On birinci daire sadece bir dolabı vardı, ama küçük bir balkona açılan sürgülü cam bir kapısı vardı, yolun karşısında oturan bir adamı görebiliyordu, açık havada sadece bir tişört ve şortla Ekim olmasına rağmen sigara içiyordu. Willem, onu selamlamak için elini havaya kaldırdı ama adam el sallamadı.
Willem içeri girdiğinde, yatak odasında Jude gardırop kapısını akordeonla açıp kapatıyordu. 'Sadece bir dolap var,' dedi.
Sorun değil, dedi Willem. Zaten içine koyacak hiçbir şeyim yok. 'Hiçbirini yapmam.' Birbirlerine gülümsediler. Binanın ajanı onların arkasından içeri girdi. Onu alacağız, dedi Jude ona.
Ancak ajanın ofisine döndüklerinde, daireyi kiralayamayacakları söylendi. 'Neden olmasın? Jude ona sordu.
'Altı aylık kirayı karşılayacak kadar para kazanmıyorsunuz ve birikiminiz yok,' dedi acente aniden özetliyordu. Kredilerini ve banka hesaplarını kontrol etmiş ve sonunda yirmili yaşlarında bir çift olmayan ve yine de sıkıcı (ama yine de pahalı) bir şekilde tek yatak odalı bir daire kiralamaya çalışan iki adamla ilgili yanlış bir şeyler olduğunu fark etmişti. Yirmi Beşinci Cadde'nin. Kefiliniz olarak imza atabilecek kimse var mı? Patron? Ebeveynler? '
Willem çabucak, 'Ebeveynlerimiz öldü,' dedi.
Ajan iç çekti. O zaman beklentilerinizi düşürmenizi öneririm. İyi işletilen bir binayı yöneten hiç kimse sizin mali profiliniz ile adaylara kiralama yapmaz. ' Sonra bir kesinlik havasıyla durdu ve kapıya doğru baktı.
JB ve Malcolm'a bunu söylediklerinde, bunu bir komediye dönüştürdüler: apartman zemini fare dışkılarıyla dövüldü, yolun karşısındaki adam neredeyse kendini ifşa etmişti, ajan üzgündü çünkü Willem'le flört ediyordu ve o da Karşılıklı değil. JB, 'Kim zaten Yirmi beşinci ve İkinci'de yaşamak ister' diye sordu. Çin mahallesindeki Pho Viet Huong'daydılar ve burada ayda iki kez akşam yemeği için buluştular. Pho Viet Huong pek iyi değildi - pho merakla şekerliydi, misket limonu suyu sabunluydu ve en az biri her yemekten sonra hastalanıyordu - ama hem alışkanlıktan hem de zorunluluktan gelmeye devam ediyorlardı. Pho Viet Huong'dan beş dolara bir kase çorba ya da sandviç alabilirsin ya da sekiz ila on dolarlık ama çok daha büyük bir başlangıç yemeği alabilirsin, böylece yarısını ertesi gün ya da atıştırmalık olarak saklayabilirsin. o gece daha sonra. Sadece Malcolm ana yemeğinin tamamını yemedi ve diğer yarısını da asla kurtarmadı ve yemeyi bitirdiğinde tabağını masanın ortasına koydu, böylece her zaman aç olan Willem ve JB geri kalanını yiyebildi.
'Elbette yapmıyoruz istemek Yirmi beşinci ve İkinci'de yaşamak için JB, ”dedi Willem sabırla,“ ama gerçekten başka seçeneğimiz yok. Hiç paramız yok, unuttun mu? '
'Neden olduğun yerde kalmıyorsun anlamıyorum,' dedi şimdi mantarlarını ve tofuyu ittiren Malcolm - her zaman aynı yemeği sipariş etti: istiridye mantarı ve nefis kahverengi soslu kızarmış tofu - tabağının etrafında , Willem ve JB bakarken.
'Yapamam,' dedi Willem. 'Hatırlamak? Bunu Malcolm'a son üç ay içinde onlarca kez açıklamış olması gerekiyordu. 'Merritt’in erkek arkadaşı taşınıyor, bu yüzden taşınmam gerekiyor.'
'Ama neden sen taşınmak zorunda mı? '
'Çünkü kira sözleşmesinde Merritt’in adı var, Malcolm!' dedi JB.
'Ah,' dedi Malcolm. Sessizdi. Önemsiz detaylar olarak gördüğü şeyleri sık sık unuturdu, ama aynı zamanda, unutmak için sabırsızlanan insanlar onu hiç umursamıyordu. 'Sağ.' Mantarları masanın ortasına taşıdı. 'Ama sen Jude ...'
'Sonsuza kadar senin evinde kalamam Malcolm. Ailen bir noktada beni öldürecek. '
'Ailem seni seviyor.'
Bunu söylemen çok hoş. Ama ben taşınmazsam ve yakında gitmeyecekler. '
Malcolm bu dört kişiden evde yaşayan tek kişiydi ve JB'nin de dediği gibi, Malcolm'un evi olsaydı o da evinde yaşardı. Malcolm'un evi özellikle büyük değilmiş gibi değildi - aslında gıcırtılı ve kötü bakılmıştı ve Willem bir keresinde elini sadece tırabzandan kaldırarak bir kıymık almıştı - ama büyüktü: gerçek bir Yukarı Doğu Yakası kasaba evi. Malcolm'un kendisinden üç yaş büyük olan kız kardeşi Flora kısa süre önce bodrum katından taşınmıştı ve kısa vadeli bir çözüm olarak yerini Jude almıştı: Sonunda, Malcolm'un ebeveynleri birimi ofislere dönüştürmek için geri almak isteyeceklerdi. Çünkü annesinin edebiyat ajansı Jude'un (zaten gezinmesi çok zor olan merdivenleri bulan) kendi dairesini aramak zorunda olduğu anlamına geliyordu.
Ve Willem ile yaşaması doğaldı; kolej boyunca oda arkadaşı olmuşlardı. İlk yıllarında dördü, külle tıkanmış bir ortak salon, masalarının ve sandalyelerinin oturduğu, JB'nin teyzelerinin U-Haul'da götürdüğü bir kanepeden ve ikinci, çok daha küçük bir yerden oluşan bir alanı paylaşmışlardı. iki takım ranzanın yerleştirildiği oda. Bu oda o kadar dardı ki alt ranzalarda yatan Malcolm ve Jude uzanıp birbirlerinin ellerini tutabiliyorlardı. Malcolm ve JB birimlerden birini paylaşmıştı; Jude ve Willem diğerini paylaşmıştı.
JB, 'Siyahlara karşı beyazlar,' derdi. 'Jude beyaz değil,' diye yanıt verirdi Willem.
'Ve ben siyah değilim,' diye ekledi Malcolm, JB'yi inandığından daha çok kızdırmak için.
'Pekala,' dedi JB, çatalının dişleriyle mantar tabağını ona doğru çekerek, 'İkiniz de benimle kalabilirsin derdim, ama bence bundan nefret edersin.' JB, Küçük İtalya'da, kullanılmayan, tuhaf şekilli çıkmazlara ve bitmemiş yarım odalara yol açan garip koridorlarla dolu, devasa, pis bir çatı katında yaşadı, Sheetrock üniversiteden tanıdıkları başka bir kişiye ait olan orta yapıyı terk etti. Ezra kötü bir sanatçıydı ama iyi olması gerekmiyordu çünkü JB onlara hatırlatmayı sevdiği gibi hayatı boyunca çalışmak zorunda kalmayacaktı. Ve sadece o asla çalışmak zorunda kalmazlardı, ama çocuklarının çocukları asla çalışmak zorunda kalmazlardı: Nesiller boyu kötü, satılamaz, değersiz sanatlar yapabilirler ve yine de istedikleri en iyi yağları ve Manhattan'ın merkezindeki pratik olmayan büyük çatı katlarını kaprisleriyle satın alabilirlerdi. kötü mimari kararlarıyla çöpe atabileceklerini ve sanatçının hayatından bıktığında - JB'nin bir gün Ezra'nın yapacağına ikna olduğu gibi - tek yapmaları gereken, güven görevlilerini çağırmak ve çok büyük miktarda nakit para ile ödüllendirilmek. dördünün (belki Malcolm değil) hayatları boyunca asla görmeyi hayal edemeyecekleri bir miktar. Ancak bu arada, Ezra bilmek yararlı bir insandı, sadece JB ve okuldaki diğer birkaç arkadaşının evinde kalmasına izin verdiği için değil - herhangi bir zamanda dört ya da beş kişi evin çeşitli köşelerinde yuva yapıyordu. çatı katı - ama iyi huylu ve temelde cömert bir kişi olduğu ve bol miktarda yiyecek, uyuşturucu ve alkolün bedava olduğu aşırı partiler düzenlemeyi sevdiği için. 'Dur,' dedi JB yemek çubuklarını yere bırakarak. 'Şimdi fark ettim - dergide teyzesi için bir yer kiralayan biri var. Tıpkı Çin mahallesinin eşiğinde olduğu gibi. '
'Ne kadar? ”Diye sordu Willem.
Muhtemelen hiçbir şey - ne isteyeceğini bile bilmiyordu. Ve orada tanıdığı birini istiyor. '
İyi bir söz söyleyebileceğini düşünüyor musun? '
Daha iyisi, sizi tanıştıracağım. Yarın ofise gelebilir misin? ' Jude iç geçirdi. Kurtulamayacağım. Willem'e baktı. 'Merak etmeyin, yapabilirim. Ne zaman? '
“Öğle vakti sanırım. Bir? '
'Orada olacağım.'
Willem hala acıkmıştı ama JB'nin kalan mantarları yemesine izin verdi. Sonra hepsi biraz beklediler; Bazen Malcolm, menüdeki sürekli olarak iyi olan jackfruit dondurması sipariş etti, iki lokma yedi ve sonra durdu ve o ve JB geri kalanını bitirirdi. Ama bu sefer dondurma sipariş etmedi ve bu yüzden onlar, üzerinde çalışıp dolara bölmek için hesabı istediler.
* * * *
Ertesi gün Willem, JB ile ofisinde buluştu. JB, SoHo merkezli, şehir merkezindeki sanat sahnesini işleyen küçük ama etkili bir dergide resepsiyonist olarak çalıştı. Bu onun için stratejik bir işti; Bir gece Willem'e açıkladığı gibi planı, oradaki editörlerden biriyle arkadaş olmaya çalışmak ve ardından onu dergide yer almaya ikna etmekti. Bunun yaklaşık altı ay sürdüğünü tahmin etti, bu da gidecek üç tane daha olduğu anlamına geliyordu.
JB, işindeyken, hem çalışması gerektiğini hem de kimsenin özel dehasını tanımayı henüz düşünmediğini, sürekli olarak hafif bir güvensizlik ifadesi taktı. İyi bir resepsiyonist değildi. Telefonlar aşağı yukarı sürekli çalsa da, nadiren eline aldı; herhangi biri ona ulaşmak istediğinde (binadaki cep telefonu alımı tutarsızdı), iki kez çalma, telefonu kapatma ve sonra tekrar çalma şeklindeki özel bir kodu takip etmek zorunda kaldılar. Ve o zaman bile bazen cevap vermiyordu - elleri masasının altında, ayaklarının dibinde tuttuğu siyah plastik bir çöp poşetinden saç hırıltılarını tarayıp kıvrılıyordu.
JB, kendi ifadesiyle saç evresinden geçiyordu. Son zamanlarda siyah saçtan heykel yapmak adına resim yapmaya ara vermeye karar vermişti. Her biri berberden Queens, Brooklyn, Bronx ve Manhattan'daki güzellik salonuna kadar JB'yi takip ederek yorucu bir hafta sonu geçirmiş, JB içeri girip ev sahiplerine sahip olabilecekleri herhangi bir süpürme veya kesim olup olmadığını sormak için dışarıda beklemiş ve ardından gittikçe artan bir şekilde taşınmıştır. garip bir saç çantası peşinden sokağın aşağısında. İlk parçaları dahil edilmişti Topuz , tüylerini su altında deniz yosunu gibi hareket ettirmek için tüylerini çıkardığı, ikiye böldüğü ve kumla doldurduğu ve tutkalla kaplayıp saç halısının etrafında döndürdüğü bir tenis topu ve 'The Kwotidien', içinde çeşitli ev eşyalarını örttü - bir zımba; bir spatula; bir çay fincanı - saçların içinde. Şimdi, koparmalar dışında onlarla tartışmayı reddettiği büyük ölçekli bir proje üzerinde çalışıyordu, ancak görünüşte sonsuz bir siyah saç örgüsü ipi yapmak için birçok parçanın taranmasını ve birbirine örülmesini içeriyordu. Önceki Cuma, örgü yapmasına yardımcı olmak için pizza ve bira vaadiyle onları cezbetmişti, ancak saatlerce süren sıkıcı çalışmalardan sonra, pizza ve biranın gelmeyeceği ve biraz sinirli bir şekilde ayrıldıkları anlaşıldı. çok şaşırdı.
Hepsi saç projesinden sıkılmıştı, ancak Jude - aralarında tek başına - parçaların güzel olduğunu ve bir gün önemli kabul edileceğini düşünüyordu. Teşekkürler, JB Jude'a saçla kaplı bir saç fırçası vermişti, ancak Ezra’nın babasının arkadaşının onu satın almak isteyebileceğini görünce hediyeyi geri almıştı (istemedi, ama JB saç fırçasını Jude’a asla geri vermedi). Saç projesi başka şekillerde de zor olmuştu; başka bir akşam, üçü bir şekilde yeniden Küçük İtalya'ya gitmeye ve daha fazla saçlarını taramaya karar verdiklerinde, Malcolm saçların koktuğunu söylemişti. Bunu yaptı: tatsız bir şey değil, sadece yıkanmamış saç derisinin keskin metalik kokusu. Ancak JB, giderek artan öfke nöbetlerinden birini atmış ve Malcolm'a kendinden nefret eden bir zenci, Tom Amca ve yarışa hain demişti ve çok nadiren öfkelenen ancak bu tür suçlamalara kızan Malcolm şarabını içine atmıştı. en yakın saç torbası kalktı ve döküldü. Malcolm'dan sonra Jude acele etmişti ve Willem JB ile başa çıkmak için kalmıştı. Ve ikisi ertesi gün uzlaşsa da, sonunda Willem ve Jude Malcolm'a biraz daha kızgın hissettiler (haksız bir şekilde, biliyorlardı), sonraki haftasonu Queens'e döndüler, berberden berbere yürürken çantayı değiştirmeye çalışıyorlardı. mahvettiği saçların
'Siyah gezegende hayat nasıl? 'Willem şimdi JB'ye sordu.
'Siyah,' dedi JB, çözdüğü örgüyü çantaya geri doldurarak. 'Hadi gidelim; Annika'ya bir buçukta orada olacağımızı söyledim. ' Masasındaki telefon çalmaya başladı.
'Bunu almak istemez misin? '' Geri arayacaklar. '
Şehir merkezine yürürken JB şikayet etti. Şimdiye kadar, baştan çıkarıcı enerjisinin çoğunu, DeeAnn adını verdikleri Dean adlı kıdemli bir editör üzerinde yoğunlaştırmıştı. Üçü, Dakota'daki küçük editörün ebeveynlerinin apartmanında düzenlenen bir partide olmuşlardı, burada sanat-asılı odaya kan aktı. JB mutfakta iş arkadaşlarıyla konuşurken, Malcolm ve Willem birlikte apartmanda yürümüşler (Jude o gece neredeydi? Çalışıyor olabilirdi), misafir yatak odasında asılı bir dizi Edward Burtynskys'e, bir su kulesi süitine bakıyorlardı. Bechers tarafından çalışma odasındaki masanın üzerine beşli dört sıra halinde monte edilmiş, kütüphanedeki yarım kitaplıkların üzerinde yüzen muazzam bir Gursky ve ana yatak odasında Diane Arbuses'ın bütün bir duvarı, alanı öylesine tamamen kaplayan üstte ve altta birkaç santimetre boş duvar kaldı. Dean onlara yaklaştığında, Down sendromlu iki tatlı yüzlü kızın çok dar, çok çocuksu mayolar içinde kamera karşısına geçmesinin resmine hayran kalmışlardı. Uzun boylu bir adamdı, ama onu vahşi ve güvenilmez gösteren küçük, gophery, çukurlu bir yüzü vardı.
Kendilerini tanıttılar, JB'nin arkadaşları oldukları için burada olduklarını açıkladılar. Dean onlara derginin kıdemli editörlerinden biri olduğunu ve tüm sanat haberlerini kendisinin ele aldığını söyledi.
'Ah,' dedi Willem, tepki vermeyeceğine güvenmediği Malcolm'a bakmamaya dikkat ederek. JB, onlara potansiyel hedefi olarak sanat editörünü hedef aldığını söylemişti; bu o olmalı.
Hiç böyle bir şey gördün mü? Diye sordu Dean, Arbuses'a elini sallayarak.
'Asla,' dedi Willem. Diane Arbus'ı seviyorum.
Dean kaskatı kesildi ve küçük yüz hatları, küçük yüzünün ortasında bir düğüm halinde toplanmış gibiydi. Ben DeeAnn.
'Ne? '
DeeAnn. Onun adını 'DeeAnn' olarak telaffuz ediyorsun. '
Gülmeden odadan zar zor çıkmışlardı. 'DeeAnn!' JB daha sonra ona hikayeyi anlattıklarında söylemişti. 'Tanrım! Ne kadar iddialı bir pislik. '
'Ama o sizin iddialı küçük bok, dedi Jude. Ve o zamandan beri Dean'den 'DeeAnn' olarak bahsetmişlerdi.
Ancak ne yazık ki, JB'nin DeeAnn'ı yorulmak bilmeden yetiştirmesine rağmen, dergiye dahil edilmeye üç ay öncekinden daha yakın olmadığı ortaya çıktı. JB, DeeAnn'ın onu spor salonundaki buhar odasında emmesine bile izin vermişti ama yine de hiçbir şey. JB her gün yazı işleri bürolarına ve sonraki üç ayın hikâye fikirlerinin beyaz not kartlarına yazıldığı ilan tahtasına geri dönmek için bir neden buldu ve her gün yukarı ve aşağı adanmış bölüme baktı. adı için gelen sanatçılar ve her gün hayal kırıklığına uğradı. Bunun yerine, çeşitli yeteneksizlerin ve aşırılıkların, iyilik borçlu olanların veya iyilik borçlu olduğu kişileri tanıyan insanların isimlerini gördü.
JB her zaman 'Ezra'yı yukarıda görürsem, kendimi öldürürüm,' derdi, buna diğerleri de: Yapmayacaksın, JB ve endişelenme, JB - bir gün orada olacaksın ve onlara ne için ihtiyacın var, JB? JB'nin sırasıyla 'Emin misin?' Ve 'Bundan şüpheliyim' ve 'Bu sefer yatırım yaptım - hayatımın üç ayı - daha iyi orda lanet olsun, yoksa tüm bu şey de tıpkı her şey gibi lanet bir israf oldu ”, diğer her şey, çeşitli şekillerde, yüksek okul, New York'a geri dönme, saç dizileri veya genel olarak hayat anlamına gelir, ne kadar nihilist olduğuna bağlı olarak o gün hissettim.
Lispenard Caddesi'ne vardıklarında hâlâ şikayet ediyordu. Willem şehir için yeterince yeniydi - orada sadece bir yıl yaşamıştı - bir ara sokaktan biraz daha uzun, Canal'ın iki blok uzunluğunda ve bir blok güneyindeki caddeyi ve yine de büyüyen JB'yi hiç duymamıştı. Brooklyn'de de duymamıştı.
Binayı buldular ve 5C zili çaldılar. Bir kız cevap verdi, sesi interkom tarafından cızırtılı ve çukurlaştı ve onları aradı. İçeride, lobi dar ve yüksek tavanlıydı ve kıvrık, parıldayan bir bok kahverengisine boyanmıştı, bu da onları aşağıdaymış gibi hissettiriyordu bir kuyu.
Kız onları apartmanın kapısında bekliyordu. 'Hey, JB,' dedi ve sonra Willem'e baktı ve kızardı.
JB, 'Annika, bu arkadaşım Willem,' dedi. “Willem, Annika sanat bölümünde çalışıyor. O havalı.'
Annika aşağı baktı ve tek bir hareketle elini uzattı. 'Tanıştığımıza memnun oldum,' dedi yere doğru. JB, Willem'in ayağına tekme attı ve ona sırıttı. Willem onu görmezden geldi.
Ben de seninle tanışmak güzel, dedi.
Peki, daire burası mı? Teyzemin mi? Elli yıl burada yaşadı ama huzurevine yeni mi taşındı? ”Annika çok hızlı konuşuyordu ve görünüşe göre en iyi stratejinin Willem'e bir tutulma gibi davranmak ve ona hiç bakmamak olduğuna karar vermişti. Teyzesi ve mahallenin değiştiğini her zaman söylediği, şehre taşınana kadar Lispenard Caddesi'ni hiç duymadığı ve henüz boyanmamış olduğu için ne kadar üzgün olduğu hakkında daha hızlı ve hızlı konuşuyordu. ama teyzesi daha yeni taşınmıştı ve sadece bir önceki hafta sonu temizlettirme şansları vardı. Willem dışında her yere baktı - tavana (damgalı teneke), zeminlere (çatlak ama parke), duvarlara (uzun zaman önce asılı resim çerçevelerinin hayaletimsi gölgeler bıraktığı) - sonunda Willem araya girmek zorunda kalana kadar nazikçe ve dairenin geri kalanına bakıp bakamayacağını sorun.
'Ah, konuğum ol,' dedi Annika, 'Seni yalnız bırakacağım,' dedi, ancak daha sonra onları takip etmeye başladı ve hızla JB ile Jasper adında biri ve Archer'ı nasıl kullandığı hakkında konuşuyor. herşey ve JB bunun vücut metni için biraz fazla yuvarlak ve garip göründüğünü düşünmedi mi? Artık Willem sırtını ona çevirdiğine göre, ona açıkça baktı, konuştukça başıboş dolaşması daha da anlamsızlaşıyordu.
JB Annika'nın Willem'i izlemesini izledi. Onu daha önce hiç böyle görmemişti, bu kadar gergin ve kız gibi (normalde asık suratlı ve sessizdi ve masasının üzerindeki duvarda tamamen x-acto bıçaklarından yapılmış bir kalbin ayrıntılı bir heykelini yarattığı için ofiste biraz korkuyordu) ama Willem'in çevresinde birçok kadının bu şekilde davrandığını görmüştü. Hepsi vardı. Arkadaşları Lionel, Willem'in geçmiş yaşamda bir balıkçı olması gerektiğini söylerdi, çünkü yardım edemezdi ama kadınları kendine çekebilirdi. Ve yine de çoğu zaman (her zaman olmasa da), Willem ilginin farkında değilmiş gibi görünüyordu. JB bir keresinde Malcolm'a neden böyle olduğunu düşündüğünü sormuştu ve Malcolm, Willem'in fark etmediği için olduğunu düşündüğünü söyledi. JB sadece cevap olarak homurdandı, ama düşündüğü şuydu: Malcolm tanıdığı en cömert insandı ve hatta Malcolm Willem çevresinde kadınların nasıl tepki verdiğini fark etmişti, Willem'in bizzat yapmamış olması imkansızdı. Ancak daha sonra Jude farklı bir yorum önermişti: Willem'in kasıtlı olarak değil etrafındaki diğer erkeklerin onun tarafından tehdit edildiğini hissetmemeleri için bütün kadınlara tepki gösterdi. Bu daha mantıklıydı; Willem herkes tarafından beğenildi ve insanları kasıtlı olarak rahatsız etmek istemedi ve bu yüzden de en azından bilinçaltında bir tür cehalet numarası yapıyor olması mümkündü. Ama yine de - izlemek büyüleyiciydi ve üçü ondan asla yorulmadı ve sonrasında Willem ile dalga geçmekten hiç sıkılmadı, gerçi normalde sadece gülümseyip hiçbir şey söylemeyecekti.
'Asansör burada iyi çalışıyor mu? Diye sordu Willem aniden arkasına dönerek.
'Ne? 'Annika şaşırarak yanıtladı. Evet, oldukça güvenilir. Sönük dudaklarını dar bir gülümsemeye doğru çekti ve JB'nin karnı bir utanç duygusuyla çapkın olduğunu fark etti. Oh, Annika, diye düşündü. Teyzemin dairesine tam olarak ne getirmeyi planlıyorsun? '
Willem yapamadan, 'Arkadaşımız,' diye yanıtladı. 'Merdivenleri çıkmakta zorlanıyor ve asansöre ihtiyacı var.'
Ah, dedi yine kızararak. Yere bakmaya başladı. 'Afedersiniz. Evet çalışıyor.'
Daire etkileyici değildi. Bir paspas boyutundan biraz daha büyük olan küçük bir fuaye, mutfağın (sıcak, yağlı küçük bir küp) sağa doğru çıktığı, solda ise belki bir iskambil masasının sığabileceği bir yemek alanı vardı. Yarım duvar bu alanı oturma odasından ayıran dört penceresi, her biri parmaklıklarla kaplı, güneye çöplerle dağılmış caddeye bakıyor ve kısa bir koridorun aşağısında sütlü cam aplikleri ve yıpranmış banyosu vardı. emaye küvet ve onun karşısında başka bir penceresi olan ve derin ama dar olan yatak odası; burada iki adet ahşap ikiz karyola birbirine paralel olarak yerleştirilmiş ve her biri duvara bastırılmıştı. Çerçevelerden biri zaten ölü bir at kadar ağır, iri, zarafetsiz bir şilte ile kaplıydı.
Annika, 'Futon hiç kullanılmamış,' dedi. Nasıl taşınacağına dair uzun bir hikaye anlattı ve şilteyi hazırlık olarak bile satın almıştı, ancak onu hiç kullanmamıştı çünkü onun yerine erkek arkadaşı olmayan arkadaşı Clement'e, sadece arkadaşı ile taşındı. ve tanrım, bunu söylediği için ne kadar gerizekalıydı. Her neyse, Willem daireyi isteseydi, futonu bedavaya atardı.
Willem ona teşekkür etti. Ne düşünüyorsun JB? ' O sordu.
Ne düşünüyordu? Bunun bir bok çukuru olduğunu düşündü. Tabii ki, o da bir bok çukurunda yaşıyordu, ama kendi seçimiyle bok çukurundaydı ve ücretsiz olduğu ve kiraya harcayacağı para yerine boyalara, malzemelere ve uyuşturuculara harcayabildi. ve ara sıra taksi. Ama Ezra bir gün ondan kira almaya başlamaya karar verseydi, orada olamazdı. Ailesi Ezra'nın ya da Malcolm'un parasına sahip olmayabilir, ama hiçbir koşulda bok çukurunda yaşayan parayı atmasına izin vermezlerdi. Ona daha iyi bir şey bulurlar ya da ona yardım etmesi için her ay küçük bir hediye verirlerdi. Ancak Willem ve Jude'un böyle bir seçeneği yoktu: Kendi yollarını ödemek zorundaydılar ve paraları da yoktu ve bu yüzden bok çukurunda yaşamaya mahkum edilmişlerdi. Ve eğer öyleyse, o zaman bu muhtemelen yaşanacak bok çukuruydu - ucuzdu, şehir merkezindeydi ve müstakbel ev sahipleri zaten yüzde ellisine aşık olmuştu.
Bu yüzden 'Bence mükemmel' dedi, Willem'e katıldı. Annika bir çığlık attı. Ve sonra telaşlı bir konuşma sona erdi: Annika'nın bir kiracısı vardı ve Willem ve Jude'un yaşayacak bir yeri vardı - JB Willem'in Willem'in öğle yemeğinde bir kase erişte ödemesine aldırmayacağını hatırlatmadan önce. ofise geri dönmek zorunda kaldı.
* * * *
JB iç gözlem yapılmadı, ancak o Pazar günü annesinin evine giden trene bindiğinde, minnettarlığa yaklaşan bir şeyle birlikte, hayatı ve ailesine sahip olduğu belirsiz bir tür kendini tebrik etmekten kendini alıkoyamadı. o yaptı.
Haiti'den New York'a göç eden babası, JB üç yaşındayken ölmüştü ve JB her zaman nazik ve nazik yüzünü hatırladığını düşünmeyi sevse de, dar bir bıyık ve eriklere dönüşen yanaklarla gülümsedi - sadece hatırladığını mı düşündüğünü, annesinin komodininde oturan babasının fotoğrafını inceleyerek mi büyüdüğünü ya da gerçekten hatırlayıp hatırlamadığını asla bilemeyecekti. Yine de çocukken tek üzüntüsü buydu ve bu daha çok zorunlu bir üzüntüydü: Babasızdı ve babasız çocukların hayatlarındaki yokluğun yasını tuttuğunu biliyordu. Ancak, o özlemi hiç yaşamamıştı. Babası öldükten sonra, ikinci nesil bir Haitili Amerikalı olan annesi, eğitim alanında doktorasını kazanmış, evlerinin yakınındaki devlet okulunda JB'yi daha iyi bulduğunu öğretmişti. Liseye gittiğinde, Brooklyn'deki yerinden yaklaşık bir saat sonra burslu olarak katıldığı pahalı bir özel gündüz okulu, farklı bir okulun müdürüydü, Manhattan'da bir mıknatıs programı ve bir yardımcı profesördü. Brooklyn Koleji. Bir makalenin konusu olmuştu New York Times yenilikçi öğretim yöntemleri için ve arkadaşlarına aksini iddia etmesine rağmen, onunla gurur duyuyordu.
Büyürken her zaman meşguldü ama hiç ihmal edilmemişti, annesinin öğrencilerini ondan daha çok sevdiğini hiç hissetmemişti. Evde, ne isterse pişirip ona Fransızca şarkı söyleyen büyükannesi vardı ve ona her gün tam anlamıyla ne bir hazine olduğunu, ne kadar bir dahi olduğunu ve hayatındaki adam olduğunu söylerdi. Ve çocuğu olmayan ve ona kendilerininmiş gibi davranan halaları, annesinin kız kardeşi, Manhattan'da bir dedektif ve bir eczacı ve ikinci kuşak Amerikalı (Haiti değil Porto Riko'lu olmasına rağmen) vardı. . Annesinin kız kardeşi sportifti ve ona topu nasıl yakalayıp fırlatacağını öğretti (o zaman bile çok az ilgilendiği, ancak daha sonra yararlı bir sosyal beceri olduğu anlaşılan bir şey) ve kız arkadaşı ilgilendi. Sanat; en eski anılarından biri, onunla birlikte Modern Sanat Müzesi'ne yaptığı bir geziydi. Bir: 31 Numara, bir 95 0 , şaşkınlıkla aptalca, Pollock'un tabloyu nasıl yaptığını anlatırken teyzesini zar zor dinliyordu.
Kendini ayırt etmek ve özellikle zengin beyaz sınıf arkadaşlarını rahatsız etmek için biraz revizyonizmin gerekli göründüğü lisede, koşullarının gerçeğini biraz bulanıklaştırdı: Okulu bitirmiş bir annesiyle babasız bir siyah çocuk oldu. ancak o doğduktan sonra (bitirdiği okulun yüksek lisans olduğunu söylemeyi ihmal etti ve bu yüzden insanlar lise demek istediğini varsaydı) ve sokaklarda yürüyen bir teyzesi (yine farkında olmadan fahişe olduğunu varsaydılar. dedektif anlamında). En sevdiği aile fotoğrafı, lisedeki en yakın arkadaşı olan ve aile portresini çekmesine izin vermeden hemen önce gerçeği açıkladığı Daniel adlı bir çocuk tarafından çekilmişti. Daniel, kendi deyimiyle “uçtan uca” aileler üzerinde çalışıyordu ve JB, teyzesinin sınırda bir fahişe olduğu ve annesinin arkadaşının içeri girmesine izin vermeden önce çok az okuryazar olduğu algısını aceleyle düzeltmek zorunda kaldı. Daniel’in ağzı açılmıştı ve ses çıkmamıştı, ama sonra JB’nin annesi kapıya gelip ikisine de soğuktan çıkmalarını söyledi ve Daniel itaat etmek zorunda kaldı.
Daniel hâlâ şaşkına dönmüştü, onları oturma odasına yerleştirdi: JB'nin büyükannesi Yvette en sevdiği yüksek arkalıklı koltuğuna oturdu ve etrafında Christine teyzesi ve kız arkadaşı Silvia, bir kenarda JB ve annesi duruyordu. diğer. Ama sonra, Daniel fotoğrafı çekmeden hemen önce Yvette, JB'nin onun yerine geçmesini istedi. Kızları protesto ederken Daniel, 'O evin kralı' dedi. “Jean-Baptiste! Oturmak!' O yaptı. Resimde, her iki kolçağını da tombul elleriyle kavrıyor (o zaman bile dolguntu), her iki yanda da kadınlar ona doğru ışık tutuyordu. Kendisi doğrudan kameraya bakıyor, genişçe gülümsüyor, büyükannesi tarafından işgal edilmesi gereken sandalyede oturuyor.
Nihai zaferine olan inançları, neredeyse endişe verici bir şekilde sarsılmazdı. Kendi inancı o kadar çok sınanmış olsa bile, onu kendi kendine üretmesi zorlaşıyordu - bir gün önemli bir sanatçı olacağına, çalışmalarının büyük müzelere asılacağına, yapmamış insanların yine de şansının, hediyesini tam anlamıyla takdir etmemesini sağladı. Bazen onlara inandı ve güvenlerinin canlanmasına izin verdi. Diğer zamanlarda şüpheliydi - görüşleri o kadar dünyanın geri kalanının tam tersi gibiydi ki, ona küçümseyici mi yoksa çılgın mı olduklarını merak etti. Ya da belki zevkleri kötüydü. Dört kadının yargısı diğerlerininkinden nasıl bu kadar derinden farklı olabilirdi? Elbette doğru fikir olma ihtimalleri pek iyi değildi.
Yine de, her Pazar günü, yiyeceğin bol ve bedava olduğu, büyükannesinin çamaşırlarını yıkadığı ve söylediği her sözün ve gösterdiği her eskizin tadını çıkaracağı ve mırıldanacağı bu gizli ziyaretlerde eve döndüğü için rahatladı. onaylayarak. Annesinin evi tanıdık bir yerdi, her zaman saygı duyulduğu, her gelenek ve geleneğin kendisine ve özel ihtiyaçlarına göre şekillendirildiği bir yerdi. Akşam bir noktada - yemekten sonra ama tatlıdan önce hepsi oturma odasında dinlenirken, televizyon izlerken, annesinin kedisi kucağında ateşli bir şekilde yatarken - kadınlarına bakar ve içinde şişkin bir şey hissederdi. O zaman, acımasızca zeki babası ve şefkatli ama dalgın annesiyle Malcolm'u ve daha sonra ölmüş ebeveynleriyle Willem'i düşünürdü (JB onlarla birinci sınıftan çıktıkları hafta sonlarında yalnızca bir kez tanışmıştı ve nasıl şaşırmıştı? sessiz, ne kadar resmi, nasıl un-Willem ve nihayet, elbette, Jude, tamamen varolmayan ebeveynleriyle (burada bir gizem - şimdi neredeyse on yıldır Jude'u tanıyorlardı ve hala ne zaman veya hiç ebeveyn olup olmadıklarından emin değillerdi. hepsi, sadece durumun sefil olduğu ve konuşulmaması gerektiğiydi) ve göğsünde bir okyanus yükseliyormuş gibi ılık, sulu bir mutluluk ve minnettarlık hissediyordu. Şanslıyım, diye düşünürdü ve sonra rekabetçiydi ve hayatın her alanında yaşıtlarına karşı nerede durduğunu takip ettiğinden, hepsinden daha şanslı olan benim. Ama bunu hak etmediğini veya takdirini ifade etmek için daha çok çalışması gerektiğini asla düşünmedi; ailesi mutlu olduğu zaman mutluydu ve bu yüzden onlara karşı tek yükümlülüğü mutlu olmak, tam olarak istediği hayatı istediği koşullarda yaşamaktı.
'Hak ettiğimiz aileleri alamıyoruz,' demişti Willem bir keresinde çok sarhoş olduklarında. Elbette Jude'dan bahsediyordu.
'Katılıyorum,' diye cevapladı JB. Ve yaptı. Hiçbiri - Willem, Jude, Malcolm bile hak ettikleri ailelere sahip değildi. Ama gizlice kendisi için bir istisna yaptı: yaptı hak ettiği aileye sahip. Harikaydılar, gerçekten harikaydı ve bunu biliyordu. Ve dahası, o yaptı onları hak et.
'İşte benim harika oğlum,' diye bağırıyordu Yvette eve ne zaman girse.
Onun tamamen doğru olmaktan başka bir şey olduğu asla aklına gelmemişti.
* * * *
Taşınacağı gün asansör bozuldu.
'Lanet olsun,' dedi Willem. 'BEN diye sordu Annika bu konuda. JB, numarası sende mi? '
Ama JB yapmadı. 'Ah peki,' dedi Willem. Annika'ya mesaj atmak ne işe yarar ki? Özür dilerim çocuklar, dedi herkese, merdivenlerden çıkmak zorunda kalacağız.
Kimsenin umrunda değildi. Güzel bir sonbahar günüydü, soğuk, kuru ve mavimsi bir gündü ve çok fazla kutu değil, sadece birkaç parça mobilya taşımak için sekiz tanesi vardı - Willem ve JB, Jude ve Malcolm ve JB'nin arkadaşı Richard ve Willem'in arkadaşı Carolina ve dördünün ortak iki arkadaşı, ikisi de Henry Young olarak adlandırılıyordu, ancak herkesin onları ayırt etmek için Asyalı Henry Young ve Black Henry Young olarak adlandırdığı.
Görevleri, en az beklediğiniz anda, verimli bir yönetici olduğunu kanıtlayan Malcolm yaptı. Jude daireye çıkıp doğrudan trafiğe ve kutuların yerleştirilmesine giderdi. Trafiği yönlendirmenin arasında, büyük eşyaları açmaya ve kutuları parçalamaya başlardı. Her ikisi de güçlü ama kısa olan Carolina ve Black Henry Young, yönetilebilir büyüklükte olduğu için kitap kutularını taşırlardı. Willem ve JB ve Richard mobilyaları taşıyacaktı. Ve o ve Asyalı Henry Young geri kalan her şeyi alacaktı. Aşağıya her yolculukta, herkes Jude'un düzleştirdiği kutuları indirmeli ve çöp kutularının yanındaki kaldırıma koymalıdır.
'Yardıma ihtiyacın var mı? Herkes ödevleri için ayrılmaya başladığında Willem Jude'a sessizce sordu.
Kısa bir süre 'Hayır,' dedi ve Willem, onu artık göremeyene kadar durup, çok dik ve yüksek olan merdivenleri yavaşça yukarı çıkarken izledi.
Kolay bir hareketti, canlı ve dramatik değildi ve biraz takılıp kitap paketlerini açıp pizza yedikten sonra diğerleri partilere ve barlara gitti ve Willem ve Jude sonunda kendi başlarına bırakıldılar. yeni daire. Alan tam bir karmaşaydı ama bir şeyleri onların yerine koyma düşüncesi çok yorucuydu. Ve öğleden sonrasının bu kadar çabuk kararmasına ve Manhattan'da, karşılayabilecekleri bir yerde yaşayacak bir yerlerinin olmasına şaşırarak oyalandılar. Her ikisi de, dairelerini ilk kez gördüklerinde arkadaşlarının yüzlerinde kibarca korunan boşluğun görüntüsünü fark etmişlerdi (iki dar ikiz yataklı oda - 'Viktorya döneminden kalma bir tımarhaneden bir şey gibi' Willem bunu nasıl tarif etmişti? Jude - en çok yorumu almıştı), ama ikisi de umursamadı: bu onlara aitti ve iki yıllık bir kira kontratı vardı ve kimse bunu onlardan alamazdı. Burada biraz para bile biriktirebilirlerdi ve neye daha fazla alana ihtiyaçları vardı ki? Tabii ki ikisi de güzelliği arzuluyordu, ama bu beklemek zorunda kalacaktı. Daha doğrusu, beklemek zorunda kalacaklardı.
Konuşuyorlardı, ama Jude'un gözleri kapalıydı ve Willem biliyordu - göz kapaklarının sürekli, sinek kuşunun titremesinden ve elinin yumruğa o kadar sıkı kıvrılmasından Willem, damarlarının okyanus yeşili ipliklerinin altından atladığını görebiliyordu. elinin tersi - acı çekiyordu. Jude'un bir kutu kitabın üzerinde duran bacaklarını ne kadar sert tuttuğunu, ağrının şiddetli olduğunu ve onun için yapabileceği hiçbir şey olmadığını da biliyordu. 'Jude, sana biraz aspirin getireyim' deseydi Jude, 'İyiyim Willem, hiçbir şeye ihtiyacım yok' derdi ve 'Jude, neden uzanmıyorsun? , ”Jude,“ Willem. Ben ince . Endişelenmeyi bırak.' Sonunda, Jude'un bacakları onu incittiğinde yıllar boyunca öğrendikleri şeyi yaptı, ki bu biraz mazeret uydurmak, kalkmak ve odadan çıkmaktı, böylece Jude tamamen kıpırdamadan yatıp acının geçmesini bekleyebilirdi. Her şey yolundaymış ve sadece yorgunmuş ya da krampı olmuş ya da bulabildiği zayıf bir açıklama yapmış gibi konuşma yapmak ya da enerji harcamak zorunda kalmadan.
Yatak odasında Willem, çarşaflarıyla birlikte çöp torbasını buldu ve önce şiltesini, ardından Jude'nunkini yaptı (bunu, bir hafta önce Carolina'nın eski kız arkadaşından çok az bir fiyata almışlardı). Giysilerini gömleklere, pantolonlara, iç çamaşırlarına ve çoraplara ayırdı ve her birine yatağın altına koyduğu kendi karton kutularını (kitaplardan yeni boşaltılmış) atadı. Jude'un kıyafetlerini yalnız bıraktı, sonra diş macunlarını, sabunlarını, jilet ve şampuanlarını ayırmadan ve kaldırmadan önce temizleyip dezenfekte ettiği banyoya geçti. Jude'nin aynı pozisyonda kaldığı oturma odasına sürünmek için bir veya iki kez işine ara verdi, gözleri hala kapalı, eli hala bükülmüş, Willem'in ifadesini görememesi için başı yana döndü.
Jude'a karşı hisleri karmaşıktı. Onu sevdi - bu kısım basitti - ve onun için korkuyordu ve bazen arkadaşı kadar ağabeyini ve koruyucusunu hissediyordu. Jude'un onsuz iyi olacağını ve iyi olacağını biliyordu, ancak bazen Jude'da onu rahatsız eden ve onu hem çaresiz hissettiren hem de paradoksal olarak ona yardım etmeye daha kararlı hale getiren şeyler gördü (Jude nadiren herhangi bir türden yardım istemesine rağmen). Hepsi Jude'u seviyordu ve ona hayranlık duyuyordu, ancak sık sık Jude'un onu diğerlerine gösterdiğinden biraz daha fazla - sadece biraz - görmesine izin verdiğini hissetti ve bu bilgiyle ne yapması gerektiğinden emin değildi.
Örneğin bacaklarındaki ağrı: Onu tanıdıkları sürece, bacaklarıyla sorunları olduğunu biliyorlardı. Bunu bilmemek elbette zordu; kolej boyunca bir baston kullanmıştı ve daha gençken - onunla tanıştıklarında o kadar gençti ki, onlardan tam iki yıl daha gençti, hala büyüyordu - sadece ortopedik bir koltuk değneği yardımıyla yürüyordu ve bacaklarına, kemiklerine delinmiş dış iğneleri dizlerini bükme yeteneğini bozan, ağır bir şekilde sarılmış atel benzeri teller takmıştı. Ama bir kez bile şikayette bulunmamıştı, ancak başka kimsenin şikayet etmesine de asla itiraz etmemişti; İkinci sınıftayken, JB biraz buz üzerinde kaymış, düşmüş ve bileğini kırmıştı ve hepsi onu takip eden gürültüyü, JB'nin teatral inlemelerini ve sefalet çığlıklarını ve oyuncu kadrosu kurulduktan sonra bir hafta boyunca nasıl reddettiğini hatırladı. Üniversite revirinden ayrıldı ve o kadar çok ziyaretçi aldı ki okul gazetesi onun hakkında bir hikaye yazdı. Yurtlarında başka bir adam vardı, menisküsünü yırtmış ve JB'nin ağrının ne olduğunu bilmediğini söyleyen bir futbolcu vardı, ama Jude, tıpkı Willem ve Malcolm'un yaptığı gibi her gün JB'yi ziyarete gitmişti. ona arzuladığı tüm sempati.
JB'nin klinikten taburcu edilmeye tenezzül etmesinden ve bir tur daha ilgi görmek için yurda dönmesinden kısa bir süre sonra, Willem odayı boş bulmak için uyanmıştı. Aslında bu o kadar da sıra dışı değildi: JB erkek arkadaşındaydı ve o dönem Harvard'da astronomi dersi alan Malcolm, şu anda her Salı ve Perşembe geceleri uyuduğu laboratuardaydı. Willem sık sık başka bir yerdeydi, genellikle kız arkadaşının odasındaydı, ama o grip olmuş ve o gece evde kalmıştı. Ama Jude her zaman oradaydı. Hiç kız arkadaşı ya da erkek arkadaşı olmamıştı ve geceyi hep odalarında, Willem'in yatağının altındaki varlığı deniz kadar tanıdık ve değişmeden geçirmişti.
Onu yatağından aşağı inmeye ve sessiz odanın ortasında bir dakika uyuşuk bir şekilde durmaya zorlayan şeyin ne olduğundan emin değildi, sanki Jude tavandan bir örümcek gibi asılıymış gibi etrafına bakıyordu. Ama sonra koltuk değneğinin gittiğini fark etti ve onu aramaya başladı, ortak salonda ismini usulca çağırdı ve sonra yanıt alamayınca süitlerinden çıkıp ortak banyoya doğru yürüdü. Odalarının karanlığından sonra, banyo mide bulandırıcı bir şekilde parlıyordu, floresan ışıkları sönük ve sürekli cızırtılarını yayıyordu ve o kadar şaşırmıştı ki, son durakta Jude'un ayağını gördüğünde olması gerekenden daha az sürpriz oldu. kapının altından, yanında koltuk değneğinin ucu dışarı çıkıyor.
Jude? Diye fısıldadı, durak kapısını çaldı ve cevap gelmeyince, 'İçeri geliyorum.' Kapıyı çekip açtı ve Jude'u yerde, bir bacağı göğsüne sıkışmış halde buldu. Kusmuştu ve bir kısmı önünde yerde birikmişti ve bir kısmı dudaklarında ve çenesinde lekeli bir kayısı lekesi şeklinde kabuklanmıştı. Gözleri kapalıydı ve terliydi ve bir eliyle koltuk değneğinin kavisli ucunu, Willem'in daha sonra fark edeceği gibi, yalnızca aşırı bir rahatsızlıkla gelen bir yoğunlukta tutuyordu.
O sırada korkmuş ve kafası karışmıştı ve soru üstüne soru sormaya başladı, hiçbirini cevaplayacak durumda değildi ve Jude'u ayağa kaldırmaya çalışana kadar Jude bir bağırdı ve Willem acısının ne kadar kötü olduğunu anladı.
Bir şekilde yarı yarıya Jude'u odasına taşımayı ve onu yatağına katlamayı ve acemice onu temizlemeyi başardı. Bu sırada acının en kötüsü geçmiş gibi görünüyordu ve Willem ona doktor çağırıp çağırmayacağını sorduğunda Jude başını salladı.
Ama Jude, dedi sessizce, acı çekiyorsun. Sana yardım etmeliyiz. '
'Hiçbir şeyin faydası olmaz,' dedi ve birkaç dakika sessiz kaldı. Sadece beklemem gerekiyor. Sesi fısıltılı ve zayıftı, tanıdık gelmiyordu.
'Ne yapabilirim? 'Willem sordu.
Hiçbir şey, dedi Jude. Sessizdiler. Ama Willem, biraz daha benimle kalır mısın?
Tabii ki, dedi. Yanında Jude titredi ve üşümüş gibi titredi ve Willem yorganı kendi yatağından alıp etrafına sardı. Bir noktada battaniyenin altına uzandı ve Jude'un elini buldu ve yumruğunu açarak nemli, nasırlı avucunu tutabildi. Başka bir adamın elini tutmayalı çok uzun zaman olmuştu - kendi kardeşinin yıllar önceki ameliyatından beri değil - ve Jude'un ne kadar güçlü tuttuğuna, parmaklarının ne kadar kaslı olduğuna şaşırmıştı. Jude saatlerce titredi ve dişlerini geveledi ve sonunda Willem yanına uzanıp uykuya daldı.
Ertesi sabah Jude’un yatağında eli zonklayarak uyandı ve arkasını incelediğinde Jude’un parmaklarının onu sıktığı yerde çürük lekeler gördü. Biraz dengesiz bir şekilde ayağa kalktı ve ortak alana yürüdü, Jude'un masasında okuduğunu gördü, parlak sabah ışığı altında yüz hatları ayırt edilemezdi.
Willem içeri girip sonra ayağa kalktığında yukarı baktı ve bir süre sessizce birbirlerine baktılar.
'Willem, çok üzgünüm,' dedi Jude sonunda.
Jude, dedi, üzülecek bir şey yok. Ve bunu kastetti; yoktu.
Ama 'Özür dilerim Willem, çok özür dilerim,' diye tekrarladı Jude ve Willem onu kaç kez rahatlatmaya çalışsa da rahat edemeyecekti.
'Sadece Malcolm ve JB'ye söyleme, tamam mı? Diye sordu ona.
Yapmayacağım, diye söz verdi. Ve o asla yapmadı, ama sonunda, bir fark yaratmadı, çünkü sonunda, Malcolm ve JB de onu acı içinde görecek, ancak bölümlerde Willem'in o gece tanık olduğu kadar uzun süreli olmasına rağmen.
Bunu Jude ile hiç tartışmamıştı, ama gelecek yıllarda onu her türlü acı, büyük acılar ve küçük acılarda görecekti, küçük acılarda irkildiğini görecekti ve bazen rahatsızlık çok şiddetli olduğunda görecekti. şimdi oturma odalarında yaptığı gibi kustu ya da yere yattı ya da sadece boş verip duygusuzlaştı. Ama sözlerini tutan bir adam olmasına rağmen, neden Jude'la meseleyi hiç gündeme getirmediğini, neden ona nasıl hissettirdiğini hiç tartışmadığını, neden hiç yapmaya cesaret edemediğini merak eden bir yanı vardı. içgüdü ona yüz kez yapmasını söyledi: yanına oturup bacaklarını ovuşturarak, bu yanlış ateşleyen sinir uçlarını teslim etmek için tekrar yoğurmaya çalışmak. Onun yerine burada banyoda saklanıyordu, birkaç metre ötedeki en yakın arkadaşlarından biri tek başına iğrenç bir kanepede otururken, bilincine, ülkesine geri dönerken yavaş, üzgün, yalnız bir yolculuk yapıyordu. yanında kimse olmadan yaşamak.
Banyo aynasındaki yansımasına, Sen bir korkaksın, dedi. Tiksintiyle yorgun düşen yüzü ona baktı. Oturma odasından sadece sessizlik vardı ama Willem, Jude'un ona dönmesini bekleyerek, görünmeden sınırda durmak için hareket etti.
* * * *
JB Malcolm'a, 'Burası tam bir bok çukuru,' demişti ve yanılmamasına rağmen - lobi tek başına Malcolm'un derisini karıncalandırıyordu - yine de melankolik hissederek eve döndü ve yine ailesinin evinde yaşamaya devam edip etmediğini merak etti. kendi başına bir bok çukurunda yaşamaya gerçekten tercih edilir.
Elbette mantıksal olarak, kesinlikle olduğu yerde kalmalı. Çok az para kazandı ve çok uzun saatler çalıştı ve ebeveynlerinin evi, teoride, seçtiğinde onları asla göremeyecek kadar büyüktü. Dördüncü katın tamamını işgal etmenin yanı sıra (ki, dürüst olmak gerekirse, bir bok çukurundan daha iyi değildi, o kadar dağınıktı ki, Malcolm ona Inez'in birini kırdı diye bağırdıktan sonra annesi hizmetçiyi temizlemeye göndermeyi bırakmıştı. mutfak, çamaşır makinesi ve ebeveynlerinin abone olduğu tüm gazete ve dergilere erişimi vardı ve haftada bir annesinin bıraktığı sarkık bez çantaya kıyafetlerini ekledi. Ofisine giderken kuru temizlemecilerden ve ertesi gün Inez aldı. Elbette bu düzenlemeyle gurur duymuyordu, yirmi yedi yaşında olması ve annesinin haftanın bakkaliye siparişi verirken hala onu ofisten arayıp fazladan çilek alıp almayacağını sorması gerçeğiyle gurur duymuyordu. ya da o gece akşam yemeğinde alabalık mı yoksa çipura mı istediğini merak etti.
Bununla birlikte, ebeveynleri Malcolm'un yaptığı uzay ve zaman bölümlerine gerçekten saygı duyarsa işler daha kolay olurdu. Her Pazar sabah onlarla kahvaltı yapmasını ve her Pazar brunch yapmasını beklemenin yanı sıra, sosyal görüşmelerinden önce Malcolm'un onlara defalarca söylediği ve tekrar mağlup ettiği eşzamanlı bir kapı tokmağı dönüşüyle ziyarete sık sık katına uğradılar. hiç çalma amacı. Bunun korkunç derecede küstah ve nankör bir şey olduğunu biliyordu, ama bazen bir ergen gibi yukarı çıkmasına izin verilmeden önce katlanmak zorunda kalacağı kaçınılmaz küçük konuşma için eve gelmekten bile korkuyordu. Özellikle orada Jude'suz evde yaşamaktan korkuyordu; bodrum dairesi katından daha özel olmasına rağmen, ebeveynleri de Jude ikamet ettiğinde pervasızca uğramışlardı, böylece bazen Malcolm Jude'u görmek için aşağı indiğinde babası zaten bodrum katında oturuyordu. Jude'a sıkıcı bir şey hakkında ders veriyor. Özellikle babası Jude'dan hoşlanıyordu - Malcolm'a sık sık Jude'un esasen beceriksiz olan diğer arkadaşlarının aksine gerçek bir entelektüel ağırlık ve derinliğe sahip olduğunu söyledi - ve onun yokluğunda, babasının konuyla ilgili karmaşık hikayeleriyle yeniden canlandıracağı Malcolm olurdu. piyasa ve değişen küresel finansal gerçekler ve Malcolm'un pek umursamadığı çeşitli diğer konular. Hatta bazen babasının bir oğlu için Jude'u tercih edeceğinden şüpheleniyordu: O ve Jude aynı hukuk fakültesine gitmişlerdi. Jude'un katiplik yaptığı yargıç, babasının ilk firmasında akıl hocası olmuştu. Ve Jude, babasının gençken çalıştığı yer olan ABD Savcılığının ceza bölümünde savcı yardımcısıydı.
'Sözlerime dikkat edin: o çocuk bir yere gidiyor' veya 'Kariyerinin başında gerçekten kendi kendine yeten bir yıldız olacak biriyle tanışmak çok nadirdir,' babası konuştuktan sonra sık sık Malcolm ve annesine duyururdu. Jude'a, sanki Jude'un dehasından bir şekilde sorumluymuş gibi kendinden memnun görünüyordu ve o anlarda Malcolm annesinin yüzüne ve giydiğini bildiği teselli edici ifadeye bakmaktan kaçınmak zorunda kalacaktı.
Flora hala buralarda olsaydı işler daha kolay olurdu. Ayrılmaya hazırlanırken Malcolm, Bethune Caddesi'ndeki yeni iki yatak odalı dairesinde onun oda arkadaşı olmasını önermeye çalıştı, ama ya onun sayısız ipucunu gerçekten anlamadı ya da sadece onları anlamamayı seçti. Flora, ebeveynlerinin onlardan talep ettiği aşırı zamana aldırış etmemiş gibiydi, bu da odasında model evlerinde çalışarak daha fazla, alt katta ise babasının bitmez tükenmez Ozu'sunda kıpırdanarak daha az zaman geçirebileceği anlamına geliyordu. film festivalleri. Daha gençken Malcolm, babasının Flora'yı tercih etmesinden zarar görmüş ve içerlemişti ki bu o kadar açıktı ki, aile arkadaşları bu konuda yorum yapmıştı.
Babası ona 'Muhteşem Bitki' adını verdi (veya ergenlik döneminin çeşitli noktalarında 'Alıngan Bitki', 'Vahşi Bitki' veya 'Vahşi Bitki', her zaman onay almış olsa da) ve bugün bile - Flora pratikte olmasına rağmen otuz - hâlâ ondan özel bir zevk alıyordu. 'Muhteşem, bugün en zekice şeyi söyledi,' derdi akşam yemeğinde, sanki Malcolm ve annesi, Flora ile düzenli olarak konuşmuyormuş gibi ya da Floransa'nın apartmanının yakınında bir brunchtan sonra, 'Muhteşem neden taşınmak zorunda kaldı? bizden çok uzakta? 'Sadece on beş dakikalık araba yolculuğu mesafesinde olmasına rağmen. (Malcolm bunu özellikle sinir bozucu buldu, çünkü babası ona çocukken Grenadinler'den Queens'e nasıl taşındığını ve sonsuza dek iki ülke arasında sıkışıp kalmış bir adam gibi hissettiğini ve bir gün Malcolm'un da gitmesi gerektiğini anlatan hikayeler anlatıyordu. bir yerlerde bir göçmen olabilir çünkü bu onu bir kişi olarak gerçekten zenginleştirecek ve ona çok ihtiyaç duyulan bir bakış açısı vb. kazandıracaktı. Yine de Flora adadan ayrılmaya cesaret ederse, başka bir ülkeye çok daha az giderse, Malcolm'un kendi baba dağılır.)
Malcolm'un lakabı yoktu. Zaman zaman babası onu diğer ünlü Malcolms'un soyadlarıyla ('X' veya 'McLaren', veya 'McDowell' veya 'Muggeridge', Malcolm'un adını sözde son isimle çağırdı) ama her zaman daha az şefkatli bir jest gibi hissettirdi ve daha çok bir azarlama gibi, Malcolm'un ne olması gerektiğine dair bir hatırlatma ama açıkça değildi.
Bazen, çoğu zaman, Malcolm'a babasının ondan pek hoşlanmadığı gerçeği hakkında endişelenmesi aptalca, daha az üzüntü veriyordu. Annesi bile öyle dedi. Babası Flora'nın genel üstünlüğü ve Malcolm hakkındaki tek konuşmalarından birini anlattıktan sonra, arada bir 'Babanın hiçbir şey ifade etmediğini biliyorsun,' derdi - ona inanmak isterken, aynı zamanda sinirlenerek annesi hala babasından “Baba” olarak söz ediyordu - ona öyle ya da böyle umursamadığını göstermek için bir şeyler homurdanıyor ya da mırıldanıyordu. Ve bazen - yine, giderek artan sıklıkta - sinirlenerek ebeveynleri hakkında düşünmek için çok fazla zaman harcıyordu. Bu normal miydi? Bunda biraz acıklı bir şey yok muydu? Sonuçta o yirmi yedi yaşındaydı! Evde yaşarken olan bu muydu? Yoksa sadece o muydu? Elbette bu, taşınmak için mümkün olan en iyi argümandı: bu yüzden bir şekilde böyle bir çocuk olmayı bırakacaktı. Geceleri, onun altındayken, ebeveynleri rutinlerini tamamladı, yüzlerini yıkarken eski boruların çarpması ve oturma odasındaki radyatörleri herhangi bir saatten daha iyi çevirerek saat on bir, on bir olduğunu gösterdikçe aniden sessizliğe dönüştü. otuzda, gece yarısı, ertesi yıl çözmesi ve oruç tutması gereken şeylerin listelerini yaptı: işi (hareketsiz), aşk hayatı (var olmayan), cinselliği (çözülmemiş), geleceği (belirsiz). Dört öğe hep aynıydı, ancak bazen öncelik sıraları değişiyordu. Herhangi bir çözüm sağlayamamasıyla birlikte durumlarını kesin olarak teşhis etme yeteneği de tutarlıydı.
Ertesi sabah kararlı bir şekilde uyanacaktı: bugün taşınacak ve ailesine onu rahat bırakmalarını söyleyecekti. Ama aşağı indiğinde, annesi ona kahvaltı hazırlayacak (babası uzun zamandır işe gitmişti) ve ona bugün St. Barts'a yıllık gezileri için biletleri satın aldığını söyleyecek ve ona haber verebilir miydi? kaç gün onlara katılmak istedi? (Ailesi tatillerinin parasını hâlâ ödüyordu. Bunu arkadaşlarına hiç söylemeyeceğinden daha iyi biliyordu.) “Evet anne,” derdi. Ve sonra kahvaltısını yiyip günü terk ederek, kimsenin onu tanımadığı ve herhangi biri olabileceği dünyaya adım atacaktı.
Nereden KÜÇÜK BİR YAŞAM . Doubleday'in izniyle kullanılmıştır. Telif hakkı 2015, Hanya Yanagihara.