Mart 10, 2022
Bu yıl the one and only Ömer Akdağ ile tanışıp vakitle dost olmamızın 20. yılı. Biz doğal bunu fener alaylarıyla, marşlarla yahut sade bir hot pot aktifliğiyle kutlamaya hazırlık yapaduralım bu 20 yılda değişmeyen bir şey vardıysa tüm ısrarlarıma ve hatırlatmalarıma karşın Ömer’in hala Chrono Cross oynamamış olmasıdır. Onun ısrar ettiği ve benim oynamadığım/izlemediğim çok şey de vardır elbette ancak yahu sen JRYO seven adamsın, tüm Final Fantasy’leri oynamışsın, az bilinen kimi oyunları bile bitirmişsin neden Chrono Cross’a dalmıyorsun be adam!? Dalmadı. Ancak neyse ki Square Enix imdadımıza yetişti ve bu yıllanmış klasiğin bir Remaster versiyonunu beğenimize sundu da nihayet Ömer’in (ve çoğunuzun) bu vakitsiz klasiği deneyim etmek için bir mazeretiniz kalmadı, üstelik pakette beklenmedik bir sürpriz de var.
Bir kişi neler kâdir
Chrono Trigger SNES vaktinin en sevilen ve devamı yapılması istenen oyunlarındandı, yıllar 1999’u (Kuzey Amerika için 2000’i) gösterdiğinde hayranlar bu dileklerine kavuştu kavuşmasına ancak karşılarındaki oyun birebir kozmosta geçen farklı bir öyküydü ve her ne kadar Trigger’la orada burada çeşitli bağları olsa da büyük oranda kendi başına tüketilebilen bir üretimdi. Alışılmış ortadan yıllar geçti, öbür bir Chrono oyunu da gelmeyince beşerler seriden ümidi kesti üzere oldular. Ta ki evvel ufak ufak yayılan remaster dedikoduları ve nihayetinde Nintendo sunumundaki SE’in duyurusuna kadar.
Doğal bende bir his patlaması, anılar sağanağı ve nostaljinin o tuhaf dehlizlerine ani bir seyahat hissi yaşandı birinci evvel. Ne yani birinci PlayStation’da oynadığım ve unutamadığım en âlâ 5 oyundan birinin Remaster’ı mı geliyordu? Hem de daha önce sadece Japonya’da, o da hepi topu 100,000’den az şahsa ulaşabilmiş Radical Dreamers yan hikayesiyle? “Bak sen, enteresan!” biçiminde oldu reaksiyonum (merak edenler için öbür 4 oyun Final Fantasy VIII, Vagrant Story, Front Mission 3 ve Metal Gear Solid). Hasebiyle bu oyun benim için özel bir yerde ve yıllar sonraki geri dönüşüm birden fazla Remaster’da üzerimize çöreklenen “Bu muymuş yani o kadar hayran olduğumuz oyun?!” minvalinin çok ötesinde oldu neyse ki.
Chrono Cross tematik olarak vaktin değiştirilebilirliği, tek bir kişinin devasa akışta ne üzere farklar yarattığı ve insanın tabiatla olan ilgisindeki yıkıcılığıyla ilgili bir hikaye. Kolay başlıyor. Biz Serge isimli, akıllı, uyumlu ve ilişkin olduğu balıkçı kasabasında sevilen bir genç olarak “uyanarak” başlıyoruz oyuna. Burada uyanmak sözü değerli, çünkü oyuna birinci girişimiz aslında antik bir tapınakta geçen ve rahatsız edici bir sonu olan, hayal mı gerçek mi tam anlayamadığımız bir sekansla oluyor. Serge olarak birinci misyonumuz kız arkadaşımıza sıkıntı bulunan pullardan bir kolye yapmak ve biraz da oyuna alışma olarak iş yapan bu vazifesi bitirdiğimizde ortamızda nostaljik ancak geleceğe de ışık tutan bir sohbet geçiyor. Sohbetin akabinde geriye dönelim derken pat diye boyut değiştiriyor ve paralel bir kozmostaki birebir yere geliyoruz. Bu kozmosta şimdi çocukken ölmüşüz ve bizi kimse tanımıyor balıkçı kasabasında; biz de natürel bir telaş, bir merak derken yaşanan kimi olaylar sonucunda yazgımızın kopmayacak formda bağlanacağı Kid ile tanışıyoruz ve uzun sürecek epik maceramız başlamış oluyor.
Kompleks, epik, doğal
Artık benim hatırladığım ya da nostalji yumağına soktuğum Chrono Cross çok hoş ve sürükleyici bir oyundu. Her ne kadar PSX uyarlaması olsa da elimizdeki Remaster pek masrafı olan, hatta günümüzdeki birçok JRYO kadar basitleştirilmemiş, oynaması baş isteyen bir oyun olarak kalabildiğini ispatlıyor üretimin. Hatta ihaleyi arttırıp oyunun şu an çok daha devrimsel olduğunu görmek, kitlelere ulaşmak ismine kompleksliğinden feragat edilmediğine şahit olmak gerçekten harikulade bir his. Ben o vakitler 16 yaşında olan beynimle ve yetersiz İngilizcemle elbette pek çok ayrıntısı kaçırmışım lâkin tekrar de deneyim ettiğim şeyin kalitesi bana geçmiş. O yüzden yenilenmiş görselliği falan olmasaydı dahi bugün de takdire şayan bir oyun Chrono Cross.
Bunun birinci dikkat alımlı belirtisi dövüş sisteminde. Klasik Final Fantasy oyunları ya da günümüzde tekrar popülerleşen sıra tabanlı RYO’lar üzere oynanıyor oyun lakin sıra size geldiğinde tek bir atağınız yok; onun yerine evvel atak kısmından belli isabet yüzdelerine sahip ve Stamina harcayan hareketleriniz var. Kelam gelimi zayıf ataklar az Stamina harcayıp, yüksek vuruş oranına ve az hasar sahipken orta ve güçlü ataklarda bu oranlar değişiyor. Bu atak fazında Stamina’nız bittiyse şayet daha sonrasında yapabileceğiniz büyü gibisi teknikler var elinizde. Bunlar da sayıyla ve her tekniğin bir rengi var. Siz atıyorum bir alev topu kullandınız ve bunun rengi kırmızı, takımınızdaki öteki eleman da kırmızı bir teknik kullandı ve bu color field denen dört kesimli kısımda 2 adet kırmızı alan demek oldu. Demek ki bundan sonra kullanılacak kırmızı teknik daha çok hasar verecek. Hele hele karşıdaki rakip mavi renkte büyülerle donanmışsa daha da fazla hasar alma potansiyeli var.
Bu birinci başta karmaşık gelen sisteme düşündüğümden daha süratli alıştım ve elementlerin renk kodlarını lehime kullanmaya başladıkça da başta sıkıntı görünen dövüşler kolaylaşmaya başladı. Elbette bunlarla uğraşmak istemeyen ve yalnızca kıssayı deneyim etmek isteyenler için de dövüşleri kapatma yahut rakibin daima ıskalamasını sağlayan seçenekler var. Bu sayede sırf ana dövüşleri yaparak süratlice oyunu bitirebilseniz de hem karakterlere has özel savaş animasyonlarını kaçırmış (ki takımınıza katabileceğiniz yaklaşık 45 karakter ve her birinin 3 özel hareketi mevcut) hem de harikulade bir stratejik zihin jimnastiğini atlamış olacaksınız, tercih sizin doğal. Ben grind yaptığım yerlerde bu Auto-battle, Assist seçeneklerini ve hızlandırmaları açarak oynadım zira maalesef vaktim 20 yıl öncesinde olduğundan daha az ve kıymetli lakin bu özelliklerin oyuna dahil edilmesi günümüzün sabırsız oyuncu kitlesi için âlâ olağan ki.
Bir başka şaşırdığım nokta da oyunun backgroundlarının ne kadar hoş gözüktüğü oldu. İster olağan monitörde ister Switch’in capcanlı renkli ekranında isterse 4k bir TV’de olsun bu evvelden hazırlanmış sabit backgroundlar hala çok yeterli ve bir yağlıboya fotoğraf üzere duruyor. Baştan tasarlanıp güncellenen karakter modelleri de çok güzeller. Görsellikteki tek noksanlık vaktinde 4:3 oranında ve 500p olarak oyuna entegre edilen orta sahnelerin ekran büyüdükçe çamur üzere gözükmesi oldu ki oyunun bence en keyifli oynandığı platform olan Switch’te elde oynarken bu da keder değil. Yasunori Mitsuda’nın bugün dâhi kulaklara bayram ettiren muazzam müziklerineyse ufak dokunuşlar yapılmış yalnızca lakin o da yetmiş zati.
Seçimlerimiz bizi nereye götürürse
Eski bir oyun olmasından sebeple burada sizi daima öykünün aktığı istikamete götüren oklar yok ve paralel cihanlar ortasında geçiş yapabilme özelliğini kazandıktan sonra da oyun neredeyse bir açık dünya macera hissi de vermiyor değil. Ki bu geniş dünyada hiç hesapta yokken karşınıza çıkıp kadronuza ekleyebileceğiniz sürüyle karakter olması ve onlarla olan etkileşimlerin daima hikayeye farklı katmanlar ekleyip peşinde olduğunuz Frozen Flame ve baş kötümüz Lynx hakkında bilgi kırıntıları sunması gezip dolaşmayı ziyadesiyle bedelli kılıyor ki kimlerle tanışıp neler yaptığınıza nazaran oyunda 12 farklı son alabildiğinizi de hatırlatırım. Hani eski meski lakin hala taş üzere bir oyun Chrono Cross ve çok yıl hiç tanışmadıysanız onun geniş kozmosuna ve düşündürücü temalarına adım atmak size epey farklı bir tecrübe yaşatabilir JRYO’lara aşina olmasanız bile.
Chrono Cross: The Radical Dreamers Edition – İnceleme