Bazen gerçeklik, kurgunun kendisinden çok daha tuhaf ve grotesk olabilir.. Bu nedenle, film yapımcılarının tarih boyunca “gerçek olaylara dayanan” sonsuz başlıkları benimsemeye karar vermeleri şaşırtıcı değildir. Bunun en son örneklerinden biri Ridley Scott’ın son uzun metrajlı filminde bulunabilir: Gucci’nin Evi.
İtalyan firmasını tanımak için podyumların takipçisi olmaya gerek yok, ancak belki de isminin arkasındaki aile geçmişi birden fazla kişiyi, özellikle de genç halkı şaşırtabilir.
Gucci gözden kaçan bir isim değil, lüks ve haute couture ile ilişkilendirdiğimiz bir isim. ama görünüşe dayalı bir topluma dayanan sonsuz tahrifatları da akla getirmesi muhtemeldir.
Ve odak noktamız tam olarak görünüşte olacak. Çünkü Gucci’nin Evi bir haute couture çanta değil, mükemmel bir sahte. Zevk ve şüphe karışımıyla gözlemlediğimiz orijinalin aynısı numune; orijinalinin saflığına sahip değil, ancak onu ayırt edemiyoruz.
Scott bize komediye dönüşen trajik bir hikaye sunuyor, o dönemin İtalya’daki en önemli ailelerinden birinin içini ve dışını ortaya koyuyor, ancak bakışları yansıma olmaktan çok çarpık ve gülünç hale geliyor. Gucci gerçekten böyle miydi?
Gerçek ve gelenekler arasında
“Gerçek olaylara dayalı” ile ilgili zor olan şey, göründüğü gibi görünse de, gerçeklikten çok farklı olabilmesidir. Bir film yapımcısı, gerçek bir olaydan tamamen veya kısmen ilham alabilir ve işi istediği gibi, az çok değişiklikle, az çok lisansla uyarlayabilir.
Bu durumuda Gucci’nin Evi, sahneleme için çok çaba harcayan, ancak karakterlerle kaybolan bir Ridley Scott buluyoruz. Gerçekçilikten uzak, kostümü benimseyen bir Scott ile. Costumbrismo, gerçekçilikle sahip olabileceği benzerliklere rağmen, ayrıntılara çok fazla dikkat etmeden belirli bir anın alışkanlıklarına ve folkloruna odaklanır. olmak gelirdi kabacatıpkı bir fotoğraf gibi, gerçekliği çizen ama ötesine geçmeden yalnızca görüntüde kalan bir ayna.
Kendi adına gerçekçilik, bu görüntünün arka planını analiz etmekten, karakterlerinin eylemlerinin ve hareketlerinin arkasındaki motivasyonları anlamaktan sorumlu olacaktır. Başta yaptığımız benzetmeye dönecek olursak, kostüm ilk başta beğendiğimiz ve orijinal göründüğümüz ancak detaylara ve dikişlere dikkat ettiğimizde sahte olduğunu anladığımız Gucci çanta olurdu.
Gucci’nin Evi sahneler ve kostümler aracılığıyla bize tanınabilir bir zaman çiziyor, zamanı ve yeri biliyoruz. Karakterlerin durumu bile, çünkü babasıyla çalışırken moda imparatorluğunun varisinin karısı olduğunda aynı Patrizia’yı görmüyoruz.
Düşer Gucci’nin Evi kostümlü kasten mi? Film yapımcısı trajik hikayeye çok fazla girmemeye karar vermiş olabilir. olayları anlatmanın daha komik, hatta grotesk bir yolunu bulmaya çalışmıştır.
Başroldeki çiftin cinsel karşılaşmaları veya film boyunca gördüğümüz sonsuz İtalyan stereotipleri gibi izleyiciyi güldüren bazı sahnelerde bu utanmaz kasıtlılığı görüyoruz.
tutkular
Filmin ana teması hiç şüphesiz tutkulara düşüyor. ve daha spesifik olarak, Patrizia Reggiani’nin karakteri üzerine. Lady Gaga, işinin sadece müzik olmadığını ve yeteneğinin mikrofonların ve sahnenin ötesine geçtiğini bir kez daha gösteriyor. Reggiani rolündeki performansı, filmin en önemli noktalarından biri ve muhtemelen, eğer o olmasaydı, film tamamen sıkıcı olurdu.
Filmin ilk bölümü Scott bize Patrizia’nın kökenini ve müstakbel kocası olacak adamla ilk tanışmasını anlatıyor: Maurizio Gucci. Scott, Klimt ile Picasso’yu karıştırarak Patrizia’nın cehaletinin altını çizerek, hem aileler, gelenekler hem de kültürler arasındaki karşıtlığı bize göstermekten sorumlu.
Eski moda pembe dizi ipuçlarını içeren bir peri masalı hikayesi: Güçlü bir aileden gelen bir çocuk orta sınıf bir kızla tanışır; aşık olurlar, ailesi buna karşı çıkar ama aşk her şeyi yener.
Ancak, bu prenses bize en başından beri bir silah kadını olarak sunuluyor. Sevdiği erkeği elde etmek için her şeyi yapacak bir kadın gibi, bu onun için sulu aile mirasından vazgeçmesi anlamına gelse bile.
Her ne kadar bizleri onunla empati kurmaya ve onu daha yakın bir karakter olarak görmeye davet ettiğini de belirtmek gerekir ki, sonuçta elit kesimden gelmeyen ve dolayısıyla izleyiciye daha yakın olan tek kişi o.
Özel bir dostluk kurduğu falcı Pina ile ilişkisinin gelişimi özellikle ilginçtir. Bir şekilde, Scott bize Patrizia’yı tamamen tutkulu bir kadın olarak gösteriyor, ancak aynı zamanda kontrolcü ve büyük özlemlerle.
Salma Hayek’in canlandırdığı Pina karakteri sayesinde karakterin gerçek düşüncelerini ve duygularını keşfedebiliyoruz; Maurizio için planladığı gerçek Patrizia ve trajik sonuçla tanışıyoruz.
Ancak, içinde Gucci’nin Evi, kötü ya da iyi yoktur. Tek bir suçluya işaret etmek çok kolay olurdu ve o zamanlar eski kocasının ölümünü planlayanın Patrizia olduğuna şüphe yok, ancak aile klanının oldukça karikatürize, neredeyse acıklı bir şekilde sunulduğu doğru. Tanınmayan bir Jared Leto tarafından oynanan Paolo Gucci gibi karakterlerde. Klanın en küçüğünün kaprisleri yüzünden dağılacak, hırsla damgalanmış bir aile.
Moda imparatorluğunda yolsuzluk çok yaygın. kahramanların hiçbiri güvende değil ve hepsi de lüks ve gücün gözlerinin önüne serdiği ayartma ve aşırılıklara kapılmış gibi görünüyor.
House of Gucci’de kıskançlık ve konular
Kıskançlık, trajik ve komik arasındaki bu hikayenin çerçevesini çizecek, sonunda trajedilerin en kötüsünü planlayacak.. İlginç çünkü Scott, filmini veya karakterlerini fazla ciddiye almıyor; kendisi gibi aşırılıklara ve gösterişlere kapılır. Ve yine de, bazen bize inanılmaz görünse de, Gucci’nin Evi bizi bağımlı tutmayı başarıyor çünkü hepimiz sonunda bu suçlu zevke yenik düşüyoruz.
Suçlu zevk çünkü çizgi film izlediğimize şüphe yok. Filmin aşırılıklarına ve maliyetine rağmen en abartılı dizilerde bulabileceğimiz bir hikaye ile karşı karşıyayız.
Hiçbir şey gerçeklikten uzak olmasa da, Gucci’nin Evi kökleri çok da uzak olmayan bir geçmişe ait trajik bir hikayededir. Kıskançlık, hırs ve tutkunun motive ettiği, bir imparatorluğu yok eden ve bir can alan bir hikaye; masum ya da değil, ama sonuçta bir insan hayatı.
Scott bir gözyaşı seli önermiyor, Gucci’nin ölümünü Gianni Versace gibi diğer tasarımcılarla yaptıkları gibi hüzünlü bir şekilde çizmiyor. Burada herkes suçlu, bu ailenin her bir üyesi katkıda bulunmuş gibi görünüyor, doğrudan ya da dolaylı olarak, bu trajik sona, ancak izleyiciler olarak bize çok fazla ağırlık vermeyen.
Belki konular hikayeye inanmamıza yardımcı olmuyor, ama kesinlikle eğlenceli hale getiriyorlar. Filmi İngilizce izlerseniz, o sahte İtalyan aksanının sizi etkilemesi daha olasıdır. Belki de filmi İngilizce çekmek daha başarılı olabilirdi, çünkü hepimiz Gucci’lerin İtalyanca konuştuğunu, ancak güçlü bir aksanla İngilizce konuşmadığını hayal edebiliyoruz.
Scott’ın eğlenceli bir film yapmak istemesi muhtemeldir, ancak “gerçek olaylara dayanan”, izleyicide bir dizi beklenti yaratır ve belki de sorun budur.
Hayır, biz İtalyanlar içmeyiz espresso her saatte. Ayrıca diyebiliriz ki, espresso bir sanattır, bir ritüeldir. Aslında, bir İtalyan’ın alması pek olası değildir. espresso çok sakince çünkü adından da anlaşılacağı gibi, bir atış gibi, basit bir kafein “atışı” gibi hızlı bir şekilde alınır.
Yine de, zaman zaman sakarlığına rağmen, Gucci’nin Evi mutlu bir şekilde giydiğimiz o taklit çantaya dönüşüyor. Çünkü orijinalini karşılayamayabiliriz, ancak kopyasından zevk alabilir ve eğlenebiliriz.
ACS: Gianni Versace cinayeti, Cunanan’ın nedenleri
ACS: Gianni Versace cinayeti, bize Versace’nin ölümünü anlatmanın ötesinde, bizi üzücü ve sessiz bir gerçeğe yaklaştıran bir seri. Daha fazla oku “
House of Gucci: kıskançlık, gösteriş ve klişeler girişi ilk olarak 1ipucu.net Uzmanlardan İpuçları Blog’da yayınlandı.