“Vitesten atacaksın.” diyor Cemil Kavukçu… Ben de öyle yaptım. Uzak noktaları gözüme kestirip vitesten attım. Bu biraz kontrolsüzlüğü de beraberinde getiren bir durum ama olsun, insan hayatının en az bir döneminde vitesi boşa almalı…
Kendinizi her şeyden soyutlayıp kabuğunuza çekildiğinz bir dönemde, okunması en münasip kitap, Uzak Noktalara Doğru olacaktır. Bunu nacizane test ettim ve onayladım. Kitap boyunca hem kendimleydim hem başkalarıyla… Hem oturduğum yerdeydim, hem bir ormanın derinliklerinde… Ormanda çiy damlalarıyla ıslanmış otlara basarken, rotasını oluşturmuş kargaların gözünden izledim sanki kendimi. Yaşattığı his, gerçek ile soyutun muhteşem harmanlanması gibi bir şeydi sanırım.
Kitabı okurken bir çok insanla tanışıp merhabalaşacaksınız. Hepsinin ayrı bir hikayesi, ayrı bir yalnızlığı var. Gitmek istedikleri, gitmeye çalıştıkları hatta gittikleri ama bir türlü varamadıkları Uzak noktaları var hepsinin. İstedikleri yere varamamalarının ince kederini sizlere nasıl anlatabilirim bilmiyorum ama kitabı okursanız, Cemil Kavukçu'nun bu işi hakkıyla yerine getirdiğini göreceksiniz.
Sizler bir öykü kitabından neler beklersiniz bilmem ama yazar bu kitapla, benim tüm beklentilerimi karşıladı. Gerek karakterleriyle, gerekse de anlatımıyla insanı sanat damarından yakalayan muhteşem detaylara sahip. Mesela defalarca mutfaktaki masanın başında oturup, bir şeylerle ilgilenmiş ya da düşünmüşümdür. O ânı anlat deseler, milyon kez baktığım masaya anlamlar yüklemek aklımın ucundan bile geçmez. Ama Cemil Kavukçu ne güzel bir anlam yüklüyor, bakınız.
“ Mutfakta, üzeri damalı bir muşambayla kaplı, açılır kapanır masada, yaşamımın birçok dönemine tanıklık etmiş bu eski nesnede, çelik bir tastan çorba içiyorum. Masanın, ana katmanlarıyla yüklü ağırlaşmış yüzü, hafif dalgalı bir denizi andırıyor. Muşamba ise sayısız kesik ve çiziklerle zamana karşı direnmiş. Bu izlerin kaçını ben yapmış olabilirim, bilmiyorum. Kalın dilimlenmiş ekmekler arasında dolaşan karıncalar görüyorum. Amaçsız bir geziye çıkmış gibiler.”
Daha böyle nice alıntılar yazabilirim ama bunları burada okumak, kitabı okurken alınacak lezzetle bir olmayacaktır o yüzden kitabı okumanızı tavsiye ederim ama bu tavsiyemi herkes üzerine alınmasın lütfen, tavsiyem öykü severleredir. Ekşın isteyen kitap severler okumasın, zira kitap adeta bir sanat filmi temasındadır. Sonra yok efendim bu nasıl kitap, olay nerede, her şey dümdüz deyip asabımı bozmasınlar.
Yazımı bitiriken bu kitabı mini bir etkinlik vesilesiyle okuduğumu söylemek isterim. Aylar önce başlamıştı etkinlik, bitme süresi sınırsız olduğu için kitaba başlamam uzun sürdü, öyle ki etkinlik iletisi bile kaldırılmış. Ama olsun ben sözümü geç de olsa tutmuş olayım.
Daha önce katıldığım etkinliklerde, etkinliği düzenleyen kişilere formalite icabı teşekkür ettim hep ama bu defa böyle bir yazarla beni tanıştırdığı için döşeğimde ölürken ‘e gerçekten çok teşekkür ederim. Sayesinde damıtılmış bir öykücü tanımış oldum.
Ve son olarak, Uzak Noktalardan dönmüş olmanın keyfiyle, sizlere de keyifli bir hayat ve keyifli okumalar diliyorum efendim.
Güneş’in pembe bulutlar doğurmaya hazırlandığı bir sabah, yatakta tam karışımdaki camdan dışarıyı izliyorum. Saat tam 07:38’de sokak lambalarını söndürüyor görmediğim bir el. Ay’ın Güneş’e teslim olduğu zafer anında, Güneş pembe bulutlara gebe. O ağırlıkta yükseliyor nazlı nazlı. Mutluluk diyorum; günde iki kez pembe bulutlar doğuran bir Güneş görmek. Karşıya baktığında da gökyüzünü görebildiğim bu yerde. Yani binalar uğursuz varlıklarıyla yükselmemiş henüz üstümüzde. Başımı değil sadece gözlerimi kaldırıp karşıya dikerek görebildiğim bu gökyüzü, bu serin mavilik, bu daha bu sabah doğmuş pembe bulutlar.. Yaşamak bu elbet. Gökyüzüne dalıp zamanı unutmak diyorum.
Biliyorsun. Ben buraya 16 saat uzaklıktan geldim. Biliyorsun anlamam kilometre hesaplarından. Zamanı asla, kendini ise çoğunlukla ölçmeyi başarabilen saatlerle hesapladım ben uzaklıkları. Bu güne kadar ki hiç bir yolculuğumda geldiğim yeri özlemedim. Bilsen unutulmaz bir soğukta yandım. Celal oğlanın memleketinde derdi o türküyü söyleyen ihtiyar. Celal oğlanı tanıman. Kötü rüyalar görmüş kediler gibi huzursuz uyandım orda bazen. O uykulardan, o huzursuzluklardan kehanetler takıldı aklıma. Rüya yormaktan yorulmuş bir ihtiyarın kehanetleri. İşaretler toplayarak yaşamış ve sonunda bu işaretlerle hiç bir yere varamamış biri. Ben öz ben’imi o ihtiyar kadın olarak sakladım içimde. Kimseye söylemeden. Ben değilmiş gibi davrandım ona içimden. O ise beni sabahları hep o türküyle uyandırmayı görev bildi. Bıktım dedikçe ben. Her sabah aynı.. Dedi ki bana, ‘ben her sabah sevdiğimin yüzünden dökülen kirpiklerini onu uyandırmadan topladım. Onları sonra bir ipek mendilin içinde sakladım. O yüzden her sabah bu türküyle uyandım. Kızıyorsun ya. Bu eski alışkanlık.’ Eski bir acı diyemediğimiz şeylere böyle deriz. Daha fazla bir şey söylemedim, hep aynı tütünü içmiş, hep aynı türküyü söylemiş bu ihtiyara.
İçimde ona ilk rastladığımda, onüç yaşımdaydım henüz. Saçlarımı kendim örmeyi öğrenmek zorunda kaldığım sene. Kollarım tutula tutula aynanın karşısında.. Bir an kaldırıp başımı baktığımda. Gördüm. Gözlerimin içinden bana baktığını. Sonra gördüğüm rüyaları yordu her sabah. Ters giydiğim elbiselere, yanlış iliklediğim düğmelere kehanetler uydurdu. Ağırlığıyla ağırlaştırdı beni. Hem kendini yordu, hem rüyaları, hem beni.. Sakarlığımı, solaklığıma yordu. Ellerimin benim vücudumun parçası değilmiş gibi soğuk oluşunu özlediğim yere. Kitapları sevişimi insanları sevmeyişime. İnadımı, sinirimi korkaklığa yordu. Sözüm ona gerçekleri duymaktan ve söylemekten korkuşuma. Oysa kendi, söylemek istediğim her gerçeğin üzerine kalın pazen bir örtü gibi örttü kendini. ‘İnsanlar gerçekleri duymayı hak etmezler’ dedi. Kimseyi kayırmadı bu konuda. Oysa bana kalsa k/ayıracaklarım vardı. Bana kalmadı. Bu bir masal olsa o sözleriyle beni zehirleyen bir cadı, ben de onu dinlerken dizinin dibinde efsunlanıp rüyalara dalmış biri olurdum..
Günlerden bir gün 19 saat uzaktaki o şehirde. Sakarlığımdan ya da solaklığımdan. Bilmiyorum. Attan düştüğümde, içimde bir şey kırılmadı. Ne bir kemik ne başka şey.. Ama bir şeyin ağzı açıldı sanki. Bir torbanın. Belki bir çekmecenin. Yüz yıllık bir yorgunlukla kalktım yerden. Yanına düştüğüm taşın üstüne basıp atladım. At beni önce gitmek istemediğim bir yöne, sonra vazgeçip bir kapıya götürdü. İndim. Üstüm başım sarı bir toprak. Üstüm başım kötü rüyaları bozan bir kaç damla kan. Bir yün döşek buldum, bir yün yorgan. Girdim yattım içine, üzerimde yüz yıllık yorgunluk, onunda üzerinde yün yorgan. Bu bir masal olsa kırk gün kırk gece uyurdum. Bu bir masal olsun diye diledim. Ne kadar sonra bilmem, uyandığımda baktım etimde hafif bir acı. İçimde usul bir sessizlik. Baktım türkü yok, ihtiyar yok. Acemice seslendim. Değil mi ki çağırmayı beceremezdim. Ölçemediğim bir mesafeden, dedi; ‘gidiyorum ben. Özlemini çektiğin yere.. Attan düşeni hayra yoramam.’ Dedi; ‘attan düşen ölür derler bizim oralarda. Bir ölünün başında duramam’
Çıktım ağır yataklar, ağır düşler içinden. Düştüm yola. İhtiyarın yürüdüğü yolun aksi tarafına. ‘Az gittim uz gittim. Dere tepe düz ve altı ay bir güz gittikten sonra’ Vardığımda, yoldan gelene nasıl davranılacağını bilmeyen esmer bir çiçekle karşılaştım. Şaşkınlığından faydalanıp, ihtiyar gidince pazen örtünün altından çıkmış bütün gerçekleri, duymak ister misin diye sormadan, kötü bir düşü ilk gördüğüne anlatan bir çocuğun aceleciliğiyle anlattım. Bu bir masal olsa günler ve gecelerce anlatmam icap ederdi. Ne kadar anlattım bilmem. Bitince eteklerimi silkeleyip ayağa kalktım. Çiçeğin tohumlarından aldım biraz. Tohumları içinde saklayacak bir şey ararken ceplerimde, bir ipek mendil buldum. İçinde rüya tozu, içinde bir ağacın ince dallarına benzeyen kırpıntılar. Hiçbir şeyi, hiçbir şeye yormayacağım artık dedim. Elimle bir oyuk açtım esmer çiçeğin yanına. Mendildeki her şeyi içine döktüm. Can suyu buldum geldim. Başında bekledim sonra. Bu bir masal olsa toprağı çatlatarak, ucu göklere değen bir sarmaşık büyürdü. Bekledim. Bekledim. Esmer bir çiçek gölgesinde, bir başka çiçek büyüsün diye beklerken uyuya kaldım. Ne kadar uyudum bilmem. Kulaklarımda, insanı uykusunun en tatlı yerinden dürtüp uyandıran tanıdık bir ezgi. Ardında esmer bir ses, hınzır bir gülüş. ‘Hani değiştiriyordun bu alarm sesini ?’ https://youtu.be/Jxh4U3M71Lw ‘Alarmı tümden kaldırmak lazım‘ derken yarı uykulu, rüyalar içinden bir rüyadan uyandım.
Kitap bitti ilk olarak büyük bir boşluğa düştüğümü ifade edeyim. Son sayfayı okuyup kapağını kapattığınızda ne dediğimi anlayacaksınız. Sonrasında ee ne oldu şimdi, ne olacak? soruları belirdi aklımda. Evet ne olacak şimdi? İnce Memed yok mu oldu, artık ince Memed olmayacak mı? Olacak hem de daha fazla. Hani ilk kitapta onlar az biz çokuz diyordu ya şimdi daha da çok.
İnce Memed destansı bir hikaye ve en çok da o destanı bu kitapta hissediyorsunuz. Ne yazacağımı da bilmiyorum ki...
Bütün kitaplara 10 verdim buna neden 9 verdiğimi söyleyeyim o zaman ilk başta. Memed'in hatçe'den olan çocuğunu bekledim bir yerlerden çıksın diye ama çıkmadı.(Çıktıysa bile ben hatırlayamadım şu an) Belki de böyle olması gerekiyordu bilemiyorum ama beklenti içini girdim açıkcası. Sonlara doğru sanki bitirmek için hızlanılmış gibi hissettim olaylar çok çabuk anlatılıyordu. Tabii alıştık 3 kitapta da geniş geniş anlatıma belki de hiç bitmesin istediğim için bana öyle gelmiş olabilir. Sonra Hz. Adem ile Hz. Havva tasvirleri üzerinden yapılan cinsel içerikli anlatım da biraz rahatsız edici geldi bana. Hz.Ali de ön plana çıkarılmış genel manada. Serinin 3 kitabına nazaran en ağır ilerleyen kitaptı bana göre. Bu kitap diğerlerine nazaran daha detaylı o yuzden de ağır ilerlemesi normal. Bütün yöreyi yaşamı, cumhuriyet sonrası halkın içine düştüğü durumu çok iyi yansıtmış. Kırkgöz ocakları, Anacık Sultan, ermişler vs....
Kitaba gelirsek İnce Memed yine dağlarda. Artık tamamen efsane olmuş durumda. Ağalar beyler tüm güçleriyle onun peşinde.
Memed önce hayalini kurduğu gibi portakal bahçeli evine yerleşir. Orada tanınmaz şekilde yaşar gider ama orada da Şakir Bey vardır. Yine içindeki kurt rahat durmaz. Nasıl dursun ki... Kaçınılmaz son Şakir'in de başına gelir ve Memed yine ait olduğu yere döner. Kasabada Arif Saim ve ağalar planlar üstüne planlar yaparlar. Çıkarları uğruna her şeyi göze alırlar. Arif Saim sözde milletvekili ve onun verdiği güçle yapmadığı şey yok. Çok iyi kullanıyor durumu. Bir de 4 kitapda da olay hiçbir zaman Ankara ya ulaşmıyor. Bunu bilinçli yaptığını düşünüyorum. Çünkü Cumhuriyet sonrası köylü yalnız kalmış, boşlukta kalmış bir dönem. Yalnızlıktan ziyade boşlukta kalmış. Ne yapacağını bilemez bir halde. Memed'in yaşadığı köydeki Öğretmen karakteri ve Ferhat hoca halkı bilinçlendirmek adına yüzlerce sözler söylemektedir. Onların söylemleri Cumhuriyetin nasıl olması gerektiğini halkın nasıl olması gerektiğini korkmamak, zulme boğun eğmemesi gerektiğini göstermektedir.
Söylenecek, konuşacak o kadar çok şey var ki... Aklıma geldikçe eklerim belki. Bunlar şimdilik anlık, kafamın içinde dönen düşünceler.
Anne-babasıyla iyi geçinen, itaatkar, saygılı, kardeşlerine karşı da merhametli olan insanların, yani büyüğünü sayan küçüğünü seven kişilerin "Tartışma ortamlarından , laf yetiştirme ve kin kusma diyaloglarından" hazz alabileceğini düşünmüyorum.. Çünkü ana babaya itaat tevazuyu gerektirir. Kardeşe merhamet ise anlayış ve hoşgörüyü.. Oysa Tartışmanın, Cedelin, It dalaşının (bazılarının deyimiyle) , Laf yetiştirmenin ve birbirini sindirmenin özünde tam tersi KIBIR, MERHAMETSIZLIK, ACIMASIZLIK VE ANLAYISSIZLIK yatar...
Bu yüzden iddia ederek söyleyebilirim ki : "Konu ne olursa olsun, haklılık- Haksızlık payı ne derecede bulunursa bulunsun Nefret söylemleri ile kin kusan, karşısındakinin şahsiyetini, değer yargılarını,cinsiyetini, yaşını, bi ruh taşıdığını, duygularını (özetle kendi gibi bi insan olduğunu) gözardı ederek hakaret, aşağılama, alayla saldırgan tutum sergileyen insanların KESİNLİKLE VE KESİNLİKLE başta KENDİLERİyle olmak üzere anne babaları ve aileleriyle, ve dahi çevreleri ile insani problemleri, geçimsizlikleri vardır. ." Olaya böyle bakacak olursak Bunlar kusurlu insanlardır, ruhen çolak.. Kendileri ile bile çatışma halinde olmaları onlara eziyet olarak yeter. . Kendilerine karşı bile acımasız olan .. kendilerine karşı bile merhametsiz Hoşgörüsüz saygısız anlayışsız olan bu insanları kendi hallerine bırakın. . Değil cevap vermek değil kendinizi savunmaya ve direk karşı bir saldırıya geçmeye çalışmak. . Durup düşünün ve Sadece Üzülün onlar için. . Alayla değil Merhametle.. Gerçekten dayanılması zor bir durum... Kaç 1000 kitap okuduklarının bir önemi yok. Kendisiyle barışıklığın ve kendisini tanıyabilmenin özünde okumuşluk yatmıyor çünkü. Bu aileden gelen bir eksikliktir ve birey bu eksikliğini "kabullenip de" üstüne gitmediği sürece asla kapatamayacaktır. Hiç bir kitap hiç bir kucak hiç bir yüz hiçbir söz onu iyileştiremeyecektir..
Ya farkedip kabullenip düzelecek Ya da bir ömür bu hazımsızlık ve iç çatışmasını "Uçlarda yaşayarak, Radikalleşerek ve hain ideolojilerin hamalı olarak saldırgan ve kavgalı bir ruh haliyle Çürüyüp gidecektir.. Açın bakın bi çevrenize hangi aile ilişkileri, arkadaşlık ilişkileri, okul dersleri, insani notları iyi olan insanları örgütlerde, kamplaşmalarda, kutuplaşmalarda ve insan onurunun hiçe sayıldığı uç denebilecek ideolojik eylemlerde görebileceksiniz? Ekseriyetle toplumdan dışlanmış, aile ilişkileri arkadaşlık ilişkileri sakat, eğitim Durumu facia , dostluk sevgi kardeşlik merhamet nedir bilmeyen insanlar hep canlı bomba(fikirsel olarak da) hep ajan hep militan. . O yüzden diyorum ki Aileyi kurtarırsak Toplumu kurtaracağız, Aileye yatırım yaparsak dünya bambaşka bir yer olacak. .
...Ve güz geldi Ömür hanım. Dünya aydınlık sabahlarını yitiriyor usul usul. İnsanın içini karartan bulutların seferi var göğün maviliğinde. Yağmur ha yağdı ha yağacak. İn- cecik bir çisenti yokluyor boşluğunu insan yüreğinin. Hüznün bütün koşulları hazır. Nedenini bilmediğim bir keder akıyor damarlarımdan. Kalbimin üstünde binlerce bıçak ağzı... ve yüzüm ömrümün atlası; düzlükleri bunaltı, yükseklikleri korku, uçurumları yıkıntılarımla dolu bir engebeler atlası. Yaşamak bir can sıkıntısı mıdır Ömür hanım?
Her şeyi iyi yanından görmeyi kim öğretti bize? Acıyı görmeyen insan, umutsuzluğu yaşamayan, iliklerine dek kederin işleyip yaralamadığı bir insan, mutluluktan, umuttan, sevinçten ne anlar? Göğü görmeden, denizi gör- meden maviyi anlamaya benzemez mi bu? Bir güz dü- şünün ki Ömür hanım, ilkyazı olmamış, yazı yaşanmamış, böyle bir güzün hüznü hüzün müdür? Başlamanın bir anlamı varsa bitişi göze almak, bitişin bir anlamı varsa başlangıcı olmak değil midir? Yaşamı düz bir çizgide tut- mak tükenmektir. Yaşamak zorunda olduğumuz şunca yılı aykırı uçlar arasında gezdirip geçirmedikçe, alışkanlıkların sınırlarını aşmadıkça zaman zaman, yaşamak nasıl yenilik olur tükenmek değil de?
Yağmur yağıyor Ömür hanım...gökten değil, yüreğimin boşluğundan ömrümün ıssız toprağına...Ve ben sonsuz bir düzlükte bir küçücük, bir silik nokta gibi eriyip gi- diyorum. Seslensem kim duyar sesimi yalnızlıklar ka- tından?
Dönelim...Dönmek yenilmektir biraz da, yarım kalmasıdır çıkışlarımızın, korkaklıktır, alışkanlıkların güvenli küflü kabuklarına sığınmaktır...Olsun dönelim biz yine de. Bi- lincinde olmadan üstlendiğimiz sorumluluklarımız var. Evlere dönelim, sırtımızın kamburu evlere, cılızlığımızın görkemli korunaklarına, yalnızlığımızın kalelerine dö- nelim. Ölçüsüz yaşamak bize göre değil Ömür hanım. Büyürken geniş ufuklarımız olmadı bizim. Küçücük avuçlarımızla sınırlarımızı genişletmek istedikçe yaşamın binlerce engeli yığıldı önümüze. Hangi birini yenebilirdik bunca olanaksızlık içinde. Umutsuzluğu tanıdık, yenilgiyi öğrendik böylece.
Yaşama sevinci adına bir tutamağım kalmadı Ömür hanım. Bir garip boşlukta çiviliyim günlerdir gözbebeklerimden. Sahi nedir yaşamın anlamı? Geriye dönüyorum sık sık yanıt aramak adına, yüreğimin silik izler bırakıp, ağır yükler aldığı zamanın derin denizlerine. Bakıyorum umut karamsarlığın, sevinç acının azıcık soluk almasından başka ne ki? Yaşamsa gerçekle düşün umutsuz bir savaşı, her şeyi içine alan kocaman bir yanılsama... Değil mi yoksa?
Öyle büyük umutlarım olmadı benim, büyük düşlerim, özlemlerim, büyük beklentilerim olmadı. Koşullarım beni oluşturdu ben acılarımı buldum. Herkes gibi yaşasaydım eğer, yaşamı onlar gibi görebilseydim çarşılar yeterdi avutmaya beni. Bir gömlek, bir ayakkabı, bir elbise; bir yemek lokantalarda; televizyon, halı, masa ve daha nice eşya yeterdi yalnızlığı örtmeye, kendimi göstermeye, va- rolmaya, 'dar çevre yitikleri'nde önem kazanmaya...
Oysa ben bir akşamüstü oturup turuncu bir yangının eteklerine, yüreği avuçlarımda atan bir can yoldaşıyla dünyayı ve kendimi tüketmek isterdim. Öyle bir tüketmek ki, sonucu yepyeni bir "ben"e ulaştırırdı beni, kederli dal- gınlığımdan her döndüğümde...Bir ben ki tüm ilişkilerin perde arkasını görür de gülerdim sessizce yapay ya- kınlıklarına insanların. Kim kimi ne kadar anlayabilir Ömür hanım?
Susmak yalnızlığın ana dilidir, Ömür hanım, şiiridir, beni konuşmaya zorlama ne olur. Sözün sularını tükettim ben, kaynağını kuruttum. Geriye bir büyük sessizlik kaldı yü- reğimde, kalabalıklar, kalabalıklar kadar büyük...Yalnızım Ömür hanım, geceler boyu akıp giden ırmaklar gibi ka- ranlıklar içre, öyle yitik, öyle üzgün, yalnızım...Sularım toprağa sızıyor bak. Yüzümü geceler örtüyor. Binlerce taş saklanıyor içimde. Kim kimin derinliğini görebilir, hem hangi gözle?
Kendilerinin olan tek sözcük yok dillerinde, öyle çok ko- nuşuyorlar ki...Bir söz insanın neresinden doğar dersiniz? Dilinden mi, yüreğinden mi, aklından mı? Düşlerinden mi yoksa gerçeğinden mi? Ve kaç kapıdan geçip yerini bulur bir başka insanda? Yerini bulur mu gerçekten? Sözü yasaklamalı Ömür hanım yasaklamalı...Kimsenin kimseyi anlamadığı bir dünyada söz boşluğu dövmekten başka ne işe yarıyor ki? Olanağı olsa da insanların yürekleri ko- nuşabilseydi dilleri yerine, her şey daha yalansız, daha içten olurdu. Aklı silmeli diyorum insan ilişkilerinden. Yanılıyor muyum? Olsun. Yanıldığımı biliyorum ya...
Yeni bir şeyler söyle bana ne olur, yeni bir şeyler. Kurşun aktı kulaklarıma hep aynı sözleri, aynı sesleri duymaktan. Belirsizlik güzeldir, de örneğin, kesinlik çirkin. Sessizlik sesten -hele de güncel ve kof- her zaman iyidir; düş gücü, iç zenginliği verir insana. Dünyanın usul usul ağaran o puslu sabahları ve günün turuncu tülleriyle örtünen dingin akşamları bu yüzden etkiler bizi, duygulandırır, de. Anlık izlenimler sürekli görünümlerden her zaman daha güçlü, kalıcı ömürlüdür...Alışkanlıklar öldürür güzelliğimizi, bizi değişmek çirkinleştirir de.
Kimse düşlerine yetişemez ve kimse geçemez gerçeğini bir adım bile; bu yüzden sıkıntı verir zaman, kısa kalır, sonsuz olur, insanın küçücük ömrünün karşısında. İstemenin kuralı yoktur, de, açıklaması sınırı suçu yoktur; istemek ya- şamın kendiliğinden sonucudur, ne haklı ne haksız, ne yerinde ne yersiz...
Biz hepimiz dikenli tellerle sarılıyız, her ilişkide bir par- çamız kalır ve bölüne bölüne biteriz de. En büyük hü- nerimiz kendimize karşı olmak, aykırı yaşamaktır, acı kaynaklarımızı ellerimizle yaratarak...Kıyılarımız duy- gularımızın boyunda, derinliğimiz aklımızın ölçüsündedir; ufuklarımızsa sisler içinde...O kıyısız gökyüzü nasıl sığar küçücük gözlerimize, bir bardak suya, demirli bir pen- cereye...Nasıl gizleriz ağız dil vermez bir geceye? Ve nedir ki gizi, daraldığımız her yerde bir genişlik duygusu verir içimize. Çözemeyiz, de, bu güdük bilinç, bu sığ yürek, bu ezbere yaşamla.
Dünya bir testidir, de, Ömür hanım, ömür bir su...Sızar iğneucu gözeneklerinden zamanın, bir içim serinlik bir yudum mutluluk için. Ve bir gün ölümün balkonundan... dökülür toprağa el içi kadar bir su. Yerde birkaç damla nem, bir avuç ıslaklık...Ölümü bilerek nasıl yaşar insan, geride dünyanın kalacağını bilerek nasıl ölür; bilmek bütün acıların anasıdır, de...
Sars aklımın cılız ayaklarını, kuşat beni. Değişik şeyler söyle ne olur, yeni bir şeyler söyle. Yıldım ömrümün ka- lıplarından. Beni duy ve anla.
Yağmur dindi Ömür hanım. Gökyüzü masmavi gülümsedi yine. Doğa aynı oyununu oynuyor bizimle. Umudun ucunu gösteriyor usulca, iyimserliğin ışığını süzüyor mavi atlasından. Ne aldanış! Bulutların rengi mavi-beyaz mıdır, kurşuni-külrengi mi yoksa?
Gökyüzünü öpmek isterdim Ömür hanım, gözlerimle değil dudaklarımla. Yoruldum bulutları kirpiklerimde taşı- maktan. Delilik mi dedin? Kim bilir...Belki de yerde sü- rünmenin bir tepkisidir bu, ya da ne bileyim bilinçsiz bir aykırı olmak duygusu. Gökyüzü de olmak isteyebilirdim değil mi? Kim ne diyebilir ki?
Kimseler görmedi Ömür hanım, bu dünyadan ben geçtim. İçimde umudun kırk kilitli sandıkları, elimde bir avuç düş ölüsü yüreğim -içinde senin ve benim ağırlığım- benim olmayan bir garip gülümsemeyle yüzümde, incelik adına, ben geçtim...Yerini bulmamış bir içtenlik, yanılmış bir saygı ve bir hüzün eğrisi olarak ilişkilerin gergefinde, ördüm ömrümün dokusunu ilmek ilmek. Beni cam kı- rıklarıyla anımsasın insanlar, savrulan bir yaprak hüznü ve dağınıklığı ile... Yükümü yanlış bedestanlara çözdüm.
Ezilmiş bir gül hüznü var yüreğimde. Saatlerce dayak yemiş bir sanığın çözülmesi içindeyim. Ürperiyorum. Bir at kestanesi durmadan yaprak döküyor yalnızlığın so- kaklarında, örtüyor ömrümün ilk yazını. İçimde bir çocuk, yalın ayak koşuyor yaşlılığa doğru, binlerce kez yenilmiş umut ölülerini çiğneyerek. Sahi yaşlılık, derin bir iç çekiş, yanılmış bir çocukluk olmasın Ömür hanım?
Suskun denizlerin çığlığı nedir bilir misin sen çocuk? Gökyüzünden oluk oluk damlayan ve ruhunda iz bırakan yağmur gibidir işte, ama sen bilemezsin. Çünkü kalbindeki neşter yaraları izin vermez buna. Sevmeyi düşündükçe elindekini kaçırmaktan korkar bir halin var, Korkma sen çocuk çünkü sevdikçe yaraların kapanır. Sanmaki yaranın üstüne bir yara daha açılır Dedim ya sen sevdikçe yaralarını kapatacaksın o yüzden umutsuzluğa yer yok ben de. Gizem Canver