Huyumuzdur tarihlere takılıp kalmak…
Önemli şeyleri tek gün hatırlamak…
Oysa bir şey önemliyse önemlidir. Bir gün pankartlarla yürümek, o güne yakın çeşitli sosyal sorumluluk projelerinde yer almak yeterli midir peki? Hayır tabi!
Kadın bir gün kadın değil. Kadın cinayetleri, çocuk gelinler, ayrımcılık, eşitsizlik… Sadece bugünün, 8 Mart’ın davası değil.
Kadının kendi bile kendine saygı duymuyorsa, ortada büyük bir sorun vardır. Sakın bıdı bıdı yapmayın kadınlar! En aklı fikri yerinde olanınız, en ekonomik özgürlüğüne -bu da ne garip bir tabirse- kavuşmuş olanınız bile “sonunda hepimiz evlenip annelerimiz gibi olacağız” diyebiliyorsunuz. Yapmayın, etmeyin. Bari siz yapmayın!
Bu sözlerimden annelik, ev kadını olmak kendine saygısızlıktır anlamı çıkmasın. Asla öyle bir şey demem. Benim kızdığım nokta bu sonun hepimizin kaderi olarak görülmesi, olması gereken olarak yansıtılması, benimsenmesi. Hiçbir kadın anne olmak zorunda değildir, hiçbir kadın ev işi yapmak zorunda değildir. Aynı hiçbir erkek baba olmak zorunda olmadığı, evin direği olmak zorunda olmadığı gibi.
Konu kadın, oradan toplumsal cinsiyet, oradan ayrımcılık derken dallanır budaklanır hep yazarken. İşin özü farklılıklarımızla eşit olabileceğimizi kavramak. Kadını, çocuğu, transeksüeli, eşcinseli kısaca ayrımcılığa maruz kalan kesimden herkesi kabullenebilmek. İnanın bu çok zor ama bir o kadar da kolay olan şeylerden. Sevmek güzeldir dostlar, hele de insanları olduğu gibi sevmek en güzeli, en mutluluk verenidir.
Biraz düşünerek işe başlamaya ne dersiniz?
Hepimiz bir diğerimize göre “öteki” değil miyiz zaten?
Hepimiz farklıyız ama hepimiz eşit değil miyiz?
Reklamlar