Düşüncelerimi paylaşmak istiyorum. Ama paylaşamıyorum. Örneğin Dostoyevski hakkında konuşmak onun düşüncelerini yorumlamak istiyorum, Tolstoy neden böyle bir yol seçmiş onu tartışmak istiyorum fakat karşımdaki beni dinlese de anlayacağını zannetmiyorum. Düşünce yalnızlığına kapıldım. İçim kararıyor yalnız kalacakmışım gibi hissediyorum.
İnsanlara yanlış bulduğum davranışlarını dile getirdiğim zaman ya beni duymamazlıktan geliyorlar ya da cevap vermeden konuyu değiştiriyorlar. İşlerine ne geliyorsa onu anlıyorlar gerçeklerden her zaman kaçıyorlar. Çünkü canları yanacak moralleri bozulacak bunu çok iyi biliyorlar. Bu böyle devam ederse ya çevremde beni anlamayan sırf beni sevdikleri için yanımda duran insanlar olacak ya da sadece düşüncelerim ve ben kalacağız. Birinci durum beni kahreder, ikinci durum bana ne yapar bilemem.
Bir yanım yalnızlığı çoktan göze aldı diğer yanım ise yalnızlıktan ölüm kadar korkar. Araftayım. Kendimle çelişiyorum. Düşüncelerim belliyken hareketlerim farklı olamaz. Başkalarının gönlünü hoş edeceğim diye onlar gibi konuşup onlar gibi düşünemiyorum.
Bu durumu sadece düşünce yalnızlığı olarak açıklayabildim. Başka türlüsünü kabullenemedim.