1989 ‘da, Kadife Devrimi Çekoslovakya Komünist Partisi’nin tek partili saltanatını sona erdirdi. Aynı zamanda 1993 yılında Çekoslovakya’nın dağılmasına ve bugünkü Çek Cumhuriyeti ve Slovakya’yı doğurmasına yol açmıştır. Çoğunlukla öğrenci protestoları ve grevleri tarafından yönlendirilen şiddet içermeyen doğası nedeniyle Slovaklar tarafından Nazik Devrim olarak hatırlanır. Bardağı taşıran son damla, 27 Kasım 1989’ da tüm ülke vatandaşlarının 2 saatlik toplu grevi oldu. Sonuç olarak, lider Milos Jakeš ile birlikte Komünist partinin tüm liderliği istifa etmek zorunda kaldı. Artan sokak protestoları ve Varşova paktının başarısızlığı nedeniyle ortaya çıkan devrim, bölgeyi demokrasi ve piyasa temelli ekonomiye doğru fırlattı. 1990 yılının Haziran ayında ilk kez özgür seçimler yapıldı ve Çekoslovakya’nın önde gelen muhaliflerinden biri olan Václav Havel’in seçilmesi eskinin sonu ve yeninin başlangıcı oldu. Bir devlet adamı ve o zamanların muhalifi olmasının yanı sıra Havel bir yazar ve filozoftu. Oldukça absürt yazma tarzı tiyatroyu siyasete dönüştürdü – Devrimden önceki neredeyse tüm eserleri, komünist rejim tarafından kişisel özgürlüklerin bastırılmasına duyduğu umutsuzluk ve öfkeden doğmuştu. Bahçe Partisi adlı oyununda, ülkesinde var olan yozlaşmış ve ideolojik bürokratik sistemi açıkça hicivlemektedir. Böylece ülke yeni döneme uygun bir hikaye anlatıcısı ve ikon kazanmıştır.
Ama zamanın başka bir simgesi daha vardı. Havel’den iki yıl önce doğan Çek animatör ve film yapımcısı Jan Švankmajer de aynı rejim altında yaşamış ve hepsine tanık olmuştu. Bir tiyatro adamı olan Švankmajer’in ilk etkisi, yedi yaşındayken Noel için aldığı kuklalardı. O zamanlar animasyon ve kukla sanatına Polonyalı animatör Ladislas Starevich, “Çek Méliès” Karel Zeman ve kuklacı Jiří Trnka gibi isimler hakimdi. Švankmajer, bir stop – motion animatörü ve film yapımcısı olarak onu takip etti. Zamanla, seleflerinin meşhur olduğu daha gerçeküstü – politik hikaye anlatma tarzından evrimleşti. İtalyan ressam Giuseppe Arcimboldo’nun sanatından etkilenen Švankmajer, filmlerinde cansız nesnelere hayat verdi ve böylece çocukluk kukla tiyatrosu pratiğini sürdürdü. Meyve, sebze, çiçek, balık ve kitap gibi çeşitli nesnelerin kullanımıyla eşsiz portreler çizen Arcimboldo gibi, Çek film yapımcısı da kendi tanımlanamayan nesneler koleksiyonunu inşa edecekti.
Komünist rejim sırasında, sanatının dolaşımını yasaklandı. Çek bir eleştirmen, 1974 Cannes’daki Leonardo’nun Günlüğü gösterimini “sosyalist içeriği olmayan garip bir fantezi parçası” olarak nitelendirerek reddetti. Kuruluş tarafından çok sürrealist ve politik olarak istenmeyen biri olarak ihmal edilen Kadife Devrimi’ne kadar filmlerine koyduğu yasaklar kaldırılmadı. Kasım 1989 ‘dan sonra yayımlanan ilk çalışması Bohemya’da Stalinizmin Ölümü adlı filmiydi. Film, Sovyetler Birliği’nin işgalinden bu yana bölgedeki komünist yönetimin acımasız rejimine ve anlamsız saltanatına karşı bir polemiktir. Komünist rejim altındaki insanların hayatlarını ve zamanlarını belgelemek için duyguların ötesine geçerken, bu sadece yıllar boyunca biriken bir öfke ifadesinden başka şeylere işaret ediyordu.
Švankmajer filmi “bir ajitprop çalışması” olarak adlandırdı ve böylece politik hale getirdi. Agitprop, Sovyetler Birliği’nde ideolojik bir sanat olarak gelişti. Agitprop, Kışkırtma ve Propaganda Dairesi’nin çalışmalarının bir kısaltmasıydı, daha sonra bilgi ve ideolojiyi yayma görevi verilen İdeoloji Dairesi olarak yeniden adlandırıldı. Bu da filmi, bilerek ya da bilmeyerek, alaycı bir ironi hissi vermesine rağmen, gerçek bir sahne malzemesi haline getirdi.
Tarihsel görüntülerden birçok sahne ve önemli kişiliklerin fotoğrafları filme serpiştirilmiştir. Bu sahneler ve fotoğraflar nedeniyle Švankmajer, filmin “yüz yıl içinde tamamen anlaşılmaz olabileceğini” belirtti. Bununla birlikte, propaganda müziğinin melodileri eşliğinde darağacına yürüyerek çıkarıldıkları kil kovasına geri dönen kilden yapılmış işçilerin ikonik sahneleri göze çarpmaktadır. Švankmajer sanatı siyasetin önüne koyma niyetinde değildi, bu nedenle filmin siyasi özünün başka bir film yapım tarzıyla resmedilmiş olsaydı izleyici üzerinde bir izlenim bırakmaması dikkat çekicidir. Komünist yönetim dönemlerinde muhalif olmanın sonuçlarını betimlemek için yoluna çıkan her şeyi ezen ahşap silindirlerin kullanılması, ağızda ürkütücü ve tatsız bir tat bırakan bir imajdır. Eski liderler ölür, yeni liderler ortaya çıkar, muhalefet ederler ve bu Komünist yönetimin devam etmesi için bastırılır. Film, Stalin’in büstünün devrimin kırmızı, mavi ve beyaz renkleriyle yeniden tanıtılmasıyla sona erer. Ardından büst, geleceğin getirdiği kaygı ve korkuyu yansıtmak için bir kez daha kesilir.
Kısa film, herhangi bir tarihçinin yazabileceği kadar iyi bir belgeseldir – olası yanlışlıklara karşı tüm doğruluğu ve açıklığıyla. Bu Švankmajer çalışmasının itici gücü olan kuruluşa karşı öfke, cansızın animasyonun hikayesini anlattığı büyülü bir dünya aracılığıyla ortaya çıkar. Yapımcının kendisi ve bölge tarihini paylaşanlar için bir katarsis çalışması niteliğindedir.
1948 Sovyet işgalinden 1989`da `Kadife Devrim`e kadar Çekoslavakya tarihine kendi sürrealist sanat anlayışı ve politik görüşünü birleştirerek bakan yönetmen, II. Dünya Savaşı sonrası paylaşımdan başlayarak 89’daki Kadife Devrim’le birlikte, ülkesindeki Stalinizm’in ölümünü gösteriyor. Ameliyat masasında kesilen Stalin büstünden, tek tipleştirilmiş işçilere, çetrefilli bir film bu. Jan Švankmajer, yetmişli yıllarda Prag Sürrealist Grubu’na katıldı. Sürrealizmi sadece bir estetik hareket olarak değil; politik görüş, ideoloji olarak benimsedi. Bu yanıyla o da (sürrealist) bir militan sinemacı sayılır mı?