bazı anlar düşünüyorum da aslında pek kaliteli bir yazar sayılmam.
yani şimdi flayi, devriksekiz, aris, muhalif, osmannuri ve birkaç yazar arkadaş gibi uzun uzadıya kaliteli entryler at(a)mıyorum. sanırım beceremiyorum bu işi, zira yazdıklarıma dönüp baktığımda hep goygoy ve dürtü içerikli metinler yazmışım. gerçekten kalemi sağlam insanlara o kadar çok imreniyorum ki..
aslında goygoy yaparak da kaliteli yazar olan örnekler de mevcut.
(bkz: derbeder55 )
abi bu adam gerçekten güldürüyor ve akılvari mesajlar aşılıyor güldürürken. burada diğer yazar kardeşlerim alınmasın sakın çünkü o niyetle yazmadım. biliyorsunuz siz de ne demek istediğimi zaten. devriksekiz kardeşimiz gerçekten yazmak için yazmayan, elinde sağlam argümanlar ve bilgiler olan bir yazar. ben çoğu entrysini keyifle okuyorum. çünkü okunabilitesi var. hatta ne yalan söyleyeyim kıskanıyorum bile bu yazarları. çünkü zeka gerçekten önemli bir unsur ve bu insanlar yazdıklarıyla zekiliklerini ön plana çıkarıyorlar haliyle de bekledikleri ilgiyi görüyorlar. kim istemez ki sürekli okunup ilgi görmeyi, takip edilmeyi ve sevilmeyi ? gerçekten yazarlık sanıldığı gibi öyle boş bkz vermekten, alttaki ve üstteki yazarın penis boyunu tahmin etmekten vs. ibaret değil. daha niceleri ve püf noktası var bu işin. ben de acemi bir yazar olarak 300 gündür aranızdayım ve bir şeyler kapmaya çalışıyorum. umarım hedefime ulaşırım.
aslında ben de isterim uzun ve okunaklı entryler girmek, lâkin mizacım buna el vermiyor maalesef. şöyle bi' baktım da uzun entry giremiyorum deyip bu yazıyı yazıp kendimi paradoksa sokmuş oldum bir nevi.
her neyse bugün de böyle bir itirafta bulunmak istedim. hepinize iyi geceler, seviyorum sizi.
|1||dostum eyvallah güzel düşüncelerin için. sen de iyi yazarlardansın. hatta her ne kadar yakışıklılık olayının bokunu çıkarsan da arada gülüyorum. arada ama he. yazını o kadar çok beğendim ki 2 kere artı veriyorum. - derbeder55 17 Aralık 2017 00:13|
|özgüveniniz kırılmasın diye 3 senedir ifşa olmuyorum. yakışıklı görmemişsin sen. - derbeder55 17 Aralık 2017 20:49|
|hissediyorum. yakında ben de ifşa olacağım. - derbeder55 17 Aralık 2017 21:18|
ölümden sonrası ya da doğumdan öncesinde değil, tam da yaşadığım şu günlerde beni dört bir yandan esir almaya kararlı mutlak yalnızlığı yaşıyorum. buna karşı gelmeye çalışıp hayatımın sorunsuz geçtiğini sandığım günleri hatırlamak işe yaramıyor; ben böyle değildim, biz büyüdük ve kirlendi dünya edebiyatı yapmak bile kurtarmıyor artık çünkü bir kafese alındım, dünyevi ve hayırsız bütün ilişkilerden koparıldım, bir mağaraya tıkıldım ben. burada afilli cümleler yazamıyorum, vakti zamanında sadece kendime ait olan bir blogum vardı ve artık orada bile rahat değilim. işte böyle böyle dolup taşma raddesine geldim ve o amına koyduğumun bir satırını yazamadım. bu gerçek bile o kadar koyuyor ki.
bazen öptüğüm kızları düşünüyorum, çaldığım birkaç hayatı ve şu anki mutlu görüntülerini sosyal medyalardaki fake hesaplarımdan izliyorum. cesaretin yok mu kimseye nasılsın demeye be diye kızıyorum kendime, tartışıyorum. şükür kelimesini bolca kullanan telkinler işe yaramıyor, keşke yapabilsem değil mi? sanırım o derece iyi biri değilim, şükretmek bazen çok zor. en nihayetinde insanım işte, olmayınca olmuyor. ateşin keşfinden önce ölen bir adam misali, öyle şaşkınım doğduğumdan beri.
ulan bir de insan kendini sevmeli derler, evet severdim. ama inanın artık aynaya baktığımda kendimi göremiyorum.
hayatımdaki bazı önemli şeyleri çevre baskısıyla yaptığımı düşünüyorum ama iki tane ilginç durum var.
birincisi, bunları çevre baskısıyla da olsa yapmam benim için iyi olabilir.
i̇kincisi, doğduğumdan beri bu baskı olduğundan varlığı çok da anlaşılmıyor ve bi yandan da o baskı tamamen kalksa da bir şey değişmeyebileceğini düşünüyorum.
bu durum beni rahatsız ediyor, hiç sevmiyorum ama elimden de bir şey gelmiyor..
koyu bir fenerbahçe taraftarıyım, fenerbahçe konusunda çok da hassasımdır fakat bugün giydiğim sarı kazağın üstüne sıcak tutsun diye arkadaşımın kırmızı hırkasını giydim. renk kombinasyonunu fark ettiğimde rahatsız olsam da çıkarmadım. neden çıkarmadım bilmiyorum ama fenerbahçe'ye ihanet mi ediyorum diye endişe duydum. delirdim mi ne?
|1||bu bir itiraf mıdır ? (ay 'mıdır' yazınca aklıma 'müdür müdür müdür?' geldi jsjshsj) - ciddiyetsizbiri 21 Kasım 2017 00:03|
|en azından itiraf - jaehaerys 21 Kasım 2017 07:02|
|ahahaha şu an benden anlamadım cidden - hcroztrk165 21 Kasım 2017 12:04|
aga bazı şeyleri itiraf etmemek için zor tutuyorum kendimi.. mesela bu sabah çayımı yudumlarken şöyle bir bakayım dediğim sözlükte bir anda kendimi bu başlıkta buldum sonra yazmaya başladım kendime bile zor itiraf ettiğim bir durumu yazıvermiştim yaklaşık 3-4 defa okudum ve sildim.. yani demem o ki dünya güzelleri itiraf edemediğimi itiraf ediyorum :)
bu hep böyleydi.
ben buradaydım, bendim.
sen orada ve sendin.
2 farklı yerde 2 farklı bedendik biz yeryüzünde çarpışmayı bekleyen.
uzaklığımız yanyana olmadığımız her saniye sonsuza uzanıyordu.
benim bağırdığım sana ulaşmıyordu, senin kahkahaların renklendirmiyordu benim günlerimi. biz o kadar farklıydık ki.
henüz yanyana iki atom bile olma şerefine erişememiştik.
senin ‘ora'ların bitmiyor, 'bura'ya varmıyordu.
yoktu.
biz sonsuzun iki ucuna aittik.
bir tesadüf, acı türeyecek ya, hayat da bu işte, adın düşüvermişti diyarıma. ben adına tutunup kavuşamayacağım saçlarını sevmiştim.
sevda imkansız olmak zorunda ya, işin karalığı da burada, sen ilmek ilmek adımı dokuduğun örmelerini başkalarına satıyordun.
en büyük farkımız ben gelmek için yırtınıyordum burada; sonsuzlukta bir solucan deliği arıyordum. sana ulaşmak için bir kapı yalnızca.
sen daha adımın son harfini duyduğunda bırakmıştın peşimi, ben zaten sana gelmeyecek olandım. mühürü sarıp sandıklara kaldırdın, acıyı tüm ömrüne yaydın, gündüze maske takıp gecelerde kan ağladın ama bıraktın. savaşmak aklının ucundan dahi geçmedi.
sana göre biz zaten hiç olamayacaktık.
|yarım bardak acı kahve içmiştim acaba o yüzden mi hey gidi gençliğim daha 2 hafta önce 3 bardak içmiştim de mışıl mışıl uyumuştum zaman çok hızlı geçiyor.. - kendine asosyal 22 Kasım 2017 01:51|
gecenin kör karanlığında yaşamımda görebildiğim tek ışık elimde yanan sigara. öyle karanlık ve soğuk her şey. isınmak için kendi soluğumdan faydalanıyorum. gece körlüğüm perde indirse de gözlerime karşımda durduğunu görebiliyorum. gerçek değilsin elbette. sen hiç gerçek olmadın. olağan sessizliğinle oturuyorsun. bana bir sır vermek peşindesin. benim kulaklarım acıtıcı gerçeklerine artık kapalı. daha fazla kanamak istemiyorlar doğrularınla. ben daha fazla yüzleşmek istemiyorum yollarınla. ve ezilmek istemiyorum ihtimaller altında. ‘hep bu kadar zor muydu?’ sorusuna verecek tek cevabın var ’ve daha da zor olacak.’ sanki biri gelip hep en kötüsünü karalıyor oraya. ‘hayır bu da yetersiz. daha ağır. daha çok acı.’ daha çok. bir gün hikayede bir bölüm anlatacaksın bana ve dayanırsam onu yazacakmışım satırlara. bekliyorsun. gösterecekmişsin nasıl yazacağımı. konuşmadan aktarılanı nasıl kağıda dökeceğimi. toyluğuma gülüyorsun şimdi. 'i̇lla konuşmak mı gerekiyor söyleyebilmek için aklından geçeni?’ mesela senin o dudakların henüz hiç kıpırdamadı bu konuşmanın başından beri. oysa ben 7 sigara tükettim ciğerlerimde ve onlar 13 öksürükle karşılık verdiler geri. elimi attığım yerdeki bardağı bulamıyorum, ne garip hiçbir şey görmüyor hala gözlerim, sigara ucu bile yetmiyor buna, fakat sen orada duruyorsun tüm kararlılığınla. fazla somut. fazla orada. bana diktiğin gözlerini görmek için ışığa ihtiyacım yok. bana baktığını görmek için bakmaya da ihtiyacım yok. doğduğumdan beri izliyorsun beni. doğduğumdan beri kurtarıyorsun beni. ve mahkum ediyorsun bu cehenneme. hak ediyormuşum gibi.
|gelmedi. - delpierrotuti 29 Kasım 2017 23:52|