Hayat Sandım Bebek Çıktı
Hamileyim.
Evet! Yanlış duymadınız, hamileyim. “Bu nasıl bir giriş oldu böyle.” diyeceksiniz; bilen bilir severim ani girişleri. Neyse.
Hamileyim işte. Ne kız ne de erkek bebeğim olacak. Sadece bir insan doğuracağım ben. Ne anne ne de babası var bebeğimin. Bir Adem doğuracağım ben. Şeytandan koruyacağım onu. Bir elma ısıramayacak mesela, ya da bir Havva’sı olmayacak. Kendi cennetini kendi yaratacak. “Beni sen doğurdun, benim tanrım sensin!” demeyecek, kendi kendisinin tanrısı olacak. Hatta beni hiç tanımayacak. Bilmeyecek bile. Ben bir bebek doğuracağım ve hiç kimse olacağım.
Dokuz ay on günde de doğurmayacağım onu. Kendi içimde büyüteceğim. Belki birkaç gün, belki de yıllarca. İçimde tutacağım dünyaya gelmek isteyene kadar. Ruh ve bedeni birbirine bağlayan gümüş kordon gibi bende onu dünyaya bağlayacağım. Gümüş kordonu olacağım onun ve o da benim ruhum. Doğuracağım onu. Nerede ve ne zaman isterse o zaman dünyaya getireceğim.
İnanmayacaksınız belki de ama evet ben hamileyim. Bir insan doğuracağım annesi babası olmayan, hatta annesi babası ben olan. “Saçmalama! Olmaz öyle şey.” Diyeceksiniz ama olacak, göreceksiniz.
Evet doğuracağım. Ben kendi kendimi doğuracağım.