Herkes her şeye değer verebilme kapasitesindedir. Ben kedime çok değer veriyorken sen yastığına çok değer veriyor olabilirsin. Ben yarın kalemime değer veririm sen ise rastgele yoldan bulduğun bir taşa. Fakat nedir bu değeri sevgiden ayıran şey? Bir kişiye değer verdiğinde nasıl hissedersin, sevgi verdiğinde nasıl hissedersin. Daha açıkçası, bir insanı sevdiğini nasıl anlarsın? başında değer vermek mi gelir, yoksa sevgi başlı başına salt bir kaynak mıdır? Değer verdiğimiz için mi severiz, sevdiğimiz için mi değer veririz?
Bu durum insanın içinde bir nevi paradokstan ibarettir. Çünkü değer olmazsa sevgi olmaz, sevgi varsa değer elbette ki vardır. Fakat, madem bunları birbirinden ayıran bir şey olmadığını düşünüyoruz sevgiye neden sevgi deriz? değer verdiğimiz bir şeye neden değer veriyorum deriz de seviyorum demeyiz? Aslında bir bakıma aralarında bir fark olmasaydı, adı sevgi ve değer olmazdı.
Değerin içinde saygı vardır, minnet vardır, mahcubiyet vardır. Genellikle bizler; bize iyiliği dokunmuş, kol kanat germiş ve her daim varlığını hissettiğimiz nesnelere veyahut varlıklara değer veririz. Bir taşa sevgi duyamazsın, çünkü sevgi karşılık ister. Fakat değer öyle değildir, kişi her gece sarılarak uyuduğu yastıktan karşı değer görmese de kötü hissetmez çünkü o her zaman yanındadır, bunun bilinciyle değer veriyordur zaten.
Fakat sevgi bunlardan farklıdır. İlk olarak karşılık bekler, sıcaklık bekler, his bekler, güven verir, sakinleştirir ve huzurlu hissettirir. Sevilen şey canlıdır, sana duygu yaşatır. Üzer, güldürür, heyecanlandırır, istek uyandırır. Asıl önemli olan ise;
Değerde bakarsın, sevgide görürsün.