haydi dedikodu yapalım biraz.
şimdi ben şu okul macerasına başladım.
20 yıllık öğretmenlik hayatımda emekliliğe pek de kalmamışken – en azından olanak olarak emekliliğime az kalmışken desek daha doğru. daha okutulacak bir sıpa var. bir sürü masraf. nereye emekli oluyorum yani- neyse işte, bir de okul öğretmeni olayım, not defterim olsun, kalk bakayım sözlüye diyeyim, çıkarın kağıtları yazılı var fantezimizi realize edelim falan diye girdik ya bir maceraya, hah iyi halt yedik.
ey ahaliii, çocuklarınızı özel okul diye çok pahalı dershanelere gönderdiğinizin farkında mısınız?
ilkokulun son iki, orta öğretimin son iki yılının tamamen sınav odaklı bir programla doldurulduğu, konuyu öğrenmenin değil, doğru seçeneği bulmanın önemli olduğu bir okul anlayışıve öğrendiklerini yazılı ifade etmek zorunda kaldığında yazacak iki cümle kuramayan çocuklar buldum bu yeni macerada.
şimdilik yeniyim diye kenardan izliyorum öğretmenler odasını, yönetimi, genel olarak öğrencileri falan.
şimdilik sadece sınıf kapısını kapatıp sınıfımla başbaşa kaldığımda kendimi iyi hissedebiliyorum.
ilk şokumu, hani neredeyse en önemli artısı yabancı dil hatta diller kazandırdığını sandığım özel okulda son iki yıllarında çocukların ingilizce derslerinin sınavda soru çıkacak olan derslerle doldurulduğunu fark ederek yaşadım. bu nasıl bir kısır döngü anlatmaya çalışayım size.
bu çocukların çoğu özel okullarda okumuş hep. hedefledikleri üni.lerde konuştuğum kadarıyla özel üniversiteler. devlet okulu fobisi var çocuklarda bildiğiniz:) hiii, ay yok yok, yapamam ben orda falan diyorlar şu üni. de iyidir deyip devlet üni.lerinden bahsedince. neyse, tamam, pek çok özel üni. var artık. iyileri de var, temelde itiraz edilecek bir şey yok deyip geçelim bunu. kazandılar diyelim özel üni.leri, e hazırlık sınavını atlayamaz ki ingilizceden 2 yıl koparılmış bir çocuk. haydi bakalım ebeveynler, harcadığınız parayı çöpe atın, yeni çöp poşeti açıp buraya paraları akıtmaya devam edin.yani nereden baksan ekonomik açıdan çok başarısız yatırımlar bunlar para ödeyen veliler açısından.
he, sana ne be elektra, para onların , züğürtsün anacım, çeneni yorma diyebilirsiniz tabii bana.
ama başlığa bakınız, dedikodu yapmak istiyor canım ya:)
gelelim öğretmenler odasına.
amanın, beş dakika boş oturuyor görünmekten ödü kopan bir öğretmen kitlesi var bu okullarda.
hepimize havalı bilgisayarlar veriyor okul.
akıllı tahtalarımız falan var, son teknoloci ders yapıyoruz.
– laf aramızda , ben akıllı tahtayı da sevmedim. çocuklar günde dokuz saat bir projeksiyon makinasının yansıttığı ne olsa piksel piksel parlak, elektronik bir görüntüye bakıyorlar. gözlerine yazık valla. üstelik sınıfın loş ortamında ciddi ciddi sızıp kalan öğrenciler oluyor ki, ne desen boş. haklı çocuk, film izler gibi tahta izlediğinden içi geçiyor garibimin. öğretmen açısından da hamallık. bilgisayarım okul sınırları içerisinde bir uzvuma dönüşüyor. akşamları kollarım ağrıyor ya. –
neyse işte, bu okul öğretmenleri, sürekli bir tara tarayıcıdan, aktar programa, koştur koştur sınıfa göster hamaratlığıyla kaç yıllık dershaneci beni hayretler içinde bırakıyor.zira biz dershanelerde hazır materyal kullanırız. hatta kullanmayız. eve yollar, etütlerde denetleriz bu materyalleri. sınıfta bla bla bla sürekli ders anlatırız. burada ise, sürekli bir sınıf içinde kullanılacak sınav, test hazırlama trafiği var. yok, eleştirmiyorum, takdir ediyorum çalışkanlıklarını güzel bir şey. ama iki nefes almalık bile boş oturmaktan korkuyor görünmelerini eleştiriyorum. zira gördüklerim mesleki bir idealizmden ziyade, bir tür jurnalden korkma, ayak kaydırılmasından tırsma tablosu izliyormuşum etkisi yapıyor. ben mesela, sessiz bir öğretmenler odasına hiç alışkın değilim. burada ise, neredeyse kimse kimseyle mecburiyetler dışında konuşmuyor. yaşları benden çok çok küçük olan bu meslektaşlarımın yanında ben sınıfın yaramazı gibi kalıyorum. sürekli bir sohbet ortamı yaratma çabamla dehşete düşürüyorum sanırım onları.bugün boş bir ders çıktı piyangodan bana mesela, odadaki herkese türk kahvesi pişirip ikram ettim, çok tırstılar. valla, gözlerinde korku gördüm. zehirleyeceğim falan mı sandılar acaba?
ayy, işte böyle. aslında daha o kadar çok detay var ki anlatmak istediğim. ama eve gelince yarattıkları şok etkisi geçtiğinden sanırım şu an önemsiz görünüyor.
kısacası , okulculuk pek de güzel bir şey değil gibi.
ama öğrenci her yerde öğrenci.
özünde iyi çocuklar.
bunalmışlar biraz.
iyi niyetli olduğumu sezene kadar biraz mesafeliydiler.
bu hafta buzlarımız çözüldü, yavaş yavaş ilgilenmeye başladılar bıdır bıdır onlara bir şeyler anlatmaya çalışan kadından. üstelik akıllı tahtayı da kapatıyor bu manyak kadın. iki dakka oturmuyor, eli kolu uçacak gibi oynuyor. dur bakayım, ilginç de bir şeyler anlatıyor galiba kıvamına getirdim çoğunu.
sınıfta bari mutlu olayım, gerisi hallolur .
di mi?