Birleşmiş Milletleri raporlarına göre her saniyede 7 çocuk, yılda 220 milyon çocuk cinsel istismara maruz kalıyor!
Dünya genelinde kadınların yüzde 35'i hayatlarının bir döneminde fiziksel ve cinsel şiddet ya da tecavüze maruz kalıyor.
Dünya genelinde 650 milyon kadın ve kız çocuğu 18 yaşından önce evleniyor ya da evlenmeye zorlanıyor. Çocuk yaşta evlilikler aile içi şiddeti arttırıyor. 120 milyon kız çocuğu zorla cinsel ilişkiye sürükleniyor.
ABD'de cinsel taciz karşıtı en büyük sivil toplum örgütü RAINN'in verilerine göre, ülke genelinde her 92 saniyede bir kişi cinsel istismar ya da tacize maruz kalıyor.
BM kadınlar için en tehlikeli ülkeleri belirledi! BM’nin bu raporuna göre kadınların taciz ve tecavüze uğrama oranları ABD ve halen savaşın sürdüğü Suriye’de hemen hemen aynı oranda...
Sıkı durun!
İngiliz The Sun gazetesine göre; 60 bin kişi BM yardım çalışanları tarafından taciz ve tecavüz de dahil cinsel istismara maruz kaldı.
Dünyada her yıl iki milyon kadın ve kız çocuğunun ticareti yapılıyor, 60 milyon kız çocuğu kürtaj, bebek katli ve ihmal sonucu kayıp durumda.
Kadına yönelik taciz ve çocuklara yönelik istismarın genellikle aile içinden ya da tanınan, bilinen “yakınlar” tarafından yapıldığı söyleniyor.
Pedofili eğilimi olan kişilerin, çocuklara daha rahat ulaşmak için ya da kendilerine güvenilmesini sağladığı için “yardım kuruluşlarında” çalışmayı tercih ettiklerini söylemek de mümkün.
Kadına yönelik taciz/tecavüz ve çocuk istismarı (taciz ve tecavüz bu ‘istismar’ içerisinde yer alıyor) yer yer siyasi çatışma, ideolojik ayrılıklar nedeniyle grupların birbirlerini suçlamak amacıyla kullanmasına karşın, taciz ve tecavüzün ırkı, dini, ideolojik grubu, ülkesi, doğusu, batısı yok.
Emin olun, kadınlara yönelik taciz/tecavüz oranları verilen rakamlardan fazladır çünkü “gelişmiş ülkelerde” kariyer zararı görmekten çekindiği için taciz ve tecavüzü rapor etmeyen kadınlar olduğu gibi “az gelişmiş” ülkelerde de “toplum baskısı, utanma, taciz ve tecavüzü şikayet edecek, tacizciyi cezalandıracak kurumların azlığı” nedeniyle yaşanan vakaların tümü paylaşılmıyor ve bu yüzden tam rakamı bilemiyoruz.
Çocukların istismarı konusunda tam da ifade edildiği gibi “çocuk susar” durumu var ki, çocukların bazen tacizi anlamlandıramaması, bazen korkması gibi nedenlerle çocukların yaşadıkları istismarların tümüne vakıf olamıyoruz. Tümünü önleyemiyoruz, tümünün faillerini tespit edemiyoruz.
Maalesef dünyada kadınlara taciz/tecavüz yani rızası dışında cinsel birlikteliğe zorlayan, çocukları da bu tarz alçakça fiiller ile istismar eden sapıklarla birlikte yaşıyoruz. O sapıklar bazen yasaların yetersizliği, bazen birileri tarafından korunma, bazen kendilerinin adalete teslim edilmemesi sonucu aramızda dolaşıyor.
Geride bir daha asla “normal, olması gerektiği gibi hissetmeyen, ömrü boyunca işkence hayatı çeken” kadınlar ve çocuklar kalıyor. İleri yaşta imkan bulup psikolojik destek alabilen, tüm yaşamı zehir olmuş kişilerin öyküsüne bakıldığında, hayatının bir döneminde cinsel istismara ya da tacize maruz kaldığı görülüyor. Ve bu kişiler bir ömür mutsuz ve depresif yaşam sürmek zorunda kalıyorlar.
Bu suçun önlenmesi, cezalandırılması konusunda yapılacakları sıralayacak hukuk, yöneticiler, psikologlar, pedagoglar, sivil toplum kuruluşları var ve mutlaka bu konuların uzmanı olduğu için öneriler, uygulamalar hazırlayacaklardır, hazırlamalıdır. Benim şahsi eğitim alanım olmadığı için genel geçer ve sağlıklı bir formül sunamam ancak…
Ancak, bir gazeteci ve bir kadın olarak hem bu konuyu gündemime alırım hem de kendi zaviyemden naçizane şunları önerebilirim. Kadınların ve kız çocuklarının kendi başlarına bir hayat kurabilecekleri imkanları oluşturmak zorundayız. Bir kadın, bir kız çocuğu bir erkek tarafından “korunmaya, kurtarılmaya muhtaç” bir varlık değildir. “Kadınsın, sus” diyen ağızlara, “Kadınsın, sus” anlayışına, “Kadınım, konuşabilirim” diyebilecek ortalama cesareti gösterebilecek şekilde yetişecek ortama sahip olmalıdır. Çünkü biz susarsak onlar rezil olmayacak, o yüzden; ben konuşacağım, o sapık rezil olacak!
Çocuklarımızı yalnız bırakmayacağız, kanun, kolluk gücü, hukuk bizi korumak zorunda evet onlara ek olarak, “korktuğu ve anlayamadığı için susan” çocuklarımızın gözü, kulağı, koruması bizler olacağız. Kolluk gücünün, hukukun çocuklarımızı gerektiği gibi koruması için konuşacağız çünkü çocuk susar, biz konuşmak zorundayız!
Tacizin, tecavüzün, istismarın illa fiziksel ölçüde olmasına gerek yok, bir yandan güya espri yaptığını sanarak bir kadını yılışarak rahatsız eden, bir anlamda taciz eden sapkınları da gerektiği gibi muamele yaparak bundan men edeceğiz. Taciz, istismar bazen kuzu postuna sarılarak geliyor, çocuklarımızı masumca sevmek istediklerini söyleyerek ya da onlarla iyi niyetle vakit geçirmek için bir meslek seçtiğini söyleyenlerden geliyor. Taciz bazen patronumuzdan geliyor, işimizden atılmamak için susuyoruz. Bazen sadece siyasi görüşlerimizi paylaştığımız için sosyal medyadaki ahlaksızlar tarafından kadın cinselliğini aşağılayan ifadelerle tacize uğruyoruz. Bizi sözle taciz edenler kendilerine hak ettiklerini söylediğimiz için bizi işimizden atıyor. Sadece taciz edilmekle kalmıyoruz aynı zamanda hayatımıza kast ediyorlar. Yakınımızdaki, yöremizdeki meslektaşlarımız susuyor. Ben bunları bizzat yaşamış biri olarak yazıyorum. Utanmıyorum, utanılacak bir şey yapmadım, utanılacak ne varsa sen yaptın, ben susmayacağım, sen rezil olacaksın. Senin “aman yazma, aman söyleme, üzerini örtelim, kadınsa işten atalım, susturalım” söylemlerine rağmen susmayan, kariyeri sekteye uğrasa da, işini kaybedeceğini bilse de, sustuğunda her şeyin daha iyi değil daha kötü olacağını bilen biri olarak yazıyorum. Çünkü çocuk susar ben susmayacağım, çünkü ben susmayacağım, ben değil rezil olan sensin ve sen rezil olacaksın!