Arı ile Papatya Masalı
Bir varmış bir yokmuş evvel zaman içerisinde, herkes tarafından neşeli olarak tanınan kibirli bir arı yaşarmış.
Bir ilkbahar sabahı çiçekler mis gibi kokarken her zaman olduğu gibi neşe içerisinde çeşit çeşit güzellikteki çiçeklerin üzerinden vız vız vız diye uçarken, etrafında dolaştığı papatya onu hayranlıkla seyrediyordu.
Biraz daha dolandıktan sonra iyice yorulan Arı, biraz dinlenmek için Papatya’nın, yanında bulunan bir çiçeğe konmuş,
Ona imrenen papatya: “Merhaba ne kadar şanslısınız neşe içerisinde doğadaki güzelliğin tadını çıkararak öylesine güzel uçuyorsun ki, sana bakınca imrenmemek elde değil.” demiş
Biraz soluklandıktan sonra papatya konuşmasına devam etmiş:
“Keşke bende senin gibi öyle gökyüzünden etrafı seyrederek o güzellikleri görebilseydim. Her tarafın farklı bir güzellikte olduğunu duydum ben, yalnızca şu gördüğün daracık alandaki güzellikleri görebiliyorum. Senden bir isteğim olsa onu yerine getirebilir misin?”
Arı umursamaz bir tavırla: “Hiç keyfimi bozacak bir teklifte bulunma sakın!”
Papatya: “Teklif edeceğim şey senin keyfini bozacak bir şey değil ki, sadece, İstediğin bir gün beni de gezdirmeni isteyecektim.”
Arı gülümseyerek,
“Ben seni taşıyamam ki, hem taşısam da çok çabuk yorulurum uzaklara gidemeyiz. Birde benimle gezip de ne yapacaksın, senin etrafında bulunanlar sana yetmiyor mu? Her yer aynı,” diyerek başkaca hiçbir şey demeden uçarak oradan uzaklaşmış.
Papatya arının o umursamaz tavrı yüzünden başını önüne eğerek ağlamaya başlar. Aslında arı istemiş olsaydı, onu o güzelim tarlalarda rahatlıkla gezdirebilirdi. Ancak istemediğinden bahaneler öne sürerek oradan uzaklaşmıştı.
Artık Papatya o günden sonra başka hiç kimseye gezme talebini iletmemiş, adeta herkese küsmüş, üzerine de artık hiçbir arının konmasına izin vermiyordu.
Günler haftaları, haftalar ayları, kovalamış ilkbahar mevsimi yerini yaz mevsimine, yaz mevsimi ise yerini sonbahar mevsimine bırakmıştı ki, artık havalar soğumaya başlamış, onun etkisiyle ağaçlar yapraklarını dökmeye, çiçekler solmaya başlamıştı ancak Papatya ilk günkü canlılığından hiçbir şey yitirmemişti.
Kendisini üzmüş olan Arı’nın bal yapmak için etrafta dolaştığını görünce, geçmişte yaşadıklarını hatırlayıp yeniden hüzünlenmişti ki, Arı’nın kendisine doğru uçtuğunu görmüş.
Çevresinde bulunan çiçeklerin hemen hemen hepsi solmaya başladığından canlılığını yitirmeyen Papatya, kendi üzerine konmak isteyen neşeli Arı’ya bir türlü izin vermez
Bu durum karşısında epey şaşıran arı, papatyaya: “Hey papatya sen niçin üzerine konmama izin vermiyorsun.”
Papatya,: “Hatırlıyor musun? Bir ilkbahar sabahı yanımda bulunan çiçeğe konmuştun, o zaman senden beni gezdirmeni istemiştim, ancak sen türlü bahaneler uydurarak teklifimi kabul etmediğin gibi, umursamaz bir tavırla hiçbir şey demeden uçup gitmiştin.
Arı o günü hatırlıyordu ama papatyaya muhtaçta kalmıştı. Arı, Papatyaya karşı kaba davranarak üzdüğünün farkına varmış ve ondan özür dilemiş
Papatya, Arının özrünü kabul ederek onun bal yapmasına izin verir, bu durum karşısında çok sevinen arı,
“Eğer müsaaden olursa o hatamı telafi etmek istiyorum.” diyerek, papatyayı aldığı gibi yükseğe gökyüzüne çıkartarak onu gezdirmiş ve beraber güzel bir vakit geçirmiş ve ikiside mutlu olmuşlar.
Arı ile Papatya Hikayesi özet
Bir bahar mevsiminde üzerinde uçan arıyı gören ve onunla konuşan papatya, arı gibi her yeri yüksekten görmek ve daha nice görmediği yerleri keşfetmek için arının kendisine yardım etmesini istemişti.
Arı ise papatyayı hiç umursamayarak bu teklifi reddedince papatya epey bir üzülmüştü.
Günler geçmiş etraftaki tüm çiçekler sonbahar mevsiminin gelmesiyle birlikte sararıp solmuştu. Ama papatya hala ilk günkü gibi canlılığını koruyordu.
Arı papatyanın üzerine konmak isteyince buna izin vermeyen papatyadan daha önce onu kırdığını öğrenince yaptığına pişman olmuş ve papatyadan özür dileyerek onu gezdirmiş.
Arı ile Papatya Masalı’nı beğenerek okuduğunuzu umarız. Bu güzel Alice Harikalar Diyarında Masalı da ilginizi çekebilir.