Alev yangın silâh Kimyasal birliklerin davranışını ifade eder. Ancak, Büyük Vatanseverlik Savaşı yıllarında bunun bir türü yalnızca piyade halkı tarafından kullanılıyordu. Bunlar yanıcı şişeler.
Ucuz ve imalatı kolay “cam el bombaları” ilk defa yaygın olarak tanklar İspanya İç Savaşı sırasında. Şişeler benzine dayalı bir karışımla dolduruldu ve hedefe atılmadan önce ateşe konulan bir mantarla kapatıldı. En iyi seçenek, hava giriş ızgarasında zırhlı bir aracın motor (motor şanzıman) bölmesine vurmaktı - daha sonra yanan benzin motora nüfuz etti, bu da tankın içinde bir yangına ve mühimmatın patlamasına yol açtı. 1939 yazında, Sovyet tankerleri Khalkhin Gol'de Japon "şişe üreticileriyle" ve 1939-1940 kışında - Karelya Isthmus'taki Finlilerle çarpıştı.
YANGIN "Konyak"
Yılın Kızıl Ordusu'nun piyasasındaki 1940'in piyade savaş yönetmeliği, savunma derinliklerinde kırılmış tanklara karşı savaşmak için el bombası ve yangın söndürücü şişeleri olan bir tank avcısı grubu oluşturmayı teklif etti. Bu öneri Büyük Vatanseverlik Savaşı'nın başında çok faydalı oldu. Mareşal I. Kh Baghramyan, savaşın ilk haftalarını Güney-Batı Cephesinde hatırlattı: “Yeterince topçu yoktu - onlarla (Alman tankları - S.F.) el bombalarıyla buluştuk. Ne yazık ki, nar her zaman yeterli değildi. Sonra İspanyol Cumhuriyetçilerinin deneyimlerini hatırladılar, şişeleri toplamaya, onları benzinle doldurmaya başladılar ... basit bir silah, ama cesur ve yetenekli ellerde oldukça etkili. "
Yüksek Komuta Merkezinin 6 Temmuz 1941'ten siparişi, “… düşman tanklarına karşı mücadeleyi yoğunlaştırmak için, derhal şirket aleyhinde ve taburlarında ve düşman tanklarının imhası için ekibin kadrolarında yarattı. Bu ekipler en cesur, cesur ve girişimci insanları vurgular. Ekipler, tanksavar bombaları, yanan sıvılı şişeler, patlayıcı içeren paketler ve ateşleme noktalarının varlığında, hafif tankların alev atıcılarıyla donatılmış olmalıdır. ” Ve 7 Temmuz 1941, Devlet Savunma Komitesi, aşağıdakileri okuyan, “Tank karşıtı yanmalı el bombası (şişeler)” kararını kabul etti:
1 «. SSCB Halkının Gıda Sanayii Komiserliği'ni (t. Zotov) Temmuz 10 ile örgütlemeye mecbur etmek. Her gün yapmanız gereken 6 120 adet miktarındaki (litre bilimsel araştırma enstitüsü 000 NCB'nin reçetesine göre) viskoz alev atıcı karışımındaki ekipman litre şişeleri:
a) Glavneftesbyt (t. Donchenko), SSCB'nin Ulusal Gıda ve Petrol Ürünleri Komiseri'nin her gün Temmuz 50'ten 10 ton ile benzin ve kerosenin parçalanması için tedarik edilmesini sağlamak için. g;
b) 6 240 adetlerinde SSCB'nin Narkomishchepromy'ına (Bilimsel Araştırma Enstitüsü-000 NKB'nin çizimlerine göre) kauçuk halkaların tedarik edilmesini sağlamak için Narkomrezinprom (m. Mitrokhin). Her gün Temmuz 10 ile. g;
c) SSCB Komutanlığı (t. Saltykov) SSCB Komutanlığı'nın SSCB ateşleme cihazlarının, 120 000 kitleri için temini için temin etmesini sağlamak için (XRUMX 6 NKB'den itibaren) bilimsel araştırma enstitüsü-10 NKB'ye göre günde bir ve iki sigorta. g. "
0,5-0,75 veya 11 kapasitesine sahip bira ve votka şişeleri, 1 ve 3 No'lu yanıcı karışımlarla dolduruldu. Hazırlanmaları için, 2'te A.N. İyonov tarafından Bilimsel Araştırma Enstitüsü-1939'te (Halkın Mühimmatı), 6'te geliştirilen, alüminyum naftenat bazlı özel bir OP-1942 tozu ile kalınlaştırılmış otomobil benzini, havacılık dışı gazyağı, nafta kullandılar. Viskoz yangın karışımları jet alev püskürtücülere yönelikti, ancak yakıcı şişeler için de kullanışlıdırlar - yanarken yanmamış yakıtla aynı büyük alevi sağladıklarında, uzun süre yanmışlar, sağlam ve metal yüzeylere iyi yapışmışlardır. Bu, ABD 1 yılında ortaya çıkan napalm'a benziyorlardı. No. 3 ve No. 40 karışımlarının (genellikle koyu kahverengi bir renge sahip) yanma süresi, 60-700 saniyedir, geliştirilen sıcaklık, 800-XNUMX®'tir, yanma sırasında ve sert, opak bir filmin yanmasından sonra siyah duman oluşmuştur.
NKVD Özel Amaçlı Özel Motorize Bölümünde görev yapan 3 dereceli askeri mühendis K. Soldadze, yeni, viskoz bir BGS karışımı geliştirdi (yağ bileşenlerinden elde edilen karışım bileşenlerinin ilk harflerine göre - benzen kafası ve çözücü, 1941'ten de şişeleri doldurdu) .
Kullanımlarının etkinliği sadece içeriğe değil aynı zamanda sigorta türüne de bağlıydı. Bazen şişe mantar tıpa ile tıkanmıştır, atmadan önce avcı uçağı benzine batırılmış bir bez tapa ile değiştirmek zorunda kalmıştır ve sonuncusu da ateşe verilmiştir. Operasyon çok zaman aldı ve “cam bombası” nı daha az etkili ve tehlikeli hale getirdi. Tüm uzunluğu boyunca bir yanıcı bileşim ile kaplı ve elastik bir bant ile şişeye tutturulmuş iki uzun kibrit bir sigorta görevi görebilir. Savaşçı, flop veya normal bir kibrit kutusu atmadan önce onları ateşledi.
Ağustos ayından bu yana, XTUMX, A.T. Kuchina, M.A. Scheglov ve P.S Solodovnik tarafından daha güvenilir bir kimyasal sigorta kullanıldı: şişeye elastik bantlı, sülfürik asit, bertolet tuzu ve pudra şekeri olan bir ampul takıldı - Kibalchich kimyasal "sigorta" ilkesinin gelişimi açık ”, Bombalarına halk tarafından kuruldu. Karışım, ampul şişeyle birlikte kırılır kırılmaz tutuşur, hareketi havaya, kibritlerin varlığına vb. Bağlı değildir. Hedefe çarptığında tutuşma güvenilirliğini arttırmak için dört şişeye çevresel olarak bir şişeye tutturulur. Tula’da G. A. Korobov, boşta tüfek kartuşu ve yaylı davulcuyu kontrol eden bir çek ile basit bir ateşleme mekanizması geliştirdi: kontrol, kırıldığında şişenin etrafına sarılmış bir ip tarafından tutuldu; Kimyasal ve piroteknik sigortalar, çalışma güvenilirliğini ve yakıcı şişelerin kullanım güvenliğini arttırdı, ancak kullanımdan hemen önce siperlerde hazırlanmaları gerekiyordu.
En etkili olanı, yanıcı şişelerin “evriminin zirvesi” olan kendiliğinden tutuşabilen bir sıvı KS içeren “cam el bombaları” idi. Düşük erime noktasına sahip karbon disülfit, beyaz fosfor ve kükürt içeren sarı-yeşil veya koyu kahverengi bir çözeltiydi (bileşime göre çürük yumurta kokusu vardı). Bu tür bir sıvının yanma süresi 2-3 dakikadır, sıcaklık 800-1000® C'dir. Yanma sırasında salınan bol beyaz duman aynı zamanda bir körleme etkisi yarattı.
COP'un kısaltması aynı zamanda “Koshkinskaya karışımı” (mucit N. V. Koshkin adıyla) ve “Kachurin-Solodovnik” olarak (diğer karışım karışımları geliştiricilerinin adlarıyla) yorumlanmıştır. Bununla birlikte, Bilimsel Gübreler, Böcek öldürücüler ve Mantar öldürücüler Araştırma Enstitüsü Müdürü S. I. Volkovich anılarında şöyle yazdı: “Kendini tutuşan fosfor-kükürt bileşimi (CS) öneren, savaşın ilk döneminde yapılan Kuzmin ve Sergeyev'in çalışmaları büyük önem taşıyordu. Bu bileşim ile şişelerin seri üretimi ilk önce NIIUIF pilot fabrikasında N. N. N. Postnikov, K. I. Makasının, A.S. Solov'ev, E. E. Zusser, N. D. Talanov ... organize edildi. NIUIF personelinin çeşitli kompozisyonlarının özelliklerinin kimyasal incelemesi, cam ve metal gemilerin CS'den kırılma tehlikesini ortadan kaldıran aktiviteler geliştirmiştir (V. V. Illarionov, R. E. Remen ve bu çizgilerin yazarı tarafından çalışmaktadır). Kızıl Ordu Topçu Şefi N. N. Voronov - S. ) ..
COP’un bir karışımı ve “eski brendi”, “sinsi karışım” ve “ölüm kokteyli” olarak adlandırıldı. Ancak en ünlü takma adı, daha sonra her türlü yanıcı şişeye kadar uzanan Molotof kokteylidir. Kendiliğinden tutuşan sıvının hava ile temasını engellemek için yukarıdan bir su tabakası ve gazyağı dökülmüş, tıpa genellikle yağlanmış ve bant veya tel ile sabitlenmiştir. Alışılmış etiket yerine, şişeye basit bir uygulama kılavuzu konuldu (ancak, hazırlanma acelesi nedeniyle, korunmuş Votka veya Port Wine etiketli şişeler vardı). Sıvı KS'li ince duvarlı bir ampul, bir şişe benzin veya ligroin için bir sigorta olarak da kullanılabilir.
ÖN KONTROL
2 Ağustos 1941, Savunma Komiseri Joseph Stalin, yanıcı şişelerin kullanımı için Talimatları onayladı. Ona göre, alay ve bölümlerde, yangın söndürücü şişelerle tank avcılarının oluşumu ve eğitimi başladı. Atma aralığı 30 m olarak ayarlandı, ancak gerçekte 15-20 m'ye eşitti.
Piyadelerin “cam” a ilk güvensizliği kısa sürede sürprizle değiştirildi: “Tanklar yanıyor! 1 Muhafız Tüfek Bölümü Komutanı, Binbaşı General I. N. Russiyanov, "manuel cam topçu" ile yapılan ilk savaştan sonra, yakalanan bir Alman tank tankerinin "Rusların böyle güçlü ateşli silahlara sahip olduğunu bilseydim," Geri döneceğim. " Ona bu "güçlü ateşli silahı" gösterdiğimizde çok şaşırdı. "
Ancak depoyu sadece şişelerle “baltalamak” çok zordu. 2’in 30 alayının 13 taburu 1941 alayının komutanı olan D.F. Bu insanlarla tankları baltalamam için gönderildim. Sağa gidelim, nehire, hendeklerin olduğu yere. Orada tankları geçmemiz gerekiyordu. Onları orada aydınlatmak zorunda kaldık. Kavşağa kadar süründüğümüzde, Almanlar fark etti, tanklardan bize çılgınca bir ateş açtı ... Hala tank karşıtı boşluğa girdik. Halkımızın birinde bir kurşun bir şişe yakıt yakaladı. Ateş etti. Her şeyi söküp onu tamamen çıplak bırakmak zorunda kaldım. Karanlığa kadar orada kaldık. Bir asker sürünerek bir şişe attı. Şişe ateş aldı ama tank rüzgara döndü, harekete geçti ve rüzgâr ateşten patladı. Tanka zarar vermek mümkün değildi. ”
1941 sonbaharında, Kızıl Ordu'nun tüm tüfek birimlerinde tank avcısı grupları oluşmaya başladı. Her grup, 9-11 küçük kollarına ek olarak, tanksavar bombaları ve 14-16 yanıcı şişelerini içeren 15-20 insanlarından oluşuyordu. İkincisi, sadece savunma amaçlı kullanılmadı. Böylelikle, yılın 29 Eylül 23 ordusunun 1941 birlikleri tarafından ilan edilen bir taarruzu örgütleme talimatları şöyle dedi: “Saldırı sırasında, piyade düşman el koyma noktalarına saldırır, el bombaları, yanıcı karışım şişeleri kullanarak mümkün olur ve ardından süngülere devam eder.”
Şişe atma siperlerinden ve yarıklardan - özellikle tankın kıçına veya saldırı silahına sığınağın üzerinden geçtikten sonra başarılı olduğu ortaya çıktı. Tankın önünde bir şişe almak genellikle mürettebatı sadece "kör" eder. Sığınakların dışına veya sığ hendeklerden atılanlar, savaşçılar arasında büyük kayıplara neden oldu. Şişe dikkatsizce hareket sırasında yanlışlıkla ellerine çarptı veya bir kurşun vuruşundan hemen ateşlendi.
En iyi sonuçlar, diğer tanksavar silahlarıyla birlikte şişe ve el bombası kullanımıyla verildi. Zaten Moskova yakınlarındaki 1941'in sonbaharında, bir grup tank avcısı, 1-2'i tanksavar silahlarının hesaplanmasına bağlamaya çalıştı. Bu tür tedbirler küçük birimlere “tank saldırısı sırasında sadece düşman piyadeleri kesmekle kalmadı, aynı zamanda tanklara karşı mücadelede aktif bir rol oynadılar” dedi. “Anti-tank birimleri” uygulandı - otomatik silahlı zırhlı askerler ve atıcılar ve tank karşıtı silahların yanına yerleştirilmiş şişeler yerleştirildi.
19’in Ekim ayından itibaren Batı Cephesi Komutanı Ordusu Genel Direktörü G.K. Zhukov, “NNUMX’in“ 1941-1 PTO silahlarını, el bombası ve el bombası olan savaşçıları, arkadaki mayınların, şirketin yolunun düştü atıcılar. " İki gün sonra, cephenin askeri konseyi “her tüfek alayında, bir filo birimi de dahil olmak üzere bir orta komutan ve 2 savaşçıdan oluşan bir savaşçı tanker ünitesinin kurulmasını emretti ... 15 tanker bombaları, KS, 150 tankerleri, PPSH-75, tanksavar mayınları , yarı otomatik tüfekler ... Her tüfek bölümünde, iki savaş ekibi var ... üç ordu mobil müfrezesi. " Aynı zamanda, gelişmiş ve tank karşıtı alanlarda tank karşıtı kaleler savunmanın derinliklerinde ortaya çıkmaya başladı. Tüm ordu komutanlarına, bölüm komutanlarına ve Batı Cephesinin alaylarına verilen emir: “Tank karşıtı el bombaları, sıradan el bombası demetleri ve yanıcı sıvı şişeleri içeren tank avcıları, tanklara karşı etkili bir mücadele aracıdır. Tanker savaşçı grupları her kalede eğitilmelidir. "
Stalingrad Savaşı sırasında, her bir tüfek şirketi, genellikle 2-3 PTR hesaplamaları ile, bir çavuş komutası altında, genellikle 3-6 Kızıl Ordu'nun bir parçası olarak, 1-2 tank avcı grupları oluşturdu. Her savaşçıda bir tüfek, bir karabina veya bir hafif makineli tüfek, iki tanksavar bombası, 2-3 yanıcı şişesi vardı. Deneyimli savaşçılar, bir tankı yenmek için ortalama bir 2-3 "cam" harcadı. Genellikle bir tüfek bölümü, sürekli yanma şişesi şişelerini (bölüm başına 2000-2500 ünite, en az 700'tan daha düşük - tüfek alayında) tuttu.
1942 piyade savaş yönetmeliği, her dövüşçünün "tankları vurabilmesini istedi. Tanklara piyade olmadan saldırılırsa, bunlara tank karşıtı el bombaları, yanıcı karışım şişeleri, gözlem yerlerinde yangın, el bombası çeteleri ve tankların karşıtı maden mayınlarıyla ateş etmek, ateş altındaki tankçıları yok etmek gerekir ... Tanklar piyade ile saldırıya uğradıklarında, yalnızca tanklarla savaşmaları gerekir. Özel olarak atanmış savaşçılar ve diğerlerinin hepsi de ateş ve el bombası ile piyade vurmaya mecburdur. ” Tank avcıları böyle bir yöntem kullandılar - tanka karşı bir el bombası ya da el bombası demeti tankın şasisine attı ve durduktan sonra - şişeyi kıçtan attı. Bu nedenle, örneğin, 18 tüfek alayı 1943 makineli tüfek şirketi olan Novaya Zhizn köyünün yakınındaki 3 Temmuz, 290, iki düşman tankına ateş açtı ve 4'in 1944'in 2'in 50'inin 6'inin XNUMX'inin XNUMX'ının XNUMX'ının XNUMX'ini R.S. Smishchuk, Iasi yakınlarındaki Roglui Dağı yakınlarındaki bir savaşta XNUMX tanklarını imha etti.
Elde tutulan tanksavar bombaları ve yangın söndürücü şişelerin birleşimi savaşın sonuna kadar sürdü. Yani, 17-25 1945 Şubat kovucu yerlerinde 7-inci Muhafızları Ordusu karşı saldırı düşman savaşçı savaşçı Hron (Çekoslovakya) 40 tankları, zırhlı personel taşıyıcılar 6, tabanca 3 tahrikli nehrinin batı kıyısında köprü başında yangın çıkarıcı şişeleri kullanılarak yok edildi. Budapeşte'de, yalnızca Ocak ayında, 10'in 1945 savaşları sırasında, 155 Tüfek Bölümünün saldırı grupları ve tank avcıları, 57 yanıcı şişelerini kullandı.
Şişelerin “savaş puanı” etkileyici: Resmi verilere göre, Büyük Vatanseverlik Savaşı döneminde, Sovyet savaşçıları, 2429 tankları, kendinden itmeli topçu sistemlerini ve zırhlı araçları, 1189 hap kutuları ve bunkerleri, 2547 diğer tahkimatlarını, 738 araçlarını ve 65 araçlarını, XNUMX araçlarını ve XNUMX araçlarını imha etti.
HOOPS VE SHOTS
Yanıcı şişeler ayrıca nakliye araçlarını, hap kutularını, bunkerleri, depoları, hava alanlarındaki uçakları, insan gücünü, binaları, yangını ve kombine bariyerleri imha etmek için kullanıldı. Zaten Moskova ve Leningrad yakınlarındaki savunma savaşlarında surlar ve tarlalar ortaya çıktı. Kışkırtıcı şişeler, bazen anti-tank mayınlarıyla kombinasyon halinde, şişe tarlalarında sahnelendi. Hesaplama, bir tankın veya zırhlı bir aracın şişeyi kıracağı, yanan sıvının şasi boyunca yayılması, mürettebatın yangını düşürüp mayına çarpması için durması veya dönmesi için zorlanmasıyla yapıldı.
Western Front birliklerinin 8'in Aralık ayındaki 1941'inden aldıkları sipariş şu örnekleri içeriyor: “3.12.41 ordusunun önündeki 5'e yerleştirilen ateşleme mili, 4 saatlerinde yanmış, alevin yüksekliği 2-3 metrelere ve 4-5 metrelere ulaştı. Düşmanın tankları, savaş rotasını değiştirmek ve PTO'nun en savunmasız (yan) kısmını değiştirerek savunma cephesi boyunca hareket etmek zorunda kaldı ve şaftın önünde bulunan topçu ve tanksavar silahlarının, şişelerin ve atefer makinelerinin düşmanın 20 tanklarını yok etmesine neden oldu. Yanıcı sıvı şişelerden yapılan engeller, düşman tanklarının hareketini durdurdu ve bu alanların bir kısmı ateş aldı. 5 ordusunun önündeki toplam şişe sahaları, 15 70 parçalarına kadar toplam şişe tüketimi ile 000 olarak düzenlendi. "
Savaşın ortasında “ateş mayını bombaları” uygulaması yayıldı - tanksavar madeni etrafında radyal olarak 20 COP şişeleri vardı. Bir mayın bombalamasına, tanka çarpan bir ateş direği oluşumu eşlik etti. Vatandaşlarımızın yaratıcılığının bir başka örneği de “tank sallama” idi: kavisli kemerler metal borulardan yapılmış bir çerçeveye tutturulmuş ve bir yapıya gömülmüş, böylece bir tank çarptığında sallanan sandalye devrilecek ve CS şişelerini tankın üzerine fırlatacaktı. 1942 Ordusunun, Terek'in batı yakasındaki savunma bölgesinde ve Baksan'ın güney kıyısında bulunan 37 Ordusunun savunma bölgesinde, 26 250 tanksavar tanklarına ek olarak, 250 tanksavar itfaiyecileri kuruldu.
Dört savaş yılı boyunca, kışkırtıcı şişenin menzilini artırmak için çeşitli yöntemler geliştirilmiştir. Savaşın başlangıcında, Kızıl Ordu askerleri, yaratıcısı V. olarak kabul edilen şişeleri vurmak için tüfek harcı aldılar. Yaratıcısı V. A. Tsukerman (daha sonra ünlü bir fizikçi olan Sosyalist Çalışma Kahramanı, Lenin ve Devlet Ödüllerinin ödülü). Mortirka namluya bir bayonent bağlantısı ile takıldı. Delikli bir zara dayanan ahşap bir göbek içine sokulan bir şişe KS, atış boş (atma) bir kartuşla yapıldı. Atış popo vurgulanarak yere yapıldı. Şişenin hedef atış menzili, maksimum - 80 m olan 180 m cinsinden belirtildi.
Moskova yakınlarında, tüfek takımının iki tane harcı olması gerekiyordu, tüfek takımı - 6-8. Leningrad yakınında kullanılıyorlardı. Onlar için şişeler daha kalın ve dayanıklı camlarla seçildi ve hala sık sık savaştı, atış doğruluğu düşüktü, bu nedenle harçlar popüler değildi. Aynı zamanda, cephelerde, gecikmiş eylem veya duman bombalarının termit sümüklü böceklerini atmak için kullanıldı - hap kutusu veya sığınaklar bombalarında.
Şişe atıkları zorla doğaçlama bir ilaçtı. Kubinka harçlarındaki NIABT test sahasındaki 1941 testinde, küçük çaplı tüfeklere ve av tüfeklerine kışkırtıcı şişeler atmak için test edilmiş ve daha sonra insanların milislerini silahlandırmış olması karakteristiktir. Çeşitli "mekanik" şişeler de kullanılmıştır.
Yakıcı şişeler sadece Kızıl Ordu tarafından değil, diğer ordularca da kullanıldı. ABD ordusu savaş yıllarında, 9 milyondan fazla yangın bombası ve şişe harcadı. İngiliz piyadelerinin teşvik edici araçları evrimlerini geçti. Ayrıca bir şişe benzin veya daha etkili fosfor içeren bir karışım vardı. Wehrmacht tarafından kışkırtıcı şişelerin kullanılması, 1 Muhafızları Tank Tugayı Komutanı M. E. Birliklerimize göre, depolarımıza yakıt şişesi atıyor. ” Alman talimatlarında, benzin, kalınlaştırılmış yağla doldurulmuş ve fitil ya da kibrit şeklinde bir sigortayla donatılmış şişelerde bahsedilen sözler.
Ve yine de “Molotof kokteyli” adı, kışkırtıcı şişelerde ortak olmaya devam ediyor - benzersiz bir Rus tarifinin kendisinin güçlü bir izlenimini bıraktığı açıktır.