Merhaba, beni tanımıyorsunuz, belki de tanıyorsunuzdur kim bilir. Buraya daha önce bir yazı yazmıştım: https://yalnizyurumeyeceksin.com/2018/09/14/hala-kapaliyim-ama-keske-hic-kapanmasaydim/
O yazıdan sonra çok düşündüm, pek çok kez karar verdim, pek çok kez vazgeçtim. Burada hikayesini paylaşan onlarca insanın yazısını okudum. Ve benim yazdıklarım boş ve önemsiz göründü gözüme. İnsanlar neler çekmişti, bense sadece rahatsız oluyordum. O yüzden olduğum gibi kalmaya verdim, hayatı böyle yaşamayı biliyordum. Hangi kıyafete hangi eşarp uyar biliyordum, her gün ütü yapmaya alışmıştım, insanlar da bana alışmıştı, gerek var mıydı değiştirmeye çalışmaya? Böyle yaşamak çok daha kolay değil miydi? Ve karar verdiğimi sandım, kendimden emin olduğumu sandım ama çok kısa bir süre fark ettim ki benim istediğim bu değil. Her zaman yanlış olanı seçtiğimde asıl istediğimin ne olduğunu anlarım zaten, yine öyle oldu.
Benim dramatik bir hikayem yok, kendi içimde çok zordu bir şeylere karar vermem; emin olmam, anlamam. Ama işte şimdi buradayım. 14 yaşında kapandım ve aradan 10 yıl geçtikten sonra açılıyorum. Dile kolay 10 yıl. Çok korkuyordum, herkesin tepkisinden çok korkuyordum, ailem arkamda durmaz yapamam diyordum. Ya babamla aramız daha kötü olursa, ya benimle hiç konuşmazsa? Ya ablam bile benim yanımda durmazsa? Yeni bir başlangıç zamanı aradım. Yeni bir şehre gitsem, yeni bir işe girsem, evlenip hayatıma yeni bir başlangıç yapsam? Yapmadım, beklemedim, yeni bir başlangıç şansım yoktu zaten, yeni bir başlangıç diye bir şey var mı bilmiyorum zaten.
Bir gün, öylesine sıradan bir gün artık beklemek istemedim, insanlar için bekliyorsam niye bekliyordum ki? Bu iş önünde sonunda olacaksa? Gidip ablamla konuştum ne mutlu bana ki korktuğum başıma gelmedi, anladı beni, ‘Bu konu hakkında çok uzun zamandır düşündüğünü biliyorum senin tercihin’ dedi. Anneme sen söyle, dedim. Şaşırmış ama yanımda olacakmış, ‘Babanla konuşurum’ demiş. Babamın cevabını henüz bilmiyorum, yani en çok çekindiğim kişinin. Ve ben bugün dışarı başımı kapatmadan çıktım. Henüz tanıdığım hiç kimseyle karşılaşmadım ve o kapıdan çıkmak çok zor oldu benim için. Ama şunu söyleyebilirim ki rüzgarın saçlarınıza değmesi kesinlikle abartılmıyor.
(Görsel: Dom Dom)