Vera Tulyakova Hikmet
İçindekiler
Vera Kimdir?
19 Mayıs 1932’de doğdu. 1950’de All-Union Devlet Sinematografi Enstitüsü’nün (VGIK) senaryo bölümüne girdi ve 1955’te mezun oldu.
1955-1959’da Soyuzmultfilm stüdyosunun editörlüğünü yaptı.
1960-1964’te Novosti Basın Ajansı’nın (APN) muhabirliğini yaptı .
Eşi Türk şair ve oyun yazarı Nazım Hikmet ile birlikte “İki İnatçı” (1959) ve “Kör Padişah” (1963) oyunlarını yazdı.
1964-1966’da sinema yayınevi “Sanat”ın yayın kurulunun editörlüğünü yaptı.
1966-1999’da – yüksek lisans öğrencisi, öğretmen, VGIK’te doçent. Nikolai Figurovsky , Evgeny Grigoriev, Odelsha Agishev ile birlikte senaryo atölyeleri düzenledi. Öğrencileri arasında Alexander Borodyansky, Alexey Samoryadov, Pyotr Lutsik, Andrei Dmitriev, Ilya Rubinstein, Valentin Donskov, Alexander Gonorovsky ve diğerleri var.
Tezini bir seri filmin draması üzerine savundu. Senaryo yazarlığı ve “Televizyon Dramasının Temelleri” dersini verdi.
Senaryolarına göre , ” Kalbimin Altından “, ” Biyografimiz ” ve diğerleri döngüsünden bir dizi belgesel televizyon filmi ve bireysel programlar sahnelendi.Merkez Televizyonda “Unutulmaz Filmler” programının sunuculuğunu yaptı.
1998’de ülkedeki ilk özel film okullarından birini kurdu – Bağımsız Sinema ve TV Okulu, burada A. Borodyansky, V. Khotinenko, V. Fenchenko, A. Gurevich, M. Ganapolsky, S. Zhenovach ve diğer ustalar sinema ve televizyon eğitimi aldı. Hayatının son günlerine kadar Okulu yönetti.
Nazım’ın ölümünden sonra Hikmet, Türkiye’de üç kez yayınlanan ve 2007’de Rusya’da yayınlanan “Nazim’le Son Sohbet” adlı anılarını yazdı [1] .
Nazım Hikmet’in yanındaki Novodevichy mezarlığına defnedildi .
Fiilmler
2008 yılında “Aşktan Fazlası” dizisinde “Nazım’la Son Sohbet” adlı kitaptan uyarlanan “Vera Tulyakova ve Nazım Hikmet” adlı bir belgesel film yayınlandı.
Eserleri
- Tulyakova V. Saygılarımızla ve ciddiyetle / Vera Tulyakova // Aşk ilanı / Valentina Leontyeva.- Moskova: Genç Muhafız, 1989.- s. 4 – 6
- Tulyakova-Khikmet V. Nazym ile son konuşma // Ekim. – M., 2007. – No. 8 (yazmanın dergi versiyonu, orijinal metnin dörtte biri).
- Tulyakova Hikmet V. Bahtiyar OL Nazım // İstanbul: YKY, 2008 .– 458 s. – ISBN 978-975-08-1372-6
- Tulyakova-Khikmet V. Nazım ile son konuşma / önsöz. A. Dmitrieva; sonra A. Stepanova. – E.: Vremya, 2009 .– 398 s.
Nazım’la Son Sohbet
Sen zaten uzaktasın. Bugün fotoğraflarınıza baktım. Seninle ilgisi yok – Ben böyle birini görmedim. Dolapta asılı duran takım elbisenle ilgililer ve artık kalkıp elimle onları okşayabiliyor, yüzümü yaslayıp yerli kokunu koklayabiliyorum. Ama kalkmayacağım. Ben burada mutfakta daktilo başında oturup bakışlarını hissedeceğim. Mutfağın eşiğinde duruyorsun, omzunu kapı pervazına dayaıyorsun, ellerini pantolonun ceplerine sokup bakıyorsun. Mutlu olduğunu biliyorum, özellikle şimdi seninle konuşurken. Şimdi çok zamanın var. Evimizde yaşamaya devam ediyorsun ama artık ev sahibi olarak değil, misafir olarak. İstediğim zaman gelirsin. Ve biliyorum – ben mutfağa girdiğim sürece, yaşlansam bile her zaman kapısının önünde duracaksın. Biliyorum ki arkamı dönersem, güven verici bakışını ve sevgini her zaman bulacağım.
Yeni bir gazete koydun. Tekne büyüklüğünde bir bankın kenarına oturduk. Rüzgar bir ağacın ıslak tacını üzerimize salladı, sen kalkıp pastaneye gittin, ben de seni gözlerimle takip ettim. Görüyorum ki, pencerenin önünde eğilmiş, pazarlamacıyla konuşuyorum. O da döndü, sen bak, o da pencereden dışarı baktı, bana da baktı. Sonunda paketi sana veriyor. Elli yediye kadar sayımla geldin ve kucağıma bir dağ mantarı döktün.
“Bu kadın bana yürürken bize bakmanın ne kadar hoş olduğunu söyledi. Kızını küçük bir çocuk gibi elinden tuttuğunu söylüyor. Bana çok benziyorsun diyor. bana benziyor musun
“Bilmiyorum,” gülüyorum. – Belki benzerdir.
“Bu kadın senin baban olduğumu sandı. Kocasının çocuklara vakit bulamamasına üzülür. Pazar günleri sabahtan akşama kadar komşularıyla domino oynuyor. Ona baban olmadığımı söylemeliydim ama onu hayal kırıklığına uğratmak istemedim. Görüyorsun canım, baban olmaya uygunum. Baban şimdi kaç yaşında olurdu?
“Senden altı yaş küçük. Ancak savaş öncesi fotoğraflarda, tüm nesli gibi, otuz üç yaşından çok daha yaşlı görünüyor.
– Evet… İşte bu canım, yapacak bir şey yok. Geç…
Bankta oturduk ve her biri kendi mesafesine baktı. Ve mutsuz düşüncelerimizden, özellikle bu anlarda birbirimize yakın ve sevgiliydik.
Yine öldüğün yaşı düşündüm Nazım ve önümde kara bir top gibi hayat gevşemeye devam etti. Sensiz hayat. Korkunç olan senin ölmen değil, benim yaşamaya devam etmem. Bu haksızlık ve bu adaletsizliğin bedelini sadece ikimiz biliyoruz: zaten ödedin, devam ediyorum.
Tanrım, ne kadar zor! Bazen, neredeyse dinsel olan günah duygusu umutsuzluğa yol açar, kendime el koymak ya da tüm dünyanın önünde diz çökmek, tövbe etmek istiyorum … Bana öyle geliyor ki çevremdeki herkes kötülüğe batmış olduğumu biliyor, yalan söylediğimi, yalan söylediğimi, yalan söylediğimi. Ben kendim çöp olduğumu düşünüyorum.
Ve şimdi hepiniz yorulmadan soruyorsunuz: “Bunu nasıl yapabildin? Bunu nasıl yapabildin?” Bugün yarım gün bana sordu, aptal, idam.
– Nasıl yapabildin? Bunu nasıl yapabildin? tanıdığım sensin. O zaman beni sevmedin. Kendimi biraz kaptırdım ama sevmedim. Hiç hevesin, merakın bile yoktu… Senin gibi biri onu reddetse bile, bir insanın bu dakika ölebileceğine inanacak kadar aptal değilsin. Gerçekten sadece bana acımaktan mı, korkudan mı? Eğer bana açıklayabilirsen! O dakikalarda beyninde ne vardı – sakinleşirdim. Görünüşe göre her aptal önünüzde bir komedi, ölümle basit bir oyun oynayabilir ve pişman olacaksınız, pes edeceksiniz. Kendimi kurtarmak istedim. Seni sevdim, bu doğru, ama daha önce birçoklarını böyle sevdim ve sonra her şey sona erdi. Seninle bir şekilde farklı çıktı. İşkence gördüm, deli gibi kıskanmaya başladım, bütün gün Moskova’da bir yerde buluşmak için seni arıyordum.
Ne istiyorsun?! Çalışamadım! Birkaç kez yurt dışına kaçtı. Moskova’da her dakika nerede olduğunu bilmek istedim, kendimi komik bir durumda buldum… Hayır, kendim için çok mantıklı davrandım. Ben de yaşayan bir insanım. Bu ameliyata boğazıma kadar ihtiyacım vardı! Bir kadınla yatarsam, çok yakında, yavaş yavaş her şeyin biteceğini biliyordum. Bu her zaman böyle olmuştur. Ama genellikle kadınlar da isterdi. Sen istemedin, düşünmedin bile. Bunu görmüştüm. Kızdım: yaşlı bir adam olarak kabul edildi … Sen zaten bir kadındın, hatta bir anneydin, doğru, çok çocuksu bir kadın, diğerleri gibi biraz, ama yine de bana öyle geldi ki senin için pek de olmayacak korkutucu …
Sonra, ne zaman oldu, kafam karıştı. Bir saat boyunca sana yalan söylediğim için utandım ve sen doğruyu söylüyordun. Ama inanmadım, düşündüm: Bu şekilde kaçmak istedi. Sonra birdenbire farklı olman beni çok şaşırttı. Benimle kibarca, sessizce konuştun. Ama seni kaybettiğimi gördüm. Bana hiç böyle bir şey olmadı. Ama sonunda her şeyin gerçekleşmesine sevindim. Ertesi gün bütün gün şarkı söyledim, harika hissettim. Aman Allahım! Yaşasın özgürlük!
İkinci gün de bir hiçti, sadece akşamları sana özlem duydum. İki gün boyunca sesini duymadım ve bir insan zilden uyanır uyanmaz fark ettim. Ben iyi olduğunu düşündüm. Ve o zaten numaranızı çevirdi. Cevap verdiler: “Vera uyuyor.” Yatağa gittim ve uyumaya çalıştım ama uyku gitmedi. Sonra ilk defa iki gün önce olan her şeyi hatırladım. Nedense o zamanlar boyasız nasıl olduğunu hatırladım. Renksiz her şey: ses, saç, yürüyüş. Sen her zaman kokumu kendinde duydun ve ne kadar iğrenç olduğunu hatırladım.
Bütün gece uyumadım. İşinizi aradım, meşgul olduğunuzu söylediler. Öyle bir halim vardı ki sen yokmuşsun gibi. Gerçek bir panik yaşadım. Çalışma odanıza girdiğimde sizi gördüm. Arkanız bana dönük, tanımadığınız adamlar etrafınızda, garip bir masada oturuyordunuz. Hepiniz ciddi ciddi bir şey tartışıyordunuz. Sonra biri beni buldu ve sen etrafına baktın. Sürprizden utandın, kızardın. O günden sonra ortadan kayboldum. Benim için bütün kadınlar feminen özelliklerini kaybetti. Onları bir daha görmedim.
Seni nasıl seviyorum, seni nasıl seviyorum! Ve her gece kendi kendime yemin ederim ki yarın sana hayır diyeceğim ve her ertesi gün işten sonra köşeyi dönüp sana mutluluk gözyaşlarıyla koşturuyorum. Hep zamanımız kısıtlı. Çoğu zaman, beni eve taksiyle götürüyorsun, markete giderken benimle geliyorsun. Artık ev işlerime saygı duyuyorsun, kızımın beni evde beklediğini anlıyorsun. Kaç kez çitin önünde uzun süre dikilip Anyuta’nın bahçede dadıyla oynamasını izledin?
Bazen, fazladan bir yarım saat varsa, kafemizde oturduk. Diyorsun:
– Neden ayrılalım? Bunun olması bizim suçumuz değil.
O zamanlar sizi yan yana izlemek benim için korkutucuydu – birbirleri hakkında her şeyi bilen iki iyi insan. Biri çalmak istedi ve diğer gözlerle bazen bana sordu: Kahramanınızın dürüst olmayan bir insan olduğunu göremiyor musunuz? Bu seni durdurmuyor mu? Her şeyi gördüm, her şeyi anladım – ve hırsızı sevdim. Ben onun suç ortağıyım. ben onu.
Senden kaçıyorum, kurtarıyorum. Güneydeki Osipovka köyüne. Raisa ve ben hanımın tavşanlarını otla besliyoruz ve dördümüz denize gidiyoruz. Kocalarımızla birlikte dinleniyoruz. Adamlar önde biz arkadayız. Sessizce konuşuyoruz, neredeyse senin hakkında değil. Senin için imkansız, her şey, sınır. Yakında Volpin ve karısı bize gelecek, Moskova’nın büyük bir film şirketi arkadaş toplanacak. Ve hiç kimse, tek bir kişi bile gerçekten nasıl yaşadığımı, ne hızla cehenneme uçtuğumu bilmiyor… Kesinlikle kendimi toparlayacağım ve sonunda “Hayır! Hayır! Hayır!” diyeceğim.
Günler geçiyor. Raisa ve ben yüzlerimiz kuma gömülü halde sahilde uzanıyoruz. Yanımda hayranlıkla bakan bir adamın sesini gönülsüzce duyuyorum:
– Bak, ne muhteşem bir araba!
Umurumda değil, tüm hayatım içeride geçiyor. Ve birden Raisa, korkmuş veya şaşırmış bir halde haykırır:
– Veruska, bak, Nazym geldi!
Başımı kaldırıyorum ve görüyorum: elli adım tam karşımda duruyorsun, iki renkli “Volga”nın açık kapısına yaslanıyorsun ve yüzlerce ceset arasında birini bulmaya çalışıyorsun.
“Ne korku! – Sanırım. – Ne korku!”
Vardın. Aradım ve işim bittikten dokuz dakika sonra köşede bekleyeceğinizi söyledim. Tanıştık.
– Birlikte yaşamak zorundayız – sen ve ben, anlıyor musun? – dua ettin. “Biz flört etmiyoruz, ilişkimiz yok, bunun kader olduğunu anlamıyor musun? Seninle ilgilenmek, sevgili kadınım, ailemle normal bir erkek gibi yaşamak istiyorum. Bana işkence etme.
“Bundan bahsetme,” diye sordum. “Bunun imkansız olduğunu biliyorsun.
“Ama neden tatlım” diye bağırıyorsun. – Birbirimizi seviyoruz ve arkadaşlarımız varsa bizi anlarlar! Sadece bizim mutluluğumuzla sevinecekler. Volpin ile konuş, o senin arkadaşın.
– Onunla konuştum.
– Ne o? Ona her şeyi anlattın mı?
– Evet. Sana gelirsem yanlış adım gibi görüneceğini söylüyor. Yaş, duygusal deneyim ve diğer her şeydeki fark çok büyük. “Ama” diyor, “kocanız için (ki bu arada, harika bir tavrı var), sevgili bir eşsiniz, ama bir mucize değil. Her şey toprak. Ve Nazım için tüm dünya sensin. ve o sizin içinizde kendisi ve kendiniz için açılacak, belki ikinizin de bugün tahmin etmediğiniz bir şey var.Bu yüzden, “Volpin dedi”, birlikte olmanız gerektiğini düşünüyorum. bir mucize ortaya çıkabilir. Nazım’a gidin. Bir Türkle, hatta böyle bir Türkle muhtemelen zor olacak! Ama buna değer.”
– Anlıyorsun! Daha fazla gün kaybetmemeliyiz.
– Yapamam Nazım. Yapamıyorum, düşünemiyorum bile.
– Yani onu daha çok mu seviyorsun? Afedersiniz. Bilmiyordum. Değil! Aynı anda hem pişman hem de hile yapıyorsun! Ve sence böylesi daha mı iyi?! Ona her şeyi anlat! Ve karar vermesine izin ver! Göreceksin: seninle olmak istemiyor …
– Onu da yapmayacağım. İstersen ona söyle.
– Ama Vera, benim için de üzül. ben de insanım Ve ayrıca, doğu olanı. Çünkü uğruna ölebileceğim sevgili kadınım yanımda değil diye çıldırıyorum. İnan canım, bir skandaldan korkuyorsun, ama dürüst olmak gerekirse, yapmamalısın. Beni düşün, acı bana! Anlamalısın, bu benim için de kolay değil, ama uzun zamandır her şeye hazırım. Hepsi için!
– Yapamam Nazım. Benimle istediğini yap … Başkalarının kemiklerindeki mutluluğa inanmıyorum …
Bana uzun uzun baktı.
– Tamam Verus, istediğin gibi yapacağız. Yapamayacağınız tek yol bu.
– O zaman ayrılacağız.
– Ve bunu bana mı söylüyorsun?! Şimdi sensiz nefes alamam! Ve bana sanki sana korkunç bir şey teklif ediyormuşum gibi bakıyorsun. Sanki bir tür canavarmışım gibi. Ama istediğim tek şey kendini iyi hissetmen. Ve senin hayatını mutlu edebileceğimi biliyorum. Sen ve ben her konuda hemfikiriz. Eh, dünyada ne kadar nadir olduğunu bilirdim… İlginç olabiliriz, gerçekten çalışabiliriz, yeni bir şey yaratabiliriz.
Yeteneğini keşfetmene yardım edeceğim. İnan bana! Başkalarının senaryolarını düzeltmeyi bırakın. Kendin yazabilirsin! Sana birçok şehir, birçok ülke açardım. Ülkenizi daha iyi tanırsınız, evimize harika insanlar gelirdi. Siz kendiniz onlardan bahsetmek istersiniz. Düşün canım. Buna değer! Dürüst olmak gerekirse, buna değer!
Haydi Nazım, o geçen sonbahara dönelim, daha ayrı yaşadığımız o zamanlara… Yani ben razı olmadım, itaat etmedim, sana gelemedim.
Dedin:
– Dayanmayacağız. Öleceğiz.
Boş duvarlara dayanamadınız, ortak evimizi oluşturduğumuzda buna ikna oldum. Bir keresinde “Ogonyok” dergisinden kesilmiş bir resmi duvara çivilediğini görünce çok kızdım. Bana hüzünle, pişmanlıkla baktın ve dedin ki:
– Beni anlaman zor. Ama Verus, hayatımın dörtte birinden fazlasını boş hapishane duvarları arasında geçirdim. Onları sadece kir süsledi. Üzgünüm, şimdi gözlerimi memnun etmek istiyorum.
Volpin’e neden evlenmemiz gerektiğini anlattığında masada oturuyorduk. Tüm sebepleri sıralamışsınız: Sık sık dünyayı dolaşmak zorunda kalmanız ve beni yanınızda götürememeniz. Ve seninle kayıtsız yaşadığım gerçeği; ve bir otelde birlikte yaşamamıza izin verilmediği için Leningrad’a bile gidemiyoruz. Ve en önemlisi, ölürsen “hiç” olarak kalacağım ve asfaltta “çıplak kıç” oturacağım ve geleceğim seni çıldırtıyor. Ve biliyorsunuz ki, Sovyet yasalarına göre, ölümden 30 yıl sonra karınızı beslemeye devam edebileceksiniz – Yazarlar Birliği’nden bir avukata sordum. Yine de Volpin’e direnişimin asıl nedenini söylemedin.
– Vera neden reddediyor? – Mihail Davidovich’e sordu.
– Bilmiyorum. Ona sor, – yalan söyledin.
– Ne yapıyorsun? Pekala, konuş.
– Çünkü o siyah bir adam.
– Neden o bir “kara adam”? Volpin çok ciddi bir şekilde sordu.
– Çünkü beni her şey ve herkes için çok kıskanıyor. Onu her gün, her dakika görmeli, hissetmelisin. Çok acı verici, çok zor, ne yapacağımı bile bilmiyorum.
Volpishka sana beni kimi kıskandığını sormaya başladı, ne hissediyorsun, bana güveniyor musun? Ve sonra ilk kez ruhunda ne olduğunu duydum:
– Biliyor musun, bir oyun yazdım – “Aşk Efsanesi”. Hapishanede yazdım, sonra gençtim ve kendimi asla kahramanlarım kadar sevmedim. Şimdi aynısı bana da oldu. Deli gibi aşık oldum! Burada ona kuğu şarkısı diyorsunuz. Kuğu şarkısı mı bufalo şarkısı mı bilmiyorum ama doğru. Bu kalbimin yapabileceği son şey. Bunun için farklı şeyler olması gerekiyordu: Benim yaşımda olmam gerekiyordu, çünkü şimdi kırk yaşında olsaydım, örneğin onu çok severdim ama şimdiki gibi acı çekmezdim. Aşkım daha sakin olurdu. Çünkü önümüzde harika bir hayat olacaktı.
Çocuklar ve diğer şeyler, tüm normal insanlar gibi. Ama sadece kırk değil, hala hastayım. Kalp krizi ve bu yaşamak ve sevmek için çok az şeyim olduğu gerçeğini daha da güçlendiriyor, anlıyor musunuz? Bu yüzden her saniye yüzünü görmek istiyorum ve onun için üzülüyorum başka insanlara, kitaplara, dükkanlara gitmesine izin vermek üzücü. Bildiğiniz gibi bir süre hapisteydim. On yedi yıl boyunca bir kadın imajıyla karşılaştım. Peki, sadece eğlenerek düşünmek, hapishanede başka ne yapılabilir? Hayal ettim, hayal ettim, gözlerimin önüne bir kadın çizdim ve sonra aniden tanıştı. Çok geç. Muhtemelen, onun gibi bir kadın dünyadaki tek kadın değil – yirmi ve on yıl önce vardı, var olmadığı olamaz. Ama onlardan biri burada tanıştı, Vera.
Ve biliyorsun, ailemdeki kadınlara çok benziyor. Ve genç, sağlıklı, görüyorsun, böyle bir yüze sahip, bağımsız, önünde koca bir hayat var… Ne için endişelenmememi istiyorsun? Onun yanındaki bütün erkeklerden nefret etsem de kıskançlığım başka bir erkekle ilgili değil. Ayrıca bazen aşkın pervasız olduğunu da biliyorum. evin kapısı açılır önemsiz bir kişi girer, ölü bir mors yüzlü kaba bir adam ve bir flaş elde edilir – işte bu kadar! Ve hepsi bu … Aşk her zaman benimki gibi akıllı değildir. O genellikle bir aptal! Bu nedenle, acı çekiyorum, bu yüzden ondan biraz destek istiyorum … Belki sicil dairesi yardımcı olmaz, ya da belki … Denemeliyim …
Volpishka paltosuyla kapının önünde dururken bana sarıldı ve usulca şöyle dedi:
– Nazım haklı, evlen onunla. Sevgi dolu bir erkeğin doğal duygusu tarafından yönlendirilir. Bu iyi. Sen de Nazım biraz daha sessiz ol. Ve muhtemelen Türk tutkularına katlanmak onun için zor. Bu yüzden biraz sakinleşmeye çalışın. Ve böylece her şey doğru. İyi olacak. Eminim.
Kayıt ofisine nasıl gittiğimizi hatırlıyorum. Taksiyle. Şoförün borcunu ödemekte geciktin. Sonra lobiye girer ve gülersiniz:
– Şimdi taksi şoförü ile çok ilginç bir konuşma yaptım, ay-ay-ay! Bana soruyor: “Pardon yoldaş, siz Nazım Hikmet misiniz?” Ben diyorum ki: “Evet, ben Nazım Hikmet…” “Pardon” diyor. “Evlenmeye mi geldin?” Cevap veriyorum: “Evet kardeşim, evlen.” O da bana çok üzgün ve üzgün bir şekilde baktı ve dedi ki: “Eh, Hikmet yoldaş, Hikmet yoldaş! Bunca yıldır hapistesin. Bıkmadın mı?” Ben de ona cevap verdim: “Alışığım kardeşim, yapacak bir şey yok… Alışkanlık!” Ne kadar komik olursa olsun ama nüfus dairesi size huzur getirdi, ayrılmadan birlikte binme fırsatı bulduk ve mutlu oldunuz.
Bir yaz sokağımızda bir troleybüse bindiğimizi hatırlıyorum. Ben bilet alırken, kabinin ortasına oturdun, pencereye arkanı döndün, herkese baktın, memnun kaldın, gözlerini biraz kapattın ve kafanı omuzdan omuza sallayarak, yüksek sesle, zevkle iç çekerek kabul ettin. :
– Oh-ho-ho, yoldaşlar, bu kadını ne kadar ciddiye aldığımı hayal edemezsiniz …
Öyle bir ölüm sessizliği hüküm sürdü ki artık bu troleybüste yolculuğa devam edemedik.
– Vera, ne yaptım ben! Annem için yemin etmiyordum. Aşkını anlattı…
Korkarım hepiniz benim iyim ve kötümsünüz. Senden sonra boşluk. Seninle geçirdiğim her yıl, ay, gün gelecekten ödünç alıyor gibiydim. Ve sonra sadece hesaplaşma, anılarla sonsuz bir bağ…
Şimdi, bu ayrılıkta senin peşindeyim. Mesajsız, şiirsiz kalanlar nasıl hayatta kalır?
Nazım Hikmet ve Vera Tulyakova’nın hayatından 5 hikaye
İlk itiraf
Bir gün aradı ve Show’un sorulan s eski Fransız filmi “Raika Çocukları”. O zamanlar zordu, zordu. Bu resmi Devlet Film Fonu’nun deposundan sizin için özel olarak getirdik ve 3 Kasım 1956’da Babaev ve arkadaşlarıyla birlikte izlemeye geldiniz.Erken dondu, stüdyo henüz ısıtmayı açmamıştı, hava soğuktu ve paltolarla çalışıyorduk. Yarı boş, soğuk odada hepimiz soyunmadan oturduk ve karşılıksız aşkındaki hüzünlü, trajik Harlequin – Louis Barrot – duygularının mükemmelliği ve gücüyle bizi şaşırttı. O zaman çok heyecanlıydın. Yanına oturmamı istedin ve sende bir endişe fark ettim. Bana üşümüşsün gibi geldi, sana büfeden bir bardak sıcak çay getirdim. Çay içtin ama bardağı bırakmadın. Onu almamı istemedin. Gitmemi istemedin. İlk seri sona erdi. Film beni şok etti. Asla unutmayacağım ünlü aktör Louis Barrot’u ilk kez o zaman gördüm, çünkü hayatımın değerli anları, muazzam sürpriz ve keşif anları onunla bağlantılı.Oturduğun yerden kalktın Nazım. Aniden ayağa kalktı ve gitmesi gerektiğini söyledi. Çok şaşırdım, çünkü benden size filmi göstermemi istediniz ve bir nedenden dolayı incelemeden ayrılıyorsunuz …- Resmi beğenmediniz mi?”Maalesef tatlım, zamanım yok. Vakit yok… beni uğurlayabilir misin?Salonu terk ettik. Alışılmadık bir şekilde hızlı yürüdün, neredeyse koştun ve ilk düşündüğüm şey kalbinin ağrıdığı oldu. Gururlu bir insandın, şikayet etmekten, acını başkalarının omuzlarına yüklemekten hoşlanmadın. İkinci ve birinci katlar arasındaki sahanlıkta durdun ve ellerimi dirseklerimin üzerinde sıkarak sessizce bana bakmaya başladın. Öylece durduk ve tek kelime etmedik. Gözlerin yüzümde gezindi.- Seni seviyorum. Bunu anlıyor musun? Seni seviyorum, – dedin usulca ve ağlamaya başladın.Erkeklerin ağladığını hiç görmedim. Sözlerinden, gözyaşlarından ışık ayaklarımın altında sallandı… İskelede durduk, bakmadan ıslak yüzüne baktım. Öğle yemeği vaktiydi ve insanlar koşarak yanımızdan geçiyorlardı – yukarı ve aşağı, yukarı ve aşağı. Ama biz onları fark etmedik
Kaçış
Nazım ile tanıştığı sırada Vera evliydi ve bir kızı vardı. Türk mutluluğu uğruna aile ocağını terk etti. Ve onun için kolay değildi.]O kış akşamı küçük bir bavulla kaldırımın kenarında durdum, seni bekledim ve düşündüm: “Neden eski evimi temizlemedim, tozu silmedim, yeri süpürmedim… Geri dönmeliyim…” kımıldama. Seni bekliyordum. Ve sen gitmedin. On, on beş, yirmi dakika.- Geç kaldığımda ne düşünüyordun? Bana trende sordun.- Kendi kendime dedim ki: Tanrım, en azından bir şey oluyor da sen gelmiyorsun.- Ne gibi? Arabayla, kazayla ilgili bir şey var mı?- Belki…- İyi bir gelinim var, bir şey söylemeyeceksin!- Orada, sokakta ve on gün önce ölüyordum. Hayatımda ilk kez ihanet ettim …- Evet, anlıyorum. İlk defa birini kurtardığını düşünmedin, değil mi?
Evlilik Sorusu
Sadece evlilik huzurunuzu garanti edebilir. Ama artık sana inanmıyordum. Bana öyle geliyordu ki, o zaman sonunda köylerinde olduğu gibi kıskanç birine dönüşeceksin. Kendi karılarını öldürdüğün için seninle birlikte hapiste olan kocalar hakkında bana birkaç hikaye anlattın. Bana öyle geldi ki, siz de okuma yazma bilmeyen bir Türk köylüsü gibi davranacaksınız – yüzümü bir mendille kapatın, beni susturun, sarın. Ben de direndim:- Hayır. Devrimden sonraki gibi yaşayacağız.Beni ikna etmeye çalıştın, eziyet çektin, sinirlendin. Anneme gittim, beni etkilemesini istedim. Kızımın büyüyüp beni yargılayacağını söyledi. O kadar katıldım ki:- Sonunda insanlara senin hakkında saygısızca konuşmaları için bir sebep veriyorsun.tuttum. Başımı bir mendille sararsın diye çok korktum, senin ölçülemez aşkından ve beni kaybetme korkusundan ömrümüzün cehenneme dönmesinden korktum. Sonra denenmiş ve test edilmiş bir çareye başvurdunuz: Volpin’i aradın ve gelmesini istedin.Volpin’e açıkladığınızda masada oturuyorduk ve neden evlenmemiz gerektiğini çok makul bir şekilde açıkladınız. Tüm nedenleri sıraladınız: Sık sık dünyayı dolaşmak zorunda kalmanız ve beni yanınıza alamamanız sizi çok gergin ve üzüyor. Normal çalışamazsın. Ve seninle kayıtsız yaşadığım gerçeği (o zaman bunun resmi bir kayıt için yeterli olduğunu düşündün); ve bir otelde birlikte yaşamamıza izin verilmediği için Leningrad’a bile gidemiyoruz. Ve en önemlisi, sen ölürsen ben “hiç” olarak kalacağım ve asfaltta “çıplak kıç” oturacağım ve geleceğim seni çıldırtıyor. Ve biliyorsunuz ki, Sovyet yasalarına göre, ölümden 30 yıl sonra karınızı beslemeye devam edebileceksiniz – Yazarlar Birliği’nden bir avukata sordum. Konuştunuz, konuştunuz, konuştunuz ve sözlerinizdeki her şey makuldü, argümanlara itiraz etmek zordu.- Volpin, kardeşim, onun hakkında konuş, seni dinliyor!- Vera neden reddediyor? – Mihail Davidovich’e sordu.- Bilmiyorum. Ona sor, – yalan söyledin.- Ne yapıyorsun? Pekala, konuş.- Çünkü o siyah bir adam. Hatta bağırdın:- Hemen şimdi sana ne diyecek bir dinle.- Neden o bir “siyah adam”? Volpin çok ciddi bir şekilde sordu.- Her şeyi ve herkesi o kadar kıskanıyor ki, hapiste ne kadar kalacağımı hala hayal edemezsiniz, o zaman gençtim ve asla kahramanlarım kadar sevmedim. Yani bu oyunu ben yazdım, bence tüm oyunlarımın en iyisi, tamamen teorik olarak, anlıyor musunuz? Şimdi aynısı bana da oldu. Deli gibi aşık oldum! Burada ona kuğu şarkısı diyorsunuz. Kuğu şarkısı mı bufalo şarkısı mı bilmiyorum ama doğru. Bu kalbimin yapabileceği son şey. Şimdi anlayasın diye açıklayayım kardeşim, bunun için farklı şeyler olması gerekiyordu: Benim yaşımda olmalıyım, çünkü şimdi kırk yaşında olsaydım, mesela ben de onu aynı şekilde severdim ama ben şimdiki gibi acı çekmedi. Aşkım daha sakin olurdu. Neden? Çünkü önümüzde harika bir hayat olacaktı. Çocuklar ve eşyalar tüm normal insanlar gibi. Ama sadece kırk değil, hala hastayım. Kalp krizi ve bu yaşamak ve sevmek için çok az şeyim olduğu gerçeğini daha da güçlendiriyor, anlıyor musunuz? Bu nedenle, her saniye yüzünü görmek istiyorum ve üzgünüm, bu işe katılamayacaksam başka insanlara, kitaplara, dükkanlara gitmesine izin vermek üzücü. Bildiğiniz gibi bir süre hapisteydim. On yedi yıl endişeli mi? Onun yanındaki bütün erkeklerden nefret etsem de kıskançlığım başka bir erkekle ilgili değil. Hatta yenebilirim. Ama hayır, daha yüksek bir şey. Ama bir adamın… aptal, hatta çirkin, hatta şişman göbekli bile… ona baktığını gördüğümde – endişeleniyorum. Çünkü onu kaybetmek istemiyorum. Ayrıca bazen aşkın pervasız olduğunu da biliyorum. Evin kapısı açılır, küçük boylu önemsiz bir insan girer, ölü bir mors suratlı kaba bir adam ve bir parıltı elde edilir – işte bu kadar! Ve hepsi bu … Aşk her zaman benimki gibi akıllı değildir. Çoğu zaman o bir aptaldır ve o ne aptaldır! Böyle Volpin kardeş, böyle… Bu yüzden acı çekiyorum, bu yüzden ondan biraz destek istiyorum… Belki sicil dairesi yardımcı olmaz, ya da belki… Denemeliyim …Volpishka paltosuyla kapının önünde durduğunda bana sarıldı ve usulca şöyle dedi:“Nazym haklı, evlen onunla. Sevgi dolu bir erkeğin doğal duygusu tarafından yönlendirilir. Bu iyi. Sen de Nazım biraz daha sessiz ol. Ve muhtemelen Türk tutkularına katlanmak onun için zor. Bu yüzden biraz sakinleşmeye çalışın. Ve böylece her şey doğru. İyi olacak. Eminim.Kayıt ofisine nasıl gittiğimizi hatırlıyorum. Taksiyle. Dostumuz Tosya bizimle. Onunla çıktık ve sen şoförün borcunu ödemekte geciktin. Sonra lobiye girer ve gülersiniz:- Şimdi taksi şoförü ile çok ilginç bir konuşma yaptım, ay-ay-ay! Bana soruyor: “Pardon yoldaş, siz Nazım Hikmet misiniz?” Diyorum ki: “Evet, ben Nazım Hikmet…” “Üzgünüm” diyor. “Evlenmeye mi geldin?” Cevap veriyorum: “Evet kardeşim, evlen.” Ve bana öyle hüzünlü ve hüzünlü baktı ki: “Eh, Hikmet yoldaş, Hikmet yoldaş! Bunca yıldır cezaevindesiniz. Bundan sıkılmadın mı?” Ben de ona cevap verdim: “Alışığım kardeşim, yapacak bir şey yok… Alışkanlık!” Ne kadar komik olursa olsun, ama nüfus dairesi size huzur getirdi, ayrılmadan birlikte binme fırsatı bulduk ve mutlu oldunuz.
Troleybüs
Ve daha etkileyici vakalar oldu. Bir yaz nasıl bir troleybüse bindiğimizi hatırlıyorum. Ben bilet alırken, kabinin ortasına oturdun, pencereye arkanı döndün, etrafına baktın, memnun kaldın, gözlerini biraz kapattın ve başını omuzdan omuza sallayarak, zevkle içini çekerek, yüksek sesle itiraf ettin. :- Oh-ho-ho, yoldaşlar, siz değilsiniz Bu kadını ne kadar ciddiye aldığımı hayal edebilirsiniz…Öyle bir ölüm sessizliği oldu ki artık bu troleybüste yolculuğumuza devam edemedik.
Ölüm
Sabah her zamankinden daha erken uyandım, açık bir pencereden doğrudan gözlerime vuran güneşten uyandım. Ev sessizdi. Kalkmadım – seni uyandırmak istemedim. On beş dakika sonra, posta kutumuza postaların nasıl doldurulduğunu duydum – bu, sabah 7.20 anlamına geliyor. Sabah tıkırdamasın diye kapağı bilinçli olarak kutudan çıkardım, ama yine de her sabah postacının telaşından uyandın, bir rüyada bile bu anı kaçırmaktan korktun. Beş dakika sonra ayağa fırladın ve neredeyse kapıya koştun. Seni aramak istedim ama bir şey söylemedim, biraz kestirmeye karar verdim. Ve geri gelmedin. Bir dakika geçti, ikincisi – nedense ön kapıyı açmadın ve şüpheli bir şekilde sessizce davrandın. Biraz hareketsiz yattım, ama bir güç, nerede saklandığını görmem için beni kaldırdı. Kalktım ve düşündüm: İçmek ya da sigara içmek istedim. Hızlı adımlarla mutfağa girdi. Orada değildin. banyo kapısını açtım sonra tuvalete. Aniden korkutucu oldu, çok korkutucu, sanki güçlü bir sıcak hava jeti arkamdan bana çarptı …Koridorda koştum ve seni yerde bir portmantonun arkasında gördüm. Sırtınızı kapıya dayamış, eliniz yerde, bir bacağınızı Türk usulü altında, diğer bacağınızı hafifçe öne uzatmış oturuyordunuz. Beyaz, alışılmadık derecede sakin yüzünün ifadesinden, ilk saniyede öldüğünü anladım.O saniyede, dünya beni serbest bıraktı. O sağır. Seninle konuşmaya çalıştım – cevap vermedin. anladım: bitti.O sabah fotoğrafımı çevirdim ve aniden arkasında senin küçük elyazınla yazılmış şiirler gördüm. Şimdi düşünüyorum da Nazım bunu ne zaman yazdın? Bir işaret ver, tahmin etmeme yardım et.”Çabuk bana,” dedi.”Beni güldür” dedi.”Beni sev” dedi.”Kendini yok et” dedi.acele etti.Beni güldürdü.Sevilen.Öldü.
Kaynak: https://ru.m.wikipedia.org/wiki/%D0%A2%D1%83%D0%BB%D1%8F%D0%BA%D0%BE%D0%B2%D0%B0-%D0%A5%D0%B8%D0%BA%D0%BC%D0%B5%D1%82,%D0%92%D0%B5%D1%80%D0%B0%D0%92%D0%BB%D0%B0%D0%B4%D0%B8%D0%BC%D0%B8%D1%80%D0%BE%D0%B2%D0%BD%D0%B0
https://medium.com/@KulturkRu/5-%D0%B8%D1%81%D1%82%D0%BE%D1%80%D0%B8%D0%B9-%D0%B8%D0%B7-%D0%B6%D0%B8%D0%B7%D0%BD%D0%B8-%D0%BD%D0%B0%D0%B7%D1%8B%D0%BC%D0%B0-%D1%85%D0%B8%D0%BA%D0%BC%D0%B5%D1%82%D0%B0-%D0%B8-%D0%B2%D0%B5%D1%80%D1%8B-%D1%82%D1%83%D0%BB%D1%8F%D0%BA%D0%BE%D0%B2%D0%BE%D0%B9-32b928eaea02