Yakın tarihimiz her konuda olduğu gibi dil konusunda da hezimetlere uğramıştır. Komiktir ki öz Türkçe olan ve kelime haznesi yüzbinleri bulan Osmanlıca’yı gericilik bahanesiyle bir kenara bıraktık ve Türk İnkılabı adı altında Latin Harflerini kullanmaya başladık. Ve bunu çağdaşlık maskesi altında yaptık.
Grameri en düşük alfabeyi alarak bir kaç cümlenin arasına sıkışmış kendisini ifade edemeyen bir toplum oluşturduk.
Bu millettin münevver kesimini kıt’ale uğratanlar yetinmedi, Türk Dil Kurumu adında bir ifsad kurumu kurdu, başkanlığına da yayımlanan tamimlerde gerçek ismini yazamayan Asıl adı AGOP MARTAYAN olan bir Ermeni getirildi.
Yozlaştırdıkları ve harf yığınından ibaret hale gelen bu dilin etimoloji sözlüğünü de başka bir Ermeni olan Sevan Nişanyan’a hazırlattılar.
Sonrası mı?
TÜRK, ÖĞÜN ,ÇALIŞ, GÜVEN oldu.