Eğer sana:
-Resim gibi güzelleri
-Pamuk gibi elleri
-İncecik belleri
-Mezun endamları
-Sürmeli gözleri
-Tatlı dilleri
-Çocuk ve torun taşımakla pörsümeyecek kolları
-Çil çil altınları,
-Meyveli bahçeleri,
-Uzun boyunlu, kırmızı tüylü develeri,
Velhasıl bunlara benzer bilcümle tatlı şeyleri sever, ister misin denilse, hemen olanca hararetinle ''Elbette'' deyip, kıtlık ve kuraklıktan ciğeri yanmış adamın yağmuru gördüğü anda gösterdiği tepkiyi gösterirsin.
Ve şayet sana bir hayır ve iyilik yoluna gitmen, hasenat kapılarından bir kapı açman teklif olunsa derhal yüz çevirip çekingenlik gösterir ve sanki malın mülkün bir afete uğramış gibi mazeret ve bahaneler uydurursun.
Yanında Allah'ın apaçık ayetleri zikri beyan olundukta ve o Sübha’nın nihayetsiz minnetlerine şükredildikte ısrar ve inatla kaçar, küfranı nimet edersin.
Tabiat binan dünya hevesleri üzerine kurulmuş. Tıynet ve rağbet ağacın ise onu süslü gösterecek bir zemine dikilmiş...
Bundan dolayıdır ki, ne zaman dünyaya dair bir söz cereyan etse, gönlün açılır, gözün güler ve daima bu yolda konuşulması için, içinde şiddetli bir arzu doğar.
Fakat ahirete müteallik bir söz konuşulursa, o sözler sence zayıf ve itibara değer olmadığından kulakların hemen kapılarını o sözlerin yüzüne kapatıp defeder.
Ve sanki sinene saplanan bir mızrak kalbine gelen o sözleri anında mahveder.
(Şeyh Sadi Şirazi)
*
BİR HADİS:
Resulullah (SAV) Efendimiz şöyle buyurdular; İlmin afeti, unutmaktır. Onun zayi edilmesi ise ehli olmayana öğretmendir. (Sünen Darimi)