Bakara Süresi 120. Ayet Meali: Dinlerine uymadıkça Yahudiler de Hristiyanlar da asla senden razı olmayacaklardır. De ki: Doğru yol, ancak Allah’ın yoludur. Sana gelen ilimden sonra onların arzularına uyacak olursan, and olsun ki, Allah’dan sana ne bir dost ne de bir yardımcı vardır.
Bakara Süresi 120. Ayet Tefsiri: Bu ayette şöyle denilmektedir: ‘Dinlerine uymadıkça Yahudiler de Hristiyanlar da asla senden razı olmayacaklardır‘. Yani;
Ey Muhammed!
Yahudiler ve Hristiyanlar da senden hiçbir zaman razı olmazlar. Onun için onları hoşnut etme ve onlarla uyumlu olma çabasını bırak. Sen, onları Allah’ın (c.c) seninle gönderdiği hakka davetinde O’nun (c.c) rızasını kazanmaya yönel.
‘De ki: Doğru yol, ancak Allah’ın yoludur’ ve de ki:
Ey Muhammed, ‘Allah’ın 8c.c) benimle gönderdiği yol doğru yolun ta kendisidir. Yani doğru yol bu dümdüz, dosdoğru, mükemmel ve kapsamlı dindir.
[ads1]
‘Sana gelen ilimden sonra onların arzularına uyacak olursan, and olsun ki, Allah’dan sana ne bir dost ne de bir yardımcı vardır’ buyruğu hakikatleri Kur’an ve Sünnet’ten öğrendikten sonra -Allah korusun- Yahudilerin ve Hristiyanların yolunu izlememeleri için bu ümmete yönelmiş büyük bir tehdit ve uyarıdır. Çünkü hitap, Hz Peygamber (s.a.v)’e, emir ise ümmetinedir.
Bakara Süresi 121. Ayet Meali: Kendilerine Kitap verdiklerimizden onu hakkını gözeterek okuyanlar, onlar ona iman ederler. Onu inkar edenlere gelince, işte gerçekten zarara uğrayanlar onlardır.
Bakara Süresi 121. Ayet Tefsiri: ‘Kendilerine Kitap verdiklerimizden onu hakkını gözeterek okurlar‘ buyruğundaki kendilerine ‘kitap verdiğimiz kimseler’.
İbn Mes’ud (r.a) şöyle der: Canımı elinde tutan Allah’a yemin ederim ki, onu hakkını vererek okumak helalini helal, haramını haram saymak, aynen nazil olduğu gibi okumak, lafızlarında bir değişiklik yapmaksızın dosdoğru okumak ve ondaki hiçbir şeyi tevil yoluyla ifade etmediği manaya yorumlanmaktadır.
‘Kitabı hakkıyla okuyanlar okurlarken rahmet ayeti geçtiğinde Allah’dan onu isteyen, azap ayeti geçtiğinde de ondan Allah’a sığınan kimselerdir.
Kaynak: İbn Kesir / İbn Kesir Tefsiri (Tefsiru’l Kur’an’il Azim) / C: 1 / bkz: 513-515