Dün’den devam
Kostantin kralının kalabalık ordusuna direnemeyerek dönüşe geçmiş, birkaç tekfura dersini vermekle yetinmiş. İki gün sonra Böcekli Çayır’da konaklayıp burayı ziyarete gelecekmiş. Bu bilgi üzerine Kızılca Delü:
-O zaman biz, iki gün daha burada konaklayalım, sonra ordusuna tabi olur birlikte dönüşe geçeriz, dedi. Durumu alplara bildirdi. Herkes iki günlük dinlenmenin iyi geleceği kanaatiyle çadırlara çekildi.
İki gün sonra alplara hareket emri verildi, Böcekli Çayır’da konaklayan Mankafa ordusuna iltihak edildi.
Bir aylık akından sonra büyük ganimetlerle Uluğ Borluğ’a varıldı. Bir miktar güvenlikçi bırakılarak alplar obalarına uğurlandı.
Osman’ın adının yanına bir unvan eklenmişti: Alp Osman Gazi. Bundan sonra kendisinden söz edilirken Yatgağuñ Alp Osman Gazi denilecek ve öyle çağrılacaktır.
Yatgağuñ Osman ordudan ayrılıyor
KONYA SULTANLIĞI kardeşler arasında yer yer savaşlara kadar varan çekişmelere sebep oldu. Alp Osman Gazi bu durumu içine sindiremedi. Bir yanda açılacak yeni yurtlar gerekirken ve de Urum kralları olan Kostantinler yaylaklardaki Türkmenlere ordular salıp sınırları gerilere doğru itelerken bu kardeş kavgası da ne oluyor? Mankafa ile sefere gittiğinde Urum askerlerin, kendi soydaş ve dindaşlarına karşı savaşmasını hayretle karşılamış, sebebi konusunda bir izah edilebilir nokta bulamamıştı. Bağlı olduğu Uluğ Borluğ meliki Gıyaseddin Keyhüsrev’in bu mücadelede yenik düşmesi, belki de Müslüman’ı Müslüman’a kırdırmak istememesi üzerine tahtı terk ederek dayısı olan Urum kralına sığınmış olması işini kolaylaştırdı. Ordudan ayrılıp Huğlu’ya döndü.
Dedesi yaşlanmış, artık demircilikle uğraşamıyordu. Dükkânı yetiştirdiği ustalardan birine devretmiş, hemen her gün uğruyor ve kendisine danışılacak olursa bir iki kelam ediyor, gününün neredeyse tamamını yapılan işleri sadece seyretmekle yetiniyordu. Kara kara kömürlerin körük havasıyla nasıl alevlendiğini, kızardığını; aralarına sokulan demir parçalarının yavaş yavaş renk değiştirip beyazımsı kızıllığı alışını dalgın dalgın izliyor, ustanın çekiçlerine çırak veya kalfanın balyoz indirişini ve bu arada çıkan ahenkli sesi artık ağır işiten kulaklarında duydukça nerede ise kendinden geçecek derecede mutlu oluyordu.
Osman Gazi, Huğlu’da çok eğleşmedi. Bir gün Huğlu’ya gelen bir erenin etkisinde kaldı. Eren derviş yakınlardaki Üzümlü’ye gidiyordu. Üzümlü’de bir Erenler Tekkesi varmış. Kendisini refakatine kabul edip edemeyeceğini sordu. Derviş:
-Hay hay... Buyur yoldaş... Gazan mübarek ola!..
Osman Gazi, bu sözden bir şey anlamadı ama, “buyur” edilmekten mutlu oldu. Beraber yola düştüler. Dervişle yarım gün süren yolculukta hemen hemen hiç söz etmediler. Derviş hiç durmadan bir şeyler mırıldanıyor, ne dediği de anlaşılmıyordu. Bu dervişlerle mollalar arasında ne kadar da büyük fark var, diye geçirdi içinden. Mollalar bağıra bağıra konuşuyor, yüksek perdeden tartışıyor; nerede ise insanı sözleriyle dövüyorlardı. Gel gör ki şu derviş, hâlim selim o kadar sevecen ki... Fazla meraka kapılmadan peşinden gitti. Öğle üzeri bir kuyu başında abdest alıp namaz kıldılar, dervişin torbasından çıkan kuru bir somunu suya ıslatıp tuz ekerek yediler, Allah’a şükürler edip yola koyuldular.
Üzümlü’ye indiklerinde akşam karanlığı basmak üzereydi. İlk birkaç evi geçtikleri sırada yakındaki mescidin tahta minaresinde müezzinin “Allahü ekber...” sedaları yükseldi. Derviş biraz seslice olmasına rağmen yarı anlaşılır yarı anlaşılmaz bir şeyler mırıldandı. Devam edecek...