Climate justice politics cannot advance without a working class internationalism that confronts the climate class divide, climate apartheid, and climate patriarchy as a "rich totality of many determinations” – always with and within webs of life that have themselves been degraded and alienated. Let us remember that the affirmative dialectical corollary to Marx's oft-quoted observation on capitalism's degradation of “the soil and the worker” is this: the communist horizon is the real historical movement of the class struggle in the web of life.
Capitalism turns the ‘free gifts of nature’ into profit. And in the incessant drive to raise profitability, it depletes and degrades natural resources. And as nature is privatised and turned into private property, the owners of ‘nature’ can also extract rent from the exploitation of labour. However, there is a continual battle by capital to control and lower rising raw material prices as natural resources are depleted and not renewed, adding another factor to the tendency of the rate of profit to fall. The drive for profit has led to an uncontrolled expansion of industrialisation, energy and commodity production in agriculture that emits carbon emissions and provokes natural resource depletion that is heating up the planet to levels that threaten its very existence.
Hegemonic climate politics conceals that capitalism’s structural contradictions cause climate change, either articulating itself without confronting such contradictions or offers solutions which bring new equally sharp contradictions to the fore instead. I elaborate on the following contradictions throughout the article: capital and nature; capital and labor; time of capital and time of nature/climate; time of capital and time of labor; the necessity of effective climate policies and the demands of capital; the urgency of climate measures and postponement of targets to 2050; the climate commitments which pin its faith upon the order of capitalist economy and upon market mechanisms and emission reduction targets and the actual climate policies under operation; mitigation policies and application tools that do not have a feature for mitigation.
The left sees that capitalism is responsible for climate change. It recognizes the urgency of the situation. But instead of building its capacity to seize the state, it advocates small-scale, local, decentralized solutions and more protests and democracy. If we really are on the verge of catastrophe, shouldn’t we building a revolutionary party able to respond to the disaster and push forward an egalitarian alternative?
Yine de YYA tartışmalarının çoğunda çevresel krizin, kapitalizmdeki değişimlerin ya da söylemin üretiminin politik ekonomisinde çıpayı atacak yer eksiktir. Aşağıda, mekan ve zaman katmanları -ABD’nin birikimindeki değişimler ve zorluklar, daha geniş çevresel kriz ve Merkez’de egemenliğin politik tarzı olarak kapitalizmin çöküşü - birbiriyle karşılaştırılırken YYA’nın nasıl ve neden ortaya çıktığı üzerine ışık tutulacak. YYA’nın ırkçılık karşıtı yeşil Keynesçi baskın formülasyonu - tam bir çözüm değilse de - bu dengesizliklere karşı bir çözüm olarak ortaya çıktı.
Climate change and other severe environmental problems demand working class solutions. The productivity and creativity of workers is vital to ecological alternatives. The often forgotten history of working class environmental politics demands study.(...) Workers produce and can produce alternative sustainable futures, the concept of workers’ plans for ecological production is important
Yet much discussion of the GND lacks mooring in the political economy of the production of discourse, the environmental crisis, or shifts in capitalism. In what follows, light will be shed on why and how the GND emerged, as layers of space and time slammed together: shifts and challenges to US accumulation, the broader environmental crisis, and breakdown of capitalism as a political mode of rule in the core. The GND in its dominant anti-racist green Keynesian formulation emerges as one resolution—if not exactly a solution—to these instabilities.
Hegemonik iklim siyaseti, kapitalizmin iklim değişikliğine neden olan yapısal çelişkilerini gizlediği gibi, aynı zamanda da ya o çelişkilere eklemlenmiş ya da beraberinde yeni uzlaşmaz çelişkiler getirmiştir. Yazı boyunca şu çelişkiler üzerinde durdum: sermaye ve doğa, sermaye ve emek, sermayenin zamanı ve doğanın/iklimin zamanı, sermayenin zamanı ve emeğin zamanı, etkili iklim politikalarının gerekliliği ile sermayenin isterleri, iklim önlemlerinin aciliyeti vurgusu ve hedeflerin 2050’ye ötelenmiş olması, kapitalist ekonominin işleyiş düzeni ile piyasa mekanizmalarına umut bağlayan iklim politikaları, salım azaltım hedefi ve izlenen iklim politikaları, azaltım politikası ile politika uygulama araçlarının azaltım özelliğinin bulunmaması arasındaki çelişkiler.
İklim adaleti siyaseti, daima kendisi de örselenmiş ve yabancılaşmış hayatın dokusu ile ve onun içinde olan “pek çok belirlenimin zengin bir bütünü” olarak iklim sınıf ayrımı, iklim apatheidi, ve iklim patriyarkasıyla yüzleşen bir işçi sınıfı enternasyonalizmi olmaksızın ilerleyemez. Marx’ın sıklıkla alıntılanan kapitalizmin “toprağı ve işçiyi” örselemesi üzerine gözleminin olumlayıcı diyalektik neticesi şudur: komünist ufuk hayatın dokusundaki sınıf mücadelesinin gerçek tarihsel hareketidir.
By pointing to the intersection of capitalism with patriarchy, racism and speciesism on the world scale, socialist ecofeminism allows to see ecological transition as an intersection of different struggles for ‘system change’. Taking this vision seriously could help socialist organizations to free themselves from their inherited obsession with the forces of production and GDP growth – the capitalist/industrial version of modernity – and envision a true ecological revolution.
Sosyalist eko-feminizm, kapitalizmin dünya ölçeğinde ataerkillik, ırkçılık ve türcülük ile kesiştiğine işaret ederek, ekolojik geçişi “sistem değişikliği” için farklı mücadelelerin bir kesişimi olarak görmeye izin verir. Bu vizyonu ciddiye almak, sosyalist örgütlerin kendilerini üretim güçleri ve GSYİH büyümesi ile miras kalan takıntılarından kurtarmalarına - modernitenin kapitalist/endüstriyel versiyonu - ve gerçek bir ekolojik devrim tasavvur etmelerine yardımcı olabilir.
Yeni Yeşil Düzen’in ideolojik üstünlüğünü tamamen sermayeye ve Marksist olmayan sola vermemek adına, Marksistler sadece kapitalizmin en iyi eleştirisini yapmamalı, aynı zamanda gelecek vizyonumuzu somut bir şekilde anlatıp, örgütlenmeyi bu vizyon ve somut planlar üzerinden kurmalıyız.
Sol, iklim değişikliğinden kapitalizmin sorumlu olduğunu görüyor. Durumun aciliyetinin farkında. Ancak devleti ele geçirme kapasitesini geliştirmek yerine, küçük ölçekli, yerel, merkezi olmayan çözümleri ve daha fazla protesto ve demokrasiyi savunuyor. Gerçekten bir felaketin eşiğindeysek, felakete yanıt verebilecek ve eşitlikçi bir alternatif ileri sürebilecek devrimci bir parti inşa etmemiz gerekmez mi?
Bir avuç zenginin çıkarları için insanlığın geri kalanı ve gezegendeki diğer canlı türleri varoluşsal bir krizle karşı karşıyadır. IPCC raporları bile bunu inkâr edememekteyken “önce iklimi kurtaralım, sonra kapitalizmi düşünürüz” önermesi yangına benzin dökmek demek olmasa da onu söndürmek yerine harlayan yel estirmektir; bilimsel olarak yanlış olduğu gibi kapitalizmden kurtuluş fırsatı önüne de barikat örmektir. David Harvey’in şu an kapitalizmi yıkmak insanlığı kaosa sürüklemek anlamına gelir sayıklamasındaki gibi zaten mülksüz olanların, zaten ölüyor olanların kirişlere asılmasının önüne geçmektir. Yıkılırsa altında kalan insanlık olmaz, uzayı sömürgeleştirme hayallerine dalmış kendinden geçen bir avuç sömürgen olur.
Kapitalizm, ‘doğanın karşılıksız armağanlarını’ kâra dönüştürür. Sürekli olarak kârlılığı artırma dürtüsü içinde doğal kaynakları tüketir ve bozar. Doğa özelleştirilip özel mülkiyete dönüştürüldüğü için, ‘doğa’ sahipleri de emeğin sömürülmesinden rant elde ederler. Ancak doğal kaynaklar tükendiği ve yenilenmediğinden, artan hammadde fiyatlarını kontrol etmek ve düşürmek için sermaye sürekli bir savaş halindedir ve bu da kâr oranının düşme eğilimine başka bir faktör ekler. Kâr güdüsü tarımda sanayileşmenin, enerjinin ve meta üretiminin kontrolsüz bir şekilde genişlemesi yoluyla karbon salımının artmasına ve doğal kaynakların tükenmesine neden olarak, küresel ısınmanın gezegenin varlığını tehdit eden seviyelere dek tırmanmasını beraberinde getirdi.
Bu makale, REDD-Plus girişiminin tarihini, dünya kapitalizminde uluslararası işbölümü içindeki değişikliklerin daha geniş bir anlayışı içinde takip ediyor. Doğanın yeniden yapılandırılmasının, kapitalizm içindeki birikim krizini çözmenin önemli bir özelliği olduğunu gösteriyor. Bu perspektiften bakıldığında, siyasi ve ekonomik tahakkümün, dünya kapitalizminin kendisinin yeniden düzenlenmesinde eşitsiz gelişmenin itici gücü olması şaşırtıcı değildir.