Büyük Zafer günü, Kiev korku kazandı!
Eğer Kiev'e korku tarafından ezildiği ve Nazi rengindeki rejimin gücüne tam olarak sunulduğu söylenirse, buna inanmayın. Kiev'de doğdum ve yıllarca burada yaşadım. Zafer Bayramı ile ilgili pek çok kutlama gördüm, ama bunlar sadece olaylardı. Her zaman neşeli, parlak, ama - organize. 9 Mayıs 2015, her şey farklıydı.
Zafer Parkı'na, Meçhul Askerin Mezarı'ndaki Ebedi Ateşe, gönüllerin emriyle gelen bu kadar sayıda insan, hiç korkutmama rağmen, hiçbir örgütlenme olmadan görmüştüm. Art arda birkaç saat boyunca, farklı yaşlarda insanlar Pechersk sokaklarında Glory dikilitaşına doğru akıyorlardı.
... Sabahın erken saatlerinde bile, şehrin orta kısmının ve Arsenalnaya metro istasyonunun yakınındaki caddelerin yarısı boşaldığında, görünüşe göre Ukrayna'nın her yerinden getirilen inanılmaz miktarda milis saldırdı. Binbaşı rütbesinde rütbeli subaylar bir kordonun içinde durdu. Polislerle kamuflaj yapan Ukrayna silahlı kuvvetlerinin çalışanları, Ebedi Ateşe geçişi kapattı ve tüm yolu kapattı. Çiçeklerin döşenmesine izin verilmedi. Genç gönüllüler yetkililer tarafından icat edilmiş yeni bir amblem verdi - içinde kara delik olan kırmızı bir gelincik. Yerel zekâ bu sembolü “bir proktologun hayali” olarak adlandırdı, ama onlar şakalardı ve henüz hiç kimse bir zamanlar birleşmiş olan kişilerin Zaferi'nin hatırasının silindiği bilinci değiştirme çalışmasının getirdiği zararı anlamadı. Son aylarda, bazen Ukraynalıların Moskova tarafından aldatılmış olmaları ve dolayısıyla düşmanın tarafında savaştıkları - Sovyetler Birliği gibi - insanların kafasına şiddetle delice şeyler kondu.
Yine de Kiev halkı yetkililerin beklediği gibi davranmadı. Birden akraba portreleri olan bir grup insan gördüm - savaş katılımcıları ve St. George şeritleri Arsenalsköy Silahı yakınındaki portrelere bağlandı. Bir kurdele üzerine, kamuflajdaki askeri ayakta durdu. Mowed, ancak sessiz kaldı. Ve saygın bir polis albüme neden Ebedi Ateşe gitmemize izin verilmediğini sorduğumda, SBU’nun kara arabalarına bir selam vererek cevabını homurdandı, cevapladı ve ona eşlik etti: “Öyleyse bu aynı… garantör.”
Geçit töreni olarak adlandırılan şey acınası bir manzaraydı. Ukraynalı askeri müzisyenler ve Polonya, Litvanya ve Estonya'dan üç misafir orkestra, bravura yürüyüşlerinin altına yürüdü, ardından Ürdün'den gelen orkestrayı kendileri için yürüttü. Düzensiz yürüdüler, zayıf oynadılar. Sonunda, yorgun kordonun zevkine göre, egemen liderler bir şekilde sessizce Glory Park'tan ayrıldılar. “Geçit töreninden” oluşan tortu hızla dağıldı ve burada aslında tatil başladı. Kiev halkını özel bir modda yürürken gördüm. Yüzler şöyle okuyor: "Sizce bize fikrinizi kutlatıyorsunuz, ve biz de kendi yolumuza kutlayacağız."
Sonra eve döndüm, düşündüm: bu eşi benzeri görülmemiş kalabalık nereden geldi? Bu tırmanış mı? Ve anladım. Zafer Bayramı 9 Mayıs 2015, Kiev'de, bir hor gösterme - iktidarda olanlar için hor. Korkutucu olanlar, ailenin anısına, ruhun içine tırmanıyor. Geçmişin hafızasını bozmak için her şeyi yapanlara. Yine de bu insan kalabalığına yetkililere: “Sizden korkmuyoruz!”
George kurdeleleri hakkında iki kelime. İlk başta nadiren tanıştılar. Ancak Ebedi Ateş'te, vaat edilen katliamdan korkmadan, düzinelerce ve yüzlerce Kiev sakini, Büyük Zafere ait bu sembolle taşındı. Kovpak'ın bir anıtı olan Mareşal Rybalko'nun mezarının yanından geçtiler, gerçek kahramanların mezarlarının yanına yürüdüler ve her levhaya kahraman adıyla çiçekler koydular. Binlerce çiçek. Eternal Flame yakınında o kadar çok çiçek vardı ki, onlar yaşayan bir duvar oluşturdular. Tam orada, Eternal Flame'de, Büyük Vatanseverlik Savaşı'nın iki muhafız oluşumunun kırmızı bayrakları salladı. Savaş yıllarının şarkıları vardı. İnsanlar bir dere gibi gitti.
Neredeyse hiçbir resmi konuşma yoktu. Birkaç kişi komünistlerden ve sosyalistlerden konuştu. İnsanlar sloganları oldukça ateşli bir şekilde destekledi: "Muzaffer Sovyet halkına yüceltmek!", "Yaşasın Sovyet Ukrayna!". Ve yineliyorum, hepsi kendiliğinden, kalbin emriyle.
Tabii ki, herhangi bir klikasyonsuz, histerik bağırışlar olmadan gitmedi, ama hemen bir ses korosu içinde battılar: “Büyük Zafere Görkemli Şan”
Ardından baş başkent Onufry liderliğindeki piskoposlar Kiev rahipliği geldi. Rahiplerin ardından, sadik St. George the Galious, St. Vladimir, Sarov St. Hem tatil günü hem de Metropolitan Onuphrius ve ortaklarının şahıslarındaki Moskova Patrikhanesi'nin Ukrayna Ortodoks Kilisesi arifesinde, bu kadar gerekli olan korkusuzluk gösterilince, pek çok kişi ilham aldı. Mayıs ayında 8'in Verkhovna Rada'sının bir toplantısında, Metropolitan Onufry iki piskoposla birlikte - Metropolitan Anthony (Pakanich) ve Piskopos Iona (Cherepanov) - savaşı kınadı ve Poroshenko "ATO kahramanlarının" isimlerini okuduğunda meydan okurcasına yükselmedi. Böylece Kilise, sadık çocuklarına bir cesaret örneği oluşturdu.
13 saatlerinde, Kiev zamanında, tepelerin üzerinden, “Mesih ölülerden dirildi!” Diye seslendi: Büyük Savaş sırasında düştüğün kişilerin kurtuluşu için anma töreni başladı. Yüzlerce rahip, binlerce Kiev halkı tekrarladı: “Sonsuz hafıza!”
Belki birileri bu günü başkaları tarafından görmüştür. Elbette, Kiev TV muhabirleri, “Kolomoisky ve Pinchuk civcivleri”, başka bir resim gösterecekler. Ancak, Kiev'i öyle bir şekilde gördüm - korkmadım, ancak "kutsal savaş" hafızasının hakaretine karşı protesto etmekle suçlanan yetkililere iç muhalefete odaklandım.
Rahmetli babam Kiev yakınlarındaki savaşlarda Büyük Vatanseverlik Savaşı'na başladı. Bazen onun önünde utanıyordum - ilgisizliğimiz, korkaklığımız için. Bu nedenle, bugün, Zafer Bayramı 9 Mayıs'ta utanmadım.
Kiev, Mayıs 9 2015 yılın