Güneşin tenine değen sıcaklığıyla uyandı. Bir süre tavanı seyretti. Çok yorgun hissediyordu; dün yaşadıklarının ağırlığını atamamıştı üzerinden. Gözünün ucuyla masasına baktı; zippo, dün gece bıraktığı gibi kutunun yanında duruyordu, yaşadıkları rüya değildi. Kalkıp perdeyi araladı, dünkü yağmurun getirdikleri önünde duruyordu. Bahçede yatan, kırılmış birkaç ağaç dalıyla üst katların birinden uçtuğunu düşündüğü ufak bir iskemle gördü. Odasını toplarken mektubu yerde buldu; kutunun üzerine bıraktı, mutfağa geçti. Kafasını dağıtmak için şarkı listesinden rastgele şarkılar açtı. Bir yandan çalan şarkıyı mırıldanırken diğer yandan da omletini hazırladı.
Kahvaltısını ederken aklı hala mektuptaydı. Eline geçen kutunun şaşkınlığını üzerinden atamadan, içinde bulduğu mektup daha da çok etkilemişti Derin’i. İki yıldır hiçbir şey yapmamıştı da, neden şimdi böyle cesurca bir şey yapıyordu? Adresini nereden bulmuştu?
Aslında bu sorulara çok kafa yormak istemiyordu. Onu asıl telaşlandıran mektuptan başka bir şey değildi. Yıllarca beklemişti onu. Yaptığı hataları telafi etmeye çalışmıştı onu sıkmadan usandırmadan. Ama hiçbir şekilde cevap alamamıştı.Onu böylesine çok severken onun hiçbir şey yapmaması Derin’i pes ettirmişti en sonunda. Son kez konuşmak için çağırmıştı onu eskiden gittikleri parka. Birçok buluşmaya ev sahipliği yapmıştı o park. Neler neler görmüştü, neler duymuştu, üstelik ilk buluşmaları da orada gerçekleşmişti. Böylesine büyük bir konuşmayı orada yapmayı uygun görmüştü Derin de. İçindeki her şeyi dökmüştü. O ise sadece susmuştu. Bu umursamaz tavırları tepesini attırınca da çok büyük bir kavga etmişlerdi. Bazı mektupları, zippoyu, fotoğrafları da o gün geri vermişti ona. Ama şimdi de ondan gelen böyle bir mektup vardı elinde. Hem de kavgadan hemen sonra yazılmıştı. Onu böylesine etkileyeceğini hiç düşünmemişti.
Bulaşıkları halledip odasına geçti. Çok uzun süredir ellemediği, orada olduğunu hatırlayınca bile içinin gittiği, ondan kalan her şeyin içinde olduğu kutu geldi aklına. Bir an için nerede olduğunu bile unuttu. Yatağının altına eğildi sonra, oradaydı. Yere oturup kutuyu kendine çekti. Uzunca bir süre bakıştılar. Bir havlu bulup üzerinde birikmiş tozları sildi. Ellerini üzerine koydu kutunun; açıp açmamakta kararsızdı. Sanki kutuyu açarsa kalbi de ilk günkü gibi açılacakmış gibi hissetti; korktu.
Ayağa kalkıp odada bir iki tur attı, çantasından bir tane sigara çıkarttı. Masadan zipposunu aldı, biraz inceledi önce. Altın sarısı kaplamaları eline ilk geçtiği günkü gibiydi; bozulmamıştı. Üzerindeki iki figüre baktı. “Ne çok yaktın canımı, haberin var mı?” diye fısıldadı küçücük gezegeninde dikilen masal kahramanına. Sigarasını ateşledi sonra da. Oturup kutuyu kucağına aldı, sıkıca kavradı onu; ağırdı. Ağır olmalıydı da zaten. Çocukluğu, gençliği, 17’si, İzmir’i; orada yatıyordu çünkü.
Kapağı yavaşça kaldırdı, içindekilere bakmadan bir kenara bıraktı. Önce sigarasından son bir nefes aldı, kül tablasına uzanıp söndürdü onu. Derin bir nefes alıp kutuya ilk bakışını attı sonra da. Bir kenarda notlar, mektuplar; bir köşede fotoğraflar; başka bir yerde ufak tefek hediyeler; diğerinde de ufak bir kutu daha vardı. Fotoğrafları aldı, teker teker baktı hepsine; o zamanki hallerine… Uzun saçlarına baktı. Upuzundu saçları yıllar önce. O öyle severdi çünkü; ama gittikten sonra saçlarının uzun oluşunun bir anlamı kalmamıştı ve kestirmişti Derin de. O gün bu gündür de kısaydı saçları. Fotoğrafların arkasına yazılmış tüm notlara; tarihlere baktı. Her birini yazdığı zaman dün gibi aklındaydı.
Mektupları aldı eline fotoğrafları bıraktıktan sonra. Okudu hepsini teker teker; aralarında ondan gelenler de vardı. Hiçbirini unutmamış olduğunu fark etti. Sadece geçmişin tozlu raflarına gizlemişti her şeyi. Gözleri doldu. Kalbinden aşağı süzülen ince sızı aynıydı. Unutamamıştı. Sanki dün ayrılmıştı, sanki dün geri vermişti doğum gününde ona hediye ettiği zippoyu. Ya da hiç gitmemişti, her şey o an o kadar yakındı ki. Tanıştıkları gün, birlikte geçirdikleri yıllar; kavgalar, ayrılıklar, anlaşmazlıklar… Her biri tek tek gözünün önündeydi. Tam da o an, yıllar önce onun söylediği bir söz geldi aklına. Notlarının arasına da yazmış olduğunu hatırladı, biraz aradıktan sonra buldu:
“Derin, şu an seninle öyle bir yerdeyiz ki… Beni yanlış anlama ama sanki ayrılıklar hep olacakmış gibi, ama dönüp dolaşıp yine birbirimizi bulacağız gibi de. En sonunda da kenetlenip hiç ayrılmayacağız gibi.”
İnanmıştı bu söylediğine ve Derin de bu şekilde düşünüyordu. Söylediği şeyi çürüten hiçbir şey yaşamamışlardı çünkü. Bir şekilde birbirlerini yeniden bulmuşlardı, bu sefer de öyleydi. Kağıdı katlayıp yerine koyarken kendi el yazısının olduğu bir kağıt gördü, eline aldı:
“her köşe başında sen,
geri dönsem bulamam belki ama,
kaçmayı denesem şu girdaptan;
onu da yapamam.
biraz araf gibi,
burada boğulmaktan başka hiçbir yere gidemiyorum.”
Ne zaman yazdığını hatırlamaya çalıştı. Arkasına baktı kağıdın. 7 Ocak 2016’da yazılmıştı. Onunla konuşmaya gitmeden bir gün önceydi…
Tüm acılarını, sevinçlerini, kırgınlıklarını hissetti kalbinde. Onu unuttuğunu; hayatından çıkardığını sanarken aslında bir arpa boyu bile yol gitmediğini fark etti. Kutuyu açmamış olmayı diledi ama artık çok geçti. Ne yapacağını bilemedi. Şimdi ona ulaşmak istese; ulaşamazdı. Nerede olduğunu, kutuyu neden yolladığını düşündü. Dün gelen kutunun üstüne koyduğu mektubu eline aldı, yeniden okudu. Pişmanlığını görebiliyordu. “Madem pişman oldun, neden hemen o gün geri dönmedin, Özgür? Dönersin diye çok bekledim…” diye fısıldadı mektuba.
İçi daraldı, bir an için nefessiz kaldı. Daha fazla bakmak istemedi kutuya. Odanın ne kadar dağılmış olduğunu gördü, her şey yerde karmakarışık yatıyordu. Odadan çıktı, şu an hiçbir şeyi toplamak istemiyordu. Salona geçti. Yapmak istediği tek bir şey vardı:
Küçük Prens’i izlemek…