Diyarbakır dizilişi
Evde olduğunda akşam yedide uyuyan rahmetli babam, gece saat üçte başımıza dikelir, "kalkın, sabah oldu" derdi. Gecenin üçünde yapacak bir iş yoktu, ama yine de kaldırmak için uğraşır, baba korkusuyla kalıp yatakta oturan oğullarına dinlemekten bıktığımız ünlü meselini anlatırdı:
"Bir adam varmış, sekiz kuruşa teke burar, on kuruşa sabun alıp elini yıkarmış. Karısı bir gün dayanamamış sormuş:
'Herif sen sekiz kuruşa teke buruyor, on kuruşa sabun alıp elini yıkıyorsun. Bunun karı nedir?'
'Bana Usta, sana da Usta Hanımı diyorlar ya,' demiş adam."
Ne zaman babamın bu meselini hatırlasam, Kürt Türk ilişkisi de aklıma gelir. Teke burmak, hayalarını sıkarak tekeyi erkeklikten düşürüp, et için besiye almak anlamına geliyor. Gerçi hiç kimse işkenceci Türk polisi gibi haya sıkamaz, ama konu bu değil.
Türk deveti, sekiz kuruşa Kürt hayası sıkıyor, on kuruşa Kürde sabun aldırıp ellerini yıkıyor. Türk Kürt ilişkisi böyle. Bu ilişkide Türke devlet payesi, Kürde iktidarsızlık düşüyor.
Avusturya'yı Almanya'ya katma planı yapan Hitler:
"Yaşasın Almanya Avusturyası! Yıkılsın Avusturya devleti!" demişti.
Türk devleti de Hitler gibi, Türklerin olmuş devletisiz Kürdistan'ı ve uzak Kürtleri çok seviyor.
Bir ara siyaset yasağı olan ve 1987 halk oylamasında siyaset yasağı kalkan Demirel'le ilgili daha sonra öldürülen bir Kürt işadamı bana ilginç şeyler anlatmıştı:
"Demirel bir gün benim gibi varlıklı Kürtleri Ankara'da bürosuna çağırdı. Gittik, vefadan, sadakattan ve arkadaşlıktan söz etti. Kürtleri ne kadar çok sevdiğini anlattı ve sözü, siyasi yasakların kalkması için yürütülecek kampanyaya desteğe getirdi. Biz o zaman beş milyon mark civarında bir parayı kendi aramızda toplayıp, Demirel'e verdik."
Bu insanların bir kısmı daha sonra Demirel-Çiller çetesi tarafından acımasızca öldürülecekti. Aksaray'da bir Kürt zengini daha tanımıştım. Gizliden Özgür Gündem gazetesine destek sunmak istiyordu. Kullanılmasından çekinildiği için bu destek kabul edilmemiş, ancak Avrupa'dan bizi ziyarete gelen heyetlerin otelinde ücretsiz olarak ağırlanması istenmişti kendisinden.
"Mehmet Ağar, Ünal Erkan, Korkut Eken, sizin bilmediğiniz başka devlet tetikçileri paraları bittiğinde bize gelirler," demişti.
"Siz nasıl davranırsınız?" diye sormuştum.
"Vermediğiniz zaman sizi sinek gibi ayaklarının altına alırlar, maalesef Kürdün durumu budur," diye cevap vermişti.
Bu şekilde Kürtlerden Türklere büyük bir servet aktarımı yapıldı.
Erdoğan'ın Diyarbakır konuşmasını dikkatlice dinledim. Diğer Türk devlet yetkilileri, Özal, Demirel, Mesut Yılmaz, İnönü, Çiller, onlar da Erdoğan kadar olmasa da duygusal laflar etmişlerdi.
Türk yöneticilerinin duygusal laflarına ve gözyaşlarına inancımı yitireli çok oldu. Kimisi İstiklal Marşı okunurken ağlar, kimi tank geçişinde, kimi bayrak gördüğünde, kimisi de "andımız" okunduğunda ağlar. O gün tesadüfen denk geldiğim Türk televizyonunda Türbanlı kadınlar mahşer gününü abartarak anlatan din görevlisi karşısında hüngür hüngür ağlıyorlardı.
Erdoğan'ın Diyarbakır konuşmasını sunan spiker de Emine Erdoğan'la birlikte ağlıyordu. İnsanların anasını ağlatanlar genellikle olur olmaz yerlerde ağlarlar. Bu psikolojik bir vakadır. Psikologlar daha iyi bilir, ama olur olmaz yerde ağlayanların ağır psikolojik sorunların olduğunu düşünüyorum. Sahnede Şivan Perwer'le birlikte görünen kurşun yaralı İbrahim Tatlıses'in ayakta durmakta ne kadar zorlandığını herhalde gördünüz. Sahi İbrahim Tatlıses'i kimler vurmuştu?
Mısır'da, Irak'ta, Suriye'de, Gezi Parkı olaylarında, Avrupa Birliği ilişkilerinde çuvallayan AKP, yaralarını sarmak için Kürtlere gitti ve ilgi gördü. Tertip, BDP'nin elini kolunu bağlayacak kadar duygusaldı. Barzani ilk kez, Kürt milli kıyafetleriyle Diyarbakır'a gelmiş, Şivan Perwer ülkesine dönmüştü. Bu durum protesto edildiği zaman, herkesten önce gol atmaya giden futbolcu gibi ofsayta düşülecekti.
Sadece Türklerin değil, Türkler nezle olduğunda grip olan Kürtlerin duygu ve düşünce sistemi param parça. Diyarbakır'daki Erdoğan, Arınç, Barzani, Leyla Zana, Beşir Atalaylı dizilişe çıldıracak derecede tepki gösteren bir vatandaş bana şöyle yazmış:
"Biraz empati yapalım lütfen, aynı görüntüyü Irak'a alalım. Barzani ve taraftarları hapishanede ve dağlardayken, PKK sorumlularının Hewler'de Saddam veya Maliki ile aynı şekilde halkı selamladığını düşünelim..."
Ama Türk Kürt yamuk ilişkisinin bizleri, "kasabın bıçağını yalayan aptal danaya çevirdiğini" artık bilmemiz gerekiyor. Kürtlerin kendi içindeki ilişkiler de yamuk. Barzani ve Erdoğan konuşurken dalgalandırılan Türk bayrağının çokluğunu tepki gösterenleri, PKK dışında olanlar:
"Ama bazı yerlerde Kürt bayrağı da vardı," diye geçiştirmeye çalışıyorlar.
Türkiye'ye döndüğünde basın açıklaması yapan Kemal Burkay'ın arkasındaki Türk bayrağını iki Kürdün iri gövdeleriyle kapatmasına benziyor bu durum.
PKK, Newroz ile birlikte yürürlükte olan süreci başlattığı için Diyarbakır'da şu anda bir kısmının tepki göstediği bir kısmının da ayakta alkışladığı diziliş gerçekleşti. Türkler Kürtleri dağda, ovada, sınır ötesinde, böyle idare ediyor.
Kürt Türk ilişkisi, her yerde ve her zaman rüşvete dayalı ve birbirinin gericiliğini besleyen hastalıklı bir ilişkidir. Ben bu ilişkiyi çok şeye benzetiyorum, mahkum gardiyan ilişkisi de buna denk düşer. Cezaevi yatanlar bilir, görüş yerinde konuşmaları dinleyen bir gardiyan bulunur. Konuşma biraz farklı bir yerde kaydımı: "Görüş bitmiştir," der gardiyan
Türk devleti Kürtlerin gardiyanıdır; Barzani ve Şivan'ın Diyarbakır buluşması Türk gardiyanın gözetiminde gerçekleşmiştir. İmralı görüşmeleri de öyledir.
Diyarbakır'daki buluşmadan kime ne düşer şimdilik tam bilemiyorum: Bildiğim bir şey var ki, hem Türt siyaseti hem Kürt siyaseti çok sıkıntılı. Sıkıntı çekilmez bir noktaya geldiğinde dört elle birbirlerine sarılıyor, biraz rahatladıklarında tekmeleyerek birbirlerinden uzaklaşıyorlar.
"Kasabın bıçağını yalayan aptal dana" rolünde olmamak için ortalama Kürdün, rüşvet ilişkilerini ve kapı arkası planlarını boşa çıkaracak tek sermayesi var: Hakların, özgürlüğün, ulusal kimliğin, fırsatlardan eşit yararlanma hakkının ve can güvenliğinin sağlama alındığı demokratik saygın bir yaşam arzusu... Bu yaşamı elde etme yolunda, yolunuza taş koyan babanız da olsa elinizin tersiyle itip yolunuza devam edin.
Kişisel ve ulusal saygınlık ancak bu şekilde kazanılır.