Bugün kendi kendime nasıl geldiğimiz bu yerden hafif sıyrıklarla çıkabiliriz diye düşünürken Remziye’nin bu yazısını okudum. İşte şu sıralar tamda bu yerdeyiz. Kızımdan birden bire değişen ve hırçınlaşan kelimeler duyar oldum ve bunları izleyen hareketler. Şu ara onu bu hareketleri yapmaya iten sebepleri ortadan kaldırma ve mümkün olduğunca birlikte vakit geçirmeye çalışıyorum, çalışıyoruz.. Belki de bu sebepten ve geçen haftanın yoğunluğundan blogla pek ilgilenemedim.
Bir önceki yazımda paylaştığım fotoğraf ve hikayesini merak edenlere de hemen küçük bir açıklama ekleyeyim. Gülbence’ye katılma durumum vardı, ancak tarih konusunu netleştiremediğimizden ertelendi. Yakında onlarıda paylaşacağım sizlerle..
Uzun uzadıya yazamıyorum nedense, yazanlarıda taktir ediyorum, mesela Remziye benim yerimede yazıyor, biliyorum ; )