KAPIYA DOĞRU döndü Hikmet Hanım. Suzana gülümsedi. Gülümsemesinde çok garip manalar gizliydi. Bir yandan Suzandan korkmadığını ima eder bir duruşu, diğer yandan ise onunla arasını bozmamak istercesine barışçı bir ifadesi vardı.
Kolay gelsin dedi Suzan.
Teşekkür ederim
Ne hazırlıyorsunuz bugün bize?
Bizim yemek hazır, bunu Demire hazırlıyorum.
Patates püresi mi?
Evet, çok seviyor patates püresini. Özellikle sütü çok olunca.
Biliyorum
Suzan çok saygılı ve hanımefendi bir kadındı. Kaba konuşmayı pek sevmezdi. Ama Hikmet Hanım onun normal konuşma tarzına nisbeten çok donuk konuştuğunu fark etmişti. Toprak Beyin Suzana ne kadar yetki verdiğini bilmiyordu ama Suzanın evdeki herkesten daha yetkili olduğu kesindi. Bir nevi idareci gibiydi. Suzan, Toprak Beyin haberi olmadan beni işten atamaz ama bu fikri ona verebilir diye geçirdi.
Hikmet Hanım, Suzana arkasını dönüp patatesleri tencereye koyarken bunları düşünüyordu. Suzan mutfağın ortasındaki masanın etrafındaki sandalyelerden birine oturdu. Oturması Suzanın çok da sinirli olmadığını gösterir diye düşündü Hikmet Hanım, sevindi. Ama diğer yandan uzun konuşmaya niyeti olduğunu da gösterebilirdi. Bir an yine korktu Hikmet Hanım. Suzana baktı, çok ciddi görünüyordu. Bu sessizliği bozmak için aklına gelen ilk soruyu sordu.
Demirin yemeğine yarım saat kaldı değil mi?
Suzan: Demirin yemek saatini bana mı soruyorsunuz?
E yemeği siz yediriyorsunuz ya
Evet ama siz de hazırlıyorsunuz. Onun yemek saatlerini benden iyi bildiğinize eminim.
Evet biliyorum.
Suzan, pekiyi bildiğiniz halde niye soruyorsunuz diyecek oldu ama kabalaşmak istemiyordu. Hikmet Hanımın korkusundan dolayı böyle mantıksız bir soru sorduğunu anlamıştı, ama korkusunu yüzüne vurmak istemiyordu. Bu yaşlı kadına zalimlik etmemeliyim. Ben Demire olan tavırlarından dolayı hesap sormaya geldim, başka bir şey için değil. Ne bu kadını korkutmak ne de lafı boş yere uzatmak bir işime yaramaz diye düşündü. Hemen konuya girmeye karar verdi.
Demirin ağlamasından sonra ne hissettiniz Hikmet Hanım?
Üzüldüm
Ama onunla konuşurken hiç de üzgün bir haliniz yoktu. Söylediklerinizi onun suratına çarpar gibi söylüyordunuz
Hikmet Hanım cevap vermedi. Aslında Demiri üzmek istemediğini, Demirle konuşurken niyetinin ona zarar vermek olmadığını söyleyebilirdi ama vazgeçti. Çünkü bunları söylemesi bir işe yaramayacak, üstelik Suzana özür beyan eder gibi, yalvarır gibi hissedecekti kendisini.
Evet dedi Hikmet Hanım.
Yaa, demek inkar etmiyorsunuz Demirle konuşurken o lafları zavallı çocuğun yüzüne çarptığınızı?
Hayır etmiyorum
Ama onun ağladığına üzüldüğünüzü söylediniz
Benim Demire bazı gerçekleri açıkça söyleyebilmem, onun ağlamasına üzülmeme engel midir?
Elbette değildir. Ama madem ağlamasına üzüldünüz, Demiri ağlatacak o cümleleri neden söylediniz diye soruyorum.
Sizce ben o gerçekleri söylerken, Demirin o sözlerim üzerine ağlayacağını biliyor muydum?
Onun ağlayacağını ben de tahmin etmiyordum, kimse de etmezdi ancak söylediklerinize üzüleceğini ve normalden farklı bir tepki vereceğini herkes tahmin edebilir. Ben onu ağlatmayı amaçladığınızı iddia etmiyorum. Ama söylediklerinizin onu üzeceğini bildiğiniz halde neden söylediniz?
Suzan Hikmet Hanımın sandığından daha fazla sertleşmişti. Hikmet Hanım bir yandan bu kadına mecbur olmadığını göstermeye çalışıyordu. Kendinden emin ve pek de yumuşak olmayan bir ses tonu kullanıyordu. İfadeleri de biraz cesurcaydı. Bir yandan ise işini kaybetmekten korkuyordu, Suzanla kötü olmak da istemiyordu. Ayrıca Demirin fiziksel bakımına gösterdikleri ilgi kadar, iç dünyasına ilgi göstermediklerini de bir şekilde Suzana söylemek istiyordu ama bunu nasıl yapacağını bilemiyordu. Suzanın umduğundan fazla sertleşmesi de onu tedirgin etmişti.
Suzan Hanım, Demiri çok seviyorum. Demirin ağlamasına üzüldüm, hem de çok. Sizinki kadar olmasa da benim de ona nasıl şefkatli bir yakınlık duyduğumu görmüyor musunuz?
Suzan onun sorusuna cevap vermedi. Hikmet Hanım Patatesleri tencereden çıkarmak için arkasını döndü. Suzan kendisinin Demire yakınlık gösterdiğini tasdik etmemişti. Hikmet Hanım bunu garipsedi. Acaba gerçekten Demiri evladım gibi sevdiğimi anlamadı mı? Ya da Demiri sevmemi kıskanıyor mu acaba? Hayır hayır, Demiri gerçekten seviyorsa benim de ona şefkat göstermeme sevinmeli diye düşündü.
Suzan O kadar çabuk mu pişti patatesler?
Evet bu yeni çıkan düdüklü tencerelerde çok çabuk pişiyor
Hikmet Hanım patatesleri ezdi, tavada tereyağı eritmeye başladı. Üstüne yumurta ve patatesi ekledi. Karıştırdı. Arıdan Demirin sevdiği gibi bol süt koydu. Demirin çiğnemesi yok denilebilecek kadar zayıf olduğu için daha çok bebek maması kıvamında sıvı besinler alıyordu. Aslında dişleri vardı ama çene ve boğaz kasları çalışmadığı için dişlerinin fonksiyonu pek yoktu.
Hikmet Hanım püreyi hazırladıktan sonra, Suzana döndü. Biraz sakinleşmişti Suzan. Ama hiç ikna olmuşa benzemiyordu. Konuyu daha uzun süre açacak gibi görünüyordu.
Hikmet Hanım ona yaklaştı. Yanına oturursa saygısızlık edeceğini düşündüğü için oturmadı. Suzan aslında sınıf farkına önem veren kibirli birisi değildi ama, Hikmet Hanım bir aşçı olduğunu unutmamalıydı. Suzan bu evde ücretli çalışan insanlar gibi değildi. Evin hanımefendisi gibiydi. Hikmet Hanım ona saygı göstermeye dikkat ediyordu.
Suzan Hanım, o sözleri söylerken Demirin tepkisiz kalmasını beklemedim. Bir tepki vereceğini ve üzüleceğini elbette tahmin ediyordum. Ama ne olursa olsun o gerçekleri söylemeliydim. Demirin üzüleceğini bilsem de söylemeliydim. Hikmet Hanım korkusunu göstermemek için aşırı derecede sakin, rahat ve kendinden emin konuşuyordu. Bu rahatlığı Suzanı da rahatlatsın istiyordu. Devam etti.
Çünkü Demir üzülmesin diye hastalığıyla ilgili gerçekleri onun yanında konuşmamak, onu daha çok üzebilir. Daha çok içine atmasına ve acılarının içinde boğulmasına neden olabilir. Hastalığının ona hissettirdiklerinden bahsetmeyerek, bütün o gerçekleri ve acılarını ona unutturabilir miyiz sizce?
Ona hiçbir şeyi unutturmaya çalışmıyoruz. Unutmayacağını da biliyoruz. Ama hatırlatmak da istemiyoruz. Siz hatırlatmamıza gerek mi var sanıyorsunuz? Siz hatırlattınız da ne oldu söyler misiniz?
Hikmet Hanımın bir şey demesine fırsat kalmadan, kapı çaldı. Bahçıvan Mesut sol eliyle kapıyı öne doğru ittirdi. Sağ eliyle Demirin tekerlekli sandalyesini tutuyordu. Kapı iyice açılınca Demiri içeri doğru çevirdi. İki kadın da Demirin yüzünü gördüler. Demir ise onlara hiç bakmıyordu.
Mesut zaten Hikmet Hanımı Suzan konusunda az önce uyarmıştı. Demirin ağlamasıyla ilgili konuştuklarını anlamakta gecikmedi. Demiri masanın kenarına bıraktı.
Demir bir an gözlerini kaldırıp Hikmet Hanıma baktı. Bu bakış iki kadın için de çok önemliydi. Demirin kızgın mı, kırgın mı olduğunu; ne hissettiğini bilmek istiyorlardı. Ama hiçbir şey anlayamadılar. Çünkü genç adam hiçbir şey belli etmemişti.
Ne bir düşmanlık, ne bir kızgınlık, ne bir dostluk, ne bir yorgunluk, ne bir üzgünlük. Sadece bir an gözlerini kaldırmış sonra indirmişti. Hislerini çok derinlere saklamış, üzerine bin örtü örtmüş gibiydi. Kolay kolay açacağa benzemiyordu.