Bu yılki Tribeca Film Festivali’nde en son filmi Agnes’in (Climate of the Hunter’ın arkasındaki eklektik indie film yapımcısı Mickey Reece’nin yönettiği) galasının ardından Molly, Agnes’in yapım tarafına daha derinlemesine bir bakış için son sohbetimizi takip etti. oyunculuk işindeki bir hayattan öğrenilen dersleri daha da büyük üretim dünyasına nasıl uyguladığının yanı sıra.
Tribeca gelip geçti ve yoğun bir zamandı. Ama görünüşe göre Agnes çok iyi karşılanmıştı, ki bunu görmek harika. Nasıl orada herkesin gözü önünde yok etmek olduğunu hissettirdi?
Korkutucu ve harika. Her gün, insanların ne söylediklerini, bu konuda ne düşündüklerini görmek istiyorduk, ki bu benim için her zaman gerçekten ilginçtir. Filmin neyle ilgili olduğu hakkında farklı insanların fikirlerini duymayı seviyorum, çünkü din ve maneviyatla uğraştığımızdan beri herkes filme kendi bakış açısını koyuyor – ki bu bizim istediğimiz şeydi. Benim için bunun olduğunu görmek gerçekten heyecan verici.
Bazı arkadaşlarımız ve ailemiz için gerçekten ödüllendirici. Çok sıkı çalıştık ve gerçekten sevme sona erdi Bu şey göremiyorlar müthiş bir şey. Birden fazla kişi, “biliyor musun, bunun benim tarzım olacağını düşünmedim, ama gerçekten çok sevdim ve beklemediğim bir yöne gitti!”. “Dürüstlüğün için minnettarım!”
İşte o zaman samimi bir yerden geldiğini biliyorsun, “İstediğimden emin değildim, ama istiyorum!”.
Molly: “Berbat olacağını düşünmüştüm!”.
% 100 gurur verici olmayabilir ama evet.
Bunu izleyen her şey, oldukça iyi ayarlanmışsın.
Agnes’in son konuşmamızdan beri sizinle gerçekten tartışmak istediğim yönü, bunun sizin için sadece bir oyunculuk rolü değil, aynı zamanda bir yapım rolü olduğuydu. Bunun Qwgmire’dan çıkan ilk uzun metrajlı film yapımı olduğunu düşünmekte yanılıyor muyum?
Evet, “bataklık” diyoruz çünkü sadece kötü bir şakaydı. Temel olarak, yazar bloğumuz vardı ve ortağımız Matthew Welty, “ya son baş harflerimiz gibi Q W G’yi hecelersek, ama sonunda ‘mire’ koyduk ve ‘bataklık’ olarak telaffuz ettik” gibiydi. Sonra diğer ortağımız Elan “evet“ dedi.
Bununla kendimizi biraz zor duruma soktuk, ama biz böyleyiz. Ve evet, bu bir şirket olarak üretilen ilk filmimiz.
Şimdiye kadar her şey yolunda gitti o zaman! Sanırım bir film ya da prodüksiyon şirketi olsun, bir şey yaratırsanız, onları bebekleriniz olarak düşünürsünüz. Bebeklerinizin ikisi de dışarıda ve ikisi de iyi gidiyor gibi görünüyor. Her şeyin umduğun gibi yürüdüğünün kanıtı gibi mi geliyor?
Molly: Kesinlikle. Daha sonra ne yapmak istediğimize – üretimdeyken bile – bakmaya devam ettik. Agnes’in iyi karşılanmış olması ve Tribeca’nın onay damgasına sahip olmamız şaşırtıcı. Bundan daha mutlu olamazdık. Ama aynı zamanda bunu yapmaya devam edeceğimiz zihniyetimiz de var. Bu doğrulamayı kapıdan ilk çıkanla elde etmek harika, ama bir sonraki filmimizi zaten hazırlıyorduk. Aslında Eylül ayında üretime başlayacağız, ki bu bizi gerçekten heyecanlandırıyor. İnsanlara ulaşmak ve biyografimizi Tribeca etiketiyle değiştirebilmek eğlenceliydi, elbette “burada gerçekten bir şeyler yapıyoruz!”
Eşsiz film yapımcılarını gerçekten destekliyoruz, orada farklı türde hikayeler alıyoruz – ki bu gerçekten bizim görev beyanımız. Sanatçılara yardım etmek istiyoruz. İşbirliğine inanıyoruz. Sahip olduğumuz bilgiyi bir kümeye getirmeye ve yaratıcı vizyonu artırmaya inanıyoruz. Kendimizi sadece yönetmenin ve yazarın vizyonuna ve ekranda ne elde etmek istediklerine yardım olarak görüyoruz. Bir yapımcı ne yapar bana bunu birisi yapmak istediği şey hakkında konuşmak, ve sonra en iyi Bu bitiş çizgisi ile ne yapmayı deneyin. Bunu Agnes üzerinde bu kadar iyi yapmamız gerçekten heyecan verici. Adımında sana moral veriyor! Bir sonraki filme başlamak için kesinlikle yandığımı hissediyorum.
Neredeyse bir akıl hocalığı gibi geliyor – bu elmasları kaba bulmak ve şarkı söylemelerine yardım etmek.
Evet, onlardan da öğreniyoruz. Mentorluk söyleyecek kadar ileri gitmezdim; Bu aptalca gelebilir çünkü 27 yaşındayım [gülüyor] ama 13 yaşındayken aktör olarak başladım. Bu sektörde uzun süredir çalışmaya devam ediyorum. Doğru insanları bu kadar çabuk bulduğum için benim kadar şanslı olmayan insanlara yardım etmek istiyorum. Evet, yardım eli uzatıyoruz ama aynı zamanda hep birlikte öğreniyoruz. Bu yüzden işbirliği ve seçtiğiniz ortakların çok önemli olduğunu düşünüyorum.
Bu bağlantılara, bu deneyime ve bu güvene sahip değilseniz, film endüstrisi oldukça yalnız bir yer olabilir gibi görünüyor. İnanılmaz derecede yetenekli ve paylaşacak çok şeyi olan, ancak doğru ağa ve araçlara sahip olmayan birçok insan var.
Mükemmel söyledin. Ne yazık ki, yetenekle birlikte bir inatçılık duygusu gelmiyor gibi görünüyor. Bunu kendim yaşadım – dünyayı ele geçirmek, bu hikayeleri yazmak ve bu karakterleri oynamak için hassas olmalısınız. Duyguların ters tarafına sahip olmak normal değil, ki bu sadece inatçı ve peşinden gidiyor ve kaldırıma çarpıyor, burnuna alıyor ve bunu bekliyor “evet!”. Çok uzun süre beklemek zorundasın. Bu nedenle, bence getirdiğimiz başka bir şey daha var: bu adıma yardımcı oluyoruz ve insanların devam etmeniz gerektiğini öğrenmelerine yardımcı oluyoruz. Eğer gerçekten yapmak istediğin buysa, çok fazla reddetmek zorundasın. Buna reddedilme olarak değil, zamanın reddedilmesi olarak bakıyorum. Henüz doğru zaman değil. Yani fikrine inanıyorsan, sanatına inanıyorsan, ilerlemeye devam etmelisin.
Kesinlikle. Twitter’da tanıdığım birçok yazarın antoloji kitapları için açık çağrılar yaptığını görüyorum ve herkese evet diyemeyecekleri konusunda çok netler. Aslında, evet diyebileceklerinden çok daha fazla hayır demek zorundalar. Ve bu “hey, işin berbat” değil, “zamanın bu noktasında, bizim için uygun değil – ama orada bir yerlerde senin için bir yer var”. Sabır elbette bir erdemdir.
Kesinlikle, sabırlı ol ve pes etme, ayrıca değişiklik yapmaya istekli ol. Bazen, eğer bir fikre gerçekten inanıyorsanız ama “hayır” almaya devam ediyorsanız, belki de “eh, belki burada bir fikir” veya “bu, insanların çarpışmaya devam ettiği bir komplo noktasıdır” diyen insanları bulabilirsiniz. Vizyonunuzu şekillendirmeye devam etmek için başkalarıyla birlikte çalışmaya istekli olmanız gerekir. Birçok insanın bunu düşünmekten hoşlanmadığını biliyorum, bir şeyin saf kalması fikrini seviyorlar. Aslında bu şekilde yürümüyor. Sanatın bu şekilde çalıştığını hiç sanmıyorum. Her zaman bir fikri, hikayeyi veya projeyi nihai yerine getirmek için şekillendirmeye yardım eden insanlar olmuştur. Kendinize inanmanız ve sanatınıza inanmanız gerektiği kadar, iyi tavsiyeler almak ve yine de kendi yolunuzla yapmak için o kapıyı biraz açık tutmanız gerekir – ancak başkalarının tavsiyelerini dahil etmeye açık olun.
Sanatsal vizyonunuzu korumak ile kağıt üzerinde neyin iyi geldiği konusunda gerçekçi olmak arasında çok ince bir çizgi var, ancak bunu yapmak istiyorsanız işe yaramayabilir. Birine gelip “hey, dinle, bunun senin bebeğin olduğunu biliyorum – ama bazı notlarımız var” demenin kolay bir karar olmadığını hayal ediyorum.
Molly: Bu sadece bir parçası, özellikle de film endüstrisine odaklanırsak. Agnes’i yapmak için imza attığımızda bile, genesis’i sevdik, ama filme başlamadan önce yeniden yazmaya ihtiyacımız vardı. Bu yeniden yazılara sahip olduğumuzda – ki bu sadece daha fazla çizgi oluşturuyordu, ilk yarıda korkuları biraz çarpıyordu – gerçekten harikaydı. Ve sonra ateş etmemiz gerektiğinde, onu çarpmaya bile devam ettik. Diyaloğun olabildiğince iyi olduğundan emin olmak için her gün o senaryo üzerinde çalışıyorduk. Bir zamanlar başka insanlarla çalışmaya başlamadan, ayrı ayrı hikayenin içine çektiler kişiliği ve iş aşılamak istiyorum. Tek kişilik grup diye bir şey yoktur. İşte bu yüzden film çekmeyi sevdiğimi düşünüyorum – bir grup yaratıcı insanla tanışıyorsunuz ve bu fikirlerin hepsi birlikte o umami’yi, her şeyin mükemmel karışımını oluşturuyor.
Agnes’in, özellikle hayata geçirilmesine yardım etmekle ilgilendiğiniz filmler için gevşek bir his olduğunu söylemek doğru olur mu? Sadece tür açısından değil, belki de sol alandan biraz uzak, biraz dövülmüş, ama yine de söyleyecek çok şeyi olan filmler anlamında.
Molly: öyle umuyorum. Kesinlikle gitmek istediğimiz yer orası. Hikayecilerimize güvendiğimiz sürece bunun olacağını düşünüyorum. Hepimiz korkutucu şeylerle, korku ve psikolojik gerilim filmleriyle çok ilgilenen bir şirket olarak olmamıza rağmen, tür biraz değişebilir. Ama aynı zamanda hikaye anlatıcısının benzersizliğine de açığız. Bu yüzden tür değişebilir, ama umarım insanların görmesi için her zaman biraz farklı bir şey olur. Biz büyük bir şirket değiliz. Gişe rekorları kıran filmler yapmıyoruz. Bu sektörde, bir türün tuhaflığı olan, biraz farklı olan şeyler için yer olduğunu göstermek istiyoruz. Umarım dediğin gibi sol sahadan çıkmaya devam ederiz.
Burada, Yeni Zelanda’da, yıllık Uluslararası Film Festivalimiz var ve festivalin her yıl dört gözle beklediğim İnanılmaz Garip adlı bir bölümü var. Aslında süper geniş bir kategori – korku var, bilim kurgu var, drama var, her şeyden biraz ve aradaki her şey var. Bu nedenle, bu tür bir vizyona sahip olduğunuzu duymak güzel, çünkü ortalama izleyici üyesi her prodüksiyon şirketinin adını ve çıktısını ezberlemese de, hala bir isme sahip olmayı seven birçok insan olduğunu düşünüyorum. sahip olmak istedikleri eğlenceyi sunacaklarını biliyorlar.
Molly: teşekkür Ederim. Ve film festivalindeki türün bu ismine bayılıyorum. Bu müthiş bir şey!