Tabiat
Tabiat (Doğa)
Yaratıcı Olabilir mi?
Tabiat (doğa): Yaratılmış olan
her şey, maddi alem ve maddi alemin özellikleri, onda işleyen kanun ve düzendir.
Materyalistlere göre, yaratılış olayı tabiat tarafından meydana gelmektedir.
Oysa ki tabiat denilen şu varlık alemi, yaratan değil; yaratılandır.
Tüm ilmî veriler, tarafsız
olarak evrenin bir başlangıcı olup sonradan var olduğunu ortaya koymaktadır.
Sonradan var olan bir şey, kendi kendini yaratamayacağı gibi, hiç bir şey de
yaratamaz. Öyleyse tabiatın (varlık aleminin) bir ilk yaratıcıya ve bir
muharrike (hareket ettirene) ihtiyacı vardır. O da ezeli, ebedi ve bir olan
Allah (c.c.)dır.
Akıl, idrak, ilim ve irfan
sahibi olan insan yokluktan, hiç yoktan bir toplu iğne, bir sivri sinek
yaratamadığı halde; akıl ve idrakı olmayan tabiat kendi kendini veya herhangi
bir şeyi nasıl yaratabilir? Bunu iddia edenler, düşünme kabiliyetini yitiren,
beyni gözleri üzerine inmiş bakar körlerdir.
Vahye değil de materyalizm
dinine inanan kimseler, bütün bu muazzam nizam ve intizamı ve bunca varlıkların
yaratılışını tesadüfle veya doğayla açıklamaya çalışmaktadırlar. Bu durumda,
bunlar dinsiz (mülhid) olamazlar; bunlar tam bir müşrik; yaptıkları da
şirkdir. Çünkü inkar ettikleri Allahın sıfatlarını (en önce yaratma sıfatını)
Ondan alıp, tesadüf veya doğa adını verdikleri bir tanrıya vermiş
oluyorlar. Kendilerine yanlış olarak , dinsiz denen bu çok dinli , çok
tanrılı kimseler, ellerinde tuttukları medya aracılığıyla dinlerinden edip
sürüleştirdikleri yığınları ifsad edip kandırmaya çalışmaktadırlar. Doğa öyle
yaratmış , tabiat ananın lütfu , burcunuz... , yıldızınız... ,
astroloğunuz diyor ki... gibi ifade ve başlıkları altında reklamını yaptıkları
hurafelerin, çağdaş üfürükçülerin ve falcıların peşine takmayı ihmal etmiyorlar.
Dünyanın güneşten kopup içinde canlıların oluşmasını, insanın ortaya çıkışını
tesadüfe bağlamaya çalışıyorlar.
Çağdaş dünyada değişiklik olsun
diye ortaya atılan felsefe ve dünya görüşlerinin, ahlak ve erdem açısından en
tahripkâr olanı, hiç kuşkusuz dinsizliktir, ateizmdir. Bu tavrın
yaygınlaşmasında en büyük pay, elbette düzenin ve egemen güçlerindir.
Bu inkâr hastalığının pençesine
düşenler dahi, eğer tamamıyla öldürüp yok edememişlerse vicdanlarının ta
derinliklerinde Allahın varlığını hissederler. Bu his, Allahın da hidayetiyle
kimi zaman kişinin varlığını kuşatarak hayatının tamamına hakim olur. Kimi zaman
da bir felaket, bir korku sırasında geçici olarak ortaya çıkar. Gerçek şu ki,
olmayan bir şey hissedilmez. Sonlu ve yaratılmış olan insan zihni, sonsuz ve
yaratılmamış bir varlığı icad edemez. Bizi koruyan kim ise var eden de odur.
Varlığımız, Allahın varlığının en kesin delilidir.
Herşeylerini Allaha borçlu
olan ve buna rağmen ihanetin zirvesine çıkıp Onu inkar eden Allahsız
materyalistlere sormalı: Allahsız bir dünyada faziletli olmanın, kurallı
yaşamanın, dürüst davranmanın, yani özetle ahlaklı olmanın sebebi ne? Allah ve
ahirette ödül yoksa, bütün bu zahmetlere insan niçin katlansın?
Allahın, ahiretin, hesabın,
sorgunun, sualin olmadığı bir hayat namuslulara, ahlaklılara, dürüstlere, hakkı
hukuku gözetenlere, erdemlilere bir cehennem; namussuzlara, hırsızlara,
canilere, ahlaksızlara bir cennet olurdu. Öylesi bir dünyada insanları erdemli
ve ahlaklı yaşamanın gerekliliğine nasıl ikna edecektiniz ve onlar neden
ikna olsunlar? Olmuyorlar zaten. Allahı hayatına, siyasetine, devletine,
okuluna karıştırmak istemeyen laiklerin, materyalistlerin yaşantıları bunun en
açık delili değil midir?
İnsanlık tarihi Allahını,
dinini, imanını kaybedenlerin şeref, ahlak, fazilet, birlik, dirlik, özetle
insanı insan yapan her şeylerini kaybettiklerinin örnekleriyle doludur. Yine
tarih, gerçek anlamıyla iman edenlerin kahramanlıklarını, her konudaki erdem ve
faziletlerini gıptayla hatırlamakta ve hatırlatmaktadır.
[1]
[1]
Ahmet Kalkan, İslam Akaidi 104-105. Ahmet Kalkan, Kuran Kavram Tefsiri.