Çok az kişi William Fisher'ın ağabeyi olduğunu biliyor - Harry. Trajik bir şekilde, Moskova yakınlarındaki Uche Nehri'ndeki 1921 yazında boğulan bir kızı kurtardı.
On altı yaşında, genç William sınavları Londra Üniversitesi'nde geçti, ancak orada çalışmak zorunda değildi. Babam devrimci faaliyetlerine devam etti, Bolşevik hareketine katıldı. 1920'ta aileleri Rusya'ya döndü, Sovyet vatandaşlığını kabul etti ve aynı zamanda İngiliz vatandaşlığını korudu. Fisher ilk başta Comintern'in İcra Kurulu'nda uluslararası ilişkiler bölümünde tercüman olarak çalıştı. Birkaç yıl sonra Hindistan şubesinde Moskova Doğu Araştırmaları Enstitüsü'ne girmeyi başardı ve hatta ilk kursu başarıyla tamamladı. Ancak daha sonra askerliğe çağrıldı.
İç Savaşta, gelecekteki istihbarat memuru katılamadı, ancak yıl içinde 1925'ta Kızıl Ordu'nun saflarına coşkuyla katıldı. Moskova Askeri Bölgesinin ilk kablosuz telgraf alayında hizmet vermeye düştü. Radyo operatörü mesleğinin temelleri ile tanıştığı buradaydı. Toleranslı olarak İngilizce, Almanca ve Fransızca bilen ve biyografiye doğal bir eğilimi olan net bir biyografisine sahip olan genç genç adam, Birleşik Devlet Siyasi İdaresinin personel memurları tarafından fark edildi. Mayıs ayında, 1927, bu organizasyonun dış departmanına tercüman olarak dahil edildi; bu daha sonra Artuzov tarafından kontrol edildi ve diğer şeylerin yanı sıra yabancı istihbaratla da ilgilendi.
7 Nisan ayında 1927, William’ın düğünü ve Moskova Konservatuarı mezunu Elena Lebedeva’nın mezunu gerçekleşti. Daha sonra Elena ünlü bir arpist oldu. Ve 1929'ta Evelina adında bir kız çocuğu doğurdular.
Bir süre sonra, Fisher merkez ofiste radyo operatörü olarak çalışıyordu. Onaylanmayan raporlara göre, Polonya'ya ilk yasadışı iş gezisi yirmili yılların sonunda gerçekleşti. 1931’in başında William İngiltere’ye gönderildi. Soyadı altında "yarı yasal olarak" seyahat etti. Böyle bir efsane vardı: ebeveynlerine göre Rusya'ya gelen bir İngiltere vatandaşı, babasıyla birlikte düştü ve ailesiyle birlikte geri dönmek istiyor. Rusya'nın başkentindeki İngiliz Başkonsolosluğu, İngiliz pasaportu çıkardı ve Fisher ailesi yurtdışına çıktı. Özel görev birkaç yıl sürdü. İzci Norveç, Danimarka, Belçika ve Fransa’yı ziyaret etmeyi başardı. "Frank" takma adı altında, başarıyla yerel bir rezidansın radyogramlarını yayınlayan gizli bir radyo ağı düzenledi.
İş gezisi 1935'in kışında sona erdi, ancak yaz aylarında Fisher ailesi tekrar yurtdışına çıktı. Moskova'da, William Genrikhovich, 1936 Mayıs'ında geri döndü; daha sonra yasadışı istihbarat memurlarını iletişim kurmak için eğitmek üzere görevlendirildi. 1938’te Sovyet casus Alexander Orlov ailesiyle birlikte ABD’ye gitti. Onunla çalışan herkes (ve onların arasında Fisher idi) maruz kalma tehdidi altındaydı. Bu bakımdan ve belki de parti liderliğinin “halk düşmanları” ile bağlantısı olanlara karşı güvensizliği nedeniyle, 1938'in en sonunda, Teğmen GB Fisher ateş edildi. William hala çok şanslıydı, ordu izcilerle temizlenirken, törene katılmadılar, birçok arkadaşı vuruldu ya da hapse atıldı. İlk başta, acente, yalnızca altı ay sonra bağlantıları sayesinde garip işlerle uğraşmak zorunda kaldı, bir uçak fabrikasında iş bulmayı başardı. Yüksek öğrenim olmadan bile, belirlenen üretim hedeflerini kolayca çözdü. Şirketin çalışanlarının ifadesine göre, ana “hecesi” olağanüstü bir hafızaydı. Ayrıca, izcinin neredeyse her görevin doğru çözümünü bulmasına yardımcı olan doğaüstü içgüdüleri vardı. Fabrikada çalışan William Genrikhovich, babasının arkadaşı, Merkez Komitesi Sekreteri Andreev'i sürekli olarak istihbaratta geri kazanma isteği ile rapor etti. Fisher, iki buçuk yıl boyunca “sivildi” ve son olarak, 1941'in Eylül ayında hizmete geri döndü.
William Fisher, dünyaca ünlenen “Yoldaş Rudolf Abel” kimdi? Baca süpürme ailesinde 1900 yılında Riga'da (yani Fisher'dan üç yaş büyüktü) doğduğu bilinmektedir. Petrograd'da genç bir Letonyalı 1915'te göründü. Devrim başladığında, Sovyet hükümetinin tarafını tuttu ve Kızıl Ordu'ya katılmak için gönüllü oldu. İç Savaş sırasında, Tsaritsyn'de savaşan Retivy destroyerinde itfaiyeci olarak görev yaptı, Kronstadt'ta bir radyo operatörü tarafından yeniden eğitildi ve uzak Komutan Adaları'na gönderildi. Temmuz ayında, 1926, Abel zaten Şanghay Konsolosluğu'nun komutanıydı ve daha sonra Pekin'deki elçilikte bir radyo operatörü idi. INO OGPU, 1927 yılında onu kanatlarının altına aldı ve 1928'te Rudolph, kordonun üzerine yasadışı bir izci olarak gönderildi. 1936'e kadar, çalışmaları hakkında bilgi yoktur. Abel ve Fisher son buluştuğunda net değil. Bazı tarihçiler, Çin'de 1928-1929'lerde görevlendirmede ilk buluşmalarını önerdiler. 1936'te, iki izci zaten güçlü arkadaşlardı ve aileleri de arkadaşdı. Fisher'ın kızı Evelina, Rudolf Abel'ın sakin, neşeli bir adam olduğunu ve babasının aksine çocuklarla nasıl ortak bir dil bulacağını bildiğini hatırladı. Ne yazık ki, Rudolph'un çocuğu yoktu. Ve eşi Alexandra Antonovna, yetenekli bir istihbarat subayının kariyerine büyük ölçüde müdahale eden asil bir ailedendi. Ancak asıl trajedi, deniz taşımacılığı şirketinin siyasi departmanının başı olarak çalışan Abel'in erkek kardeşi Waldemar'ın, 1937 yılının Letonya'daki karşı-devrimci komploundaki katılımcıları arasında sayıldığı haberiydi. Casusluk ve sabotaj için Voldemar ölüme mahkum edildi ve Rudolph organlarından kovuldu. Fisher gibi, Abel da avcı dahil farklı yerlerde çalıştı. Aralık 15 1941 yılı, o hizmete iade edildi. Kişisel dosyada, Ağustos 1942-th ile Ocak 1943-th arasındaki süreçte Rudolph’un Ana Kafkaslar Bölgesi’ndeki görev gücünün bir parçası olduğu ve sabotaj birliklerinin düşmanın arkasına hazırlanması ve atılması için özel görevler gerçekleştirdiğinden bahsedersiniz. Savaşın sonunda Kızıl Bayrak Nişanı ve Kızıl Yıldız'ın iki Nişanı ödül listesinde yer aldı. 1946 yılında, Teğmen Albay Abel yine bu sefer devlet güvenlik organlarından kovuldu. William Fisher'ın NKVD'de hizmet etmeye devam etmesine rağmen, dostlukları bitmedi. Rudolph, Amerika'ya bir arkadaş göndermeyi biliyordu. 1955'ta Abel aniden öldü. Fisher'ın kendisini taklit ettiğini ve adının sonsuza dek istihbarat yıllarına dahil olduğunu bilmiyordu.
Savaşın sonuna kadar, William G. Fisher Lubyanka'daki merkezi istihbarat aparatlarında çalışmaya devam etti. Faaliyetleriyle ilgili birçok belge halka açık değildir. Sadece Kasım ayında 7 olduğu biliniyor, 1941 haberleşme bölümünün başında görev aldı ve Kızıl Meydan'da gerçekleşen geçit töreninin güvenliğini sağladı. Rudolf Abel gibi William da ajanlarımızı Alman arkasına gönderip gönderdi, partizan saptırma çalışmalarını denetledi, Kuibyshev istihbarat okulunda radyo öğretti, efsanevi Operasyon Manastırı'na ve mantıklı bir şekilde devam etti - Berezino radyo oyununa katılarak bir dizi Sovyet ve Alman radyo operatörleri.
Berezino Operasyonu, Sovyet istihbarat subaylarının SSCB'nin arkasında çalıştığı iddia edilen hayali bir Alman dekolmanı yaratmalarının ardından başladı. Onlara yardım etmek için, Otto Skorzeny yirmiden fazla casus ve sabotajcı gönderdi ve hepsi tuzağa düştü. Operasyon, Fisher'in ustaca gerçekleştirdiği bir radyo oyunu üzerine inşa edildi. William Genrikhovich ve her şey başarısız olmuş olacak tek hata ve Sovyet sakinleri hayatlarını sabotaj terör eylemleri için ödediler. Savaşın sonuna kadar, Wehrmacht'ın emri burun tarafından yönlendirildiğini anlamadı. Hitler'in Mayıs 1945-th’deki teklifinden son mesaj: “Biz yardım edemeyiz, Tanrı’nın isteğini umuyoruz” dedi.
Büyük Vatanseverlik Savaşı'nın sona ermesinden sonra Fisher, yavaş yavaş uzun bir görev için hazırlanmaya başlayarak özel bir rezerve aktarıldı. O zaten kırk üç yaşındaydı ve gerçekten çok iyi bir bilgiye sahipti. Fisher telsiz teçhizatında çok iyi biliniyordu, kimya, fizik, profesyonelce boyanmış bir elektrikçi uzmanlığına sahipti, hiçbir yerde çalışmadı, altı yabancı dil biliyordu, gitarı dikkatlice çaldı, hikayeleri yazdı ve çaldı. Marangozluk, marangozluk, sıhhi tesisat, serigrafi baskı ve fotoğrafçılık yapan fevkalade yetenekli bir adamdı. Zaten Amerika'da, birçok icat patentini aldı. Boş zamanlarında matematiksel problemleri ve bulmacaları çözdü, satranç oynadı. Akrabalar, Fisher'ın sıkılmayacağını, boşuna boşuna zaman harcayamayacağını, kendisinin ve başkalarının talebinde bulunduğunu, ancak bir kişinin statüsüne kesinlikle kayıtsız olduğunu, sadece işlerinde ustalaşanlara saygı duyduğunu hatırlattı. Mesleği hakkında şunları söyledi: “Zeka yüksek bir sanattır…. Bu yaratıcılık, yetenek, ilhamdır. ”
William Genrikhovich'in New York'ta çalıştığı Maurice ve Leontine Coens, kişisel özelliklerinden bahsetti: “İnanılmaz derecede yüksek kültürlü, ruhsal açıdan zengin bir adam…. Gelişmiş bir saygınlık, onur, bağlılık ve dürüstlük duygusu ile yüksek eğitimli, zeki. Ona saygı duymamak imkansızdı. ”
Kızım izcide büyüdü, ailesine veda etmek çok zordu ama Fisher gönüllü olarak ana görevine gitti. Şahsen sevkıyattan önce en son talimatları Vyacheslav Molotov'dan aldı. New York'taki 1948'in sonunda, Brooklyn bölgesinde, yabancı bir fotoğrafçı ve sanatçı Emil Goldfus, 252 sayısında Fulton Caddesi'ne girdi. Kırklı yılların sonunda, Batı'da Sovyet istihbaratının çoğu zaman çok uzaklardan geçiyordu. McCarthy ve “cadı avı” apojuna ulaştı, casuslar ülkenin her iki sakininde istihbarat teşkilatı gibi görünüyordu. Eylül ayında, yılın 1945'i, Kanada'daki Sovyet ataşesinin kodlayıcısı Igor Guzenko, düşmana döndü. Bir ay sonra, Amerikan Komünist Partisi, Bentley ve Budenz temsilcileri, Sovyet istihbaratı ile ilgili FBI'ya tanıklık ettiler. Birçok yasadışı ajanın derhal ABD'den çekilmesi gerekiyordu. Sovyet kurumlarında yasal olarak çalışan izciler, sürekli provokasyonlar bekleyen 24 saat gözetim altındaydı. Casuslar arasındaki iletişim zordu.
Fisher, kısa sürede operasyonel takma adı "Mark" altında Amerika'da Sovyet istihbarat yapısını yeniden oluşturmak için çok iyi bir iş çıkardı. İki aracı ağ kurdu: Meksika, Brezilya ve Arjantin'de çalışan istihbarat ajanlarını içeren Kaliforniya ve ABD'nin tüm kıyılarını kapsayan Doğu. Bunu ancak inanılmaz yetenekli bir kişi yapabilirdi. Ancak, William Genrikhovich tam da buydu. Sovyetler Birliği ile savaş halinde Avrupa'da Amerikan kara kuvvetlerini yaymayı planlayan, üst düzey bir Pentagon çalışanı olan Fisher'dı. Ayrıca, Truman'ın CIA ve Ulusal Güvenlik Konseyi'nin yaratılması konusundaki kararının kopyalarını aldılar. Fisher, Moskova'ya CIA'e verilen görevlerin ayrıntılı bir listesini ve atom bombası, denizaltı, jet uçağı ve diğer gizli silahların üretimini korumak için güçlerin FBI'ya devredilmesi üzerine bir proje verdi.
Sovyet liderliği, Coens ve grubu aracılığıyla, doğrudan gizli nükleer tesisler üzerinde çalışan sakinlerle teması sürdürdü. Sokolov, Moskova ile irtibat halinde idi, ancak şartlar nedeniyle rolünü yerine getiremedi. Yerine Fisher girdi. 12 Aralık 1948, ilk kez Leontina Cohen ile tanıştı. William Genrikhovich'in atom enerjisinin yaratılması konusundaki en değerli bilgilerin sunumuna katkısı оружия çok büyük. Mark, SSCB'nin en sorumlu "atomik" ajanlarıyla temas halindeydi. Amerika vatandaşlarıydılar, ancak gezegenin geleceğini kurtarmak için nükleer paritenin korunmasının gerekli olduğunu anladılar. Sovyet bilim adamlarının istihbaratçıların yardımı olmadan atom bombası üretmeleri de mümkün. Bununla birlikte, mayınlı malzemeler çalışmayı önemli ölçüde hızlandırdı, gereksiz bir araştırma, zaman, çaba ve paradan kaçınmak mümkün oldu, bu nedenle harap bir ülke için gerekli.
Fisher'ın ABD'ye yaptığı son iş gezisine ilişkin hikayesinden: “Bir yabancının ABD'ye vize alabilmesi için uzun ve kapsamlı bir kontrolden geçmesi gerekir. Bizim için bu yol uygun değildi. Ülkeye turist gezisinden dönen Amerikan vatandaşı olarak girmek zorunda kaldım ... Amerika Birleşik Devletleri'nde uzun zamandan beri mucitler ile gurur duyuyorlardı, ben de bir oldum. Renkli fotoğrafçılık alanında icat edilmiş ve yapılmış cihazlar, fotoğraf çekmiş, çoğaltmışlardır. Çalıştaydaki sonuçları arkadaşlarım gördü. Yaşam tarzı mütevazı bir hale geldi, arabayı alamadı, vergi ödemedi, seçmen olarak kayıt olmadı, ama elbette kimseye bahsetmedi. Aksine, finansal konularda uzman olarak tanıdıklarıyla konuştu. ”
20 Aralık Sovyetler Birliği'nde yaşayan yılın 1949'inde, William Fisher Kızıl Bayrak Nişanı ile ödüllendirildi. Muhtemel açıklama ile bağlantılı olarak 1950'in ortasında, Cohen'in eşleri Amerika'dan çıkarıldı. Atom bölgesi üzerindeki çalışmalar askıya alındı, ancak Fisher Amerika Birleşik Devletleri'nde kaldı. Ne yazık ki, önümüzdeki yedi yıl boyunca ne yaptığı ve ülkemiz için hangi bilgileri edindiği hakkında kesin bir bilgi yok. 1955’te, albay yetkililerden izin vermesini istedi - yakın arkadaşı Rudolf Abel Moskova’da öldü. Başkentte olmak istihbarat memuru üzerinde iç karartıcı bir izlenim bıraktı - savaş sırasında birlikte çalıştığı kişilerin çoğu cezaevlerinde ya da kamplardaydı, en üst düzey başsavcı General Pavel Sudoplatov, Beria'nın bir suç ortağı olarak soruşturuluyordu ve ölümle cezalandırılıyordu. Fisher, Rusya'dan uçup yas tutanlara şöyle dedi: "Belki de bu benim son yolculuğumdur." Premonitions nadiren aldatılıyor.
Haziran 25 of 1957 gecesi, Mark New York'taki Latham Otel'de bir oda kiralıyordu. Burada başarılı bir şekilde başka bir iletişim oturumu gerçekleştirdi ve şafakta üç FBI ajanı ona girdi. Her ne kadar William alınan telgraf ve şifreden kurtulabilse de, “federaller” onun içinde istihbarat faaliyetleriyle ilgili bazı maddeler buldu. Ondan sonra, hareket halindeyken Fisher'a onlarla işbirliği yapmalarını ve herhangi bir tutuklamadan kaçınmalarını önerdiler. Sovyet asistanı açıkça reddetti ve ülkeye yasadışı giriş yapmaktan gözaltına alındı. Kelepçelerle odadan çıkarıldı, arabaya bindi ve Teksas'ta bir göç kampına taşındı.
Mart ayında, 1954, ABD'de, Reino Heyhanen, Amerika Birleşik Devletleri'ne yasadışı bir radyo operatörü olarak gönderildi. Bu zeka psikolojik olarak dengesiz bir insandı. Yaşam tarzı ve ahlakı, üç yıl boyunca Merkezden ajanı geri çekmesini isteyen Fisher'dan korkuyordu. Sadece dördüncü yılda temyiz başvurusu tatmin oldu. Mayıs ayında, Heikhanen yılın 1957'u geri dönmeye karar verdi. Ancak Paris’e ulaşan Raynaud beklenmedik bir şekilde Amerikan elçiliğine gitti. Yakında, askeri bir uçakta ABD'de tanıklık etmek için uçuyordu. Tabii ki, Lubyanka'da hemen hemen bu konuda öğrendim. Bazı nedenlerden dolayı Fisher'ı kurtarmak için herhangi bir önlem almadılar. Üstelik olay hakkında bile bilgi sahibi değildi.
“Mark” derhal kimin geçtiğini biliyordu. O SSCB'den bir izci olduğunu ortaya çıkardı, mantıklı gelmiyordu. Neyse ki, albayın gerçek adı sadece çok dar bir insan topluluğu tarafından biliniyordu ve Reino Heyhanen girmedi. Amerikalıların kendi adına bir radyo oyunu başlatacağından korkan William Fisher, başka bir kişiyi taklit etmeye karar verdi. Yansıması üzerine, rahmetli Abel Rudolf Abel'ın adına karar verdi. Belki de bir casusun ele geçirilmesi hakkındaki bilgiler kamuoyu tarafından bilindiğinde, evde, ABD hapishanesinde kimin olduğunu tam olarak anlayabileceklerine inanıyordu.
7 Ağustos 1957, üç sayıyla suçlandı: Amerika Birleşik Devletleri’nde yabancı bir devlet casusu (hapishanede beş yıl), atomik ve askeri bilgi toplamak için bir komplo, (on yıl hapishanede), SSCB’yi transfer etmek için bir komplo olarak kayıt yaptırmadan kalmak Yukarıdaki bilgiler (ölüm cezası). 14 Ekim, New York'taki bir federal mahkemede, Amerika Birleşik Devletleri / Rudolf Abel davasıyla ilgili bir duruşmaya başladı. İzcinin adı yalnızca Amerika'da değil, tüm dünyada bilinir hale geldi. TASS toplantısının ilk gününde, Sovyet ajanları arasında Abel adında bir adam bulunmadığına dair bir açıklama yapıldı. Duruşmadan önce ve sonra birkaç ay boyunca Fisher, iade edilmeye çalışıldı, ihanete yatkındı ve her türlü yaşam yararına söz verdi. Bu başarısız olduktan sonra, izciyi bir elektrikli sandalyeyle korkutmaya başladılar. Ama onu kırmadı. Bir kelime söylemedi, tek bir ajanı da bırakmadı ve bu, benzeri görülmemiş bir başarıydı. hikayeler İstihbarat. Fisher, hayatı tehlikesiyle, “Hiçbir koşulda Amerika Birleşik Devletleri hükümetiyle işbirliği yapmam ve ülkeme zarar verebilecek hayatımı kurtarmak için her şeyi yapacağım” dedi. Mahkemede, profesyonel bir bakış açısıyla, ideal bir şekilde kendini korudu, suçluluk iddiasıyla ilgili tüm soruları kategorik bir ret ile cevapladı, tanıklık etmeyi reddetti. Savaş sırasında istihbarat görevinde bulunan avukat William Genrikhovich - James Britt Donovan'a dikkat edilmelidir. İlk önce Mark'ı korumak için ve sonra onu değiş tokuş etmek için elinden gelenin en iyisini yapan, çok vicdani ve zeki bir adamdı.
Ekim 24 1957 inci yıl, James Donovan mükemmel bir savunma konuşması yaptı. Ondan bir pasajdan alıntı yapmakta fayda var: “... Eğer bu kişi gerçekten hükümetimizin kendisini düşündüğü kişi ise, o zaman devlet çıkarlarına göre çok tehlikeli bir iş çıkardı. Bu tür görevlerle yalnızca ülkemizin askeri personeli arasından en zeki ve cesur insanları gönderiyoruz. Ayrıca, sanığın yanlışlıkla buluştuğu herkesin istemeyerek ona ahlaki niteliklerin en yüksek takdirini verdiğini de biliyorsunuz… ”.
Bir jüri Fisher'ı suçlu buldu. Mark, ölüm cezasını önlemek için yalnızca yüzde bir orana sahipti, ancak ABD’nin jürinin kararı ile hakimin nihai kararı arasındaki yasalarına göre oldukça uzun zaman alabilir. 15 Kasım 1957, Donovan hakime temyiz ederek ölüm cezasını empoze etmemesini istedi. Uzak görüşlü bir avukat çok ikna edici bir nedene işaret etti: “Yakın gelecekte benzer bir rütbeye sahip bir Amerikan ajanının Sovyet Rusya'da veya müttefik ülkesinde yakalanması muhtemel. Bu durumda, mahkumların Amerika Birleşik Devletleri'nin ulusal çıkarlarına uygun olarak değişimi diplomatik kanallar aracılığıyla yapılabilir. ” Neyse ki, hakimin de elektrikli sandalye yerine makul bir kişi olduğu ortaya çıktı, William Fisher otuz iki yıl hapis cezasına çarptırıldı. Cezanın öğrenilmesi üzerine, Sovyet tarafı istihbarat memurunun serbest bırakılması mücadelesini başlatmaya karar verdi. Ya da belki de Fisher'ın zamana dayanamayacağından ve önemli bilgileri Amerikalılarla paylaşmaya karar vermekten korkuyorlardı.
Mart ayında, 1958, Fisher'ın Allen Dulles ile yaptığı görüşmeden sonra, Sovyet istihbarat subayının aile ile yazışmaya başlaması sağlandı. Hoşçakal deyince, CIA direktörü avukat Donovan'a “Moskova'da üç ya da dört istihbarat memuru olmak istiyorum” dedi. Ancak, Rus casusunun gerçekte kim olduğu hakkında çok kötü bir fikri vardı. Aksi halde Dulles, Sovyetler Birliği'nde bu seviyedeki sadece bir istihbarat subayının onun için yeterli olduğunu anlayacaktır.
Uzun gecikmelerden sonra, Amerika Birleşik Devletleri Adalet Bakanlığı Fisher'ın karısı ve kızıyla iletişim kurmasına izin verdi. Aile işleri, sağlık durumu hakkında genel bir karakteri vardı. Evine ilk mektup olan William Genrikhovich, “Sevgiyle, kocan ve baban Rudolph” ifadesiyle sona erdi ve ona nasıl başvuracağını açıkça belirtti. Amerikalılar mesajlardan pek hoşlanmıyorlardı, haklı olarak Sovyet ajanının onları operasyon amaçları için kullandığını varsaydılar. 28 Haziran 1959, aynı Bakanlık, Fisher’ı Amerika dışındaki herhangi biriyle iletişim kurmasını yasaklamak için anayasaya aykırı bir karar verdi. Sebep çok basitti - yazışma ABD'nin ulusal çıkarlarını karşılamıyor. Ancak Donovan'ın inatçı mücadelesi sonuç verdi, Fisher iletişime izin vermek zorunda kaldı. Daha sonra, GDR'den belirli bir Jurgen Sürücüsü olan “Alman kuzeni Rudolph” ve aslında dış istihbarat subayı Yuri Drozdov yazışmalara girdi. Tüm iletişim, Donovan ve Doğu Berlin’deki bir avukattan geçti, Amerikalılar çok temkinliydi ve hem avukatı hem de “akrabasını” iyice kontrol etti.
Sverdlovsk bölgesinde yılın Mayıs 1'inden sonra hızlanan olayların gelişimi, keşif uçağı U-1960 tarafından düşürüldü. Pilotu Francis Harry Powers yakalandı ve SSCB ABD'yi casusluk faaliyetleri yürütmekle suçladı. Başkan Eisenhower, cevap olarak Abel'ı hatırlamayı teklif etti. Amerikan medyasında ilk çağrılar Rudolph ile Powers değişimi yapmaya başladı. “New York Daily News” yazdı: “Hükümetimiz için Rudolf Abel'ın Kızılların faaliyetleri hakkında bir bilgi kaynağı olmadığı kesin olarak söylenebilir. Kremlin, Powers’tan mümkün olan tüm bilgileri çıkardıktan sonra, onların takası oldukça doğaldır ... ". Kamuoyunun yanı sıra, Powers ailesi ve avukatlar da cumhurbaşkanı üzerinde güçlü bir baskı yaptı. Yoğunlaştırılmış ve Sovyet istihbarat. Kruşçev borsanın resmi onayını verdikten sonra, Sürücüler ve Berlin'den bir avukat, Donovan aracılığıyla, yaklaşık iki yıl boyunca uzanan Amerikalılarla ticaret yapmaya başladılar. CIA, profesyonel bir istihbarat subayının bir pilottan çok daha ağır olduğunu çok iyi anladı. Sovyet tarafını, casusluk nedeniyle Doğu Berlin’de Ağustos 2’te tutulan Frederick Prior’ın öğrencisi olan Powers’a ve Kiev’de hapishanede bulunan Marvin Makinen’e gözaltında tutmaya ikna ettiler.
Fotoğrafta, 1967’teki GDR’den meslektaşları ziyaret ediyor.
Bu tür "ekleri" düzenlemek çok zordu. GDR'nin istihbarat servisleri, Pryer'ın iç istihbaratını vererek büyük bir hizmet verdi.
Atlanta'daki federal ıslah hapishanesinde beş buçuk yıl geçirdikten sonra Fisher sadece hayatta kalmakla kalmadı, aynı zamanda araştırmacıları, avukatları ve hatta Amerikalı suçluları kendilerine saygı duymaya zorladı. Tanınmış bir gerçek, hapsedildiğinde, bir Sovyet ajanı bir tablodaki bütün galeriyi boyandı. Kennedy'nin portresini aldığına ve Oval Salon'a astığına dair kanıtlar var.
10 Şubat 1962, birçok otomobil her iki taraftan Doğu ve Batı Berlin'i ayıran Gliniki Köprüsü'ne doğru sürdü. Sadece durumda, bir GDR sınır muhafız ekibi yakınlarda saklandı. Fritözün Amerikalılara transferinde radyo sinyali alındığında (Makinen bir ay sonra serbest bırakıldı), ana değişim başladı. William Fisher, Pilot Powers ve iki tarafın temsilcileri köprüde bir araya geldiler ve kararlaştırılan prosedürü tamamladılar. Temsilciler, onları beklediklerini doğruladılar. Bakışlarını değiştirip Fisher ve Powers dağıldı. Bir saat sonra, William Genrikhovich, Berlin'e özel olarak uçan akrabaları ile çevriliydi ve ertesi sabah Moskova'ya gitti. Ayrılma sırasında, Amerikalılar ülkesine girmesini yasakladılar. Ancak, Fisher geri dönmek niyetinde değildi.
İstihbaratın ana görevi hakkında soru sorulduğunda, William Genrikhovich bir keresinde şöyle cevapladı: “Gerekli önlemleri almak için başkasının bize karşı açılan gizli planlarını arıyoruz. İstihbarat politikamız doğada savunucudur. CIA'nin tamamen farklı bir çalışma yöntemi vardır - silahlı kuvvetlerinin askeri eylemlerine izin verilebilecek ön koşullar ve durumlar yaratmak. Bu idare isyanları, müdahaleleri ve darbeleri organize ediyor. Tüm sorumluluğu ilan ediyorum: bu tür meselelerle ilgilenmiyoruz. ”
Fisher dinlendikten ve toparlandıktan sonra istihbaratta çalışmaya geri döndü, Macaristan, Romanya ve GDR'ye seyahat eden yeni nesil yasadışı ajanların hazırlanmasına katıldı. Aynı zamanda, on beş yıl hapis cezasına çarptırılan Pavel Sudoplatov'un serbest bırakılmasını talep eden mektuplar gönderdi. 1968'te Fisher, Dead Season filminde açılış konuşması yaptı. Kurumlarda, fabrikalarda, hatta kollektif çiftliklerde performanslar düzenledi.
Sovyetler Birliği Kahramanı unvanı, diğer birçok istihbarat subayı gibi, Fisher'a verilmemiştir. Bu kabul edilmedi, yetkililer bilgi sızmasından korktular. Sonuçta, Kahraman ek yazılar, ek örnekler, gereksiz sorular.
William Genrikhovich Fisher, altmışıncı sekizinci yılında 15 kasımında 1971'ta öldü. Efsanevi izcinin asıl adı hemen açıklanmadı. “Kızıl Yıldız” da yazılı ölüm ilanı şunları okur: “... R.I.'nın zor, zor şartlarında yurtdışında olmak. Abel nadir vatanseverlik, dayanıklılık ve azim gösterdi. Üç Kızıl Bayrak Nişanı, Lenin Nişanı, Kızıl Yıldız Nişanı, Kızıl Bayrak Nişanı ve diğer madalyalar aldı. Son günlere kadar savaş görevinde kaldı. "
Kuşkusuz, William Fisher (Rudolf Abel) Sovyet döneminin seçkin bir ajanıdır. Korkusuz ve mütevazı bir yerli istihbarat istihbarat adamı olan olağanüstü bir adam, inanılmaz cesaret ve saygınlıkla hayatını yaşadı. Faaliyetlerinin çoğu bölümü hala gölgede kalıyor. Çoğu durumda, gizlilik çoktan kaldırılmıştır. Bununla birlikte, zaten bilinen bilgilerin arka planına karşı olan hikayelerin bazıları rutin görünüyor, diğerleri tamamen iyileşmek için çok zor. William Fisher'ın çalışmalarına dair belgesel kanıtlar, bir yığın arşiv klasörüne dağılmış ve tüm olayları geri yüklemek için bir araya getirmiştir - özenli ve uzun çalışma.
Bilgi kaynakları:
http://www.hipersona.ru/secret-agent/sa-cold-war/1738-rudolf-abel
http://svr.gov.ru/smi/2010/golros20101207.htm
http://che-ck.livejournal.com/67248.html?thread=519856
http://clubs.ya.ru/zh-z-l/replies.xml?item_no=5582