Nostalji
Eşimle yeni çıkmaya başladığımız dönemdi. O beni görmeye Ankara’ya 1-2 kez gelmişti.Onun dışında günün büyük çoğunluğu cep telefonu ya da internet üzerinden yaptığımız görüşmelerle geçiyordu.Bir gün esti bana “seni ziyarete geleceğim” dedim.İstanbul’a ilk kez gidecektim.Hep gitmek istemiştim ancak böyle özel ve böyle heyecan verici bir şekilde olacağını pek aklımdan geçirmemiştim.İlk kez biri için şehir dışına çıkacaktım.Söylediğimde sevindi, nerde kalacağımı, ne zaman geleceğimi sordu. O olayı ciddiye alınca gitme işi iyice ciddiye bindi.Beni heyecan sardı ancak eli boş gitmek olmazdı.Küçük bile olsa bir hediye almak lazımdı.Ne kadar çok düşünmüştüm şimdi bile net hatırlıyorum.Öyle çok pahalı bir şey almak, karşımdaki zata “bak seni çok beğeniyorum ve etkilemeye çalışıyorum” mesajı vermek olacaktı.Adamın daha yolun başından havalara girmesini istemiyordum.Çok başındaydık ve karşılıklı olarak ne hissettiğimizi kendimize sormak için bile çok erkendi.Epeyce bir süre ne hissettiğimi sormadım kendime, birini tanımadan gerçek anlamda ne hissedilebilirdi? Biraz kadere bırakmıştım kendimi.Yeşil gözlü ve çok yakışıklıydı.Bir şansı hakediyordu
Hediye? Kitap: çok sıradan geldi.Kravat: ne kravatı ne de kravat takan erkekleri sevebilmiştim o zamana kadar.
Sonra aklıma eşimin Ankara’ya ilk geldiği zaman ve koştur koştur çay içmeye gitmemiz gelmişti.Çayı sevdiğini farketmiştim.En sonunda bir çay fincanı almaya karar vermiş, güzelce paketlemiş, beni karşıladıktan sonra gittiğimiz misafirhanenin kafesinde vermiştim.Çok sevinmişti, gözlerinin içi gülmüştü.Resimdeki gibi beyaz, sade ancak kaliteli bir fincandı ve hala evimizde ve onu hala kullanıyoruz.