Kolay bir yanı yok ebeveynliğin. Zor. Zor olması da gerek. Neticede bağımsızlığına kavuşuncaya kadar çocuklara karşı sorumluluklarımız ile bireysel geçmiş yaşamımız ve hayallerimiz arasında gidip geliyoruz. Destek için başvuran ebeveynlerin çoğu çocuklarını daha iyi yönetebilmek adına yeni yollar aramakta. Nasıl sebze yedirebilirim? Kendi başına uyumasını nasıl sağlarım? Dişlerini fırçalamasını, derslerini çalışmasını nasıl sağlarım? Konuşuyoruz olmuyor, bağırıyoruz olmuyor. Çocuk gerçekten hiçbir şey yapmadan duruyor mudur dersiniz? Ya da ebeveyninin beklentisini mi karşılayacak derecede yeterli gelmiyor? Aslında ikincisi.
Ayakkabısını giymesi için gereken görsel motor koordinasyon ve dengeyi sağlamak için milyarlarca nöron iş başındayken sizin sabırsızlanarak ve hadi diye kızarak kendi nörolojik ağlarınızı budadığınızı biliyor muydunuz? Yaşadığınız her sinir ve gerginlik beyninizdeki bazı nörolojik bağlantıları yok ediyormuş. Üstüne bir de geç kalıyorsunuz.
Çocuklar olduktan sonra üstünüze aldığınız bu rol dışarıdan gelen mükemmeliyetçi mesajlar karşısında kendinizi yetersiz ve yorgun hissetmenize neden olabilir. Ancak ebeveyn olmakla ilgili kendinizi kilitlemeniz yani sadece bu alana odaklanmanız sizi sadece daha sinirli yapar.
Unutmayın ki ebeveynlik çocukları kontrol etmek üzerine geliştirilmiş bir program değil sadece bir ilişki çeşididir. Ve siz çocuğunuzu tek taraflı kontrol etmeye çalışırsanız veya çocuğun sizi kontrol etmesine izin verirseniz bu ilişkiden çıkar. İki taraflı bir savaşa döner. Ve ilişkilerdeki savaşların tek sonucu vardır o da duygusal olarak yaralı çıkmak.
Çocuklarınızın kurallara uymasını istiyorsanız onları düzeni sağlayarak motive etmeniz gerekmektedir. Kendi beyinleri olduğunu ve karar verebileceklerini unutmayın. Çocukları sizi mutlu etmeleri adına bir şeyi gerçekleştirmeleri için zorlarsanız bu onların kendi iç seslerini dinlemelerine engel olacaktır. Ayrıca bu durum savaşta haksız güç uygulamaya benzer.
Çocuklarınızın sizi sakinleştirmesi, mutlu etmesi gibi beklentiler olgunlaşmamakla ilgilidir. Yaş olarak bir insanın ilerlemesi bu kişinin olgunlaştığı anlamına gelmez ve ne yazık ki yaşanılan olumsuz deneyimler de bu kişinin olgun olduğu anlamına gelmez.
Olgunlaşma kişinin kendi duygularını fark etmesi ve kabul etmesi ve dışarıya bağımlı olarak bu duyguların yönünün değişmemesi anlamına gelir. Özellikle çocuk büyütürken ebeveynlere eşlik eden en güçlü duygu endişe duygusudur. Çoğu durumu endişenizi yansıtarak yönetmeye çalıştığınızı fark ettiğinizde durumun ne kadar vahim olduğunu anlarsınız. Neticede her seferinde karşı tarafta ya bir isyan ya da çaresizlikle sindirilmiş bir çocuk enkazı kalacaktır.
Bu konuyla alakalı söylenecek daha çok şey var tabii ki… Yazının devamı gelecek. Ancak bilinmesi gereken en önemli nokta da şudur ki çocuklar sakin anne baba severler ve isterler. Özellikle de en zor anlarda, işler çığırından çıktığı zaman sakin kalmayı başarabilen anne babalar isterler. Hal böyleyken de sakinleşmek için çocukların bunu yönetmesini beklemek pek akıllıca olmaz.