Herkese merhabalar. Bir Almina yazısıyla yine karşınızdayım. Gözlemlerimi sizlerle paylaşmazsam içim rahat etmiyor arkadaşlar. Bugün sabah saatlerinde yaşadığım bir olayı sizlere aktarmak istiyorum bu yazımda. Malum insanız, hepimizin başına zaman zaman aynı şeyler gelebilir; ama hepimiz farklı karakter; ve farklı kişiliklerde insanlar olduğumuzdan dolayı verdiğimiz tepkiler değişir. Ayrıca, birinin yaşadığı korku, bir başkası için komik de olabilir; bu durum da yine bizimle alakalı; insanlar arasındaki farklılık ile doğru orantılıdır.
Sabahın saat 08:00’ında ne yaparsınız? Pek çok kişi kendisini günün telaşına kaptırır, işine, ya da okuluna gitmek için yoğun tempo koşturur. Hakkında yazıyı yazdığım kişi de aynen öyle, işinin başına geçmek için koşturan birisiydi, daha önceden de hiç tanımadığım birisi, gerçi hala da tanıdığımı söyleyemem de en azından kim olduğunu biliyorum artık. Olaya gelecek olursak:
Saat 08:00’da kapalı kapıların ardında yumruk sesleri duyarsanız, yumrukla bir yerlere vurulduğunu anlarsanız ne düşünürsünüz? Ben bir yere çekiçle çivi falan çakılıyor sandım 🙂 Da sonrasında aynı sesi bir daha duydum. Asansörün kapısı resmen yumruklanıyordu. O anda anladım; birisi asansörde kalmış SOS veriyor; yardım istiyor. Tamam elbette ki yardım ederiz; dedim ya, aynı şey hepimizin başına gelebilir…
Kapıyı açtım ki yardım edeceğim, elbette motorlarla falan işim olmaz, ama anahtarla asansörün kapısını açabilirim kesinlikle. Ama ben daha dışarı çıkmadan asansörün çalıştığını duydum. Kurtulduğunu düşündüm, kaldım, bekliyorum yine de emin olmak için. Asansör bir üst katta yine durdu. Hem asansörün kapısı yumruklanıyor; hem asansörün alarmına basılıyor. Hem de şiddetli bir şekilde ”İMDAAAAAAAAAAAATTTT” diye bağırılıyor. Asansörde bir şeyler olduğundan emin oldum da, asansörde kalan kişi asansörü çalıştıramaz ki, insanın aklına farklı şeyler geliyor hal böyle olunca. Ama ben böyle düşünürken birisi üst katta, asansörün kapısını anahtar ile açmaya çalışmaya başladı.
Bu arada bayan diyor ki: ”Asansörde kaldım. Lütfen çabuk olun. Bayılacağım.” Onu kurtarmaya çalışan kişi de hem kapıyı açmaya çalışıyor, hem de ”Sakin olun” diyor… Ama bir türlü kapıyı açamıyor.
Ben sesleniyorum: ”Söyleyin bir alt kata insin asansörü çalıştırabiliyor” Ama beni duyan yok. Biri diğerinden yardım istiyor; diğeri de onu teselli edip kapıyı açmaya çalışıyor. Dayanamadım, kadın gerçekten bayılacak. Tüm iyi niyetimle bir alt katın kapısına gidip, asansörü çağırdım; film koptu 🙂 Kadının çığlıklarını şu anda burada ne kadar istesem de kelimelere dökemem; sanki boğazlayan biri var… 🙂
”Korkmayın ben çağırdım sizi” dedim. Sustu. Zaten bir kat aşağıya iniyor; kaç saniye sürer. Asansör geldi durdu. Ben direk kapıyı çektim; açıldı. Gördüğüm manzara bende bir kere daha film kopmasına sebep oldu. 🙂 Nasıl anlatsam gerçek görüntüyü yansıtmayacak ama: asansörün en köşesine gitmiş bir bayan, iki eliyle yüzünü kapatmış. Öylece duruyor. Hiç bir hayat belirtisi yok. Kapıyı açtım çıksana abla… 🙂 Yok, o hala kilitlenmiş öylece duruyor.
Geri çekildim. ”Buyrun çıkın” dedim. Çıktı, ama insan bir teşekkür eder değil mi? Yok. Ama ben gülüyorum. Ben gülerim, huyum bu, düşene de gülerim, kendim de düşsem kendime de gülerim, yapacak bir şey yok. Teşekkür etmediği gibi, ters ters baktı bana. ”Neden çıkarttın heyecan yaşıyordum” falan diyecek sandım. Yardım etmek de mi suç kardeşim? 🙂
Şimdi asansör fobisi olanlar belki de bana kızacaklar, kendini özellikle de o bayanın yerine koyarak empati yapabilecek olanlar. Yalnız şu geldi aklıma: asansör şakası yapılan bi kaç kişi vardı belki hatırlarsınız bir ay kadar önce, bir ölü ile aynı asansöre konulmuş izlenimi yaratılan kişiler vardı. Bu bayanı düşündüm o asansör şakası görüntülerinin içinde. Kesin kalpten giderdi herhalde.
Hepimizin bazı korkuları vardır. Onunki asansör fobisi; benim de var: mesela, canım kadar sevdiğim bir fincanım var; muhabbet kuşu kendisi. Doğduğundan beri baktığım kuş; ama diyaloğumuz hep kafesle bölünüyor. Neden? Ondan korkmuyorum kesinlikle; ama bana dokunursa bir şey olacakmış gibi geliyor. Ne olacağını falan da bilmiyorum; ama bir şey olacak sanki. 🙂 Onunki de asansör fobisi işte, yapılacak bir şey yok.
Ben, o bayan her aklıma geldiğinde gülmek üzere söz verdim; oysa, bir daha asansöre binmemek üzere yemin etti; ve gitti. Bizim de hikayemiz btti. Yeniden görüşebilmek umuduyla; hayatınız her zaman küçük gülümsemelerle renklensin…