Kahkaha atmak, gülmek benim en çok sevdiğim şey…Tabii ki zaman zaman uygunsuz da kaçmıyor değil, ama kontrol etmeyi öğrendim.
Aslında kahkahalarla gülene ortamına göre iyi bakılmadığı da oluyor, bu durum Platon’dan beri böyle. Neredeyse tüm filozofların katıldığı ortak nokta, “kahkaha ve gülümsemenin hem kişisel hem de toplumsal bir özgürlük talebi” olduğunu düşünerek devlet düzenini sarsacak bir tehlike olarak görmeleriymiş.
Çocuklar günde 300-400 kere gülerken, büyükler sadece 15-20 kere gülüyorlar. Gülmek bulaşıcı bir şey, bazen sebepsiz yere, bazen de ortama uyarak zincirleme reaksiyon şeklinde gülüyoruz. Rahatlayıp, stresten arınıyor ve neşemizi çevremize de yansıtıyoruz. Negatiflikten, pozitife dönüp kendimizi aşıyoruz, çevremizi de keyiflendiriyoruz.
Gülmenin sağladığı artılarla, hastalıklardan bile korunuyoruz;
Bedenimiz ve kaslarımız gülerken gevşiyor ve “neuropeptide” adı verilen stres hormonlarının salgısı azalıyor.
Ağrı ve sancı seviyemiz azalıyor.
Bağışıklık sistemi güçleniyor. Güldüğümüz zaman bağışıklık sistemimizde önemli rolü olan “gamma-interferon” ve “immoglobülin A ve B hücreleri”nin seviyeleri arttığından, daha az hastalanıyoruz.
Hintli bir doktor olan Madan Kataria, 1995 yılında kahkaha ve nefes egzersizlerini birleştirerek “kahkaha yogasını” bulmuş ve şu anda 60 ülkede 600’den fazla klüp bu yogayı uyguluyor. 15-20 dakikalık seanslarda insanlar el çırpma ve bazı hecelerin tekrarıyla nedensiz gülebiliyor.
Aslında, dünya bu kadar karışıkken gülmek belki de kolay değil, ama yine de gülmek sağlıktır… Korkmayın gülün, bu hayata bir başkaldırıdır,özgürlüktür!