Otuz Senedir Bekleyen Ekmek Kıssadan Hisse Oku
Mana aleminde neyin nasıl olacağı, ne şekilde olacağı ezeli hükme göre şekillenmekle birlikte bunlar belirli işaretler ve olaylarla vücut bulur. Adetullahın keyfi yerine gelir. Gerçekteyse efendiler efendisinin buyurduğu gibi zaten yaşanacak olan yaşanmıştır. Bunu bir misalle taçlandırmak gerekirse işte misali:
-Şeyh Ebu Said Ebu’l Hayır hazretleri daha henüz küçükken babası onu almış Cuma namazına götürmekteydi. Yolda zamanın manevi reisi Şeyh Ebu’l Kasım hazretlerine rastladılar. Şeyh çocuğun babasına bu çocuk kimdir diye sordu. O da bizdendir ya şeyh dedi.
Şeyh onların yüzüne bakarak gözleri yaşardı, sonra da babasına:
– Ya Ebu’l Hayır bizim dünyadan gitme zamanımız gelmiştir. Fakat makamı boş görerek üzülmüştüm ama şimdi senin çocuktan öyle anlıyorum ki Müslümanlar istifade edecek derecede manevi kabiliyet var. Cuma namazından sonra bu çocuğu bizim eve getir dedi. Namazdan sonra çocuk ve babası Şeyhin evine gittiler, dergahına girdiler.
Dergahta kışlık yiyeceklerin konduğu yüksekçe bir yer vardı. Şeyh oraya bir ekmek koymuştu. çocuğun babasına:
-Oğlunu omzuna alda o yukarıdaki ekmeği indirsin buyurdu. Babası oğlunu omzuna alıp kaldırdı. Çocuk elini uzadı 30 yıllık ekmeği aldı ve yere inip Şeyhe verdi. Ekmek sıcacıktı. Şeyh Ebu’l Kasım hazretleri ekmeği aldığı zaman gözlerinden yaşlar akmaya başlamıştı. Ağlayarak ekmeği ikiye böldü bir parçasını çocuğa verdi bir parçasını da kendisi yedi. Babasına ise hiç vermedi.
Çocuğun babası ya şeyh bu arpa ekmeğinden bir parçada bize nasip olmayacak mı? dediğinde Şeyh ona:
-Ya Ebu’l Hayır 30 senedir bu ekmek orada durmaktaydı. Bana bu ekmek kimin elinde fırından yeni çıktığı gibi sıcak olursa ondan alemin istifade edeceği vaad edildi. Bu vaadin tamamı senin oğlunda olsa gerektir. O zatın senin oğlun olması şeref olarak sana yetmez mi buyurdu.