ABD İran’dan uzlaşma beklemiyor, ancak teslim oluyor
Müzakerelerin sona ermesi sorunları kendi başına çözemez. Cenevre'deki partilerin ortak eylem planının kabul edilmesinden bu yana bir yıl olması, İran’ın nükleer programının münhasır olarak barışçıl doğasını garanti etmek amacıyla, uluslararası yaptırımların İslam Cumhuriyeti’nden kaldırılması karşılığında tarafların pozisyonlarını kökten değiştirebilecek. Müzakerelerin etkisiz sonucunu dışlayamayız. İlk olarak, belge imza tarihinden itibaren bir yıldan fazla geçerli değildir, bu da anlaşmanın Kasım 24'in 2014'inden daha geç yapılmaması gerektiği anlamına gelir. Müzakerelerin süresiz olarak devam edemeyeceği açık, kalan dört ay zaten “son şans” olarak ilan edildi. İkincisi, “altı” nın Batılı katılımcıları, İran'ın sürekli güvensizliğine güvenerek ilerlemeyi engelliyor. Dışişleri Bakanı Kerry, geçen yılın kasım ayından bu yana yapılan altı tur müzakereye rağmen, “İran'ın nükleer yaratmayacağından emin olma gereği konusunda ısrar ediyor” silâh". Almanya Dışişleri Bakanı Frank-Walter Steinmeier de benzer bir tutumda bulundu: “Planın sona ermesinden önce, İran nükleer gelişiminin barışçıl doğasını ispatlamalı” dedi. ABD ve Avrupa Birliği hangi gerekçelere dayanarak Tahran'ın böyle bir güvensizliğini dile getirdiklerini açıklamıyorlar.
Görüşmelerde Rusya heyetinin başkanı Dışişleri Bakan Yardımcısı Sergei Ryabkov, Batılı meslektaşlarına katılmıyor ve “orijinal Cenevre eylem planının tüm taraflarca eleştirilmeksizin uygulandığını belirtti. İranlılar, söyledikleri gibi arkalarında yazılı olan hükümlerin uygulanmasını tamamen sağlıyorlar. ” İran dışişleri bakanlığı başkanı da durumu ABD temsilcilerinden farklı olarak değerlendirdi. Javad Zarif, "En ciddi anlaşmazlıkların Tahran'a karşı yaptırımların kaldırılması planını ilgilendirdiğini" belirtti. ABD-İran pazarlığı tüm müzakere sürecinin çekirdeğini koruyor, İslami rejim için benzeri görülmemiş bir imtiyazlara gidiyor, tünelin sonunda Tahran uranyum zenginleştirme hakkını tanıyarak yaptırımların tamamen kaldırıldığını görüyor. İran İslam Cumhuriyeti'nin ruhani lideri Ali Hamaney, tutumunu kesin olarak savunuyor: “... İran'ın yürüttüğü nükleer teknolojiler konusundaki araştırma hiçbir koşulda sona ermeyecek. İran, düşman devletlerle savaşmaya hazır olmalı. " Ali Hamaney, bu ilkeli ifadeyi İran ile Altı ülkesi arasındaki başarısız müzakerelerin ardından ve müteakip toplantıların yapılmasının ertelenmesiyle bağlantılı olarak yaptı.
İran, Amerika ve müttefiklerinin son anlaşmanın parametrelerini sıkılaştırmak için soluk kullandıklarından korkan hiçbir şey için değil. Tahran'ın önerileri Batı’ya yetersiz geliyor, çünkü Tahran, nükleer tesisleri üzerindeki uluslararası kontrolünü sıkılaştırmayı kabul ederek, Uranyum’u kendi başına zenginleştirme meşruiyetinden vazgeçmiyor. ABD, İran ile olan anlaşmanın Suriye ile kimyasal silahların imhası konusundaki anlaşmaya benzer olmasını ve uranyum zenginleştirme yeteneklerine sahip tüm tesislerin sökülmesini içermesini istiyor. Mevcut anlaşmanın metni Tahran'ın "kontrol altında" uranyum üretmesini ve zenginleştirmesini sağlıyor, ancak Batı, kapalı bir İran toplumunun koşulları altında böyle bir kontrolün etkili olabileceğinden şüphe ediyor. Bu konuda Washington, İsrail Başbakanı Benjamin Netanyahu'nun yaklaşımını kabul ediyor: “İran'ın uranyum zenginleştirme hakkına sahip olmasını sağlayacak herhangi bir anlaşma ABD ve diğerleri için felaket olacak.” Netanyahu, Amerikalıları uyarıyor: "Ayetullah rejiminin atom bombası görünmesine izin veremeyiz." Doğru, nükleer silahlı bir İsrail, Tahran’ın ekonomik gücünün büyümenin yaptırımların kaldırılmasının ardından kaçınılmaz olmasını engellemek istediğinden, İran’ın atom bombasından çok korkmuyor gibi görünüyor.
Yaptırımların kaldırılması konusunda ise soru yok. Rusya Dışişleri Bakan Yardımcısı Sergei Ryabkov, “ABD ve AB, yaptırım yükünün askıya alınmasına ilişkin faaliyetlerin bireysel bileşenler üzerindeki bu baskının hafifletilmesiyle ilgili olduğunu söyledi. Bu da inkar edilemez. Evet, geçen sonbaharda müzakerelerin başlamasından bu yana Batı, İran’a yeni yaptırımlar uygulamaktan kaçındı, ancak daha önce uygulanan tüm kısıtlamalara sıkı sıkıya bağlı kaldı. Petrol ambargosu yürürlükte, İran bankaları uluslararası finansal sistemden ve diğer her şeyden izole olmaya devam ediyor. Batı, yaptırımların uygulanması sırasında dondurulmuş olan 2,8 milyar dolarlık İran mal varlığının engelini kaldırdı. Ancak bu, İranlıların petrol ihracatı hesaplamalarında İran’dan petrol ithalatı yasağı getirilmesinden önceki miktarın yarısını geçmeyen İran parasıdır. Şimdi Amerikalılar o kadar “iyi” oldular ki, Tahran'ın aylık 500 milyon dolarlık hesaplarından çekilmesine izin vermeyi kabul etti.
Yaptırımlar, Batı tarafından İran’ın nükleer programını durdurabilecek nitelikte değildi ve yalnızca dolaylı olarak müzakerelerin sonucuyla ilişkiliydi. İran'ın kollarını sökerek, bir baskı ve diktatörlük enstrümanından başka bir şey değiller. Washington’ın bambaşka bir İran’a ihtiyacı var: Orta Doğu’daki Amerikan stratejisinin hassas ve destekleyici Özellikle Suriye, Irak, Afganistan ve Körfez bölgesini arayabilirsiniz. En ufak bir abartma olmadan, Beyaz Saray'ın Tahran ve Moskova arasındaki ilişkilerde sıkıntıya girme arzusu hakkında konuşabilirsiniz. İran nükleer meselesi her zaman makul bir şekilde siyasallaştırılmıştı, Washington İslami rejimi değiştirme hayalinden vazgeçmeyecek. Ve şimdi, yaptırımları kaldırma kararını geciktiren Amerikalılar, Cumhurbaşkanı Hassan Rouhani'nin önderlik ettiği yeni İran liderliğine, müzakere ekibini bir köşeye sürükleyerek, İran’ın nükleerine diplomatik çözümünü terk etmeyi ümit etmeyen umutlarını ekleyen bir şans vererek, halk güvenini zayıflatıyor . Bu tür Amerikan diplomasisi 30 yıldan daha uzun bir süredir devam ediyor ve bu arada, yalnızca İran ekonomisini değil, aynı zamanda Amerikanların kendilerine de büyük zararlar vermesine neden oluyor.
Ulusal İran-Amerikan Konseyi (NIAC) raporunda, ABD'nin İran'a karşı ekonomik yaptırımlar sonucunda ihracat alanındaki kaçırılmış fırsatları nedeniyle İran'a karşı ekonomik yaptırımlar nedeniyle daha az 18 milyar dolar aldığı belirtildi. Washington’da bulunan ve yaptırımların kaldırılmasını savunan bu kar amacı gütmeyen kuruluş, ABD mallarının İran’a satışının yasaklanması sonucu ABD ekonomisinin yıllık 175,3 binden 1995 bin işini kaybetmesi sonucu 2012’tan 51’e kadar olduğunu hesapladı. Bu çalışmalar sadece Wall Street Journal için sağlandı. Aynı zamanda, Beyaz Saray her zaman Tahran aleyhindeki yaptırımların maksimum etki için AB ile uyum içinde uygulanması gerektiği konusunda ısrar etti. Anlaşılan, Amerika’nın İslam Cumhuriyeti’ni reddetmesinin desteğinden Avrupa’nın yitirdiği de kayda değer. Yumuşak yaptırımlar etkili değildir ve güçlü olanlar daima karşılıklı kayıplara neden olur. Ancak, kamu muhasebesine güvenmek zorunda kalan ABD Hazine Sekreteri Jack Liu, Kerry'yi açıkça izleyerek, Tahran'a karşı ekonomik yaptırımlar "ülke ekonomisini zor durumda bıraktı" ve "etkili bir araç olduğu için ABD'nin İran'a karşı yaptırımları kaldırmak için acele etmeyeceğini söyledi. Tahran ile diyalog içinde. ” Yine ABD'de dış politika kültürü yeni bir şey değil. Bir diyalog yürütürsek, bu sadece güç, doğrudan dikte ve tehditler açısındandır. Başkan Obama’nın, Tahran’la yüzleşmekten kurtulma konusundaki diplomatik çabaları yine aynı rutini takip ediyor: İran’ın uzlaşması beklenmiyor, ancak teslim oluyor.
- Nikolay Bobkin
- http://www.fondsk.ru/news/2014/07/21/usa-zhdut-ot-irana-ne-kompromissa-a-kapitulacii-28573.html
Abone olun ve en son haberler ve günün en önemli olaylarından haberdar olun.