Atatürk ülke içerisinde sık sık seyahat etmektedir. Gemlik ve Bursa gezileri esnasında Atatürk soğuk alır. Tedavi olmak ve dinlenmek üzere İstanbul’a geri döner. Ama, ne yazık ki hastalık ciddidir.
1-9 Kasım 1938: Atatürk’ün hastalığı çok ilerlemiştir, doktorlar enginar yemesinin iyi olacağını söylerler. Fakat sonbahar enginarın mevsimi değildir. Hatay’da taze enginar bulunabileceğini öğrenirler, hemen sipariş verirler.
Dolmabahçe’de hasta yatağından uyanan Mustafa Kemal, “Neden bana enginar yedirmiyorsunuz hala?” diye sorar. Hatay’dan gelmek üzere olduğunu söylerler.
Ancak…
10 Kasım 1938: Saat 09.05’te tüm çabalara rağmen yakalandığı siroz hastalığından kurtulamayarak İstanbul’da Dolmabahçe Sarayı’nda hayata gözlerini yumdu.
Enginar gelir… Atatürk, enginarı yiyemeden hayata veda etmiştir.
Çok sevdiği halkından ayrılmak zorunda kalır. Ama insanlarının gözünde ölümsüzlük kazanmıştır. Öldüğü andan itibaren, çok sevilen ismi ve hatırası, çok sevdiği halkının kalbinde yerini almıştır. O bir kumandan olarak birçok savaş kazanmış, bir lider olarak kitleleri etkilemiş, bir devlet adamı olarak başarılı bir yönetim sergilemiş ve nihayet bir devrimci olarak bir toplumun sosyal, kültürel, ekonomik, politik ve hukuki yapısını kökten değiştirmeyi başarmış; dünya tarihindeki en üstün şahsiyetlerden birisi olmuştur. Tarih onu Türk ulusunun en şerefli evlatları ve insanlığın en büyük liderleri arasında sayacaktır.