Emine Erdoğan'ın "Türkiye'nin 90 yıllık enkazını kaldırdıklarını" söylediği konuşmayı okurken, Güneydoğudan gelen enkaz haberlerini izliyordum. Enkaz kelimesinin tam hakkını veren görüntüler vardı önümde. Türkiye'nin en büyük şehirlerinden olan Diyarbakır'ın merkezinin nasıl harabe haline geldiğini, koca şehrin akılsız politikalar yüzünden nasıl yerle bir edildiğini, enkaza döndüğünü yansıtan görüntülerdi bunlar.
Keza Cizre'nin, Silopi'nin.
Cumhuriyet döneminde görülmemiş bir şekilde ve adeta savaştan çıkmışçasına enkaza dönmüş bir ülkenin Cumhurbaşkanının eşi "Türkiye'yi enkazdan çıkardıklarını" söylüyor.
Emine Erdoğan'ın enkaz kelimesinin ne anlama geldiğini tekrar tekrar lügate bakıp okumasında fayda var.
Atatürk'ün Cumhuriyeti, Balkan Savaşı'ndan İstiklal Savaşı'na kadar 12 yıl kesintisiz savaşan bir millet tarafından harabe haline gelmiş bir coğrafyada kuruldu.
Atatürk, bu coğrafyada diktatörlük yerine demokrasi, padişahlık yerine parlamenter sistem, manda yerine bağımsızlık ihtiva eden bir sistem kurdu.
Ülkeyi bir şantiye alanına çevirdi. Yüzlerce fabrika kuruldu, binlerce okul açıldı, modern bir ordu, yeni bir hukuk sistemi devreye koyuldu. Buğdayını dahi üretemeyen halkı, bir yılda buğday ihraç eder hale getirdi. Toplu iğne bile yapamayan devleti uçak fabrikası üretir hale getirdi.
Emine Erdoğan, Atatürk Türkiye'sinde hangi enkazı kaldırdıklarını somut olarak anlatsaydı ona göre cevap verme imkânı bulurduk.
Oysa son 12 yıldan beri enkaz kelimesinin tam da anlamını bulan bir skandallar manzumesi ile karşı karşıyayız.
Asıl enkaz bugün var.
Adeta tek bir dostu kalmamış, Rusya, Suriye, Mısır, Irak, İran, Bulgaristan, Libya gibi eski dostlarla bile kanlı bıçaklı olmuş, Avrupa ve ABD ile soğuk savaş estiren bir çizgiye girmiş dış politikamız enkaz altında kalmadı mı?
Geçen yıl Şubat ayında 8500 Rus turistin geldiği Antalya'ya bu yılın şubat ayında sadece 55 turistin gelmesine yol açan politikaları uygulayarak turizmin enkaz altında kalmasına yol açılmadı mı?
Sadece son bir yılda Gayri Safi Milli Hâsılası 50 milyar dolar azalan, seri iflasların başladığı, 25 milyon icra dosyasının adliyelerde biriktiği bir ülkenin ekonomisi enkaz altında değil mi?
Yüz binlerce ton patatesin tarlalarda çürüdüğü, narinciye üreticilerinin an zor yılını yaşadığı, küçük ve büyük baş hayvan yetersizliğinden dolayı et fiyatlarının dünya rekoru kırdığı bir ülkenin tarımı enkaz altında değil mi?
Bırakınız yerel mahkemelerin kararını Anayasa Mahkemesi
'nin kararlarını bile "kabul etmiyorum, reddediyorum" diyerek hukuk devletinin en temel ayağı olan yargıyı enkaza çeviren bir anlayış hukuk devletini enkaza çevirmiş olmuyor mu?
Her ile üniversite açacağım diye apartman binalarının kapısına üniversite tabelası asarak yüksek okulu eğitimini enkaza çevirmiş bir eğitim sistemi enkazın ta kendisi değil mi?
Hastanelerde ölen bebeklerin mukavva kutusuna konularak defin için annesinin eline verilerek belediyeye gönderildiği bir ülkenin sağlık sistemi için enkaz kelimesi bile az değil mi?
90 yıl boyunca elbette iktidara gelen partilerin birçoğu hatalar yaptı, çok yanlış politikalar uyguladı.
Ama her şeye rağmen Cumhuriyetin 90 yılı bir enkaz değildi.
Türkiye, enkaz edebiyatından artık kurtulmalı.
Bence Emine Hanım'ın, Mehmet Akif'in şu mısrasını örnek almasını tavsiye ederim:
"Gelenin keyfi için geçmişe kalkıp sövemem!"