Öyle bir zamana gelmişiz ki ne yediğimizden nede içtiğimiz sudan tat almaz olmuşuz. Peki neden? Bu soruyu hiç kendinize sordunuz mu? İçimiz de sürekli bir memnuniyetsizlik gereksizlik, hiç bir şeyi beğenmeme. Beynimiz sürekli bir arayış içerisinde ama o bile neyi aradığını bilmiyor aslında ne istiyor? Zaman akıp geçtikçe teknoloji gelişmenin çok çok üstüne çıkıyor yer yüzü değişiyor az kaldı kendimize kanat yapıp uçmak üzereyiz. Fakat burada unuttuğumuz bir şey var teknoloji geliştikçe insan oğlu kayboluyor. Kendi benliğimizi unutmuş durumdayız. Bir bayram olur herkesin ağzından bir tek cümle çıkar nerede o eski bayramlar dostluklar akrabalıklar. İki yaşlı yan yana gelip sohbete başlasa önceden böyle miydi deyip kafa sallar olmuş. İşte sorunun kökü bu aslında sahip olduğumuz değerlerin kıymetini bilmemek. Şahsen ben insanların ellerinde telefon ve tablet olmadan sohbet edip gerçek anlamda birbirlerini dinlediklerini görmeyi özledim. Dedemin eski bir radyo başında oturup haftada bir gün çıkan orta oyunlarını nasıl beklediklerini onlardan anladıklarını bize değişik yollarla anlatmalarını özledim. Aslında biz hepimiz geçmişimizi sahip olduğumuz şeylerin kıymetini bilmeyerek kaybettiğimiz değerlerimiz kendimize bile itiraf etmekten korktuğumuz gerçekleri özledik. Yaşadığımız hayatın tekrarı olmayacak o yüzden elimizdekilerin kıymetini bilip kendi benliğimizi yitirmeyelim her şeyden önemli olan da bu.
Yazan: Nazan Akman