Nazım Hikmet-2
29 Aralık 1938'de, Askeri Yargıtay'dan gelen onay, son umutları da boşa çıkardı. 1 Eylül 1938'de İstanbul Tevkifhanesi'ne, Şubat 1940'ta Çankırı Cezaevi'ne, aynı yıl aralık ayında da Bursa Cezaevi'ne gönderildi.
Ülkedeki komünist rejim taraftarları bir kez daha, Nazım için devreye girip, 1949 ortalarına doğru Ahmet Emin Yalman'ın "Vatan" gazetesinde yazdığı bir dizi yazı ve gazetenin, avukatı Mehmet Ali Sebük'e yaptırdığı on yazıdan oluşan bir inceleme sonucunda, kamuoyunda Nâzım Hikmet'in bir "adli hata" yüzünden cezaevinde olduğu görüşünü zorla empozeettiler. Ankara'da sözde sol görüşlü avukatlar ve İstanbul’da aydınlar topluca imzaladıkları dilekçelerle Cumhurbaşkanı’na başvurdular. Bu sözde özgürlükçü sol görüş aydınları ve avukatları yurt dışında da sanatçıların ve hukukçuların öncülüğü ile Nazıma af çığırtkanlığı yaptı. Ve seslerini Avrupa kamuoyunda duyurmuş olacaklar ki, bu arada Birleşmiş Milletler Örgütü'nün danışma organlarından olan Uluslararası Hukukçular Derneği 9 Şubat 1950'de Nâzım Hikmet'in serbest bırakılması dileğiyle Büyük Millet Meclisi başkanına, milli savunma ve adalet bakanlarına birer mektup gönderdi.
Bunca çığırtkanlığa rağmen emeline ulaşamayan Nazım 8 Nisan 1950'de açlık grevine başladı.
14 Nisan 1950 seçimlerini kazanan Demokrat Parti'nin çıkardığı af yasası, Büyük Millet Meclisi'nde tartışılırken, Nâzım Hikmet'in bağışlanmaması için, çok haklı, çok yerinde konuşmalar yapıldı. Sonuçta gergin bir ortamda çıkarılan yasa onu doğrudan bağışlamıyor, yalnızca cezasının üçte ikisi indirilenler kapsamına alıyordu. 12 yıl 7 ay yatmıştı. 28 yıl 4 aylık cezasının geri kalanı bağışlanıyordu. 15 Temmuz 1950'de, Cerrahpaşa Hastanesi'nde, artık serbest olduğu kendisine avukatlarınca bildirildi.
***
17 Haziran 1951 sabahı, askerlik işini düzeltmek amacıyla Ankara'ya gideceğini söyleyerek evden ayrılan Nâzım Hikmet'in 20 Haziran 1951'de Romanya'ya vardığı Bükreş Radyosu'ndan öğrenildi. Artık kaçma zamanı gelmişti ve oda kaçtı.
Sonradan yazılanlara göre, akrabası olan Refik Erduran'ın kullandığı bir sürat motoruyla İstanbul Boğazı'ndan Karadeniz'e açılmış, Bulgaristan sahillerine çıkmayı amaçlarken, yolda rastladığı bir Rumen şilebiyle Romanya'ya gitmişti. Oradan Moskova'ya geçmesi üzerine, Nâzım Hikmet, 25 Temmuz 1951'de, Bakanlar Kurulu kararıyla Türk vatandaşlığından çıkarıldı. Sürgündeyken birçok uluslararası kongreye katılan, çeşitli ülkelere yolculuklar yapan Nâzım Hikmet Türkiye aleyhinde yaptığı konuşmalarda dünya çapında büyük bir ün kazandı. Türkiye düşmanı olan ülkeler kendisine sonsuz destek veriyordu ve yapıtları çeşitli dillere çevrildi. Pek çok kitabı yayımlandı.
Nâzım Hikmet bir kalp krizi sonucu Moskova'daki evinde öldü. Yazarlar Birliği'nin düzenlediği bir törenle Novodeviçiy Mezarlığı'na gömüldü.
Bize anlatılan Nazım Hikmet’le gerçek Nazım Hikmet’i beyninizde karşılaştırarak lütfen bir daha, bir daha okuyun yazıyı. Soruyorum sizlere. Askerlikten raporla kurtulan halkı orduya ve isyana teşvik eden bir insan, memleket sevdalısı ola bilir mi?