Sevgili günlük,
Şu blog işi hep aklımdaydı ama bir türlü zaman ayıramıyordum. Artık istediğim zaman sana buradan seslenebileceğim. Dünya üzerinde açılmış yüzbinlerce blogu düşünüyorum da... İnternet boşluğuna atılmış yüzbinlerce kelimeyi, fotoğrafı, çizimi filan. Terkedilmiş, unutulmuş, öylesine açılmış sayfaları...
Off, en iyisi bunu hiç düşünmemek. Düşündükçe insan bir tuhaf oluyor. Ekranın karşısında ufaldıkça ufalıyor.
Sana puanlı bir dekor seçtim. Puantiye! Bu kelimeyi kullanacağım hiç aklıma gelmemişti doğrusu. En son seksenlerde kullanmış olabilirim. Neyse, umarım beğenmişsindir.
Ciao!