Karakterlerin bir tanesini bile sevmedim. Ana karakter zorlama hissi verirken yan karakterlerin hiçbiri akılda kalıcı değildi. Hikayenin başları bir şKarakterlerin bir tanesini bile sevmedim. Ana karakter zorlama hissi verirken yan karakterlerin hiçbiri akılda kalıcı değildi. Hikayenin başları bir şeyler vadetse de devamı son derece sıkıcı ve anlamsızdı. Zar zor bitirdim. Yazarı çok şeker, instagram'da fotoğraflarımızı beğeniyor falan ama olmamış işte. ...more
The Maze Runner’ı okuyalı bir yıl geçti. Belki de daha fazla. Ancak filmini izleyeli ancak birkaç ay oldu. Aslında unuttuğuma emindim kitapla ilgili birçok şeyi, fakat film imdadıma koşunca ikinci kitabı okumanın zamanın geldiğini anladım.
Büyük bir heyecanla başlamıştım The Scorch Trials’a. Ne olacaktı? WICKED daha neler yapacaktı? Sevdiğim karakterlere bir şey olacak mıydı? Böyle düşüne düşüne kendimi kitabın içinde buldum. Heyecanımı körükleyici bir başlangıç da yaptı. Her şey yine gizemliydi, olaylar yine dur durak bilmiyordu. Ama sonra okul dolayısıyla araya başka ödevler, kitaplar sokmak durumunda kaldım. Otobüste gelip giderken okurum dedim ama hep ayakta tıkış tıkış kaldım. Oturduğumda da gözümü açamayacak durumda oldum. Böyle bir sürü sebepten dolayı kitabı bayağı ertelemek durumunda kaldım. Bu da benim kitaba olan bağlılığımı ve ona duyduğum heyecanı etkiledi dolayısıyla.
Yazının bundan sonrası azıcık ucundan spoiler niteliği taşıyabilir!
The Scorch Trials’ın aslında isminden anlıyoruz Thomas ve diğer Gladerlar’ın WICKED’la işinin bitmediğini. İlk kitabın sonunda deneylerin bittiğini ve güvenli bir yere gönderileceklerini söylemişlerdi ama kim inanır? WICKED bu. Kitabın başında söz verdikleri gibi odaları, duşu, yemekleri olan bir sığınağa götürülüyorlar. Her şeyin değişmesi çok zaman almıyor tabii. Çok geçmeden aç ve bitap hâlde o sığınağa tıkılmış olduklarını anlıyorlar. Üstelik Teresa da ortalıkta yok. Ve hattâ her bir Glader’ı adeta etiketleyen dövmeler var ortada. Sanki birileri onlara oldukları şeyi değil de yapmaları gereken şeyi anlatıyor.
Sığınıkta bir de yeni karakterle karşılaşıyoruz: Aris. Tıpkı onlarınki gibi bir labirent daha olduğunu öğreniyoruz. Ve onların grubu da tamamen kızlardan oluşuyor. Dolayısıyla Grup B’nin Teresa’sı Aris oluyor. Peki, Thomasları mı? Duymak bile istemezsiniz.
İçinde bulundukları yeni deney hakkında bilgilendirildikten sonra Scorch’a, yani eskiden bir şehir olan çölleşmiş yere salınıyor bizimkiler. Ve böylece bin bir tehlikenin kol gezdiği yeni bir ortamın içinde buluyorlar kendilerini.
The Scorch Trials’la ilgili söylemek istediğim başlıca şeyler var. Bunlardan ilki James Dashner’ın bayağı bayağı acımasız olduğu. Ve yarattığı durumları kafamda canlandırmakta bazen zorlanıyorum. Adamın kafasının nasıl çalıştığını bir türlü anlayamadım. İkincisi ise kitapta aradığım şeylerin cevabını bulamamamın beni üzdüğü. The Maze Runner’ı kapattığımda elimde zaten bin ton sır vardı. İkinci kitapta en azından bunlardan birkaçının yanıtını alırım diyordum ki, başka sorular çıktı ortaya. Mesela Brenda. Ya da diğer her şey. Bu demek oluyor ki her şeyin cevabını son kitapta verecek. Açıkçası bu durum bende, her şey oldu bittiye gelecek izlenimi uyandırıyor. Kesin bir şeyler havada kalacak. Tek bir kitapta bunların hepsini açıklaması biraz zor zira.
Kitapta beni üzen bir diğer unsur ise çok sevdiğim Minho ve Newt’in az gözükmesi. Onun aksine seriye başladığımdan beri sevmediğim Teresa’nın, ortada olmasa bile, ön planda olması. Ortamda Minho ve Newt olunca diyaloglar çok eğlenceli bir hâl alıyor. Gladerlar arasındaki saçma sapan muhabbetlere bayılıyorum ben. Lâkin The Scorch Trials’da Thomas neredeyse hep onlardan ayrı düştü. Bir de kitap boyunca Thomas’ın herkese, benim de Thomas’a olan güvenim sorgulandı durdu. Sonuç olarak kimseye güvenilmez bu seride. Herkes her an şaşırtabilir. Bu, kurgu açısından olumlu bir özellik olsa da, karakterlere bağlılık açısından birazcık olumsuz.
Tüm bunlardan ötürü çok iyi duygular besleyemedim kitaba. Yine de beni fazlasıyla heyecanlandırdığı yerler oldu. Son kitap için beklentileri çok artırdı, bu da benim için hayal kırıklığına uğrayacağım demek oluyor. Tecrübe konuşuyor burada. ...more
Fracture Me, serinin Beni Bırakma/Unravel Me'nın son bölümlerinden başlayıp devam eden ve bu kez Adam Kent'in bakış açısıyla anlatılan ikinci novellası.
Adam, Juliette'in ilk aşkı bildiğiniz gibi ancak kendisini ilk kitaptan beri sevemedim. İkinci adam rolündeki (kime göre neye göre?) Warner'ı daha yakından tanıdıkça da açıkçası sevmeye çalışmaya zahmet bile etmedim.
İkinci kitabı okurken bayağı bir soğumuştum kendisinden; çünkü fazla sönük bir karakter olmaya devam ediyordu. Buhranlı, Juliette'e âşık olduğunu söyleyen ama yeri geldiğinde kızı zerre kadar umursamayan ve aslında onu hiç tanımayan bir tip Adam. Beni Bırakma'nın son bölümlerinde savaş sırasında yaptığı tercihle gözümden bir güzel düşmüştü artık. Ayağa kalkamayacak kadar. Bu novellayı okurken çok daha iyi anladım neden Adam'ı değil de Warner'ı sevdiğimi.
Öncelikle, Tahereh'e bu novellayı yazdığı için teşekkür mü etmeliyim kararsızım. Çünkü Adam'ın yüzünü iyice görmemi sağladı. Hani birazcık seveceğim varsa da artık yok. Kararsız olmamım sebebi de neden bu kadar boş karaktere novella yazma gereği duyduğunu anlayamamam. Okumuşsanız anlayacaksınızdır, Adam'ın iç dünyası ne çok ilgi çekici, ne eğlenceli ne de üzücü. Bence Adam ile ilgili en güzel şey erkek kardeşi James.
Bu çocuğu sevmemem için çok neden var. Fracture Me'de de bunu iyice gösterdi bana. Bir kere Adam'ın aşkına inanmıyorum ben. En azından Warner'ınki kadar güçlü değil. İkinci olarak insanı bunaltan bir karakter. Tahereh'in tarzını çok seviyorum ama ilk defa onu okurken bu kadar sıkıldım. Bir diğer neden de Adam'ın Juliette hakkındaki düşünceleri.
Juliette'nin güçlerini kullanmada hâlâ yeteri kadar iyi olmadığını hepimiz biliyoruz. Ancak Adam onun tamamen güçsüz olduğunu ve savaşmayı bilmediğinden geride durması gerektiğini düşünüyor. Ona göre Juliette James'le falan beraber sığınakta kalmalı. Bir karşılaştırma yapmak gerekirse; Warner'ın bakış açısı bunun tam tersi. O Juliette'in gücüne hayran, onu geliştirmek ve kullanmak istiyor. Ve Juliette'in kendisinin de ne kadar güçlü olduğunu biliyor. Aradaki farkı anlatabilmişimdir umarım.
Anlayacağınız pek zevk almadım okurken. Sebebi de kesinlikle Adam. Tahereh'in kalemini ise özlemişim. Galiba bu novellanın en sevdiğim kısmı sondaki Ignite Me ön okumasıydı. Juliette'in bakış açısını ve "Warner" yazısını görünce yaşadığım sevinç ve rahatlamayı görmeliydiniz! Ah, bir an önce çıksa da aralarındaki ilişkiyi okuyup kendimden geçsem. Bu sırada Adam da James'le beraber istediği gibi yaşayabilir....more
Distopya okumayı ciddi anlamda özlemişim. Sanırım artık vazgeçilmez türüm hâline geldi. Canım sıkıldığı zaman açıp distopya okuyabilirim, o derece seviyorum. Nefes de, tam anlamıyla, ihtiyacım olan kitaptı. Bir sayfasında bile sıkılmadım okurken. Sürükleyici ve şöyle bir düşününce karakterlerin içinde yaşadığı dünya ürkütücüydü.
Nefes’te üç ana karakterimiz var: Alina, Bea ve Quinn. Onların içinde yaşadığı “yeni” dünyada, bitkiler ölmüş ve doğal olarak oksijen miktarı da dibe vurmuş. Dünya nüfusunun pek çoğu oksijenlikten ölürken, geriye kalanlar Nefes adlı şirketin olaya el atmasıyla “Koza” adını verdikleri yeni yaşam alanında hayatlarını sürdürüyorlar. Koza’da ağaçlar var, evet. Ve orada yaşamak için yeterli oksijen var. Ancak ne yazık ki orada da zalim bir eşitsizlik söz konusu. Asıllar, yani toplumun zengin kesimi, oksijeni diledikleri gibi kullanabilirlerken, fazladan oksijen almaya parası yetmeyecek olan daha yoksul kesim, diğer adıyla Yedekler, ise oksijenlerini ellerinden geldiğince tutarlı kullanıp hayata tutunmaya çalşıyorlar.
Hiç oksijensiz bir hayat hayal ettiniz mi bilmiyorum ama daha önce etmediysem bile ben kitabı okurken ettim. Ve inanın bana berbat bir şey. Yedekler, deli gibi çalıştıkları yetmezmiş gibi, sokakta koşamıyor, spor yapamıyor, hattâ öpüşemiyorlar bile. Üstelik üzerlerinde sıkı kurallarla sınırları çizilmiş bir baskıcı güç de var. Tüylerinizi ürpertecek kadar korkunç bir durum ve ben kitabın bu kısmından bir hayli etkilendim.
İşte Quinn, işin kaymağını süren Asıllar’dan biri. Bea ise onun küçüklükten beri tanıdığı en yakın arkadaşı. Quinn, ilk başlarda hiçbir şeyden haberi olmayan ve istediğini almaya alışmış, yüzeysel bir genç adam gibi görünse de özünde oldukça farklı biri. Bir kere Yedekler’i diğer Asıllar gibi ezmiyor ve Bea’yı oldu olası kollamış. Kitabın ilerleyen kısımlarında Quinn’in karakterindeki gelişmeye de tanıklık ediyor ve onu daha bir seviyoruz.
Gelelim Bea’ya. Bea, hayatını bir Yedek olarak sürdürmek zorunda olduğunun bilincinde ve Asıl olmaya dair pek ümidi olmayan, kendi hâlinde bir kız. Tam etliye sütlüye bulaşmaz cinsten. Ve Quinn’e yıllardır sırılsıklam âşık. Ne yazık ki hislerinin karşılıklı olduğu söylenemez. Quinn’in Bea’yı o gözle görmesi için gözlerinin önündeki perdeyi önce indirmesi gerek. Bunun yanında Bea kişilik olarak oldukça yumuşak kalpli ve hassas.
Son olarak Alina’mız var. Grubun tek her şeyin farkında olan insanı. Alina, anne ve babası kaybolduğundan beri kendi ayakları üzerinde durmaya çabalamış bir Direnişçi. Evet, o Koza’daki insanlara uygulanan katı kuralların ve Nefes’in insanları nasıl manipüle etmeye çalıştığının bilincinde. Ve onlara karşı durmak için Direniş’in bir parçası durumuna gelmiş. Tabii Alina, Bea’nın aksine daha sert bir karakter. İdealleri uğruna pek çok şeyi göze alabilir. Buna hayatı da dahil.
Gördüğünüz üzre, üç ayrı karakter ve üç ayrı yaşam stili var. Bu sayede yaşadıkları dünyayı her kesimin gözünden ayrı ayrı, yani farklı bakış açılarıyla, görebiliyoruz. Ki bence bu kitabın en güzel kısımlarından biriydi. Genelde karakter geçişi olan kitaplarda konudan konuya atlayışta sıkıntılar olur fakat Nefes’te bunu hiç yaşamadım. Olaylar birbirlerine iyi bir şekilde bağlanmıştı.
Quinn, Alina ve Bea’nın yolları bir yerde kesişecek elbette. Kitabın içeriğini çok da anlatmak istemiyorum çünkü okurken benim hissettiklerimi siz de hissedin istiyorum. Dediğim gibi, kitaptaki oksijensiz dünya beni çok etkiledi. Bunun en önemli nedeni bizim de bir gün kendimizi böyle bir durumun ortasında bulabilme imkânımızın yüksek olması. Gelişen teknoloji ve artan doğaya karşı duyarsızlıkla birlikte bizim dünyamızından da, ne zaman olur bilinmez ama, oksijen bakımından böylesine muhtaç durumuna düşmesi imkânsız değil. Bunu bilerek okursanız hem kitaptan daha çok zevk alacak hem de böylece bazı şeylerin bilincine varmış olacaksınız.
Genel olarak bakacak olursam; zevkle okudum Nefes’i. Her distopyada olduğu gibi bunda da detaylandırmanın eksik olduğunu düşünüyorum ama galiba bu konuda sorun benim. Her şey iyice önüme dökülsün ki ona göre okumaya devam edeyim istiyorum. Kurgu, karakter gelişimi çok iyiydi. Heyecan bakımından da yeterliydi. Kısaca distopya sevenlerin ve yukarıda okuduklarından etkilenenlerin okumayı düşünmesinde fayda var.
Ve izninizle şimdi resmi olarak serinin ikinci kitabını bekleme evresini başlatıyorum....more
Geldik zurnanın "zırt" dediği yere. Beni haftalardır süründüren, hiç yapmadığımı yapıp kitaba zarar vermeme ön ayak olan, sinirimi bozan ve okuma aşkımı söndüren Elit'e.
Serinin hayranları şimdiden gardlarını alsınlar çünkü bu yorumda bayağı bir saydıracağım sanırım. Çünkü bu kitap beni uyuz etti. Karakterleri boğazlamak istedim. Her birini. O yüzden hazırlıklı olun diye şimdiden uyarıyorum.
Kiera Cass'in iyi bir yazar olduğunu düşünmüyordum zaten. Sadece ilk kitapta iyi bir hikâye yakalamıştı. Okutuyordu kendini. Eğlenceli zaman geçirmiştim. Ama devam kitabında bu kadar kötü bir şey ortaya çıkaracağı aklıma gelmemişti. Evet, kitap vasattı bence. İçi boş ve karakterlerde bir gram tutarlılık yok. İlk kitapta tanıdığınız America 180 derece değişime uğramış. Hem de ilk başta fark ediyorsunuz bunu. Aspen'i saymıyorum bile ama Maxon da aynı şekilde. Sonuç olarak Elit'e başlamadan "Hiç olmazsa Maxon için okurum," diyordum artık onu da düşünmüyorum.
America 6 Elit'ten biri. Seçim devam ediyor. Sarayda her şey aynı. Kızların prenses olma çabaları ve elbette entrikalar devam ediyor. Beni Seç'te iki erkek arasında kalıp da ikisini de şimdilik seçmeyen America'yı Elit'in başında Maxon'a deli divaneyken görüyoruz. E, tabii Aspen'in eli armut toplamıyor. America onu da seviyor. (!) Ama Maxon'dan da vazgeçemiyor. Tanrım, ne büyük sorunlar bunlar!
Kitap kurgu olarak çok kötüydü. America'nın vasıfsızlığı bir kenarda dursun, doğru düzgün bir olay yok. Bu kız bir ona gidiyor bir ona. Diğerini seviyorum derken bir bakıyor o aslında düşündüğü gibi biri değilmiş. Valla derdi sıkıntısı çok bu kızın. Prenses olmaya da hazır değil bir de. Ne yapacak America? Ah ne kahırlandım ne kahırlandım!
Gelelim America'nın olmayan kişiliğinden diğerlerine. İlk kitaptan sonra Maxon Maxon diye yeri göğü inletiyorduk (iki erkek arasında en aklı başında olanı o göründüğü için) Elit'te ondan da vazeçtim. Artık hiç kimsenin Team'i değilim. Herkes kendi başını yesin. İsteyen ölebilir, umurumda değil. Çünkü Maxon beyimiz de şöyle böyle tavırlarıyla bir güzel gözümden düşüverdi.
Düşünüyorum, düşünüyorum kitapta en sevdiğim kısım neydi? Yok galiba. Son 30 sayfada falan hareketlenme oldu ama America'nın tavırları aşırı aptalcaydı. Hani yazar kotaramamış da oraya öylesine bir aksiyon eklemiş gibi oldu. Olmadı yani Kiera. Bizimla değılsın!
Kitabı haftalarca bir elime alıp bir bıraktım. Düşünün ne haldeydim. O yüzden de eksi puan kazandı benden. Ayrıca çevirinin de çok iyi olmadığını düşünüyorum. Aceleye gelmiş, çok özenilmemiş gibiydi. Ne kadar şaşırma ünlemi varsa yerlerine "Aa" kullanılmış. Bir süre sonra "Birisi daha 'A' derse çocuğumu keserim!" moduna girdim. Düşünün, koca koca adamlar "Aa" diyor.
Çok bunaldım bitireceğim diye. Bitirdiğimde bir güzel kalktım dans ettim. Anlayacağınız Elit hakkında tek bir olumlu düşüncem yokmuş. Bunu da yorumu yazarken fark ettim. Aslında içimden 2,5 vermek geçiyordu ama yok, 2 veriyorum arkadaş. Başkası kurtarmaz.
Bu, yazdığım en negatif yorum olarak tarihe geçecek sanırım. Ancak anlayın beni gerçekten sinirlerim bozuldu okurken. Buraya anlatamadım tam bile. Şimdi susuyor ve köşeme çekiliyorum. Serinin son kitabını okur muyum okumaz mıyım hiç bilinmez....more
Uyarı: Bu yorumu yaparken çok yoğun duygular yaşıyorum o yüzden yazacaklarımdan, yani zihnimin çöplüğYorumun orijinali Kitap Hayvanı'nın Günlüğü'nde.
Uyarı: Bu yorumu yaparken çok yoğun duygular yaşıyorum o yüzden yazacaklarımdan, yani zihnimin çöplüğünden mesul değilim.
Beni Bırakma/Unravel Me, Bana Dokunma/Shatter Me'nin ikinci kitabı. İlk kitabı okuyalı bayağı zaman geçmiş olduğu için konunun detaylarını azıcık unutmuşum, bana yaşattırdıklarını ise tamamen unutmuşum. Anlayacağın bu kitaba çok hazırlıksız yakalandım, sevgili okuyucu.
Şu fangirllik duygularımı bir kenara atıp nasıl yorum yazacağım bilmiyorum ama bir yerden başlamak lazım. En iyisi Bana Dokunma'nın sonunu hatırlatayım birazcık. İlk kitabında sonunda Juliette, Adam ve Kenji Omega Noktası'na sonunda ulaşarak kendileri gibi olan insanlara kavuşabilmişti sonunda. Omega'nın bir nevi başkanı olan Castle Juliette'ye yeteneğini kontrol etmede yardımcı olacaklarını söylemiş, hattâ onun için özel bir giysi bile hazırlatmıştı.
Yani her şeyin tıkırında olması gerekiyordu. Juliette ile Adam birlikteydi. En iyi dostları Kenji ve Adam'ın erkek kardeşi James yanlarıydı. Tıpkı onlar gibi yetenekleri olan bir sürü insanla beraberlerdi ve sonunda Juliette yeteneğini dizginlemeyi öğrenebilecekti. Tabii ki öyle olmadı.
Tüm bu pozitif gibi görünen durumlara rağmen Juliette Beni Bırakma'da, Omega'ya geldiği birkaç günden sonra tamamen eski Juliette olmaya devam ediyor. Yine Adam dışında pek kimseyle konuşmuyor, insan içine karışmıyor, yeteneğini kullanması için verecekleri derslere bile katılmıyor. Tek yaptığı bir köşeye çekilip sessizce oturmak oluyor. Elbette haklı nedenleri de var. Omega'daki pek çok kişi ondan dokunuşu ölümcül olduğu için korkuyor. Kimse bir şey söylemese de Juliette onların bakışlarındaki korkuyu, uzak durma arzusunu görebiliyor.
Bir de yaklaşan savaş faktörü var tabii.
Omega'nın varlığı şimdiye kadar saklı kalabilmiş olsa da Yeniden Kuruluş'un her gün devriye gezerek bir şeyleri (ya da birini) aradığını haber alıyorlar. Üstelik Warner'ın babası olan Başkomutan da şehirde ve olağanüstü bir durumun direkt habercisi. Yaklaşan bir savaş var. Omega ve Yeniden Kuruluş arasında. Omega'dakiler bu yüzden sürekli hazırlık içindeler.
Bir de Warner faktörü var tabii. Ah Warner vah Warner... Juliette'ye Adam'dan sonra dokunabilen ikinci insan. Aynı zamanda bir yandan ölümcül bir duruş sergileyip, işkenceler ve cinayetlerle bunu belgelerken bir yandan da şefkatli bakışları ve ateşli öpücüğüyle kızın kafasını karıştıran oğlan. Başkomutan'ın biricik oğlu ve varisi. Onun da diğer askerlerle birlikte birebir dolaştığını görüyor Juliette. Ona karşı hissettiği tuhaf şeylere anlam veremiyor.
Aynı zamanda Adam'la da aralarında sorunlar çıkmaya başlıyor. Adam'ın Juliette'ye dokunabilmesinin nedenleri, yani yeteneğini araştırıyor Castle. Bulduklarında ise ikili arasına bir uçurum koyacak bir sonuca da ulaşmış oluyorlar. Açıkçası bu kitapta Adam beni bunalım tavırlarıyla sürekli olarak sinir etti. Halbuki ilk kitapta ona karşı nötrdüm Warner'ı daha fazla sevmeme rağmen fakat Beni Bırakma'da artık ikisi arasındaki çizgiyi tam anlamıyla çizmiş oldum. Senin bunalımlarına gelemeyeceğim, Adamcığım. GO TEAM WARNER!
Warner demişken... Juliette ile tekrar karşılaşması kaçınılmaz. Ne kadar olağanüstü şartlar altında olsa da. İpucu mu istiyorsunuz? Berbat bir adam, birkaç tabanca ve bolca kan. Evet, bu çift biraraya geldi mi hep böyle şeyler oluyor zaten. Ancak söylemek istediğim bu değil. Destroy Me'yi okuduysanız Warner'ın iç dünyasını öğrenmişsinizdir. Onun aslında hiç de sanıldığı gibi biri olmadığını, bize göstermediği yönlerini fark ettikten sonra çocuğu sevmemek elde değil! Beni Bırakma'da ise bu durum daha da detaylandırılmış. Bol bol Warner sahnesi var. Ve sıkı durun: Sonunda ilk adını öğreniyoruz! Sadece bu da değil, onun Juliette olan katıksız aşkının ve kızın dokunuşuna olan bağışıklığının da derinlerine iniyoruz bir güzel. Eğer daha önce seviyorsam şimdi ne hissediyorum bilmiyorum. Çok çok çok seviyorum Warner'ı! Öyle böyle değil.
İlk kitapta da olduğu gibi Tahereh Mafi'nin farklı ve içten yazım stili bu kitapta da beni kendine hayran bıraktı. Açıkçası özlemişim kadının kalemini. Yine üstü çizili kelimeler, farklı bir anlatım var. Üçüncü kitabı hemen yazmadığı sürece de daha özleyeceğim gibi geliyor.
Kitabı 1 günde bitirdim. Kafamı kaldırmadan okudum. İçine hapsoldum, saatlerce çıkamadım. Şu an bunu yazarken bile hâlâ etkisindeyim. Bu sene okuduğum en iyi kitaplardan biriydi kesinlikle. Tüm duygularımı serseme çevirdi. Ağlasam mı gerilsem mi başka bir şey mi yapsam bilemiyorum. Warner'ın mutlu olmasını istiyorum! Onu daha çok okumak istiyorum! Juliette'nin de sonunda beklediğim kişiye dönüşmesini dört gözle bekliyorum. Ah, bu kitap beni yıktı geçti resmen. Devamını nasıl bekleyeceğim hakkında en ufak bir fikrim yok.
Birkaç Warner alıntısıyla bitireyim yorumu çünkü kendimi tutmazsam daha çok yazacağım.
"Tanrım, bu çok hoş." "Adın mı?" "Sadece sen söylediğinde."
"...Arkadaşın olmak istiyorum." Başını salladığını aramızdaki havanın hafif hareketlerinden hissediyorum. "Ümitsizce âşık olduğun arkadaşın olmak istiyorum. Kollarına, yatağına, kafanın içine kısılmış gizli dünyana aldığın arkadaşın. O tür bir arkadaş olmak istiyorum. Konuştuğunda sözlerini ve dudaklarının aldığı şekli aklına kazıyan arkadaşın. Bedeninin her kıvrımını, her çilini, her ürpertisini tanımak istiyorum Juliette..."
The Maze Runner, Maze Runner üçlemesinin ilk kitabı. Kitap genç yetişkin, distopya kategorilerinin öne çıkan bir örneğiydi ve uzun zamandır okumak istiyordum. James Dashner'in çok okunan ve aynı zamanda yakında beyazperdede olacak olan kitabını inceleyeceğim/yorumlayacağım ben de sizin için.
Öncelikle kitabın distopik olması ilgimi en fazla çeken özelliği oldu. Ve sırf bu sebepten tanıtım yazısını bile doğru düzgün okumadan başladım. Eh, uzun zamandır listemdeydi canım. Tereddüt etmeye gerek var mı hiç?
Kitapta hafızası bomboş, nerede olduğundan habersiz, bir kutunun içinde uyanan bir Thomas ile karşılaşıyoruz ilk olarak. Thomas'ın o âna kadarki tüm hafızası silinmiş. Kendisinin kim olduğunu biliyor ancak ailesi ya da daha önce yaşadığı yaşam ile ilgili hiçbir fikri yok. Uyandığında bir grup kendi yaşlarında, ya da daha küçük, genç adam buluyor başında. Buradaki herkes Thomas'ın anlamadığı kelimeler kullanıyor, tuhaf şeylerden söz ediyor. (F'li kelime yerine "shuck" kullanıyorlar mesela. Ki benim dilime dolandı bu bildiğiniz.) Bizim nerede olduğundan habersiz Thomas'ımızın öğrenmesi uzun zaman almıyor tabii.
Thomas, Glade adını verdikleri bir tür kapalı kasabamsı alanda olduklarını öğreniyor. Burada yetişkinler yok. Sadece onlu yaşlarında erkek çocuklar var. Ve hepsinin de ayrı bir görevi. Bir şekilde hayata tutunmaya, bir şeyler yapmaya çalışıyorlar. Bir de buradan çıkacakları günü sabırsızlıkla bekliyorlar. Tabii çıkabilirlerse.
Gladerların burada sıkışıp kalmış olmasının bir sebebi var. Dışarıda, dev duvarların ötesinde koca bir labirent var ve bundan da kötüsü Griever dedikleri tuhaf yaratıklar labirentin içinde her gece kol geziyor.
Evet, bahsettiğim bu kadar dev duvarlar. Dev bir labirent ve duvarların arasında sıkışık kalmış çocuklar. Glade sakinlerinin kendi aralarında iş bölümü yaptıklarından bahsetmiştim. Şöyle ki, bazıları tarımla uğraşıyor, bazıları aşçı, bazıları temizlik yapıyor, bazıları et ihtiyaçlarını karşılamak için hayvan kesiyor. Yani hepsi bir işin ucundan tutuyor. Bir de Runnerlar var. Runnerlar labirenti (Maze) sürekli ziyaret eden tek grup. Onlar aralarından en zekileri, en hızlıları, en iyileri. Görevleri kısaca labirentten çıkış yolunu bulmak. Ve tabii Grieverlarla karşılaşırlarsa bu durumdan sağ kurtulmak. Gerçi söylediklerine göre şu ana kadar böyle bir karşılaşmadan sağ çıkan olmamış. Bu yaratıkları genelde geceleri daha hareketli oluyorlar, ayrıca labirenti Glade'den ayıran duvarlar (evet, duvarlar; kapılar değil) bir vakitten sonra tamamen kapanıyorlar.
Tabii Thomas'ın içine düştüğü bu tuhaf ortamın tüm tuhaflığı bu da değil. Oradaki herkes birilerinin kendilerini izlediğinden ve labirenti aşıp kaçmaları için bir yol bulmalarını beklediğinden neredeyse emin. Onlara Creator yani Yaratıcılar diyorlar.
Thomas, Glade'e, labirente, yeni arkadaşları Newt, Chuck ve o kadar da arkadaş diyemeceği diğerlerine yavaş yavaş alışıyor. Fakat bir gün Thomas'ın da içinde bulunduğu kutuda bir kızın belirmesiyle dengeler değişiyor. Diğer çocukların anlattığına göre, ayda bir bu kutuda hafızası silinmiş yeni bir üye buluyorlar. Tabii bu hiçbir zaman kız olmuyor ve henüz Thomas geleli birkaç hafta oldu ya da olmadı. Kızın, yani Teresa'nın, bulunuşu bu yüzden Glade'de ufak çaplı bir paniğe neden oluyor. Ancak sorun sadece bu da değil, Teresa'nın komaya dalışından önce söylediği gizemli şeyler ve Thomas'ın adını söylemesi dikkatlerin Thomas üzerine çekilmesine yol açıyor.
Aslında özellikle Gally'nin (Thomas'ın baş düşmanı olur kendisi) baş karakterimizin bu kadar üstüne düşmesinin bir nedeni var. Ondan şüpheleniyor, çünkü Thomas Glade'e geldiğinden beri burada pek çok şey değişime uğruyor. Haksız da sayılmaz. Thomas ve Teresa diğerlerinden biraz farklı. Ne olduğunu söylemeyeceğim elbette.
The Maze Runner aksiyon yönünden yüksek, duygusal yönden biraz zayıf bir kitap. Ama karakterleri sevdim. Thomas'ı (adını söyler söylemez aklınıza Dylan O'Brien'ı getirin, çok daha iyi etki yaratıyor), sevimli mi sevimli Chuck'u, Newt'i benimseyiverdim hemen. Bir tek Teresa biraz soğuk geldi bana ama tabii kızın o kadar da sahnesi yoktu. Kitabın yarısında baygın yatıyordu zaten. Bunun dışında, bahsettiğim duygusal yönden zayıflık kitabın sonlarında kuvvetlendi. Hattâ bir yerde bayağı bayağı üzüldüm.
Kitabın ayrıca oldukça sürükleyici olduğunu da belirtmeliyim. Thomas'ın gözünden ancak üçüncü şahıs anlatımı kullanılarak yazılmış. Kendinizi bir kere kaptırdınız mı bırakmak istemiyorsunuz. Labirentin gizemi, çocukların akıbeti derken kendinizi bir anda kaybediveriyorsunuz içinde.
Labirentten kurtulma yolunu ya da böyle bir ortamın ne amaçla kurulduğunu tahmin edemedim. İtiraf ediyorum. Şaşırttı beni oldukça. Yine de bir sürü soru işareti var kafamda. Onları noktaya dönüştürmek için devam kitaplarına saldırmam gerekecek.
The Maze Runner da film olan kitaplar arasında yerini alanlardan. Filmin gösterim tarihi 14 Şubat 2014 olarak gözüküyor şimdilik. Tabii bu Türkiye için de geçerli mi bilemiyorum. Lâkin film içi gelen görüntülerin hoşuma gittiğini belirteyim. Cast seçimini ise tuhaf bir şekilde çok beğendim....more
“Sometimes in your life, Allison Sekemoto, you will kill a human being. Accidentally or as a conscious, deliberate act, it is unavoidable. The question is not if it will happen, but when. Do you understand?”
I didn’t then, not really.
I do now.
Allison Sekemoto, vampirlerin yönettiği bir dünyada yaşayan bir Unregistered, yani bir tür kaçak. Bu dünyada, ya kayıt yani Registered olup, damgalanacak, yani vampirlerin hizmetine gireceksiniz –böylece onlara düzenli şekilde kan vermek ve her istediklerini yapmak zorunda kalacaksınız- ya da yiyecek ve yaşam alanınızı kendiniz bulmayı kabul ederek tüm zamanınızı onlardan kaçmakla harcayacaksınız.
İşte Allison, ikinci seçeneği tercih edenlerden. Annesi öldüğünden beri bir Unregistered olarak hayatını sürdürüyor. Yıkıntı evlerden yemek çalıyor, vampirlere görünmemek için şehrin altındaki tünellerde seyahat ediyor, kendi gibi birkaç çocukla beraber yaşıyor. Allison tam anlamıyla güçlü bir karakter. Kendinden kesinlikle ödün vermiyor, yaşadığı yerdeki tek kız olması onda bir şey değiştirmiyor, her zaman güçlü, her zaman herkese ağzının payını verebilir. Yıllardır koruduğu, korkak arkadaşı Stick’e bulaşanları benzetebilir her an mesela.
Julie Kagawa’nın daha önce The Iron Fey serisini okumuştum ve ondan beri kendisini aşırı bir sempati besliyorum. The Immortal Rules’u okumamdaki büyük etken de buydu zaten. Açıkçası vampir hikâyelerinin sıradanlaştığını düşünenlerdenim. Sonuç olarak her kitap aynı yere çıkmaya başladı bu kadar eser piyasaya çıkınca. Ben de hâliyle sıkılır oldum. Fakat Kagawa’nın bu türde bir seriye başlaması ve içine distopya da katması beni çekti. Üstelik güzel bir vampir hikâyesi de yakalamış. Yarattığı distopik dünyanın karanlığını, karakterin üzerinde yarattığı etkileri hissedebildim. Ki bu benim için çok önemli bir etken. Bir distopya okuyorsam “Hâlime çok şükür.” diyebilmeliyim.
Julie Kagawa’nın vampirleri de bir tür sınıf ayrımına girmiş diyebiliriz. Kendi içlerinde kan bağlarına ve güçlerine göre kademelere ayrılıyorlar. Örneğin; şehrin efendileri olan vampirler var; onların kendinden alt türdeki tüm vampirlere ve tabii insanların hepsine hükmetme gücü var. Bu durum kendi vampirlerini yaratmada da geçerli. Ancak yeterince soylu bir vampir gerçek bir efendi vampir yaratabilir. Sınıf düştükçe yaratılan vampirlerin değeri de düşüyor. En alt kademe “rapid” dedikleri, tamamen kana susamış, insanlıkla alakası kalmamış yaratıklar. Bunlar şehir dışlarında başıboş hüküm sürmekteler.
Yiyecek kıtlığı çeken Allison, ya da Allie, araştırma yaparken oldukça büyük bir yiyecek zulasına rastlıyor. Birlikte yaşadığı arkadaşlarını da alarak bu nadir bulunan stoku evlerine taşımaya gidiyor. İşte olan o zaman oluyor. Rapidler tarafından saldırıya uğrayan grup paramparça oluyor. Allie, ölümcül yaralar alıyor. Uyandığında ise başında bir vampirin beklediğini fark ediyor. Bu vampir, Allison’a iki seçenek sunuyor; ya ölümü seç ya da bir canavar olarak yaşamayı. Fakat Allie’nin macerası tabii ki burada bitmedi. Onun yaşaması gereken çok şey var. Önce bir vampir olarak hayatta kalmayı öğrenmesi gerekecek elbette.
Onu dönüştüren ve akıl hocalığını yapan Kanin, Allie’ye öğretebileceği her şeyi öğretiyor. Allison’un nasıl zorluklarla karşılaştığını, insanlığı ve vampirliği arasında kaldığı zamanlar olduğunu tahmin edersiniz.
Çok fazla kitabı anlatıp tadını kaçırmak istemiyorum. Erkek karakterimizin de şöyle bir bahsedeyim ama. Zeke. Zeke, distopik romanlarda gördüğüm en tatlı, en anlayışlı, en bağra basılası karakterlerden biri sanırım. Öncelikle kendisi sarışın. (yippee!) Doğuştan lider özellikli olmasına karşın insanlara her daim yardım etmeyi görev bilmiş. Tek bir sorun var: O bir insan. Ve Allie’nin ne olduğunu henüz bilmiyor.
Ciddi anlamda söylüyorum, arada bir kitabın içine girip Zeke’ye sarılasım geldi. O çok zevk aldığımız alaycı, kendini beğenmiş, ukala, kötü çocuk tipli erkek genç yetişkin kitabı karakterlerinden değil. Ama çok tatlı. Anlamanız için kesinlikle onunla tanışmanız lazım.
The Immortal Rules, hakikaten iyi bir kitaptı. Kurgusu, karakter gelişimi çok hoşuma gitti. Allie’yi bir yerde Zeke’i tekmelenmiş köpek yavrusuna döndürdüğü için şöyle bir sarsasım gelmiş olsa da sevdim, benimsedim. Yan karakterler desen, keza onlar da gayet iyiydi. Kagawa’nın yazım tarzını sevdiğimi zaten söyledim. Yani The Immortal Rules, hem vampirli hem de distopik kitap okumak isteyenler için harika bir seçenek olacaktır. O tek puanı ikinci kitapta çok çok daha iyi bir şey olacağını bildiğim ve tam anlamıyla 5 puan vermek istediğim için kırdım.
Yazıyı bitirmeden gel bir sarılayım, içimde kalmasın Zeke.
Bir de Türkçe okudum ve duygularımdan bir şey değişmedi. Herkese hitap eden bir kitap değil kesinlikle. Aksiyon yok ama anlatılmaya çalışılan bir şeyBir de Türkçe okudum ve duygularımdan bir şey değişmedi. Herkese hitap eden bir kitap değil kesinlikle. Aksiyon yok ama anlatılmaya çalışılan bir şey var. Ve duyguların yoğunluğu beni etkiledi yine. Cassia'nın bitkimsi, Toplum'a uygun yaşamadından sıyrılarak özgürlüğün anlamını kavraması, Ky'ın çektiği özlem ve duygusuz görüntüsünün ardındaki dolu dolu çocuk... Bilmiyorum, bu kitabın ayrı yeri var bende ve hep öyle kalacak.
Toplum'un insanlara dikte ettiği şeyleri bir de kendi dilimde okuyunca iyice içimdeki özgür kız alevlendi. Bu serinin ihtiyacı olan tek şey şimdi bağıra bağıra çıkacak bir isyan. Ve güzel bir son elbette.
"Öyle uysalca gitme o güzel geceye. İhtiyarlık yanmalı, coşmalı günün sonunda; Hiddetlenmeli, ışığın ölümüne, hiddetlenmeli. Bilgeler ömrün sonunda bilseler de karanlığın haklı çıktığını Onlar sözleriyle hiç şimşek çakamadıklarından, Öyle uysalca gitmezler o güzel geceye."...more
Günlerden 14 Şubat. Bir Kitap Hayvanı olarak, bugünlük kitap seçimimi günün anlam ve önemine uygun olarak yaptım. Distopyaları ne kadar sevdiğimi artık hepiniz biliyorsunuz. Bunun yanına aşk da eklenince tadından yenmiyor doğrusu. Beni Seç/The Selection ise bu ikisinin harmanlandığı bir kitap.
Bir ülke düşünün. Adı Illéa. Üçüncü Dünya Savaşı'ndan sonra Amerika Birleşik Devletleri'nin yerine kurulmuş. Monarşiyle yönetiliyor ve burada, halk sekiz ayrı sınıfa ayrılmış. Birler kraliyet mensupları, İkiler onlardan bir alt kademedeki zenginler, Üçler de keza onlara yakın, Dörtler öğretmenlik gibi meslek gruplarında çalışanlar, Beşler zanaatkârlar, Altılar hizmetçiler, Yediler onlardan daha beterleri ve Sekizler, yani evsizler. Görüldüğü üzre ölesiye bir adaletsiz kast sistemi var Illéa'da. İlk üç sınıf hayatlarının keyfini sürerken, ortadakiler ancak geçinebiliyorlar. Altıların ve daha altının hâlini siz düşünün artık.
Bu ülkenin içinde bir de kız düşünün. America Singer. O Beşler'den biri. Ailesi ressamlık, müzik gibi işlerle hizmet veriyor. America da güzel sesi ve müzik aletlerine olan üstün kabiliyetiyle daha üst sınıfların partileri gibi yerlerde çıkıp müzik yapıyor, ailesine bu şekilde yardım ediyor.
Illéa'nın şu anki Kral ve Kraliçe'sinin birtanecik oğulları Prens Maxon için Seçim zamanı yaklaşıyor. Seçim, prensin gelecekteki prensesini bulmak amacıyla halk arasından seçilecek 35 kızla düzenleyeceği bir tür yarış. Bu kızlar Prens'in belirleyeceği sürede Saray'da ağırlanacak, en güzel elbiselerini giyip, en alımlı hâlleriyle etrafta salınarak Prens'i etkilemeye çalışacak. Ve bir gün aralarından biri, tamamen Prens'in seçimi doğrultusunda, Illéa'nın yeni prensesi olacak.
Seçim, pek çok kız için tacı kazanmanın bir yolu. Bazıları için de yakışıklı Prens Maxon'u. Prens'in kendisi için ise aşkı bulmanın tek yolu. Peki, ya America için?
America'nın aslında Seçim'e katılmak gibi bir arzusu yok. Neden mi? Çünkü onun Aspen'i var. Kendinden düşük bir sınıfta, yani Altılar'dan biri, olan Aspen, America'nın hayatının aşkı. Sınıflar, yasalar hiçbir şey umurumda değil ikisinin. Onlar bir şekilde engelleri aşıp, evlenmenin hayalini kuruyorlar. Ancak dileklerinin gerçekleşmesi elbette bu kadar basit değil. Aspen'in alt sınıftan olması yetmezmiş gibi, America'nın annesi Seçim'e katılması için kıza baskı uygulayıp duruyor. Aslında yarışa katılıp Saray'a gitmesi ailesi için müthiş bir geçim kaynağı olur. Şimdi kıt kanaat geçinirlerken, Seçim'i katılmaya hak kazanır da 35 kızın arasına girerse ailesine ek bir ücret kazandırmış olacak.
Bir şekilde America kendini Seçim'in tam ortasında buluyor. Kendisine tamamen yabancı bir ortamda, etrafında her daim dolaşıp, ulusal kanala yayın yapan kameralarla kaplı yerde yapayalnız kalıyor. Ya da o öyle sanıyor. Diğer 34 kızla birlikte Saray'a giden America için bundan daha da beklenmedik olan şey Prens Maxon oluyor. Kendini beğenmiş, küstah bir genç adam olarak düşündüğü Maxon'un iç yüzünü, yani iyi kalbini ve onun aşka ihtiyacını hissediyor.
Beni Seç'te genç yetişkin romanlarında isteyeceğiniz her şey mevcut! Belki de daha fazlası. Aşk üçgeni mi? Evvet, hem de en âlâsı! Bol bol entrika? Kesinlikle! 35 kızın bir prens için savaştığı bir ortamdan nasıl beklemezsiniz ki? Muhteşem kıyafetler, mekânlar. Ve tabii ki mükemmel bir Prens. (Takımımı belli ettim sanırım.)
Kitaptaki en büyük eksiklerden biri gerilim biraz düşük tutulmuş olmasıydı. Karakterler arasındaki gerilimden bahsetmiyorum. O gayet iyiydi. America'nın duygu karmaşası, Maxon'la aralarındaki eğlenceli diyaloglar, hepsi kıvamındaydı. Ancak her distopyaya bir isyan gerekir. Beni Seç'te de Asiler var. Saray'a saldırılar düzenliyorlar. Fakat onların kim olduklarını, bunu tam olarak neden yapıp, ne istediklerini bir türlü tam olarak öğrenemiyoruz. Umarım ikinci kitapta bu bilmecenin ucunu biraz daha açar Kiera Cass.
Fazla uzatmamak gerekirse, Beni Seç farklı bir bilim kurgu/distopya olmasıyla benden son derece iyi puan aldı. Karakterleri, özellikle America'yı, sevmiş olmam (ki bu tür kitaplarda genelde kadın karaktere sinir olurum *paranteziçiparantez: yüzümü kara çıkarma America!*), Saray hayatının tuhaf bir şekilde ilgimi çok ama çok çekmesi (hooop, burada dişil içgüdüler devreye giriyor) ve elbette Prens Maxon diğer artı puan kazandıran ögelerdi.
Bir prensin aşkı için 35 kız. İşte Beni Seç! ...more
Öncelikle söylemeliyim ki, ilk kitabı daha çok sevmiştim. Gerçi her daim ilk kitaplar daha çekici geliyor bana. Yerleri ayrıdır onların. İlk göz ağrısı olduklarından olsa gerek. Ancak Crossed da öyle yabana atılacak bir kitap değildi. Sizi yakaladı mı bırakmayan cinstendi. Yani kitabın henüz yarısını bile geçmemişken, bir oturuşta bitirdim.
Bana göre Crossed'ın en büyük eksiği içinde aksiyonun olmaması. Daha önceki yazılarımda da yeri geldikçe belirtiyorum, aksiyon bağımlısı değilim. Her kitapta aksiyon olmalı diye bir kaide de yok elbette ama bu kitabın hakikaten ihtiyacı varmış gibi geldi. Onun dışında karakterleri çok seviyorum. Cassia her zamanki gibi arayışlar içinde boğulmuş ve Ky ile Xander da zaman zaman sırlarıyla deli etmiş olsa da iyi kurgulandıklarını düşünüyorum hepsinin.
Serinin ilk kitabında Society'nin gerçekleriyle yüzleşip, âşık olan, ancak sevdiği adamı kaybeden Cassia Ky'ı bulmaya kararlı bir halde çıkıyor karşımıza. Crossed'ın başında bu kez başka bir şiire yer vermiş Ally Condie. Tıpkı Matched'daki Do Not Go Gentle gibi Crossed'da da Alfred Lord Tennyson'un Crossing The Bar adlı şiiri üzerinden kurgulanmış kitap. Bu serinin en sevdiğim özelliklerinden biri de bu şiirler zaten. Defalarca okunacak türden ve konuya müthiş uyumlu eserler.
For tho’ from out our bourne of Time and Place The flood may bear me far, I hope to see my Pilot face to face When I have crossed the bar.
Crossed'ı hem Cassia'nın hem de Ky'ın bakış açılarıyla okuyoruz. Ky son olarak Aberrationların sürgün edildiği yere gönderilmişti. Onu orada, Society'nin Düşman'larıyla savaşırken ve kaçma planları yaparken okuyoruz. Ky'ın tek amacı Cassia'ya ulaşmak. Bunun için her şeyi yapmaya hazır.
Matched, şehirlerde yani Society'nin içinde geçiyordu. Ama Crossed da durum farklı. Bu defa Society'nın dışındaki topraklarda neler olduğunu öğrenme fırsatı buluyoruz. Çünkü Cassia da orada artık. Bir şekilde Aberrationların arasına karışan kahramanımızın da amacı Ky'ı bulmak. Onu bulmak için içinde doğup büyüdüğü Society'i yüz çevirdi, anne ve babasını terk etti. Match'i Xander'ı bıraktı. Peki ya Ky'ı bulmak amacıyla çıktığı yolculuk onun için başka bir şey de ifade ediyorsa?
If you love someone, if someone loved you, if they taught you to write and made it so you could speak, how can you do nothing at all? You might as well take their words out of the dirt and try to snatch them from the wind. Because once you love, it is gone. You love and you cannot call it back.
Crossed da The Rebellion/İsyan'la da ilk kez birebir karşılaşıyoruz. Evet bir İsyan'ın olduğu artık apaçık ortada. Baskının olduğu her yerde isyan vardır ne de olsa. Kahramanlarımızın birbirlerine kavuşmak için uğraşıları, onların İsyan'ın izlerine rastlamalarına yol açıyor. Daha sonra ise bu fikir Cassia'nın adeta damarlarına işliyor.
Seriyle ilgili okuduğum yorumlarda, aşk üçgeni pek çok okuyucuyu rahatsız etmiş. Fakat Cassia, Ky ve Xander arasında tam olarak aşk üçgeni göremedim ben. Yazar, Xander'ı geri planda tutmuş. (İyi de etmiş, çünkü o çocukta sevmediğim bir şeyler var. Sarışın olmasına rağmen hem de.) Arada sırada kızımızın aklına gelmesi, bir kere arz-ı endam etmesi ve "sırrının" sürekli beynimize işlenmesi dışında pek de önemli değilmiş izlenimi uyandırmaya çalışılmış. Tabii biz içten içe biliyoruz ki, Xander sırrıyla birlikte üçüncü ve son kitapta patlak verecek. Belki o zaman hakkıyla bir aşk üçgeni okuruz. Ama Cassia "Xander'a âşığım," derse gözümde bir kademe düşer. Haberi olsun.
“It’s not knowing how to write that makes you interesting,” he said. “It’s what you write.” “But if everyone can write, I won’t be special,” I said. “That isn’t the only thing that matters,” he said. “You want to be special,” I said. Even then I knew. “You want to be the Pilot.” “I want to be the Pilot so I can help people,” he told me. Back then I nodded. I believed him. I think he might have believed himself, too.
Daha önce de söylediğim gibi, Crossed da kendi ağzından anlattığı bölümler sayesinde Ky'ı bol bol okuma imkânı buluyoruz. Eh, o da gizemli takılanlardandı. Neyse ki serinin bu ikinci kitabında sırlarını yavaş yavaş açığa kavuşturdu. Aberrataion oluşu, ailesi ve birçok şey hakkında bir şeyler öğrendik sonunda.
Ayrıca kitapta Anomalieslerin dünyasına da şöyle bir göz atıyoruz. Aslında, bir devam kitabı olarak çok iyiydi. Yeni bilgiler, yeni karakterler (Vick, Eli ve Indie gibi) ve yeni mekanlar vardı. İlk kitabı sevenlerin kesinlikle merakla okuyacağı bir kitap Crossed.
Üçlemenin son kitabı Reached'ı okuma listemde bayağı üste taşıdım böylece. Okumak için sabırsızlanıyorum!...more
"Çaresiz kaldığında bir canavardan daha zalim olur muydun?" İşte Küller Üçlemesi'nin ikinci kitabı GYorumun orijinali Kitap Hayvanı'nın Günlüğü'nde.
"Çaresiz kaldığında bir canavardan daha zalim olur muydun?" İşte Küller Üçlemesi'nin ikinci kitabı Gölgeler'de kafanızı kurcalayıp duracak soru tam olarak bu.
Kitap çarpıcı. Küller'i okurken hissettiğim duyguların daha da güçlenmişini hissettim Gölgeler'i okurken. Yazarın yansıttığı vahşeti, en iğrenç kısımları bile çekinmeden yazmış olmasını seviyorum. Post-apokaliptik kitapları, özellikle de zombileri severim zaten. Her nasıl oluyorsa bu tür kitaplarda anlatılan dehşet beni derinden etkiliyor. Gölgeler ise hem kendi içindeki farklılıklarla hem de beklentilerimi karşılayarak tatmin etti beni.
Aslında Küller'i okuyuşumun üzerinden bir seneden fazla zaman geçmişti. Geçen sene TÜYAP'tan almıştım; çok iyi hatırlıyorum. Gölgeler de yine bu yılın aynı döneminde geçti elime. Böyle uzun zaman dilimleri girince araya, insan ister istemez ilk kitabı unutuyor. Gölgeler'in başlarında biraz zorlandım bu yüzden. Sürekli karakterleri ve olayları hatırlamaya çalışıyordum. Yine de kendimi toparlamam uzun sürmedi. Tabii okurken "Aa, şu kimdi ya? Bu ne zaman bu duruma düşmüştü?" şeklinde kendimi soru yağmurlarına tutman beni kendi kendine sinirlenmeye teşvik etmedi değil.
Küller'i okuyanlar kitabın nasıl bittiğini, kahramanımız Alex'i nasıl bir durumda bıraktığımızı çok iyi hatırlayacaklardır. Benim de aklımdan çıkmayan kısımlardan biri buydu. Gölgeler, tahmin edeceğiniz gibi tam tamına Küller'in bıraktığı yerden devam ediyor. Elektromanyetik darbe dalgası yüzünden yıkılmış bir dünyada, değişen soydaşlarının arasında hayatta kalmaya çalışan kahramanlarımızın hikâyelerini okumaya devam ediyoruz. Ancak bu kez işler çok daha karmaşık.
Alex, sonunda bir sığınak bulduğuna inanıp güvendiği Rule'un sırrını keşfetti. Değer verdiği pek çok insanı; Ellie'yi, Tom'u, şimdi de Chris'i kaybetti. Alex'in artık tek bir dayanağı var; o da kendisi. Değişmişler'in arasında hayatta kalması için hiç kimseye güvenmemek ve sonuna kadar savaşmak zorunda.
"Peki ya Tom?" diyenleri duyar gibiyim. Küller'i okuyan pek çok kişi gibi ben de Tom'un akıbetini öğrenmeyi iple çekiyordum. Şimdi sıkı durun: Gölgeler'de Tom'un bakış açısıyla anlatılmış bir sürü bölüm var! Yani sadece ona ne olduğunu öğrenmekle kalmıyor, onun aklına ve geçmişte yaşadıklarına da birebir şahit olma fırsatı yakalıyoruz.
"Anılar kana benziyor. Elini istediğin kadar yıka, yine de lekesi çıkmıyor."
Kitapta bu kez sadece Alex'e odaklanılmamış. Tom, Chris, Peter, Lena derken pek çok karaktere bölümler ayrılmış. Ancak hemen aldanmayın sakın; bu bölümler de en az ana karakterlerinki kadar heyecanlı ve merak uyandırıcı.
Gölgeler'de, Değişmişler'in -diğer bir deyişle Chuckyler'in- dünyasını daha detaylı aktarmış bize Ilsa J. Bick. İlk kitapta onlarla bu kadar iç içe olma şansımız olmamıştı. Gölgeler'de ise Alex sayesinde Değişmişler'in iç yüzünü, onların sadece insan eti yiyen gençler olmadığını fark ediyoruz. Üstelik son derece şaşırtıcı şeyler var onlar hakkında. Mesela, Değişmişler'in bir örgüt gibi gruplandığını biliyor muydunuz? Ya da kendi aralarında nasıl iletişim kurduklarını?
Ayrıca kitapta tonlarca başka sır orada durmuş okura sırıtmakta. Ilsa J. Bick'in çok iyi bir gizem yazarı olduğunu düşünüyorum. Tam bazı şeyleri açığa çıkarmışken, ortaya öyle bir şey atıyor ki şaşırıp kalıyorsunuz. Alex'in "canavar"ı örneğin. Küller'den beri çözülemeyen bu sır Gölgeler'de de bol bol aklımıza takılıyor.
Uzun lafın kısası, ilk kitabı sevenlerin muhtemelen şüphesiz alacakları, okumayanların ve bu tür kıyamet sonrası hikâyelerini sevenlerin ise gözünü kırpmadan alması gereken bir kitap Gölgeler. Soluksuz okunuyor. Bunun bir kurgu olduğunu bilmenize rağmen, yazarın gerçekçi kalemi sizi elektromanyetik bir dalga yüzünden mahvolmuş ve komşunuzun sizi yemek istediği bir dünyaya inandırmaya yetiyor.
Üçüncü kitap için arayı bu kadar açmamayı ümit ediyorum. Lâkin ne yazık ki yurtdışı çıkış tarihi Eylül 2013 olarak görünüyor....more
Bana Dokunma/Shatter Me'yı okuyanlar, kitabın kötü çocuğu Warner'ı hatırlayacaklardır.Yorumun orijinali Kitap Hayvanı'nın Günlüğü'nde.
Ahh Warner...
Bana Dokunma/Shatter Me'yı okuyanlar, kitabın kötü çocuğu Warner'ı hatırlayacaklardır. İşte Destroy Me Warner'ın kitabı. Aynı zamanda serinin bir buçuğuncu kitabı.
Benim kötü çocuk sevdamı artık bilmeyen yoktur herhalde. Onlarda beni etkileyen bir şeyler var. Her seferinde kötü tarafı seçmemi sağlayan bir şey. Warner da Bana Dokunma'yı okuduğumdan beri kitabın diğer erkek karakteri Adam'ı anında geride bırakarak kalbimde tahta sahip olmuştu. Destroy Me'nin Warner'ın bakış açısıyla anlatıldığını duyunca çılgınca sevinmem de işte bu yüzdendi.
Bana Dokunma'yı okuyan herkes benim kadar Warner'ı sevmemiştir, biliyorum. Ancak kararınızı bir de Destroy Me'den sonra verin. Çünkü bu novellada Warner'ın kafasının içine giriyor, onun hiç bilmediğimiz yönlerini keşfediyoruz.
Novella, Juliette'nin kaçışından sonraki zaman diliminde sonra geçiyor. Warner yaralı. Hem fiziksel hem de duygusal anlamda. Kafası karışık ve sanrılar görüyor. Juliette sanrıları. Kitabın önemli bir kısmı Warner'ın iç sesleriyle dolu. Ve iç sesi ona olan sevgimi aşırı derecede artırdı. Neden mi? Çünkü Warner sadece takıntılı bir genç değil. O kırılmış bir âşık ve ezilmiş bir oğul. Juliette olan ilgisi ise öyle alelade bir şey değil. Kızı herkesten çok tanıyor ve artık inanıyorum ki Adam'dan daha çok seviyor.
Yine Destroy Me'de onun hareketlerinin arkasında yatan nedenleri de anlama imkanı buluyoruz. Mesela bir askerini neden vurduğunu. Juliette'ye neden bu kadar hastalık derecesinde bağlandığını...
“And I've fallen. So hard. I've hit the ground. Gone right through it. Never in my life have I felt this. Nothing like this. I've felt shame and cowardice, weakness and strength. I've known terror and indifference, self-hate and general disgust. I've seen things that cannot be unseen. And yet I've known nothing like this terrible, horrible, paralyzing feeling. I feel crippled. Desperate and out of control. And it keeps getting worse. Every day I feel sick. Empty and somehow aching. Love is a heartless bastard.”
Ayrıca Warner'ın babası, Yeniden Kuruluş'un başıyla da ilk kez karşılaşıyoruz. Söylememe bile gerek yok herhalde, adam nefret edilesi bir karakter.
Ancak bu küçük kitaptaki tek hayal kırıklığım beklediğim soruların yanıt bulunamaması oldu. Mesela, Warner'ın Juliette'ye nasıl dokunabildiği ya da onu nasıl bir silah olarak kullanmak istediği gibi. Her şeye rağmen kitap bana özlediğim ve istediğim Warner'ı verdi. Onun düşünceleriyle baş başa olmak ve Juliette'yi bir de onun bakış açısıyla okumak farklı ve tatmin edici bir deneyimdi.
Kitabın sonuna serinin ikinci kitabı Unravel Me'nin ilk birkaç bölümü ve Yeniden Kuruluş'un isyancı kahramanlarımızla ilgili raporları eklenmiş. Raporlar kısmına gerçekten bayıldım. Muhteşem bir ekstra olmuş. Unravel Me için ise feci halde meraklanmaya başladım. Bakalım Juliette, Warner'ın iddia ettiği gibi "onu seçecek" mi......more
Öncelikle söyleyeyim ki; ben de bu serinin adını Altın Pusula diye biliyordum. Pek çok kişinin bildiğ Yorumun orijinali Kitap Hayvanı'nın Günlüğü'nde.
Öncelikle söyleyeyim ki; ben de bu serinin adını Altın Pusula diye biliyordum. Pek çok kişinin bildiğini sandığı gibi. Ama neymiş; öyle değilmiş efendim. Serinin adı "Karanlık Cevher Dizisi"ymiş. Ancak ilk kitabın adı Kuzey Işıkları imiş. Yalnızca Kuzey Amerika'da Altın Pusula adıyla basıldı ve filme bu isimle çekildi diye Altın Pusula sanıyoruz seriyi toptan. En azından ben öyle sanıyordum. Sizi töhmet altında bırakmayayım şimdi. Film dedim de; Altın Pusula'nın filmleştirilmiş versiyonunu yıllar önce izlemiştim fakat okurken fark ettim ki, bir gram bile hatırlamıyormuşum. Hatırladıklarım, sarışın küçük bir kız, zırh giymiş bir kutup ayısı ve (elbette) bir altın pusuladan ibaretti. Kitabı okurken bu yüzden hiç bilmediğim bir seriyi okuyormuşum gibi bir his uyandırdı bende, ve bu hoşuma gitti.
Şimdi, yorumda Altın Pusula'yı mı yoksa Kuzey Işıkları'nı mı kullansam karar veremiyorum. Sanırım Kuzey Işıkları'nı kullanacağım; çünkü bu ismi kitaba daha bir uygun buldum. Peki, başlıyorum o zaman: Bir fantastik tutkunu olarak yeni çıkan ve son dönemlerde yazılan bu türdeki kitapların yanında, bilinen ve belli bir prestij kazanmış kitapları da okumaya çalışıyorum. İşe, Hobbit ve Tehlikeli Diyardan Öyküler'le başladım, sonra Neil Gaiman'ı keşfettim. Şimdi ise yoluma Karanlık Cevher Dizisi'yle devam ediyorum. Ve kimilerinin "çocuk kitabı" olarak nitelendirdiği (ki bence bu çok yanlış bir tabir) bu türü ne kadar sevdiğimi okudukça fark etme imkânı buluyorum. Kuzey Işıkları da bu tür kitaplardan biri. Aslında yetişkinleri hedef alarak yazmış Philip Pullman seriyi. Fakat çocuklar tarafından da çokça benimsenmiş. Yine de o hedefin kokusunu alıyorsunuz kitap boyunca. Bence çok küçük çocuklara okutulurken dikkatli seçilmeli bu yüzden.
Lyra, Oxford'daki Jordan Akademisi'nde yaşayan küçük bir kız yalnızca. Tek yaptığı cini Pantalaimon ve pek çok uşak çocuğu ile birlikte ortalıkta gezip, yaramazlıklar yapmak. Adeta yerinde duramayan, onunla bununla didişen, öksüz bir kız çocuğundan bahsediyorum. Jordan'ın hem baş belası hem de neşesi. Lyra'nın dünyası, amcası Lord Asriel'in geldiği geceyle kökten bir değişime uğruyor. Amcası, Jordan Akademisi'nin Başkan'ına ve oradaki Âlimlere çok önemli bir sırrı anlatırken, şans eseri, konuşmanın geçtiği odada bir dolabın içinde kısılı kalıyor. O ve cini Pantalaimon, birkaç korkunç gerçekle beraber daha önce hiç duymadıkları Toz hakkında bir şeyler öğreniyorlar. Bu Toz çok garip bir şey, biz de ancak kitabın sonlarına doğru kafamızda şekillendirmeyi başarıyoruz zaten.
Bir de Hamhumlar var. Bu onlara çocukların, kendileri gibi olanları yediklerini düşündükleri için onlara taktıkları isim. Bu konuda çevirmeni tebrik etmek lâzım. Hamhumların orijinali her ne ise çok güzel uyarlanmış. Konu açılmışken söyleyeyim, kitabın çevirisi hakikaten çok başarılı. Bir yerde de "hah, burası başka olsaymış" demedim. İthaki'ye bu konuda güvenim tamdır; ama yine de ayrıca tebrik ediyorum kendilerini. Neyse, Hamhumların Oxford'da görüldüğü söylentileri dolaşıyor. Bizim cesur Lyra'nın gözü korkmuş vaziyette çünkü şehirdeki "çingan" çocuklardan biri ortadan kaybolmuş. En yakın arkadaşı, mutfak uşağı Roger'ın kaçırılmasıyla Lyra, Hamhumlar'ın izini sürmeye karar veriyor. Ancak önüne bir engel çıkıyor elbette: Mrs. Coulter.
Lyra'nın arkadaşını bulmak için çıktığı yolculuk çok daha farklı bir yere sürükleniyor. Ve daha önce aklına gelmeyen şeyleri keşfetmesine yardımcı oluyor. Pek çok tehlikeyle burun buruna gelen Lyra, çinganlarla seyahat ediyor, amcasının bahsettiği Kuzey'e doğru yolculuk ediyor ve Hamhumların gerçek yüzünü öğreniyor. Burada cinleri biraz daha açmakta fayda var. Kuzey Işıkları'nda cinler, insanların onlar doğduklarından beri yanlarında olan ve ait olduğu insana her şekilde bağlı yaratıklar. Philip Pullman, onların aidiyet duygusunu çok iyi açıklamış. Özellikle bir yerde, cinleri öyle bir anlatmış ki neredeyse "Ee, hani beni cinim?" diyecektim. O kadar inandırıcıydı.
Az kaldı "aletiyometre"yi unutuyordum! Kitapta geçmeyen ancak bilinen adıyla Altın Pusula o. Okumayı bildiğiniz takdirde, size gerçekleri anlatan bir tür alet. Lyra'ya Jordan Başkan'ı tarafından veriliyor.
Kuzey Işıkları'nı çok beğendim. Sizi hikâyeden hiç koparmayan, aksine iyice içine hapseden bir kurguya sahip. Küçük cüssesine rağmen, cesareti ve yüce gönüllüğüyle Lyra'ya hayran kaldım! Cin kavramanı, dediğim gibi, hemen benimsedim. Çinganları sevdim. Bir de ayılarımız var ki sormayın gitsin. Hele ki İorek Byrnison...
Her yaştan okuyucuya uygun, harika bir kitap Kuzey Işıkları. "Ben filmini izledim" deyip geçiştirmeyin sakın!...more
Başlayanlar, iki kitaptan oluşacak bir serinin ilk kitabı. Roman, genç yetişkinYorumun orijinali Kitap Hayvanı'nın Günlüğü'nde.
Distopyaları seviyorum!
Başlayanlar, iki kitaptan oluşacak bir serinin ilk kitabı. Roman, genç yetişkin, distopya türünde sevdiklerim arasında hemen yerini alıverdi.
Başlayanlar'da Biyolojik Savaş sonrası düzelmeye çalışan, yıkık bir dünya mevcut. Bu savaşın getirdiği bir hastalık yüzünden yeryüzündeki tüm orta yaşlılar hayatlarını kaybetmişler. Geriye sadece gençler, yani Başlayanlar, ve yaşlılar, yani Sonlayanlar, kalmış. Sonlayanlar, gelişen teknoloji sayesinde yüz yaşının üstüne çıkabiliyorlar. Üstelik tüm zenginlik kaynakları onlara hizmet ediyor. Lüks evlerde oturuyor, en yeni model arabalara biniyor, günlerini gün ediyor. Başlayanların tamamına yakını ise onların tam tersi bir hayat sürdürüyor. Zengin büyük anne veya babaları olmayan gençler, kaçak hayatı yaşayıp deyim yerindeyse "sokaklarda sürünüyorlar." Yani durumları içler acısı.
İşte Callie de bu Başlayanlar'dan biri. Yedi yaşındaki erkek kardeşi Tyler ve arkadaşları, Callie'nin yaşındaki Michael ile beraber terk edilmiş binalardan birinde yaşıyor. Çok az yemek yiyorlar, o da artıklardan ne bulurlarsa. Sürekli pislik içindeler. En kötüsü ise her an yetkililerin yaşadıkları yeri basıp onları içeri tıkma tehlikesi var. Ve Tyler hasta, Callie her geçen gün geriye kalan tek yakının çöküşünü izlemek zorunda. Kardeşini iyileştirecek parayı bulmasının tek bir yolu var: Beden bankasına gitmek.
Başlayanlar'da zengin Sonlayanlar isterlerse, illegal yollarla çalışıyor gibi görünen ama aslından devlet desteği gören, Taze Hedefler adlı bir kuruluşa giderek seçtikleri Başlayanlar'dan birinin bedenini kiralayabiliyorlar. Böylece belirli bir süre boyunca genç bedeninde kalıyor, onu istedikleri gibi kullanıyorlar. Callie, bu beden kiralama işine sıcak bakmasa da (Nasıl baksın ki? Bedeninizin siz uyurken başka biri tarafından kullanıldığını düşünün. Ne olacağı belli değil ve çok ürkütücü.) Tyler için Taze Hedefler'in yolunu tutuyor.
Geçtiği bir dizi işlemden sonra kiracısının ellerine teslim ediliyor Callie. Ancak ilk iki denemeden sonra, sıra bir aylık kiralamaya geldiğinde, bir sorun çıkıyor. Callie yeniden bedeninde uyanıyor. Henüz kiralama süresi dolmamış ve etrafta tuhaf şeyler dönüyor. Fark ediyor ki, bir tür teknik arızadan ötürü böyle bir hata olmuş. Fakat aynı zamanda kiracısı hâlâ bedene bağlı. Yani şimdi Callie'nin bedenini ikisi birden paylaşıyor. En beteri ise, Callie kiracısının onun bedenini cinayet işlemek için kullanacağı sinyallerini alıyor.
Kitap boyunca, Callie'nin kiracısının - Helena - kimi öldürmek istediği ve bunu neden yapmak istediği sorularına yanıt buluyoruz. Aslında hedefi bulmak çok zor değil. En azından ben çabuk tahmin ettim. Ama bu cinayet girişiminin altında bir sürü pislik var. Onları bulmak da elbette Callie'ye düşüyor.
Başlayanlar'da birkaç yerde hızlı geçişler vardı; ayrıca şu beden değişiminin biraz daha detaylı anlatılmasını isterdim. Hayli ilgimi çekti bu konu lâkin başlarda tam kafamın içinde canlandıramadım. Bunlar dışında kitabın kurgusunu ve Callie'yi sevdim. Kitabın akışını da beğendim. Kısacası Başlayanlar, distopya severlerin okumak isteyeceği türde bir kitap. ...more
Opal, Obsidiyen/Obsidian'la başlayıp, Onyx'le devam eden Lux serisinin 3. kitabı.
Bu yoruma nasıl başlamalı bilemiyorum. 2 gün boyunca derse gittiğim zamanlar dışında sürekli okudum. Ki bunu genellikle 8'den sonra, 5 saatten biraz fazla uykuyla, gözlerim ağrıya ağrıya yaptım. Peki, değer miydi? Kesinlikle!
Aslında son birkaç bölüme kadar kitaba 4 puan vermeye kararlıydım. Neden mi? Her şey çok seyrinde ilerliyordu. Şaşırtıcı birkaç olay dışında şaşırtıcı unsur azdı. Ama o son sayfalar... Hele ki son bölüm... Sanırım kitabı kapattığımda ağzım açıktı. Ne yaptın sen Jen, yahu?!
Belirtme ihtiyacı hissediyorum: Spoiler delisi olmayanlar -yani ilk iki kitap hakkında spoiler almak istemeyenler- yazının devamını okumasa daha iyi olur. (view spoiler)[ Eveett, Onyx'in sonunda kavuşan Katy ve Daemon için her şey güllük gülistanlık. Arada sırada tipik tartışmalarına girişseler de aralarından su sızmıyor diyebiliriz. Katy, hayatından memnun. Elbette o faciadan sonra nasıl memnun olabilirse. Will'in ve Blake'in ihaneti, Adam'ın aralarından ayrılışı ve Dawson'un geri dönüşüyle beraber hem kasabada hem de hayatlarında değişiklikler olmaması mümkün değil. Bir kere Black kardeşlerin öldü bilinen üyesi Dawson, eskisinden çok farklı bir kişilikle geri döndü. Mesela, geceleri gelip Katy'i dikizlemek gibi bir huyu var. Ayrıca kardeşlerine ters davranıyor. Eh, ona da hak vermek lazım; sonuçta kız arkadaşı hâlâ esir tutuluyor. Zaten Dawson'un da tek amacı onu kurtarmak. Peki bunu tek başına yapabilir mi? Cevabı hepimiz biliyoruz sanırım. Hiçbir Luxen tek başına DOD'un duvarlarını aşamaz.
Black ailesindeki tek sorun bu da değil. Adam'ın kaybından sonra başka bir kişilik değişimi de Dee yaşıyor. Artık Katy'nin yüzüne bakmıyor. En yakın arkadaşı sinir bozucu Ash. Bunun hassas Katy'mizi ne kadar yaraladığını tahmin edersiniz.
Gelelim Daemon'a... Tanıdığımız en seksi, en yakışıklı, aynı zamanda en kaba, kendini beğenmiş ve alaycı uzaylı artık daha farklı. Katy'le resmi bir ilişkiye başlamalarıyla beraber eski "öküz" tavırlarında belirgin bir azalma görüyoruz. Arada sırada kişiliğinin içine yerleşmiş pislik Daemon'un dışarı çıkması kaçınılmaz olsa da Katy'e karşı son derece ilgili ve hattâ romantik olduğunu belirtmek gerek. Romantik. Evet, doğru okudunuz! "Her öküzün içinde bir romantik vardır" sözüne inanmak için bir neden daha. Katy ve Daemon, uzaylı sorunlarıyla uğraşmadıkları vakitlerinin çoğunu "baş başa" geçirmeyi tercih ediyorlar. Ne yazık ki bu baş başa dakikalar, aile üyelerinden birinin kapıda belirmesiyle her seferinde bozuluyor.
Dediğim gibi, Opal'in sonuna kadar kurgu düz bir çizgi halinde ilerliyordu. Dawson'un Beth'i bulma çabaları ve bunun için kardeşlerine meydan okuması, Katy'nin peşini bırakmayan belalar baş rolde olsa da bir şeyler eksik gibi geliyordu. Ama ne zaman son sayfalar yaklaştı, işte o zaman heyecan tavan yaptı. İtiraf etmek gerek; Jennifer L. Armentrout mükemmel erkek karakterler yaratmadaki başarısını aksiyon sahnelerinde de gösteriyor. Kitabın sonunda ise öyle bir sahne sizi karşılıyor ki, o sayfalara kadar olanları unutup kendinizi boş boş bakar halde buluyorsunuz. Ve benim gibi 4. kitap Origin'i beklemeye başlıyorsunuz. (hide spoiler)] Lux serisinin sevdiğim bir sürü özelliği var. (İlki elbette ki Daemon.) Ancak beni en çok etkileyen özelliği sayfalarını ne kadar hızlı çevirdiğinizi anlayamadan bitivermesi. Serinin her kitabı sizi içine öyle hapsediyor, kendisini okutmaya öyle zorluyor ki tek yapabildiğiniz ona boyun eğmek oluyor.