Tanımadığı birinden miras kalan bir kütüphaneyle uğraşan yazarımızın konuyu bi yere de tamamlamadan kah kitaplara bakışından dem vurup kah şu kitap da pek güzel canım diye diye bitirdiği romanımsı.. Sevdim mi bilemiyorum ama güzel cümleler de yakalamadım değil.. Belki yazarın üslubundan kaynaklı günlük hayatta hep kullanılıyormuş gibi kullandığı ama benim "şavillemek de ne yav?" deyip biraz duraladığım yerler oldu, durmadım evet duraladım.. Bir de çok fena yazım yanlışları vardı ki amacını bilmiyorum, yazar öyle istemiş de olabilir.. Zira arada bi doğal olayım derken "gittiydim, geldiydim" gibi yazmış ama sorun o ki o da doğal durmamış.. Olmamış işte bir şeyler de bu terazi o kadar sikleti çekmez..