Kral titreyen ellini kılıcına uzattı ama karnına aldığı darbeyle kan kustu. Sargon’un korumalarından biri hızlı davranmış ve kralı etkisiz hale getirdi.
Sargon, dizleri üstüne çökmüş olan kralı umursamadan odanın ortasında parlayan tahta yöneldi. Taht altından yapılmıştı ve yüzlerce kiloydu.
Sargon altından tahtı yerden sökmek için birkaç dakika uğraştı. Ardından koca tahtı tek eliyle birkaç dakika önce önünde savunma pozisyonu almış olduğu büyük cama yöneldi.
Vücudunu iyice gerdi ve koca tahtı camdan dışarı fırlattı. Taht tam da saraya girmeye çalışan isyancıların önüne düşmüştü. Tahtın düşüşünün ardından Sargon boynundan kavradığı kralla birlikte camdan isyancıların önüne atladı.
Yere düşen tahtı ve Sargon’un ellerinde can çekişen kralı gören Maerd’a askerleri hareketsiz kaldı. Korumak için savaştıkları taht önlerine düşüp param parça olmuştu.
Tahtın yere çarpmasıyla ortaya çıkan duman dağıldığında isyancılar da Sargon’u gördü. Birkaç saniye içinde Sargon’un korumaları da camdan atlayıp Sargon’u korumak için etrafını sardılar. Sargon kalabalığın arasında Mech’i ve Jadar Kardeşler’i gördü.
“İfara, İkizlere ve Jadar Kardeşler’e söyle yerlerinde kalsınlar.”
“Tamamdır!”
Sargon birkaç dakika ortamın yatışmasını bekledi. Bu sırada isyancıların arasından biri çıktı ve parlak gözlerle Sargon’a baktı. Parlak gözlerin sahibi Sargon’un daha sabah karşılaştığı köleydi. İsyancıların bu adama bakışlarından nasıl saygı duydukları belli oluyordu. Köle birkaç adım öne çıktı.
“Kim olduğunuzu bilmiyorum bayım ama zaferimiz için yaptıklarınız unutulmayacak.”
Sargon şaşkın şaşkın aslında tanıdığı ama tanımamazlıktan geldiği adama baktı ve alay edercesine sırıttı. Sonra etrafındaki kölelere baktı aynı alaylı suratla.
“Benim adım Sargon Tiamat! Kızıl Dağ’ın Sürgündeki Prensi! Kim olduğunuz ya da ne için savaştığınız zerre umurumda değil! Bu elimde tuttuğum adam bana, Kızıl Dağ’ın Prensine, kılıç çekti ve cezasını çekti!”
Parlak gözlerle Sargon’a bakan kölenin gözleri karardı. Kızıl Dağ Krallığına bağlı bir ajandı aslında bu köle ama yıllarca kölelerle kalmak onu etkilemişti. Kölelerle derin bir duygusal yakınlık geliştirmişti ve bu yakınlık parladı.
“O elinde tuttuğun adam bizim en büyük düşmanımız ve ölümü bizim elimizde olacak prens! Şimdi kralı bize teslim et! Böylece Özgür İnsanların Krallığı olacak olan bu şehirde misafir olmana izin verelim!”
Sargon’un alaycı sırıtışı iyice büyüdü. Elindeki kralın boynunu bıraktı. Kral yere düştü ve dizleri üzerinde hızlı hızlı soluklanmaya başladı ama daha ikinci nefesini almıştı ki boğazını kanla dolduracak bir şey oldu. Sargon’un hançeri kıralın sırtından girip göğsinden çıktı.
Köleler sevinmeleri gereken duruma şaşırmışlardı. Ne yapmaları gerktiğinden emin değillerdi. Liderleri saniyeler önce kendisine Kızıl Dağ’ın Prensi diyen genci uyarmıştı ama bu genç umursamazca hançerini kralın sırtına sokmuştu.
Sargon hala dizleri üstünde duran kralın cansız bedenini sert bir tekmeyle kölelerin arasına fırlattı.
“Gel, ’Özgür İnsanların Lideri’ seninle konuşacaklarım var” dedikten sonra birkaç dakika önce camından atladığı saraya girdi.