Taş odanın görecek hiçbir şeyi yoktu, sadece üç yanda düz duvarlar ve dördüncüde kırmızı bir ışıkla ilerleyen büyülü parmaklıklar vardı. Odadaki tek eşya, taştan yapılmış ve samanla kaplı kaba bir yataktı.
Taş yatağa uzanmaktan başka yapacak bir şey yoktu. Elleri ve ayakları zincirlenmişti, zincirler her hareketinde şıngırdadı. Daha da kötüsü, bir şey onun ruhsal güçlerini bastırıyor gibiydi ve hiçbirine başvuramıyordu. Ani bir gıcırtı sesi duyduğunda ve iki merfolk’un girdiğini görmek için döndüğünde zihni endişeli düşüncelerle yarışıyordu.
“Sen!” Mo Ran öfkeyle homurdandı, “Siz deliler! Tam olarak neler oluyor? Ne yaptığınızı sanıyorsunuz? Shixiong’um ve shidi’m nerede? Gouchen nerede! ……Oi! Sizinle konuşuyorum!”
Ama Mo Ran ne kadar bağırırsa bağırsın ya da küfrederse bağırsın, deniz halkı ona aldırış etmedi. Ellerinde kızıl tilki kürküne sarılı, insan biçimli bir şey taşıyorlardı ve bunu ifadesizce taş yatağın üzerine bıraktılar.
Mo Ran hırladı: “Siz küçük yılan balıkları——”
“Yalan söylemeyi bırak artık.” Sonunda içlerinden biri, küçümseme dolu bir sesle konuştu, “Sen ruhani bir özsün, bu senin için kötü bir anlaşma olmayacak.”
Diğeri de alay etti: “Daha çok tatlı bir anlaşma gibi.”
Mo Ran öfkeden kan tükürmek üzereydi: “Ne istiyorsun! Beni neden buraya kilitledin? Ve yatağın üzerindeki de ne?!”
“Yatakta ne var?” Biri karşı çıktı.
“Tabii ki sevdiğin kişi.” Diğer dedi.
Mo Ran’ın parmak uçları şokla soğudu: “…Shi Mei?”
Deniz halkı onaylamadı ya da inkar etmedi, sadece alayla: “Gençliğin baharı çok gelip geçici bir şey. Madem ikiniz böyle olacaksınız, bu geceyi birlikte geçirmenize izin vereceğiz. Her şey bittiğinde ve bittiğinde, Yüce Allah’ın neden bu kadar zahmete girdiğini o zaman anlarsın.”
Bu sözleri ağzından atarak gittiler.
Oda ölüm sessizliğindeydi.
Elleri ve ayakları bağlıyken Mo Ran hiç hareket edemiyordu. Ne kadar zaman geçtiğini söylemenin hiçbir yolu olmadan, bir dakika diğerine bulanıklaştı. El ve ayak bilekleri ham ve kanlı olana kadar boşuna mücadele etti.
Yavaşça nefes nefese kalan Mo Ran, yalnızca uzun bir mürekkep siyahı saç teli görünürken, baştan ayağa tilki kürküne sıkıca sarılmış yanındaki kişiye bakmak için döndü. O saç teline baktı, kalbi hem panik hem de uyarılmayla düzensiz bir şekilde atıyordu.
O sürüngen Gouchen’in bunu neden yaptığını bilmiyordu, ama eğer Shi Mei ile açgözlü arzularını gerçekleştirmesini sağlayan şey buysa…
Düşünceleri birdenbire durdu, sanki artık o güzel insana saygısızlık etmekmiş gibi.
Mo Ran tavana baktı, nefesleri ağır ve sanki göğsünde bir ağırlık varmış gibi boğulmuştu. Bunu çok uzun zamandır özlemişti, ama şimdi fırsat eline geçtiğinde tek hissettiği huzursuzluktu.
Aklından binlerce düşünce hızla geçerken o ilk baştaki pis heyecan yavaş yavaş yok oldu. Yavaş yavaş sakinleşti.
Gouchen her ne planlıyorsa, iyi olamazdı. Sadece kendisine yönelik olsaydı bir şey olurdu, ama Shi Mei de buna sürüklenirse buna nasıl dayanabilirdi?
Ayrıca, tüm bu durum başka birinin tasarımıydı, Shi Mei hiçbir şeyi kabul etmemişti. Mo Ran bir pislik olabilir ama sevdiği kişiyi korumak istedi, incitmek değil. Gouchen ne yaparsa yapsın, uyandığında kesinlikle Shi Mei’den faydalanmayacağına karar verdi.
Yanındaki kişi nihayet hareket edene kadar uzun bir süre sessizlik içinde geçti.
Mo Ran aceleyle başını o tarafa çevirdi, sesi gıcırtılıydı: “Shi——”
“Mei” daha çıkmamıştı ki dilinin ucunda sert bir U dönüşü yapıp tekrar içeri girdi.
“Zun?”
Shizun?!?
Mo Ran’ın daha az önce kararlı ve şövalyece bir inançla dolu bakışları, tilki kürkünün altından ortaya çıkan yüzü görür görmez duraksadı. Tüm zihinsel dayanıklılığı bir anda paramparça oldu, göğsünde kaldırmak için onca çaba sarf ettiği barikatlar yerle bir oldu, bir çatırdama yağmuru arasında moloz yığınına döndü.
Koruma, yararlanmama, kesinlikle kirletmemeyle ilgili tüm o zırvalıklar… her biri suratına bir tokat gibiydi, her biri bir öncekinden daha yüksek sesle.
Mo Ran’ın yüzü solgunlaştı.
Sonunda, bu Jincheng Gölü’nün her bir sakininin, hatta ve özellikle o Gouchen’in bile kör olduğunu mutlak bir kesinlikle söyleyebilirdi!!
Chu Wanning’den hoşlandığını düşünmek için mi?
Ah!
Önce o tilki, şimdi de bu deniz halkı, hepsinin gözbebeğinin Chu Wanning olduğunu düşünmesine neyin sebep olduğunu cidden anlayamıyordu. Onunla daha önce yattığını ve şimdi bile hala onunla yatmak istediğini bir şekilde anlamış olabilirler mi? Saçma! Biriyle yatmayı istemekle o kişiyi sevmek aynı şey değil ki!
Mo Ran içten içe çılgına döndü, kendini beğenmiş bir öfkeyle doldu, ancak dışarıdan bir kelime bile söyleyemedi, o çift anka gözü yavaşça açılırken sadece aptalca bakıyordu.
…
Aman Tanrım.
Kafasında bir şeyin kırılma sesini neredeyse duyabiliyordu.
Bir saniye geçti ve göğsünün içindeki enkazdan kötü bir koku, kara küller ve çarpık bir sıcaklıkla birlikte bir şeyler tutuşuyor gibiydi.
Çok sıcaktı.
Sanki bu karanlık gecenin ölümcül sessizliğinde aniden ateş saçan bir ejderha süzülüyormuş gibi, sanki sessiz uçurumdan birdenbire kavurucu lavlar ve öfkeli alevler fışkırmış gibi.
Önceden tasarlanmış tüm mantığı ve kendine hakimiyeti kükreyen alevde yandı…
Bu tahmin edebileceği en son şeydi.
Chu Wanning’in genellikle delici gözleri uykudan puslu, uyuşuk ve sersemlemiş, tıpkı yağmurdan sonraki bir bambu ormanı gibi, her yaprak ve ses çiğle dolu.
Bu ifadeye bakılırsa, bir şey bilincini kontrol ediyor gibiydi. Ağır ağır doğruldu, tilki kürkü omzundan sıyrıldı ve geniş, esnek derisi ortaya çıktı, çünkü altı tamamen çıplaktı, ama sırtı ve omzu morluklarla, kırmızı ve mavi tonlarında aşk ısırıklarıyla kaplıydı——
Bu nasıl olabilir…
Mo Ran deliriyormuş gibi hissetti.
Bunu kim yaptı?
Kim onun……onun……onun Shizun’una böyle bir şey yaptı?
O Chu Wanning’di……
Vücudundaki her kemik öfkeyle titriyor, kanı nefretle haykırıyordu.
Bu Chu Wanning’di!
Kendisine ait olan bu kişiye kim dokundu!
Bu kişi onun——
Mo Ran nefrete o kadar kapılmıştı ki, Chu Wanning’in bu hayatta kendisine ait olmadığını, hiç kimseye ait olmadığını düşünmek için bile durmadı. Tek gördüğü, Chu Wanning’in sağlam, orantılı vücudu ve bu tanıdık vücuttaki alışılmadık izlerdi.
“Şizun!!”
Sesi alçak ve çarpıktı ama Chu Wanning onun boğuk ağlamasını hiç duymuyor gibiydi. Kirpiklerini indirdi ve ipteki bir kukla gibi Mo Ran’ın üzerine eğildi, gözleri bir an kilitlenirken bir eliyle yüzünü okşadı, sonra gözlerini kapattı ve eğildi, o nemli dudaklar kendi dudaklarını yakaladı.
Nadiren önce Chu Wanning onu öpmüştü; Dokunduğunda, kalbinin tüm alanları kurudu, kalbi çılgınca, hararetle atarken gözlerinin önünde parlak, çılgın renkler patladı.
Chu Wanning’in vücudu soğuktu, ancak dudakları birleştiğinde dişlerin sürttüğü yerlerde sıcaklık alevlendi. Mo Ran, bir başkası tarafından küçük düşürüldüğü için hâlâ ıstırap çekiyordu ve onu kıskanıyordu, ancak bu tanıdık adam tarafından baştan çıkarılmaya, aynı anda hem acıya hem de tahrik olmaya karşı koyamadı.
Ayrıldıklarında Mo Ran derin derin nefes alıyordu. Gözlerini açtı ve Chu Wanning’in gözlerinin cam gibi olduğunu ve teninin arzuyla kızardığını gördü. Kanı hızlandı ve uzanıp yüzünü okşamak istemekten kendini alamadı.
Ama hala zincirlerle bağlıydı, hareket edemiyordu. Chu Wanning prangalara baktı ama hiçbir şey söylemedi, onun yerine dizlerinin üzerine doğruldu ve üzerine binmek için hareket etti. Mo Ran güçlükle yutkundu, boğazı hareket ediyordu, ama sonra Chu Wanning’in uzun, biçimli bacaklarının arasında, hareketle birlikte uyluklarından aşağı yavaşça kayan belirgin bir yapışkanlık fark etti…
Mo Ran kırmızı gördü, bir sarsıntıyla doğrulmaya çalışırken gözleri açıldı, ancak zincirler tarafından geri çekildi ve ağır bir şekilde yatağa çarptı.
“DSÖ…”
Artık dayanamadı, kafese kapatılmış bir canavar gibi tüm sebeplerden yoksun bir şekilde kükredi.
“Bunu sana kim yaptı!!! Onu öldüreceğim! Onu öldüreceğim!!!”
Yüce Gouchen ya da Cennetsel İmparator’un kendisi, bir tanrı iblis hayaleti ya da kahrolası Buda olması umurunda değildi——o Taxian-Jun’du! Chu Wanning, Taxian-Jun’undu! Şu anda bu genç bedene hapsolmuş olsa bile, kemiklerinin derinliklerinde hâlâ Ölümlü Diyarın İmparatoruydu, kim onun ——siktir git Shizun’a dokunmaya, kim onun şahsına dokunmaya cüret etti? Onun, Mo Weiyu’nun, Taxian-Jun’un şahsı!!!
“Mo Ran!”
Biri onu çağırıyor gibiydi.
Ama öfke alevleri tarafından yutuldu, duyuları bulandı, sanki işitiyor ama aynı zamanda duymuyor gibiydi.
“Mo Ran!!”
……Hepsini öldürmesi gerekecek. affedilemez. Jiangui neredeydi? Manevi güçleri nereye gitti, neden Jiangui’yi çağıramadı——onu gerçekten kaybetmek üzereydi.
Dayanılmaz aşağılama, nefret dolu kin——dayanılmaz aşağılama, nefret dolu kin!
Kim Chu Wanning’e dokunmaya cüret etti? Önceki yaşamında, Gece Gökyüzünden Yuheng’e bir çok kez bakmaya bile cüret eden herkesin gözlerini oydu ve onlara kendi gözbebeklerini yutturdu! Ve sonra geceleri Chu Wanning’i altına alır ve onu bitkin düşene kadar becerirdi, ama bu hayat——
“Mo Weiyu!!!”
Onu arayan kimdi, çok ısrarcıydı.
Ama bu ses gerçekten çok tanıdıktı.
Sanki daha önce bir yerde duymuş gibi…
Hayır bu o değil.
Sanki daha önce her yerde duymuş gibiydi, sanki o sesin sahibi yıllar boyunca ona eşlik etmişti…
“Mo Weiyu, uyan artık! Aklını mı kaçırdın? Ne yapıyorsun?!”
“!!!”
Mo Ran’ın gözleri açıldı.
Sesi takip ederek hücrenin dışında kar gibi beyaz bozulmamış cüppeleri, endişeyle yazılmış bir ifadede bir çift keskin göz, öldürme niyeti havasıyla çatılmış kaşları, Chu Wanning’den başkası değildi!
“Shizun!?” Mo Ran’ın rengi soldu.
Sonra, yatakta——
Kafasını hızla çevirdi ve kendisininkinden sadece birkaç santim ötedeki o surat yüzünden neredeyse ölesiye korkuyordu! Bu kesinlikle Chu Wanning değildi! Açıkça insan vücudu ama tilki suratlı ölü bir canavardı!
Ölü kısım bir süsleme değildi; ölü, kelimenin tam anlamıyla ölü gibi.
Biraz önce tutkuyla öpüşen, ona baskı yapan şey gerçekten ölü bir şeydi.
Tilki canavarın gözleri boştu, derisi solgundu, hayattan eser yoktu.
Mo Ran, bir yanılsamayla büyülenmişken o şeyi nasıl öptüğünü düşününce neredeyse kusacaktı, yüzü ilginç bir renk aldı: “Neler oluyor!”
Hücrenin dışında, Chu Wanning iki parmağı arasında lanetli bir tılsım tutuyordu. Tilki canavarının artık hareket etmediğini gören Mo Ran, muhtemelen tılsımı tilki cesedinden son anda koparmak için bir büyü kullandığını tahmin etti.
Ruhsal enerjisini uyandırdı ve kağıt küllere dönüşürken kan donduran çığlıklarla birlikte tılsımdan koyu kırmızı bir kan akışı fışkırdı.
Chu Wanning elini açtı, kavrulmuş küller yavaşça avucunda toplandı ve simsiyah bir satranç taşına dönüştü. Yüzünde sıkıntılı bir ifadeyle o satranç taşına baktı.
“Gerçekten Zhenlong Satranç Formasyonu…” Chu Wanning, aniden yukarı bakıp Mo Ran’a bakışlarını sabitlemeden önce mırıldandı, “Shi Mingjing, hasta olduğunda senin için genellikle hangi yemeği yapar? Söyle!”
“Ha? Uh…” Çok kısa bir süre içinde çok fazla şey olmuştu, Mo Ran’ın kafası tamamen karışmıştı. Sadece aptalca, “N-bunu neden soruyorsun?” diyebildi.
Chu Wanning sert bir şekilde: “Sadece söyle!” dedi.
“…Wontonlar mı?”
Ancak o zaman Chu Wanning’in ifadesi biraz rahatladı, ama konuşurken kaşları hâlâ çatılmıştı: “Mo Ran, dikkatle dinle, Gouchen bir sahtekar, gerçek Silah Tanrısı değil. Bu kişi illüzyonlarda ustadır ve Zhenlong Satrancı bilir. Formasyon, yasaklanmış üç teknikten biri. Bu yüzden, sen de onun illüzyonlarından biri olma ihtimaline karşı dikkatli olmalıydım.”
Mo Ran öfkeden ağlamak üzereydi: “Ben bir illüzyon olsaydım neden bağlanayım!”
Chu Wanning: “…Seni oradan hemen çıkaracağım.”
Çılgınca başını sallayan Mo Ran sordu: “Ah evet, Shizun, peki ya Shi Mei ve Xue Meng?”
“Senin gibi onlar da şarabın içindeki uyuşturucuya yenik düştüler ve başka bir yere hapsedildiler.” Mo Ran’ın ifadesini gören Chu Wanning, “Endişelenmene gerek yok, şimdi iyiler. Sadece burada ne tür tehlikelerin beklediğini söylemenin bir yolu yoktu, bu yüzden onları dışarıda beklettim. Sen olacaksın.” Buradan çıktığımızda onları görebiliriz.”
Zhenlong Satranç Formasyonuna gelince, Chu Wanning daha fazla açıklama yapmadı ve yapmasına da gerek yoktu.
Yetiştirme dünyasının üç güçlü ve kötü şöhretli yasak tekniğinden biriydi.
Adından da anlaşılacağı gibi, Zhenlong Satranç Formasyonu, diğerlerini satranç taşları olarak kullanan, bir satranç oyunundaki gibi istenildiği zaman manevra yapılan bir tekniktir. Kullanıcı tipik olarak savaş alanında şahsen görünmez, bunun yerine bir satranç tahtasını bırakır ve satranç taşlarını gölgelerden manipüle ederek yaşayan insanlardan ayrılanların hayaletlerine, karadaki hayvanlardan kuşlara kadar her şeyi zorlar. gökyüzü onların her emrinde ve çağrısında olacak. Zhenlong Chess Formation’ın kontrolü altındaki canlı bir yaratık, kullanıcıya ölene kadar sadıktır ve ölü bir yaratık, uzuvları uzuvlarından kopana kadar emirlerini yerine getirecektir.
Ancak, kullanıcının neleri kontrol edebileceği, onların ruhsal gücüne bağlıydı. Yeni ölmüş insanlar ve canavarlar kontrol etmesi en kolay olanlardı, bunu uzun zaman önce ölmüş olanlar, sonra canlı canavarlar takip etti ve son olarak, en yüksek seviyeye çıkarıldığında, kullanıcının yaşayan insanları kontrol etmesine izin verdi.
Dünyada çok az insan Zhenlong Satranç Formasyonunun bu en yüksek aşamasını bile başarabilecek kapasitedeydi, ancak Mo Ran kendisini imparator ilan ettiğinde tekniği çoktan mükemmelleştirmişti. O yıl, bir ölüm maçında Chu Wanning ile karşı karşıya geldiğinde, otuz fit uzunluğunda bir parşömen, sıçrayan mürekkeple dolu bir satranç tahtası ve etrafa saçılmış taşlardan oluşan bir ordu koydu.
O savaşta yüz binlerce satranç taşı aynı anda yere değdi, kanatlı canavarlar altın güneşi kapattı ve azgın denizlerden ejderhalar fışkırdı. Mo Ran, hem karada hem de gökyüzünde sonsuz canavarları çağırdı ve sayısız yaşayan insandan oluşan bir orduya komuta etti. Böyle bir sahne cehennemde bile ender görülen bir manzara olurdu.
Bu tilki cesedi, yanında ek bir illüzyon büyüsü katmanıyla Zhenlong Satranç Formasyonu tarafından kontrol edilen bir şeydi.
Söylentiye göre, QingQiu tilki klanının en eski atasının kürkü, çeşitli boyutlarda kırk dokuz parçaya bölündü ve sihirli eserler haline getirildi. Biri birinin kanını alıp tilki kürküne damlatsa ve sonra o kürkü bir şeyin, herhangi bir şeyin, hatta çürük bir tahta parçasının etrafına dolasa, o kişinin kalbinin arzusunun görüntüsünü alırdı.
Bu tilki cesedinin etrafına sarılan kürk de böyle bir eserdi. Ancak sihir yalnızca kanın asıl sahibi üzerinde işe yaradı; başkalarına, her zaman olduğu gibi görünüyordu.
Mo Ran’ı serbest bırakmak basit bir görevdi. Chu Wanning onu oradan çıkardığında, o da ona her şeyi açıklamayı aşağı yukarı bitirmişti.
Mo Ran’ın çözemediği şey şuydu: “Shizun, Gouchen’in sahte olduğunu nasıl bildin?”