Daniel Johnson, TheArticle.com’un editörüdür. The Times’ın eski bir ortak ve edebi editörüdür; The Daily Telegraph’ta kıdemli editör ve Standpoint’in kurucu editörüydü.
Boris Johnson, üç yıldan az bir süre başbakanlık yaptı, ancak bu kısa sürede Avrupa tarihinin akışını değiştirdi. Başbakanlığı kaotik ve hoş olmayan bir şekilde sona ermiş olsa da, geçen yüzyılın dünyada gerçek bir fark yaratan bir avuç İngiliz devlet adamı ve kadını arasında yer almayı hak ediyor: Lloyd George, Winston Churchill ve Margaret Thatcher.
Johnson’ın ilk ve en kalıcı mirası elbette Brexit. Tüm okuyucular, ulusal egemenliğin bu cesur yeniden iddiasına yönelik coşkusunu paylaşmayacak, ancak hiçbiri bunun sismik önemini inkar edemez.
Johnson referandum kampanyasını yönetti ve kişiliğini İngiltere’nin Avrupa Birliği’nden boşanma şartlarına damgasını vurdu – “Brexit’i gerçekleştirme” sözünü yerine getiren oydu. Eski başbakanların hayal kırıklığı, David Cameron’ın “yeniden müzakeresi” ve Theresa May’in işlevsiz ve bölücü “anlaşmasının” umutsuzluğunun ardından, Johnson muhalefeti yıktı ve seçmenlerden Gordian düğümünü kesmek için büyük bir yetki kazandı. Ve Boris’in Brexit anlaşması, Birleşik Krallık’ı AB ve kurumlarının eklembacaklı yargı yetkisinden çıkardı.
Bu, Houdini’ye yakışır bir gerçeklerden kaçma alıştırmasıydı – ama bir kusur vardı.
Kuzey İrlanda protokolü, İrlanda Denizi’nde yapay ve gereksiz bir gümrük sınırı oluşturarak İngiliz sendikacı topluluğu yabancılaştırdı ve eyaletin kırılgan barışını çeyrek asırdan daha fazla tehlikeye attı. AB’nin İngiltere ile Brexit sonrası ticarete ilişkin cezalandırıcı ve esnek olmayan yorumu, protokolü İrlanda cumhuriyetçi irredentizminin bir aracına dönüştürdü. Johnson’ın tek pazarı korurken malların serbestçe akmasına izin veren bir uzlaşma bulmaya yönelik en iyi çabalarına rağmen, halefine bıraktığı zorlu bir sorun olmaya devam ediyor.
Johnson’ın ikinci büyük testi, COVID-19 ile ciddi şekilde hastalandığı ve neredeyse kelimenin tam anlamıyla ölümden döndüğü pandemiydi. Jüri, çeşitli gelir desteği biçimlerinin ve şirket sübvansiyonlarının fahiş maliyetine bağlı olarak kilitlenmelerin neden olduğu ekonomik krizi nasıl ele aldığı konusunda hâlâ kararsız. Ancak, kısmen çok fazla para basmak ve teşvik aşımlarından kaynaklanan kaçak enflasyonun birincil sorumluluğu sırasıyla Johnson’a değil, İngiltere Merkez Bankası ve Hazine’ye aittir. Ve aşının piyasaya sürülmesi konusunda haklı olduğunun kanıtlandığını söylemek doğru olur — başlangıçta en hızlısı Avrupa’da – ve bir yıl önce kısıtlamaların erken kaldırılması.
Birleşik Krallık’ı yaşam standartları üzerinde ağır basan şişkin bir devletle bırakan COVID-19 harcamaları ve vergilendirmesinin mirası, bitmemiş bir iş olarak kalıyor. Ancak Johnson makul bir şekilde verilen zararı azalttığını iddia edebilir. Ve partisi onun göreve devam etmesine izin vermiş olsaydı, şüphesiz içgüdüsel mali muhafazakarlığına geri dönecekti – benzeri görülmemiş bir salgın sırasında imkansız.
Pandemi ayrıca, kuşkusuz akla gelebilecek en kötü koşullar altında Brexit’in ilk maliyet-fayda analizini de sağladı. Johnson, Brexit sonrası yerel deregülasyon ve küresel serbest ticaret gündemini ertelemeye zorlandığı için şanssızdı. Yine de, Birleşik Krallık ve AB komşuları çileden sağ çıktıkça, o ve Brexit yandaşları haklı çıktılar. Onun seviye atlama politikalarıEsas olarak İngiltere’nin “Kızıl Duvar” olarak adlandırılan bölgelerine yönelik ayrılma oylamaları da hasta Ulusal Sağlık Hizmetini onarma ve kapsamlı pandemi profilaksisi sağlama ihtiyacı nedeniyle ertelendi.
Bununla birlikte, COVID-19 krizi kısa süre sonra Kıta karteli ile korsan açık deniz adalıları arasındaki fırtınalı ilişkide başka bir bölüme dönüştü. Avrupa Komisyonu Başkanı Ursula von der Leyen ile aşı tedariki ve Fransa Cumhurbaşkanı Emmanuel Macron ile Kanallar arası ticaret konusunda yaşanan çatışmalar, blokla samimi ilişkileri yeniden kurmak için hiçbir şey yapmadı. Yine de tarih, Johnson’ın bu karşılıklı düşmanlıkta günah işlemekten daha çok günah işlediğine hükmedebilir: Paris ve Berlin’den kaynaklanan intikamcı tutumlar Londra’da karşılık bulmadı. Macron, yıllarca Johnson’a açıkça bir “palyaço” olarak alay etti, ancak istediği zaman kamu uzlaşması Geçen ayki G7 zirvesinde Johnson, ısrarlı başkana cömertçe yanıt verdi.
Bununla birlikte, İngiliz bağımsızlığının bir sonraki sınavı, kıyametin başka bir atlısı tarafından serbest bırakıldı: salgın hastalık değil, savaş, belki de yakında kıtlık tarafından takip edilecek.
Rusya Devlet Başkanı Vladimir Putin’de Johnson, şeytani nihilizmle yoluna çıkan her şeyi ve herkesi yok etmeye hazır bir düşman buldu. Ve konu Ukrayna’ya geldiğinde, meşru bir şekilde kartlarını neredeyse esrarengiz bir beceriyle oynadığını iddia edebilir.
Almanya’nın Rus enerjisine bağımlılığı nedeniyle kendisini Putin’in savaş makinesiyle Faustvari bir anlaşmaya kapılmış bulan Şansölye Olaf Scholz’un aksine, Johnson savaşın yaklaştığını gördüğünü iddia edebilirdi. İngiliz kuvvetleri, 2014’te Kırım’ın ilhakından bu yana Ukraynalı mevkidaşlarını eğitiyordu. İşgalin ilk aşamalarında, İngiliz silahları ve eğitimi, Ukrayna’nın Kiev ve Harkov’daki Rus saldırılarını yenmesinde hayati bir rol oynadı.
Johnson’ın liderliği, titrek ABD Başkanı Joe Biden’in kararlılığını pekiştiren ve Anglosfer’in Ukrayna’nın dört kare arkasında durmasını sağlayan – Avrupalılar çatışmaya ne kadar kaynak ayıracakları konusunda bölünmüş olsalar bile – daha az önemli değildi.
Johnson’ın davalarına verdiği açık destek, onu Ukraynalılar için bir kahraman yaptı ve zor durumdaki başkanları Volodymyr Zelenskyy ile benzersiz bir bağ kurmasını sağladı. Zelenskyy aptal değil: arkadaşı Boris’in Ukrayna’ya olan bağlılığının ne kadar gerçek olduğunu biliyordu. Bu arada, Putin’in propagandası İngiltere’ye karşı her zamankinden daha histerik tehditler yayınladı ve Johnson istifa ettiğinde Rusya Dışişleri Bakanlığı söz konusu: “Hikayeden alınacak ders: Rusya’yı yok etmeye çalışmayın.”
Ancak, hikayenin gerçek ahlakı farklıdır: Partinizin dünya sahnesinde doğru olanı yaptığınız için sizi ödüllendirmesini beklemeyin.
Johnson, Downing Street’teki yönetimsel sorunları kümülatif olarak yanlış ele alması nedeniyle düşürüldü. 2019’da Muhafazakarlara 1979’dan bu yana en büyük oy oranını kazanan lider, Westminster, kamu hizmeti ve BBC’nin kutsal olmayan ittifakı tarafından bir darbeyle atıldı. Ve ülkeyi aşırı solcu bir aşırıcı olan Jeremy Corbyn liderliğindeki İşçi Partisi hükümetinin kabusundan kurtaran başbakan, Corbyn’e sadakatle hizmet etmiş olan mevcut İşçi Partisi lideri Sir Keir Starmer tarafından “görev için uygun değil” olarak kınandı.
21. yüzyılda, 100 yıl sonra muhtemelen sadece üç Avrupalı lider hatırlanacak. Biri, korkarım, adı rezillik içinde yaşayacak olan Vladimir Putin. İkincisi, Ukrayna’nın yiğit savunucusu Volodymyr Zelenskyy. Üçüncüsü, Batı’yı medeniyetimizin düşmanlarına karşı bir araya getiren adam Boris Johnson.
Kaynak : https://www.politico.eu/article/in-defense-of-boris-johnson-uk-pm-legacy/?utm_source=RSS_Feed&utm_medium=RSS&utm_campaign=RSS_Syndication