Kudüs sadece saldırı olunca hatırlayıp sonra unutup düzenimize devam edeceğiniz bir yer değildir. Kudüs’ü hem biz hem çocuklarımız, yeğenlerimiz, komşularımız, akrabalarımız, arkadaşlarımız yakînen bilmeli; bilmeyenlere gayretle öğretmeli, evlerimizde daima gündem olmalı oradan hep haberimiz olmalı kalbimizin bir parçası orada atmalıdır. Üzerinden kolayca geçip gittiğimiz bir mesele olmaktan artık çıkmalıdır gözümüzün nuru belde!
Çocuklarımıza da kendimize de Kudüs’ün tarihini, önemini öğretmek zorundayız. Duamıza her gün almak zorundayız. Allah tembel adama gevşek adama fetih vermez. Camiye cemaate gitmeye üşenen ümmete zafer vermez. Biz önce nefsimizi dize getireceğiz amelleri titiz yapacağız, bir ümmet projesi oluşturacağız ki Allah yolumuzu açsın.
Yorganı üzerinden zor atana, gece kalkmayı külfet bilene, haramı hayatından çıkarmayana hatta haramdan zevk alana mı Allah fetih verecek? Sünnetullah böyle değil. Allah’ın sistemi böyle işlemiyor. Sadece tweet atmakla olmuyor hanımlar beyler, olmuyor. Oluyormuş gibi yapabiliriz, yumruklarımızı sıkıp az sonra açtığımız ellerimizi yeni linkler kaydırırken kullanabiliriz. Ama ne melekler ne yüce Rabbimiz gerçeği görmemiş olmuyor.
Kabul etmek zorundayız önce evler İslamlaşacak. Önce kalpler tümüyle Allah’ın dininden razı olarak, sünnetten razı olarak atmak zorunda. Bizler Allah’ın ayetlerini bilmiyor, Peygamberimiz (sav)’in sünnetini ısrarla öğrenmiyorken, ne imamlarımızı ne sahabeyi tanımayıp her gün yeni dizi, film, you tuber peşine düşüyorken mi fetih verilecek? Yahudi’nin sektörüne hizmet ederken, ne konserden ne bin bir çeşit haramdan asla geri durmazken, onların işlerini beğenirken, doğru düzgün düşman olmayı bile bilmezken mi bize fetih verilecek?!
Herkes kendisine ben ümmet için ne yapıyorum diye sormak zorunda. Gerçek budur, slogan atmak değildir. Her gün bulunduğumuz hâlden daha iyi bir kul olmak için çalışırsak, niyetimizi biraz olsun ispat etmiş oluruz, gerisi hikâye. Lânet ettiğimiz o insanlar kendi projeleri için gece gündüz çalışıyor ve daima ibadetlerini sımsıkı yürütüyor. Bundan utanmalıyız. Adamlar batıl davaları için böyle disiplinliyken biz Hak davada nasıl gevşek duruyoruz, bundan utanmalıyız. Kınamaya tam buradan başlamalıyız. Çitlediğimiz çekirdekten, ölüm haberlerine uzattığımız ayaklardan, şişine kadar uyuyan gözlerimizden, yemekten sonra sodaya muhtaç olan midelerimizden, kredi kartı ekstralarımızdan, faizsiz olmaz diyen kopasıca dillerden başlamalıyız kınamaya. Evet, kopasıca. Anamsa da babamsa da.
Herkes hayatından bir haram çıkarsın farzları düzeltsin nafileleri eklesin. İş, kulluklar düzelince yoluna girebilir. Zelil toplumlar zelilce yönetilir. Aksi hâlde böyle zillet içinde seyredip dururuz. Bununda vebali bize yeter. Kudüs’e gerçekten üzülen daha iyi bir Müslüman olmak zorunda. Kudüs’e gerçekten üzülen elindeki bütün imkanla Kur’an’ı anlamaya sünneti tanımaya çalışmak zorunda. Kudüs’e gerçekten üzülen şu kahrolasıca dizileri artık kapatıp uyuşmayı bitirmek zorunda.
Bizler, konfor köleleriyiz. Konforumuz eksilir korkusuyla feryad eden kardeşlerine elini uzatmaktan aciz konfor köleleri. Oturup anca tweet atan ama üzerinden yorganı atamayan konfor köleleri. Sövmeyi bilen ama oturup da bir ayet hadis öğrenmeye üşenen konfor köleleri. Bir de gerçek müminler var, dimdik duran, kaçmayan, dünyaya köle olmayı reddeden ve Allah’a kul olmuş müminler..
Soruyoruz ya, şimdi değilse ne zaman, diye. Ben de soruyorum ey kardeşim: Şimdi değilse ne zaman kul olacağız? Bizi secdeye itmeyen bizi Kitaba sevk etmeyen iman mı bize fetih getirecek? Yaramaz çocuğuna yalandan parmak sallayan anneler gibi ortalıkta dolanıyoruz. Herkes birbirini kınıyor. Kına babam kına. Ne güzel kınadık ama vay be!
Kudüs’e gerçekten üzülen aynaya baksın, Müslüman kimliğine baksın. Ben iki gündür bakmaya çalışıyorum. Fakat Müslümanların kanı akıyor aynama, yüzümü seçemiyorum. Temiz sularla yıkadığım, güzel nemlendiricilerle koruduğum.. pek kıymetli yüzümü.. seçemiyorum.
Düşünüyorum, bu kan yüzümden akar mı mahşer yerinde, yüzüm seçilir mi?