Yalnızlığa tutunmak çağımızın modern hastalıklarından bir tanesidir. Yalnız olmak ve yalnızlığa tutunmak yeni nesil insanların dillerinde sevmediği, bilinçlerinde zevk aldığı bir tutum haline gelmiştir. Yalnız hissetmek ile yalnız olmak arasındaki farkı ayırt edemeyen insanların yaptığı varlık içinde yokluk yaşamaktan farksızdır. Kendi içsel tatminsizliklerini ve inanışlarını yaşatmakla meşgul olan insan düşünce mekanizması yalnız olmak ile ilgili bir inanışa sahip oldukça bu ikilem sürecek gibi görülüyor. Aslında, bakıldığında dünya üzerindeki neredeyse hiç kimse yalnız değildir. Yalnız insan olmakla yalnız hissetmek birbirinden farklı bir şeydir.
Yalnız olmak hiç kimsesiz olmaktır. Düşünün, siz onlar bir tanesi misiniz? Gerçekten dünya üzerinde kimseniz yok mu? Hiç kimsesiz olduğunuzu iddia etmek çevrenizdeki sevdiklerinize en başta kendi yüreğinize haksızlık değil midir? Yalnız hissetmek, çevrenizdeki insanların, sizi sevenlerin bilincinde olsanız da onların varlıklarının sizi bir noktadan sonra etkileyememesidir. Belki bir bakıma varlıklarının içsel yankınızda anlamsızlaşmasıdır. Bu, zaman zaman bireylerin tuttuğu enerji alanına yani yaşadıklarına göre anlaşılabilir bir şeydir. Herkes zaman zaman kendisini yalnız hisseder ve bu acı bir duygudur. Ancak yalnız hissetmekle yalnız olmayı birbirinden ayırmak çok önemlidir.
Sürekli olarak yalnız olduğunu söyleyen insanlar bir süre sonra terk edilmeye mahkum kalırlar. Çünkü fark etmeseler de bangır bangır; etrafımda olan kimsenin bir değeri yok, diye bağırırlar. Bu, hiç kimse için kabul edilir bir durum değildir. Varlığını tamamen anlamsız gören insanların yanında olmak istemeyen insanlar da o insanlardan uzaklaşırlar. Bu kötü bir duygudur. Yalnız hissetmekse birçok insanın doğasında olan ve kabül edilebilir bir duygudur. Bu ikisinin ayırt edilmesi bireyin mutlu bir ruh sağlığına sahip olması için hayati önem taşır. Yalnızlığa tutunmak, yalnız bırakılmak ile ilgili düşünceleri bir kurbanlık hikayesine çevirmek size hiçbir şey katmaz. Katacağı tek şey eksiltmelerdir. Yalnız bırakılmak üzere kurgulanmış bir inanış olan yalnız olmak iddiası bir süre sonra yavaş yavaş insanların yok olmasına sebep olur.
Sizi sizden başkası yalnız olmadığınıza inandıramaz. Yalnız olmamakla ilgili düşünceleriniz her neyse bunu kendinize siz vermelisiniz. Herkesin yanınızda olma biçimi farklıdır ve o kişilerin "yanındayım" sözüne itibar etmeniz çok önemlidir. Aksi takdirde kendinizi yalnız olmak üzere ayarladığınız düşünce sisteminizle çevrenizdeki güzel insanların çabalarını boşa çıkartır ve onları incitirsiniz. Her şeyden önce varlık içinde yokluk çeker ve yalnız değilken yalnız olursunuz.