Bireyin kendisini homoseksüel yada biseksüel olarak tanımlaması genelde yavaş ilerleyen uzun bir süreç olup ergenliğin sonuna hatta olgun yasa kadar uzayabilir.
Desteksiz ve referans modelsiz bir ortamda olan genç LGB bireyler kendilerini izole edilmiş bulurlar ve cinsel yönelimlerine düşman bir ortamda büyürler: homofobinin varlığı ve eşcinsellikleri yüzünden dalgalanmaları bu bireylerin gelişimlerini ve eşcinsel kimliklerini ifadesini olumsuz yönde etkiler.
Homoseksüel kimliğin gelişmesi “‘eşcinsel” teriminin aşamalı olarak kabulünü ve kişinin kendisinin ayrılmaz bir parçası olarak kabul görmesini içerir.
LBGTQ+ azınlığa mensup bireyler toplum içinde yüksek derecede psikolojik sıkıntılara maruz kalmaktadırlar. Cinsel azınlığa mensup kişilere karşı uygulanan ayrımcılık ve damgalama, psikolojik sıkıntı, güvensizlik ve tecrit, alkolizm, cinsel işlev bozukluğu, yeme bozuklukları ve intihar gibi önemli sonuçlara neden olabilir.
Bireysel yahut çiftlere yönelik terapilerle LBGTQ+ bireylerin desteği aşağıdaki başlıkları içerir;
– Farklı yasam alanlarında (kisisel yahut profesyonel) maruz kalınan ayrımcılık,
– Cinsel yönelim /cinsel kimlik formasyonu ve gelişimi,
– Geçiş yapan insanlar, androjin, zenneler, travestiler, transgenderlar, ve / veya interseks
– Coming-out yapmakta zorlanma,
– Norm disi olan cinsel yönelimi kabullenmede zorluklar, HIV durumunu yasamakta zorluklar, cinsel arzular üzerine sorgulamalar vs.,
– İçselleştirilmiş homofobi ( Söz konusu homofobi formu kişinin kendisine karşı beslediği nefret, şiddet ve ayrımcılık seklinde açıklanabilir),
– Çiftlerde kriz yönetimi.