|Başarını Temeli


Bir okul hayatı boyunca 'a.b.c.d.e ' den seçmeli cevap işaretle, Türkiye'nin en ünlü okulunu bitir, ama nafile!
Neden mi?
Çünkü hayat sana hiç bir zaman bırak cevap seçeneklerini vermeyi, soruyu bile sormaz!
Bizler hayatta başarıyı arayanlar, hep kendimiz soruyu buluruz da ondan!
Önce soruyu aramamız, o soruyu kendimize sormamız, belki konuyla ilgili araştırma yapmamız ve istişare etmemiz gerekir.
Zamanımız vardır.
Hayat hiçbir zaman bize imtihanlarda ki gibi gelmez.
Belli soru, belli beş cevap ve kısıtlı zaman, araştırmaya bakmaya konuşmaya ne zaman ne müsaade var. Eeeee bu nasıl iyi okul, size bir okul hayatı boyunca gülle atmaya eğitiyor ama maalesef hayat bir maraton koşusu!
Burada ki akıl nerede diye tüm eğitim hayatım boyunca sormuşumdur ama cevabını bulamadan da okulları bitirdim.
Okurken aynı zamanda babamla çalıştığım için hayatın nasıl olduğunu az çok öğrenmiştim, yani mimarlığa ilk başladığımda sınıf arkadaşım o kız gibi tezgâhın yüksekliğini yüz cm olarak hiç çizmedim, ama hep o soruyu kendime sordum.
Ya devlet gerçek hayatı okullarda öğretse idi, o zaman oradan yetişecek yeni nesili kim tutabilecekti?
Bir sorun karşısında genç önce tespit yapıp sorunun ne olduğunu doğru bilmeli, sonra araştırarak okuyarak sorarak cevapları belirlemeli ve o an için en doğru olan cevabı bulup yolunda ilerleyebilmeli.
Ezbere yapmak yok, yapmış gibi yapmak yok, gerçek hayat, gerçek sorun gerçek cevap.
Hayata %100 adapte bir yeni nesil biz patronların hep hayalidir.
Ben işe başlamak üzere bize müracaat eden tüm arkadaşlarla bizzat kendim konuşmaya itina gösteriyorum, onlara aslında aldıkları eğitimin bir altyapı olduğunu ve gerçek dünyanın o eğitimden çok alakasız bir halde olduğunu aktarmaya dilim döndüğünce anlatmaya çalışıyorum.
Kimi zaman kafalarda ki sıkı kafesleri biraz aralıyorum, ama sanırım çoğu zaman benim o kısa konuşmalarım o kadar da etkili olmuyor.
Geçenlerde Boğaziçi endüstri mühendisliğini bitirmiş bir kardeşimize işe alınma görüşmesinde bir soru sordum.
Bu dünyaya ya niye geldin dedim.
O şaşırdı kızardı cevap veremedi, bende kendisine sen endüstri mühendisliğini gayet güzel bir okulda bitirmişsin muhtemelen çok da zekisin ve planlama yapacağım diyorsun.
İnanlar şirketinin geleceğini planlamaya çalışacaksın ama sen kendin nereden niye geldin, nereye niye gidiyorsun, bilmiyorsun.
Peki başlangıcı olmayan bir işin sonrasını nasıl planlayacaksın diye sordum, tabi ki yanıt boş ve anlamsızdı.
Evet, bu kardeşimiz nerede ise bir ömür ders çalışmış ve Boğaziçi'ni kazanmış.
Aslında kendi planında çok önemli bir sonucu elde ettiğini sanıyor.
Çünkü eğitim herkesi üniversite kapısına kadar getirmeye programlı.
Çocuk iyi okul kazandı ise tamam peki ya sonrası?
Sonrası hiç o eğitimin içinde yok ki.
Çocuk o süper okulu kazanınca hayatı kazandım sanıyor.
Kocaman boşluklar yaratıyoruz ve o boşlukları eğitim diye maalesef çocuklarımıza veriyoruz.
Halbuki eğitimi gerçek hayatı yaşayanlar verse, belki eğitim metotlarını bilemedikleri için bazı aktarmaları yavan olacak ama verdikleri o yavan hali dahi hayatın tam içinden gerçek olacak.
Halbuki bizde eğitimleri eğitim okulunu bitirmiş ve pratikte hayattan hiçbir geri beslemesi olmayan insanlarımız yapıyor ve dört senede öğrendiklerini belki 34 sene aynı akıl ile aktarmaya çalışıyorlar.
Çok yanlış çok hatalı mutlaka değişmeli, değiştirmeliyiz, geleceğimiz burada yatıyor.
Muhabbetlerimle …

