Korkular, ne çok yoruyor bünyemizi değil mi? Bir hayvandan korkuyoruz, bazen bir duyguyu yaşamaktan bazen ise kendimizden korkuyoruz. Daha da aydınlık anlatmam gerekirse; yaptıklarımızdan veya yapacaklarımızdan korkuyoruz. Bugün korkularımızın ve duygularımızı bastırma çabamızın hepimizin üzerinde yarattığı etkilerden bahsedeceğim.
Duygular, yaşanması gereken en değerli şeydir bana göre. Kendimizi duygusuz biri haline getirmeye çalışmak bize bir şeyler katmayacaktır. Duygusuzlaşmak, aksine kendimizi savunmasızlığa terk etmek demektir. Duygularımızı halının altına süpürünce kendimizi güçlü hissederiz. Ne ironik, aslında duygularımızı halının altına süpürdükçe o halının yükselişini izleriz. Sonunda ne mi olur? O duygularımızı altına süpürdüğümüz halı paramparça olur. Bunu şöyle izah edeyim; siz o halısınız, duygularınızı yaşamayı erteledikçe o duygular sizde yük oluyor, sizi istenmeyen hallere sokuyor, sizi parçalıyor… Dayanacak gücünüz kalmıyor da diyebiliriz. Eğer o duyguları yaşasaydınız belki de parçalanmak zorunda kalmazdınız. Çok acı çekiyor olsanız bile sonunda yine tek parça kalırdınız.
Korkularınız ve yok etmeye çalıştınız duygularınız, sizi yıkık dökük bir binanın içine doğru sürükler, o bina da en ufak sarsıntıda yıkılabilir. Geriye ne duygularınız ne de kendiniz kalırsınız. Bana kalırsa bu kaybettiklerinize değmeyecek bir şeydir.
“Korkunun ecele faydası yok” derler bilirsiniz, bu hayatta duyduğum ve doğruluğunu kanıtlayabileceğim en doğru sözlerden birisi olabilir. Korkunun gerçekten ecele faydası yoktur. Sen köpekten korkuyorsun diye, köpekler yeryüzünden silinmez. Sen yüksekten korkuyorsun diye hayat seni en yükseğe çıkarmamazlık yapmaz, hatta belki de yüksekte yaşamak zorunda bırakır seni. Sen bıçaktan korktukça o bıçağı sağlam tutamayacaksın, elindeki elmayı bölemeyeceksin elini keseceksin yalnızca. Korkudan titreyeceksin, o bıçağın bir anda gelip seni parça parça böleceğini düşündürecek sana bilinçaltın, oysa sen bunları düşünerek kendini parça parça bölüyorsun zaten. Burada yazık olan elmaya değil, sana oluyor unutma bu dediğimi.
Bir elman var, yarıya böldüğünde aynı simetride iki ayrı elman olacak. Dilimlere böldüğün için artık o bir değil iki elma dilimi olarak anılacak. Kendini de aynı böyle gör, bir elmasın ve kendini korkularına mahkûm edersen günün sonunda parçalanır sadece bir elma dilimi olarak kalırsın.
Çürük bir elma olabilirsin, çok ezilmiş bir elma hatta varlığından beri sadece bir elma dilimi de. Kimse mükemmel değildir, bir elma da mükemmel olmak zorunda değildir inan bana. Bir markete veya manava ne kadar satış değeri getirdiğini umursayacak kimse yoktur ama sen kendini parçalara bölmüşsen eksik hissetmene sebep olursun, yarıya bölündüğün zaman tadın aynı olsa da çok şey değişmiş olacaktır ve bu sadece kötü hissetmene sebep olur. Senin korkuların, değerini düşürmez fakat dengelerini değiştirir, korkuların vücuduna yayılmış küflerdir, çürüklerdir. Onlardan kurtul ki köklerinden çiçekler açsın. Bıçağın keskin tarafı çürükleri görür, sen çürüklerinden arınacak güce sahipsin. Bu güç sende var, gör kendini. Ben gözlerinin içine bakamasam da bir satırdan diğer bir satıra geçerken burada bir cevap arayacak güçte olduğunu bile görüyorum. Çürümüş olsan bile unutma, her elma çürük doğar ama olgunlaşmayı kendisi seçer.
Kendi kendine tekrarla, her elma çürük doğar ama olgunlaşmayı kendisi seçer…