We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Jeologlar, bugün insanlar da dahil olmak üzere çoğu hayvanı içeren soy ağacındaki ilk atayı keşfettiler. Antik solucan benzeri yaratık, Ikaria wariootia , en erken iki taraflı veya bir ön ve arka, iki simetrik yan ve her iki ucunda bir bağırsakla bağlanan açıklıkları olan organizmadır. Avustralya'daki Ediacaran Dönemi yataklarında bulundu ve 2-7 milimetre uzunluğundaydı ve en büyüğü pirinç tanesi büyüklüğündeydi.
UC Riverside jeologları tarafından yönetilen bir ekip, insanlar da dahil olmak üzere bugün en tanıdık hayvanları içeren soy ağacındaki ilk atayı keşfetti.
adlı küçük, solucan benzeri yaratık Ikaria wariootia , en erken iki taraflı veya bir ön ve arka, iki simetrik yan ve her iki ucunda bir bağırsakla bağlanan açıklıkları olan organizmadır. Gazete bugün yayınlandı Ulusal Bilimler Akademisi Bildiriler Kitabı .
- Bilinen En Eski İnsan Atası Nedir?!
- Çoğu İnsanın Var Olduğunu Bilmediği 11 Gizemli İnsan Türü
- Atalarımız Parathropus Boisei'den Kaçınmalıydı - Bize Genital Herpes Verdiler
Taştan Ikaria wariootia izlenimleri. ( Dreser Laboratuvarı/UCR )
Süngerler ve alg matları gibi en eski çok hücreli organizmalar değişken şekillere sahipti. Toplu olarak Ediacaran Biota olarak bilinen bu grup, karmaşık, çok hücreli organizmaların en eski fosillerini içerir. Bununla birlikte, bunların çoğu, günümüzdeki hayvanlarla doğrudan ilişkili değildir, buna nilüfer yaprağı şeklindeki yaratıklar da dahildir. Dickinsonia ağız veya bağırsak gibi çoğu hayvanın temel özelliklerinden yoksundur.
Hepimiz Aynı Temel Vücut Planı Çevresinde Düzenlendik
İki taraflı simetrinin gelişimi, hayvan yaşamının evriminde kritik bir adımdı ve organizmalara amaçlı hareket etme yeteneği ve vücutlarını organize etmek için ortak, ancak başarılı bir yol verdi. Solucanlardan böceklere, dinozorlardan insanlara kadar çok sayıda hayvan, aynı temel çift taraflı vücut planı etrafında örgütlenmiştir.
Modern hayvanların genetiğini inceleyen evrimci biyologlar, tüm çift katlı hayvanların en eski atasının basit ve küçük, ilkel duyu organlarıyla birlikte olacağını tahmin ettiler. Böyle bir hayvanın fosilleşmiş kalıntılarını korumanın ve tanımlamanın imkansız değilse de zor olduğu düşünülüyordu.
15 yıl boyunca bilim adamları, Güney Avustralya'nın Nilpena kentindeki 555 milyon yıllık Ediacaran Dönemi yataklarında bulunan fosilleşmiş yuvaların bilateriyenler tarafından yapıldığı konusunda anlaştılar. Ancak oyukları yapan ve bilim adamlarını spekülasyondan başka bir şey bırakmayan yaratığa dair hiçbir iz yoktu.
Kadim Solucan Gibi Yaratığı Bulmak
UC Riverside'dan yeni mezun olan Scott Evans; ve bir jeoloji profesörü olan Mary Droser, bu oyukların bazılarının yakınında minik, oval izlenimler fark etti. Bir NASA ekzobiyoloji hibesinden sağlanan fonla, belirgin bir baş ve kuyruğa ve hafifçe yivli kaslara sahip silindirik bir gövdenin düzenli, tutarlı şeklini ortaya çıkaran üç boyutlu bir lazer tarayıcı kullandılar. Hayvan 2-7 milimetre uzunluğunda ve yaklaşık 1-2,5 milimetre genişliğindeydi ve en büyük boyutu ve şekli bir pirinç tanesiydi - tam da yuvaları yapmak için doğru boyuttaydı.
Evans, "Bu hayvanların bu aralıkta var olması gerektiğini düşündük, ancak her zaman tanınmalarının zor olacağını anladık." Dedi. "3D taramaları yaptığımızda, önemli bir keşif yaptığımızı biliyorduk."
Bir Ikaria wariootia izleniminin 3 boyutlu lazer taraması. ( Dreser Laboratuvarı/UCR )
Bu Tür Karmaşıklığa Sahip En Eski Fosil
UC San Diego'dan Ian Hughes ve Güney Avustralya Müzesi'nden James Gehling'i içeren araştırmacılar, şunları anlatıyor: Ikaria wariootia , arazinin orijinal koruyucularını kabul etmek için adlandırılmıştır. Cins adı, Adnyamathanha dilinde "buluşma yeri" anlamına gelen Ikara'dan gelir. Bu, İngilizce'de Wilpena Pound olarak bilinen bir grup dağın Adnyamathanha adıdır. Türün adı, Flinders Sıradağları'ndan Nilpena İstasyonu'na uzanan Warioota Deresi'nden geliyor.
"Burrows İkarya her şeyden daha düşük gerçekleşir. Bu tür bir karmaşıklıkla elde ettiğimiz en eski fosil," dedi Droser. Dickinsonia ve diğer büyük şeyler muhtemelen evrimsel çıkmazlardı. Ayrıca birçok küçük şeyimiz olduğunu biliyorduk ve bunların aradığımız erken bilateryalılar olabileceğini düşündük."
Nispeten basit şekline rağmen, İkarya bu döneme ait diğer fosillerle karşılaştırıldığında karmaşıktı. Organik madde aramak için okyanus tabanında iyi oksijenli ince kum katmanlarına oyulmuş, ilkel duyusal yeteneklerin göstergesiydi. Derinliği ve eğriliği İkarya oyuklarda bulunan yönlendirilmiş hareketi destekleyen, açıkça belirgin ön ve arka uçları temsil eder.
- İstatistiksel Tarih Analizi, 'Eski İnsan'ın Atamız Olmadığı Sonucuna Vardı
- Bilinen Hiçbir İnsan Akrabası Neandertallerin ve Modern İnsanların Ortak Atası Değildir
- Yüz Bin Adem ve Havva?
Okyanus tabanında iyi oksijenlenmiş ince kum katmanları içinde yuva yaptı. ( CC0)
Oyuklar aynı zamanda çapraz, "V" şeklindeki sırtları da korumaktadır. İkarya peristaltik hareket olarak bilinen bir solucan gibi vücudundaki kasları kasarak hareket eder. Oyuklarda tortu yer değiştirmesinin kanıtı ve gömülü organik maddeyle beslenen organizmanın işaretleri İkarya muhtemelen bir ağzı, anüsü ve bağırsakları vardı.
Droser, "Evrimsel biyologların öngördüğü şey bu" dedi. "Bulduğumuz şeyin onların tahminleriyle bu kadar düzgün bir şekilde örtüşmesi gerçekten heyecan verici."
Kadim Atalarda İnsan Gülümsemesinin Derin Evrimsel Kökenleri
Güzel bir gülümsemenin kökenleri, uzun zamandır omurgalı diş gelişimi için ataların durumunu ve evriminin çıkarımını yansıtan yaşayan fosiller olarak kabul edilen canlı köpekbalıklarının korkunç çenelerinde aranmaktadır. Ancak bu görüş, eski ataların doğasını daha doğru yansıtan gerçek fosilleri göz ardı etmektedir.
Bristol Üniversitesi ve Naturalis Biyoçeşitlilik Merkezi tarafından yürütülen yeni araştırma, Doğa Ekolojisi ve Evrimi Canlı köpekbalığı akrabalarının dişlerinin, çeneli omurgalıların son ortak atasını tamamen temsil etmediğini ortaya koyuyor.
Çalışma, dişler bir kez evrimleşirken, karmaşık dişlenmelerin evrimsel tarihte birçok kez kazanıldığını ve kaybedildiğini ve canlı köpekbalıklarında diş değiştirmenin insan diş patolojilerine yönelik terapötik çözümler arayışında en iyi model olmadığını ortaya koymaktadır.
Hollanda'daki Naturalis Biyoçeşitlilik Merkezi'nden baş yazar Martin Rücklin şunları söyledi: “İsviçre'deki Paul Scherrer Enstitüsü'ndeki İsviçre Işık Kaynağının TOMCAT ışın hattında yüksek enerjili x-ışınlarını kullanarak köpekbalığı ataları arasındaki diş ve çene yapısını ve gelişimini inceledik. Bu ischnacanthid acanthodianlar, akanthodianlarda çenenin önünde ve taç-kondrisityanların çeneleri boyunca meydana gelen diş kıvrımlarından oldukça farklı olan çoklu, birbirini takip eden diş dizilerinden oluşan marjinal dişlere sahipti.
Büyüme çizgilerini ve diş replasmanını yeniden yapılandırmak için kullanılan dişlerin eklenmesini gösteren ischnacanthid acanthodian çenesinden sanal kesit. Kredi: Martin Rücklin, Naturalis Biyoçeşitlilik Merkezi
Bristol Üniversitesi Yer Bilimleri Okulu'ndan yardımcı yazar Profesör Philip Donoghue şunları söyledi: “Omurgalıların dişleri, bir hayvanın ömrü boyunca oklüzyon ve verimli beslenmeyi sağlamak için organize bir düzenleme ile karakterize edilir. Dişlerin bu organizasyonu ve pıtırtısının, köpekbalıklarında görülen evrensel bir gelişim mekanizması olan dental laminadan kaynaklandığı düşünülmektedir. Ardışık diş sıralarında gördüğümüz durum bu mekanizma ile açıklanamaz.”
Naturalis Biyoçeşitlilik Merkezi'nden ortak yazar Benedict King şunları söyledi: "Son teknoloji olasılıklı atasal durum tahmin yöntemlerini kullanarak, dişlerin gnatostomların taç-atasında var olduğunu göstermek için bu keşif üzerine inşa ediyoruz, oysa karmaşık dişler, diş kıvrımları, diş lamina ve koordineli yer değiştirme, birbirinden bağımsız olarak evrimleşmiştir ve çeneli omurgalıların erken evriminde birkaç kez kaybolmuştur.
Referans: “Acanthodian diş gelişimi ve gnathostome dişlenmelerinin kökeni” Martin Rücklin, Benedict King, John A. Cunningham, Zerina Johanson, Federica Marone ve Philip C. J. Donoghue, 6 Mayıs 2021, Doğa Ekolojisi ve Evrimi.
DOI: 10.1038/s41559-021-01458-4
Bu çalışma Hollanda Araştırma Konseyi NWO (Vidi hibe), Doğal Çevre Araştırma Konseyi, Paul Scherrer Enstitüsü, EU Horizon2020 ve Naturalis Biyoçeşitlilik Merkezi tarafından desteklenmiştir.
2. Cher Ami, Birinci Dünya Savaşı'nda ABD birliklerini kurtaran güvercin
Savaş sırasında, bir Black Check Cock taşıyıcı güvercini olan Cher Ami (Fransızca'da, Fransa'daki ABD Ordusu Sinyal Birlikleri tarafından önemli mesajları taşımak için kullanılan yüzlerce kuştan biriydi. kuşlar) savaş alanındaki komutanlardan. Ekim 1918'de Cher Ami, düşmanın açtığı ateş sonucu ağır şekilde yaralanmasına rağmen, Amerikan kuvvetlerine ABD Ordusu Binbaşı Charles Whittlesey'in 77. Meuse-Argonne taarruzu sırasında kuzeydoğu Fransa'da bir tepe, taburun konumundan emin olmayan Amerikalılardan gelen dostane ateşle kuşatılırken düşman askerleri tarafından kuşatıldı. Almanlar uçtuktan sonra Cher Ami'ye ateş edip vursa da, kanatlı savaşçı yine de ev kümesine dönmeyi ve Whittlesey'den adamlarının konumunu içeren bir mesaj iletmeyi başardı. Sonuç olarak, Kayıp Tabur kurtarıldı ve Cher Ami daha sonra Fransız hükümeti tarafından Croix de Guerre ile ödüllendirildi. Haziran 1919'da öldükten sonra, ünlü kuş bir tahnitçi tarafından korunmuş ve Smithsonian'da sergilenmiştir.
Evrimsel Geçmişimizin En Ölümcül On Hayvanı
Gelişmiş bir ülkede yaşıyorsanız, kalp krizi, felç, kanser veya kazadan öleceksiniz. Ama bu her zaman böyle değildi. Primatlar olarak evrimsel tarihimizin çoğu için, belki de en yaygın ölüm nedenlerinden biri, NS en yaygın neden, yenilmekti.
İlgili İçerik
Yaklaşık 65 milyon yıl önce evrimleşen ilk primatlardan başlayarak, atalarımız daha küçük değilse de yaklaşık bir maymun büyüklüğündeydi. Daha büyük maymunlar yaklaşık 13 milyon yıl önce evrimleşti ve sonunda bugünün gorillerini, şempanzelerini, orangutanlarını, bonobolarını ve bizi üretti. Doğrudan atalarımız da dahil olmak üzere hominidler, yaklaşık yedi milyon yıl önce şempanzelerden ve bonobolardan ve kendi türlerimizden ayrıldılar. homo sapiens, sadece yaklaşık 200.000 yaşında. Tarihsel kaderimizin kanıtı, bugün maymunları veya maymunları neyin yediğini bilmekten ve şimdi soyu tükenmiş türleri nelerin yediğini incelemekten gelir. Örneğin, en iyi hominid fosillerinin çoğu, avcıların öğle yemeği yediği yerlerin yakınındaki kemik yığınlarından gelir.
İşte o zaman, eski ve çok eski olmayan akrabalarımızı öldürmüş olması muhtemel on hayvan. Hayatta olmanız gerçeği, doğrudan atalarınızın bu kaderlerden kurtulduğu anlamına gelir, sonsuza kadar olmasa da en azından üremeye yetecek kadar.
1. Aslanlar, kaplanlar ve leoparlar, oh #$*@!
Leoparlar, primatları yemekte fevkalade iyidir. Onlar gizlidir. Hızlı koşarlar (en azından atalarımızdan daha hızlı). Güçlü bir şekilde sıçrarlar (primatların uyuyan ağaçlarına kadar). Ve büyük ağırlıkları (vücudlarımızı) durup yemek yemeleri için güvenli olabilecek her yere taşıyabilirler. Bu özelliklerin birleşimi ile leoparlar, 10 milyon yıldır boyunlarımızı solumaktadır.
Günümüzün leoparları, atalarımızın nelerle mücadele etmesi gerektiğini gösteriyor. Güney Afrika'nın Kruger Ulusal Parkı'nda yapılan bir çalışmada, babun ölümlerinin yüzde 70'inin Afrika leoparlarına atfedildi. Başka bir çalışmada, leoparların öldürdüğü memelilerin yarısının maymun veya şempanze olduğu, genç gorilleri de öldürdüğü ortaya çıktı. Bilim adamları leopar pisliğini incelediklerinde, buldukları kemiklerin çoğu primatların kaburgalarına, parmaklarına, ayak parmaklarına ve kafataslarına ait ve hepsi de bizim iskeletimize oldukça benziyor. Babunlar geceleri leoparlar tarafından, gündüzleri ise maymunlar tarafından yenilmiş gibi görünüyor. Öte yandan bilim adamları, büyük olasılıkla, leopar scat'ı toplarken durakladıklarında “Hey, bence bu taze görünüyor!” dedikleri zaman yenilirler.
İnsanlar da dahil olmak üzere primatlar, Afrika'daki aslanlar, Asya tropiklerindeki kaplanlar ve Amerika'daki pumalar ve jaguarlar tarafından da yenir. Tanzanya'daki tek bir şempanze topluluğu 1989'da sadece birkaç gün içinde dört üyesini aslanlar tarafından yendi. Bu çalışmanın yazarları, biraz kasvetli bir şekilde, şempanzelerin aslanlara verdiği tepkilerin alarm çağrıları, iniltiler, tırmanmayı içerdiğini bildirdiler. ağaçlara ve sessizlik.” Atalarımızın tepkilerinin farklı olduğuna inanmak için hiçbir nedenimiz yok.
2. Uçan ilk insanlar
Küçük köpeğini kırmızı kuyruklu şahinlerin alıp götürmesinden endişelendiği için komşumla dalga geçiyorum, ama gerçek şu ki, çok uzun zaman önce kartallar bizim küçük çocuklarımızı da kaçırırdı. En ünlü hominid fosillerinden biri, Güney Afrika'nın Taung kentinde bulunan 3 yaşındaki bir çocuğun kafatasıdır. Taung çocuğu, grubun bir üyesiydi. Australopithecus africanus Yaklaşık üç milyon ila iki milyon yıl önce Afrika'da yaşayan türler. Kafatasında, Afrika taçlı kartalına benzeyen büyük bir kuşun pençeleri tarafından yapılmış göz yuvalarına düzgünce açılmış delikler vardır. Kafatası, diğer kemiklerin arasında, yuva olarak yorumlanan şeyin altında bulundu. Daha yakın zamanlarda, Angola'da, görünüşe göre dört ayrı kartal yuvasının altında, çoğu pençe delikleri olan, kabaca beş milyon yıllık fosil maymun kafataslarından oluşan büyük yığınlar keşfedildi.
Bugün, Uganda'daki Kibale Ulusal Parkı'ndaki taçlı kartalların avlarının yüzde 90'ı veya daha fazlası, çoğunlukla serkopithecoid maymunlar olmak üzere primatlardır. Primatlar ayrıca Amerika'nın tropik ormanlarındaki harpi kartallarının favori avlarıdır. Predasyonun ve özellikle kuşların predasyonunun primat evriminde ne kadar önemli olduğunun belki de en açık göstergesi maymunların sözlüğünden gelmektedir. Maymunların farklı avcılar için farklı çağrıları vardır. Bu terimler arasında “kedi,” “yılan” ve başka bir deyişle, “oh bok, kartal yer alır.” “Ohcrapeagle” belki de ilk insan kelimelerinden biriydi.
Yılanlar uzun zamandır kaderimizi ve evrimimizi etkiledi. Afrika'nın bazı bölgelerinde zehirli yılan sokmaları yaygındır ve bu ısırıkların çoğu ölümcüldür. Zehirli yılanlar günümüzde insanları ve diğer primatları öldüren tek tür değildir ve atalarımızı öldürmüş olabilecek yılanlar da iyi bir iş çıkarabilir. Cornell Üniversitesi'nden biyolog Harry Greene'in yeni gözlemleri, bugün bazı yerli topluluklarda yılanların sıkışmasının en yaygın ölüm nedenlerinden biri olabileceğini bile öne sürüyor.
4. Bir primat-ye-primat dünyası
Antropologlar, çeşitli şekillerde, erken hominidlerin saldırgan avcılar, barışçıl toplayıcılar, tüysüz yüzücüler, sinsi çöpçüler ve bir düzine başka şey olduğunu savundular. Zaman söyleyebilir veya söylemeyebilir. Ama atalarımızdan bazıları neredeyse kesinlikle diğer primatlar için yiyecekti. Bugün, bazı şempanzeler aslında maymun oburlarıdır. Uganda'da şempanzeler tercihen tadı tavuk gibi olduğu söylenen kırmızı kolobus maymunlarını yerler. Diğer bölgelerde şempanzeler siyah beyaz kolobus maymunlarını tercih ediyor. Dedikleri gibi, tadın muhasebesi yoktur. Orangutanlar gibon yerler. Mavi maymunlar çalı bebeklerini, sincap büyüklüğündeki gece primatlarını yerler. Capuchin maymunları, o sevimli organ öğütücüler, baykuş maymunları vb. yerler. Primatlar, primatları yerler ve bu uzun zamandır böyledir.
Yazarın bir nedeni var Kırmızı Başlıklı Kız büyükannesinin yatağına koymak için bir kurt seçti. Kurtlar, özellikle Doğu Avrupa'nın bazı bölgelerinde ara sıra insanları öldürür. Annelerin yavruları için yiyecek aradıkları ilkbaharda ölümler daha olası görünüyor. Veriler azdır, ancak kurtların genç insanlar üzerinde tarihsel olarak avlanması, bir zamanlar hikayelerimizi ve korkularımızı etkileyecek kadar yaygındı.
Güney Afrika'nın Kruger Ulusal Parkı'nda yapılan bir çalışmada, babun ölümlerinin yüzde 70'i Afrika leoparlarına bağlandı. Gizlilik, çabukluk, sıçrama yeteneği ve gücün birleşimi ile leoparlar, 10 milyon yıldır boyunlarımızı solumaktadır. (Wim van den Heever / Tetra Images / Corbis) En ünlü hominid fosillerinden biri, Güney Afrika'nın Taung kentinde bulunan 3 yaşındaki bir çocuğun kafatasıdır. Çocuk yaklaşık üç milyon ila iki milyon yıl önce yaşadı. Kafatasında, Afrika taçlı kartalına benzeyen büyük bir kuşun pençeleri tarafından yapılmış göz yuvalarına açılan delikler vardır. (AFP / Getty Images) Komodo ejderhaları 300 pound ağırlığında ve bazen bugün bile insanları, özellikle de turistleri yiyor. (Theo Allofs / Corbis) Kılıç dişli kediler, bir kaburgadan barbekü koparmak gibi et kesmek için dişlerini kullanırlardı. Her ihtimalde, bu et atalarımızın ve akrabalarımızınkini de içeriyordu. (Robert Marien / Corbis) Benekli sırtlanlar düzenli olarak babunları ve bazı bölgelerde insanları avlar. 1950'lerde Malavi'de sırtlanlar 27 kişiyi yiyordu. (DLILLC / Corbis) İnsan nüfusu arttıkça, onları öldürdüğümüz veya diğer avlarını yediğimiz için avcılar daha nadir hale geldi. Ancak yeni bir "en ölümcül hayvan" ortaya çıktı: sivrisinek. Sıtma, sarı humma ve dang, insanları öldüren sivrisinek kaynaklı hastalıklardan sadece birkaçıdır. (Bryan Reynolds / Bilim Grubu / Corbis)
6. Gülecek bir şey yok
Benekli sırtlanlar düzenli olarak babunları ve bazı bölgelerde insanları avlar. 1950'lerde Malavi'de sırtlanlar 27 kişiyi yiyordu. Ama gerçek primat yiyiciler sırtlanların soyu tükenmiş akrabalarıdır. Primatların yanında 100 kadar sırtlan türü var olmuştur. Bu sırtlanların çoğu, kısa yüzlü sırtlanlar da dahil olmak üzere büyük, kaba hayvanlardı.Pachycrocuta, ki bir aslan büyüklüğündeydi. Üç milyon ila 500.000 yıl önce ilk hominidlerin yanında yaşadı.Australopithecusve soyumuzdaki daha yeni türler. Bir hominidin kafasını tamamen sarabilecek bir ağzı vardı ve bunu yaptı. “Pekin adamı”'in kafataslarından oluşan bir hazine (homo erectus) İkinci Dünya Savaşı'ndan önce Çin'de bulunan bir çöp yığınından olduğu anlaşılıyor.Pachycrocuta.
7. Soyu tükenmiş canavarlar
Bir zamanlar türümüzü yiyen en vahşi hayvanlardan bazıları, bugün mücadele ettiğimiz yırtıcı hayvanlara benzemiyor. Müze sergilerinde yeniden inşa edildiklerinde bile, gerçek olmaktan çok hayali görünüyorlar: Bahsedildiği gibi dev sırtlanlar, aynı zamanda dev ayılar (agriotherium), kılıç dişli kediler (Homotherium, Machairodus, Megantereon) ve “false” kılıç dişli kediler (Dinofelis). Avustralya'da, ilk yerli sömürgeciler dev, yırtıcı kangurularla karşılaşacaktı. Bu rooların ölümcül olup olmadığını bilmiyoruz. Ama altı inç uzunluğunda dişleri olan dev bir zıplayan hayvan tarafından kovalandığınızı hayal edin. Kılıç dişli kediler, bir kaburgadan barbekü koparmak gibi et kesmek için dişlerini kullanırlardı. Her ne kadar etkilerinin tek kanıtı, her kılıç için bir tane olmak üzere iki delik taşıyan tek bir insansı kafatasından olsa da, büyük olasılıkla, bu et atalarımızın ve akrabalarımızınkini içeriyordu.
8. Ejderhalar, köpekbalıkları ve diğer yerel spesiyaliteler
#160 gibihomo sapiensDünyanın dört bir yanına taşındık, bazılarımız bol meyveli ve yırtıcı olmayan yemyeşil adalara düştük. Diğerleri, Komodo ejderhalarının yanı sıra Komodo Adaları'nda sona erdi. 300 pound ağırlığındaki bu monitör kertenkeleleri, bugün bile bazen insanları, özellikle de turistleri yerler. Yerlilerin monitörlerden kaçınmayı öğrendikleri söyleniyor, ancak bunun bir deneme ve #8212ölümcül #8212hata içerdiğini hayal edin. Birçok yırtıcı hayvan, türümüzün kaderini daha genel olarak etkilememiş olsalar bile, belirli bölgelerdeki insan popülasyonları üzerinde büyük etkilere sahip olmuş olabilir. Denize yakın yaşayan insanlar için, köpekbalıkları iz bıraktı. Bazı bölgelerde, yüzücülerin yenilmesi gibi basit nedenlerle yüzmeden kaçınılır. Kuzey Kutbu'ndaki insanlar kutup ayılarına karşı sürekli tetikte. Bir yırtıcı tarafından yenmenin birçok farklı yolu vardı; bu, dünyanın biyolojik çeşitliliğinin pençeleri ve dişlerinin gerçek bir ölçüsüydü.
9. Soğukkanlılıkla
Orangutan araştırmacıları Birute Galdikas ve Carey Yeager Endonezya'da çalışırken bir tür timsahı hareket halindeyken gözlemlediler. 'Yaklaşık saat 0730'da sudan sahte bir gavial atış yaptı, makağı sırtından yakaladı ve maymun çenesindeyken yeniden suya battı' yazdılar. Hemen ardından bazı makaklar seslendi ve kurbanın en yakın komşusu nehir kenarından yaklaşık 5 m uzağa kaçtı. Bu an, biraz farklı kahramanlarla (bazen Afrika timsahları) bu tür daha önceki olayların bir tür yeniden canlandırılması olabilir. ve örneğin insanlar). Galdikas, yengeç yiyen makaklar arasında su konusunda öğrenilmiş bir ihtiyatlılığın nedeninin gavialler tarafından yapılan predasyonun açıklanabileceğini düşünüyor. Hortum maymunları da timsahlar tarafından yenir.
Atalarımız da timsahlar için endişelenmek zorunda kaldı. Çok sayıda insansı fosilin toplandığı Kenya'nın Olduvai Boğazı'nda yakın zamanda soyu tükenmiş yeni bir timsah türü bulundu. #160 olarak adlandırıldıCrocodylus antropofagusu. “Anthropophagus”, insan veya hominid-yiyen anlamına gelir ve kısmen her ikisinin de iskeletleri nedeniyle adını almıştır .homo habilis ve Australopithecus bosiei' timsah kemiklerinden çok uzak olmayan bir yerde keşfedildi. İskeletler, timsah dişlerinin izlerini taşıyor ve sol ayakları eksik.
10. Şimdi ölümcül
Şimdiye kadar listelenen türler, uzak evrimsel tarihimiz boyunca ölümümüzün en olası ajanlarından bazılarıydı. İnsan popülasyonları büyüdükçe ve yeni teknolojiler geliştirdikçe, onları öldürdüğümüz veya diğer avlarını yediğimiz için avcılar daha nadir hale geldi. Sonunda, yeni bir 'en ölümcül hayvan' ortaya çıktı: sivrisinek. Sıtma, sarı humma ve dang, sivrisinek kaynaklı diğer hastalıkların yanı sıra tarım ve medeniyetin genişlemesiyle birlikte gelişti. Milyarlarca insan, genlerimizi ve hatta davranışlarımızı etkileyen sivrisinekler yüzünden öldü.
Atalarımızın yırtıcı hayvanlarını yendiğimiz yerlerde bile onların izlerini taşıyoruz. Beynimiz yırtıcı hayvanlar yüzünden savaş ve kaç için kablolanmıştır. endişeliyiz. Yılanlar gibi bizi tehdit eden şeylerden kolayca korkarız. Biz neysek oyuz, ama bundan da öte, kaçmak istediğimiz şey biziz. İlk sözlerimiz kedi, yılan veya kartal ailemizi uyarmak için söylenmiş olabilir. Çığlıklarımız, korktuğumuzda çıkardığımız o sözsüz sesler bile geçmişimizin hayaletlerinin yankısıdır. Fark etsek de etmesek de bedenlerimiz, büyükannemin yatağındaki kurdun gerçekten de bir kurt olabileceği o günleri hatırlıyorlar, kaçmaya çalıştığımız gibi çığlıklar atarak kaçtığımız türü hatırlıyorlar.
Rob Dunn, Kuzey Karolina Eyalet Üniversitesi'nde biyolog. Yeni kitabı, Vücudumuzun Yaban Hayatı, bu hafta yayınlanıyor. Diğer türlerle (solucanlar, bakteriler veya kaplanlar) değişen ilişkilerimizin hikayelerini anlatır. Bunu yaparken, apandisitimizin ne yaptığı, neden kaygı çektiğimiz, insan bebeklerinin neden gece doğmaya meyilli olduğu ve tenyaların bizim için iyi olup olmadığı gibi soruları ekolojik bir bakış açısıyla ele alıyor.
Parazitlerin Anlattığı Gibi İnsan Tarihi
Antik tuvaletler. (Kredi: Søe ve diğerleri (2018)) Arkeologlar eski tuvaletleri kazmak için sahaya girmeyebilirler. Ancak, Kopenhag Üniversitesi'nden bir ekibin yaptığı tam da buydu ve bunun da iyi bir nedeni var. İnsan ağzına girenler dışarı çıkmalı ve artıklar eski yaşam tarzlarına bir bakış sunabilir. Özellikle ilginç olan, insan bile olmayan bulgulardır. Vücudumuzda yaşayan ve üreyen parazitler bizim hakkımızda sandığımızdan çok daha fazlasını söylüyor. Yaklaşık 300 solucan türü ve 70'den fazla protozoa türü de dahil olmak üzere, bir parazit topluluğu modern insanları istila eder. Birlikte yaşayan aç insanlarla ilgili bilgiler, bağırsak parazitlerini tanımlayan MÖ 1500'den kalma eski bir Mısır parşömeni olan Ebers papirüsü gibi en eski yazılı belgelerin bazılarında bulunur.
Solucanlarınız ve Siz
Parazitlerin insanlıkla paylaştığı uzun tarihi göz önüne alındığında, bilim adamları eski örnekleri analiz etmenin kendi tarihimize ışık tutabileceğini buluyorlar. Örneğin, vücut bitlerini analiz eden önceki çalışmalar, atalarımızın yaklaşık 170.000 yıl önce kıyafet giymeye başladığını ileri sürdü. Danimarka'daki Kopenhag Üniversitesi'nde moleküler biyolog ve en son çalışmanın yazarı Martin Søe, parazitik solucanların genellikle konakları öldükten sonra hızla bozulduğunu söyledi. Bununla birlikte, yumurtaları tipik olarak çok sert kabuklara sahiptir ve bin yıl boyunca hayatta kalabilir, diye açıkladı. Örneğin, önceki çalışmalar, MÖ 1200'den kalma mumyalarda parazit solucan yumurtaları keşfetti. Parazit yumurtalarının mikroskobik analizi, yalnızca birkaç türü güvenilir bir şekilde tanımlayabilir - genellikle bilim adamları, bir yumurtanın belirli bir cinse veya yakından ilişkili türler grubuna ait olup olmadığını söyleyebilir. Bu, araştırmacıların hangi parazitlerin konakçıları enfekte ettiğini bilmesini engelleyebilir - örneğin, kırbaç kurtları Trichuris trichiura , Trichuris suis ve Trichuris muris hepsi Trichuris cinsine ait olsa da, T. trichiura insanları, T. suis domuzları ve T. muris fareleri enfekte eder. Böylece, Søe ve meslektaşları mikroskop kullanmak yerine parazit yumurtalarından DNA dizilimi yaparak onları daha kesin bir şekilde tanımladılar. Danimarkalı arkeologların Bahreyn, Ürdün, Danimarka, Hollanda ve Litvanya'daki antik tuvaletlerden topladıkları ve MÖ 500'den MS 1700'e kadar bir süreyi kapsayan örneklere odaklandılar. Yumurta DNA'sının çoğu, günümüzde insanlarda en yaygın paraziter kurt olan dev yuvarlak kurt Ascaris lumbricoides gibi insandan insana yayıldığı bilinen parazitlerden geldi. Bununla birlikte, DNA'nın çoğu, balık tenyası Diphyllobothrium latum ve domuz tenyası Taenia solium gibi çiğ veya az pişmiş balık ve domuz eti yoluyla bulaşan parazitlerden de geldi.
Parazitler Her Yerde
Araştırmacılar ayrıca diğer hayvanları enfekte eden parazitler buldular ve bu parazitlerin insanlar arasında yaşamış olabileceklerini ima etti. Hayvanlar arasında koyunlar, atlar, köpekler, domuzlar ve sıçanlar vardı. Ayrıca, hela çamurunda hayvan ve bitki DNA'sını inceleyerek avcılık, balıkçılık ve çiftçilik uygulamalarına dair kanıtlar buldular - bazı Danimarka örneklerinde yüzgeçli balinalar, karaca, yabani tavşan, morina balığı, ringa balığı ve halibut gibi avlardan alınan DNA'lar bulunurken, bazı Kuzey Avrupalılar Örnekler lahana, karabuğday, çilek ve armut gibi mahsullerden DNA içeriyordu. "Helalarda insan dışkısı olduğunu varsaysak da, insanlar etraftaki diğer tüm atıkları da - at gübresi ve domuz, keçi veya koyun dışkısı, konağa özgü türlerden gelen parazit yumurtalarının mevcudiyeti ile gösterildiği gibi, atmışlardır. "dedi Søe. "Ve bu ancak, tuvaletin hemen yakınında at, domuz, keçiler veya koyunlar yaşıyorsa yapılabilirdi." Bu yeni teknik, arkeologların geçmişte yaşamın nasıl olduğunu daha iyi yeniden yapılandırmalarına yardımcı olabilir. Örneğin, Kopenhag'ın eski limanının bir parçası olan Gammel Strand'den alınan tuvalet örneklerinde, bilim adamları "tuzlu su balıklarından - ringa balığı ve morina - ayrıca kediler, atlar ve evet, sıçanlardan DNA tanımlayabildiler," dedi Søe. "Standartlarımıza göre muhtemelen çok kirli bir yer, insanlardan ve hayvanlardan gelen çok fazla aktivite var." Bilim adamları, aynı zamanda, mitokondri olarak bilinen hücresel enerji üreten yapılardaki DNA'yı, birkaç eski parazitin mitokondriyal genomunu da yeniden yapılandırabildiler. Mitokondriyal DNA yalnızca anneler tarafından aktarıldığından, bir organizmanın mirasını ortaya çıkarmaya yardımcı olabilir. Örneğin, araştırmacılar beklenmedik bir şekilde MS 1000'den MS 1700'e kadar Kuzey Avrupa kırbaç kurtlarının günümüz Çin'ine kıyasla günümüz Uganda'sında bulunanlarla çok yakından ilişkili olduğunu buldular. Bu şaşırtıcı bulgu, Kuzey Avrupa ve Uganda'dan gelen kırbaç kurtlarının - ve belki de ev sahiplerinin - aynı zamanlarda aynı yerlerde olduğunu, eski seyahat ve ticaret kalıplarına dair bir ipucu olduğunu gösteriyor. Gelecekte, bu yeni teknik, parazitlerin dünyaya nasıl yayıldığına dair gizemleri çözmeye yardımcı olabilir. Örneğin, insan kırbaç kurdu, soğuk iklimlerde olgunlaşma sorunları yaşar. Søe, "Solucanların Alaska'daki kutup iklimlerinde bir insandan diğerine bulaşmayı büyük olasılıkla sağlayamayacakları için, Amerika kıtasına bulaşma hâlâ tartışılıyor," dedi. "Bu tür soruları ele almak için solucan popülasyonları üzerinde daha fazla genetik çalışmaya ihtiyaç var." Bilim adamları bulgularını 25 Nisan'da PLOS ONE dergisinde çevrimiçi olarak ayrıntılı olarak açıkladılar.
Bak ve bak
Ancak potansiyel bir solucan benzeri cnidarian'ı çağırmak makul bir alternatif midir? Ne de olsa her türlü bilinmeyen organizmayı şöyle varsayabilirsin: özel açıklamalar. Bu nedenle, bu alternatif ancak cnidarians arasında solucan benzeri vücut planlarının var olduğunu gerçekten bilseydik değerli olurdu. Bakın, yapıyorlar. Bir yandan, cnidarians, bazılarının (Scyphozoa'nınkiler gibi) substrat üzerinde süründüğü iki taraflı simetrik solucan benzeri planula larvalarına sahiptir. Ama dahası da var: adı verilen esrarengiz bir endoparazitik solucan Buddenbrockia plumatellae uzun zamandır bir gizemdi ve hayvan sistemine yerleştirilemedi. Geçtiğimiz on yıllarda, bunun bir myxozoan cnidarian olabileceğine dair kanıtlar birikmişti ve sonunda Jiménez-Guri ve diğerleri tarafından doğrulandı. (2007). Makalelerinin özetinde, “Buddenbrockia Bir Cnidarian Solucandır," yazarlar şu sonuca varmışlardır: "Bu aktif kaslı solucan, cnidarian vücut planlarındaki bilinen çeşitliliği arttırır ve aleni ikili simetrinin yokluğunda kaslı, solucan benzeri bir formun gelişebileceğini gösterir."
Bu keşif ışığında, spesifik olmayan solucan benzeri fosiller artık çift kanatlı hayvanların varlığı için yeterli kanıt olarak kabul edilemez (bu arada bu, aynı zamanda Yilingia Chen ve ark. Annelidler ve eklembacaklılardan çok farklı benzersiz bir vücut planına sahip olan 2019). Bu, özellikle fosiller çok kötü korunduğunda geçerlidir. İkarya, çift taraflı hastaları pozitif olarak tanımlayabilecek herhangi bir karmaşık teşhis özelliğinden yoksundur ve iddia edilen beslenme izleriyle yalnızca şüpheli bir ilişkiye sahiptir.
Fırtınalı zamanlar
Ediacaranların yenilikleri, gezegensel afetlerin arka planına karşı geldi. Bu süre boyunca, buz denizlerin çoğunu kapladığında, Dünya hala uzun, titrek bir bölümden kurtuluyordu. Devasa bir meteor, şu anda Avustralya olan yere çarptı ve muhtemelen dünya çapında feci değişiklikleri tetikleyecek kadar toz topladı. Gezegenin yüzeyi parçalanıyordu: Ediacaran sırasında bir süper kıta parçalandı ve kara kütleleri birbirine çarptığında bir diğeri şekillendi. Kıtalarda hiçbir bitki yetişmedi. Okyanusta, oksijen seviyeleri çılgınca sallandı.
Bilim adamları bir zamanlar karmaşık yaşamın tüm bu kargaşadan sonra başlamadığını düşündüler. Charles Darwin'in zamanında, Kambriyen patlamasını belgeleyen kaya katmanlarının altında hiçbir fosil bulunamadı. Bu boş kaya kaydı, evrim teorisi doğruysa, Kambriyen'in zenginliklerinden önce yaşam olması gerektiğini düşünen Darwin'i rahatsız etti. “Şu anda dava açıklanamaz kalmalıdır” diye yazdı. Türlerin Kökeni 1859'da.
Kambriyen patlamasını ne tetikledi?
"Darwin'in ikilemi" bir yüzyıl boyunca çözümsüz kalacaktı. In the 1930s and 1940s, researchers found intriguing imprints in rocks in Australia and elsewhere, but those rocks were not definitively Precambrian. Then, several English schoolchildren finally gave the Ediacarans their big break in 1957. Scrambling through a local quarry, the students noticed a leaf-shaped imprint in the ancient stone. Geologist Trevor Ford at the University of Leicester, UK, went to see it — and recognized that it had been made by a living thing. Ford’s paper 3 about the imprint provided definitive evidence that large, complex species lived in the Precambrian. He ventured that the type of organism was probably “an algal frond”.
It almost certainly wasn’t. Ford’s proposal was among the first in a long list of mistaken ideas about the identity of Ediacaran organisms. As more were discovered, scientists tried valiantly to place them on the tree of life. Some of the fossils were towering structures that stood one metre tall others resembled deflated air mattresses. They have been called lichens and algae, fungi and bacterial colonies. “Basically any interpretation you can name has been suggested,” says geobiologist Lidya Tarhan at Yale University in New Haven, Connecticut.
Finally, an audacious theory broke through the welter of competing claims. In the 1980s and 1990s, palaeontologist Adolf Seilacher at the University of Tübingen in Germany proposed 4 , 5 that many Ediacaran life forms were not animals, but instead belonged to a single, bizarre group that he called the Vendobionta. These organisms were “an evolutionary experiment that failed” when formidable predators arrived on the scene, Seilacher wrote. His ideas have fallen out of favour, but they challenged researchers to question their assumptions. “At the time it was brilliant thinking,” says geobiologist Simon Darroch at Vanderbilt University in Nashville, Tennessee. “Before that, everyone assumed they were all jellyfish, which was even more wrong.”
Ancient worm fossil rolls back origins of animal life
Now, most scientists are reaching agreement that the Ediacarans were a grab bag of disparate life forms, rather than the self-contained group proposed by Seilacher. “It’s inappropriate to consider them a failed experiment,” says palaeontologist Frances Dunn at the University of Oxford, UK. “They represent the ancestors, probably, of lots of different things.” Many scientists — although not all — are also signing up to the idea that some fraction of the Ediacaran organisms were probably animals, including some that don’t look like any animal alive today.
That idea dovetails with genetic evidence that animals, or metazoans, first appeared more than 600 million years ago, well before the Ediacaran. There are no definitive fossils to illustrate the dawn of the animals, but the early metazoans were probably small, soft, simple things, including ancestors of modern creatures such as sponges and corals. Eventually, animals developed left–right symmetry, which is packaged with a gut, mouth and anus.
But it’s not easy to define which fossils are animals and which are not. “Would we know the first metazoan if we tripped over it?” Wood wonders. “Is our search image correct?” Those questions still dog scientists.
How Life Made the Leap From Single Cells to Multicellular Animals
To revist this article, visit My Profile, then View saved stories.
James O'Brien for Quanta magazine
To revist this article, visit My Profile, then View saved stories.
For billions of years, single-celled creatures had the planet to themselves, floating through the oceans in solitary bliss. Some microorganisms attempted multicellular arrangements, forming small sheets or filaments of cells. But these ventures hit dead ends. The single cell ruled the earth.
* Original story reprinted with permission from Quanta Magazine, an editorially independent division of SimonsFoundation.org whose mission is to enhance public understanding of science by covering research developments and trends in mathematics and the physical and life sciences.*Then, more than 3 billion years after the appearance of microbes, life got more complicated. Cells organized themselves into new three-dimensional structures. They began to divide up the labor of life, so that some tissues were in charge of moving around, while others managed eating and digesting. They developed new ways for cells to communicate and share resources. These complex multicellular creatures were the first animals, and they were a major success. Soon afterward, roughly 540 million years ago, animal life erupted, diversifying into a kaleidoscope of forms in what’s known as the Cambrian explosion. Prototypes for every animal body plan rapidly emerged, from sea snails to starfish, from insects to crustaceans. Every animal that has lived since then has been a variation on one of the themes that emerged during this time.
How did life make this spectacular leap from unicellular simplicity to multicellular complexity? Nicole King has been fascinated by this question since she began her career in biology. Fossils don’t offer a clear answer: Molecular data indicate that the “Urmetazoan,” the ancestor of all animals, first emerged somewhere between 600 and 800 million years ago, but the first unambiguous fossils of animal bodies don’t show up until 580 million years ago. So King turned to choanoflagellates, microscopic aquatic creatures whose body type and genes place them right next to the base of the animal family tree. “Choanoflagellates are to my mind clearly the organism to look at if you’re looking at animal origins,” King said. In these organisms, which can live either as single cells or as multicellular colonies, she has found much of the molecular toolkit necessary to launch animal life. And to her surprise, she found that bacteria may have played a crucial role in ushering in this new era.
Nicole King, a biologist at the University of California, Berkeley, studies the origins of animals, one of the big mysteries in the history of life.
In a lengthy paper that will be published in a special volume of Cold Spring Harbor Perspectives in Biology in September, King lays out the case for the influence of bacteria on the development of animal life. For starters, bacteria fed our ancient ancestors, and this likely required those proto-animals to develop systems to recognize the best bacterial prey, and to capture and engulf them. All of these mechanisms were repurposed to suit the multicellular lives of the first animals. King’s review joins a broad wave of research that puts bacteria at the center of the story of animal life. “We were obliged to interact intimately with bacteria 600 million years ago,” said King, now an evolutionary biologist at the University of California, Berkeley, and an investigator with the Howard Hughes Medical Institute. “They were here first, they’re abundant, they’re dominant. In retrospect we should’ve expected this.”
Although we tend to take the rise of animals for granted, it is reasonable to ask why they ever emerged at all, given the billions of years of success of unicellular organisms. “For the last 3.5 billion years, bacteria have been around and abundant,” said Michael Hadfield, a professor of biology at the University of Hawaii, Manoa. “Animals never showed up until 700 or 800 million years ago.”
The technical demands of multicellularity are significant. Cells that commit to living together need a whole new set of tools. They have to come up with ways of sticking together, communicating, and sharing oxygen and food. They also need a master developmental program, a way to direct specific cells to take on specialized jobs in different parts of the body.
Nonetheless, during the course of evolution, the transition to multicellularity happened separately as many as 20 different times in lineages from algae to plants to fungi. But animals were the first to develop complex bodies, emerging as the most dramatic example of early multicellular success.
To understand why this might have happened the way it did, King began studying choanoflagellates, the closest living relative to animals, nearly 15 years ago as a postdoc at the University of Wisconsin, Madison. Choanoflagellates are not the most charismatic of creatures, consisting of an oval blob equipped with a single taillike flagellum that propels the organism through the water and also allows it to eat. The tail, thrashing back and forth, drives a current across a rigid, collarlike fringe of thin strands of cell membrane. Bacteria get caught up in the current and stick to the collar, and the choano engulfs them.
What intrigued King about choanoflagellates was their lifestyle flexibility. While many live as single cells, some can also form small multicellular colonies. In the species Salpingoeca rosetta, which lives in coastal estuaries, the cell prepares to divide but stops short of splitting apart, leaving two daughter cells connected by a thin filament. The process repeats, creating rosettes or spheres containing as many as 50 cells in the lab. If this all sounds familiar, there’s a reason for it — animal embryos develop from zygotes in much the same way, and spherical choanoflagellate colonies look uncannily like early-stage animal embryos.
When King began studying S. rosetta, she couldn’t get the cells to consistently form colonies in the lab. But in 2006, a student stumbled on a solution. In preparation for genome sequencing, he doused a culture with antibiotics, and it suddenly bloomed into copious rosettes. When bacteria that had been collected along with the original specimen were added back into a lab culture of single choanoflagellates, they too formed colonies. The likely explanation for this phenomenon is that the student’s antibiotic treatment inadvertently killed off one species of bacteria, allowing another that competes with it to rebound. The trigger for colony formation was a compound produced by a previously unknown species of Algoriphagus bacteria that S. rosetta eats.
S. rosetta seems to interpret the compound as an indication that conditions are favorable for group living. King hypothesizes that something similar could have happened more than 600 million years ago, when the last common ancestor of all animals started its fateful journey toward multicellularity. “My suspicion is that the progenitors of animals were able to become multicellular, but could switch back and forth based on environmental conditions,” King said. Later, multicellularity became fixed in the genes as a developmental program.
King’s persistence in studying this humble organism, which was overlooked by most contemporary biologists, has won her the admiration of many of her fellow scientists (as well as a prestigious MacArthur fellowship). “She strategically picked an organism to gain insight into early animal evolution and systematically studied it,” said Dianne Newman, a biologist at the California Institute of Technology in Pasadena, who studies how bacteria coevolve with their environment. King’s research offers a thrilling glimpse into the past, a rare window into what might have been going on during that mysterious period before the first fossilized animals appeared. The research is a “beautiful example” of how bacteria shape even the simplest forms of complex life, Newman said. “It reminds us that even at that level of animal development, you can expect triggers from the microbial world.” The bacteria system in S. rosetta can now be used to answer more specific questions, such as what the benefit of multicellularity might be — a question King and her collaborators at Berkeley are now working to answer.
The first bacteria may date back as far as 3.5 billion years. But animals, the first complex multicellular life form, took much longer to emerge.
'Tiny bug slayer': Meet the pint-size ancient ancestor of dinosaurs discovered in Madagascar
Scientists report the discovery of a “shockingly small” predecessor to dinosaurs and pterosaurs. Video Elephant
A pint-size predator to bugs may provide scientists clues about the ancient ancestors of dinosaurs and pterosaurs, a study published Monday suggests.
Standing about 4 inches tall, Kongonaphon kely could be one of the last common ancestors of all dinosaurs and pterosaurs, an extinct flying reptile, and explain some of their physical characteristics and traits.
The discovery and description of the fossil of Kongonaphon kely – which means "tiny bug slayer" – could provide scientists big insights since the species was much smaller than most dinosaurs.
"There's a general perception of dinosaurs as being giants," Christian Kammerer, a research curator in paleontology at the North Carolina Museum of Natural Sciences, said in a statement. "But this new animal is very close to the divergence of dinosaurs and pterosaurs, and it’s shockingly small."
This illustration provided by the American Museum of Natural History in July depicts a Kongonaphon kely, an ancestor of dinosaurs and pterosaurs, shown to scale with human hands. Kongonaphon lived roughly 237 million years ago. (Fotoğraf: AP)
The findings were published in the Proceedings of the National Academy of Sciences.
The ancient animal's fossils date back 237 million years and were discovered in 1998 in Madagascar, said John Flynn, curator of fossil mammals at the American Museum of Natural History.
"It took some time before we could focus on these bones, but once we did, it was clear we had something unique and worth a closer look," Flynn said in a statement.
Dinosaurs and pterosaurs evolved from the group Ornithodira, but little is known about their origins. Kammerer said other small animals have been discovered in the group, but they were thought to be an exception. Archosaurs, a larger group that includes birds, crocodiles and dinosaurs, and ornithodirans were all thought to be similar in size before dinosaurs and their huge dimensions.
"Recent discoveries like Kongonaphon have given us a much better understanding of the early evolution of ornithodirans. Analyzing changes in body size throughout archosaur evolution, we found compelling evidence that it decreased sharply early in the history of the dinosaur-pterosaur lineage," Kammerer said.
This illustration provided by Alex Boersma in July depicts a Kongonaphon kely, a tiny relative of dinosaurs and pterosaurs. (Photo: Alex Boersma, AP)
The scientists discovered characteristics about the Kongonaphon kely, including wear on the teeth that suggests it ate insects and fuzzy skin that retained heat. Both adaptations may have helped the tiny animal fill a unique niche.
Tiny Fish May Be Ancestor of Nearly All Living Vertebrates
A stunningly preserved, soft-bodied fish that is more than 500 million years old could be the ancestor of almost all living vertebrates.
The fossilized fish, called Metaspriggina, sports characteristic gill structures that later evolved into jawbones in jawed vertebrates, according to a new study.
"For the first time, we are able to say this is really close to this hypothetical ancestor that was drawn based on a study of modern organisms in the 19th century," said study co-author Jean-Bernard Caron, a paleontologist at the Royal Ontario Museum in Toronto, Canada.
The primeval creature lived during a period from 543 million to 493 million years ago known as the Cambrian Explosion, the evolutionary "big bang" when almost all complex life appeared. [Cambrian Creatures Gallery: Photos of Primitive Sea Life]
Father fish
Jawed vertebrates &mdash such as fish, birds and humans &mdash make up about 99 percent of the vertebrates on Earth, but scientists don't agree on how and when jaws first evolved. Scientists think that the common ancestor of jawed vertebrates was similar to eyeless, boneless, jawless fishes such as hagfish and lampreys, which diverged from their immediate ancestors about 360 million years ago and haven't changed much since.
But that wasn't always the dominant theory. In the 1870s, naturalist Karl Gegenbaur noted that living fish such as sharks have five or six pairs of bars that support the gills, and that these so-called gill bars bear a striking resemblance to jawbones. Based on that similarity, he proposed a theory, called the serial homology hypothesis, that jawbones in modern fish gradually evolved from an earlier pair of gill bars in some long-lost "father fish," from which all jawed vertebrates would have evolved.
Yet nobody had ever found evidence of this ancestral fish, and eventually, the hypothesis fell out of favor.
Primitive creatures
Then, in 2012, Caron and his colleagues uncovered dozens of fossilized fish, many of which were exquisitely preserved, in Marble Canyon in Canada's Kootenay National Park. The mud at the bottom of the Cambrian sea had likely cemented them in place 514 million years earlier, preserving many internal structures such as the heart, gut and muscles.
It turned out that the creature was very similar to a poorly known specimen called Metaspriggina walcotti that was found in sediments in the Burgess Shale nearby in Canada, as well as to other fossils found in China, Caron said.
The primeval creature was the size of a man's thumb, with a flattened head and single-lens, or so-called camera eyes, at the top of its head that could peer forward or up, Caron said.
"The direction of the eyes would have allowed them to see what was happening above them, which means they were probably living at the bottom," and may have even been able to evade the large predators of the day, such as the bizarre shrimplike sea monster anomalocaridid, Caron told Live Science.
Ancestor found?
The team was intrigued by seven pairs of structures on either side of the cavity at the back of the mouth, known as the pharynx. The first pair of these bars looked just like those Gegenbaur predicted in the hypothetical ancestor to jawed vertebrates.
In contrast, lampreys, hagfish and other jawless fishes have a more complicated basket-shaped series of gill structures, which suggests they evolved from a side branch of the vertebrate evolutionary tree that diverged long after Metaspriggina lived, said Jon Mallatt, an evolutionary biologist at Washington State University in Pullman, who was not involved in the study.
Other lines of evidence &mdash such as the fact that jaws and gill bars develop from similar structures in shark embryos &mdash also support Gegenbaur's notion, he told Live Science.
But the case for the Gegenbaur hypothesis isn't airtight, said Philippe Janvier, a paleontologist at the Museum National de l'Histoire Naturelle in Paris, who was not involved in the study.
Yet the fossil does have a spectacular feature: its well-preserved eyes, which resemble those found in other similar fossils "but provide much better evidence for camera eyes that is, indisputable vertebrate eyes," Janvier told Live Science.
Metaspriggina was described today (June 11) in the journal Nature.