- Genellikle sokakta mobbed edilir. Sambo ile mücadele, sokaktaki serserilerin “olağan sorularına” ne cevap veriyor?
- Kharlampiev bile kaçabileceğini söyledi. Tüm grup tek bir hızla, üst üste veya yarım daire içinde koşamaz - birisi ileriye doğru koşar. Sen onunla çalışıyorsun ve herkesle kavga değil, kavga çıktı. Biri hızla nötralize edildi ve çalışmaya devam etti. Başkası liderlik edecek - ve o. Ve benzeri. Kalabalık kaçak çizgisine uzanıyor. Etrafınız sarılıysa kötü. O zaman duvara sırtın ya da onun gibi bir şeyle durmalısın. Asıl durum bir film gibi değil. Özellikle saldırganların belirli bir eğitim seviyesi varsa. Mucizeler olmaz. Sahnede gösterilen temassız dövüşler işe yaramayacak. Aksi takdirde, ciddi durumlarda, bu çok uzun zaman önce kullanılmış olurdu: yakalama grupları, özel kuvvetler. "Nord-Ost" kullanılan gaz ve ateşli silahlar silâhhiçbir temassız yakın dövüş savaşı değildi. Silahlar dünyanın tüm ordularında kullanılır, ancak mucize çeşitlilik göstermez.
- Yani, gerçek ölçüt pratik bir sonuç mu?
- Tabii ki, ama nasıl farklı? Temassız mücadele durumunda, sonuç genellikle değildir. Sahnedeki sonuçlar, aikido'daki gibi gösterilerdir. Uygulamada onay yok.
- Bu arada, beden eğitimi ve spor bölümündeki bir profesör olarak söyle bana: Bir dövüşçü spor bilimleri teorisini anlamalı mı?
- Koç, nüanslar hakkında daha çok şey bilmeli. Onu sporcudan ayıran şey budur: Her türlü dövüş sanatından bir atlet en iyi, en sevdiği numarayı veya bir tür kazanılmış taktikleri gösterebilir. Ve koç okula vermeli, kendisinin değil bir hayranı, çeşitli teknikleri göstermelidir. “Benim gibi yapmayın” diyen Kharlampiev oydu. Ve öğrencinin ustalaştığı bu çeşitlilikteki tekniklerden, teknikleri uygulamanın bir sonucu olarak, favori tekniklerden oluşan bir çember kristalleşir - bu da spor hakkında konuşuyorsak. Buna dayanarak, bilinçaltında dinamik bir klişe ortaya çıkar. Kişi taç elemanlarını otomatik olarak yüksek bir seviyede yapar. Bazen sadece çok sayıda çalışma sonucu oluşan bu küçük numaralar sayesinde kazanabilir.
Peki, eğer uygulama bölümünden bahsediyorsak, yöntem çemberi daha da dardır. Teknolojinin çeşitlerine ihtiyaç duyulmaz - çünkü bir insanın seçme sorunu olmamalıdır. Aşırı bir durumda, her şey hızlı olmalı - bu, uygulanan bir mücadelenin spordakinden farklı olmasıdır. Uygulanan bir hata genellikle zor koşullarda beklenmedik şekilde oluşur. Sporda, yaklaşık olarak ne ve nasıl olduğunu biliyoruz. Stres sadece rakibin unvanları (eğer onları tanıyorsanız) veya rekabet ortamının ruh üzerinde baskı yaratması nedeniyle ortaya çıkabilir. Gerisi için, her şey hakkında her şey aynı - aynı seviyedeki rakipler halıya geliyor. Bu dünya şampiyonu olmuyor ya da hak ettiği spor ustasıyla karşı karşıya geldi.
Sokakta, bize kimin karşı geldiğini bilmiyoruz. Korku belirsizlikten gelir. Aynı zamanda sokakta genellikle küçüklere büyük bir saldırı olur. Ya da birkaç rakip - iki ya da üç kişi, bu da ruh üzerinde baskı yaratıyor. Ama aynı zamanda saldırganın bir silahı var: bir tuğla, bir sopa, bir bıçak ve hatta bir tabanca. Ayrıca saldırıya uğrayandaki stres seviyesini de arttırır. Bu nedenle, sokakta hızlı çalışmak arzu edilir.
Ve şu anda kafamda bir seçim sorunu ortaya çıkarsa, hangi hileleri bildiğimizi, nasıl el koyacağımızı, nasıl yakalayacağımızı hatırlamaya başlayacağız - değerli zamanı kaçıracağız. Bir kişi hatırladığı sürece, zaten başından bir kulüp verilecektir.
- Valery Valentinovich, gerçek bir tehdit durumunda ne yapmalı? Ve bir sambo savaş ustası böyle stresli bir durumda nasıl hareket eder? Ne seçti?
- Rasyonel metotların çemberi dar olduğu zaman, seçimde bir problem yoktur. Uygulama bölümünde, çok fazla ekipman vermeyiz - bir kişi kafasında bir karmaşa olacak ve eğitim için çok az zaman olabilir. Bu nedenle, yalnızca en rasyonel, en çok ihtiyaç duyulan, gereksiz olan hiçbir şey vermiyoruz. Kişi kafada karıştırılmamalıdır, sadece ilkeler: doğal hareketler, dengeyi korumak, saldırı hattını terk etmek, yakın dövüş bölgesine girmek, savunmasız bölgelere saldırı, kombinasyon (seri) ilkesi. Seri - bir vuruşta değil, seriye bahis yapmak demektir. Bir silahla bir benzetme yaparsanız, bir tabancadan veya bir topdan tek bir atış değildir, bütün bir kare kaplandığında bir roket fırlatıcısının voleybolu olur. Bu yüzden bile neredeyse gerekli değil amacı. Karate ile ilgili filmlerde olduğu gibi bir vuruş için umut veremez ve rakibin düşmesini bekleyemezsiniz: Düşman kurşun geçirmez bir yeleğe bürünebilir, el biraz kayabilir. Her zaman bir güvenlik marjı olmalıdır - ve seriallik ilkesi bunu verir. Bir şey geçmedi, umursamıyorsun - sadece dört ya da beş hareket! Her şey sürekli. Ayrıca yanıt verme ilkesi, bir eylem duygusu vardır. Ve ruhun eğitilmiş olması gerekir. Mesela elimi tuttular, hemen saldırı hattından ayrıldılar, orada bir şey beklemeyin, sanmıyorum. Ve olası bir saldırı hattından - gerçekten olmasa bile. Ama olabilir!
- Burada meditasyon yapacak zaman yok ...
- Tabii ki. Düşünmeye başlarsan, anı özleyeceksin ve ne zaman bir saldırı olacaksa, tepki verecek vaktin yok. Bu nedenle, sadece elinizi tuttunuz, düşmanın arkasında ya da arkasındasınız. Ve zaten bir avantaja sahipsin. Bırak bile dövmesin, ama zaten saldırganlık gösterdi. Göreve bağlı olarak onu yok edebilir, yaralayabilir veya geciktirebilirsiniz.
Bu nedenle, uygulama bölümünü incelerken, herkese teknik elemanların aynı dar dairesinde verilir. Her sporcu ampirik olarak, uygulama temelinde, yarışmalar en iyi yapabileceği bazı hareketlere gelir. Ve bu teknikler çemberi sanki kendiliğinden cilalandı. Ve bu çemberi oluşturmak için birinin taç numaralarına bakmak zorunda değilsiniz, klasik okulu incelemek için: uyluktan, arkadan, değirmenden, kafadan, kancalardan, kancalardan, buklelerden vb. Ve elementlerinizden aldığınız çeşitlilikten, daha çok seveceğiniz bir şey, fiziğe ve ruhunuza bağlı olarak daha iyi bir şey elde edilecektir. Ve sizin için harika olacak olan bu hilelerinizin pahasına, kısmen kazanacaksınız - teknolojiden bahsediyorsak. Ayrıca fiziksel nitelikler, isteğe bağlı, psikolojik hazırlık var.
- Ama bu "sizin" kabul kompleksi nasıl bulunur? Ustalara bak. Hareketlerini kopyala?
- Teori hakkında tekrar konuşmaya başlarsak, o zaman tek bir sporcu değil, herhangi bir numarada olağanüstü derecede yetenekli olan bir şampiyon bile öğrencinin numaralarını “yansıtamaz”. Herkes kendi şekilde yapar. Genel olarak, teknik elemanların tüm kompleksine verilmelidir ve herkes ondan kendi alacaktır. Elbette, antrenör, öğrenci teknikleri, teknik elemanlar için en uygun olanı belirleyebilir. Ancak önermeyin: "Yaparım, benden sonra tekrarlayın." Bu doğu yaklaşımı. Öğrencilerin eleştirel algıları yoktur, sadece kör kopyalamalar vardır. Ve çoğu, hatta sensei, neden bir veya başka bir elementi bu şekilde yaptıklarını açıklayamıyor. Farklı bir zihniyetimiz var, tereddüt etmeden, tekrarlayacağız, robotlar gibi gösterilemeyiz ve devam edemeyiz.
Öğrenme yaklaşımı kritik olmalıdır: şüphelenebilir, sorular sorabilirsin. Güreş tekniklerinde eskiden beri gelen değerli şeyler var, ama aynı zamanda süpürülmesi gereken “çöp” var. Ve düşünmeden hepsini bir araya getirdik. Neden? Ve biz burada yaşıyoruz, aynı Japonya'da değil. Her şeyin toprağımıza uyarlanması gerektiğine inanıyorum. Rusya kıtanın merkezinde: kuzey ile güney, batı ve doğu arasında. Tüm yollar burada birleşiyor. Sadece dövüş sanatlarında değil en iyisini almalıyız.
Mantıklı, ilginç, doğru olduğunu görürsek, birinden öğrenmek için utangaç olmayın. Kendim N. Borisov ve V. Vyazmin'e (dharma-mage güreşçisi) girmekte tereddüt etmedim.
- Yani, inanca hiçbir şey alınamaz, daima sorulmalı: amaç ne, amaç nedir?
- Nasıl? Bilimsel bilginin özü budur. Savaş koşullarında, bağımsızlık disiplini etkileyeceğinden böyle bir yaklaşım uygulanamaz. Ve eğitim koşullarında elbette düşünmeniz gerekir. Bana biraz zor hareketler göster - neye dayanıyorlar? Ancak her koçun kendi yaklaşımı, kendi yöntemi vardır. Bu bir pedagoji meselesidir. Hemen her şeyi iyice açıklayabilirsiniz. O zaman mümkün. Pedagojide, “sorun yöntemi” olarak adlandırılan bir sorun vardır: bir kişinin kendi çözümüne gelmesi için bir sorun yaratmak. Yani, onunla ilgili her şeyi çiğnemezsiniz, ona sonuna kadar söylemezsiniz ve kişinin kendisi bir karara varır. Değerli yöntem. Ve bu durumda konunun anlaşılması daha derin.
- “Problem yönteminden” bahsettiniz. Stres metodu ile yapmak zorunda mı, öğrenciye görev verildiğinde ve yerine getirmesi için şartlar yaratıldığında?
- “Sorun metodu” uygulamalı eğitime daha az uygundur, çünkü her şeyden önce yanıt verebilirliği eğitiriz - temel olarak sorun budur. Korkmadan, anında tepki vermek gerekir. Bazı problemlerin, çoğunlukla teknik unsurların kademeli olarak farkındalığı hedeflendiğinden, “problem metodu” spor için daha uygundur. Kişi yavaşça, neden bu durumda, örneğin oturmanın daha iyi olduğuna gelir. Uygulamalı eğitim için asıl mesele iyi çalışmaktır. Orada zaman yok. Örneğin, gangsterler bu odaya uçacaklar - derhal tepki vermeliler, aksi takdirde bir "pike" ile çarpacaklar veya bir tabancadan atılacaklar. Son.
Ve burada, ruhun düzgün çalışması için gereklidir: derhal atlamak, gizlemek, sütun üzerinde bir yuvarlanma yapmak, aksi takdirde bir makineli tüfek kuyruğuyla parlayacaksınız.
- Ve her özel kişi için savaş sambo'sunun uygulamalı bir bölümünü hazırlamak için bir metodoloji nasıl oluşturulur? Nereden başlamalı? Sırları paylaşın.
- İdeal olarak, her şey uyumlu olmalı ve uygulamalı antrenman ve spora eklemek gerekir: atletizm, dövüşler. Bence her normal okulda olması gerektiği gibi. İnsanların farklı olduğu için herkesin eşit bir şekilde dahil olamayacağı ve hiçbir şeye sahip olmayacağı açıktır. Doğada hazır savaşçılar var. Psikolojik olarak paraşütle atlamaya hazırlanmayan insanlar var - problemsiz atlayabilirler. Ve tam tersine, kendini koruma içgüdüsünün üstesinden gelemeyenler var. Birinci veya ikinci odaklanmaya gerek yok. Her biri doğası gereği kendi tavanına sahiptir. Çoğu antrenmandan sonra atlayabilir.
Ama biz "okul" dan bahsediyoruz. İçinde spor dışında, iyi bir özel eğitim olmalı. Ama burada hangi hedeflere bakıyor. Örneğin, bir komando ise, işlevsel görevlerini çözmesi gerekir. Onunla bu konularda çalışacağız ve daha az rekabetçi uygulama yapacağız. Dünya Kupası için hazırlananların aksine, yalnızca bir başlangıç uygulamalı eğitimine ihtiyaç duyar.
Ancak özel kuvvetler farklı görevlerle de farklıdır. Genel olarak, kabaca bölünmüş ise, bunlardan üçü vardır: imha, imha olmadan yaralanma, yaralanma olmadan alıkoyma. Onlar iç içe olmasına rağmen. Ve ruh buna göre hazırlanmalı. Örneğin, eğer görev imha ise başın içinde başka hiçbir şey olmamalıdır. Ya da sen - ya da sen. Yasaya göre, bir dövüşçünün bir düşmanı yaralama hakkı vardır, ancak aynı cinayeti olan polisi öldüremez. Üçüncüsü, yaralanma olmadan gözaltına alınması en zor görevdir. Düşman ile birebir bu görevi başarmak zordur, genellikle iki kişi tarafından çözülür. Yalnız Cope - harika sanat, rakibinizden daha üstün olan becerilere yönelmelisiniz.
Daha dar görevler de var: korumalar, korumalar, deniz kuvvetleri, özel kuvvetler, özel kuvvetler, FSB özel kuvvetleri - Alpha, Vympel grupları ve diğerleri. Her birim kendi nüanslarına sahiptir.
- Stres yöntemi hakkında daha fazla konuşalım.
- Sporda da stres var, ama orada bir doktor var, bir yargıç ve kimse senin ölümünle ilgilenmiyor. Gerçek bir durumda, yalnızca sizi sakatlayabilen veya hatta öldürebilen bir düşman vardır. Ve eğer korkuyorsan, yeteneklerin işe yaramayabilir.
Uygulama bölümünde eğitim daha hızlı yapılır, çünkü on yıl boyunca bir uzman hazırlamanın bir anlamı yoktur, böylece harekete geçebilir. Özel sambo savaş yöntemleri nedeniyle, hazırlık süresi kısaldı.
Mesela, ilk önce bıçak korumasını inceliyoruz. Yörüngeyi inceledik - hızı arttırıyoruz. İlk önce plastik bir şişeyle, sonra tahta bir kukla ile, daha sonra metal bir bıçakla veya bir çubuk veya bıçağın eşdeğeriyle çalışırız. Sonra bir bıçakla.
Bu nedenle özel görevler var. Düşmanımla sırtımda duruyorum, bir alkış ya da başka bir sinyale sertçe alkışlıyordum, bana çoktan vurdu. Kendimi savunmam gerekiyor. Silah gerçek olmasa bile, beden için zaten stres. Zaten çalışmak daha zor. Bu sürpriz eğitimidir. Yavaş yavaş seçim problemini ekleyin. İlk başta, örneğin bıçak ya da sopayla yalnızca bir darbe olacağını biliyorum. Sonra yukarıdan ya da yandan çarpabilir. Ve sonra, genel olarak, bir sopayla, belki de bir bıçakla veya belki bir ayakla çarpabilir. Bunu bilmiyorum Yoksa birkaç insana saldırır. Ve döndüğümde hemen tepki vermeliyim. Bu, ruhun eğitimidir. Ancak bu tür egzersizler uzağa taşınamaz. Sınırlamalar var, ruh da korunmalı. Belirli sayıda tekrarlama yaptım - bir ara verin.
Daha fazla egzersiz yapmak daha da zorlaşıyor. İki metre mesafeden yüz yüze duruyoruz. Eşim bana karşı takla atar, sadece atlar - hemen çarptım. İlk başta ne olduğunu biliyor ve izleyen aşamalarda artık yok. Bir bıçak, bir yumruk, bir ayak, bir sopa - bu aşamada onu heyecanlandırmamalı. Anında yanıt verin, çizgiyi terk edin, kafayı omuzdan çekin ve bitirin.
Eğer tutuklama hakkında konuşuyorsak, o zaman, elbette, kafanızı omuzlarınızdan değil, düşmanı kendinin yere koyun ve arkasını elinize koyun.
Sonra eğitim tekrar daha karmaşık hale gelir: partner bana sırtını döndü. Onu arkadan iterim, o toplar. Onu takip ediyorum. Sıçradı, geri döndü - şu anda saldırıyorum.
Veya, örneğin Chopov'u koçluk ettiğimde: Bir dövüşçü, koçluk odasından ya da "sallanan sandalyeden" ve pencere pervazından bir kulüp atlayan ve hemen vuruş yapan bir adamdan çıkar. Ve kapı yüzünden başka silahlı. Üçüncüsü ise tekmelemeyle saldırıyor. Savaşçı bir saldırı olacağını biliyor, ama ne ve nasıl - hayır.
Durumları simüle ediyoruz, kademeli olarak karmaşıklaştırıyoruz ve kişi çoktan navigasyona başladı. Ve gardiyanlar, saldırıyı engellemek için testleri verdi. Değilse, işe yaradıysa, test ayarlanmadı. Ve ayrıca belli kriterler de var: nöbete girmemeli, değerli saniyelerini harcamalı. Çünkü eğer birini kaptıysanız - peki, ama orada ikisi var. Hata! Biri hala bir şekilde kavga edip bir grupla kavga edebilir. Bu nedenle, saf savaşçıları yeniden öğrenmek zorundasınız. Uygulamada, bazı durumlar dışında eğitim yakalamalarına ihtiyaç duyulmaz. Kendinizi kısıtlamamak için dirseğin tutuşunu yapmak daha iyidir. Ve elbette perküsyon tekniğine ihtiyacımız var.
- Birini kapmak, kendimizi kendi uzuvlarımızı nötralize ediyoruz ve iki veya üç kişiye karşı savunamayız mı?
- Evet Yakalama basitçe irrasyoneldir. Bir güreşçi yüksek bir eğitim seviyesine sahipse kendini savunabilir, ancak saldıracak olanlar hakkında hiçbir şey bilmiyoruz. Ve bir güvenlik marjına ihtiyacımız var. Bu nedenle rasyonel hareket etmek daha iyidir. Uygulamalı eğitimimizde, arkadan bir dönüş bile yapmayı reddediyoruz, çünkü genel olarak sırtımızı düşmana çevirmek imkansızdır. Birdenbire bir şeyler işe yaramayacak - birinci sınıf bir sporcu bile her zaman her şeyi alamaz. Uygulanan eğitim tekniğinde biraz farklıdır. Elbette, bir çeşit güreş elemanı kullanıyoruz ama çok ölçülüyoruz.
Örneğin, güreşçi dizlerinin arkasından güzel bir şekilde attı ve ikincisi arkadan yaklaşıp bir tuğlaya çarptı. Bu nedenle, sokağa düşmek imkansızdır, atmak için diz çökemezsiniz, arkanı dönemezsiniz, bir rakibini diğerlerinden mümkün olduğunca savunmak ve tüm durumu görmek zorundasınız. Bu teknik, bir resepsiyon yaparak, arkanızda olduğunuzu görmenize izin verir - peki biri zaten bir silah kurmuşsa. Ve eğer düşmanın arkasına saklanma veya takla atma şansın var - eğer varsa. En azından bir şans var. Bir rakibe "bağlı "ysanız, o zaman hiçbir şey göremezsiniz.
- Gruplarla mücadelede tekmeler uygulanabilir mi?
- Tabii ki! Fakat yüksek seviyeli çekimler değil. Shin, diz, kasık. Çok daha güvenli. Grevleri yüksek bir seviyede gerçekleştirmek için, yüksek bir beceri seviyesine ihtiyacınız var. Filmlerde olduğu gibi yenebilecek kadar az kişi kazanıyor. Aynı sporda, profesyoneller ayaklarını biraz döndürüyor. Fakat bizim için dengeyi sağlama prensibi çok önemlidir. Yüksek vuruşlarda dengeyi kaybetme tehlikesi vardır.
- Bir grupla olan bir savaşta yalnızca saldırmanız ve savunmanız gerekmediğine dair bir görüş var.
- Durumlar farklı. Bir saldırı olup olmayacağını bilemezsin. Bazen savaşın kaçınılmaz olduğunu düşünüyorsanız ilk önce saldırmanız gerekir. Çünkü o zaman hemen bir avantaj elde edersiniz. Psikolojik olarak savaşmayı reddedebilecek diğer insanları psikolojik olarak bastırabileceği için grubun liderine saldırmak avantajlıdır. Ancak tüm durumlar için önerilerde bulunmak imkansızdır. Tahmin edilemezlik unsuru her zaman mevcuttur. Eğitmek, rasyonel şeyler öğrenmek, hissetmeyi öğrenmek, ruhunu hazırlamak, spor becerilerine sahip olmak gereklidir - tüm bunlar belirli bir güvenlik marjı sağlayacaktır. Kimse kimseye garanti veremez. Şampiyon, havalı komando ... İhtiyacınız olduğunda, herkes temizlenir - optik kilometre ile iki kilometre ötede.
Bu yüzden burada sadece bir saldırıya gerçekten direnebileceğimiz davalardan bahsediyorum. Eğitimde, insanları şu anda hazırlıyoruz ki, bilinçaltı zihin işe yarıyor ve kişi cesur ve güçlü bir rakibe anında geri dönüş yapabiliyor.