Züleyha.
İnsanların cümlelerle yıkıldığını gördüm, tüm ağaçları kestikten sonra, gölgesine muhtaç oldukları insanların da öldüğünü. Yaşamak elbette umurumda, elbet her acıya bir derman olmak kadar umurumda.
Bir kalbim vardı, bin parçaya böldüm. Yüküm ağırdı elbette, gecem ise olabildiğince siyah.
Kırıldım, yoruldum ve tüm herkese rağmen bir şiire şair ördüm bu düzende.
Yağmura rağmendi, yüzümden dökülen yaşların getirisi.
Züleyha.
Sana ait olmayan bahçelerde çiçek açma hevesin niye. Niye bunca küfrün arasında iyilikten bahsetmen. Doksanlar bitti, seksenlerde hep bir darpe treni vardı gelip geçti. Kitaplar yakılırken, aşıkların ahları sardı tüm ormanları ve bildim işte, insanın sevince tamamlandığını.
Vaktim geliyor, saatler geçiyor ve yeni bir dünya kuruluyor kalabalıklar içerisinde.
Yalnızlığını gizle, yalnızlığını söyleme kimseye. Çünkü insan, en derin yaraları kanatmakla meşhur, çünkü insan, anlamadan anlatmakla meşgul.
Sana bir sevgi vereceğim, sana bir sevgi getireceğim çocukluğumun en günahsız yanlarından.
Seni, sana ait olmayan bahçelerden kurtaracağım. Bir aşıklar mezarlığından, görücü usulü süren nesillere adını vereceğim.
Ben, cümlelerle yıkılan insanların günahıyım biraz, ben bir bahar bahçe açmaya niyetli, ölümsüzlüğün mimarı olacak kadar kelebeğim aslında.
Züleyha, gözlerimin derinliklerine bak, gözlerime bak ve anla Züleyha.
Gençliğim geçerken beni hızlı adımlarla. Lise bahçesinde oturup içtiğim tüm sigaraların izmaritleri cebimde ve şimdinin yarınında.
Bir İsmet Özel şiiri var yarım yamalak ezberimde. Kalbim olabildiğince sen, gözlerime değen her bakış benden giden gençliğim.
Anlamış değilim Züleyha, hayatın tüm yorucu halini, bildiğim tüm cümlelerin doğruluk payını ve incinenleri.
Ellerini kesen tüm kadınların gözlerini hissettim bir an, bir an onların acılarını hissettim, irkildim.
Bıçağın keskinliğine ben bir ömür verdim, günahıma ise bir kalp.
Züleyha.
Gözlerime bak, kalbimi tüm günahlarına rağmen kabul edecek karanlığa, gönlümün bin parçaya ayrılma anına. Bak, gözlerimin ardına sığındığım çocukluğuma bak ve gör beni. Neden şiirlerin gerçekten olması gerektiğini anla, Sezaileri, Turgutları, Cemal ve Tomrisleri gör.
Didem Madak reçellerini ve Nilgün Marmara’nın; “yabancıların en yakınıydın” sözünü anla, bir insanın bir cümleyle nasıl yıkıldığını da anlarsın burada.
Züleyha, insanlar neden anlamazlar kimseyi?