Bir zamanlar fakir bir oduncu varmış. Her gün ormana odun kesmeye gidermiş. Günlerden bir gün, yine odun keserken aniden bir yılan görmüş. Baltasını kaldırıp da yılana vurmak üzereyken, birden ona acımış ve öldürmekten vazgeçmiş. Yılan, adamın ona kıyamadığını hissedince, ona teşekkür etmek istercesine ortadan kaybolup ağzında bir altınla geri dönmüş. Oduncu altını görünce çok sevinmiş ve bu durumdan kimseye bahsetmemiş. Her gün yılana yiyecek götürmüş, yılan da ona altın getirmeyi ihmal etmemiş. Böylece aralarında iyi bir dostluk başlamış ve uzun süre böyle devam etmiş.
Bir süre sonra oduncu hastalanmış ve odun kesmeye gidemez hale gelmiş. Bu nedenle tekrar fakirleşmeye başlamışlar. Çaresiz kalan oduncu oğluna her şeyi anlatmaya ve onu odun kesmeye göndermeye karar vermiş. Oğlu önce duyduklarına inanamamış, ama oraya gidip de ağzında bir altınla gelen yılanı görünce, babasının doğru söylediğini anlamış. Ne var ki oduncunun oğlu çok hırslı biriymiş. Yılanın ona her gün bir altın getirmesini beklemektense, yılanı öldürüp bütün altınlara sahip olmak istemiş. Yılanı takip etmiş ve tam yuvasına girerken baltayı vurmuş ama yılan ölmemiş, sadece kuyruğu kesilmiş. Acıyla kıvranan yılan, bir hamlede onu sokup öldürmüş.
Oğlunun eve dönmediğini gören oduncu, hasta yatağından kalkıp oraya gitmeye karar vermiş. Buluşma yerine varınca oğlunun cansız bedenini ve kuyruğu kesilmiş yılanı görmüş. Olanları anlamış ve oğlunun, hırsından dolayı bunu yaptığını tahmin etmiş. Yılana dönüp özür dilemiş ve tekrar dost olmak istediğini söylemiş. Ama yılan:
“Bende bu kuyruk acısı, sende bu evlat acısı varken, bir daha dost olmamız mümkün değil.” demiş ve oradan uzaklaşmış.