Belki siz de benim gibi, ülkenin en etkili okuryazarlık uzmanlarından biri olan ve “bütün dilde” okuma eğitiminin uzun süredir savunucusu olan Teachers College’dan Lucy Culkins’in müfredatını ses bilimini kucaklayacak şekilde yeniden yazdığını okuyunca şok oldunuz. The New York Times’ın belirttiği gibi, “onlarca yıl süren direnişten sonra, Profesör Calkins büyük bir geri çekilme yaptı.”
Pek çok eleştirmen, sosyoekonomik hatlar boyunca okuma puanlarındaki eşitsizliklere en büyük katkıda bulunanlar olarak, birçok eğitim koleji ve okul bölgesi tarafından tüm dil okuma öğretiminin ve onun halefi olan “dengeli okuryazarlığın” benimsenmesini suçluyor. Bir makale başlığının belirttiği gibi: “Milyonlarca çocuğa zayıf okuyucular olmayı öğretmek ne kadar da kusurlu bir fikirdir.”
Elbette, Times veya Washington Post’taki “okuma savaşları”nın nefes kesen haberlerini okumamak ve dil öğretimi konusundaki anlaşmazlıkların, uzmanlık üzerine mevcut tartışmalarda bir başka savaş alanı haline gelip gelmediğini merak etmemek elde değil. Nüfusun önemli bir bölümünün profesyonel tavsiyelerden (örneğin okulların kapanması konusunda) şüphe duymaya başladığı ve artık uzman görüşünü özünde güvenilir ve güvenilir olarak kabul etmediği bir sır değil.
Okumada yeterlilik akademik başarı için çok önemli olduğundan, ülkedeki 4. sınıf öğrencilerinin yüzde 65’inin yetersiz olması ve yüzde 35’inin temel seviyenin altında kitap okuması korkunç bir skandaldır. 8. sınıfa gelindiğinde, durum büyük ölçüde değişmeden kalıyor, yalnızca yüzde 34’ü yeterli ve yüzde 27’si temelin altında. Daha da kötüsü, 2017 ile 2019 arasında okuma yeterliliği oranları düştü.
Şaşırtıcı bir şekilde, ırk, yoksulluk, özel eğitim ve İngilizce öğrenen statüsü kontrol edildiğinde Florida, Texas ve Mississippi’deki çocuklar California, Connecticut, Massachusetts, Minnesota, New Jersey veya New York’taki çocuklardan daha iyi performans gösteriyor.
Şaşırtıcı olmayan bir şekilde, ancak daha az rahatsız edici olmayan bir şekilde, tarih ve coğrafyadaki yeterlilik oranları, okumadakinden bile daha düşüktür ve çeşitli sosyoekonomik değişkenler arasındaki boşluklar daha geniştir.
Bu ulus hapsedilme, üniversite mezuniyeti ve yetişkin istihdamı ve gelirindeki boşlukları kapatacaksa, bu eşitsizlikleri azaltmalı ve genel olarak başarıyı artırmalıyız.
2022 kitabında Kolej Oyun Alanını Düzleştirebilir mi? Eşitsiz Bir Toplumda Yüksek Öğrenimseçkin ekonomist Sandy Baum ve Spencer Vakfı’nın fahri başkanı Michael McPherson, üniversiteye hazırlık seviyelerindeki farklılıkların – kökünün aile geliri ve serveti, erken çocukluk eğitimi, ebeveyn kaynakları, mahalleler, K-12’deki eşitsizliklerden kaynaklandığı konusunda ikna edici bir iddiada bulunuyorlar. okullar ve zenginleştirme ve gelişim fırsatları – yüksek öğrenim sonuçlarında eşitliğin ilerletilmesinin önündeki en büyük engeli temsil eder.
Bu boşluklar aşılmaz değil. Seçici kurumlar, mali açıdan dezavantajlı evlerden önemli ölçüde daha yetenekli öğrencileri kabul edebilir. Ancak Baum ve McPherson’ın belirttiği gibi, bu, sosyal hareketlilik konusunda iğneyi gerçekten hareket ettirmek için yeterli değil.
Düşük gelirli evlerden gelen öğrencilerin büyük çoğunluğuna hizmet veren geniş erişimli kolejler, müdahaleci danışmanlık, ortak koşul iyileştirme, yapılandırılmış derece yolları ve sorunsuz transfer politikaları dahil olmak üzere kanıta dayalı en iyi uygulamaları benimseyerek eşitsizlikleri azaltmak için daha fazlasını yapabilir.
Ancak bu en iyi uygulamaları oluşturmak, seçici ve daha az seçici kurumlar arasındaki finansman farkını önemli ölçüde azaltan kamu politikaları gerektirir.
Yazarların görüşüne göre, en iyi politika reçeteleri herkes için ücretsiz kolej (orantısız olarak daha varlıklı ailelere fayda sağlayacak) veya genişletilmiş çevrimiçi öğrenme (özellikle dezavantajlı öğrenciler arasında karışık öğrenci başarısı kaydıyla) değil, daha çok kaliteyi iyileştirmektir. geniş erişim kurumlarında, akademik ve kariyer danışmanlığını güçlendirmek, ihtiyaca dayalı finansal yardıma öncelik vermek, düşük gelirli öğrencilerin eğitim dışı giderlerini karşılamak ve düşük gelirli öğrencileri yüksek değerli derecelerle mezun etmekte en başarılı olan kurumlara finansal teşvikler sağlamak ve zamanı bir dereceye kadar azaltmak.
tüm kalbimle katılıyorum. Ayrıca, kurumların birinci nesil üniversite öğrencilerinin, toplum kolejine geçiş öğrencilerinin, yetişkin öğrencilerin, engelli öğrencilerin ve işe gidip gelen, tam zamanlı çalışan ve aile bakıcısı olarak hizmet eden öğrencilerin yeni öğrencilerinin ihtiyaçlarını karşılamalarına yardımcı olacak diğer girişimleri de destekliyorum. .
1. Uçağa binmeyi daha ciddiye alın.
Sadece birinci nesil öğrenciler değil, birçok lisans öğrencisi üniversitenin terminolojisine, beklentilerine ve gereksinimlerine aşina değildir. Sonuç olarak, birçoğu akranlarından yanlış veya yanıltıcı tavsiyelere güveniyor. Cevaplar basit: Yeni öğrenci oryantasyonunu daha amaçlı kullanın ve öğrencileri akademik ve mezuniyet sonrası başarıya daha iyi hazırlamak için kredili kurslar sunun.
2. Öğrencileri girişten itibaren ana dal ve kariyer seçeneklerine maruz bırakın.
İyi ya da kötü, çoğu lisans öğrencisi mesleki düşünceye sahiptir ve genellikle geçmişte 4 yıllık kurumların büyük ölçüde görmezden geldiği uygulamalı alanlarda, anlamlı bir kariyere yol açacak bir yüksek öğrenim ararlar.
Twitter, örneğin biracılık, eSporlar, gıda çalışmaları, hip hop çalışmaları, barış eğitimi, spor yönetimi ve bağcılık gibi saf ve yönsüzlere hitap eden görünüşte pratik olmayan ana dallarda eğlenebilir. Ancak kolejlerin ve üniversitelerin, öğrencileri uygulamalı matematik, sanat ve müze yönetimi, biyomedikal mühendislik, siber güvenlik, veri bilimi, finansal teknoloji, oyun tasarımı, sağlık gibi gerçek istihdam artışı alanlarıyla tanıştırmak ve bu alanlara girmeye hazırlamak için daha iyi bir iş çıkarması gerekiyor. yönetim ve tıpla ilgili diğer alanlar, endüstriyel otomasyon, risk yönetimi, robotik, sosyal girişimcilik, sosyal medya ve sürdürülebilirlik.
3. Temel akademik becerilere daha fazla önem verin.
Kolejler ve üniversiteler, öğrencilerin yazılı ve sözlü iletişim becerilerini güçlendirmek için çok daha fazlasını yapmalıdır. Bir veya iki retorik ve kompozisyon dersi fena halde yetersizdir. Müfredat boyunca yazmakla ilgili tüm konuşmalar için daha fazlasını yapmamız gerekiyor, bu da çok daha önemli geri bildirimler gerektirecek.
4. Öğrencilerin temel yaşam becerilerini geliştirmelerine yardımcı olmak için daha fazla sorumluluk alın.
Dar bir akademik eğitim yeterli değildir. Öğrenciler, stresi yönetme, bir bütçe formüle etme ve buna bağlı kalma, özgeçmiş oluşturma, iş başvurusunda bulunma, anlaşmazlıkları çözme, profesyonel ve çevrimiçi ortamlarda etkili davranma ve yakın ilişkilerde gezinme gibi yöntemler de dahil olmak üzere “yetişkinlik” becerileri kazanmak için daha fazla fırsata ihtiyaç duyar.
5. İstenen beceri ve bilgileri sağladıklarından emin olmak için gereksinimleri yeniden düşünün.
Gittikçe daha fazla öğrenci mesleki veya meslek öncesi anadalları takip ettikçe, dar bir disiplin olan sanat, beşeri bilimler ve sosyal ve doğa bilimlerindeki genetik gerekliliklerden daha kapsayıcı ve daha fazla odaklanan yaklaşımlara geçmenin mantıklı olacağını düşünüyorum. birçok alanda geçerli olan yöntemler ve kavramsal çerçeveler üzerine.
6. Daha fazla mentorluk fırsatı yaratın.
Alışılmadık bir şekilde yaş ayrımı yapılan bir toplumda yaşıyoruz ve öğrenciler, farklı bir nesilden olan ve onları farklı bakış açıları ve farklı deneyimlerle tanıştırabilecek kişilerle daha fazla etkileşimden faydalanacaktır. Denetimli araştırma, yoğun seminerler ve çalışma kursları, stajlar ve mentorlu stajlar ve hizmet öğrenimi bu fırsatları sağlayabilir.
7. Deneyimsel öğrenmeye erişimi genişletin.
Kolej ve kariyer arasındaki sınırları bulanıklaştırmak, gerçek dünyayı ve aktarılabilir becerileri sınıflara entegre etmek ve öğrencilere endüstri tarafından tanınan kimlik bilgilerini edinmeleri için daha fazla fırsat vermek.
8. Çevreleyen, 360 derecelik öğrenci desteklerini benimseyin.
Veri odaklı, proaktif danışmanlık. Tek noktadan destek merkezleri. Matematik, veri, bilim, yabancı dil ve yazma alanlarında öğrenme merkezleri. Genişletilmiş akran eğitimi. Yüksek DFW kursları için ek talimat bölümleri.
Tüm bu önlemler yardımcı olacaktır. Yine de Baum ve McPherson’ın işaret ettiği gibi, üniversite öncesi hazırlığa daha fazla dikkat edilmezse, bu tür çabaların muhtemelen yalnızca sınırlı bir etkisi olacaktır. Yazarların önerdiği bu boşluğu azaltmaya yönelik politika önerilerinin çoğu tanıdık gelecektir. Aşırı yoksulluk içinde büyüyen çocukların sayısını azaltmak için çocuk ödenekleri kurun. Yüksek kaliteli okul öncesi eğitime erişimi genişletin. En düşük gelirli öğrencilere hizmet veren yetersiz finanse edilen okullara daha fazla kaynak yatırın. Lise danışmanlarını daha iyi eğitin.
Bununla birlikte, Baum ve McPherson’ın da kabul ettiği gibi, üniversite öncesi hazırlıktaki boşluklara yapılan vurgu, yüksek öğretim kurumlarını kancadan kurtarma riskini taşır. Bu, suçlamayı geçmek veya suçlamayı yeniden yönlendirmek meselesi olmamalıdır.
Bu yüzden kolejlerin ve üniversitelerin üniversite öncesi hazırlık için çok daha fazla sorumluluk alması gerektiğini düşünüyorum. Başarılı modeller mevcuttur:
Doktora öğrencilerine özel okul sonrası seminerleri yönetme fırsatı veren okul girişimlerinde Columbia’nın felsefesi ve sinirbilimi gibi okul sonrası programlar.
Gilder Lehrman Amerikan Tarihi Enstitüsü tarafından sunulan ve ücretsiz akademik geliştirmeler sağlayan Cumartesi akademileri. Teagle Vakfı’nın Özgürlük için Bilgi projesi tarafından desteklenen beşeri bilimlerdeki yaz zenginleştirme programları. Mellon Vakfı tarafından finanse edilen Yaz Lisans Araştırma Programları gibi araştırma ve rehberlik fırsatları. Lisans öğrencilerinin komşu okullarda öğretmen yardımcısı olarak hizmet verdiği UTeach. OnRamps, eyalet çapında bir öğretmen eğitimi, müfredat geliştirme ve Teksas’ta ihtiyaç duyulan okullarda öğretimdeki gelişmeleri destekleyen misafir öğretim görevlisi girişimi.
Pek çok kurum, elbette, zaten mütevazı sosyal yardım programlarına sahiptir, ancak token inisiyatifleri artık yeterli değildir. Bu tür programların ölçeklendirilmesi gerekir.
İtirazları anlıyorum: Kolejlerin ve üniversitelerin, K-12 okullarının karşılaştığı zorlukların çoğunda uzmanlıktan yoksun olmaları. K-12 sahasına izinsiz girmek veya izinsiz girmek konusunda tepeden bakan bir şey olduğunu. Bu tür girişimlerin performatif olduğunu ve fırsat yapısını temelden dönüştürmediğini.
Belki.
İşte cevabım: Hazırlık boşluklarını azaltmak, “herkesin güvertede” yanıtını gerektirir. Kolejlerimiz ve üniversitelerimiz hakkaniyete gerçekten bağlıysa, üniversite öncesi hazırlığı kritik sorumluluklarından biri olarak görmeleri gerekir.
Steven Mintz, Austin’deki Texas Üniversitesi’nde tarih profesörüdür.
Kaynak : https://www.insidehighered.com/blogs/higher-ed-gamma/closing-college-preparation-gap