Yönlendirici, mantıksal ve fiziksel olarak farklı iki veya daha fazla ağı birbirine bağlamak için kullanılan ağ iletişim cihazıdır. Bu cihazlar, ağlar arasındaki paketlerin başlığındaki hedef adres bilgilerini yönlendirme tablosu ile karşılaştırarak yönlendirme kararlarını verip aktarımını gerçekleştiren kontrol merkezi niteliğindeki cihazlardır (Görsel 1).
Yönlendiriciler; LAN’ı başka bir LAN’a, LAN’ı WAN’a veya bir LAN’ı internete bağlamak için kullanılabilir. Yönlendiriciler, IP adresi temelinde çalıştıkları için OSI referans modelinin ağ katmanında çalışır ve IOS olarak bilinen yerleşik işletim sistemine sahiptir. Bu işletim sistemi üzerinden programlanabilir. Uzak bir ağa erişmek için mevcut yollardan en iyisini seçerek yönlendirme işlemini yapabillir.
Ağdaki bir yönlendirici, herhangi bir paketin hedef adresine baktıktan sonra paketi o adrese ulaştırmak için hangi çıkış bağlantı noktalarının (port) en iyi seçenek olduğunu belirlemelidir. Yönlendirici bu kararı, bir yönlendirme tablosuna bakarak alır. Yönlendirmenin en önemli kısmı, veri iletimi yapılacak herhangi iki düğüm arasındaki en düşük maliyetli yolu bulmaktır.
Yönlendirici Bilgi Protokolü [RIP (Router Information Protocol)]:
RIP, uzaklık-vektör tabanlı bir yönlendirme protokolüdür. Bu protokolü çalıştıran yönlendiriciler, kendi yönlendirme tablolarının tamamını belirli aralıklarla (30 saniye gibi) bütün portlarından komşu yönlendiricilere gönderir. Yönlendiriciler, ulaşabildikleri yönlendiricilere kendilerine bağlı olan bilgisayar veya ağ cihazlarının bilgilerini paylaşır. Yönlendirme tablosunda; kaynak IP adresi, ağ geçidi, mesafe, port numarası, zamanlayıcılar gibi bilgiler kaydedilir. Bu sayede bir yönlendirici, hedefe ulaşabilmek için hangi yol üzerinden gidebileceğini hesaplayabilir. RIP protokolü en iyi yolu seçerken en uygun yol atlama sayısına bakarak hesaplama yapar. Her varış adresi için en iyi yol bilgisi tabloda tutulur. Uygulamada RIP için atlama sayısının en fazla 15 olacağı kabul edilmiştir. Bu değerden daha uzak yerler, ulaşılmaz durum olarak değerlendirilir. Atlama sayısı 16 ve daha büyükse bu hedef ulaşılamaz (unreachable) olarak nitelendirilir.
Avantajları
Küçük ağlarda RIP kullanımı basit ve kolaydır. Bu yüzden yaygın olarak kullanılan bir protokoldür.ef ulaşılamaz (unreachable) olarak nitelendirilir.
Dezavantajları
En fazla 15 atlamaya imkân verir.
Doğrudan bağlı olan komşu yönlendiricilere sürekli ve belirli aralıklarla yönlendirme tablosunu
gönderdiği için ağ trafiği artar.
Büyük ağlarda sorunlara neden olmaktadır.
İlk Açık Yöne Öncelik Protokolü [OSPF (Open Shortest Path First)]:
RIP protokolünde bulunan bazı eksik yanları gidermek ve düzeltmek için geliştirilmiş bir yönlendirme protokolüdür. Bu protokolde yönlendiriciler, ağdaki iki nokta arasında bulunan tüm yolların bilgisine ulaştıktan sonra SPF [Shortest Path First (Önce En Kısa Yol)] algoritmalarını kullanarak hangi yolun en iyisi olduğuna karar verir. OSPF algoritması, gidilmek istenilen herhangi bir yere bizi en kısa yoldan ulaştıran navigasyon cihazlarına benzetilebilir. Hedefe gidilecek en kısa yolu seçtikten
sonra her 10 saniyede bir, küçük “hello” paketleri göndererek bağlantının canlı kalması sağlanır. OSPF ile haberleşen yönlendiriciler; gidilecek yön bilgisini paylaşmak için komşu, yani her bacağının bağlı olduğu yönlendiricilerin bilgilerini bilir. OSPF, cihazlar arası bilgi paylaşımı yaparak tablo bilgileri gibi verileri de tüm yönlendiriciler ile paylaşır.
Avantajları
OSPF protokolü uzaklık vektörü protokolleri gibi metrik kullanmaz. Herhangi bir basamak sayısı sınırlaması yoktur. Yol bilgisi daha hızlı öğrenilir. Büyük ağları destekler.
Dezavantajları
Yapılandırılıp yönetilmesi daha zordur.