We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Harlem şehri yüzyıllardır Hollanda'nın en önemli ekonomik ve kültürel merkezlerinden biri olmuştur. Komşu Amsterdam veya hızla büyüyen Rotterdam'ın aksine, Harlem bugünlerde büyük bir sanayi şehri haline gelmedi. Yüzyılın gerisinde kaldı, ancak birçok bakımdan sadece eski düzeni değil, 17. yüzyılın binalarını da korudu.
Harlem’in en ilginç binalarından biri, 1608 yılında seçkin Hollandalı mimar Lebanon de Kay tarafından inşa edilen eski saray. Dışarıda, sokaktan, çevredeki neredeyse aynı eski mütevazı tuğla binadan çok farklı değil. Gates, bir koridor gibi, binanın kalınlığını geçer. Onlardan geçerken, kendinizi uyumlu ve sakin bir orantılı kare avluda bulacaksınız. Sadece iki sıra pencere ile dekore edilmiş çevredeki tuğla duvarda, kapı kemerinin tam karşısında bulunan ana portal vurgulanır. Bu portalı ve arkasındaki lobiyi geçtikten sonra, muhtemelen bir zamanlar "naip "lerin toplantıları için hizmet veren geniş salona girersiniz - sadaka'nın zengin mütevellileri. 1664'te grup portrelerinden ikisi Frans Hals tarafından boyandı. Eski sanatçı bu kazançlı düzeni büyük bir başarı olarak değerlendirebilir. Doğru, bu kurumda ödüllendirilmedi, ama o kadar fakirdi ki şehirden yardım aldı. Şimdi naiplerin beylerini sadece Frans Hals bir zamanlar yazdığı ve eski sadaka onun adına bir müze haline geldiği için hatırlıyoruz.
Daha önce de belirtildiği gibi, sanat müzesi 1862'de Harlem'de kuruldu. 1906'da, şehir sulh yargıcı onun için Lieven de Key inşasını aldı. Müze koleksiyonunun ana çekirdeği ile aynı döneme ait bir anıt olan bu bina, sadece bir hazne olarak değil, aynı zamanda Harlem ressamlarının eserleri için de ideal bir estetik ortam olarak hizmet vermektedir.Yeni amaca uygun olarak içeride yeniden inşa edildi ve 1913'te açıldı. Frans Hals Müzesi.
Bu kez önümüzde Amsterdam'da olduğu gibi bir ulusal sanat kültürü devlet müzesi değil, Lahey'de olduğu gibi bireysel seçkin eserlerin “kabini” değil, bir şehir müzesi var. Esas olarak XV'den XIX yüzyılın başına kadar yerel ressamların eserlerini topladı.
Hals'ın grup portreleri müzenin en büyük hazinesidir. Hepsi bir zamanlar ona tüfek dernekleri veya Harlem hayır kurumlarının mütevelli heyetleri tarafından emredildi, daha sonra şehrin mülkiyeti haline geldi ve şehir müzesinde sona erdi.
Müzenin ana salonunda, ana girişin arkasında, 1620-1630'larda Hals tarafından boyanmış dört grup atıcı portresi asılır. Yakınlarda çağdaşlarının aynı portresinin iki veya üçü var. Böylece salon, üyelerinin geleneksel görüntüleri ile süslenmiş küçük bir loncaya benziyor.
Hals'ın eserleri bir odada toplanmaz, serginin çeşitli bölümlerine yerleştirilir ve diğer sanatçıların eserleri ile çevrilidir. Sadece monografik olarak sanatçının kişisel yaratıcı gelişiminin ardışık aşamaları olarak değil, aynı zamanda Harlem resim okulunun tarihindeki aşamalar olarak da algılanırlar. Koleksiyonun her bölümünde, Hals'ın eserleri ana çekirdeği oluşturmaktadır. 16. yüzyılın sonlarındaki atıcı portreleri ile birlikte gösterilen 1616'lık dev bir tuval, 17. yüzyıla güçlü bir giriş niteliğindedir. Çağdaş salonun benzer eserlerinin yanında, merkezi salonda bulunan 1620-1630'ların bir dizi parlak grup portreleri, serginin sadece bu bölümünün doğasını değil, ziyaretçinin sunduğu tüm müze koleksiyonunu da büyük ölçüde belirliyor. Birkaç salondan geçtikten sonra, yaşlılıkta Hals tarafından yaratılan iki grup portresiyle yüz yüze gelir. Bunlar Harlem fakir evinin (1664) naipleri. İki karanlık tuval birbirlerine karşı asılır ve onlara bakan izleyici, atıcıların ziyafetleriyle aynı sanatçı tarafından boyanmış olduklarına inanamazlar.
Müze sergisi daha sonraki Hals portrelerinde bitmiyor. Bir salondan diğerine geçebilir, XVII. Yüzyılın sonları, XVIII, XIX yüzyılın başlarındaki Harlem ressamlarının resimlerini düşünebilirsiniz. Birçoğu iyi ve yakın renk oranlarına dayanan yumuşak rengin güzelliği hakkında gerçekten Hollandaca ince bir anlayışa sahip. Ancak, hak ettikleri dikkati vermek için başka bir zaman gelmek daha iyidir. Hals'ın çalışmasından sonra, renkçi inceliklere konsantre olmak ve sessiz nehir manzaralarını, ustalıkla seçilmiş hareketsiz yaşamları, temiz süpürülmüş şehir meydanlarını ve bu resimlerde tasvir edilen odaları dikkatlice temizlemek mümkün değildir.