Burada biraz rant var, ama kısa ve öz tutacağım
Tartışmalar, kimin ‘haklı’ olduğunu belirlemek için değil, insanların düşüncelerini rasyonelleştirmelerine ve karşıt fikirlerle doğrudan yüzleşmelerine ve bunlara doğrudan yanıt vermelerine yardımcı olmak için son derece önemlidir.
Evet, insanlar kendi fikirlerine sahip olabilir, ancak bu fikirlere meydan okunmazsa, o zaman insanlar pozisyonlarının olası mantıksızlığını bile düşünmeyebilirler. Meydan okunduktan sonra bile, rasyonel bir savunma oluşturabilirlerse, o zaman evet, orijinal fikirlerini koruyorlar ve bu, konuyla ilgili konumlarını güçlendireceği için yardımcı olacaktır.
Örneğin, rastgele ama ilgili bir konuyu ele alalım:
Sınırsız siyasi bağışa izin verilmeli mi ve şirketlerin politikacılara bağış yapmasına izin verilmeli mi?
Bu tartışma, partizan politikacılar tarafından atanan Yüksek Mahkeme Yargıçları arasında neredeyse hiç yapılmadı, ancak demokrasimizin vatandaşları arasında son derece popüler değil, peki nasıl oluyor da temelde tüm siyasi sorunların kökeni olarak kabul edilebilecek bu konuyu tartışmıyoruz?
Bir başka sıcak konuyu ele alalım; gerçekten herhangi bir konuyu seçebilirdik ama bununla devam edelim:
Önceki enfeksiyon yoluyla COVID’ye doğal olarak bağışıklığı olanlar, aşılananlara eşit derecede bağışık olarak kabul edilmeli mi?
Bunun tartışması nerede? Bu konuda Lincoln-Douglass tarzı bir tartışma yürüten politikacılarımız, vatandaşların her iki tarafı da duyması ve hangi tarafa daha çok katıldığını belirlemesi için en geniş iletişim ortamlarında yayınlanan ve belki de bir referandumda veya hangi politikacıya oy vereceğini belirlemesi için nerede? konuda daha fazla anlaştınız mı? Bu arada demokrasimizin böyle işlemesi gerekiyordu…
Özellikle seçilmiş siyasetçilerimiz/politika yapıcılarımız ile ilgili yukarıda verilen iki örnek gibi tartışmalar çok nadirdir ve birçok kişiye duyurulur. Başkanlık için bile, giderek daha az tartışma yapılıyor (Trump-Biden için 2 tartışma, wtf?) Biden bunak olduğu için; veya ‘Umarım Biden Trump’ı davul gibi becersin'” beyler, bu tartışmaları afet politikası, vergi yasaları, askeri harcamalar, anti-tröst pozisyonları vb. gibi ciddi konular hakkında yapmalıyız. .
Yani yukarıdaki paragrafı göz önünde bulundurursak, bu medyanın mı yoksa bir bütün olarak toplumumuzun entelektüel olarak daha az meraklı hale gelmesinden kaynaklanan bir öfke mi? Her ikisi de ama ilgili olduğunu söyleyebilirim, medya önemli konularda entelektüel merakı teşvik etmiyor, bu da ilgisiz bir kamuoyuna yol açıyor ve bu da insanların C-SPAN gibi şeyleri izlemek istememesine yol açıyor, bu da daha sonra düşük üretim kalitesine sahip, bu yüzden bunlar izlemesi kadar ilginç
Çözümüm: Müzakereleri yapalım ve son derece halka açık olsun, geniş çapta yayınlansın/reklamı yapılan/öfkeli/vb. yoğun bir şekilde denetlensin ve halkı kendi aralarındaki tartışmaları (sakin, barışçıl ve akıllı bir şekilde) sürdürmeye teşvik edelim. ve ardından birkaç hafta sonra konuyla ilgili bir referandum oylaması yapın. Belki de bunu, bir meta-oylama ile belirlenen yılın en ‘önemli’ 5 konusuyla yapıyoruz (yani herkes bir oy pusulasında ilk 5 konunuzu gönderiyor)
Bunun toplumumuzu daha iyi hale getireceğini düşünüyor musunuz? Yoksa daha mı kötü? Ya da ikisi de değil, insanlar hala karşıt fikirlere karşı konumunuzu savunmak için gerekli olacak herhangi bir rasyonaliteye dayanmayan fikirleri benimsemeye devam edecek mi?