We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Seyahat yazarı Pico Iyer'ın LONG A FAN'ı, özellikle de Why We Travel adlı dokunaklı makalesi, onu daha önce konuşurken görmemiştim. Ve yazdığı gibi konuşuyor; veya belki de tam tersi. Her halükarda, sunulan ayrıntılar genellikle sıradan olsa da, dinleyiciyi (ve okuyucuyu) akan ve somut ortam tanımlamalarıyla uzak bir yere taşıma yeteneğine sahiptir. Belki de bu onu ev kavramını tartışmak için mükemmel bir insan yapan şeydir, çünkü konuştuğu her şeyi ev gibi seslendirebilme becerisi.
Yukarıdaki konuşmada, Hindistan kökenli, İngiltere'de büyüyen, ABD'ye göç eden ve yarı zamanlı olarak Japonya'da yaşayan Pico, nadiren tartışılan bir nüfustan bahsediyor. Doğdukları yerden farklı bir ülkede yaşayan dünya insanları. Ona göre, bu görünmez ulusun nüfusu 220 milyon civarındadır ve bu onu dünyadaki en büyük beşinci “ulus” yapar. Yalnızca son 12 yılda, bu sayı 64 milyon arttı ve yakında ABD'nin nüfusunu geçecek.
Bu konuşmanın ruhsal doğası benimle rezonansa girdi. Pico'nun dediği gibi, ev fikrinin toprakla, ruha olduğundan daha az ilgisi vardır. Kendini dinleyebilmek ve sürekli hareketin ortasında evini bulabilmek için dinginliğe ihtiyaç duyduğundan bahsediyor.
Hareket fantastik bir ayrıcalıktır ve büyükanne ve büyükbabamızın yapmayı asla hayal edemeyeceği kadar çok şey yapmamızı sağlar. Ama nihayetinde hareketin sadece geri dönmen gereken bir yuvan varsa bir anlamı vardır.
Başka bir deyişle, hareketin durgunluk olmadan hiçbir anlamı yoktur, tıpkı bir nesnenin onu tanımlamaya yardımcı olan diğer tüm nesneler olmadan var olamayacağı gibi. Evin fiziksel bir yer olmasının yanı sıra, elektronik aletlerimizi periyodik olarak kapatarak ve içinde yaşadığımız “gürültülü” toplumdan koparak kendimizde geliştirebileceğimiz sessizlikte de bulunur.
Evin nerede?