Gözlerindeki yaşa, kıyamam.
Yazmayacaktım, kesinlikle bu akşam yazasım yoktu.
Bir şarkı dinledim.
Buraya getirdi.
Fiziksel olarak koşarak geldim.
Bir aralar sürekli dinliyordum.
Eleştirileri kenara bırakıp dinlemenizi tavsiye ederim.
Aşk, Sevgi her neyse ?
Dönüp dolaşıp geldiğimiz konudur aşk.
Aşk yeniden doğmak sayıldığı gibi ölmektir de..
Siz hiç birinin gözlerinde tüm evreni gördünüz mü ?
Adını koyamadığınız o his. Aradaki o bağlantı.
Aklına getirmek istemesen de geceleri gözlerinin önüne gelen yüzü.
Tahammülüm yok gözlerindeki bir damla yaşa kıyamam, diyor şarkıda. Beni alan nokta bu.
Çünkü kızlar babalarına düşkündür erkekler annelerine.
Ve aileden sonra gelen ilk sıradaki duyudur aşk. Aile gibidir. Yuva olur.
Bırakın ağlamasını, üzülmesine dayanamazsınız.
O ağlasa senin parçan kopacakmış gibi. O ağlasa senin dünyan yıkılacak gibi..
Ne zaman sevdiniz kıyamadığınız kişiyi ?
Yoksa kıydınız mı ?Acıttıysanız onu, ağlattıysanız bir kere bile bu aşk olmaz.
Üzgünüm. Kandıramam.
Neyse ne işte. Aşk anılardan, yaşanmışlıktan, hayallerden çok bir bağdır.
Ne zaman hissettiniz ?
Ne zaman onda ki kendinizi gördünüz ?
Gözler o kadar şey anlatır ki..
Ne zaman susupta konuştunuz.
Kavga etmektense ne zaman yanında oldunuz onun ?
Elini tutmak. En yüce harekettir.
Hem kendinden emin. Hem ondan. Duygulardan emin olmaktır. Gel bu yolu beraber yürüyeceğiz demektir bu.
Ruhunuza kalbinize dokunamayanların elini tutmamanız dileğiyle..
Aşık olur muyum olmaz mıyım bilmem ama.
Kızım olmasını, babasının yüzünü, iki avcumun arasına alarak; gözlerine uzun uzun bakmak isterdim.
De ben kalbini açan biri değilim.