Samimi, her daim kendini geliştiren, insanları ötekileştirmeden önce düşünen, yaşadıklarından güçlenerek hayata asılanların kitabı olsun en çok… Yazmış, ilk kitabı Kadın İsterse Gider’in tanıtım yazısında sevgili yazar Canan Işıklı.
Uzun bir Teoman şarkısı hissi veren bu kitabı çıkar çıkmaz alıp, bir solukta okumamın sebebi; öykünün kahramanlarının gerçek hayatta, bizlerden birileri olmaları ve her bir hayat hikayesinin mutlaka bir tanıdığınızın veya ta kendinizin yaşadıkları ile birebir aynı olması. İçeriği olduğu gibi, kapak tasarımı da oldukça profesyonel ellerden çıkma bu şahane kitap, içinizi ısıtan güzel yaz günlerinde elinizden düşmeyecek.
Canan Işıklı, yirmi yıl aynı şirkette beraber çalıştığım çok sevdiğim arkadaşımın da ablası aynı zamanda. Şu an İstanbul’da ikamet etse de İzmitli bir yazar. Kendisiyle çok fazla zaman geçirme imkanımız olmadıysa da, arkadaşımın, abonelik merkezinde çok yoğun çalışırken yaşlı bir müşteri dedeye laf anlatmaya çalıştığımda, bankonun bir ucundan bizi kesip, dedeye seslenip “Amca sen gel böyle” diye müşteriyi çağırıp, bana da “Ay aynı ablam gibisin, adam ne anlasın senin anlattığın dilden, halka inmeniz gerekiyor” dediği anları hep gülerek hatırlarım. Meğer Canan’ı da hep bana benzetirmiş. Belli mi olur, belki kitap yazma konusunda beni de cesaretlendiren bir ışık olabilir. Mutlaka alıp, okumanızı tavsiye ediyorum.
Kadın isterse gider, gider de ülkemizde bu her zaman geçerli olamıyor maalesef. İsteyenlerin gitmelerini engelleyen sürüyle bahanelerimiz var çünkü. Anne var, baba var, elalem var. İsteyenle, istemeyen bir tutulur mu hiç. Bu ikilik ve çelişki yüzünden gerçekten kalmak isteyenlerin de değersizleştiği, sanki mecburi bir oyunun içinde yaşıyor ve yaşatılıyormuşçasına zoraki yaşamlar…
Bu namus dediğimiz şey sadece kadınlara özgü değil ki. Bence hatta sadece erkeklere de özgü değil. Tüm insanlardan öte ülke sınırları da, vatan hudutları da namustur. Öyle elini kolunu sallayarak nasıl her eve girilemezse, vatan toprağına da girilemez. Misafir misafiri istemez, ev sahibi hiçbirini istemez misali, geçenlerde Suriyelilerin Afganları Türkiye’de istemediklerine dair protesto vardı İstanbul’da. Böyle bir olay tarihte görülmüş müdür bilinmez.
Acı haberler gelmeye başladı, Gebze’nin Pelitli köyünde Afganistan’dan göç etmiş birinin 17 yaşındaki gencecik kızı ormanlık alana çekip, tecavüz etmesi ve başını taşla ezerek hunharca, öldüresiye darp etmesi haberiyle sarsıldık. Şaşırdık mı? Ne acı ki hayır. Bir an önce asıl namusumuz olan hudutlarımıza sahip çıkmazsak beş, on sene sonramızı düşünemiyorum. Diğerleri namus kisvesi altında ego tatmini, benim dediğim olacak ezikliği ve belki kıskançlık. Başında kocan olsun varsın sinek kadar olsun diye diye düştüğümüz durumdur bunlar. Herkes kendi namusundan kendisi sorumludur. Bir başka erkek değil. Kadını da ar’ı korur, er’i değil. Zaten bu dedikleri gibi olsaydı, yüzlerce kadınımız namus kisvesi altında en yakını bildiği erkekler tarafından katledilmezdi. Ama önce vatan namusu. Her fırsatta gelişmiş batı ülkelerini kötüleyenlerin, dış güçler, dış mihraklar diyenlerin de bu olaylar karşısında suskunluğunu hiç anlayamıyorum.
Çok güzel bir hayat, bir ülke düşünün. Herkesin özgür, mutlu, huzurlu ve eşit olduğu bir yer.
Düşünün ki öyle olsun.
Kadın da isterse gitsin, herkes de isterse gitsin. Ancak çabamız şu olsun; öyle güzel olsun ki her şey, kimse hiçbir yere gitmek istemesin.
Makale Yazısı-15 Tem 2021 - 11:21