Osteoblastlar, osteositlere dönüştüklerinde olgun kemik hücreleri haline gelirler.
Osteoblastlar, osteositlere dönüştüğünde olgun kemik hücreleri haline gelir.
- Osteoblastlar veya astar hücreleri ana hücre olarak kabul edilir.
- Kalsiyumun kemik içine ve dışına geçişini düzenlerler ve çeşitli hormonlara tepki vererek zarlarında özel bir tip protein eksprese ederler. Bu özelleşmiş proteinler, osteoklast adı verilen başka bir hücre tipini aktive eder.
- Bu hücreler, kemik yapısının oluşmasına ve korunmasına yardımcı olan osteoid adı verilen bir proteinin yapılmasına yardımcı olur.
-
- Osteoblastlar ayrıca prostaglandin denilen bir kimyasal ve alkalin fosfataz enzimi adı verilen bir enzim üretirler. Ayrıca, kemiği sertleştiren hidroksiapatit adı verilen bir bileşik üretirler. Hidroksiapatit biriktirdikleri matris materyali, osteoblastlar tarafından sentezlenen ve salgılanan çok daha yumuşak bir materyal olan kolajendir.
- Osteoblastlar gruplar halinde çalışırlar. Her grup, kemiğin bir osteon biriminin inşasını denetler.
- Osteoblast grubu, kollajen fibrilleri ve kemik matrisinde ihtiyaç duyulan diğer birkaç proteini üretir.
- Hücrelerde ayrıca paratiroid hormonu salgılayan reseptörler bulunur.
- Osteoblastlar, kemik iyileşme sürecine yardımcı olan şişkinlik önleyici veya iltihap önleyici sitokinler üretir.
- Osteoblastlar yeni kemik oluşurken osteositlere dönüşür ve osteositler yeni kemikle çevrelenir.
- Osteoblastlar osteositlere dönüştüğünde, başka bir protein türünü eksprese ederler ve aktif kemik düzenleyici hücreler olarak kendilerini hayata geçirirler.
- Osteositler en bol olanıdır. kemikteki hücre tipidir ve yaklaşık 25 yıl yaşarlar. Osteositler, vücudun kalsiyum ve fosfat homeostazını kontrol eden düzenleyici ağın bir parçası olarak işlev görür.
- Osteositler, endokrine yanıt olarak osteoblastların ve osteoklastların aktivitesini etkilemek için düzenleyici faktörler üreterek kemiğin yeniden şekillenmesini etkiler. kandaki D vitamini seviyesini içeren sinyaller.
- Osteositler kemikteki basınçları veya çatlakları algılayabilir ve osteoklastların kemiği nerede çözeceğini yönlendirmeye yardımcı olabilir.
Osteoklast nedir?
Osteoklastlar, birkaç küçük hücrenin kaynaşmasıyla üretilen büyük hücrelerdir. Kemik matriksinin yüzeyinde dolaşırlar ve onu parçalamak için asitler ve enzimler salgılayarak kemiğin yüzeyinde küçük bir çukur oluştururlar. Kemik mineralinin yüzeyinde, eriyen kemiğin yanında bulunurlar. Bu, minerallerin emilimi için yüzey alanını arttırır. Mineraller (iyonik formlarında) osteoklastlar tarafından emilir ve daha sonra onları hücreler arasında bulunan doku sıvısına bırakır. Oradan iyonlar kana girer. Osteoklastlar tarafından kemik yıkımı ve mineral alımı süreci rezorpsiyon olarak bilinir:
- Osteoklastların ana işlevi kemiği yeniden emmektir.
- Osteoblast hücreleri büyüktür ve içlerinde çok sayıda çekirdek bulunur. Hücre yapısı nispeten daha karmaşıktır (birkaç hücre organeli içerir).
- Kemik iliğinden gelirler ve beyaz kan hücreleri ile ilgilidirler. Birbirine kaynaşan iki veya daha fazla hücreden oluşurlar. Osteoklast hücreleri, kemik parçalarını içine alan mekanizma ile donatılmıştır.
- Osteoblastlar bir kolajen matrisi ve kalsiyum tuzları sentezler ve salgılar.
- Ne zaman bir osteoblastı çevreleyen alan kireçlenir, osteoblast sıkışır ve en yaygın ve olgun kemik hücresi türü olan bir osteosite dönüşür.
- Osteoblastların ana işlevi kemik oluşumu ve kemik dokusu bütünlüğünü ve şeklini korumaktır.
Osteoblast hücreleri küçüktür ve sadece bir çekirdeğe sahiptir. Hücre yapısı nispeten daha az karmaşıktır (daha az hücre organeli içerir).
Osteosit nedir?
Osteositler kemiğin içindeki hücrelerdir. Osteoblastlar olgunlaştıkça osteosit haline gelirler.
- Daha fazla miktarda fosfataz enzimi ve tartarat dirençli asit üretirler.
- Osteoklastlar genellikle kolajen enzimlerini çözer. Kemik matriksini parçalayan enzimler ve asit salgılarlar.
SORU
İnsan vücudunun yüzde kaçı sudur? Cevap'a bakınız
1/21/2021
tarihinde tıbbi olarak gözden geçirildiReferanslar
Kemik Hücrelerine ve Farklılaşma Düzenleyici Faktörlerine Genel Bir Bakış: https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC3341892/