ISSIZ GÖNÜLLER
ISSIZ GÖNÜLLER
Yılların insan koşuşturması ile yıpranmış, aşınmış ve ikinci sınıf bile denmeyecek derece kötü mermer döşeli koridorun ve gri mavi duvarların her bir zerresine ağır ilaç kokusu sinmişti. Her soluduğum hava neredeyse ciğerlerime yapışıp kalıyordu.
Bir an önce terk edebilmenin gayreti ile adımlarken koridoru, bir anda gözlerim bir odaya bağlanıp kaldı.
Daracık ve köhne pencereden içeri süzülen huzme, oda içinde yer alan kasvetli havayı dağıtmaya yetebilecek gibi değildi.
Alelade düzeltilmiş bir boş yatak ve yine yılların izini üzerinde taşıyacak derecede solgun örtüler içerisinde bir diğer yatakta 14-15 yaşlarında bir genç bütün dikkatimi cezbetmişti.
O derece de zayıf ve düşkündü ki, son demlerini yaşayan bir gaz lambasının sönmek üzere olan alevi gibi ruhu zor aydınlanıyordu.
Kapıyı hafifçe vurarak izin alırcasına içeriye yöneldiğimde, yarı dönük yüzünü bana doğru çevirişi ile bir an göz göze geldiğimizi hatırlıyorum. Gözde ferin ne olduğunu, bu yaşta bir gencin gözlerinin solukluğunda ilk idrakim olmuştu. Merhabalaştık. Kısık ses tonu ve anlamaya çalışırcasına etrafa yönelen bakışları ile birlikte, yatağında bir edep toplanışı oluşturdu.
Kısa bir sohbetin ardından, hastalığının kanser olduğunu ve son evrede olduğunu doktorundan öğrenmiş bir dev oturuyordu karşımda. Bazen duvara asılı olan bir haç betimlemesine doğru gözlerini çevirip, mırıldandığını ve bağlantısının benimle kesildiğini biliyorum. Keder dolu halde ellerini avuçlarıma alıp, “Üzülme, ben inanıyorum ki kısa bir süre içerisinde eskisinden daha sağlıklı ve güçlü olacaksın” dediğimde bana “ Sizin dini bir töreniniz var. Hani yere dizlerinizin üzerine çöküp, başınızı yere koyuyorsunuz Allah karşısında gibi. İşte benim gönlüm hep öyle Allah’a karşı. O ne biliyorsa doğrudur. Sadece kimsesiz bir Annem var. O’nu benden sonra iyi yaşatsın diye bazen öyle de yatakta eğilip dua ediyorum.” Demişti.
İki ay sonra bütün dünya tanımadığı bu dev gönül sahibini kaybetti.
Bir yıl sonra bir büyüğü ziyaretimde bana, “Evladım, cesedin secdesi, gönlü secde edenler kadar samimi olmaz. Bazısının gönlünün secdesi onları olması gereken yere götürür. Cesedi secde edenin gönlü ise ıssızdır” buyurdu.