|HUD SURESİ / 229|


63.Dedi ki: "Ey kavmim, ya ben Rabbimden apaçık bir belge üzere isem ve O bana kendinden bir rahmet vermişse? Böyleyken O'na isyan edersem Allah'a karşı bana kim yardım edebilir? Sizin kaybımı artırmaktan başka bana bir katkınız olmaz.


64.Ey kavmim! Allah'ın şu dişi devesi sizin için bir mucizedir. Onu bırakın Allah'ın toprağında otlasın. Ona bir kötülük etmeyin. Yoksa sizi yakın bir azap yakalar."
65.Onlar yine de o deveyi kestiler. Bunun üzerine (Salih): "Yurdunuzda üç gün yaşayadurun. Bu yalanlanmayacak bir vaaddir" dedi.
66.Nihayet emrimiz gelince Salih'i ve beraberindeki iman edenleri bizden bir rahmetle o günün aşağılığından kurtardık. Muhakkak ki senin Rabbin güçlü ve yüce olandır.
67.Zulmedenleri de korkunç bir çığlık aldı ve yurtlarında dizüstü çöküp kaldılar.
68.Sanki orada hiç yaşamamışlardı. İyi bilin ki, Semud halkı Rabblerini inkâr ettiler. Dikkat edin, Semud halkı uzak olsun.
69.Andolsun elçilerimiz İbrahim'e müjde getirip: "Selam" dediler. O da: "Selam" dedi. [7] Beklemeden hemen kızartılmış bir buzağı getirdi.
70.Ellerinin ona uzanmadığını görünce durumlarından hoşlanmadı ve onlardan dolayı içine bir korku düştü. Onlar: "Korkma. Biz Lut kavmine gönderildik" dediler.
71.Karısı da ayaktaydı ve bunun üzerine güldü. Biz de ona İshak'ı ve İshak'ın ardından da Ya'kub'u müjdeledik.
Dipnotlar
7.Yani elçiler Hz.İbrahim (a.s.)`in yanına vardıklarında selam verdiler, o da onların selamlarını aldı.