

Hasan Dede
El değil Ata yurdu idi yaşadığı yer.
Ömrü yol kadar, aksakalı da bayağı uzundu.
Sicim gibi yağan yağmura rağmen yürüyordu patika yolda.
Demirci değildi duvar ustası!
Elinde çekici birde murcu vardı.
Ortalık sessiz çöl gibiydi.
Bir taşı aldı eline yontmaya başladı.
Ya Hak deyip vuruyor ama bir parça dahi kopmuyordu.
Gökte leş kuşları dolanıyordu.
Kafasını kaldırdı ellerini açtı semaya.
Ya Hak Ya Muhammed Ya Ali
Ya Hak Ya Muhammed Ya Ali
Ya Hak Ya Muhammed Ya Ali
Ya Hızır
Ya baba Mansur dedi.
Sonra çekici kaldırdı birtane vurdu taş ikiye bölündü.
Aradığını bulmuştu sanki.
Koca kayayı iki bölmenin sevinciyle Ya Allah deyip kopan parçayı belindeki örkene sarıp sırtına aldı.
Babadan kalma yıkılan evi onarıyordu.
Çamuru yaptı taşı koydu üzerine.
Bende sessizce yanaştım yanına.
Selam verdim Aleykümselam deyip bekindeki ipi açarak kucak açtı.
Elini öpüp beline sarıldım.
Miski amber kokuyordu mübarek.
Boyu posu yerinde
Her bir eli benim iki elim
Her bir ayağı da benim iki ayağım kadardı.
Kaşları upuzun bıyığına da makas değmemişti.
Hemen yanıbaşımızda ocak, ocağın üzerinde kara demlikte çay demleniyordu.
Kimsin sen, nereden gelirsin nere gidersin evlat diyerek elimden tutup ismimi sordu.
Veli dedim.
Bıraktı elindeki asasını toprağa.
Çayları doldurmaya çalıştı, engel olup elinden almaya çalıştım
Bırakmadı mübarek
Ben ev sahibi sen Misafirsin evlat.
Otur bakalım yerine dedi.
Kuş tüyü hafifliğiyle çayımızı doldurdu çatalyürekli Hasan dedem.
Sohbeti çok tatlı kendisi de derya gibiydi.
Çok soru sordu, birkaçına verdim cevap.
Sonra Gün kimin hesabına tutar akşamı evlat, diye sordu.
Sus pus olmuş cevabını bilmediğim için kafamı öne eğmiştim.
Gafil! gezme şaşkın, öğren ve öğretmeye bak.
Unutma; ’’Kâmilin el kesmesi ikna ile Cahilin el kesmesi kılıç ile olur.’’
Bizim inancımız tamdır Hakka.
Önce kendini tanı.
Nefsine hakim ol
Dört kapı kırk makamı öğren
Mürşidin süzeğinden geç
Pirine hüsnüzan eyle.
Gittiğin yolda dosdoğru git
Yoldan çıkıp olma asi.
Kötülüğü herkes yapar
Sen İyilik ehlinden ol.
Hakkı savun haksızı Ulu divana havale eyle.
Hasan dede konuştukça ben batıyordum.
Elindeki tek sermaye cahilin taşı olanlar değil, gerçeği fark eden göz , kararmak bilmeyen köz, utanmayı bilen yüz birde kanun gibi söz gerek bize evlat.
Berdar olma!
Biz, harabat ehli Hazreti Hünkarın fukarasıyız.
Bilmemek değil, öğrenmemek ayıptır!
Kendine iyi bak, birdaha hiçbir ana doğurmaz seni diyerek ayağa kalktı bastonun alıp gitti.
Bende peşinden giderek onu izlemeye devam ettim!
Saygı ve sevgilerimle.