Oysa çocuğun en büyük ideali, büyüyünce iyi bir judo ustası olmakmış. Sol kolunu kaybetmesiyle bunalıma giren çocuğun babası, Japonya'nın ünlü bir judo hocasına gidip, durumu anlatmış. Hoca, çocuğu görmüş ve çalıştırmaya karar vermiş.
Ertesi gün çocuk geldiğinde hocası ona bir hareket göstermiş ve “Bu harekete çalış.” demiş. Bir hafta sonunda çocuk hocasına “ Bu hareketi öğrendim, başka hareket göstermeyecek misiniz? “ diye sormuş.
Hocanın cevabı “Çalışmaya devam et” olmuş.
Üç ay, altı ay, bir sene geçmiş, hocanın cevabı hep aynı olmuş: “ Sen aynı hareketi çalış oğlum. “
Çocuk hocasının nezaretinde beş yılını doldurduğunda hocası çocuğa “Hazır ol, seni büyük turnuvaya yazdırdım, yarın maça çıkacaksın. “ demiş.
Çocuk maçlarını kazanarak, çeyrek final, yarı final derken umulmadık biçimde finale kadar gelmiş.
Finalde çocuğun karşısına ülkenin son on yıldır yenilmeyen şampiyonu çıkmış. Çocuk hocasına “Çekilelim üstad, bende sol kol yok ve tek bir hareket biliyorum ama rakibim yılların şampiyonu. Çıkıp da rezil olmayayım. “
“Olmaz! Yenilirsen de namusunla yenil. “ cevabı gelmiş hocasından.
Çocuk çaresiz çıkmış maça ve o bildiği tek hareketi yapmış ve bir hamlede rakibini yere sererek şampiyon olmuş. Kupasını almış ve hocasına “Nasıl oldu bu iş? Sol kolum yok ve bildiğim tek bir hareket var? “
“Bak oğlum, “ demiş hocası; “ İlk olarak, beş yıldır aynı hareketi çalıştığın için artık yeryüzünde o hareketi senden daha iyi yapan hiç kimse yok. İkinci olarak da, o hareketin tek bir karşı hareketi vardır. Onun için de, rakibinin seni sol kolundan tutması gerekir! “