Menşei Çin olan koronavirüs ilk ortaya çıktığı andan itibaren onlarca can aldı birçok ülkenin de sağlık sistemini çökertti ve hala hem can almaya hem de sağlık sistemlerini çökertmeye devam ediyor.
Bilmem kaçıncı dalganın kaçıncı pikini yaşıyoruz ama henüz net bir çözüm bulabilmiş değiliz.
Kendimizce bir takım önlemler alıp duruyoruz. Eski yaşanmışlıklara mesafe koymalıyız dedik iletişimsizlik içinde bulduk kendimizi.
Hedeflerimizi, hayallerimizi, ziyaretlerimizi hep erteledik. Özleme itti bizi koronavirüs hele ki sokağa çıkma kısıtlamaları…
Ah ah kornadan önce ki yaşamı mumla arar olduk. Ne illetti bu kurtulamadık gitti.
Dört bir yandan gardımızı almış olsakta koronavirüse karşı güçlü olamıyoruz. Bu da ne kadar aciz olduğumuz gösteriyor bize.
Neyse eskiden gezip dolaşmak ailecek birlikte vakit geçirmek tek temennimizdi hemen hemen hepimizin ama şimdi evet birlikte vakit geçiriyoruz ama nasıl vakit geçiriyoruz? Ellerde telefon sabah akşam öğle demeden hep koronavirüs haberleri, dışarı çıkamıyorsunuz hafta sonları sokağa çıkma yasağı var, dışarı çıkıyorum kavramı balkona çıkma ile eşleştirildi ondan ötesi yok. Ailecek bir arada olunan yerler yemek ile kahvaltı sofraları oluyor.
Eskiden pikniklere gidilirdi gezilirdi misafirliğe gidilirdi şimdi ziyaretler gibi muhabbetlerde azaldı. Herkeste korona korkusu var. Aile içinde de birbirlerine bulaştırma korkusu.
Suçlu gibi içeriye tıkıldık sağlığımız ve nice sağlık için ama biz kendi benliğimizi kaybediyoruz ve eminim ki herkes bunun farkında. Ağır bir psikolojik süreç içinde kıvranıp duruyoruz. Nefes almak için sadece dışarı çıkmak yeterken şimdi ondan da mahrumuz dışarı anlamında çıkabileceğimiz tek yer balkon oluyor sokağa çıkma kısıtlamaları boyunca.
Yorulduk.
Sıkıldık.
Kısıtlamalar ve korona bunalttı, bıktırdı…
Hayat akıp gidiyor bizi de bu sırada evde hapis hayatı yaşıyoruz. İnsana bu yaşam ağır geliyor, sosyal bir varlıktır insan.
Bu yüzden sağlıkçılarımız başta olmak üzere diğer tüm ilgililere bu sıkıntılı süreçten bizi kurtarmaları gerektiğini tekrardan hatırlatalım.
Elinizden ne geliyorsa yapın da bir an önce dört duvar arasına sıkışıp kalan hayatlarımız özgürlüğüne kavuşsun. Çünkü iki günlük sokağa çıkma yasaklarıyla bu virüs yok olup gitmez böyle bizi psikolojik yönden yoracak kısmi çözümler yerine net ve uzun vadeli çözümlere odaklanmalıyız. Selametle…