Bir toplumda tabular değer kazandıkça tabutlar artar.
İnsan okumayla ve görmeyle insanileşir. Eğer bu insanileşme tabular ile örülürse ve karşısında başka tabular görüp onları yıkma yoluna girerse işte tabutların varoluşu burada kaçınılmaz olur.
Bizden öncekilerin hayatları bu söylemlerimi anlamaya yardımcı olacaktır.
İnsanoğlu fahriye (övgü) sever. Doğuştan mıdır bilinmez ama fahûr (çok övünen) bir yaratıktır. Bu nedenle olacak ki ilk tabu olarak kendisini görmüştür. Bu da zamanında birçok tabutla ödenmiştir. Çünkü yaşam hırsı, rekabet, kıskançlık ve başkasını çekememe ilk tabu kabul edilen insanın vücuduna dahl (içine girme) etmiştir. Onu yakıp kavurmuştur.
Tabu: kutsal sayılan bazı insanlara, hayvanlara, nesnelere dokunulmasını yasaklayan, aksi yapıldığında zararı dokunulacağı inanılan şey.
Günümüzde dokunulmaz olanlar birer tabudur. Ve tabularımızın çokluğu tabutların çoğalmasıyla doğru orantılıdır. Peki ne yapmalı? Bu tabuları yıkarken kimler yıkım işini üstlenmeli? Bu işi hakkıyla yapacak bir irade var mıdır? Varsa kimdir/kimlerdir?
Huxley’in “Ada” kitabındaki bir pasajı yazıma uyarlamaya çalışırsam şöyle bir şey ortaya çıkar:
Benim savıma göre kız ve oğlanlar düzenli olarak dayak yediklerinde ( Devleti tepeden yöneten bir tabu kavramı ediniyorlar) oysa çocuklara bedensel şiddet uygulamayan toplumlarda (Devlet kavramı içkin) oluyor. Bir toplumdaki tabu kuramları o toplumdaki çocukların popolarının durumunu yansıtır. Bu da tabutlarla doğru orantılıdır.
Öldürenler neden öldürüyor? Bir insan nasıl canlı bomba oluyor? İnsanı ölüme iten şeyler nelerdir? Freud bunu tabuların bilimsel analizini yaparak açıklamış. Ve bu eylemlerin yasaklara karşı güçlü bilinçaltının karşı koyuşu olduğunu söyler. Bu bağlamda insan için tabusuz yaşam ideal yaşamdır. Yarattığımız tabular ise tabutlu yaşamın devamlılık arz etmesine nedendir.
O halde gelin bugün ve yarın/gelecek için yeniden harekete geçelim. Ne bir tabu ne de bir tabut görmemek adına yeniden dirilelim. Bırakalım kim en ideol. Bırakalım kim en iyi . Bırakalım kim dokunulmaz ve bırakalım başkaları için başkalarını putlaştırmayı . Bırakalım başkaları için başkaları adını zikrederek ölmeyi. Olmasın putlarımız ve olamasın onlar için tabutlar. Bir olalım ama hepte bir ve o hep, tabusuz ve tabutsuz olsun. Buyruksuz eleştirelim birbirimizi. Sevmekten başka bir şeyimiz olmasın hayatta. Ne toprağımız olsun ne evimiz olsun ne mülkümüz…
Tüm bu tabulaşabilen şeylerden bağımsız yaşayabileceğimiz o eski düş dünyaya geri dönelim ve o düş dünyanın gerçek bir dış dünyaya çevirmeye başlayalım.
Bu doğrultuda hepimize kolay gelsin.