Biz, güzel ve uyumlu, çok karmaşık organları ve sistemleri ile mükemmel, akıllı varlıklarız. Zorluklar dünyasında hayatta kalmak ve gelişmek için tasarlandık. Yiyecek bulmak, barınak bulmak ve güvenliğini sağlamak, kalıcı sanat ve dil yaratmak için tasarlandık.
Bir yerlerde sevgiyle “Hayat Yarışı” olarak bilinen bir toplumu yarattık, içinde birden çok saat yoğun olarak çalıştık, aile zamanını niceliğe karşı nicelikte bir alıştırmaya sıkıştırdık ve parasal sorunlarla, ilişki krizleriyle ve tükenmişlikle mücadele ettik. Dahası, artık birçoğumuzun hem çocuklarımız hem de yaşlanan ebeveynlerimiz için bakım sorumluluklarıyla sarsıldığı bir sandviç nesline dönüştük. Bütün bunlar sağlığımız için önemli bir sorun yaratır.
Sinir sisteminin, vücudun tüm organ ve sistemlerinin kontrolörü ve koordinatörü olduğu genellikle kabul edilir. Örneğin; Sinir sistemlerimiz a ve b ilişkisine sahiptir. A, sempatik sinir sistemi olarak bilinir. Savaş-ve-uçuş cevabından sorumludur: bir kaplan gibi bir tehlike ile karşılaşıldığında, aktif bir tepki için gerekli kimyasalları üretir; adrenalin, norepinefrin, kortizol vs. Bu kimyasallar bizi uyarır ki o anda hayatta kalmamıza yardımcı olacak her türlü fiziksel tepkiyi çalıştırmamıza, saldırmamıza veya savunmamıza izin vererek, uygun şekilde yanıt verir.
B parasempatik sistemdir. Dinlenme aktivitelerinden sorumludur: uyku, sindirim, doku dejenerasyonu ve üreme. Bu faaliyetler aktif katılım gerektirmez ve bu nedenle aynı enerji harcamasını gerektirmez. B’yi bir arabanın hızlandırıcısı olarak düşün. Çoğu zaman yangın baskın olması gerekir, çünkü hayatta kalmak için kaplanlar ya da diğer tehditler yüzünden sürekli saldırıya uğramıyoruz.
Sempatik hâkimiyet içinde, inanılmaz miktarda enerji üretiyoruz, böylece algılanan tehlikeye fiziksel olarak tepki verebiliriz. Koşmak ya da savaşmak enerjiyi yakar ve bu kriz bittiğinde rahat bir duruma dönebiliriz. Sorun şu ki, stressizler günümüzde genellikle fiziksel değiller ve son teslim tarihler, gerginlikler, mali konularda endişeler, sorumluluklar üzerindeki endişeler, ilişki baskıları vb. ve pratik olarak sabitler.
Enerjinin Korunması Yasası, enerjinin ne yaratılabileceğini ne de yok edilebileceğini belirtir. Bu Termodinamik Yasası, esas olarak, vücudumuzun strese cevap vermek için üretilen enerjiyi dağıtması gerektiği anlamına gelir. Evrimin bir yerinde, dövüş ya da uçuş cevabımız bu hayat yarışına uyum sağlamamıştır. Streslerimiz fiziksel olarak zor olmasa da, koşmak veya savaşmak için gerekli olan kimyasalları üretiyoruz. Modern stres uygulayıcılarımız çok fazla fiziksel aktivite gerektirmediği için, enerji tükenene kadar vücudumuzun kasları gererek telafi etmesi gereken bir enerji dengesizliği geliştiririz. Kısa bir süre için bu etkilidir, ancak uzun bir süre boyunca ezici olur, çünkü kaslar zaten sıkıdır ve uyumsuzluk sağlar, ağrı, hastalık ve hastalığa sahip olduğumuz zaman daha da kötü bir hal alır.
Bir an için vücudunuzun boş bir bardak olduğunu ve karşılaştığımız stresin içine su döktüğünü hayal edin. Kısa bir süre boyunca cam dolduracak ve herhangi bir başka su ve stres basitçe dökülecektir. Sağlığımızın tehlikeye girdiği kriz noktası budur.
Bu kalıcı sempatik hâkim durumdayken, kenara, unutkan, dikkatsiz ve huzursuz olmaya eğilimliyiz. Uyku uysal ve düzensizdir, çünkü bilinçaltında algıladığımız her ne olursa olsun, ağlamaya ve ağlayan bir bebeğe, bir yangın alarmına tepki vermeye hazırız. Ben buna “itfaiyeci sendromu” derim. Görev başındayken itfaiyeci dinlenemez çünkü herhangi bir zamanda bir acil durum olabilir ve derhal cevap vermeye hazır olmalıdır. İtfaiyeci bir gözü açık olarak uyur.
Sempatik baskınlık sırasında acele etmemiz, bir şeyleri kaybetmemiz (anahtarlar, gözlükler) ve hatta kendimize gereksiz yere zarar vermekteyiz (bir adımı atmak, girdiğimiz sırada başımızı araba çatılarına vurmak, yerdeki şeyleri göremediğimizde kaymak).
Bu durum bizi şimdiki zaman bilincinden çıkarır. Geçmişte yaşanarak (hiçbir zaman erken bir duygusal travma veya hafif iyileşme olmadan), gelecekte yaşanarak (ne olacağı konusunda endişelenmekle vakit geçirerek) veya kişisel ihtiyaçlarınızı önceliklendirmeyerek tetiklenebilir.
En son düştüğün zamanı düşün, senin için önemli bir şeyi kaybettim ya da bir kaza geçirdim. Şimdiki zamanda bilinciniz var mıydı? Kolay, rahat ve verimli miydin? Ya da otopilotta çalışırken başka bir yerde aklınız mı kaldı?
Ticari bir havayolu şirketi ile uçtuğunuzda, uçuş görevlileri, acil bir durum meydana gelirse, herhangi bir kimseye yardım etmeye çalışmadan önce oksijen maskesini kendi burnunuzun ve ağzınızın üzerine yerleştirmeniz gerektiğini size bildirir. Bunun sebebi, eğer oksijenden yoksun kalırsanız, kimseye yardımcı olamazsınız. Daha da kötüsü, daha sonra zaten kaotik bir durumda bir yük haline gelirsiniz.
Bu değerli bir hayat dersi olarak aklımızda kalabilir. Kendinize dikkat etmek ve “bencil” olmak aslında özverili olmak ve başkaları için orada olabileceğinizin ve bir yük olmanın güvenceye alınmasını sağlamaktır. 19. yüzyılın sonlarında İngiliz filozof Herbert Spencer, “Sağlığın korunması bir görevdir. Bazıları, fiziksel ahlak gibi bir şeyin olduğunun farkında gibi görünüyor. ”Puritan yetiştirilmemizde bir yerlerde bencil olmanın doğal olarak yanlış ve istenmeyen olduğuna inanmak için beyin yıkandı. Tamamen farklı olan ben merkezli olma ile karıştı.
Bencillik, yalnızca kendinize iyi bakmak, hak ettiğiniz saygıyı göstermek ve kendi sağlık ve refahınızı yönetme sorumluluğunu kabul etmek anlamına gelir. Kendi-merkezli, çıkarlarınızı başkalarının önüne koyma ve başkalarına merhamet ve sevgiden yoksun anlamına gelir.
Kendinizi gergin buluyor, aceleniz varsa, uykusuz bir uykudan, unutkanlığınızdan ve bir şeyleri kaybetmekten yoruluyorsanız, şimdiki zamanda bilincinizde olmadığınızı fark edin. Bu ciddi ve yoğun bir iç gözlem gerektiriyor.
İlk önce, anın var mı? Düşüncelerin nerede? Gençliğinizden bazı travmatik anıları yeniden yaşamaya çalışıyorlar mı? Gelecek hakkında endişelenmek için zamanınızı mı harcıyorsunuz? Kendinize karşı eleştirel ve sevecen misiniz? Çözümler üzerinde çalışmak için zaman olabilir.
Eğer geçmişte yaşıyorsanız, sorunun ne olduğunu (belki de yeterli olmadığınızı, kardeşinizin incitici davranışını ya da öğretmenin travmaya yol açtığını gösteren bir ebeveyn görüşünü) belirlemeye çalışın. Hakaretini tanıyabiliyor ve bunun başkasının gerçekliği olduğunu anlıyorsanız, söyledikleri veya yaptıkları sadece algıları, eylemleri ve müjde değil diyorsanız o eylemin hatalarını tanıma gücünüz var ve bilinçdışınızı pozitif olumlamalarla yeniden programlamak için hazırsınız. Olması zor olduğu için, suçluyu affetmeniz gerekir. Onları asla anlayamayacak ya da eylemlerine katlanamayacaksınız, ancak onları bu konuları kapatmaları için onları affetmelisiniz. Affetme eylemi sizin için değil, onlar içindir. Bir kin tutmak, zehir içmek ve ölen kişinin ölmesini beklemek gibidir.
Sürekli olarak gelecekle ilgili korku veya endişeniz varsa, bunun verimsiz, etkisiz ve yıkıcı olduğunu kabul edin. Sizi ilgilendiren her ne ise endişelenmek yardımcı olmayacaktır. Sadece bugünün var olduğunu ve yarın hakkında endişe etmek yerine, en iyi çözümün bugün yapabileceğiniz şeyleri yapmak ve sonucu kabul etmektir.
Eğer bu iki sorun bunaltıcı hissederse, tedavi arayınız, ancak bir tedaviden önce birkaç terapistle görüşün. Sizin için uygun biri olduğunu kabul edin, ancak bu kişiyi bulmak için sabır ve sebat gerektirebilir. Bu çaba, buna değer olduğunu kanıtlayacaktır.
Eğer sizin meseleniz bir öz-sevgi eksikliğiyse, kendinize aynı saygı ve başkalarına verdiğiniz dikkatle davranamamanız halinde, “Bunu hakkettim” gibi günlük onayları tekrarlayın. Ben önemliyim Ben evrenin bir çocuğuyum ve ben mükemmelim. Buna inanmayabilirsiniz, ama eğer bunu tekrarlarsanız rezonansa başlayacak ve o içsel çocuğu yeniden programlayabilirsiniz. Eğer arkadaşlarımız iç sesimizin yaptığı şekilde bizimle konuşsaydı, uzun süre arkadaşlarımız olmazdı! Önemli olduğunuzu ve kendi işinin çabaya değer olduğunu kabul edin.
Ayrıca, eğer bu sorunları yaşıyorsanız, dengede olmadığınızın farkına varın. Sağlığınıza meydan okunuyorsa başkalarına hizmet etme yeteneğiniz sonunda tehlikeye girecek.