söylemek istediğim hiç bir şeyin kalmaması ne tuhaf.
bir heyecan yumağı, annemin deyimiyle çıfıt çarşısı, kurtlu peynir olan ben...canım hiç bir şey istemiyor. ve çok üzgünüm.
bazı ilişkiler yrümez malum. o insanla ne kadar iyi anlaşırsan anlaş, ne kadar seversen sev...bunun hiç önemi yoktur. alttan al, anlayış göster ve aslında onun neyi neyden dolayı yaptığını anla. yine de olmaz. temelde bir farklılık var ve onu aşamazsın.
değiştirmeye çalışmak ne gereksiz çaba.
tam diyorum: hah şimdi oldu..evet işte beklediğim buydu.
seviyorum çünkü nerede hamle etmesi gerketiğini biliyor.
ne söylemesi ve nasıl söylemesi gerektiğini biliyor.
ama en geç ertesi gün anlıyorum.
hayır, hiç bir şey değişmemiş.
çünkü o insan, aynı insan.
arkadaşım,kocam o, bu, şu...farketmez.
eğer yürümüyorsa yürümüyor.
ilk zamanlar kendimi suçlardım. daha atak, tepkilerimi hemen ortaya koyduğum zamanlrda.
ah ben o zaman ne saf ne temiz bir çocuktum.
:)
yok, şimdi değilim blog.
artık bekliyorum.
hamle istiyorum.
merakla bakınıyorum.
ne yapacak?
bunun tadını çıkarıyorum.
ama o aptal çocuk tamamen gitmiş değil içimden.
kanıyorum.
sanıyorum ki o çok istediğim güzellik önümde, bana gelmiş.
oysa gelmiyor.
çünkü o yanlış insan.
ve ben de onun için yanlış insanım.
bu kadar basit.
ilişkiyi derhal mimimale çek.
ne kadarını yapabiliyorsan, mümkünse bitir gitsin.
bir selamlık yer bırak kendine.
bırak, beni özlesin.
tüm kalbimle onun yanındaydım çünkü.
ve o bunu biliyor.