amatör sporlar -Amateur sports
Amatör sporlar , katılımcıların büyük ölçüde veya tamamen ücretsiz olarak katıldığı sporlardır . Amatör spor katılımcıları ile yarışmaya ve antrenmana harcadıkları zaman için ücret alan profesyonel spor katılımcıları arasında ayrım yapılır . Profesyonel oyuncuların yer aldığı sporların çoğunda, profesyoneller, başka bir işin stresi olmadan tam zamanlı antrenman yapabildikleri için amatör rakiplerden daha yüksek bir oyun standardında katılacaklardır. Dünya çapındaki spor katılımcılarının çoğunluğu amatördür.
Spor amatörlüğü, 19. yüzyılda, özellikle üst sınıflar arasında gayretle korunan bir idealdi, ancak 20. yüzyıl boyunca profesyonel sporların sürekli büyümesi ve amatör ve kolej sporlarından para kazanma ile sürekli erozyonla karşı karşıya kaldı ve şimdi kesinlikle bir ideal olarak kabul ediliyor. Başlıklarında " amatör " kelimesini kullanmalarına rağmen, sporu yöneten organizasyonların sayısı gitgide azalıyor .
Arka fon
Modern organize sporlar, 19. yüzyılda Birleşik Krallık ve Amerika Birleşik Devletleri'nin öncülük etmesiyle gelişti. Spor kültürü özellikle özel okullarda ve üniversitelerde güçlüydü ve bu kurumlara devam eden üst ve orta sınıf erkekler amatör olarak oynadı. İşçi sınıflarının spora katılma fırsatları, altı günlük uzun çalışma haftaları ve Pazar Sebtleri tarafından kısıtlandı. Birleşik Krallık'ta, 1844 Fabrika Yasası , çalışan erkeklere yarım gün izin vererek, spora katılma fırsatını daha yaygın hale getirdi. İşçi sınıfı sporcuları, işe gelme ihtiyacından dolayı üst düzey spor yapmakta zorlandılar. Bazen, özellikle bireysel yarışmalarda nakit ödüller, farkı kapatabilir; bazı rakipler de maçlarının sonuçlarına bahse girdi. Profesyonel takımlar geliştikçe, bazı kulüpler oyunculara "bozuk zaman" ödemeleri yapmaya, yani en iyi sporculara işten izin almaları için ödeme yapmaya istekliydi ve katılımlar arttıkça, erkeklere sporlarına tam zamanlı konsantre olmaları için ödeme yapmak mümkün hale geldi. Amatör idealin savunucuları, paranın etkisinden ve spor üzerindeki etkisinden rahatsız oldular. Performans birimi başına mümkün olan en yüksek ücreti almanın, ek fayda getirmediği durumlarda mümkün olan en yüksek standartta performans göstermemenin profesyonelin çıkarına olduğu iddia edildi.
Spor kurumuna egemen olan orta ve üst sınıf erkekleri, sadece amatörlüğü teorik olarak tercih etmekle kalmadılar, aynı zamanda, işçi sınıflarının kendileriyle rekabet etmelerini mümkün kılmakla tehdit eden sporun profesyonelleşmesini engellemekte kendi çıkarlarına da sahiptiler. başarı. İşçi sınıfı sporcuları, oynamaları için neden para almamaları gerektiğini anlamadılar. Bu nedenle, sporun herkese açık olmasını isteyenler ile profesyonelliğin 'Korint ruhunu' yok edeceğinden korkanlar arasında çatışan çıkarlar vardı. Bu çatışma yüz yıldan fazla bir süre boyunca devam etti. 19. yüzyılın sonlarında amatörler ve profesyoneller arasındaki rekabeti tolere etmeye karar veren golf gibi bazı sporlar bununla nispeten kolay bir şekilde başa çıkarken, diğerleri ikilem tarafından travmatize edildi ve profesyonellikle tamamen uzlaşması nesiller aldı. sporda bir bozulmaya neden oldu ( 1895'teki ragbi birliği ve ragbi ligi örneğinde olduğu gibi ).
Korint
Corinthian , amatör sporcuların en erdemlilerinden birini, yarışmada adalet ve onurun zaferden veya kazançtan daha değerli olduğu kişilerden birini tanımlamaya geldi. Corinthian Yat Kulübü (şimdi Royal Corinthian Yat Kulübü , RCYC), 1872'de Essex'te "Amatör Yat yelkenciliğini teşvik etmek" ile "birincil amaç" olarak kuruldu. Bu amaçla, kulüp kuralları, mürettebatın amatörlerden oluşmasını sağlarken, "hiçbir profesyonel veya ücretli elin yekeye dokunmasına veya herhangi bir şekilde direksiyona yardımcı olmasına izin verilmez." RCYC web sitesi Corinthian adını antik Corinth'in Isthmian Games'ten türetse de , Oxford English Dictionary Corinthian ismini "zengin bir adamdan" gelişen duyularla "eski Korint'in meşhur zenginliği, lüksü ve ahlaksızlığından" türetir. 1577'de) "şehvetli bir adam" (1697) ve "şehir hakkında moda adamı" (1819) aracılığıyla "kendi atlarına binen, kendi yatını yöneten zengin bir spor amatörüne" (1823) kadar. Dixon Kemp 1900'de yayınlanan A Manual of Yacht and Boat Sailing'de şöyle yazmıştı: "Yarım yüzyıl önce Korint terimi yaygın olarak sporun aristokrat patronları için kullanılıyordu, bunlardan bazıları, örneğin boksörlük gibi , şimdi moda değil."
Beyefendi amatörün "Korint ideali" geç Viktorya Britanya'sında kaslı Hıristiyanlığın yanında gelişti ve 20. yüzyılın sonlarından bu yana tarihsel bir sosyal fenomen olarak analiz edildi. 1882'de kurulan Corinthian Futbol Kulübü bunun en güzel örneğiydi. Amerika Birleşik Devletleri'nde "Corinthian" özellikle amatör yatçılara uygulanmaya başlandı ve bu haliyle ve birçok yat kulübü adına güncelliğini koruyor ; Seawanhaka Corinthian Yat Kulübü (1874'te kuruldu, ismine 1881'de "Corinthian" eklendi) ve Yale Corinthian Yat Kulübü (aynı şekilde 1881 ve 1893) dahil.
Günümüz
21. yüzyılın başlarında Olimpiyat Oyunları ve tüm büyük takım sporları profesyonel yarışmacıları kabul etti. Bununla birlikte, amatör ve profesyonel statü arasında ayrı rekabet ligleri olan bir ayrım sürdüren bazı sporlar hala vardır. Bunların en öne çıkanları golf ve bokstur . Özellikle, 2016 yılına kadar Olimpiyatlarda sadece amatör boksörler yarışabilirdi.
Sponsorlar, daha sonraki bir tarihte profesyonel olmaları durumunda, onlarla kazançlı ciro anlaşmaları yapma umuduyla bir amatörün oyun masraflarına yardım etmeyi teklif ettiğinde amatör sporcular için sorunlar ortaya çıkabilir. " Şamateurizm " olarak adlandırılan , sahte ve amatörün bir portmantosu olan bu uygulama, 19. yüzyılın başlarında mevcuttu. Yüksek düzeydeki finansal ve politik riskler arttıkça, şamatörizm daha da yaygınlaştı ve Uluslararası Olimpiyat Komitesi'nin profesyonel sporcuları kabul etmeye başladığı 1970'lerde ve 1980'lerde zirveye ulaştı. Doğu Bloku ülkelerinin devlet destekli "tam zamanlı amatör sporcularının" ortaya çıkışı , Batı ülkelerinin kendi kendini finanse eden amatörlerini dezavantajlı duruma düşürdüğü için saf amatör ideolojisini daha da aşındırdı. Sovyetler Birliği, tümü ismen öğrenci, asker veya bir meslekte çalışan sporculardan oluşan takımlara girdi, ancak çoğu gerçekte tam zamanlı olarak antrenman yapmaları için devlet tarafından ücretlendirildi.
Kuzey Amerika üniversite atletizm
Tüm Kuzey Amerika üniversite sporları (genellikle) amatörler tarafından yürütülür. NCAA futbol ve basketbol gibi en ticarileştirilmiş kolej sporları bile, koçlara ve eğitmenlere genellikle ödeme yapılmasına rağmen, rakiplerine finansal olarak tazminat ödemez. Teksas ve diğer eyaletlerdeki kolej futbolu koçları genellikle en yüksek maaşlı devlet çalışanlarıdır ve bazılarının maaşları yılda beş milyon ABD dolarının üzerindedir. Atletik burs programları, akademik burs programlarının aksine, yemek, barınma, eğitim ve diğer üniversite ile ilgili harcamalardan fazlasını karşılayamaz.
Kuralların aşılmamasını sağlamak için, katı kurallar, işe alım sürecinde olduğu kadar üniversiteli bir sporcunun kariyeri sırasında ve hatta sonrasında hediye vermeyi kısıtlar; kolej sporcuları ayrıca bazılarının ifade özgürlüğü haklarının ihlali olarak görebilecekleri ürünleri onaylayamazlar. Eski NBA oyuncusu Jerome Williams, “Yıllardır, öğrenci-sporcular, özellikle azınlık topluluklarından olanlar, imajlarından veya 'oyuncu fikri mülkiyeti' dediğimiz şeyden para kazanma konusunda dezavantajlı durumdalar. Kolej sporcularının parçası olmadığı devam eden bir gelir akışı var.”
Bazıları bu sistemi sömürücü olarak eleştirdi; önde gelen üniversite atletizm programları büyük ticari girişimlerdir ve başarılı bir sezonda kolayca milyonlarca dolar kâr elde edebilir. Kolej sporcuları, üniversite için "çalışmak" için çok zaman harcarlar ve o zamanlar, bazen on binlerce dolar değerinde burslar dışında hiçbir şey kazanmazlar; basketbol ve futbol antrenörleri ise profesyonel takımların antrenörleriyle kıyaslanabilecek maaşlar alıyor.
Sistemin destekçileri, atletik kariyerleri başarılı olmazsa, kolej sporcularının öğrenci olarak kazandıkları eğitimden her zaman yararlanabileceklerini ve üniversitelerin kolej sporcularına ödeme yapmasına izin verilmesinin, zaten marjinal olan akademik odağın hızla bozulmasına yol açacağını söylüyorlar. üniversite atletizm programları. Ayrıca, atletik bursların, aksi takdirde koleje gidemeyecek veya kabul edilmeyecek birçok genç erkek ve kadının kaliteli bir eğitim almasına izin verdiğine dikkat çekiyorlar. Ayrıca, futbol ve erkek basketbolu dışındaki çoğu spor, herhangi bir okul için önemli bir gelir yaratmaz (ve bu tür takımlar genellikle futbol, basketbol ve bağışlarla finanse edilir), bu nedenle tüm spor dallarında sporculara ödeme yapmak mümkün olmayabilir. Bazı spor dallarında ödeme yapılmasına izin verilirken bazılarında verilmemesi, Başlık IX gibi ABD yasalarının ihlaline neden olabilir .
Olimpiyatlar
20. yüzyılın çoğu boyunca Olimpiyatlar sadece amatör sporcuların katılmasına izin verdi ve bu amatör kural kesinlikle uygulandı - Jim Thorpe , 1912'de beyzbol oynamak için masraf parası aldığı için atletizm madalyalarından sıyrıldı .
Daha sonra, Komünist bloğun ulusları, hepsi sözde öğrenci , asker veya bir meslekte çalışan, ancak çoğuna gerçekte devlet tarafından tam zamanlı olarak eğitim almaları için ödenen Olimpiyatçı ekiplerine girdi.
1960'ların sonlarına doğru, Kanada Amatör Hokey Derneği (CAHA), amatör oyuncularının artık Sovyet takımının tam zamanlı sporcularına ve sürekli gelişen diğer Avrupa takımlarına karşı rekabet edemeyeceklerini hissetti. Profesyonel liglerden oyuncuları kullanma yeteneği için baskı yaptılar, ancak Uluslararası Buz Hokeyi Federasyonu (IIHF) ve Uluslararası Olimpiyat Komitesi'nin (IOC) muhalefetiyle karşılaştılar. 1969'daki IIHF Kongresinde IIHF, Kanada'nın Montreal ve Winnipeg , Manitoba , Kanada'daki 1970 Dünya Şampiyonalarında NHL olmayan dokuz profesyonel hokey oyuncusu kullanmasına izin vermeye karar verdi. Ocak 1970'de IOC Başkanı Avery Brundage , buz hokeyinin bir Olimpik spor olarak statüsünün değişiklik yapılması durumunda tehlikede olacağını söyledikten sonra karar geri alındı. Buna karşılık, Kanada tüm uluslararası buz hokeyi yarışmalarından çekildi ve yetkililer "açık rekabet" kurulana kadar geri dönmeyeceklerini belirttiler. Günther Sabetzki , 1975'te IIHF'nin başkanı oldu ve CAHA ile olan anlaşmazlığın çözülmesine yardımcı oldu. 1976'da IIHF, Dünya Şampiyonalarında tüm oyuncular arasında "açık rekabete" izin vermeyi kabul etti. Bununla birlikte, NHL'nin sezon ortasında ara verme konusundaki isteksizliği ve IOC'nin yalnızca amatör politikası nedeniyle, NHL oyuncularının Olimpiyatlarda oynamasına hala izin verilmiyordu.
1984 Kış Olimpiyatları'ndan önce, bir oyuncuyu neyin profesyonel yaptığı konusunda bir anlaşmazlık vardı. IOC, bir NHL sözleşmesi imzalamış ancak ligde ondan az oyun oynayan herhangi bir oyuncuyu uygun hale getiren bir kural kabul etmişti. Bununla birlikte, Birleşik Devletler Olimpiyat Komitesi, bir NHL takımıyla sözleşmeli herhangi bir oyuncunun profesyonel olduğunu ve bu nedenle oynamaya uygun olmadığını ileri sürmüştür. IOC, NHL sözleşmeli oyuncuların herhangi bir NHL oyununda oynamadıkları sürece uygun olduğuna karar veren bir acil durum toplantısı düzenledi. Bu, Olimpiyat kadrolarında biri Avusturyalı, iki İtalyan ve iki Kanadalı olmak üzere beş oyuncuyu uygun görmedi. Dünya Hokey Birliği gibi diğer profesyonel liglerde oynayan oyuncuların oynamasına izin verildi. Kanadalı hokey yetkilisi Alan Eagleson , kuralın sadece NHL'ye uygulandığını ve Avrupa liglerinde profesyonel olarak sözleşmeli oyuncuların hala amatör olarak kabul edildiğini belirtti. CAHA'dan Murray Costello , Kanada'nın çekilmesinin mümkün olduğunu öne sürdü. 1986'da IOC, 1988'den başlayarak tüm sporcuların Olimpiyat Oyunlarında yarışmasına izin vermek için oy kullandı, ancak profesyonellere izin vermek isteyip istemediğine bireysel spor federasyonlarının karar vermesine izin verdi.
IOC Başkanı Avery Brundage'ın 1972'de emekliye ayrılmasından sonra , 1990'larda tamamen terk edilene kadar Olimpiyat amatörlüğü kuralları, yalnızca teknik ayrıntılar ve sözde hizmetten ibaret olacak şekilde istikrarlı bir şekilde gevşetildi ( Amerika Birleşik Devletleri'nde , 1978 Amatör Spor Yasası , İlgili spor dallarının uluslararası yönetim organlarının gerektirdiğinden daha katı amatör statü standartlarına sahip olan Yasa, Amatör Atletizm Birliği'nin Olimpiyat düzeyinde toptan bir spor yönetim organı olarak dağılmasına neden oldu).
Sporcuların amatör statüsüne ilişkin olimpiyat düzenlemeleri, profesyonel güreşin büyük ölçüde önceden belirlenmiş sonuçlarla sahnelenmesi nedeniyle amatör dövüş kurallarının kullanıldığı güreş hariç, 1990'larda nihayetinde terk edildi. 2016 Yaz Olimpiyatları'ndan itibaren , profesyonellerin boksta yarışmasına izin verildi, ancak turnuva için amatör dövüş kuralları hala kullanılıyor.
İngiltere
İngiliz birinci sınıf kriket , 1963'e kadar amatör ve profesyonel kriketçiler arasında ayrım yaptı. İngiltere'de Test kriket seviyesinin altındaki takımlar, amatörler tarafından kaptanlık edilen yaralanmalar gibi acil durumlar dışında normalde idi. Buna rağmen, bazen yüksek performanslı "amatörler", örneğin WG Grace , finansal ve istihdam gibi diğer tazminatları vermenin yolları bulundu.
Bazıları 19. yüzyılda James Lillywhite , Alfred Shaw ve Arthur Shrewsbury gibi profesyonel kriketçi destekçileri tarafından düzenlenen ve yönetilen İngiliz denizaşırı turlarında, genellikle daha pragmatik bir yaklaşım hakim oldu.
İngiltere'de bu bölünme, amatörler ve profesyoneller arasındaki Gentlemen v Players maçları serisine yansıdı ve uzun bir süre boyunca pekiştirildi . Birkaç kriket oyuncusu statülerini değiştirdi, ancak Wally Hammond gibi 1938'de amatör olan (veya olmasına izin verilen) İngiltere'ye kaptanlık yapabilmek için bazı önemli istisnalar vardı. Hammond, bir şirketin temsilcisi olarak hareket etmesi ve kriket oynaması için profesyonel bir kriketçi olarak kazandığından daha fazlasını ödediği bir "iş" teklif edilmesiyle "şamatörizm"in bir örneğiydi. Yurtdışında tur yapan amatörler, profesyonellere ödenenden daha fazla masraf talep edebilirler. MJK Smith , Warwickshire County Kriket Kulübü'nün iyi maaşlı bir sekreteri ve amatör bir kaptanıydı . Essex'ten Trevor Bailey ve Nottinghamshire'dan Reg Simpson da benzer bir durumdaydı.
Profesyonellerden genellikle amatörlere, en azından yüzlerine "Bay" veya "Efendim" diye hitap etmeleri beklenirken, amatörler profesyonellere genellikle soyadlarıyla hitap ederdi. Gazete haberlerinde amatörlerin adlarının önüne genellikle "Bay" yazılırken, profesyonellere soyadı veya bazen soyadı ve adının baş harfleriyle atıfta bulunuldu. Bazı sahalarda amatörler ve profesyoneller ayrı soyunma odalarına sahipti ve oyun alanına ayrı kapılardan girdiler.
Fred Root tarafından anlatılan bir anekdot , amatörler ve profesyoneller arasındaki farkı özetler: Glamorgan'a karşı oynanan bir maçta , topa vuran oyuncular Arnold Dyson ve Eddie Bates sahanın ortasında çarpıştı ve top, bowling oyuncusu Root'a döndü. Her iki topa vuran oyuncu da yaralı göründüğü için Root kütükleri kırmadı. Bir amatör defalarca "Kapı kır, Fred, küçük kapıyı kır!" diye bağırdı. Root, "Onu kovmak istiyorsan, işte top: gel ve yap" diyene kadar. Amatör, "Ah, ben amatörüm. Ben böyle bir şey yapamam" diyerek yanıt verdi.
İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra bölünme giderek sorgulandı. Len Hutton , 1952'de İngiliz ulusal kriket kaptanı olarak atandığında profesyonel olarak kaldı. 1962'de bölüm kaldırıldı ve tüm kriket oyuncuları "kriketçiler" olarak tanındı.
Diğer ülkeler
Avustralya'da amatör-profesyonel bölümü, World Series Cricket'ten önceki yıllarda nadiren fark edildi , çünkü birçok üst düzey oyuncu sahadaki çabaları için bir şeyler almayı bekliyordu: Birinci Dünya Savaşı'ndan önce tur gelirlerinin kâr paylaşımı yaygındı. İngiltere'yi gezen Avustralyalı kriketçiler amatör olarak kabul edildi ve gazete haberlerinde "Bay" unvanı verildi.
Hindistan'ın Bölünmesi'nden önce bir miktar profesyonellik gelişti, ancak yetenekli kriketçiler genellikle varlıklı prensler veya şirket patronları tarafından istihdam edildi ve bu nedenle kavramsal bir amatör statüsünü korudu.
Kadın kriket her zaman neredeyse tamamen amatör olmuştur; ancak, kadın sporunun son zamanlardaki popülaritesi, birçok üst düzey kadın kriketçinin tamamen profesyonel hale geldiğini ve en iyi uluslararası oyuncuların ciro ve franchise sözleşmelerinden önce 300.000 $'a kadar kazandığını gördü.
Futbol
Önyükleme parası , amatör sporda yüzyıllardır bir fenomen olmuştur. "Boot parası" terimi, 1880'lerde, oyuncuların bir oyundan sonra botlarında yarım taç (ondalık sayımdan sonra 12½ pense karşılık gelir) bulması alışılmadık bir durum olmadığında popüler hale geldi .
Futbol Federasyonu , 1885 yılına kadar oyunculara ödeme yapmayı yasakladı ve bu, "Oyun Kanunları"nda yapılan bir değişiklik olduğu için profesyonelliğin "yasallaştırılması" olarak anılır. Ancak, dışarıdan istihdam edilen bir oyuncu için haftada en fazla on iki pound ve harici bir işi olmayan bir oyuncu için haftada on beş pound olan maksimum maaş sınırı 1960'lara kadar oyalandı, transfer ücretleri yüz bin poundun üzerine çıkmasına rağmen; yine, "önyükleme parası", ödemeyi tamamlamanın bir yolu olarak görülüyordu.
Bugün, profesyonel olmayan en önde gelen İngiliz futbol kulüpleri yarı profesyoneldir (en iyi profesyoneller için eski maksimumdan daha fazla yarı zamanlı oyunculara ödeme yapar). Bu, tam profesyonelliğin henüz kök salmadığı mevcut tüm büyük kadın kulüplerini içerir. Amatör statüsünü terk ettiği 2019 yılına kadar, en belirgin gerçek amatör erkek kulübü, muhtemelen 1867'de kurulan ve UEFA'nın beş yıldızlı stadyumlarından biri olan bir ana sahaya ( Hampden Park ) sahip İskoçya'nın en eski futbol kulübü olan Queen's Park idi. Ayrıca İskoç Kupası'nı Old Firm dışındaki herhangi bir kulüpten daha fazla kazandılar . Her iki cinsiyette de amatör futbol artık esas olarak küçük köylerde ve Pazar kulüplerinde ve Amatör Futbol İttifakında bulunmaktadır .
Amerikan futbolu
yelken
20. yüzyılın başlarında, yelkenciliğin çoğu, ilgilenen boşta zenginler tarafından ödenen profesyonellerdi. Günümüzde yelkencilik, özellikle de sandalla yelkencilik, hala büyük ölçüde amatörlerin oluşturduğu bir spor örneğidir. Örneğin, son Team Racing Worlds ve American Team Racing Nationals'da, etkinlikte yarışan denizcilerin çoğu amatördü. Pek çok rekabetçi denizci, yelkencilikle ilgili işlerde (yelkencilik, gemicilik, tekne yapımı ve koçluk dahil) istihdam edilirken, çoğu kendi yarışmaları için tazminat almaz. Volvo Around the World Race ve America's Cup gibi büyük omurgasız yarışlarında, bu amatör ruh son yıllarda yerini büyük kurumsal sponsorluklara ve ücretli ekiplere bıraktı.
Artistik patinaj
Diğer olimpik sporlar gibi, artistik patinaj da çok katı amatör statü kurallarına sahipti. Yıllar geçtikçe, bu kurallar, rekabetçi patencilerin sergilerdeki performanslar için jeton ödemeleri almalarına ("masanın altından" daha fazla para aldıklarına dair sürekli söylentiler arasında) ve daha sonra ciro gibi profesyonel faaliyetler için para kabul etmelerine izin vermek için gevşetildi. ödemeler, patencilerin kendisinden ziyade fonlara yapıldı.
1992'de, vakıf fonları kaldırıldı ve Uluslararası Paten Birliği hem amatörlük üzerindeki kısıtlamaların çoğunu kaldırmak hem de daha önce amatör statülerini kaybetmiş patencilerin uygunluklarını geri almak için başvurmalarına izin vermek için oy kullandı. Brian Boitano , Katarina Witt , Jayne Torvill ve Christopher Dean ile Ekaterina Gordeeva ve Sergei Grinkov'un da aralarında bulunduğu bir dizi patenci, 1994 Kış Olimpiyatları'nda yarışmak için eski haline getirme kuralından yararlandı . Bununla birlikte, tüm bu patenciler derhal tekrar profesyonel devreye geri döndüklerinde, ISU eski haline getirme politikasının başarısız olduğuna karar verdi ve 1995'te durduruldu.
ISU yarışmalarında para ödülü 1995 yılında tanıtıldı ve bu etkinliklere televizyon haklarının satılmasıyla ödendi. Para ödülüne ek olarak, olimpiyatlara uygun patenciler, etkinliklerinin ulusal federasyonları tarafından onaylanması koşuluyla, gösteriler ve yarışmalar, reklamlar, film ve televizyon sözleşmeleri, koçluk ve diğer "profesyonel" faaliyetlerde katılım ücretleri yoluyla da para kazanabilirler. ISU tarafından kesinlikle yasaklanan tek aktivite, ISU'nun sporda yönetim organı olarak tekel statüsünü korumak için kullandığı onaylanmamış "profesyonel" yarışmalara katılmaktır.
Buz pateni dünyasındaki pek çok kişi, en iyi rekabetçi patencilerin çoğu zaten tam zamanlı profesyoneller olmasına ve yarışmadan emekli olup gösteri patenine veya koçluğa konsantre olmasına rağmen, rekabetçi patenden emekli olmak anlamına gelen jargon olarak hala "profesyonel tornalama" kullanıyor. aslında bu süreçte rekabete uygunluklarını kaybederler.
Ragbi futbolu
Arka fon
Rugby, 19. yüzyılın sonlarında İngiltere'de ulusal olarak organize edilmiş sporların gelişimi sırasında amatörlük ve profesyonellik arasındaki gerilimin en görünür ve kalıcı örneklerinden birini sağlamıştır . 1895'te ragbi ligi ve rugby birliği arasındaki bölünme , amatör statüsünün katı bir şekilde uygulanması iddiasıyla ilgili bir anlaşmazlığın doğrudan bir sonucu olarak ortaya çıktı - Leeds ve Bradford'daki kulüpler, oyuncuları eksik çalışmaları için tazmin ettikten sonra para cezasına çarptırıldı. aynı zamanda Rugby Futbol Birliği (RFU) diğer oyunculara ödeme yapılmasına izin veriyordu.
Rugby futbolu, ayrıcalıklı İngiliz devlet okullarındaki kökenlerine rağmen, 1880 civarında İngiltere'de , endüstriyel kuzeydeki geniş işçi sınıfı bölgeleri de dahil olmak üzere popüler bir oyundu . Ancak, o zamanlar amatör olan spor giderek daha popüler ve rekabetçi hale geldikçe, büyük para ödeyen kalabalıkları kendine çekti, bu tür bölgelerdeki takımlar iyi oyuncuları çekmeyi ve elde tutmayı zor buldu. Bunun nedeni, fiziksel olarak zinde olan yerel erkeklerin hem ücret kazanmak için -ücretsiz spora ayırabilecekleri zamanı sınırlayarak- hem de gelecekte çalışmalarını engelleyebilecek yaralanmalardan kaçınmak için çalışması gerekmesiydi. Bu koşullarla karşı karşıya kalan bazı takımlar, oyuncularına oyun taahhütleri nedeniyle eksik ücretli çalışmaları telafi etmek için sözde 'bozuk zaman' parası ödemek istedi, ancak bu, Rugby Futbol Birliği'nin (RFU) amatör politikasına aykırıydı.
organizasyon
1890'ların başlarında bu konuda uzun bir tartışmanın ardından, 20'den fazla önde gelen kuzey ragbi kulübünün temsilcileri Ağustos 1895'te Huddersfield'da bir araya gelerek, ödemelerin oyuncular. NRFU başlangıçta oyunun kendisi için yerleşik RFU kurallarını benimsedi, ancak kısa süre sonra bir dizi değişiklik getirdi, en açık şekilde taraf başına 15 oyuncudan 13 oyuncuya geçiş. 1922'de Rugby Futbol Ligi oldu ve o zamana kadar iki koddaki temel farklılıklar iyi bir şekilde belirlendi ve 13'er kişilik varyant rugby ligi olarak bilinir hale geldi.
RFU, NRFU'nun oluşumunda yer alan ve tümü amatör statüsünü kaybettiği ve dolayısıyla RFU'dan ayrıldığı kabul edilen kulüplere karşı sert önlemler aldı. Benzer bir yorum, kendilerine tazminat alıp almadıklarına bakılmaksızın, bu tür kulüpler adına veya aleyhine oynayan tüm oyunculara uygulandı. Bu tür oyuncular, organize ragbi birliğine herhangi bir katılımdan fiilen men edildi . Bu kapsamlı ve kalıcı yaptırımlar, çoğu ragbi yarışmasının çok yerel doğasıyla birleştiğinde, çoğu kuzey kulübünün varlığının ilk birkaç yılında NRFU'ya üye olmaktan başka çok az pratik alternatifi olduğu anlamına geliyordu.
Bu nedenle Britanya'daki ragbi futbolu, bölünmenin tarihsel kökenlerini yansıtan bölgesel - ve bir dereceye kadar sınıf çizgileri boyunca fiili bir bölünmeye maruz kaldı. Profesyonelliğe izin verilen ragbi ligi kuzey İngiltere'de, özellikle endüstriyel alanlarda baskındı ve bir işçi sınıfı oyunu olarak görülüyordu. Amatör olarak kalan rugby birliği, Galler ve İskoçya'nın yanı sıra İngiltere'nin geri kalanında da baskındı . Güçlü bir işçi sınıfı ragbi birliği geleneğine sahip alanlar - özellikle Güney Galler ve Gloucester gibi bazı İngiliz şehirlerinde - olmasına rağmen, Rugby birliği de daha zengin bir üne sahipti .
Ayrımcılık
Ragbi ligi oyuncularına karşı ayrımcılık, önemsiz bir noktaya gelebilir - eski Galli uluslararası Fred Perrett , bir zamanlar lig koduna 'ilticası' nedeniyle Birinci Dünya Savaşı'nda ölen oyuncu listelerinde hariç tutulmuştu. Bir Parlamento Üyesi David Hinchliffe , bunu "tarihin en uzun (ve en saçma) şikayetlerinden biri" olarak nitelendirdi ve 18 yaşın üzerindeki herkesin ragbi ligi ile bağlantılı olarak ragbi birliğinden sonsuza kadar men edilmesiyle ilgili.
İskoçya ve Galler
İskoç Rugby Birliği özel bir amatörlük kalesiydi ve profesyonelliğin 'kusurunu' önlemek için aşırı özen gösterildi: İkinci Dünya Savaşı'nın bitiminden sonra milli takıma yeniden katılan bir oyuncu yeni bir forma almak için başvurdu ve kendisine hatırlatıldı. düşmanlıkların patlak vermesinden önce kendisine bir gömlek verilmişti .
Galler'de bu durum, kulüplerin bir maçtan sonra temizlik yaparken oyuncuların ayakkabılarına nakit ödeme yapma uygulamasına atıfta bulunarak, kuzeye giden oyuncuların gelgitini önyükleme parasıyla durdurmaya çalıştığı için daha belirsizdi. Bazen ödemeler önemliydi. Barry John'a bir keresinde neden profesyonelleşmediği sorulduğunda, "Ödeyecek gücüm yoktu" yanıtını verdi.
açık birlik
Rugby birliği, Ağustos 1995'te - orijinal bölünmenin gerçekleşmesinden neredeyse tam 100 yıl sonra - "açık" ilan edildi - bu, o tarihten beri her iki rugby kodunda da profesyonelliğe izin verildiği anlamına geliyor. Bununla birlikte, profesyonel-amatör ayrımı yürürlükte kalırken, iki kod arasında başlangıçta çok sınırlı bir geçiş vardı, en belirgin durumlar, üst sınıf rugby birliği oyuncularının profesyonel olarak oynamak için rugby ligine 'kodları değiştirmeleri'ydi. Galli uluslararası Jonathan Davies , bu geçişin yüksek profilli bir örneğiydi. Ragbi birliğinde profesyonelliğe izin verildiğinden, anahtarlar tam tersi şekilde gelmeye başladı. Birlik, sporda mevcut olan daha büyük miktarlardaki paradan bir dilim almak için birliğe katılan birçok lig oyuncusu ile profesyonel oyunu benimsemek için hızla büyüdü.
Günümüzde, rugby birliği artık profesyonel-amatör ayrımı yapmasa da, ragbi ligi içinde İngiliz Amatör Rugby Ligi Birliği (BARLA) ile profesyonel-amatör ayrımı hala tamamen amatördür, ancak bazı eski profesyonellerin oynamalarına izin verir. daha uzun sözleşmeli. Sözleşmeli bir profesyonelle sahaya çıkma yasağı alan en son kulüp, 2007-2008 sezonunda Ulusal Konferans Ligi'nden ihraç edilen Brighouse Rangers'dı ve oyuncu, kulübün kendisi olmasına rağmen (kısmen oymak için olsa da) bir sinüs die yasağı verdi. beri Pennine Ligi'ne kabul edilmiştir.
Ayrıca, bazı ragbi birliklerinin amatör kuralları vardır, özellikle de tüm üye kulüplerin amatör olduğu Arjantin Rugby Birliği . Eyalet takımları için ulusal şampiyona olan Campeonato Argentino , ülkenin Süper Rugby takımı Jaguares ile sözleşmeli oyuncuları içermez .
Ultimate ve disk sporları (Frizbi)
Uçan diski kullanan alternatif sporlar altmışlı yılların ortalarında başladı. Çok sayıda genç sosyal normlara yabancılaştıkça direndiler ve frizbi atmak da dahil olmak üzere alternatif eğlence aktiviteleri aradılar . Altmışlı yıllarda Victor Malafronte, Z Weyand ve Ken Westerfield gibi birkaç oyuncunun Frizbi fırlatmanın ve yakalamanın yeni yollarını denemesiyle başlayan şey, daha sonra serbest stil oynamak olarak bilinecekti . 1970'lerde organize disk sporları, Wham-O ve Irwin Toy (Kanada), birkaç turnuva ve Frizbi gösteri turlarını üniversitelerde, fuarlarda ve spor etkinliklerinde gerçekleştirmek için kullanan profesyonellerin tanıtım çabalarıyla başladı. Serbest stil , çift disk kortu , guts , disk nihai ve disk golf gibi disk sporları bu sporların ilk etkinlikleri oldu. İki spor, disk nihai takım sporu ve disk golfü dünya çapında çok popülerdir ve şimdi yarı profesyonel olarak oynanmaktadır. Dünya Uçan Disk Federasyonu , Profesyonel Disk Golf Birliği ve Serbest Stil Oyuncular Birliği, dünya çapında uçan disk sporları için resmi kurallar ve yaptırım kuruluşlarıdır.
Disk nihai , uçan bir diskle oynanan bir takım sporudur . Oyunun amacı, diski 120 yarda (110m) 40 yarda (37m) dikdörtgen bir alanda kendi takımınızın üyelerine vererek puan kazanmaktır. rakip takımın bitiş bölgesi. Şu anda ABD'de bir tür organize nihai oynayan beş milyondan fazla insan var. Ultimate, yeni kurulan iki lig olan American Ultimate Disc League (AUDL) ve Major League Ultimate (MLU) ile yarı profesyonel olarak oynanmaya başlandı .
Cesaret oyunu 1950'lerde Healy Brothers tarafından icat edildi ve Michigan, Marquette'deki Uluslararası Frizbi Turnuvası'nda (IFT) geliştirildi . En çok oynanan disk oyunu olan nihai oyunu, 1960'ların sonlarında Joel Silver ve Jared Kass ile başladı. 1970'lerde Dan Roddick, Tom Kennedy ve Irv Kalb ile Ultimate Players Association'ın kurulmasıyla organize bir spor olarak gelişti. Çift diskli kort , 1970'lerin başında Jim Palmeri tarafından icat edildi ve tanıtıldı. 1974'te serbest stil yarışması Ken Westerfield ve Discrafts Jim Kenner tarafından yaratıldı ve tanıtıldı . 1976'da disk golf oyunu, Wham-O'dan Ed Headrick tarafından icat edilen ve geliştirilen "kutup delikleri" adı verilen hedeflerle standartlaştırıldı .
lise sporları
Spor takımları genellikle lise düzeyinde bulunur; Genellikle öğrenci sporcular olarak adlandırılan katılan öğrenciler , eğitimleri sırasında bunu yaparlar. Bazen, lise sporlarında spor başarısı, bu alanda profesyonel bir kariyere yol açabilir.
Lisede sporun faydası tartışılır; bazıları disiplini ve ekip çalışmasını desteklediğine inanırken, diğerleri yaralanmaya neden olabileceğini düşünüyor. Lise atletik başarıları ve akademik başarıları arasındaki ilişki üzerine yapılan bir araştırma, çoğunlukla, spora daha yüksek katılım ve başarı oranlarının, standartlaştırılmış test puanları ve eğitim başarısı gibi akademik sonuçlarla okul çapında öğrenci başarıları ile pozitif olarak ilişkili olduğunu bulmuştur. Ulusal Eğitim İstatistikleri Merkezi , öğrenci sporcuların bir üniversite derecesini tamamlama şanslarının %20 daha yüksek olduğunu ve sporcu olmayanlara göre istihdam edilme ve daha sağlıklı olma olasılıklarının daha yüksek olduğunu bildirmektedir. Bununla birlikte, 2006 yılında lise sporcuları üzerinde yapılan bir anket, lise sporcularının, özellikle futbol, beyzbol ve basketbola katılan erkek çocuklar ve softbol ve basketbola katılan kız çocukları olmak üzere, sınıf içinde hile yapma olasılığının sporcu olmayanlara göre daha yüksek olduğunu göstermiştir. Anket, kopya çekmenin lise sporcularının daha yüksek akademik sonuçlarına ne ölçüde katkıda bulunduğunu göstermiyor.
Ortaokul ve lise sporları dünyasında, son birkaç yılda sporları daha pahalı hale getiren çeşitli ücretler arttı. "Oynamak için Öde" terimi, öğrencilerin ve ebeveynlerinin katılmak için sabit bir ücret ödemesi gerektiği anlamına gelir ve bu ücret genellikle üniforma, ulaşım ve diğer takım ücretlerini dışarıda bırakır. Bu, düşük gelirli aileleri (yılda 60.000 dolardan az kazananlar) ve spora katılma yeteneklerini etkiler. Spor başına çocuk başına ortalama maliyet 381 ABD dolarıdır (Ödemeli Sporlar). Fiziksel ve zihinsel sağlık, günlük yaşama dahil edilen doğru miktarda fiziksel uygunluk ile gelişebilir. Çocuğun sağlıklı gelişen bir vücuda ve normal aralıkta bir BMI'ye sahip olmasını sağlar. Fiziksel aktivitenin ruh halini iyileştirdiği ve hem stresi hem de kaygıyı azalttığı kanıtlanmıştır. Araştırmalar, çocukken ne kadar çok fiziksel aktiviteye katılırsa, o kişinin yetişkin olarak o kadar mutlu ve istikrarlı olacağını göstermiştir. Böylece okul sporlarına ne kadar çok öğrenci katılırsa, daha sonraki yaşamlarında kendilerini dengeli ve başarılı yetişkinler olarak bulacak olan öğrenciler de o kadar fazla olacaktır. Japonya'da Ulusal Lise Beyzbol Turnuvası (全日本高等学校野球選手権), Japonya'nın ve dünyanın amatör sporlarının en yükseği olan, her ağustos ayında düzenlendiğinde Japonya'nın en çok ilgi duyduğu spor öğelerinden biri ve aynı zamanda bölgesel. Japonya Merkez Enstitüsü Araştırması (日本中央調査社) son elli yılda her yıl anket raporuna göre, her Temmuz ayında ülke çapında Japonya'da düzenlenen birincil etkinlik. Bu turnuva ilk olarak 1914'te düzenlendi.
Golf
Golf'ün hala amatör şampiyonaları var, özellikle de ABD Amatör Şampiyonası , İngiliz Amatör Şampiyonası , ABD Bayanlar Amatör , İngiliz Bayanlar Amatör , Walker Kupası , Eisenhower Trophy , Curtis Cup ve Espirito Santo Trophy . Ancak amatör golfçüler, PGA Tour ve European Tour gibi profesyonel golf turlarının oyuncularından çok daha az bilinirler . Yine de, birkaç amatör, US Open ve British Open gibi açık etkinliklerde veya Masters Turnuvası gibi açık olmayan etkinliklerde yarışmaya davet edilir .
motor sporları
Motor sporlarında çeşitli amatör sürücüler vardır. Profesyonel etkinliklerde yarıştıklarında genellikle "ücretli sürücüler" olarak anılırlar. Felipe Nasr , Esteban Gutiérrez ve Rio Haryanto gibi pilotlar uzun yıllardır Formula 1'de yer alıyorlar. Spor araba yarışlarında, sürücüler genellikle Amatör ve Pro-Am sınıfları da dahil olmak üzere belirli kategorilere ayrılır. Bununla birlikte, bu "beyefendi sürücülerin" büyük çoğunluğu, kulüp düzeyinde katılma eğilimindedir, genellikle amatörlere yönelik tarihi veya klasik arabalarla yarışırlar.
Diğer sporlar
İrlanda'da, Gal Atletizm Birliği veya GAA, Gal futbolu , fırlatma ve kamuflaj dahil olmak üzere ülkenin ulusal sporlarının amatör statüsünü korur . Büyük tenis şampiyonaları profesyonelleri 1968'e kadar yasakladı, ancak daha sonra profesyonellerin kabulü amatörleri halkın görünürlüğünden neredeyse tamamen ortadan kaldırdı. 1869'a kadar oyunculara ödeme yapmak beyzbolda itibarsız olarak kabul edildi.
Ayrıca bakınız
- amigo
- Profesyonel sporlar
- Yarı profesyonel sporlar
- İngiliz amatör kriket tarihi
- Önyükleme para skandalı
- ragbi birliğinin tarihi
- ragbi ligi tarihi
- atletik yönetmen
- alma oyunu
- Yüksek performanslı spor
- Gençlik sporları
Referanslar
bibliyografya
- Podnieks, Andrew; Szemberg, Szymon (2007). Hokey dünyası: IIHF'nin bir yüzyılını kutluyor . Fen Yayıncılık. ISBN'si 9781551683072.