onumarkamsobee
1 yıl
evet.. üst üste gelmek gibi bir huyu vardır her şeyin, bilir misiniz? bilirsiniz tabi, bilmez olur musunuz hiç? bende de öyle oldu işte. önce çok sevdiğim, evimizin köpeği ölmüş ama bana söylenmemiş. herkesin içinde ağlayamadım. daha sonrasında ise kendime ağlamayı yakıştıramadım. bayramdan sonra ise, tüm ülkenin çalkalandığı "girişim"den ziyade başka bir şey çarptı beni. ben başka bir şey ile çalkalandım. benim çok sevdiğim teyzemde kanser başlangıcı var imiş. ben tabi bundan da bir haberdim. "sınavların vardı onumarkamsobee" dendi. yine içimde kaldı her şey. yine hiçbir şey belli edemedim. ben anneannemi kanserden kaybetmiş bir insanım. ailemden bir kişiyi daha bu yüzden kaybetmeye dayanabileceğimi sanmıyorum. ama elimden de bir şey gelmiyor sakin kalmak dışında. sakin kalıp, "her şey güzel olacak" tavrında olmam lazım. ki zaten her şey iyi olacak. tedavisi iyi geçecek ve iyileşecek inşallah. günlerdir kendimi düzeltemedim iç tarafımdan. İnsanlara dökülme huyum da olmadığından kaldım böyle. dün doktor da çok güzel bir biçimde psikiyatra gitmem gerektiğini, sebebinin psikolojik olduğunu söyledi bazı şeylerin. ne kadar güzel öyle değil mi? atlatamadığım streslerim var imiş. doğru. var. ona söyleyemesem de var. zaten niyetim vardı, şimdi tam oldu. gidip de tescilletip geleyim ben. tabi ben bir de bu halde canımdan çok sevdiğimi kırdım sanırsam. şimdi ise ulaşamıyorum. korkuyorum. nasıl ulaşacağımı da bilmiyorum ona. bir ulaşsam, iyi olduğunu bir bilsem içim rahat edecek. bekliyorum.. ne diyorum ben böyle? hissizleşmedim. sadece göstermemeye başladım. tepkilerimi göstermemeye. gayet sakin durmaya başladım. ama ne demişler? "dışı seni, içi beni yakar". ben bir daha deneyeyim şansımı. kendini yazarak anlatan ben, onu da beceremez oldum. hıçkıra hıçkıra ağlamak isteyen ben, şu an anneme normal gözlerle bakıyorum. neyse "içini dök.." diyordu, ben de onu yaptım ve gidiyorum. dökemedim ama siz dökmüş sayın. allah'a ısmarladık.