Cenevre'deki Birinci Uluslararası Konferansın Yıldönümü: Rocca: "biz insani yardım görevlileri, Dunant'ın yaptığı gibi kendimizi harekete geçirmeliyiz"
Cenevre Birinci Uluslararası Konferansı: bugün Kızıl Haç dünyası ve genel olarak insancıllık için çok önemli bir tarihi kutluyoruz: 26 Ekim 1863, Cenevre'deki Birinci Uluslararası Konferansın başlangıcını işaret ediyor
'İçeridekiler' için bir yıldönümü değil, şimdi derinlemesine anlamanın her zamankinden daha anlamlı olduğu sembolik bir tarih.
Aslında modern insancıllığın kökleri tam da bu bağlamdadır.
1863'te Jean Henry Dunant, diğer dört İsviçre vatandaşıyla (hukukçu Gustave Moynier, General Guillaume-Henri Dufour ve doktorlar Louis Appia ve Theodore Maunoir), genellikle Komite olarak bilinen Cenevre Yaralı Askerlere Yardım Komitesi'ni kurdu. Beşten.
Kuruluşunun nedeni, Solferino ve San Martino savaşları sırasında yardım dağıtımındaki korkunç katliam ve düzensizlikti.
Beşli Komite Henry Dunant'ın fikirlerini destekler ve 26 Ekim 1863'te Cenevre'de 14 ülkenin (beşincisi İtalya'nın) katılımıyla Uluslararası bir Konferans düzenler.
Üç gün sonra, Yardım Komitelerinin işlevlerini ve araçlarını tanımlayan on karar içeren Birinci Temel Şartı imzaladılar.
Bu, 1917, 1944 ve 1963'te olmak üzere üç kez Nobel Barış Ödülü'ne layık görülen Uluslararası Kızılhaç Hareketi'nin doğuşuydu.
Kültür devrimi sadece birkaç yıl önce başlamıştı: 23 Haziran 1859'da Dunant Solferino'ya geldi ve bu yerin kaderini değiştireceğinin farkında değildi.
Napolyon III'ü doğrudan istemeye karar verdiği, fonlara ve imtiyazlara ihtiyaç duyduğu bir proje üzerinde çalışan İsviçreli bir girişimciydi.
Kral, Fransız-Piedmontlular ve Avusturyalılar savaşırken, ikinci bağımsızlık savaşının ortasında, Solferino'daydı.
24 Haziran sabahı, Dunant savaş cephesinde İmparatoru arıyordu ve ancak o zaman savaşın büyüklüğünü fark etti: 40,000 yaralı ve 9,000'den fazla ölü.
Cenevre Konferansı'nın doğuşu: 'insan dehşet tarafından yok edildi ve kaderi sonsuza dek değişti'
Kollarını sıvar ve her iki taraf için de yardım düzenler, acı karşısında tüm insanların eşit olduğuna kesin olarak ikna olur.
O günün anıları bir kitapta şekillendi: Masrafları yazara ait olmak üzere basılan ve Avrupa'daki hükümdarlara, politikacılara ve aydınlara dağıtılan Un hatırası de Solferino.
Korkunç sayfalar, kan ve acı dolu, en ürkütücü ayrıntılardan kaçınmayan sayfalar. Kitabı duygu ve skandal uyandırdı ve birçok kişinin harekete geçmesine neden oldu.
Pandemiler, çatışmalar, iklim değişikliği, yoksulluk ve artan ayrımcılık gibi pek çok zorlukla tehdit edilen küresel bir bağlamda bugün üstlenmemiz gereken aynı seferberlik.
Bunlar erteleme zamanı değil, gerçeklerle bağlılığımızı ve derin seçimimizi gösterme zamanıdır.
Bu konuda rehberimiz tarihtir.
'İnsanların tarihin derslerinden fazla bir şey öğrenmediği gerçeği, tarihin verebileceği en önemli derstir' düsturunu yıkmalıyız.