Kalemim seni yazıyor bugün, beni yazıyor. Senin dile getiremediklerini, onun duymaya korktuklarını yazıyor.
Ağlamak ne kadar ayıp. İnsanların yanında ne kadar ayıp. Gözyaşın ne kadar kıymetli. Ağlarsan güçsüz olursun. Ağlama sakın. Tut kendini. Daha gece olmadı. Doğmayan güneş batıp da ay gösterince merhametli yüzünü sana; çek dizlerini karnına, nefes almayı unutana kadar ağla. Bırak aksın kendini dizginleyen gözyaşların. Yastığın sırılsıklam olsun, yüzün simsiyah. Makyaj yapmışsın. Simsiyah boyamışsın gözlerini. Neden? Saklamak için değil mi? Uykuya hasret gözlerini saklamak için öyle değil mi? Oluşan mor halkaları görmesin insanlar diye. Bağımlı sanarlar yoksa seni, bilmezler gece uyumadığını, uyuyamadığını. Dudakların toprak kahvesi, umutsuz ve kuru. Konuşamayacak kadar yorgunsun. O yüzden yazmıyor musun zaten? Parmakların kısa ve tombul. Tırnakların boyalı ve uzun. Yüzüklerin de var. Ellerin de kurumuş soğuktan. Çatlaklar olmuş parmaklarının üzerine. Kirpiklerin vücuduna ağır geliyor. Nemli ve kısa. Göz yaşın hep gözünde. Dolu dolu bakıyorsun sen hep. Dokunsalar ağlayacaksın gibi. Ağlayacak mısın? Kalbine dokundukları için mi böyle dolu gözlerin. İzin vermemelisin kalbine dokunmalarına. Unutma o senin. O sana özel. Acın da senin aşkın da.
Çok acıtmışlar seni. Zaman değiştirmiş içini. Ellerini, yüzünü, bedenini, içini. Büyümüşsün sen, kocaman olmuşsun. Yaşlanmışsın hatta. Ruhun bedeninle aynı yaşta değil. Birisi daha çocukluğun etkisinden çıkamamış öbürü ise ölüme geri sayıyor. Kitaplarla öleceksin sanırım. Kitapların da ne kadar yıpranmış. Eski kitapları seviyorsun. Daha güzel kokuyorlar. Kağıt ve zaman kokuyorlar. Sen ise onlar olmadan yapamıyorsun. Kitaplar, küçük kardeşlerin olmuş. Kimi zaman kendini oradaki kahraman yapıyorsun kimi zaman yazar. Çoğu zaman kitaptaki duyguları içine hapsediyor, ağlıyor, deliriyor, unutuyor, seviyor, mutlu oluyorsun. Ama hep kendin oluyorsun. Çünkü gerçek dünyada sen; sen olmuyorsun. İnsanlar karşılarında kimi görmek istiyorsa sen o oluyorsun. Değişiyorsun. Bir günde belki 20 farklı insan oluyorsun. Annenle çocuk, öğretmeninle öğrenci, dostunla sırdaş, sevgiline aşık oluyorsun. Ama kendin olamıyorsun. Sokakta ağlayamıyorsun, ciddi bir yerde gülemiyorsun, gündüz uyuyamıyorsun, soğukta ince kıyafet giyemiyorsun. Sen istediğin hayatı yaşayamıyorsun. Hayat senin olmaktan çıkmış. Başkalarının istediklerini yaşıyorsun sen. Soğuk diyorlar giyiniyorsun, sıcak diyorlar soyunuyorsun, acı diyorlar ağlıyorsun, mutlu ol diyorlar gülüyorsun. Böyle bir hikaye biliyorum. Sen de oyuncusun bu hikayede. Bir yönetmen var, hayır yönetmenler var. Sense KUKLA ’sın sadece. Sana verilen tek rol bu aslında. Başkaları yazmaya sen oynamaya devam edeceksin hayatın boyunca.