Siyah karton arar gecenin bir yarısı bulamazsam soluğu kağıt torba kutumda ararım tararım ve harika siyah torbam var. Hemen sap kısmından şapka keser ve tabağımı simli eva süngerleriyle süslerim. Bir de tchibodan aldığım delgeçlerimle
deler ve daha alışamadığım 2014 rakamını konduruveririm. Sonuç harika , bugün öğrencilerimle yapacağım bu etkinlik için sabırsızlanıyorum. Bir an önce okula gitmek istiyorum 🙂
Kardan adam yapmak Ankaralı yıllarmın zevkli bir eğlencesiydi. Buralara kar yağmadığı için artık karı erimeye yüz tutan dağların tepelerinde görüyorum, her gün arabayla okuluma giderken. Bazen anılarım canlanıyor, zamanında sevmediğim, sevemediğim Ankara’yı şimdi çok ama çok arıyorum. Özlemime hep dert yanar, varda yokta İstanbul derdim, bıktırmıştım belki de onu ama o da her defasında denize çıkmasa da sokakları güzeldir Ankaram, seveceksin bak gör derdi , sabırla. Evet o zamanlar geldi Özlemim, denize çıkmasa da sokakları güzelmiş Ankara ben senin kıymetini bilememişim. Hep böyle midir acaba insan, bazen zamanında kıymetini bilmez bazı şeylerin. Yokluğunda hissedersin ta yüreğinin en derin köşesinde. Sımsıcak yaşarsın ateşin başında ellerini ovuştururcasına. Hiç ayrılmakta istemezsin bazen ateşin başından iyi gelir sana anıları tazelemek , dostlukları aramak, mırıldanırcasına söylenmek geçmişe. İşte bugün de benim için kardan adam böyle oldu, yılın son günlerinde anıları tazelemek te hiçte fena olmadı.
Heb beraber sağlıklı vem mutlu yıllara…