içimde yeşermeye yüz tutmuş bir tohum var. özenle diktiğim, topraklarını hevesle üzerine attığım ve her gün heyecanla suladığım bir tohum. kaç yıl oldu, tahmin etmek istemiyorum. rakamlardan veya sayılardan oldum olası nefret etmişimdir, ne zaman olduğu pek önemli değil o yüzden benim için. o heyecan, o an tek yaşanmaya değer olan duygudur. kendimi toprağa atılmış bir tohum olarak görüyorum, mutluluğum benim yaşam gücüm. yeşermek benim elimde, tohumlarımdan filizlenmek ve çiçek açmak. bu yüzden oldum olası çiçek koparmalardan hoşlanmıyorum ve özellikle sevdiğim bir çiçekte yok.
koparılıp verilmiş bir çiçek tabutta verilen bir ceset gibidir.
ve koparan o kişi, o çiçeği yaşamından koparmış olur.
evet, sevgi bir yaşam kaynağıdır ama sevginin göstergesi bir çiçek koparıp vermek değildir.
her daim saksı tercihiniz olsun, ben çevreme bunu hep gösterdim. bu yüzden bana hediye alan kişiler ya kitap ya da saksıda çiçek alırlar. şuan üç tane var ve içimde yeşermeye yüz tutmuş tohum gibi o çiçeklerimle de özenle ilgileniyorum. ama ufaklık beni çok zorluyor, daha yeni yeni bana uğraşlarımın sonucunu gösteriyor. tabi bu net olarak açıklanmış bir sonuçta değil, ancak bende pes edecek kadar korkak biri değilimdir.
biliyorum ki, beni daha aydınlık günler bekliyor olacak.
biliyorum ki, beni daha mavi gökyüzüler karşılayacak.
biliyorum ki, benim yolum her daim daha fazla çiçeklerle dolacak.
biliyorum ki, bir gün başarmış olacağım.
bu yüzden sevgili puvolarım;
yaşamını doğa ile iç içe geçir. sırtında bir çantaya gerek yok, ayaklarında bir çift ayakkabıya, seni yağmurdan koruyacak bir yağmurluğa, üşüdüğünde ısıtacak bir ısıtıcıya, rahat uyku çekebileceğim bir tuluma gerek yok. senin tek ihtiyacın; o içinde mutluluk, güç, umut, sevgi.
yaşamak senin elinde, nasıl olursa olsun.
bunu unutma, unutmaması gerekilen tek yaşam kaynağıdır bu. yol senin, ilerle korkmadan, ne çıkacağını umursamadan. at adımlarını cesur bir şekilde ileriye ve o zaman bak, o güzelim manzaraya.
beni şimdi anladın sanırım, görüyorsun değil mi?
gün daha fazla aydı.