Selahaddin Eyyubi başına siyah sarığını sarmış ve yemin etmiş gülmemeye!
Kudüs fethedilinceye kadar gülmeyeceğim demiş, gülmemiş!
Neden? İslam’ın üçüncü mukaddes şehri Müslümanların elinde değil diye.
Peki biz? Hepimiz keyfimizin, zevkimizin, nefisimizin derdine düşmüşüz.
Bosna’da, Doğu Türkistan’da, Çeçenistan’da, Filistin’de, Arakan’da, Irak’ta, Suriye’de ölenlere acıyoruz. Sadece acıyoruz, acımayalım! Asıl acınacak duruma gelen bizleriz. Oturalım da kendimize ağlayalım. Bizim Türklüğümüze Müslümanlığımıza ne oldu diye oturalım da halimize yanalım, yanalım ki kendimize gelelim.
Elbet bir gün biz de öleceğiz! Amerika boş duruyor mu? İngiliz, Alman, Yunan boş duruyor mu? Gün geliyor Rus’u, Sırp’ı, Ermeni’si boş duruyor mu? Durmuyor! Üç kıtaya götürdüğümüz Türk ve Müslüman kimliğini silme gayreti yıllardır amansızca devam ettirilmiyor mu? Peki bunu yapanlar, Anadolu’da mı tutacak bizi! “Oyun” diye nitelendirmekten öte bir çaba göstermediğimiz her gelişmenin esas gayesi bizi yok etmek, bölmek ve parçalamak değil mi? Madem “son” diye kurgulanan oyunu görüyoruz peki neden duruyoruz? Nedir bu keyfiyet? Fatih gibi, Yavuz gibi mücadele edersek yapabilirler mi bunu?
Yazıklar olsun hepimize, mazlumlar ağlarken sıranın bize gelmesini beklercesine keyfiyet içerisinde yaşayan ve Müslümanız diyen bize yazıklar olsun. Doların inişi ve çıkışı ile sadece ve sadece kaygı duyup, doların düşüşü ile var olup, doların yükselişi ile yok olacağımızı düşünen ve sadece seyreden bizlere yazıklar olsun.
Böyle miydi şehitler, böyle mi çağ açıp kapattı, böyle mi imparatorlukları yerle bir etti ecdad? Uyuyoruz! Şehit evladı olduğumuzu unuttuk! Müslümanlığı gereği gibi yaşamaz olduk!
Türklüğün ve Müslümanlığın gücü kuvveti, azmi, aşkı, şevki ne oldu şimdi?
Bizim kendimizi düzeltmeye ihtiyacımız var! Daha doğrusu kendimize gelmeye ihtiyacımız var!
Kahvehane köşelerinde kağıt oynayarak, cafelerde nargile çekerek düşmeyecek o tek gündemimiz olan dolar!
Ülken için mücadele etmeye, azmetmeye, çok çalışmaya, üretmeye, durmaksızın üretmeye var mısın?
Birileri için değil, ülken ve milletin için zamanını, malını, gerekirse canını feda etmeye hazır mısın?
Hayırlar nasıl feth olacak? Şerler nasıl def olacak? Düşman gördüklerimiz nasıl alt olacak? Mazlumlar nasıl kurtulacak?
Hayırların fethine kadar, şerler def olana kadar, düşmanlarımız alt olana kadar, mazlumlar kurtulana kadar Selahaddin gibi gülmemeye ve hedefe koşmaya var mısın?
Bunlar için, yorgunluk uykusuzluk, emek, mücadele, zahmet ve fedakarlık lazım. Bir de karamsar değil, ümitvar olmak lazım!