

Hemen belirteyim, Ankara her şeye rağmen kültür ve sanatta İstanbul ile yarışıyor..
Ato’nun dev salonunda düzenlenen kitap fuarına girebilmek için için dakikalarca girişte kuyrukta beklemek bazılarının çanını sıksa da, beni mutlu etti. Zira her şeye rağmen, okumaya, kitaba ilginin bu kadar yüksek olması, geleceğimiz adına bana umut verdi.
Ama yol boyunca tanık olduğum görüntüler.
Ve sonra, her şeye rağmen bazı doğruları gözümüzün içine sokan gazeteler, televizyonlar..
Demokratik bir ülkede pek tanık olunmayan bir manzara ile başlamak istiyorum.
Kayseri’den Ankara’ya kadar her yerleşim merkezinin girişinde, beton bloklarla perdelenmeye çalışılmış kontrol noktaları var.
Bu görüntüyü tüm dünya bu şekilde görüyor ve üçüncü dünya ülkelerinde tanık olabilirsiniz böylesi manzaralara..
Sonra TV haberlerine göz atıyorum
Gazeteci Deniz Yücel’in, Başbakanın temennisinden sonra, duruşma bile yapılmadan hızla tahliye edilmesi ve özel uçakla Almanya’ya uçması..
Sayın Cumhurbaşkanının, “Bu adam terörist. Elimizde belgeler var” sözü kulaklarımda.
Bu tablo, hukukun ne hale getirildiğini gösteriyor.
Demek ki, bu ülkede tutuklanmak da, özgürlüğe kavuşmak ta, muktedirlerin iki dudağı arasında diye düşünüyorum.
Yani Deniz Yücel, Meral Akşener’in deyimi ile Tak diye tutuklandı, şak diye serbest bırakıldı.
Ekonomik verilere bakıyorsunuz, 2002 yılında kişi başına düşen kamu borcu 2 bin 700 lira iken 2017 sonunda 11 bin liraya ulaşmış.
Hukukun Üstünlüğü endeksinde 113 ülke arasında 99. Sıraya gerilemişiz.
Bizden sonrakilerde zaten adalet diye bir şey yok..
Güzel ülkem basın özgürlüğü kategorisinde, ‘Özgür olmayan ülkeler’ ligine düştü.
Çocuk istismarı bu ülkede yüzde 434 artmış.
Yani her açıdan daha yoksul, daha yoksun ve daha fakir bir Türkiye var..
Hepsinden önemlisi, toplumun tek sermayesi, huzuru da tükettik.
Siyasilerimiz kin satıyor, nefret satıyor, bölünme satıyor kürsülerden.
Siyasi nezakete muhtaç bir siyasetçi tablosu ile karşı karşıyayız..
İktidar eliyle Türkiye siyasal anlamda da bir cepheleşme süreci yaşanıyor.
Bir tarafta koltuk kaygısı ile kurulmaya çalışılan birliktelik, bu birlikteliğe siyasetin diğer unsurlarının da zorlanması.
Diğer yandan, hala üzerinde şaibe dumanı tüten 16 Nisan referandumu öncesine gidileceğini, gidilmesi gerektiğini savunan siyaset kurumları.
Bir yanda, personeli ile sabah çayı ya da ziyaret ettiği taksi durağı bile canlı yayında verilen muktedirler, diğer yanda yaptıkları her şey yayın yasağı kapsamında bulunan siyasal yapılanmalar.
Eve, puslu bir Ankara sabahından Türkiye’nin görüntüsü tıpkı bu şekilde.
Ama siz yine de umuda, huzura, barışa, eğitime, kalan kültür kırıntılarına, sevgiye, hoşgörüye sahip çıkın.
Her şeye rağmen, umudunuzun tükenmesine izin vermeyin.