"Vanyushi" ye karşı Katyuşa
On gün sonra Büyük Vatanseverlik Savaşı başladığı andan sonra, Kaptan İvan Flerov komutasındaki bir askeri kamyon konvoyu Moskova'dan batı sınırlarına gönderildi. Yedi üç akslı ZIS-6 ve kabinin arkasında garip branda kaplı yapıları olan mühimmatlı yaklaşık kırk araç, Belarus'taki demiryolu kavşağı Orsha yolunda ilerliyordu.
Orada, ilk askeri ayın kargaşasında, birkaç düzine Sovyet askeri treni kaldı silah, mühimmat ve yakıt. Zaten 14 July Orsha Almanlar tarafından ele geçirildi. Demiryolu kavşağının onları almasını engellemek için savaşa yeni bir Sovyet süper silahı gönderdiler. Sonra henüz "Katyuşa" olarak adlandırılmadı.
"100 Howitzers yerini alıyor"
İstasyonun yanan bir cehenneme dönüştüğü zaman Almanlar ne olduğunu bile anlamadılar. Ve birkaç ay boyunca, mühimmatlı sağlam bir roketatar yakalayana kadar, istihbaratları Rus ordusunun, toli "roket benzeri mermileri fırlatan silahların", toli'nin "otomatik çok silahlı ateş atma" kullanımı hakkında konuştu.
Kış başında, Kaptan Flerov'un bataryası düşman tarafından sarıldı ve daha sonra kaptan baş ünitesini havaya uçurarak hayatını feda etti. Yalnızca 46’tan gelen 160 kullanıcıları kendilerine geri döndü. Ancak "Stalinist organlar" veya "Gardiyan havanları" ile ilgili söylentiler, savunmanın her cephesinde yürüyüşe çıkmış durumda.
Binlerce yıl önce Çin'de toz roketleri icat edildi. Ve on dokuzuncu (XIX) yüzyılda bile, hala Rus ordusunun ve Kırım'ın Orta Asya kampanyasında kullanılıyordu, ancak yivli topçuların ortaya çıkmasından sonra füzelerin kullanımı hakkında unutmuşlardı - çok yanlışlardı. Bununla birlikte, roketin kimyasal silahlar vermek için çok uygun hale geldiği Birinci Dünya Savaşı'ndan sonra farklı ülkelerde bunlara ilgi ortaya çıktı.
Sovyet cumhuriyetinde kimyacılar yeni silahların müşterileriydi. Zaten 1938 yazında, Pavlograd topçu aralığında kimyasal dolgulu mermiler test edildi. Test raporunda, bu füzenin savaş başlığında 8 litre ajanların (toksik ajanlar) bulunduğu ve sadece aynı kalibrede topçu mermileri içerisindeki 2 litre olduğu söylendi. 12 hektarlık bir alanda ölü bir bölge oluşturmak için üç araçtan sadece bir voleybol yeterliydi; bu da yüzlerce oburla karşılaştırılabilir.
Uzun süredir insanlar "Katyuşa" nın Andrei Kostikov liderliğindeki gizli bir araştırma kurumu olan 3 adlı bir grup yazar tarafından yaratıldığına inanıyorlardı. Bununla birlikte, 70-ler'de, bunun Araştırma Enstitüsü baş mühendis Georgy Langemak'ın eseri olduğu ve Andrei Kostikov'un NKVD'deki Langemak'ta “dokunduğunu” yaptıkları ve tutuklandıktan sonra yer aldığı tespit edildi. Georgy Langemak, 1937'te vuruldu ve Kostikov, Sosyalist Emek Yıldızı (1941) ve Katyusha (1940) telif hakkı sertifikasını aldı.
"Stalin'in cesedi"
Bu arada, uzun bir süre "Kimyasal Geçmiş" "Katyuşa" takip etti. Örneğin, uluslararası sözleşmeleri ihlal eden SSCB'nin beyaz fosforla kabuk doldurduğuna dair bir söylenti vardı - ve bu son derece yanıcı ve çok zehirli bir maddedir. Gerçekte, kabukları geleneksel konvansiyonel patlayıcılar kullanıldı. Ve voleybolun ateşlenmesi nedeniyle istisnai bir etki sağlandı - darbelerin eklenmesi yasası yürürlükte kaldı. Reaktif topçuların parçalarından birinin gazisini hatırlatan Yuri Novikov, “bir pilin voleybolu sonrasında“ öyle bir patlama dalgası ortaya çıktı ki, öldürülmeden saldırıya uğrayan Almanlar, sersemlemiş çığlıktan sonra sersemletildi, reddedildi, çaresiz ve piyade olduğumuzu söyledi. kalktılar ve kaçtılar, Almanlar artık hiçbir şey yapamadı. ”
Kızıl Ordu’da, Katyuşa’nın her biri 3 taburu bulunan Genel Komuta Rezervinin (RGK) gardiyan harç alaylarının bir parçası ve taburdaki 2 bataryaları oldu. "Katyuşa", genellikle ana saldırı yönlerinde toplu olarak kullanılır. Bu alaylar doğrudan cephelere gönderildi ve ordunun bir parçası değildi. Gardiyan harç alayında hizmet prestijli ve nispeten güvenli olarak kabul edildi. "Katyushalar" emri için önemliydi ve sadece cepheye gönderilmemişti.
Cephede “korumalar” boşuna kalmadı, çünkü makineler voleyboldan hemen sonra ateşleme pozisyonu bırakmazlarsa, birkaç dakika içinde piller Alman topçusu tarafından kolayca tahrip olabilirdi.
“Gazete roketçisi Alexander Panuev, savaş boyunca her zaman şöyle dedi: Rus muhafızlarının harç birimlerindeki bir numaralı sorun, mermilerin teslim edilmesiydi. Sadece ülkeyi mahvettik. Bitkilerin kabukları serbest bırakmak için zamanı yoktu. Hayal edin! 384 alayı füze fırlatırsa - sürülmeleri gerekir! Ve eğer iki, üç voleybol? Bu zaten bin mermi! Ve bu alaylar 115! ”
"Durila", "Skripun", "eşek".
Roket silahlarının modernizasyonu hakkındaki düşüncelerin yalnızca Sovyet tasarımcılara geldiğini düşünmek saf olurdu. İkinci Dünya Savaşı sırasında ilk defa çoklu roketatarların (MLRS, bu kısaltma ortaya çıkmıştır) şerefine şüphe vermek Almanlara aittir. Zaten yılın 1941 yazında, dördüncü özel amaçlı harç bombalarının alaycı 22 pillerine karşı Haziran ayının 9'i çıkarıldı. Yaratıcının ismi Rudolf Nebel'ın ismini taşıyan 6-namlu 150-milimetre harç "Neblverfer" olduğu ortaya çıktı. Onları farklı şekillerde çağırdık: “gıcırtı”, “eşek”, “aptal”, “Vanyusha” ... İlk iki takma madenlerin karakteristik keskin sesleri nedeniyle elde edildi. Nebelverfer'in bir başka markası, Alman füze pozisyonlarını maskeleyen kalın bir duman tüyü idi. Ayrıca savaşın başlangıcında bir Alman harcı bir at arabası tarafından çekildi, sonra kamyonları çekmeye başladılar, çünkü kurulum kendiliğinden tahrikli değildi.
Katyuşa tüylü füzeler ile kanatları olmayan Alman madenleri arasındaki farklar çok büyüktü. Sineğin içindeki Alman mermileri, bir top mermisi veya bir mermi gibi, yalnızca dönerek dengelendi. 1943’teki Alman endüstrisinin SS’den Katyuşa mermisini Sovyet modelinden kopyalaması için bir emir aldığını bilmek ilginçtir, hepsinin bittiğini. Stabilizatörler, roketin uzunlamasına ekseninden bir açıyla ayarlandı ve bu da yine uçuşta rotasyon yaptı.
Amerikan "Katyuşa"
Amerika Birleşik Devletleri diğer ülkelere göre daha sonra bu füzelerin fırlatılması için bir füze ve mobil kurulum yaratmaya başladı. İlk model, Studebaker kamyonlarının şasesinde 1942'ta geliştirildi. Atış menzili, voleybol gücü ve hassasiyet açısından, benzer Alman ve Sovyet jet sistemlerine göre çok daha düşüktü. Ve sadece 1944’te, Amerikalılar bireysel özelliklere göre Sovyet “Katyushas” ile karşılaştırılabilecek, savaşa hazır bir kurulum tasarlamayı başardılar. Bu jet sisteminin temeli, orta ağırlıkta bir tank "Sherman" olarak görev yaptı. Daha sonra, 60 inç kalibreli (8 mm) M4,6 mermileri için 115 tübüler kılavuzlar paketi, taretine monte edildi. Bir voleybolun ağırlığı 960 kg ve atış maksimum aralığı - 3.8 km idi.
İngilizlerin kendi Katyuşa prototipleri de vardı. İngilizler Normandiya'daki 6 haziran ayında 1944 inişinde ilk roket topçusunu kullandı. Daha sonra roket donanımlı destek gemilerinden 1 günü Almanların başkanlarına yaklaşık kırk bin roket atıldı.
Merakla, "Katyuşa" adı nereden geldi? Ancak, henüz kesin olarak bilinmemektedir. Eleştirmen, tarihçiler tarafından önerilen versiyonların hiçbirine dayanamaz. Bununla birlikte, bu kelime hala tüm dünyada kullanılmaktadır. Her durumda, tam olarak katusha füzesinin (Katyuşa roketleri) İsrail'de patlayan Filistinli roketler dediği şey budur.
Ctrl girmek
Bir hata fark ettim Metni vurgulayın ve tuşuna basın. Ctrl + Enter