Tüm dünyada olduğu gibi Türkiye’de de Müslümanlar belli bir seviyeye ulaştıkları andan itibaren uluslararası şer güçler devreye girerek yozlaştırmaya çalışırlar.
Bu yozlaştırmanın temelini nefsani zaaflar oluşturmaktadır.
Hani Efendimiz(sav)’in, “ küçük cihattan büyük cihada giriyoruz” deyip cephedeki vuruşmadan daha önemli gördüğü , “ NEFİS İLE CİHAT” var ya, işte tam da burasıdır.
Bunlar da Kur’an-ı Kerim’de şöyle ifade edilmişlerdir:
“ Nefsânî arzulara, (özellikle) kadınlara, oğullara, yığın yığın biriktirilmiş altın ve gümüşe, soylu atlara, sağmal hayvanlara ve ekinlere düşkünlük insanlara çekici kılındı. İşte bunlar dünya hayatının geçici menfaatleridir. Halbuki varılacak güzel yer, Allah’ın katındadır.”(Al-i İmran,14).
Genelde insanların ve özelde de Müslüman’ın bunlara yönelik istek ve arzularını frenleyemedikleri zaman her alanda ölçüyü kaçırmakta ve şer güçlerin oyuncakları olmaktadırlar.
Müslümanların bunlara yönelik zaafları her defasında şer güçler tarafından kullanılarak iktidarlar yozlaştırılmaktadır. Belirtelim ki, her iktidar tırmanışı hüsranla ve bulunulan noktadan daha yüksek yerden yere çakılarak sonlanmaktadır.
Bunun nedeni gayet açıktır: İktidar tırmanışımız belli stratejiden yoksun tesadüfi olmaktadır. Çağdaş İslam alimleri iktidar tırmanışını keyfiyet yönünden olduğu kadar kemiyet açısından da değerlendirmektedirler.
İktidarını, kadrolarının nefislerinde ikame demeyenlerin ülke iktidarına talip olmalarının sonucu hüsrandır. Liderin tek başına yetkin olması, iktidar sorununu çözmüyor.
Bu nedenledir ki, Müslümanlar bulundukları ülkelerdeki iktidar tırmanışlarını yeniden gözden geçirmeleri gerekir. Başkaları sandıkta, “Her şeye yeniden silbaştan yaptırmadan” kendileri ,” silbaştan “ yapmalıdırlar.
Başkaları silbaştan yaptırırlarken kadroları da harcamaktadırlar. Ancak Müslümanların kendileri yaparlarsa en azından kadrolarının bir kısmını koruyarak bunca yılların emeklerini boşa çıkartmış olmazlar.
Yoksa yazık olacaktır!
Selam ve dua ile…