"Böyleydi evlat işte. Tarihin ve Osmanlı'nın gördüğü en muhteşem teşkilatlanmaya sahipti Sultan II. Abdülhamid Han." "Peki usta madem bu kadar iyi teşkilatlanmış biri nasıl bir darbeyle indirildi?" "Evlat inan ki onu indirenler akıl dolu bir hamleyle bunu yapmadılar. Onu indirenler onun zaafını kullanarak indirdiler." "Hangi zaafını?" "Merhamet zaafını."
Jön Türk muhalefeti esas olarak Avrupa'nın rolü ve Osmanlı iç işlerine müdahalesi konusunda bölünür. İngiltere'yi algılayış tarzlarından, iki grup arasındaki uçurumu kestirmek mümkündür. Sabahattin ve yandaşları için, İngiltere hâlâ büyük liberal ulus örneğidir; Mısır'daki İngiliz işgalini Mısırlılar için bir refah dönemi olarak kabul ederler. İngiltere ile Osmanlı İmparatorluğu arasındaki ilişkiyi, Tanzimat devrindeki haline geri döndürmeyi düşlerler: Osmanlı İmparatorluğu'nu koruyan ve medeniyete doğru yönlendiren İngiltere. Ahmed Rıza ve adamlarına göreyse, İngiltere sömürgeci bir güçtür ve Mısır'da kendi ekonomik ve stratejik çıkarlarını savunmaktan başka bir şey yapmamaktadır.
Merhaba arkadaşlar. İlber Hocam gene oldukça sitemkar. Aslında bende. Geçmişi Düşünerek Anmalıyız, Osmanoğulları ve Halifelik, Tarih ve Osmanlı Tarihine Yaklaşım, Tarih Bilinci ve Osmanlıya Bakış ve Son İmparatorluk Osmanlı başlıklarında hep aynı konu üzerinde duruluyor aslında. Osmanlı’da bizim, bu tarihte bizim. Sakalınızı kesebilirsiniz ama yüzünüzü söküp atamazsınız. Yani ucuz tarihçiler gibi Osmanlıyı inkar edemezsiniz, görmezden gelseniz bile. Bu böyledir, bu tarih bizimdir. İnkar niye? Bunu yapınca elinize ne geçiyor? Bu yüzyılın son ve en büyük tarihçisi İlber Hoca’dan daha iyi olduğunuz bir tarih alanı varda biz mi duymadık? Anca tarih kitaplarında gördüklerini araştıramadan kopyalayıp sayfaları düzenli hale getirip paylaşırlar, ondan sonra da ben Tarihçiyim ayakları. Bu millet bunları yemez. Türklüğü yalnızca Türkiye’de sanan, Türk olduğu için utanan, Türklük kelimesini elinden geldiğince küçük düşürmeye çalışıp kendileri küçük düşenler; bizim Tarihimiz çok büyüktür, sizi de yutar. Bizde Yahudi denilince akla Karaylar (bunlar hem Tevrat’ı kabul edip Talmut’u reddederler), Kırımçaklar (hem Tevrat hem Talmut kabuldür), Hristiyanlık ve Ortodoksluk denilince de Romanya, Moldova, Ukrayna ve tabii Bulgaristan’daki kardeşlerimiz aklımıza gelir. İslam denilince de zaten 1000 yıldır bu topraklarda onu da biz Türkiye yüceltiyoruz. İşte sadece Türkiye grubunu gören eksik tarihçiler ve sadece Müslüman grubu görüp kalanı dışlayan BOŞ grup bizim en büyük sorunumuz ve nedense bu eksikliler daha fazla okunuyor ve isim yapıyor. Hayret! İnsanların dilinden, dininden size ne? Özellikle DİN konusunda bir şey konuşun hemen “Harhorhurhoaa” diye üstünüze geliyorlar. Kardeşim, bir insanın DİN konusunda yargılanması kimin işi? Cevap: Allah. O halde siz bu yargılamayı yaparsanız kendinizi ona ortak yani dindeki büyük günahlardan ŞİRK koşmuş oluyorsunuz. Böyle deyince de hemen konu değişiyor. Herkes anca işine geldiği gibi, biz neyin ne olduğunu bilelim ama artık susmayalım. Bugün biz de Irak yahut Suriye ya da Uzak Doğu ülkelerinden birisi olsaydık, kim bizi kabul ederdi? Kültür Ortaklığı tamam ama Milletini unutmak yahut unutturmaya çalışmak Vatan Hainliğinden başka şey değildir, olamaz! Gelelim bir diğer konumuza. 2. Abdülhamid. Koskoca Osmanlı’da kimseyle uğraşmazlar (bunlara şeker amca 5. Mehmed ve hiçbir varlığı olmayan 6. Mehmed dahildir.) ama Türklük düşmanı kim varsa bu adamla uğraşır. Yazık bizim gençlerimiz de sosyal medyadan gördüğü bilgiyi TARİH diye yutarak konuşur. Araştırın biraz. Kendine yazar diyen bir SÜRÜNGEN, böyle bir padişaha Kızıl Sultan diyebilecek kadar hadsiz. Hadi bakalım neler olmuş, bunların çoğu da kitapta yok. Enver Paşamız vardır bizim. Darbeden sonra özellikle savaş yılında geri gelir padişaha, el açar özürler diler, yaptığı yanlışın farkındadır. Araştırın da okuyun azcık. Ondan önce meclis kapatma olayı vardır ki zamanında Aydınlık olması lazım, bir gazete bu meclisi kapattı bunu mecliste anıyorlar falan diye ANIRMIŞTI. O meclisi kapattığında meclisteki yabancı sayısı Türklere oldukça eşitti hatta nüfus dağılımına göre ¼ oranından da hayli fazlaydı. Üstelik bunlar sürekli toprak ve bağımsızlık derdine düşmüşlerdi. Şuan meclisteki teröristlerin siyasi uzantısı gibi. Bir de neymiş tepki alırmışım böyle deyince. Benim en yakınım (2 çocukluk arkadaşım, 1 kuzenim ve tek kardeşim) şuan askerdeler. Bu vatan için. Bu soysuzlar ve onların tepkisinden mi çekineceğim! Bir de şu haber vardı. Osmanlı arazilerini kendi üzerine yapmış. Doğru yaptı. Dış borçlar ona gelene kadar fazlasıyla arttığından yabancı devletler milli gelir getiren yerlere el koyuyordu. Padişahın şahsi mallarına ise el koyamıyorlardı. Son padişah bile tahta çıkarken karşı devletler saygıdan dolayı bombayı kesmişlerdi hatırlayın. Osmanlı hep önemlidir yani. Her neyse bu mülkleri üzerine geçirdi ve onlara da el konulmasını engelledi. Ama işin içini araştırmak yerine sadece dışını haber yapmak kolay çünkü okumayan gençleri rahatlıkla kandırıp kendi tarihlerine düşman etmek o kadar basit ki. Yazık! Anlamadıkları da şu aslında. İşin siyasi ayağını bırakamıyorlar, alacakları bir başka model de yok. En eski toplumlardan birisiyiz. Yediremiyorlar. Bunlar kimliğindeki Türkiye Cumhuriyeti yazısından, Türkiye’den rahatsız olanlar, bu kadar net. Burada işlenen ve Osmanlı için kötüleme sebeplerinden biri de ‘Harem’ ve bu konuda da gerçekten çok çekiyoruz. Anlamıyorum bir başkası sizi kötüler ama siz neden kendinizi kötülersiniz. Mesela dedenizi, babanızı yahut ağabeyinizi sevmeyebilirsiniz; bunu başkalarının yanında söyler misiniz? Ailenizi ve kendinizi küçük düşürür müsünüz? Peki yabancıların yapmaya çalıştığını bu vatanın öz evlatları neden onlardan daha iyi yapıyor? Yazıktır. Bakalım. “Hayırlı Kapılar Açan Allah’ım Bize de Hayırlı Kapılar Aç” yazısı. Bu yazı nerede? Bu yazı şimdiki gibi kızları soyup, makyajlayıp kendisine Hoca diyenlerle bir tutulabilir mi? Bunun adı Alçaklık, Omurgasızlık ve Sürüngenliktir. Tarihini beğenmezsin, geçmişini sevmezsin, İslama ve Türklüğe düşman da olabilirsin. Ya inkar? Var olan bir şeyi inkar etmek salaklık değil de nedir? Neyse. Osmanlı dönemine ait Öteki kavramı, Ahilik, Mahalle ve Mezarlıklar, bana göre en önemli olaylardan biri olan Kütüphaneler, Tanzimat Aydınları, Batılılaşma Hareketleri ki başta eğitimde ve Oryantilizm konuları işleniyor. Bunun yanında Doğu-Batı Kültür çatışmasından; Osmanlı’nın Avrupa ile İlişkileri ve Rusya İlişkilerine değinerek konumuzu bitiriyoruz. Böylelikle İlber Hocama ait son bir kitabım kaldı. Artık ondan sonra bu kadar tarih üstüne biraz farklı alanlara yönelip kafa dağıtma zamanımız gelmiştir diyebiliriz. Şimdiden mutlu bayramlar dilerim, hepimizin bayramı kutlu olsun..
Daha önce yaklaşık 40 GB'lık dergi arşivini yine buradan paylaşmıştım (şurada: #27907752 ). Şimdi de meraklısına, ilgilisine ve sevenine yakın boyutta II. Abdülhamid Han'a dair arşiv-belge-doküman-tez-makale paylaşayım. En azından benim kendisine olan ünsiyetim bilenler için malumdur.
Bunu da on kişiye göndermeyip kendiniz faydalanabilirsiniz ama siz yine de elden ele ulaştırın :).
Abdülhamit Kırmız - Abdülhamid'in Valileri: Osmanlı Vilayet İdaresi (1895-1908).pdf Abdülhamid Han'ın Fotoğraf Arşivi.pdf Abdülhamid Kayıhan Osmanoğlu - Dedem Abdülhamid Han.pdf Atilla Çetin - Sultan İkinci Abdülhamid Han: Devlet ve Memleket Görüşlerim 1. Cilt.pdf Atilla Çetin - Sultan İkinci Abdülhamid Han: Devlet ve Memleket Görüşlerim 2. Cilt.pdf Azmi Özcan - Abdülhamid ve Hilafet.pdf Bayram Kodaman - Abdulhamid Devri Eğirim Sistemi.pdf Bayram Kodaman - Abdülhamid Devri Eğitim Sistemi.pdf Bayram Kodaman - Sultan II. Abdulhamid Devri Doğu Anadolu Politikası.pdf Belgelerle II.Abdülhamid Dönemi.pdf Cemal Kutay - Prens Sebahattin Bey, Sultan II.Abdülhamid, İttihat Terakki.pdf Cemil Koçak - 2. Abdullhamid_in Mirası.pdf Cevdet Kudret - Abdülhamit Devrinde Sansür.pdf Faiz Demiroğlu - Abdülhamide Verilen Jurnaller (50 Yıldır Neşredilmeyen Vesikalar).pdf Fatmagül Demirel - Abdulhamid Doneminde Sansur.pdf François Georgeon - Sultan Abdülhamid.pdf II .Abdülhamid Dönemi Türk Edebiyatı.pdf II. Abdülhamid Modernleşme Sürecinde İstanbul.pdf Mehmet Aydın - Yöneticiler İçin Yeni Bir Bakış: İkinci Abdülhamid Han'ın Liderlik Sırları.pdf Mehmet Hocaoğlu - Abdulhamit Han'ın Muhtıraları Belgeler.pdf Michel de Grece - II. Abdülhamit Yıldız Sürgünü (trc. Derman Bayladı).pdf Mim Kemal Oke - Saraydaki Casus.pdf Modhakirat - Sultan Abdülhamid (Arapça).pdf Mustafa Armağan - Abdülhamidin Kurtlarla Dansı.pdf Mustafa Müftüoulu - Abdülhamid Kızıl Sultan mı cilt 1.pdf Necip Fazıl Kısakürek - Ulu Hakan 2. Abdülhamid Han.pdf Necip Fazıl Kısakürek - Ulu Hakan Abdülhamit Han.pdf Nizamettin Nazif Tepedelenlioğlu - İlân-ı Hürriyet ve Sultan II.ci Abdülhamit Han.pdf Orhan Koloğlu - Abdülhamid Gerçeği.pdf Selim Deringil - İktidarın Sembolleri ve İdeoloji: İkinci Abdülhamid (1876-1909).pdf Sempozyum - Sultan II. Abdülhamid ve Devri Semineri 27-29 Mayıs 1992 İstanbul.pdf Sultan Abdülhamid - Siyasi Hatıratım.pdf Uğur Çelik - 2.Abdülhamit İttihat Terakki Mukayesesi.pdf Vasfi Şensözen - Osmanoğullarının Varlıkları ve II. Abdülhamidin Emlaki.pdf İhsan Süreyya Sırma - Abdülhamidin İslam Birliği Siyaseti.pdf İhsan Süreyya Sırma - Belgelerle Abdülhamit Dönemi.pdf İhsan Süreyya Sırma - II. Abdülhamid'in İslam Birliği Siyaseti.pdf İlber Ortaylı - İkinci Abdülhamit Döneminde Osmanlı İmparatorluğunda Alman Nüfuzu.pdf İlkay Yilmaz - Serseri Anarşist ve Fesadın Peşinde: II. Abdülhamid Dönemi Güvenlik Politikaları Ekseninde Mürur Tezkereleri, Pasaportlar ve Otel Kayıtları.pdf İsmail Çolak - Son İmparator Abülhamit Han'ın Gizemli Dünyası.pdf İsmet Bozdağ - Sultan Abdulhamidin Hatira Defteri.pdf İzi Karakaş Özbayrak - II. Abdülhamit Döneminde Uygulanan Sosyal Politikaları (1876-1909).pdf Şadiye Osmanoglu - Babam Abdulhamid Saray ve Sürgün Yıllları.pdf Şadiye Osmanoğlu - Babam Abdülhamid, Saray ve Sürgün Yılları.pdf Şehbenderzâde Filibeli Ahmed Hilmi - Senûsîler ve Sultan Abdülhamid (haz. İsmail Cömert).pdf
Doğu krizinin 1875-1876'da başlayıp 1881'de sona erdiği söylenebilir. İflas durumu Muharrem Kararnamesi'yle sona ermiştir. (...) Abdülhamid, Osmanlı tarihinin en ağır krizlerinden birinde ayakta kalmayı becermekle yetinmemiş, bu krizden daha da güçlenerek çıkmıştır. 1881 yılının sonunda iktidarın dizginleri tam anlamıyla sultanın elindedir. Askerî bozgunu aşmış, imparatorluğu parçalanmaktan korumuş, meşrutiyetçileri sindirmiş, Bâbıâli'ye boyun eğdirmiş, ulemayı denetimi altına almış, orduya hâkim olmuştur.