde kötülük ettiler bundan dolayı düşmanlarının elinde onları bıraktın ve üzerlerinde saltanat sürdüler; fakat onlar dönüp sana feryat edince göklerden işittin; ve rahmetlerine göre çok kereler onları kurtardın ve onları kendi şeriatine döndüresin diye onlara karşı şehadet ettin. Fakat azgınlık ettiler ve senin emirlerini dinlemediler fakat hükümlerine karşı suçlu oldular -o hükümler ki insan onu yapmakla yaşar-. Ve omuzlarını yükten kaçırıp enselerini sertleştirdiler ve dinlemediler... Fakat çok merhametlerinden ötürü onları büsbütün bitirmedin ve onları bırakmadın; çünkü sen lûtfeden ve çok acıyan Allahsın.
Ve şimdi ey Allahımız ahdi ve inayeti koruyan büyük kudretli ve heybetli Allah... Sen başımıza gelen herşeyde âdilsin çünkü hakikatle davrandın fakat biz kötülük ettik; ve kırallarımız reislerimiz kâhinlerimiz ve babalarımız senin şeriatini tutmadılar ve onlara karşı şehadet ettiğin emirlerini ve şehadetlerini dinlemediler. Ve kendi ülkelerinde onlara verdiğin bol iyilik içinde ve önlerine koyduğun geniş ve semereli diyarda sana kulluk etmediler ve kötü işlerinden dönmediler. (Nehemya Bap 9 1-35)
Bu pasaj Yahudilerin tekrar Allah'ın dinine dönmesini isteyen bir düşüncenin ifadesidir. Ancak Yahudi tarihi içinde giderek diğer taraf ağırlık kazanmış Yahudi toplumuna hakim olmuş ve sonra da Yahudiliği tamamen ele geçirip tahrif etmiştir. Bu nedenle Tevrat'ın ve diğer Eski Ahit kitaplarının içinde üstteki gibi hak dine dönme yanlısı anlatımlar bulunduğu gibi sapkın putperest (pagan) öğretilerden aktarıldığı anlaşılan anlatımlar da vardır. Örneğin:* Tevrat'ın ilk kitabında Allah'ın tüm evreni 6 gün içinde yoktan yarattığı anlatılır. Bu doğru bir bilgidir ve vahiy kaynaklıdır. Ama hemen ardından Allah'ın 7. günde "dinlendiği" gibi tamamen hayal ürünü bir iddia ortaya atılır. Allah'a insani bir sıfat atfetmeye yönelik bu sapkın fikir pagan bir zihniyetin ifadesidir.
* Tevrat'ın diğer bazı kısımlarında Allah'a karşı saygıya uygun olmayan bir üslup vardır ve özellikle Allah'a birtakım uydurma insani zaaflar atfetme eğilimi dikkati çekmektedir. (Allah'ı tenzih ederiz) Bu uydurma senaryolar putperest kavimlerin kendi hayali tanrılarına atfettikleri insani zaaflara benzemektedir.
* Allah'a karşı uydurulan bu iftiraların birisi İsrailoğulları'nın atası olan Hz. Yakub'un "Allah ile güreşip onu yenmesi" gibi son derece saçma bir senaryodur. İsrailoğulları'na üstün bir ırk payesi vermek için uydurulmuş olduğu aşikar olan bu senaryo putperest kavimlerde yaygın olan "kabile asabiyetinin" (Kuran'daki ifadeyle "öfkeli soy koruyuculuğunun") bir ifadesidir.
* Eski Ahit'te Allah'ı sanki sadece İsrailoğulları'nın ilahı gibi göstermeye yönelik bir eğilim vardır. Oysa kuşkusuz Allah tüm alemlerin ve tüm insanların İlahı ve Rabbidir. Eski Ahit'teki bu "milli din" fikri her kabilenin kendine has bir ilaha tapındığı pagan kültüre uymaktadır.
* Eski Ahit'in bazı kitaplarında (örneğin Yeşu'da) Yahudi olmayan kavimlere karşı çok büyük vahşet buyrukları verilir. Kadın çocuk ve yaşlı ayrımları yapılmadan kitle katliamları emredilir. Allah'ın adaletine tamamen aykırı olan bu acımasız vahşet hayali "savaş tanrı"larına inanan barbar pagan kavimlerin vahşet kültürünü andırmaktadır.
Tevrat'a eklenen tüm bu pagan düşüncelerin kuşkusuz bir kaynağı olmalıdır. Birtakım Yahudilerin Tevrat dışında itibar ettikleri benimsedikleri ve korudukları bir gelenek olmalıdır ki oradaki sapkın fikirleri Tevrat'a dahil ederek onu değiştirmiş olsunlar. İşte bu gelenek asıl kökenleri Eski Mısır'daki rahiplere (Firavun rejiminin büyücülerine) uzanan bir kısım Yahudiler tarafından oradan devralınıp korunan Kabala'dır. Kabala Eski Mısır'ın ve sonra diğer putperest kültürlerin Yahudilik içine girip barınabileceği gelişebileceği bir gelenek haline gelmiş ve Tevrat da söz konusu Kabala merkezli sapkın Yahudi öğretisine göre tahrif edilmiştir. Kabalacılar "Kabala'nın aslında Tevrat'ın gizli sırlarını açıklayan bir öğreti olduğunu" iddia etmişlerdir elbette ama gerçekte Kabala Yahudi tarihçi Theodore Reinach'ın ifade ettiği gibi "Yahudiliğin damarlarına giren ve onu tamamen ele geçiren gizli bir zehir"dir.Ziyaretçilere link gizlenmiştir görmek için ]
Nitekim Eski Mısır'ın materyalist "dünya görüşü"nün açık izlerini Kabala'da bulmak mümkündür.
KABALA'NIN "YARATILIŞ KARŞITI" ÖĞRETİSİ
Allah Tevrat'ın hak bir kitap olduğunu ve insanlara "hidayet ve nur" getirdiğini Kuran'da şöyle açıklar:
Gerçek şu ki Biz Tevrat'ı içinde bir hidayet ve nur olarak indirdik. Teslim olmuş peygamberler Yahudilere onunla hükmederlerdi. Bilgin-yöneticiler (Rabbaniyun) ve yüksek bilginler de (Ahbar) Allah'ın kitabını korumakla görevli kılındıklarından ve onun üzerine şahidler olduklarından (onunla hükmederlerdi)... (Maide Suresi 44)
Kabala'nın evrenin ve canlıların kökeni hakkındaki öğretisi İlahi kitaplarda anlatılan yaratılış gerçeğine tamamen aykırı hurafelerle dolu bir efsanedir.
Dolayısıyla Tevrat Allah'ın varlığı birliği sıfatları diğer varlıkları ve insanı yaratışı insanın yaratılış amacı Allah'ın insana emrettiği ahlak gibi konularda Kuran'a tamamen paralel bilgiler ve hükümler içeren bir kitaptır. (Ama söz konusu gerçek Tevrat bugün elimizde değildir elimizde insan eliyle bozulmuş tahrif edilmiş bir "Muharref Tevrat" vardır.)
Gerçek Tevrat'ta ve Kuran'da ortak olan çok önemli bir nokta Allah'ın "Yaratıcı" (Halik) sıfatıdır. Allah ezelden beridir var olan yegane mutlak varlıktır. Allah'tan başka herşey O'nun yokluktan yarattığı mahluklardır. Tüm evreni içindeki gök cisimlerini cansız maddeleri canlıları ve insanı Allah yaratmış ve şekillendirmiştir. Allah tektir O'nun hiçbir ortağı yoktur.
Gerçek bu iken "Yahudiliğin damarlarına giren ve onu tamamen ele geçiren gizli bir zehir" olan Kabala'da çok farklı bir anlatım vardır. Kabala'nın Allah ve yaratılış hakkındaki öğretisi Gerçek Tevrat'ta ve Kuran'da bildirilen ve üstte kısaca açıkladığımız "yaratılış gerçeği"ne tamamen aykırıdır. Amerikalı araştırmacı Lance S. Owens Kabala hakkındaki bir yazısında bu öğretinin varlığın kökeni hakkındaki senaryosunu şöyle anlatır:Kabalistik tecrübe kutsallık hakkında çeşitli algılamaları doğurmuştur ki bunların çoğu genel kabul edilen görüşten hayli uzaklaşmışlardır. İsrail'in inancının en temel taşı "Tanrımız Birdir" şeklindeki beyandır. Ama Kabala Tanrı'nın tamamen açıklanamaz bir teklik olarak en yüksek formda var olduğunu kabul etse de (ki buna Kabala dilinde Ein Sof yani sonsuzluk adı verilir) bu bilinemez tekliğin kaçınılmaz olarak birçok tanrısal forma dönüştüğünü iddia etmiştir: Yani çok sayıda tanrıya. Kabalistler bunlara "Sefirot" adını verirler bu Tanrı'nın yüzleri veya kapları anlamına gelir. Tanrı'nın anlaşılamaz bir teklikten bu çokluğa geçişi Kabalistlerin pek çok meditasyon ve spekülasyonuna neden olmuş bir sırdır. Açıkçası bu çok yüzlü Tanrı imajı çok tanrılı olmak suçlamalarını da beraberinde getirmiştir. Kabalistler bu suçlamaya karşı çıkmışlar ama başarılı bir şekilde cevaplandıramamışlardır.
Kabalistik teosofide İlahi varlık sadece çoğul sayılmakla kalmaz ama aynı zamanda Tanrı'nın ilk belirsiz yansımasında Erkek ve Dişi olarak ikili bir form aldığına inanılır. Bunlar kutsal Baba ve Anne'dir veya Kabala diliyle Hokhmah ve Binah. Kabalistler Hokhmah ve Binah arasındaki ilişkinin nasıl yeni formlar oluşturduğunu anlatmak için açıkça seksüel benzetmeler kullanmışlar..Ziyaretçilere link gizlenmiştir görmek için ]
Kabala'nın tam anlamıyla bir "hurafe" olan bu senaryosunun ilginç bir özelliği insanı "yaratılmış" bir varlık saymaması adeta insana bir tür ilahlık atfetmesidir. Lance S. Owens bu Kabala hurafesini de şöyle açıklar:Kabala'nın karmaşık Tanrı imajı... aynı zamanda antropomorfik (Allah'a insani vasıflar atfeden) bir şekildedir. Bir Kabalastik yoruma göre Tanrı Adam Kadmon'du; yani ilk ve örnek insan. (Bu inanca göre) İnsan Tanrı ile kendi özünden gelen yaratılmamış bir kıvılcım ve kompleks organik bir form paylaşıyordu. Adam (Adem) ile Tanrı arasındaki bu garip Kabalistik özdeşleştirme aynı zamanda Kabalistik bir şifre ile destekleniyordu: İbranice'de Adem ve Yehova (Yod he vav he harfleri) kelimelerinin sayısal değeri aynıydı; 45. Dolayısıyla Kabalistik yorumda Yehova Adem'e eşit sayılıyordu; Adem Tanrıydı. Bu iddiayla birlikte tüm insanlığın en yüksek realizasyonunda Tanrı gibi olduğu iddiası geliyordu.Ziyaretçilere link gizlenmiştir görmek için ]
Pagan dinlerin hurafelerinden devşirilmiş olan bu uydurma senaryolar Yahudiliğin dejenarasyonunun temelini oluşturdu. İnsanı ilahlaştırmaya kalkacak kadar akıl sınırlarının dışına çıkan Yahudi Kabalistler söz konusu "insan"ın da sadece Yahudilerden ibaret olduğunu diğer ırkların insan sayılmadığı iddiasını da senaryolarına eklediler. Bunun sonucunda Allah'a itaat ve kulluk temeli üzerine kurulmuş bir din olan Yahudiliğin içinde Yahudilerin kibir hislerini tatmin etmeye yönelik sapkın bir öğreti gelişmeye başladı. Tevrat'a rağmen Yahudiliğin içine sokulan Kabala bir zaman sonra Tevrat'ı tahrif ederek kendi öğretisini onun içine yerleştirmeye başladı.
Kabala'nın sapkın öğretisindeki bir diğer ilginç nokta Eski Mısır'ın pagan öğretisiyle paralellik göstermesiydi. Eski Mısırlılar daha önceki sayfalarda incelediğimiz gibi "maddenin hep var olduğuna" inanıyor bir başka deyişle maddenin yoktan yaratıldığını reddediyorlardı. Kabala ise aynı reddiyeyi insan için yapıyor insanın yaratılmadığını kendi varlığının sorumlusu ve idarecisi olduğunu ileri sürüyordu.
Eğer günümüzün terimleriyle konuşursak Eski Mısır'ın öğretisinin adı "materyalizm"di.
Kabala'nın öğretisi ise "seküler (din dışı) hümanizm".
Ne ilginçtir ki bugün bu iki kavram son iki yüzyıldır dünyaya hakim olan kültürü de tarif eden kavramlardır.
Acaba tarihin derinliklerinden Eski Mısır ve Kabala öğretilerini günümüze taşıyan birileri mi olmuştur?
TAPINAKÇILAR'DAN MASONLARA
Önceki sayfalarda Tapınakçılar'dan söz ederken bu garip Haçlı örgütünün Kudüs'te bulduğu bir "giz"den etkilendiğini ve bunun sonucunda Hıristiyanlıktan çıkarak garip büyü ayinlerine giriştiğini anlatmıştık. Başta belirttiğimiz gibi konuyu inceleyen pek çok araştırmacının ortak görüşü bu "giz"in Kabala ile ilişkili olduğudur. Örneğin okültizm (gizli ilimler) tarihinin ünlü uzmanlarından Fransız yazar Eliphas Lévi Histoire de la Magie (Büyünün Tarihi) adlı kitabında Tapınakçılar'ın Kabala doktrini ile "inisiye edildiklerini" yani bu doktrin ile gizli bir biçimde eğitildiklerini detaylı kanıtlar göstererek anlatır.Ziyaretçilere link gizlenmiştir görmek için ]
Kabala ise bir önceki bölümde incelediğimiz gibi kökenleri Eski Mısır rahiplerine uzanan büyüye dayalı pagan bir öğretidir. Yahudiler Eski Mısır'dan devraldıkları bu öğretiyi Ortadoğu'daki putperest kavimlerin büyü inançlarıyla da (Kuran'daki Harut ve Marut ile ilgili Bakara Suresi 102. ayetinde haber verildiği gibi) karıştırarak bir gelenek şeklinde korumuşlar ve Tevrat'ı buna göre tahrif etmişlerdir. Böylece kökenleri Eski Mısır'dan gelen öğreti Kabala üzerinden Tapınakçılar'a aktarılmıştır.
Dünyaca ünlü İtalyan yazar Umberto Eco Foucault Sarkacı adlı romanında söz konusu gerçekleri bir roman akışı içinde aktarır. Umberto Eco roman boyunca canlandırdığı kahramanların ağzından Tapınakçılar'ın Kabala'dan etkilendiklerini ve Kabalacıların eski Mısır zamanındaki firavunlara uzanan bir "giz"e sahip olduklarını anlatır. Eco'ya göre Eski Mısırlılar'ın sahip olduğu birtakım "giz"ler Yahudi önde gelenleri tarafından öğrenilmiş ve sonra da bu Yahudiler tarafından Eski Ahit'in ilk beş kitabına (Muharref Tevrat)
serpiştirilmiştir. Ancak üstü kapalı bir biçimde anlatılmış olan bu "giz" ancak Kabalacılar tarafından anlaşılabilmektedir. (Zaten daha sonra İspanya'da yazılacak ve Kabala'nın temeli haline gelecek olan Zohar bu söz konusu beş kitabın "giz"lerini konu edinecektir) Umberto Eco Kabalacıların Eski Mısır'dan devraldıkları bu "giz"in Süleyman Tapınağı'nın geometrik ölçülerinden de okunduğunu söyledikten sonra Tapınakçılar'ın bu gizi o dönemde Kudüs'te bulunan Kabalacı hahamlardan öğrendiklerini yazar: "... Gizi Tapınak'ın açıkça söylediği şeyi sezinleyenler Filistin'de kalan bir avuç hahamdır yalnızca... Tapınakçılar da onlardan öğreniyorlar."Ziyaretçilere link gizlenmiştir görmek için ]
Tapınakçılar Eski Mısır-Kabala öğretisini benimsemekle doğal olarak Avrupa'da hakim olan Hıristiyanlık temelli düzenin muhalifi haline gelmişlerdir. Bu muhalefette onlarla aynı safta olan bir diğer önemli güç ise Yahudilerdir.
Tapınakçılar'ın Fransa Kralı ve Papa'nın ortak kararıyla 1307 yılında tutuklanmalarının ardından bu muhalefet yer altına inmiş ama eskisinden daha radikal ve kararlı biçimde devam etmiştir.
Daha önceden de belirttiğimiz gibi Tapınakçılar'ın önemli bir bölümü tutuklamalardan kurtulmuşlar kendilerine güvenli bir yer bulabilmek içinse o dönemde Avrupa'da Papa otoritesini tanımayan tek krallık olan İskoçya'ya kaçmışlardır. İskoçya'daki duvarcı loncalarına sızmışlar zamanla bu loncaları ele geçirmişler loncalar Tapınakçı gelenekle özdeşleşmiş ve böylece masonluğun kökeni İskoçya'da oluşmuştur. Nitekim hala günümüz masonluğunun temeli "Eski ve Kabul Edilmiş İskoç Riti"dir.
Süleyman Tapınağı'nın bir maketi. Tapınakçılar ve masonlar Hz. Süleyman hakkındaki batıl inançları nedeniyle bu tapınakta sözde pagan kültürlerden kalma bir "giz" olduğuna inanmışlardır. Masonik literatürde Süleyman Tapınağı'na bu denli yoğun bir vurgu yapılmasının nedeni budur.
Yeni Masonik Düzen adlı kitabımızda detaylı olarak incelediğimiz gibi 14. yüzyılın başlarından itibaren Avrupa tarihinin çeşitli aşamalarında Tapınakçılar'ın -ve onlarla ilişki halindeki bazı Yahudilerin- izlerini görmek mümkündür. O kitapta incelediğimiz bazı konu başlıklarını detaylarına girmeden şöyle belirtebiliriz:* Fransa'daki Provins bölgesi Tapınakçılar'ın önemli sığınaklarından biriydi. Tutuklamalar sırasında pek çoğu burada saklanmıştı. Bölgenin diğer bir önemli özelliği ise aynı zamanda Avrupa'nın en belirgin Kabala merkezi olmasıydı. Provins sözlü bir gelenek halindeki Kabala'nın kitaba döküldüğü yer oldu.
* 1381 yılında İngiltere'de patlak veren Köylü Ayaklanması tarihçilerin kabulüne göre bir tür "gizli organizasyon" tarafından körüklenmişti. Masonluk tarihini inceleyen uzmanlara göre bu "gizli organizasyon" Tapınakçılar'dı. Ayaklanma basit bir sosyal patlamanın ötesinde Katolik Kilisesi'ne yönelik planlı bir saldırıydı.
* Bu ayaklanmadan yarım asır sonra Bohemya bölgesinde John Huss adlı bir din adamının Katolik Kilisesi'ne karşı başlattığı muhalefetin ve ardından gelen ayaklanmanın da perde arkasında Tapınakçılar vardı. Dahası Huss Kabala ile çok yakından ilgilenmiş bir kişiydi. Doktrinlerini geliştirirken kendisinden etkilendiği en önemli isim olan Avigdor Ben Isaac Kara Prag'daki Yahudi cemaatinin hahamlarından biri ve bir Kabalacıydı.
Bu gibi örnekler Tapınakçılar ve Kabalacılar arasındaki oluşan ittifakın Avrupa'da bir sosyal düzen değişikliği peşinde olduğunun işaretleriydi. Bu değişiklik Hıristiyanlık temelinde yükselen Avrupa kültürünün değiştirilmesi bunun yerine Kabala temelli bir kültür yerleştirilmesini öngörüyordu. Bu kültürel değişimin ardından ise siyasi değişiklikler gelecekti. Fransız Devrimi İtalyan Devrimi gibi...
İlerleyen bölümlerde Avrupa tarihinin bazı önemli dönüm noktalarını inceleyeceğiz. Her aşamada karşımıza çıkacak olan gerçek Avrupa'yı dindar bir kültürden uzaklaştırmak bunun yerine din-dışı bir ideoloji yerleştirmek ve bu amaçla dini kurumları yıpratmaya ve yok etmeye çalışan bir gücün varlığı olacaktır. Bu güç Eski Mısır'dan Kabala'ya aktarılmış olan öğretiyi Avrupa'ya kabul ettirmeye çalışmıştır. Bu öğretinin temelinde ise daha önce de belirttiğimiz gibi iki kavram ön plana çıkar: Hümanizm ve materyalizm.
Önce hümanizmi inceleyelim.
Ziyaretçilere link gizlenmiştir görmek için ]
21 Richard Rives Too Long in the Sun Partakers Pub. 1996 s. 130-31
22 Murat Özgen Ayfer Masonluk Nedir ve Nasıldır? İstanbul 1992 s. 298-299
23 Nesta Webster Ancient Secret Tradition Secret Societies And Subversive Movements Boswell Publishing Co. Ltd. London 1924
24 Nesta Webster Ancient Secret Tradition Secret Societies And Subversive Movements Boswell Publishing Co. Ltd. London 1924; Theodore Reinach Histoire des Israélites s. 221 Salomon Reinach Orpheus s. 299
25 Lance S. Owens Joseph Smith and Kabbalah: The Occult ConnectionDialogue: A Journal of Mormon Thought Vol. 27 No. 3 Fall 1994 s. 117-194
26 Lance S. Owens Joseph Smith and lah: The Occult ConnectionDialogue: A Journal of Mormon Thought Vol. 27 No. 3 Fall 1994 s. 117-194
27 Eliphas Lévi Histoire de la Magie p. 273; Nesta Webster Ancient Secret Tradition Secret Societies And Subversive Movements Boswell Publishing Co. Ltd. London 1924
28 Umberto Eco Foucault Sarkacı Çev. Şadan Karadeniz 2.b. İstanbul: Can Yayınları s. 428
- 22.Eylül.2013 #5
Ziyaretçilerimize Uyarı!: Kullanıcıların Profil Bilgileri Misafirlere Kapatılmıştır. Görmek için KAYIT olmalısınız.~
HÜMANİZMİN PERDE ARKASI
Hümanizm" kavramı çoğu insanın aklında olumlu mesajlar çağrıştırır. "İnsan sevgisi" "barış" "kardeşlik" gibi. Ancak felsefi anlamda hümanizmin daha da önemli bir anlamı vardır: Hümanizm "insanlık" kavramını insanların yegane amaç ve odak noktası haline getiren bir düşüncedir. Bir başka deyişle insanı Yaratıcımız olan Allah'tan yüz çevirmeye sadece kendi varlığı ve benliği ile ilgilenmeye çağırır. Hümanizmin bu anlamı özellikle de kelimenin Batı dillerindeki kullanımında belirgindir. Hümanizmin İngilizce'deki sözlük anlamı şu şekildedir:En iyi değerler karakterler ve davranışların doğaüstü bir otoritede değil de insanlarda olduğuna inanan düşünce sistemi.Ziyaretçilere link gizlenmiştir görmek için ]
Hümanizmin en açık tarifini ise bu felsefeye inananlar yapmıştır. Günümüzün önde gelen hümanist sözcülerinden biri olan Corliss Lamont The Philosophy of Humanism (Hümanizm Felsefesi) adlı kitabında şöyle yazar:Hümanizm tüm gerçekliğin bizzat doğanın kendisinden ibaret olduğuna inanır evrenin temel materyali zihin değil madde-enerjidir... (Hümanizme göre) Doğaüstü varlıklar gerçek değildir; yani insan düzeyinde insanlar doğaüstü ve ölümsüz ruhlara sahip değildirler ve tüm evren düzeyinde evrenimizin doğaüstü ve sonsuz bir Yaratıcısı yoktur.Ziyaretçilere link gizlenmiştir görmek için ]
Görüldüğü gibi hümanizmin temeli doğrudan ateizme dayanmaktadır.
Günümüzde hümanizm ateizmin diğer bir ismi durumundadır. Amerikan The Humanist (Hümanist) dergisinin Darwin hayranlığı bunun örneklerinden biridir.
Bu gerçek hümanistler tarafından da açıkça kabul edilir. Geçtiğimiz yüzyılda hümanistler tarafından yayınlanan iki önemli "manifesto" yani beyanname vardır. Birinci manifesto 1933 yılında yayınlanmış dönemin bazı ünlü isimleri tarafından imzalanmıştır. 40 yıl sonra 1973'te yayınlanan II. Hümanist Manifesto ise birincisini teyid etmiş ancak aradan geçen zamanın gelişmelerine göre bazı ilaveler içermiştir. II. Hümanist Manifesto'yu imzalayan binlerce düşünür bilim adamı yazar medya üyesi vardır ve bu doküman hala son derece aktif olan American Humanist Association (Amerikan Hümanist Birliği) tarafından savunulmaktadır.
Manifestoları incelediğimizde her ikisinde de en temel görüşün; evrenin ve insanın yaratılmadığı kendi başına var olduğu insanın kendisinden başka hiçbir varlığa karşı sorumlu olmadığı Allah inancının insanları ve toplumları geri götürdüğü gibi bilinen ateist dogma ve propagandalar olduğu görülür. Örneğin I. Hümanist Manifesto'nun ilk altı maddesi şu şekildedir:Biz aşağıdaki görüşleri ilan ediyoruz:
BİR: Dinsel hümanistler evrenin kendi başına var olduğunu ve yaratılmadığını kabul ederler.
İKİ: Hümanizm insanın doğanın bir parçası olduğuna ve sürekli bir işlemin (sürecin) sonucunda oluştuğuna inanır.
ÜÇ: Hayat hakkında organik görüşü kabul eden hümanistler zihin ve beden arasındaki geleneksel dualizmi reddederler.
DÖRT: Hümanizm insanın kültür ve medeniyetinin antropoloji ve tarih tarafından açıkça tanımlandığı gibi insanın doğal ortamıyla ve sosyal birikimiyle olan ilişkisinden kaynaklanan kademeli bir gelişimin ürünü olduğunu kabul eder. Belirli bir kültür içinde doğan birey büyük ölçüde o kültür tarafından şekillendirilir.
BEŞ: Hümanizm ileri sürer ki evrenin modern bilim tarafından tanımlanan doğası insan değerlerine ait herhangi bir doğaüstü ve kozmik garantiyi kabul edilemez hale getirir...
ALTI: Bizim kanaatimiz gelmiştir ki teizm deizm modernizm ve çeşitli "yeni düşünce"lerin zamanı geçmiştir.Ziyaretçilere link gizlenmiştir görmek için ]
Yukarıdaki maddeler materyalizm Darwinizm ateizm ve agnostisizm gibi isimler altında ortaya çıkan ortak bir felsefenin ifadeleridir. İlk maddede "evren sonsuzdan beri vardır" şeklindeki materyalist dogma öne sürülmektedir.
İkinci madde insanın evrim teorisinin öne sürdüğü gibi yani yaratılmadan var olduğu iddiasıdır. Üçüncü maddede insan ruhunun varlığı reddedilmekte insanın maddeden ibaret olduğu iddia edilmektedir. Dördüncü maddede "kültürel evrim" iddiası öne sürülmekte ve insanın "fıtratının" (yaratılıştan gelen özelliklerinin) varlığı reddedilmektedir. Beşinci madde Allah'ın evren ve insan üzerindeki hakimiyetini reddetmektedir. Altıncı madde ise "Teizm"in yani Allah inancının terk edilmesi gerektiğini bunun "zamanın gereği" olduğunu savunmaktadır.
Dikkat edilirse bu iddialar hak dinlere düşman olan çevreleri hemen her zaman kullandıkları basmakalıp söylemlerin bir toplamı niteliğindedir. Bunun nedeni hümanizmin din düşmanlığının temel çatısını oluşturmasıdır. Çünkü hümanizm Allah'ı inkarın tarih boyunca en büyük çıkış noktası olan "insanın kendini başıboş ve sorumsuz sanması" aldanışının bir ifadesidir. Allah bu konuda Kuran'da şöyle buyurur:
İnsan 'kendi başına ve sorumsuz' bırakılacağını mı sanıyor?
Kendisi akıtılan meniden bir damla su değil miydi?
Sonra bir alak (embriyo) oldu derken (Allah onu) yarattı ve bir 'düzen içinde biçim verdi.'
Böylece ondan erkek ve dişi olmak üzere çift kıldı.
(Öyleyse Allah) Ölüleri diriltmeye güç yetiren değil midir? (Kıyamet Suresi 36-40)
Allah insana "kendi başına ve sorumsuz" olmadığını bildirmekte ve bunun hemen ardından ona kendi yaratılışını hatırlatmaktadır. Çünkü insan kendisini Allah'ın yaratmış olduğunu kavradığında "başıboş" olmadığını Allah'a karşı sorumlu olduğunu da anlayacaktır.
İşte bu nedenle hümanizm insanın "yaratılmamış" olduğu iddiasını felsefesinin temel doktrini haline getirmiştir. I. Hümanist Manifesto'nun ilk iki maddesi doğrudan bu doktrini ifade eder. Hümanistler bu iddialarında bilimin kendilerini desteklediği iddiasındadırlar.
Oysa yanılmaktadırlar. I. Hümanist Manifesto'nun yayınlanmasından bu yana bu felsefenin hümanistlerce "bilimsel gerçek" gibi gösterilen iki dayanağı (yani sonsuzdan beri var olan evren fikri ve evrim teorisi) doğrudan bilimin kendisi tarafından çürütülmüştür:
1) Sonsuzdan beri var olan (yani yaratılmamış) evren fikri I. Hümanist Manifesto'nun yazıldığı yıllarda başlayan bir dizi astronomik ve fiziksel bulgu ile çürümüştür. Evrenin genişmesi kozmik fon radyasyonu hidrojen-helyum oranının hesaplanması gibi gelişmeler evrenin bir başlangıcı olduğunu ve yaklaşık 15-17 milyar yıl önce "Büyük Patlama" (Big Bang) adı verilen dev bir patlama ile yoktan var edildiğini göstermiştir. Big Bang teorisi hümanist ve materyalist felsefelerin bağlıları tarafından uzun süre kabul edilmese de sonuçta onları da ikna edecek şekilde galip gelmiştir. Günümüzde ortaya çıkan bilimsel kanıtlar nedeniyle bilim dünyası "evrenin yaratılışı" anlamına gelen Big Bang'i kabul etmektedir ve bu hümanistleri çıkmaza sokmaktadır. Ateist düşünür Anthony Flew'un ifadesiyle "Big Bang modeli bir ateist açısından oldukça sıkıntı vericidir. Çünkü bilim dini kaynaklar tarafından savunulan bir iddiayı ispat etmiştir: Evrenin bir başlangıcı olduğu iddiasını."Ziyaretçilere link gizlenmiştir görmek için ] (Ayrıntılı bilgi için bkz. Harun Yahya Evrenin Yaratılışı 1999)
2) I. Hümanist Manifesto'nun en büyük bilimsel dayanağı konumundaki evrim teorisi de yine Manifesto'nun kaleme alınmasından sonraki on yıllar içinde bilimsel olarak büyük bir çöküş yaşamıştır. Hayatın kökeni hakkında 1930'larda Oparin ve Haldane gibi ateist (ve kuşkusuz hümanist) evrimciler tarafından ortaya atılan senaryoların hiçbir bilimsel niteliği olmadığı canlılığın bu senaryolarda ileri sürüldüğü gibi cansız maddeden kendi kendine doğamayacağı bugün anlaşılmış durumdadır. Fosil kayıtları canlıların bir evrim süreci içinde oluşmadıklarını farklı yapılarıyla yeryüzünde aniden belirdiklerini göstermektedir ve bu gerçek 70'li yıllardan bu yana bizzat evrimci paleontologlar tarafından açıkça itiraf edilmektedir. Modern biyoloji canlıların evrim teorisinin öne sürdüğü gibi doğa kanunlarının ve rastlantıların ürünü olmadıklarını her organizmada yaratılışı kanıtlayan "bilinçli tasarım" örnekleri bulunduğunu göstermektedir. (Ayrıntılı bilgi için bkz. Harun Yahya Hayatın Gerçek Kökeni 2000)
I. Hümanist Manifesto'nun insanlığı geride bırakan veya çatışmaya sürükleyen etkenin dini inançlar olduğu şeklindeki çarpık iddiası da tarihsel tecrübelerle çürümüştür. Hümanistler dini inançlar ortadan kaldırıldığında insanlığın mutluluk ve huzur bulacağını öne sürmüşler oysa bunun tam aksi yaşanmıştır. I. Hümanist Manifesto'nun yayınlanmasından 6 yıl sonra patlak veren II. Dünya Savaşı tamamen din-dışı bir ideoloji olan faşizmin insanlığa getirdiği felaketlerin belgesidir. Hümanist bir ideoloji olan komünizm önce Sovyetler Birliği'nde ardından da Çin Kamboçya Vietnam Kuzey Kore Küba ve çeşitli Afrika ve Latin Amerika ülkelerinde insanlığa eşi benzeri görülmemiş bir vahşet yaşatmış toplam 120 milyon insanın hayatına mal olmuştur. Batı tipi hümanizmin (kapitalist sistemlerin) de kendi toplumlarına ve dünyanın diğer bölgelerine barış ve mutluluk getiremediği açıktır.
Kısacası hümanizmin hem bilimsel dayanakları çürüktür hem de vaatleri boştur. Ama bunların ortaya çıkmasına rağmen Hümanistler felsefelerinden vazgeçmemişler dahası bunu kitle propagandası yöntemleriyle tüm dünyaya yaymaya çalışmışlardır. Özellikle II. Dünya Savaşı sonrası dönemde bilim felsefe müzik edebiyat resim sinema gibi alanlarda yoğun bir hümanist propaganda dikkati çeker. Hümanist ideologların ürettikleri içi boş ama süslü mesajlar kitlelere ısrarla empoze edilmiştir. Tüm zamanların en popüler müzik grubu olarak kabul edilen Beatles'ın solisti John Lennon'ın ünlü "Imagine" (Hayal Et) adlı şarkısının sözleri bu konuda dikkat çekici bir örnektir:
Hayal et ki hiçbir cennet yok
Eğer denersen kolaydır bu
Altımızda bir cehennem yok
Üzerimizde sadece gökyüzü var
Hayal et ki tüm insanlar
Bugün için yaşıyorlar...
Hayal et ki hiçbir ülke yok
Bunu yapmak zor değil
Öldürecek ya da uğrunda ölecek bir şey yok
Ve hiçbir din de yok...
Benim bir hayalperest olduğumu söylebilirsin
Ama tek başıma değilim
Umarım bir gün sen de bize katılırsın
Ve tüm dünya tek olur.
John Lennon "Hayal et ki hiçbir din yok" şeklindeki sözleriyle hümanist felsefenin 20. yüzyıldaki önemli propagandacılarından biriydi.
Bu şarkı 1999 yılında yapılan çeşitli "yüzyılın şarkısı" yarışmalarının çoğunda birinci seçilmiştir. Bilimsel ve akılcı temelleri bulunmayan hümanizmin kitlelere duygusallık yöntemiyle nasıl empoze edildiğinin ilginç bir göstergesidir bu durum. Dine ve dinin insanlara öğrettiği gerçeklere karşı hiçbir akılcı itiraz getiremeyen hümanizm ancak bu gibi duygusal telkinlerle etkili olmaya çalışmaktadır.
1933 yılında yayınlanan I. Hümanist Manifesto'nun vaatlerinin boş çıkmasının üzerine aradan 40 yıl geçtikten sonra hümanistler ikinci bir metin kaleme aldılar. II. Hümanist Manifesto olarak bilinen bu metnin başlangıcında hümanist vaatlerin boşa çıkmış olmasına bir açıklama getirilmeye çalışılıyordu.
Bu açıklama son derece zayıf kalmasına rağmen yine de hümanistlerin felsefelerine bağlılıkta direndikleri dahası kendine fazlasıyla güvenen bir üslup kullandıkları dikkat çekiyordu.
Hümanist felsefenin vaatlerinin aksine ateizm ve dinsizlik 20. yüzyılda dünyaya sadece savaş çatışma acı ve zulüm getirmiştir.
Manifesto'nun en belirgin özelliği ise 1933 yılındaki ilk manifestonun din aleyhtarı çizgisini aynen korumasıydı:1933'te olduğu gibi hümanistler hala geleneksel teizmin özellikle de duaları işiten insanları dikkate alan ve dualarına cevap veren Tanrı inancının kanıtsız ve zamanı geçmiş bir inanç olduğu düşüncesindedirler... Vahiy Tanrı ibadet veya inanç kavramlarını insan ihtiyaçlarının veya tecrübelerinin üzerine çıkaran geleneksel dogmatik veya otoriter dinlerin insan türüne zarar verdiğine inanıyoruz... Teist olmayanlar olarak Tanrı'yla değil insanla kutsallıkla değil doğayla işe başlıyoruz.Ziyaretçilere link gizlenmiştir görmek için ]
Bunlar son derece yüzeysel izahlardır. Dini anlamak için derin bir akıl ve kavrayış gerekir. Bunların başlangıç noktası ise samimiyet ve ön yargıdan uzak olmaktır. Hümanizm ise ilk baştan dine ve Allah'a karşı çıkan insanların bu ön yargılarını akılcı ve bilimsel gibi gösterebilme çabasından başka bir şey değildir. Hümanistlerin Allah inancını ve İlahi dinleri "kanıtsız ve zamanı geçmiş inançlar" olarak tarif etmeye çalışmaları ise aslında yeni bir fikir değil binlerce yıldır inkarcılar tarafından ileri sürülen bir iddianın tekrarıdır. Allah Kuran'da bu inkarcı düşünceyi şöyle bildirir:
Sizin ilahınız tek bir ilahtır. Ahirete inanmayanların kalpleri ise inkarcıdır ve onlar müstekbir (büyüklenmekte) olanlardır.
Şüphesiz Allah onların saklı tuttuklarını ve açığa vurduklarını bilir; gerçekten O müstekbirleri sevmez.
Onlara "Rabbiniz ne indirdi?" dendiğinde "Eskilerin masalları" dediler. (Nahl Suresi 22-24)
Ayetlerde inkarcıların din için hep "eskilerin masalları" dedikleri ve bu inkarın gerçek nedeninin kalplerindeki büyüklenme hissi (kibir) olduğunu haber vermektedir. "Hümanizm" denilen felsefe ise ayette tarif edilen bu inkarcı düşüncenin sadece bu çağa ait bir tanımıdır. Bir başka deyişle hümanizm bu felsefenin bağlılarının iddia ettiği gibi "yeni" bir düşünce değil tarihin eski dönemlerinden beri inkarcıların "dünya görüşü" olmuş olan köhne bir yanılgıdır.
Nitekim hümanizmin Avrupa tarihindeki seyrini incelediğimizde bu konuda çok somut gerçekler ortaya çıkmaktadır.
HÜMANİZMİN KABALİSTİK KÖKENLERİ
Kabala'nın Allah'ın İsrailoğulları'na verdiği hak dinin içine giren onu dejenere eden ve asıl kökenleri Eski Mısır'a uzanan bir öğreti olduğunu incelemiştik. Bu öğretinin temelinde ise insanı "yaratılmamış sonsuzdan beri var olan ilahi bir varlık" olarak gören sapkın bir anlayış yattığını görmüştük.
İşte Avrupa'ya hümanizm bu kaynaktan girdi. Hıristiyanlık inancında Allah'ın varlığına ve tüm insanların O'nun yarattığı aciz kullar olduğuna iman esastı. Ancak Tapınakçı geleneğin Avrupa'da yayılmasıyla birlikte Kabala bazı düşünürleri cezbetmeye başladı. Böylece 15. yüzyılda Avrupa fikir dünyasına damgasını vuran hümanizm akımı başladı.
Hümanizm ile Kabala arasındaki bu bağlantı tarihsel olguların perde arkasını araştıran pek çok kaynakta vurgulanır. Bu kaynaklardan biri Vatikan Papalık Kutsal Kitap Enstitüsü'nde tarih profesörü olan ünlü yazar Malachi Martin'in The Keys of This Blood (Bu Kanın Anahtarları) adlı kitabıdır. Prof. Martin hümanistlerde açıkça gözlemlenen Kabala etkisini şöyle anlatıyor:
Vatikan Üniversitesi tarihçisi Malachi Martin'in belirttiği gibi Avrupa'da hümanizmin doğuşu ile Kabala arasında yakın bir ilişki vardır...Rönesans İtalyası'nın erken dönemlerinde kendini gösteren alışılmışın dışındaki belirsizlik ve isyan atmosferinde kurulu düzenin tüm kontrolünü etkisiz hale getirmeyi amaçlayan hümanist derneklerin faaliyetleri başladı. Bu tür amaçlara sahip olduklarından bu dernekler en azından başlangıç için gizlilik yoluyla korunmalıydılar. Ancak gizliliğin yanı sıra bu hümanist grupların belirgin bir özellikleri daha vardı; bu dernekler Kilise ve diğer otoriteler tarafından yapılmış olan İncil'in geleneksel yorumuna ve Kilisenin sivil ve politik alanda getirdiği felsefi ve dini zorunluluklara başkaldırıyorlardı... Bu cemiyetlerin Kutsal Kitabın orijinal mesajı ile ilgili farklı yorumları vardı. Bu anlayışlarını Kuzey Afrika'da özellikle Mısır'da bulunan birtakım mezhep ve doğaüstü kaynaklardan alıyorlardı; bunların başında da Yahudi Kabalası geliyordu... İtalyan hümanistleri zamanla Kabala konusunda daha da ileri giderek Kabala'yı bir yol gösterici olarak kabul ettiler. Gnosis (Hıristiyanlığın ilk dönemlerinde doğmuş ve yine Kabala ile bağlantılı olan metafizik gelenek) kavramını tekrar yorumladılar. Ve bu kavramı büyük ölçüde bu dünya merkezli hale getirdiler. Yapmak istedikleri şey Kabala yoluyla tabiatın gizli güçlerini sosyopolitik amaçlar için kullanmaktı.Ziyaretçilere link gizlenmiştir görmek için ]
Kısacası o dönemde kurulan hümanist dernekleri Avrupa'ya hakim olan Katolik kültürün yerine kökenleri Kabala'dan gelen yeni bir kültür yerleştirmek bu amaca yönelik bir "sosyopolitik değişim" gerçekleştirmek hedefindeydiler. Bu kültürün kaynağında Kabala'nın yanında Eski Mısır öğretileri bulunması ise ilginçti. Prof. Martin şöyle yazıyor:Bu hümanist cemiyetlerin üyeleri 'Kainatın Ulu Mimarı'nı aradıklarını ve kendini ona adadıklarını söylüyorlardı. 'Kainatın Ulu Mimarı' dört kutsal İbranice harfle yani YHWH ile tanımlanıyordu... Hümanistler bunun yanı sıra piramit ve göz gibi genelde Mısır kaynaklı olan sembolleri de aldılar.Ziyaretçilere link gizlenmiştir görmek için ]
Hümanistlerin günümüz masonluğunda hala kullanılan "Kainatın Ulu Mimarı" kavramını kullanmaları ise oldukça ilginçti. Bu durum hümanistler ile masonlar arasında bir ilişki olduğuna işaret ediyordu. Nitekim Prof. Martin bu konuda şunları yazıyor:Bu arada Avrupa'nın diğer kuzey bölgelerinde hümanistlerle paralel olan daha önemli bir birlik oluştu. Hiç kimsenin önemini hemen kavrayamadığı bir birlik... 1300'lerde Kabalist-hümanist cemiyetler kendilerini yeni yeni oluşturmaya başlamışken İngiltere İskoçya ve Fransa'da Ortaçağ duvarcı loncaları bulunmaktaydı. Bu loncalar yavaş yavaş mason locaları haline geldiler. Ve o dönemlerde yaşayan hiç kimse masonlarla İtalyan hümanistler arasında bir fikir birliği olduğunu tahmin edemezdi... Masonluk hümanistler gibi Roma Katolik Kilisesi'nden tamamen uzaklaştı. Ve yine İtalyan hümanist mezhebinde olduğu gibi masonlar kendilerini büyük bir gizlilik prensibi içinde koruyorlardı.
Bu iki grubun başka ortak yönleri de vardı. Spekülatif masonluğa ait yazı ve kayıtlardan İtalyan hümanistlerindeki Kainatın Ulu Mimarı inancının masonlarca da aynen kabul edildiği anlaşılıyordu... Bu 'Ulu Mimar' (Katolik inancından farklı olarak) maddesel evrenin bir parçası ve 'aydınlanmış' düşünce yapısının bir ürünüydü... (Hümanistlerin ve masonların kabul ettiği) bu yeni inancın klasik Hıristiyan inancı ile uzlaşan hemen hiçbir yönü yoktu. Günah cehennem cennet peygamberler melekler rahipler ve Papa gibi pek çok kavram inkar ediliyordu.Ziyaretçilere link gizlenmiştir görmek için ]
Kısacası Avrupa'da 14. yüzyılda kökenleri Kabala'ya dayanan hümanist ve masonik bir örgütlenme doğmuştu. Ve bu örgütlenme Allah'ı Yahudilikte Hıristiyanlıkta ve İslam'da olduğu gibi tüm kainatın yaratıcısı hakimi ve tüm insanların tek Rabbi ve İlahı olarak görmüyordu. Bunun yerine "Kainatın Ulu Mimarı" gibi farklı bir kavram kullanıyordu ve kastettikleri bu varlık onlara göre "maddesel evrenin bir parçası"ydı.
Bir başka deyişle 14. yüzyıl Avrupası'nda ortaya çıkan bu gizli örgütlenme Allah'ı üstü kapalı olarak inkar ediyor "Kainatın Ulu Mimarı" kavramı altında maddi evreni ilah olarak kabul ediyordu.
Bu çarpık inancın daha açık bir tarifini görmek istersek bir anda 20. yüzyıla uzanabilir ve günümüz masonlarının kendi üyelerine mahsus olarak çıkardıkları yayınlara bakabiliriz. Örneğin en kıdemli Türk masonlarından biri olan Selami Işındağ'ın genç masonları eğitmek için yazdığı ve 1977 yılında sadece masonlara mahsus olarak yayınlanan Masonluktan Esinlenmeler adlı kitabında masonların "Evrenin Ulu Mimarı" hakkındaki inancı şöyle anlatılır:Masonluk Tanrısız değildir. Ama onun benimsediği Tanrı kavramı dinlerdekinin aynı değildir. Masonlukta Tanrı bir yüce prensiptir. Evrimin son aşaması doruğudur. Öz varlığımızı eleştirerek kendi kendimizi tanıyarak bilerek bilim akıl ve erdem yolundan yürüdükçe onunla aramızdaki açı azalabilir. Sonra onda insanların iyi ya da kötü nitelikleri yoktur. Kişileştirilmemiştir. Doğanın ve insanların yöneticisi sayılamaz. Evrendeki büyük ve yüce çalışmanın birliğin harmoninin Mimarıdır. Evrendeki tüm varlıkların toplamıdır. Herşeyi kapsayan total güçtür enerjidir. Bütün bunlara karşın onun bir başlangıç olduğu benimsenemez... Büyük bir gizem (sır)dır.Ziyaretçilere link gizlenmiştir görmek için ]
Yine aynı kaynakta masonların "Kainatın Ulu Mimarı" derken aslında doğayı kastettikleri yani "doğaya tapındıkları" şöyle ifade edilir:Doğa dışında bizi yöneten düşünü ve davranışlarımızdan sorumlu bir güç olamaz... Masonik ilke ve öğretiler temellerinde bilim ve akıl bulunan bilimsel gerçeklerdir. Ekosizmin temel koşulu budur. Tanrı salt evrimdir. Bunun bir ögesi de doğanın gücüdür. Böylece salt gerçek de evrenin kendisi ve onu kapsayan enerjidir.Ziyaretçilere link gizlenmiştir görmek için ]
Türk masonlarının üyelerine özel yayın organlarından biri olan Mimar Sinan dergisinde ise aynı masonik felsefe şöyle açıklanır:Evrenin Ulu Mimarı sonsuza doğru bir eğilim demektir. Sonsuza bir gidişi anlatır. Bize göre bir "yaklaşım"dır. Sonsuzluktaki saltığı (absolu/tamlık) mükemmeli aramak ve tekrar tekrar aramak demektir. Düşünen Masonla kısacası bilinç'le yaşanan an arasında bir mesafe oluşuyor.Ziyaretçilere link gizlenmiştir görmek için ]
Masonik sembollerden bazılarıİşte masonların "biz Allah'a inanıyoruz aramıza ateist olanları kesinlikle almayız" derken kastettikleri "inanç" budur. Masonluk gerçekte Allah'a değil kendi felsefesi içinde ilahlaştırdığı "doğa" "evrim" "insanlık" gibi hümanist ve natüralist kavramlara tapınmaktadır.
Nitekim masonik literatürü biraz incelediğimizde bu örgütün aslında "örgütlü hümanizm"den başka bir şey olmadığı ve amacının tüm dünyada din-dışı hümanist bir düzen kurmak olduğu ortaya çıkar. 14. yüzyıl Avrupası'nın hümanist derneklerinde doğan fikirler günümüz masonları tarafından aynen korunmakta ve savunulmaktadır.
MASONİK HÜMANİZM: İNSANA TAPINMA
Masonların kendi üyelerine özgü yayınları örgütün hümanist felsefesini ve bu felsefe içinde İlahi dinlere karşı duyulan düşmanlığı detaylı olarak tarif ederler. Gerek yabancı gerekse Türk masonlarının yayınlarında bu konuda sayısız denebilecek kadar çok açıklama yorum alıntı ve sembolik anlatım vardır.
Ünlü Kabalacı hümanistlerden biri: Pico Della Mirandola
Hümanizm başta da belirttiğimiz gibi insanın kendisini yaratmış olan Allah'tan yüz çevirmesi ve bizzat kendini "evrenin en yüce varlığı" olarak görmesidir. Bu aslında "insana tapınmak" anlamına gelir. 14 ve 15. yüzyıllarda ortaya çıkan Kabalacı hümanistlerden günümüz masonlarına kadar bu akılsızca inanç devam ettirilmiştir.
14. yüzyılın Kabalacı hümanistlerin en ünlülerinden biri Pico Della Mirandola'dır. Mirandola'nın Conclusiones adlı çalışması Papa VIII. Innocent tarafından "inkarcı ve sapkın düşünceler içerdiği" gerekçesiyle 1489 yılında lanetlenmiştir. Çünkü Mirandola "dünyada hiçbir şey insana hayran olmaktan daha üstün değildir" diye yazmıştır. Kilise gerçekte "insana tapınma"dan başka bir şey olmayan bu sapkın düşünceyi inkar olarak değerlendirmiştir. Gerçekten bu düşünce inkardır çünkü asıl hayran olunacak varlık Allah'tır. İnsan ancak O'nun bir eseri itaatkar bir kulu ve bir tecellisi olarak değer taşır.
Günümüz masonları ise Mirandola'nın üstü kapalı olarak ifade ettiği "insana tapınma" olan bu sapkın inancı çok daha açık şekilde ilan ederler. Örneğin Selamet Mahfilinde Üç Konferans adlı yerli bir masonik kitapçıkta şöyle yazılıdır:
"İptidai cemiyetler acizdiler aczleri dolayısıyla etraflarındaki kuvvetleri ve hadiseleri ilahlaştırdılar. Masonizm ise insanı ilahlaştırdı."Ziyaretçilere link gizlenmiştir görmek için ]
Mason yazar Manly P. Hall tarafından kaleme alınan The Lost Keys of Freemasonry (Masonluğun Kayıp Anahtarları) adlı kitapta ise söz konusu masonik hümanist doktrinin kökenleri Eski Mısır'a uzanan bir öğreti olduğu şöyle açıklanır:İnsan Mısır'ın mistik efsanelerinde olduğu gibi inşa halindeki bir tanrıdır bir çömlekçi kalıbında şekillendirilmektedir. Herşeyi kaldırmaya ve korumaya yönelik ışığı parladığında ise üçlü bir tanrılık tacı kazanır ve Üstad Masonların safına katılmış olur. Onlar ki mavi ve altın renkli cübbelerinin içinde mason locasının üçlü ışığı ile gecenin karanlığını söndürmeyi hedeflemektedirler.Ziyaretçilere link gizlenmiştir görmek için ]
Yani masonların batıl inancına göre insan bir ilahtır ama ancak üstad mason olduğunda bu payeye gerçekten erişir. Üstad mason olmanın yolu ise Allah'a inanmaktan ve O'nun kulu olma şuurundan tamamen uzaklaşmaktan geçmektedir. Bu gerçek bir başka araştırmacı J. D. Buck'ın Mystic Masonry (Mistik Masonluk) adlı kitabında şöyle özetlenir:"Masonluğun kabul ettiği tek kişisel tanrı insanlığın bütünüdür... Dolayısıyla insanlık kavramı masonluktaki tek geçerli tanrıdır."Ziyaretçilere link gizlenmiştir görmek için ]
Görüldüğü gibi masonluk bir tür dindir. Ama bu din İlahi bir din değil hümanist ve dolayısıyla batıl bir dindir; Allah'a değil insanın bizzat kendisine tapınmayı emretmektedir. Masonik kaynaklar bunu ısrarla vurgularlar. Türk Mason dergisindeki bir yazıda "Hep takdir ediyoruz ki masonluğun yüksek ideali 'Humanisme' doktrini içindedir" denir.Ziyaretçilere link gizlenmiştir görmek için ] Bu doktrinin bir din olduğu da yine Türk masonlarına ait bir kaynakta şöyle açıklanır:Katı bir şekilde vaaz edilmiş dinsel dogmalardan uzak ve fakat hakiki bir din ve böylece hayatın manası içinde kök salmış olan hümanizmamız gençlerin farkında olmadıkları özlemlerini karşılayacaktır.Ziyaretçilere link gizlenmiştir görmek için ]
Peki masonlar inandıkları bu batıl dine nasıl hizmet etmektedirler? Bunu görmek için masonların topluma verdikleri mesajların anlamını biraz daha yakından incelemek gerekir.HÜMANİST AHLAK TEORİSİ
Günümüzde masonlar hem Türkiye'de hem de dünyada kendilerini topluma tanıtma ve anlatma yönünde bir çaba içindedirler. Basın toplantıları internet siteleri hatta gazete ilanları ve demeçler yoluyla "aslında sadece toplumun iyiliği için çalışan" bir kurum olduklarını anlatmaktadırlar. Bazı ülkelerde masonların destekledikleri hayır kurumları dahi vardır.
Aynı söylem masonluğun daha hafif ve serbest versiyonları olarak kabul edilen Rotary ve Lions kulüpleri gibi kuruluşlar tarafından da kullanılır. Tüm bu örgütlerde "toplumun iyiliği için çalışma" kavramına özel bir vurgu yapılmaktadır.
Masonların "hümanist ahlak" teorisi son derece aldatıcıdır. Tarih dinin ortadan kalktığı toplumlarda ahlakın da yok olduğunu çatışma ve kaosun hakim duruma geldiğini göstermektedir. Fransız Devrimi'nin vahşetini gösteren soldaki resim hümanizmin gerçek sonuçlarını tasvir etmektedir.
Kuşkusuz "toplumun iyiliği için çalışmak" kötü bir kavram değildir ve bizim de buna getirdiğimiz bir itiraz yoktur. Ancak bu kavramın altında örtülü ama son derece önemli bir mesaj yatmaktadır. Masonlar "din olmadan da insanların ahlaklı olabileceği din olmadan da ahlaklı bir dünya kurulabileceği" iddiasındadırlar ve verdikleri tüm "hayırseverlik" mesajlarının altında bu fikri topluma yayma niyeti yatmaktadır.
Bu iddianın neden son derece aldatıcı olduğunu birazdan inceleyeceğiz. Ancak bundan önce masonların bu konudaki görüşlerine bakmakta yarar vardır. Masonların internet sitesinde söz konusu "dinsiz ahlak" kavramı şöyle izah edilir:İnsan nedir? Nereden gelip nereye gidiyor?.. İnsan nasıl yaşıyor? Nasıl yaşaması lâzımdır?
Bu suallere dinler koymuş oldukları ahlâk prensipleri ile cevap vermeye çalışırlar. Fakat prensiplerini Allah cennet cehennem ibadet gibi metafizik kavramlara bağlarlar. İnsanların ise anlamadan inanmalarını gerektiren metafizik problemlere gitmeden hayat prensiplerini bulabilmeleri lâzımdır. Masonluk bu prensipleri hürriyet eşitlik kardeşlik çalışma ve barış sevgisi demokrasi vb. olarak asırlardan beri beyan etmektedir. Bunlar insanı dinî akidelerinde tamamen serbest bırakmakta fakat yine de bir hayat felsefesi verebilmektedir. Temellerini ise metafizik kavramlarda değil bu dünya üzerinde yaşayan olgun insanın kendisinde aramaktadır.Ziyaretçilere link gizlenmiştir görmek için ]
Bu mantık içindeki masonlar bir insanın Allah'a inandığı için O'nun rızasını kazanmak amacıyla bir hayır işi yapmasına kesinlikle karşıdırlar. Onlara göre herşey sadece "insanlık" için yapılmalıdır. Mason Derneği Yayınları'nca çıkarılan masonlara özel Üçüncü Derece Ritüelinin İncelenmesi adlı kitapta bu zihniyeti açıkça görmek mümkündür:Masonik ahlak herşeyden önce insanlık sevgisine dayanır. Bir kişiden dinsel ya da siyasal bir kuruluştan doğa dışı bilinmez güçlerden korkarak gelecek yarar ödüllenme cennet... umarak iyi olmayı kesinlikle yadsır... Ama bütün iyiliği aile yurt insan ve insanlık sevgisiyle yapanları yalnız bu duygularla iyi olanları benimser ve yüceltir. Masonluk evriminin en önemli amaçlarından biri budur. İnsanları sevmek ve bir şey beklemeden iyi olmak bu aşamaya erişmek çok büyük bir evrimdir.Ziyaretçilere link gizlenmiştir görmek için ]
Bu alıntıdaki iddialar son derece aldatıcıdır. Din ahlakı olmayan bir yerde millet yurt aile sevgisi gibi kavramlar yaşanamaz. Yaşanıyor görünse de aslında sahte bir sevgi ve bağlılık vardır. Din ahlakını yaşamayan insanlar Allah korkusu da olmayan insanlardır ve Allah korkusunun olmadığı bir ortamda yalnızca insanların kendi çıkar endişeleri kalır. İnsanlar kendi çıkarlarına bir zarar geleceğini düşünürlerse sevgi sadakat bağlılık göstermezler. Ancak bir fayda sağlayabilecekleri insanlara sevgi ve saygı duyarlar. Çünkü kendi sapkın inançlarına göre dünyaya bir kez gelmişlerdir ve burada ne kadar fayda sağlayabilirlerse o kadar karlı olacaklardır. Üstelik bu batıl inanışlarına göre dünyada yaptıkları hiçbir sahtekarlık ve kötülük cezasını bulmayacaktır.
Masonik literatür bu gerçeği gizlemeye çalışan sözde ahlak vaazları ile doludur. Ama gerçekte bu "dinsiz ahlak" tamamen göstermelik ve sahtedir. Tarih dinin insan ruhuna kazandırdığı gerçek terbiye ve Allah'ın yol gösterici hükümleri olmadıktan sonra hiçbir surette gerçek bir ahlak kurulamayacağını kanıtlayan örneklerle doludur.
Bunun çok çarpıcı bir göstergesi 1789'daki Büyük Fransız Devrimi'dir. Devrimi hazırlayan masonlar "özgürlük kardeşlik eşitlik" gibi görünürde ahlaki kavramlar çağrıştıran sloganlarla ortaya çıkmışlar ama on binlerce insanı suçsuz yere giyotine yollamışlar ülkeyi kan gölüne çevirmişlerdir. Devrimin liderleri dahi bu vahşetten kurtulamamış birbiri ardına giyotine gönderilmişlerdir.
Fransız Devrimi'nin katliam aracı: Giyotin
19. yüzyılda yine "dinsiz ahlak" düşüncesiyle yola çıkan sosyalizm daha da korkunç sonuçlar meydana getirmiştir. Sözde adaleti eşitliği sömürüsüz bir toplumu savunan ve bu amaçla da dinin yok edilmesi gerektiğini ileri süren sosyalizm 20. yüzyılda Sovyetler Birliği Doğu Bloku Çin Hindiçini Afrika Orta Amerika gibi pek çok coğrafyada insanlara korkunç acılar yaşatmıştır. Komünist rejimlerin katlettiği insan sayısı 120 milyon gibi inanılması güç bir rakamı bulmaktadır.Ziyaretçilere link gizlenmiştir görmek için ] Dahası komünist rejimlerde hiçbir zaman iddia edildiği gibi adalet ve eşitlik kurulmamış devlete hakim olan komünist kadrolar ayrıcalıklı sınıf haline gelmişlerdir. (Yugoslav düşünür Milovan Djilas Yeni Sınıf adlı klasikleşmiş kitabında "nomenklatura" olarak bilinen komünist kadroların sosyalizmin iddialarının tam aksi yönünde bir "imtiyazlı sınıf" oluşturduğunu çok iyi anlatır.)
Günümüzde de topluma yönelik açıklamalarında sürekli olarak "toplum yararına çalışma" "insanlık için fedakarlık" gibi kavramlara vurgu yapan masonların iç yüzüne bakıldığında oldukça kirli bir bilanço ortaya çıkmaktadır. Pek çok ülkede masonluk karanlık maddi çıkar ilişkilerinin odağı durumundadır.
1980'lerde İtalya'yı çalkalayan "P2 Mason Locası" skandalı masonluğun bu ülkede mafya ile iç içe olduğunu loca yöneticilerinin silah kaçakçılığı uyuşturucu ticareti kara para aklama gibi işler yürüttüklerini rakiplerine veya kendilerine "ihanet" edenlere suikastler düzenlettirdiklerini ortaya çıkarmıştır. 1992'de Fransa'da gündeme gelen "Büyük Doğu Locası Skandalı"nda 1995 yılında İngiltere'de basına yansıyan "İngiliz Temiz Elleri" operasyonunda hep mason localarının karanlık çıkar ilişkileri deşifre olmuştur. Masonların "hümanist ahlak" kavramı sadece sözdedir.
Böyle olması da kaçınılmazdır çünkü başta da belirttiğimiz gibi bir toplumda ahlak gerçekte sadece İlahi bir dinin yaşanması sayesinde kurulur. Ahlakın temelinde insanın kibirden ve bencillikten kurtulması yatmaktadır. Bunu ise ancak Allah'a karşı olan aczini ve sorumluluğunu bilen insanlar başarır. Allah Kuran'da müminlerin fedakarlıklarını anlattıktan sonra "... Kim nefsinin 'cimri ve bencil tutkularından' korunmuşsa işte onlar felah bulanlardır" (Haşr Suresi 9) buyurarak bu gerçek ahlakın temelini haber vermektedir.
Fransız Devrimi'nden bir başka şiddet manzarası
Kuran'ın Furkan Suresi'nde ise ancak "Rahman'ın kulları"nın sahip oldukları ahlakın özellikleri şöyle bildirilir:
O Rahman'ın kulları yeryüzü üzerinde alçak gönüllü olarak yürürler ve cahiller kendileriyle muhatap oldukları zaman "Selam" derler.
Onlar Rablerine secde ederek ve kıyama durarak gecelerler...
Onlar harcadıkları zaman ne israf ederler ne kısarlar; ikisi arasında orta bir yoldur.
Ve onlar Allah ile beraber başka bir ilaha tapmazlar. Allah'ın haram kıldığı canı haksız yere öldürmezler ve zina etmezler...
Ki onlar yalan şahidlikte bulunmayanlar boş ve yararsız sözle karşılaştıkları zaman onurlu olarak geçenlerdir.
Onlar kendilerine Rablerinin ayetleri hatırlatıldığı zaman onun üstünde sağır ve körler olarak kapanıp kalmayanlardır. (Furkan Suresi 63-73)
"Allah'ın ayetleri hatırlatıldığı zaman onun üstünde sağır ve körler olarak kapanıp kalmamak" yani Allah'a karşı saygı dolu bir korku ve sadakatle dolu olmak bir müminin temel vasfıdır. Bu vasıf sayesinde bir insan benliğindeki bencilliklerden tutkulardan hırslardan kendisini insanlara beğendirme tasasından kurtulur. Üstteki ayetlerde bazı özellikleri sayılmış olan ahlaka da bu sayede erişir. Bu nedenledir ki Allah'a imanın ve Allah korkusunun bulunmadığı bir toplumda ahlak da bulunmaz. Hiçbir şeyin mutlak bir kıstası olmadığı için insanlar "doğru" ve "yanlış" kavramlarını kendi çıkarlarına göre tanımlar ve uygularlar.
Zaten masonluğun din-dışı hümanist ahlak teorisinin gerçek amacı da "ahlaklı bir dünya kurmak" değil din-dışı bir dünya kurmaktır. Bir başka deyişle masonlar ahlaka çok önem verdikleri için değil sadece topluma "din gerekli değil" mesajını verebilmek için hümanist felsefeye sarılmaktadırlar. Oysa ne hümanist felsefe ne de bir başka batıl düşünce insanlara güzel ahlakı yaşatamaz. Ancak Allah'tan gereği gibi korkan insanlar gerçek anlamda güzel ahlak gösterebilirler.
MASONİK HEDEF: HÜMANİST BİR DÜNYA KURMAK
Buraya kadar incelediğimiz gibi masonlar hümanist felsefeye büyük önem vermektedirler. Bu felsefe gereğince Allah'a imanı reddetmekte Allah yerine insana ve "insanlık" kavramına tapınmaktadırlar. Ancak burada önemli bir soru gündeme gelir: Masonlar acaba bu inancı sadece kendilerine mi saklamaktadırlar yoksa bu inancı diğer insanlara da benimsetmeyi mi istemektedirler?
Masonik kaynaklara baktığımızda cevabı açıkça görebiliriz: Örgüt hümanist felsefeyi tüm dünyaya yaymak ve bunun sonucunda İlahi dinleri (İslam Hıristiyanlık ve hatta Yahudiliği) tamamen ortadan kaldırmak hedefindedir.
Örneğin Mimar Sinan dergisinde Moiz Berker imzalı bir makalede "masonluk kötülük adalet dürüstlük düşüncelerinin kökenini fizikötesinde aramaz insanların bağlı bulundukları sosyal yasalardan ve karşılıklı sosyal ilişkilerden yaşam uğraşından doğduğuna inanır" denirken hemen ilave edilmektedir:
"Masonluk bu tezi dünyanın her yanına yaymaya çalışmaktadır"Ziyaretçilere link gizlenmiştir görmek için ]
Türk masonlarının en büyüklerinden Selami Işındağ ise Masonluktan Esinlenmeler adlı kitabında şöyle yazar:Masonluğa göre doğa dışı ilahi temellere dayanmış bir ahlaktan insanları kurtararak insani ahlakı yani insaniyet aşkına dayanan göreli (izafi) olmaktan çıkmış ahlakı kurmak gereklidir. Töresel (ahlaki) ilkelerinde; insan organizmasının eğilimlerini gereksinmelerini tatminlerini toplumsal yaşamın yasalarını düzenlerini bilinç (vicdan) düşünme ve söz özgürlüklerini nihayet doğanın bütün oluşumlarını göz önüne aldığı için masonluk bütün topumlarda insani ahlakı kurup geliştirmeyi amaç edinmiştir.Ziyaretçilere link gizlenmiştir görmek için ]
Üstad mason Işındağ'ın "İlahi temellere dayanmış bir ahlaktan insanları kurtarmak" ifadesiyle kastettiği hedefin daha açık tanımı "tüm insanları dinsizleştirmek"tir. Işındağ aynı kitabında bu hedefi "ileri bir uygarlığın kurulması için ilkeler" olarak şöyle açıklar:Masonluğun olumlu ilkeleri ileri bir uygarlığın kurulması için gerekli ve yeterli etkenlerdir. Şöyle ki:
- İnsan niteliği olmayan Tanrı (Evrenin Ulu Mimarı)nın evrim oluşunun benimsenmesi.
- Vahiy inancı gizli anlamlar bilimi ve boş inançlarla dogmaların kabul edilmemesi.
- Rasyonel hümanizmin ve çalışmanın yüceliği.
Üstteki üç maddenin ilki Allah'ın varlığının inkar edilmesini kastetmektedir. (Masonlar Allah'a değil "Evrenin Ulu Mimarı"na inanmaktadırlar ve üstteki alıntıda ifade edildiği gibi bundan kasıt "evrim"dir.) İkinci madde Allah'tan gelen vahyin ve buna dayalı tüm dini bilgilerin inkar edilmesidir. (Işındağ bunu kendince "boş inanç" olarak tanımlamaktadır.) Üçüncü madde ise hümanizmin ve hümanist anlamda "emek" kavramının (aynı komünizmde olduğu gibi) yüceltilmesidir.
Bu özelliklerin günümüz dünyasında ne kadar yerleşik olduğunu düşünürsek masonluğun dünya üzerindeki etkisini de anlayabiliriz.
Burada dikkat edilmesi gereken bir diğer önemli nokta masonluğun üstlenmiş olduğu bu din karşıtı misyonu hangi araçlarla yürüttüğüdür. Masonik kaynakları incelediğimizde dini özellikle fikri düzeyde kitle telkini yoluyla yıkmak istediklerini görürüz. Üstad mason Selami Işındağ'ın kitabındaki şu pasaj bu konuda oldukça aydınlatıcıdır:... Aşırı özgürlüksüz rejimler bile din kuruluşunu kaldırma çabalarında başarı sağlayamamışlardır. Hatta bu siyasal yöntemlerin dinsel boş inançlardan ve dogmalardan insanları kurtararak toplumu aydınlığa kavuşturmak eyleminde aşırılığa zor kullanmaya kalkmalarının bir tepkisi olarak kapatmak istedikleri ibadet yerlerinin bugün daha çok dolduğu ve yasaklandığı için dinsel inançlar ve dogmaların daha çok yandaş bulduğu saptanmıştır. Böyle bir gönül ve duygu işinde yasaklamalar ve zor kullanmaların bir sonuç vermediğini bir başka konuşmamızda belirtmiştik. İnsanları karanlıktan aydınlığa götürecek tek yol olumlu bilim akıl ve bilgelik prensipleridir. İnsanlar bu yoldan eğitilirse dinlerin hümanist ve olumlu yanlarına saygı duyar ama boş inançlarından ve dogmalarından kendilerini kurtarırlar.Ziyaretçilere link gizlenmiştir görmek için ]
Burada ne kastedildiğini iyi analiz etmek gerekir. Işındağ dine karşı baskı uygulamanın dindarları daha fazla motive edeceğini ve dini güçlendireceğini ve bu nedenle yani dini bu şekilde güçlendirmemek için masonların dini fikri düzeyde yok etmeleri gerektiğini anlatmaktadır. Işındağ'ın "olumlu bilim akıl ve bilgelik prensipleri" derken kastettiği kavramlar ise gerçekte bilim akıl ve bilgelik değildir. Sadece bu sözcüklerle kamufle edilmiş olan hümanist ve materyalist felsefedir evrim teorisidir. Işındağ bunların topluma yayılması durumunda "dinlerin sadece hümanist yanlarına saygı duyulacağını" yani İlahi dinlerin sadece hümanist felseye uygun görülen kısımlarının kalacağını anlatmaktadır. Buna karşılık İlahi dinlerin temeli olan gerçeklerin (ki Işındağ bunları kendince "boş inanç ve dogma" olarak ifade etmektedir) reddedileceğini savunmaktadır ki bunlar insanın Allah'ın kulu olduğunu ortaya koyan temel iman esaslarıdır.
Kısacası masonlar dinin özünü oluşturan iman esaslarını ortadan kaldırmak (yani Allah'ın varlığını birliğini herşeyi O'nun yarattığını insanın da Allah'a karşı sorumlu olduğunu reddettirmek) hedefindedirler. Dini sadece bazı genel ahlaki konularda fikir veren bir "kültürel öge" haline getirmek istemektedirler. Bunu yapmanın yolu ise masonlara göre "olumlu bilim ve akıl" kisvesi altında topluma ateizmi empoze etmektir. Nihai hedefleri ise dini bu "kültürel öge" konumundan da çıkarmak ve tamamen dinsiz bir dünya kurmaktır.
Yine Işındağ'ın bu kez Mason dergisinde yayınlanan "Olumlu Bilim-Aklın Engelleri ve Masonluk" adlı bir makalesinde aynı masonik ideal şöyle açıklanır:Sonuç olarak şunları söylemek istiyorum: Hepimize düşen en büyük insancıl ve masonik görev olumlu bilim ve akıldan ayrılmamak bunun evrimde en iyi ve tek yol olduğunu benimseyerek bu inancımızı insanlar arasında yaymak halkı olumlu bilimlerle yetiştirmektir.
Ernest Renan'ın şu sözleri çok önemlidir: 'Ancak halk olumlu bilim ve akıl ile eğitilirse aydınlatılırsa dinlerin boş inançları kendi kendine yıkılır'. Lessing'in şu sözleri de bu düşünüyü destekler: "İnsanların olumlu bilim ve akıl ile aydınlatılmasıyla bir gün dine gerekseme kalmayacaktır.Ziyaretçilere link gizlenmiştir görmek için ]
Lessing ve Renan. Masonlar bu iki ateist düşünürün hayalini gerçekleştirmek yani "dini yeryüzünden tamamen kaldırmak" amacındadırlar.
İşte masonluğun nihai hedefi budur: Dinleri tamamen yok ederek "insan" kavramının kutsallaştırıldığı hümanist bir dünya kurmak. Yani insanların kendilerini yaratmış olan Allah'ı inkar edip kendilerini "ilah" zannettikleri yeni bir "cahiliye" düzeni oluşturmak... Bu hedef masonluğun varoluş sebebidir. Ayna adlı masonik dergide bunun bir "Ülkü Mabedi" olduğu şöyle anlatılır:Günümüz masonluğu eski masonluğun somut Mabed inşa amacını kendi deyimleriyle "Ülkü Mabedi" inşa etme şekline dönüştürmüştür. Ülkü Mabedi inşası masonik ilke ve erdemlerin yayılıp yerleşmesi sonucu biraraya gelen yetkin insanların yeryüzünde çoğalmasıyla olanaklıdır.Ziyaretçilere link gizlenmiştir görmek için ]
Masonluk bu amaç için dünyanın pek çok ülkesinde var gücüyle çalışır. Üniversitelerde diğer eğitim kurumlarında medyada sanat ve fikir dünyasında etkin olan masonik örgütlenme topluma sürekli olarak hümanist felsefeyi yaymaya dinin temeli olan imani gerçekleri reddettirmeye çalışır. Evrim teorisi ileride daha ayrıntılı inceleyeceğimiz gibi masonların bir numaralı propaganda malzemesidir. Bunun yanında Allah'tan ve dinden hiç bahsedilmeyen sadece insan zevklerine hırs ve isteklerine dayanan bir kültür inşa etmek için uğraşırlar. Bu Kuran'da sözü edilen Medyen kavmi gibi "Allah'ı arkalarında unutuvermiş" insanların kültürüdür. (Hud Suresi 92) Bu cahiliye kültürü içinde Allah korkusu Allah sevgisi Allah rızası ibadet ahiret gibi kavramlara yer yoktur. Dahası bu kavramlar sanki "eski kafalı" veya "eğitimsiz" insanlara aitmiş gibi gösterilir. Filmlerde karikatürlerde romanlarda hep bu mesaj verilir.
Bu büyük aldatmaca içinde masonlar her zaman lider rolü oynarlar. Ancak onlarla aynı safta olan daha pek çok farklı grup ve birey vardır. Masonlar bunları da bir anlamda "fahri mason" kabul eder ve kendileriyle müttefik sayarlar. Çünkü aynı hümanist felsefe üzerinde birleşmektedirler. Selami Işındağ bu konuda şu yorumu yapar:(Masonluk) şu gerçeği de benimser: Dış evrende öyle bilge insanlar vardır ki mason olmadıkları halde mason ideolojisini çok iyi benimsemişlerdir. Çünkü bu ideoloji bütün anlamıyla insan ve insanlık ideolojisidir.Ziyaretçilere link gizlenmiştir görmek için ]
Dine karşı yürütülen bu uzun savaşın iki temel dayanağı vardır: Materyalist felsefe ve Darwin'in evrim teorisi.Bir sonraki iki bölümde bu iki dayanağı kökenlerini ve masonlukla olan ilişkisini inceleyeceğiz. O zaman 19. yüzyıldan bu yana dünyayı saran ve "akıl ve bilim" kisvesi altında insanlara empoze edilen fikirlerin iç yüzünü daha iyi anlayabiliriz.
29 Encarta® World English Dictionary © 1999 Microsoft Corporatio. Developed for Microsoft by Bloomsbury Publishing Plc.
30 Lamont The Philosophy of Humanism 1977 s. 116
31 Ziyaretçilere link gizlenmiştir görmek için ]
32 Henry Margenau Roy Abraham Vargesse Cosmos Bios Theos. La Salle IL Open Court Publishing 1992 s. 241
33 Ziyaretçilere link gizlenmiştir görmek için ]
34 Malachi Martin The Keys of This Blood: The Struggle for World Dominion Between Pope John Paul II Mikhail Gorbachev and the Capitalist West New York Simon & Schuster 1990 s. 519-520
35 Malachi Martin The Keys of This Blood s. 520
36 Malachi Martin The Keys of This Blood s. 520
37 Dr. Selami Işındağ Sezerman Kardeş V Masonluktan Esinlenmeler İstanbul 1977 s. 73
38 Dr. Selami Işındağ Sezerman Kardeş VI Masonluktan Esinlenmeler İstanbul 1977 s. 79
39 Mimar Sinan 1989 Sayı 72 s. 45
40 Selamet Mahfilinde Üç Konferans s. 51
41 Manly P. Hall The Lost Keys of Freemasonry Philosophical Research Society; 1996 s. 54-55
42 J. D. Buck Mystic Masonry Kessinger Publishing Company Eylül 1990 s. 216
43 "Masonluk İddia Edildiği Gibi Gizli Bir Teşekkül müdür?" Mim Kemal Öke Türk Mason Dergisi Sayı 15 Temmuz 1954
44 Franz Simecek Türkiye Fikir ve Kültür Derneği E. ve K. S. R. Sonuncu ve 33. Derecesi Türkiye Yüksek Şurası 24. Konferans İstanbul 1973 s. 46
45 Ziyaretçilere link gizlenmiştir görmek için ]
46 Dr. Selami Işındağ Üçüncü Derece Ritüelinin İncelenmesi Mason Derneği Yayınları:4 İstanbul 1978 s. 15
47 Harun Yahya Komünizm PusudaVural Yayıncılık İstanbul Nisan 2001 s. 25
48 Moiz Berker Gerçek Masonluk Mimar Sinan 1990 Sayı 77 s. 23
49 Dr. Selami Işındağ Sezerman Kardeş IV Masonluktan Esinlenmeler İstanbul 1977 s. 62
50 Dr. Selami Işındağ Masonlukta Dinlere Benzemeyen Yanlar Masonluktan Esinlenmeler İstanbul 1977 s. 145-146
51 Dr. Selami Işındağ "Olumlu Bilim-Aklın Engelleri ve Masonluk" Mason Dergisi yıl 24 sayı 25-26 (Aralık 76-Mart 77)
52 İbrahim Baytekin Ayna Ocak 1999 No: 19 s. 4
53 Dr. Selami Işındağ Masonluk Üstüne Masonluktan Esinlenmeler İstanbul 1977 s. 32
Konu Bilgileri
Bu Konuya Gözatan Kullanıcılar
Şu anda 1 kullanıcı bu konuyu görüntülüyor. (0 kayıtlı ve 1 misafir)