Matematik utanç, kaygı ve ilgisizlik gibi güçlü duygular uyandırabilir. Kariyerimin başında, bu duyguların ilkokul öğrencilerimin öğrenmesi üzerindeki etkilerini fark etmedim. Öğretimim onların eleştirel düşünürler, problem çözücüler veya öz-yönetici olmalarına yardımcı değildi. Bu yüzden, günlük rutinlerimize yönetim bileşenleri ekleyerek öğrencilerimin sınıftaki duygularını, düşüncelerini ve davranışlarını düzenleme yeteneklerini geliştirme çabalarımı reddettim.
ÖĞRENCİLERİN ÖZ YÖNETİMİNİ GELİŞTİRMELERİNE YARDIMCI OLMA
Tahmin edilebilir, öğrenci merkezli bir ders yapısı kullanın: Öğrencilerime dersler sırasında fırsatlarını öğrendikleri matematik hakkında düşünmeleri ve eleştirel düşünme ve problem çözme becerileri geliştirmeleri için rehberlik etmek istedim. Derslerimi dört bölümle yapılandırmaya başladım: bazı günlük akıcılık uygulamaları ile ısınma, fırlatma problemi (tipik olarak önceki günün öğrenmesini o güne bağlayacak bir kelime problemi), keşif zamanı ve kapanış.
Her dersin dört bileşeni, dersin amacını örnekleyen günlük bir çıkış bileti ile sonuçlanan, mantık yürütmenin ve matematiğin anlamını vurgulamanın önemini vurguladı. Öğrencilerim bu yapıya aşina olduklarında, hızlıca her ders sırasında düşünmeyi ve konuşmayı yapmalarını beklediğimi öğrendiler.
Öğrencilerin katılımına ilişkin tutarlı beklentilerle birleştirilen derslerin öngörülebilir yapısı, öğrencilerin stresini hafifletti.
Duygu düzenleme için stratejiler kullanın: Matematik kaygısı - hata yapma, takılma, “akıllı” görünmeme korkusu - bir çocuk için sakat olabilir. Kurtarmaya atlayacağım zaman, öğrencilerim yeni öğrenmeye eşlik eden üretken mücadele boyunca çalışmaktan kaçınmayı öğrendiler.
Öğrencilerimin bu yoğun duyguları yönetmeyi öğrenmelerine yardımcı olmak için günlük derslerimizde eğlenceyi artırmak veya stresi azaltmak için tasarlanmış bazı basit stratejiler kullanmaya başladım. Günlük akıcılık pratiğimiz hızlı ve yüksek enerjiydi, hareket veya ortak konuşmayı odaklanma becerisiyle birleştirdi. Özellikle zorlu bir görevi keşfetmeden önce hızlı bir hareket ve göbek solunumu veya pozitif kendi kendine konuşma ile sayma aktivitesi eklemek öğrencilerin sinir enerjisini yakmalarına yardımcı oldu.
Bu stratejileri uygulamaya koyduktan sonra, daha az sınıfta bozulma yaşadım ve daha az öğrenci bir göreve başlamadan önce yardım istemek için ellerini kaldırdı. Aslında, öğrencilerimin grup keşifleri sırasında durakladıklarını ve “Bunu yapabiliriz” veya “Geri dönüp nerede hata yaptığımıza bakalım” diyerek bağımsız çalışmaları sırasında durduklarını duydum.
Günlük kendini yönetme görevlerini yerine getirme: Net sınıf rutinleri ve davranışsal beklentiler, öğrenci bağımsızlığı ve özyönetim için kilit bir bileşendir. Matematik derslerimde, öğrencilerin öğrendiği ilk rutinlerden biri lansman problemi üzerinde çalışmaktı: Beyaz tahtada gösterilen problemi düşünmeye başlamak için gerekli araçları bağımsız olarak toplar ve yakındaki bir ortakla birlikte çalışırlardı.
Öğrencileri motive etmek için bu geçişi zamanladım. Ortak çalışma, bir sınıf olarak görüşmeden önce herkesin soruna bir yaklaşım bulmasına yardımcı oldu ve bir saatin tiklenmesi hissi çiftleri görevde tuttu. Genellikle geçişi neyin etkili kıldığı ve neyin geliştirilebileceğini düşünmek için duraklardık.
Öğrencilerin, keşif süresinin sonunda bağımsız çalışmalarında derhal yardım istemelerini engellemek için, “benden önce üçe bakın” kuralını kullanmaya başladım: Öğrencilerin kafası karıştığında veya yardıma ihtiyaç duyduklarında, yardım için gelmeden önce en az üç farklı kaynak. Günlük sınıf tartışmalarında, öğrencilerin matematik defterleri, uygun modelleme araçları, bağlantı çizelgeleri ve akranları dahil olmak üzere kabul edilebilir bir kaynak listesine sürekli olarak değindik ve revize ettik.
Öğrencileri hedef belirleme ve izlemede destekleyin: Öğrencilere bir uygulama merkezi seçimi sağlayan periyodik olarak bir matematik dersi planlarım. Her merkez etkinliği, üzerinde çalıştığımız önemli bir hedefe dayanıyordu. Bu ders dönemlerinin başında, hedefleri ve ilgili etkinlikleri tahtada gösterdim. Öğrenciler hangi hedeflere en çok ihtiyaç duyduklarına karar verdiler ve ardından yaklaşık 10 ila 15 dakika çalışacakları ilgili merkeze taşındılar.
Öğrenciler üç merkezi ziyaret ettikten sonra, onlardan yazılı bir yansıma tamamlamalarını, seçtikleri hedeflerin gerekçelerini ve merkez uygulamalarının onlara nasıl yardımcı olduklarını belirttiklerini söyledim. Bilgiyi formatlı olarak kullanabilmem için yansımaları topladım, inceledim ve iade ettim. Öğrenciler bir klasördeki yansımalarını sakladılar ve takip ettiler.
Hedef belirleme ve izleme, öğrencilere öğrenmelerine sahip olmalarını sağlar, davranışlarını düzenlemelerini öğretir ve hedeflerine verimli bir şekilde öncelik vermelerini sağlar. İlk başta öğrencilerim, öğrendikleri ile ilgili olmayan nedenlerle istasyonları seçtiler, birini seçtiler veya birini seçmeleri onlar için en kolay olacağını düşündüler. Bir süre sonra, kendi öğrenme ihtiyaçları hakkında daha fazla yansıtıcı hale geldiler ve seçimleri buna göre değişti.
Bu stratejiler öğrencilerime nasıl yardımcı oldu? Matematik dersinde bağımsızlık ve kendi kendini yönetme becerilerini geliştirmek, matematik hedeflerine ulaşmalarına yardımcı oldu - ve bunu yapmak, her türlü öğrenmeye aktarılabilen kilit becerileri öğrenmelerine yardımcı oldu. Öğrencilerimin duygusal durumlardan daha sorumlu, daha motive ve daha iyi çalışabildiklerini farkettim. Kendini yönetmeyi sınıf ortamımın temel taşlarından biri yaparak, öğrencilerimin daha etkili öğreniciler olmalarına yardımcı oldum.