23 ile Mart ayında başlayan 1983, Ronald Reagan'ın bir stratejik savunma girişimi (SOI, medyada Yıldız Savaşları programı olarak daha iyi bilinir) açıklamasından sonra, dünya medyası ve devlet yetkilileri füze savunması (PRO) hakkında aktif bir tartışma başlattılar. Tartışma periyodik olarak histeri seviyesine ulaştı. Birleşik Devletler ve SSCB liderleri tarafından ve Sovyetler Birliği'nin çöküşünden sonra, ABD ve Rusya Federasyonu tarafından karşılıklı tehditler ve onaylamayan ifadeler nadir değildi. Amerika Birleşik Devletleri bir süredir füze savunma sisteminin geliştirilmesi için planları geri almaya başladığından, füze savunması konusu son yıllarda yeniden ağırlaştı. Özellikle Rusya Federasyonu'ndaki göze çarpan tahriş, Washington’un NATO ülkelerinde (Doğu Avrupa’da da) radar ve füze karşıtı sistemlerin konuşlandırılmasıyla küresel bir füze savunma sistemi oluşturma arzusundan kaynaklandı. Ayrıca, daha sonra onlara katılan ABD ve Japonya, Aegis sistemleriyle birlikte gittikçe daha fazla sayıda yıkıcı ve kruvazörü yerleştirerek deniz tabanlı füze savunma sistemlerini aktif olarak güçlendirmeye başladı.
Mevcut durumla bağlantılı olarak, ABD ve Rus füze savunma sistemlerinin yeteneklerini karşılaştırmakta fayda var. Belirgin derecede daha az tanıtım yapılmasına rağmen, Rusya, düşük olmayan ve birçok yönden Birleşik Devletlerden üstün olan füze savunma sistemlerine sahiptir. Bu, özellikle kıtalararası balistik füzelerle (ICBM'ler) mücadele etmek için tasarlanmış yer sistemleri için geçerlidir. Aslında, şu anda, böyle bir sistemle birçok testi başarıyla geçen tek kişi Moscow PRO ile donatılmıştır. Don-135Н radarından oluşan, 2'e kadar olan hedefleri, 100 km'ye kadar olan mesafeleri ve 2000Т53 Gazelle füzelerini izleyebilen A-6 sistemi ile temsil edilir. İkincisi ayrı ayrı göze çarpıyor. 10 ton ağırlığındaki bu roketler şaşırtıcı hız özelliklerine sahiptir - sadece 3-4 saniyede roket maksimum hıza ulaşır; bu, saniyedeki 4 ile 5,5 kilometre arasındaki farklı verilere göredir. İvme o kadar büyük ki insan gözü bu füze karşıtı uçuşu izleyemiyor. Başlatma sırasında, 210G'ye aşırı yükler yüklenir ve buna rağmen, roketteki tüm karmaşık rehberlik sistemi çalışmaya devam eder. Hedef, taktik nükleer ya da parçalanma savaş başlıkları kullanarak, 80 km'ye kadar olan mesafelerde ve 30 km'ye kadar olan yüksekliklerde ele geçirilmiştir.
ABD'de de benzer bir sistem yaratıldı. Buna "Koruma" adı verildi ve 1975'teki Grand Forks üssünde konuşlandırıldı, ancak kendi sistem radarlarının nükleer savaş birimlerinin patlamasıyla patlaması gibi çok sayıda teknik sorun nedeniyle, proje zaten 1976'te kapatıldı. Bundan sonra, daha önce de belirtildiği gibi, 1983'te bir Star Wars füze savunma sisteminin geliştirildiği açıklandı. Her birinin belirli sayıda antimissil taşıyabileceği ya da savaş lazerleri gibi diğer füzelerle savaşmak için araçlarla donatılacağı yerin yörüngesine birkaç derece savaş uydusu yerleştirilmesi planlandı. Ancak, ortaya çıktığı gibi, tüm bu gürültü SSCB ile soğuk savaşta sadece bir blöftü. Amaç, SSCB'lerin yeni ICBM'lerin ve benzer bir füze savunma sisteminin yaratılması için muazzam kaynaklar harcamasına zorlamaktı, bununla birlikte yaratılması şu anda teknolojik olarak imkansız.
Şimdi mevcut gerçekliklere geri dönmeye değer. Şu anda, ABD kinetik müdahale prensibi ile füze savunma sistemi geliştiriyor ve kuruyor - yani, hassas bir füze saldırısı ile hızlı bir şekilde uçan bir savaş başlığının imhası. Bugün, özel bir üç aşamalı roket taşıyıcısı GBI (Ground Based Interceptor) kullanılarak başlatılan Grand Forks üssünde, 30 EKV (Exoatmospheric Kill Vehicle) füzesi kullanılıyor. Bu füze savunma sistemine bir bütün olarak GMD - Yer Tabanlı Midcourse Defence denir. EKV'nin kesin özellikleri bilinmemektedir, ancak bu füze karşıtı füzenin yaklaşık 70 kg ağırlığında olduğu ve kızılötesi bir yönlendirme sistemine sahip olduğu bilinmektedir - düşmanın ICBM'sinin ısıtılmış savaş başlığına gider. Füze füze testleri, 250 km yükseklikte hedefe çarptı. Ancak, her şey o kadar pembe değil - 14'ten, yalnızca 8 tanıtımları başarılı oldu. Aynı zamanda, savaş başlığını imha etmenin kaç vakanın mümkün olduğu bilinmemektedir ve sadece yörüngeye vurmakla kalmaz (savaş başlığında nükleer bir silah varsa, patlamanın asıl hedefinden çok uzakta olmasına bile izin verilmediğinden, onu tamamen yok ettiğinizden emin olun). Şüpheli ki, bu sistemin uçuşun son ayağında manevra yapabilen yeni Rus Topol-m ICBM savaş başlıklarına vurma yeteneği. Bu yönüyle, kinetik müdahale, düşük güçlü bir nükleer patlama veya parçalanma patlaması kullanan geleneksel engellemeden belirgin şekilde daha düşüktür.
Aynı kinetik müdahale ilkesine göre, ABD deniz füzesi savunma sistemi de, adalet adına, C-300FM - Fort-M deniz modifikasyonu ile temsil edilen, Rusya Federasyonu'nun deniz temelli füze savunma sisteminin önünde belirgin bir şekilde önünü açıyor. Bu sistem orta menzilli, uzun menzilli ve kıtalararası füzelerle başa çıkamaz. ABD, Aegis sistemi ve SM-3 antimissiles ile donatılmış daha fazla gemi kabul ediyor. Şimdiye kadar, ABD ile hizmette olan bir Block IA değişikliği var ve yakında 3000 km'ye kadar menzilli füzelere varabilen IB Block gelecek. Gelecekte, 6000 km'ye kadar uzun menzilli füzeleri vurabilecek olan Blok IIA modifikasyonunun hizmete alınması planlanmaktadır. Ve yaklaşık olarak 2020 tarafından, ICBM'lerle etkin bir şekilde ilgilenebilecek bir Blok IIB modifikasyonu oluşturulması planlanmaktadır. Genel olarak, Aegis sistemi çok zorlayıcı bir güç gibi gözükse de, 2009’teki bağımsız Amerikan askeri bilim adamları tarafından yapılan bir rapora göre, sistem şu anda en iyi durumda değil. 10'in ele geçirdiği savaş başlıkları arasından sadece 2 yok edildi, geri kalanlar sadece rotadan çıktı. Bu, resmi toplam% 84'e ulaşma ihtimali ile birlikte, nükleer savaş başlığı kullanılması durumunda sistemi çok savunmasız hale getiriyor.
Şimdi, RF'nin füze savunma sisteminin yakın ve uzun vadeli kalkınma umutları dikkate değer. A-135 sistemine ek olarak, C-400 mobil uçaksavar füzesi sistemi (SAM) hizmete girdi; 40H6Е roketinin yakında hizmete gireceği, 400 km menzilli ve 185 km'ye kadar olan hasarın yüksekliği - bu sistem, sistemin performansının etkisinde kalmadı PRO SM-3 Blok IA-IB. Öngörülebilir gelecekte (tarihler, yılın 2017'i olarak adlandırılır), C-500 sistemleri Rusya Federasyonu ile birlikte hizmet verecek. Bu son derece mobil sistemler, uçağın son ayağındaki ICBM'ler de dahil olmak üzere her türlü füze ile başa çıkabilecek. Bazı verilere göre imha menzili 600 km civarında olacak, aynı zamanda 10 km / s'ye kadar hızlarda (ICBM savaş başlığı hızı) 7 hedeflerinde ateş açabilecekler. Amerikalıların bu yönü yakalayabilmelerini sağlayacak bu sistemin gemi versiyonunun da oluşturulacağı varsayılabilir.
Ayrıca gelişimin son aşamasında, yaşlanan A-135'un yerini alacak güncellenmiş bir Moskova füze savunma sistemidir. Bu, A-235 Uçak-M sistemidir. Sistemin özellikleri hakkında çok az veri var, yalnızca 53Т6 anti-füzelerinin daha doğru bir yönlendirme sistemi ve küçük nükleer patlamalar yerine yüksek patlayıcı parçalanma savaş başlıklarının güvenilir bir imha sistemi ile yenileriyle değiştirileceği bilinmektedir.
Son yıllarda, ABD çoğu zaman Doğu Avrupa'daki unsurlarının konuşlandırılması da dahil olmak üzere küresel bir füze savunma sistemi oluşturmaktan bahsetti. Bir zamanlar Polonya ve Çek Cumhuriyeti'nde bir füze savunma sistemi radarı ve bir dizi antimisseri dağıtma girişiminde bulunuldu, ancak Rusya Federasyonu’nun, ABD’nin cumhurbaşkanı seçilmesinden sonra Barack Obama’nın seçilmesinden sonraki politika değişikliği nedeniyle, Rusya Federasyonu’nun Kaliningrad’daki İskender-M füzelerini dağıtma tehdidinde bulundu. . Ancak, bu gelecekte uygulanmayacağı anlamına gelmez.
Bunun ışığında, ABD stratejik füze savunma sisteminin Rusya Federasyonu'nun güvenlik dünyasına yayılmasının ve büyük bir nükleer saldırı tehdidiyle düşmana onarılamaz bir hasar olasılığının bulunup bulunmadığının analizi faydalı olacaktır. Yukarıda da belirtildiği gibi, ABD’deki füze savunma sistemleri söylemek istedikleri kadar mükemmel olmaktan uzak. Ve bu, füze savunma sistemlerine sahip olmayan en basit savaş başlıkları üzerinde test edilmelerine rağmen. Ek olarak, anti-füze füzelerinin maliyeti çok yüksektir ve büyük bir saldırıya ciddi şekilde karşı koymak için yeterince yaratma neredeyse imkansız. Bununla birlikte, füze savunma unsurlarının ülkelerinin sınırları dışındaki ve birden fazla konumlandırma alanına (Birleşik Devletler ve SSCB tarafından imzalanan anlaşma ile öngörüldüğü gibi), siyasi bir adım ve etkilerini arttırma fırsatı olarak değerlendirilmesini düşünürsek, Rusya Federasyonu da yakında sürprizler sunabilir. örneğin, CSTO ülkelerindeki C-500.
Ayrıca, son yıllarda Rusya Federasyonu'nda stratejik füze kuvvetlerinin güçlü bir şekilde güçlendirilmesi söz konusudur. Topol-M ve Yars ICBM'lerinin füze savunma sistemini etkin bir şekilde yenebilecek silahlandırmaları zaten hizmette ve deniz tabanlı Mace roketi sıradaki sırada. 2013'in sonuna kadar, yeni Frontier ICBM'nin özellikleri henüz açıklanmayan hizmete girecek. Skif ICBM'nin okyanustan veya deniz dibinden başlatılacak ilginç bir projesi de geliştiriliyor. 2018'e göre, eskimiş Р-36М'ın uğursuz takma adı “Satan” (roket 8 nükleer savaş başlıkları taşır, 1 her biri megatondur ve dünyadaki en güçlü olan) yerine yeni bir ağır sıvı ICBM geliştirilmelidir.
Sonuç olarak, yakın gelecekte medya ve politikacılar tarafından şişirilmiş olan ABD füze savunma sisteminin, nükleer caydırıcılık olasılığını kesinlikle etkilemeyeceğini görüyoruz. Yani, ne Rusya Federasyonu için, ne de ABD için gerçek güvenlik tehditleri olacaktır. İyi bir haber olan küresel bir savaşın önkoşulu olmayacak.