Tiberius zamanında Yemen’de yeni bir siyasi birlik kuruldu. M.S. 25 civarında Himyarit altındaydı. içindeki bahsedilecektir.
Saba ülkesi, artık, krallığının hâkimiyeti Himyaritlerin tarih rolünden ilerde Yine M.S. 30 yılları çıvarında, Kuzey Hindistan Kuşan (Kushan) krallığının hâkimiyeti altına girdi. Kuşanlar, daha önce Hunlar tarafından sürüldüğünden bahsettiğimiz Yüe-çilerin beş kabilesinden biridir. Hatırlanacağı gibi Baktria’ya gelen Yüe-çiler, orada Grek krallığının dağılmasına sebep olmuşlardı. Bu yüzyılda, Kuşanlar diğer Yüe-çi kabileleri üzerinde hâkimiyet kurdular. Başlarındaki krala Türklerde olduğu gibi Yabgu unvanını verirlerdi. Kuşanlar Yabgu Kujula Kadfises yönetiminde bir konfederasyon oluşturdular. Kuzey bölgesi göçebe kabilelerin kontrolü altında olduğundan, Kuşan devleti güneye doğru büyümüştür.
Yabgu Kujula Kadfises döneminde (M.S. 30–80), Kabul bölgesi, Punda ve Jibin (Kapişa- Gandara) krallıkları ele geçirilerek, Kuşan devletinin sınırları genişletildi.
Tiberius döneminde, Anadolu ve Suriye’de ilk Hıristiyanlar dikkati çekmeye başladılar. Bölgesel Edessa (Urfa) Kralı Abgar, M.S. 34 yılında Hıristiyanlığı kabul etti. Hıristiyan olduktan sonra, Aramilerin yaşadıkları coğrafyaya çeşitli elçiler yollayarak Hıristiyanlığın yayılmasına öncülük etmeye başladı. Bundan sonra, yani, bölge halkı Hıristiyanlaşmaya başladıktan sonra, Süryani adı gittikçe öne çıkmaya başladı.
Süryanilerin kökeni hakkında değişik görüşler vardır. Aramilerden geldiği veya Asurlulardan geldiği veya Mezopotamya halklarının bir karışımı olduğu öne sürülür. Biz öncelikle Arami ağırlıklı, sonra Asur ve diğer Mezopotamya halklarının bir sentezi olduğunu düşünüyoruz. Süryaniler, Aramca konuşan, eski Mezopotamya kültürünü taşıyan bir halktır. Bu halk İran ve Irakta Asurî adıyla tanınırken, Anadolu ve Suriye’de Süryani adı ile anılır. Asurî adını Hıristiyanlık öncesi için ve Süryani adını Hıristiyanlık sonrası için kullanmak da genel bir temayül olmuştur. Ama sonuçta, bugün, Asurî, Süryani, Keldani, Arami ve Marunî aynı halk için kullanılan çeşitli kelimelerdir.
Süryanilerin Hıristiyanlaşması ve Süryani nüfus içinde Hıristiyan sayısının artması ile birlikte, döneminin en önemli ve büyük kentlerinden biri olan Antakya’da da Hıristiyanların sayısı artmaya başladı. Dünyanın ilk Hıristiyan kürsüsü, “ Antakya Elçisel Kürsüsü “ bu kentte oluştu (M.S. 37 – 43). Daha sonra Antakya kilisesi kurulduğunda, bu kiliseye “ Antakya Süryani Kilisesi “denilmiştir.
M.S. 37 yılında Mesih’i müjdelemek amacıyla Antakya’ya gelen ve burada bulunduğu süre içinde kentteki topluluğun programlı ve düzenli etkenliklerine şahit olan ” Onikiler ” den Mor (Süryanica aziz demektir) Petrus (Şemun), Hıristiyan dünyasının üç büyük kürsüsünden ilki olan ” Antakya Elçisel Kürsüsünü ” M.S. 37-43 yılları arasında burada kurmuştur. Antakya Kilisesi bu şekilde, ” Ana Kilise ” olarak adlandırılan Kudüs Kilisesi’nden sonra kurulan ilk Hıristiyan kilisesi olmuştur.
Nitelik ve yapısı itibarıyla bakıldığında Yahudi kökenli ve putperest kökenli (Süryani) Hıristiyanları çatısı altında birleştiren ilk ” Ana Kilise ” olan Antakya Kilisesi, yönetimsel açıdan da Doğu Hıristiyanlığı’nın merkezi haline gelmiştir. Tarihsel süreç içinde, Yahudi kökenli Hıristiyanlar ile putperest kökenli Hıristiyanlar arasında bazı görüş farklılıklarının ve anlaşmazlıkların belirdiği görülmektedir. Bu anlaşmazlıkların temelinde Yahudi kökenli Hıristiyanların, putperest kökenli birinin Vaftiz olması gerektiğine ilişkin görüşleri yatmaktaydı. Onlara göre, putperest birisinin Vaftiz olabilmesi için Musa Yasası’nı tamamlaması, yani sünnet olması gerekiyordu. Bu meseleden kaynaklanan sürtüşmelerin ve anlaşmazlıkların son bulması amacıyla M.S. 51 yılında Kudüs’te Hıristiyan dünyasının ilk ” Konsili ” toplandı. Bu Konsilin toplanabilmesi için Aziz Barnaba ve Pavlus (Paulus) özel bir çaba ve emek sarfetmiştiler.
Mor Yakup’un başkanlığında bir araya gelen Konsil, putperest kökenlilerin vaftiz olabilmeleri için sünnet olmalarının şart olmadığına yönelik karar almıştır. Bu karar putperest kökenli Hıristiyanların Musa töresinden kurtulmalarını sağlamıştır. Konsilde bunun yanı sıra Antakya Kilisesi’nin güçlendirilmesine ilişkin bir takım kararlar daha alınmıştır. Bu kararlardan en önemlileri Mor Pavlus ve Aziz Barnaba’yla birlikte Yahuda ve Silasi’ın da Antakya’ya yollanması, Putperest kökenli olanlara yönelik olarak kendilerinin de putperest iken alıştıkları put kurbanlarından, kandan, boğulmuş olandan ve zinadan şiddetle kaçınmalarıdır.