Birbirlerine doğru yürürlerken Irmak'ın dizleri titriyordu. Cem ne zamandan beri orada, karşı bankta oturmuş ona bakıyordu? Onlara? Eğer Atlas'ı gördüyse, bu hiç kuşkusuz büyük sorun yaratacaktı.
"Irmak," dedi Cem, yanak yanağa öpüşürlerken. "Ben de aynı soruyu sana soracaktım?"
"Ben..."
“Biliyorsun ki ablam burada oturuyor. Ondan çıktım ve taksi bulmak için yürürken telefonum çalınca, şu banka oturdum.”
"Yani bir süredir orada, telefonla mı konuşuyordun?" diye sordu Irmak, ne kadar paniklediğini belli etmemeye çalışarak.
"Maalesef hayır.”
“Ne?”
“Yani hat kesildi ve maalesef hiç konuşamadık. Şu yüzyılda bu ne komik, değil mi?”
Irmak yarım bir nefes aldı. Sonra "Ya, sorma," dedi, yüzüne bir parça tebessüm kondurabilmek için kendini zorlayarak. Cem, Atlas gittikten sonra gelmiş, ikisini beraber görmemiş gibiydi. "Bu arada ablanın burada oturduğunu bilmiyordum,” dedi. Ah, nasıl bir tesadüftü bu böyle? Bu koca şehir sanki bir tek bu küçük parktan ibaretmiş gibi! Birlikte yürümeye başladılar.
"Eee? Soruma cevap vermedin. Senin burada ne işin vardı?"
Irmak soğuk soğuk terlediğini hissetti. Şimdi ona ne söyleyecekti? Atlas'la buluşmaya geldiğini söylese, o an'a kadar söylemediği için Cem bundan şüphelenecekti. Artık o treni çoktan kaçırmıştı. Cem'in Atlas'ı görmediğine inanarak, "Okuldan sonra bir arkadaşımla burada bir kafeye geldik ve... ben de taksi bekliyorum açıkçası."
"Yurda mı gideceksin? Ben şimdi bir taksi çağırdım, birlikte binelim. Çünkü bu saatte hepsi dolu geçiyor."
"Ee... Peki, tamam. Evet, yurda gideceğim."
Biraz sonra, Cem'le birlikte taksinin arka koltuğuna oturmuştu. Cem bir elini onun dizine koyup gülümsedi. Irmak da ona bakıp gülümsemeye çalıştı. Ve ancak o an derin bir nefes alabildi. Gerçekten ucuz atlatmıştı.
Ya da o öyle sanıyordu.
O gece rüyasında denizanalarını gördü Irmak. Önce simsiyahtılar ama giderek beyazlaştılar. Suyun yüzeyine yakın, süzülüyorlardı. Geceyi ele geçirmiş beyaz hayaletler gibiydiler.
Uyandığında terden sırılsıklamdı. Rüya değil, kabus görmüştü. Bunun ne anlama geldiğini düşündü. Atlas ve anlattıklarıyla ilgili olabilir miydi? Zihninde hala onun "Bu bir roman değil. Bu gerçeğin ta kendisi Irmak. Bu benim yaşamöyküm" sözleri yankılanıyordu. Atlas, sevgilisinin ölümüne sebep olmuştu. Belki de gördüğü kabus bu buluşmayla ve itiraflarla ilgiliydi. Ya da Cem'i bir anda parkta görmesiyle. Ya da Aslı’yla. Ya da arkadaşlarıyla. Pek çok ihtimal vardı. Hayatında yolunda olmayan o kadar çok şey vardı ki!
Sabah yurdun bulunduğu sokağa on dakika mesafedeki büyük markete gidip simit, poğaça ve yeni çıkan birkaç aylık dergi satın aldı. Tarçınlı çayı için odasında su kaynatırken dergileri poşetlerinden çıkardı; kaliteli kağıt kokusu bir anda odayı kapladı. Sonra Atlas'ı gördüğünde burnuna gelen kokuları düşündü. Gerçekten çok hoş kokuyordu. Ama bir an mürekkep kokusu duyduğundan emindi. Bunları düşünerek, komodininin üzerinde duran Atlas Kitabı'na baktı. Yağmurlu bir günde, ucuz bir sahaftan aldığı bir kitabın yazarının melankolik bir yakışıklı çıkmasına ne demeliydi? Atlas Siyah. Adeta bir marka ismi gibiydi. Dalgalı, gür saçlarını, geniş omuzlarını, delici gözlerini ve ondan yayılan güzel kokuları düşündükçe Irmak heyecanlanıyordu. Ama bu çok saçmaydı. Belki de bir daha hiç görüşmeyeceği birine aşık olamazdı. Yoksa çoktan olmuş muydu? Bunları kafasından atması gerekiyordu. Ama şu son zamanlarda iyice yokuş aşağı giden hayatının içinde, soluklanabileceği bir liman gibi karşısına çıkmıştı Atlas.
Ah, neden yazmamıştı? Saçmalıyorum! Daha dün görüşmüşlerdi ve muhtemelen hala o "abi"nin yanındaydı, daha zaman bulamamıştı. Ona biraz zaman tanımalıydı. "Sana yazarım," demişti Atlas ve mail kutusuna ondan bir şeyler mutlaka düşecekti. En azından buna inanmak istiyordu Irmak.
Öte yandan Aslı da ona dün gönderdiği mesajı görmüş ama hiç cevap yazmamıştı. Irmak "Bugün sınıfta kendimi çok kötü hissettim. Tüm dönem böyle mi geçecek? Artık böyle mi olacağız? Sebebini hala bilmesem de eğer sen istemiyorsan tamam, eskisi gibi olmayalım, ama hiç değilse gözlerimiz kesiştiğinde birbirimizin yüzüne bakamaz mıyız?" diye yazmıştı. Keşke o mesajı hiç göndermemiş olsaydım, diye düşünüyordu. Aptalım, aptalım...
O gün hava yağmurluydu ve o camın gerisinde kalıp biraz dergi, biraz kitap, biraz müzik keyfi yapmak istiyordu. Sınıfta Aslı'yla karşılaşmamak için okula gitmeyecekti. Belki Aslı da aynı sebepten ötürü gitmeyecekti. Kafasını dağıtmak için en sevdiği yabancı dizi olan Desperate Housewives'ın belki bin defa izlediği ve her repliğine kadar ezbere bildiği bir bölümünü açtı. Henüz yarılamamıştı ki, Uzay'dan bir mesaj geldi. Annesinin arkadaşlarıyla toplanmak için dışarıda bir bistroya gittiğini, akşama kadar evde yalnız olacağını söylüyordu. Yani onu çağırıyordu. Irmak pencereden dışarı baktı. Aslında pek çıkası yoktu ama bu belki ona da iyi gelebilirdi. Böylece hazırlanıp çıktı. Eve gidince Uzay'ın odasına geçtiler. Uzay, o gün yemeğe kalmadığı için ona biraz kızmıştı ama Irmak ona annesinin söylediği lafları hatırlattı.
"Yine de duymazdan gelebilirdin," dedi. "Annem işte! Her zamanki gibi bir parlayıp bir sönüyor."
"Ya ne demezsin," dedi Irmak. "Bir kez bile geri adım attığını görmedim."
“Sen şanslısın. En azından tek başına yaşıyorsun. Bense burada annemle kaldım," dedi Uzay.
Irmak bu açıdan hiç düşünmemişti. "O zaman bir an önce iyi bir üniversite kazanmaya bak derim," dedi. Sonra aklına gelen şeyi sordu. Aslında günlerdir hep aklındaydı bu soru. "Uzay... Aslı sana o diğer çocuğu nasıl söyledi? Yani nasıl ayrıldınız? Bak gerçekten niyetim hatırlatmak değil ama... merak ediyorum. Aslı benimle de konuşmuyor artık ve hiçbir şey bilmiyorum."
Uzay bir an için anlatmak istemiyormuş gibi göründü, ama sonra, "Kim olduğunu bilmiyorum," dedi durgun bir sesle. "Yalnızca ayrılmak istediğini söyledi ve ben de bunun için bir sebep göstermesi gerektiğini söyledim. O zaman o da, başka biri var, dedi. Hepsi bu."
Irmak düşüncesinin doğrulandığını hissetti. Aslında başka biri olduğu falan yoktu. Aslı yalnızca sıkılmış ve başka biri olduğu bahanesiyle Uzay'dan ayrılmıştı. Ama bunları kardeşine söylemedi.
Dışarıdan pizza söyleyip yediler, sonra Uzay ona biraz gitar çaldı. Saat beş olduğunda Irmak huzursuzca, "Ben gideyim, annemle karşılaşmak istemiyorum," dedi.
"Bu çok kötü. Artık hep böyle mi olacaksınız? Siz ikiniz?"
Irmak iç çekti. "Bilmiyorum... Ama seninle böyle sınırlı vakitlerde görüşmek zorunda değiliz." Gülümsedi. "Ders programın nasıl? Hafta sonu bir şeyler yapalım mı? Cumartesi nasıl olur?"
"Olur, ben de çok bunaldım zaten," dedi Uzay, masadaki test kitaplarını göstererek. Ama ses tonu bu bunalmanın yalnızca derslerden değil, Aslı'nın büyük bir soru işareti olan ayrılığından da kaynaklandığını ele veriyordu.
Irmak ayağa kalktı ve umutsuz görünen Uzay'a:
"Boş ver Aslı'yı," dedi.
"Ayy Irmak!" dedi Uzay, mesele Aslı değilmiş gibi davranarak. "Aslı değil, beni sen sinir ediyorsun!"
"O zaman beni boş ver," dedi Irmak gülümseyerek ve odasından çıkıp, küçük kardeşini test kitapları ve aşk acısıyla yalnız bıraktı.
***
İki gün sonra, yani cuma günü gelip çattığında, hala ne Atlas'tan ne de Aslı'dan bir ses çıkmıştı. Irmak Aslı'dan cevap beklemeyi kesmişti ama Atlas'ın mail atacağına olan inancını hala kaybetmemişti. Her ne kadar onu çok iyi tanımasa da (eh, aslında hiç tanımıyordu), Atlas Siyah "Sana yazarım," deyip de öylece ortadan kaybolacak bir tipe benzemiyordu.
Ama of... Irmak ona nasıl güvenebilirdi ki?
Kendini o buluşmalarından beri her an onu düşünürken bulmuştu. Ona aşık olmuştu ve daha Cem'e onunla buluştuğundan bile bahsetmemişti. Ama neyse ki bunu o günkü "welcome day"de yapmayı planlıyordu. Etkinliğe Cem'le birlikte katıldı. Dışarıdan bakan bir göz için, yalnızca hoca ve öğrenci olarak aynı masayı paylaşıyorlardı. "Hoş geldiniz günü", aslında üniversiteye o yıl başlayan birinci sınıflar için kulüp tanıtımları ve etkinlikler şeklinde planlanan, akademik takvime göre dönemin resmi açılış günüydü. Ama konserlere okuldaki herkes tarafından katılım oluyordu. Okul o gün AVM'ye döner, her yerde bir sürü müzik çalardı. Irmak da Cem'le birlikte DJ'lerin çıkacağı ana sahnenin önündeki kahveciye gidip damla çikolatalı kurabiye ve kahve aldı. Şemsiyenin altında, dışarıda bir masaya oturdular. Cem, birkaç kişiyle birlikte sahnenin önündeki minderlerde oturan Aslı'yı gösterdi.
"Aa, Aslı değil mi o?"
Irmak başını telefonundan kaldırıp baktı. “Hmm, evet o.” Bir süre ilgilenmemiş gibi yaptı ama sonra ona bir mesaj gönderdi: “Şu an seni görüyorum.” Ve gönderir göndermez kendini katıksız bir bir aptal gibi hissetti. Cidden, o mesajla ne demeye çalışmıştı ki?
Telefonu elinde olan Aslı mesajı hemen gördü. Başını sağa sola çevirip bakındı ama o kadar kalabalıktı ki, Irmak’ı göremedi. Sonra onu çok şaşırtan bir mesaj attı: “Neredesin? Gel” Irmak bunu hemen Cem'e gösterdi.
“Gidebilirsin, ben sıkılmam,” dedi Cem.
“Teşekkür ederim. Ama hiç sanmıyorum.” Burnundan soluyan Irmak hiçbir cevap yazmadı.
Ama orada Cem'le oturduğu iki saat boyunca gözü hep Aslı'nın üstündeydi. Aslı bir ara üşüdü, ceketini giydi, sonra terledi çıkardı. Öyle çok neşeli değildi, hatta bazen düşünceli gibiydi, ama yanındakilerle her an sohbet halindeydi. Sonra Irmak'ı gördü, yanındaki bir kız göstermişti, ama Irmak hemen başını çevirdi ve önünde dikilip sigara içen bir çocuğun arkasına saklandı. Aslı'nın yanındaki kızlar... kimdi onlar? Birini gözü ısırıyordu ama diğerlerini tanımıyordu. Kendine hemen yeni arkadaş çevresi mi yapmıştı? Ah, bu o kadar acıydı ki: "Welcome day"e birlikte katılmayı haftalar öncesinden planlamışlardı. O ve Aslı. O konseri birlikte izleyeceklerdi. Ama şu son bir hafta içinde, Irmak'ın asla anlayamadığı, bilmediği ve Aslı'nın da asla net bir şekilde açıklamadığı bir sebepten ötürü adeta düşman olmuşlardı.
Aslı ve arkadaşları onlardan önce kalktı. Hava kararmaya başlamıştı. Cem'e Atlas'tan bahsetmeyi planlıyordu ama Aslı'yı gördükten sonra o konuyu tamamen unutmuştu. Konser bittiğinde Cem'e, "Beni o kadar kızdırdı ki, ona asla cevap yazmayacağım," dedi.
"Boş ver, beklesin dursun."
"Aynen."
Ama Irmak yurda gider gitmez bir mesaj yazıp Aslı'ya gönderdi: "Niye geleyim sen beni silip atmış birisin?"
Mesajı gören Aslı hemen yanıtladı: “OK”
Irmak da ona “OK” işareti koydu. Kahretsin, ne yapıyordu böyle? Cem'e ona mesaj atmayacağına dair söz vermişti. Duyunca ona çok kızacaktı. Suçunu hafifletmeye çalışırcasına hemen Cem'e mesaj attı: “Aslı'ya yazdım” Cem de hemen yazdı, muhtemelen bir makale okuyordu ve telefonu bip diye ötünce bakmıştı: "Sana yazma demiştim."
O sırada Aslı'dan cevap geldi: "Tamam Irmak. İyi akşamlar."
Bu da yeni modaydı sanki! Sonuna o nokta işaretini koyunca bu sanki "Artık senden bir şey duymak istemiyorum" ya da "Artık seninle konuşacak bir şeyim yok" anlamına geliyordu.
Irmak "Bak cevap bile veremiyorsun. Çünkü hatalı olduğunu sen de biliyorsun." diye yazıp gönderdi ona. Ve hemen peşinden Cem'e de "N'apiyim dayanamadım ya ama şu an sinirimden kuduruyorum" diye yazdı.
Aslı'dan yeni bir mesaj geldi: "Tamam Irmak” Irmak bekledi, hemen yazmak istemiyordu. Üç dakika sonra Aslı'dan mesajın devamı geldi: "Sana sebebini söyledim. Niye hala bununla ilgili beni rahatsız edip duruyorsun?? "
Irmak hemen yazdı: "Parktaki bahanelerine inanmadım da ondan. Düzgün bir açıklaman bile yok. Beni öylece hayatından çıkardın ve bunu sorgulamamı istemiyorsun."
"Irmak seni engellemicem ama artık yazma tamam mı iyi akşamlar."
İşte Irmak buna çok öfkelendi.
"Sen beni istemiyorsan ben seni hiç istemiyorum ve seni engelliyorum" diye yazıp gönderdi.
Aslı “OK” işaretinden başka bir şey koymadı.
Irmak: “OK”
Aslı: “OK OK”
Irmak: “OK” ve onu engelledi. "GERİ ZEKALI!" diye bağırdı kendi kendine, ama bunu hem Aslı hem de kendisi için söylemişti. Sonra da tüm yazışmalarını sildi ve ağlayarak telefonunu bir kenara fırlattı.
Ama... hayır.
Irmak en yakın arkadaşını geri istiyordu.
O akşam ağlarken hep bunu, işlerin bu noktaya nasıl geldiğini düşündü.
***
Irmak yatağa girdikten yarım saat sonra (henüz uyumamıştı) elektronik posta kutusuna düşen bir mail sesiyle irkildi. Hemen yataktan kalkıp baktı. Atlas'tı:
"Kaç gündür yazamadığım için kusura bakma lütfen. Yarın saat iki buçukta aynı yer diyelim mi?"
Aslında Irmak'ın günlerdir beklediği bu mail için sevinçten havalara uçması gerekiyordu. Ama yani bu buluşmanın Uzay'la buluşacağı günle aynı gün, hem de yalnızca yarım saat önce olması şart mıydı? Yine de Atlas Siyah'ı asla geri çevirmeyecekti. "Tamam" diye yazıp gönderdi. Başka hiçbir şey yazmamıştı. Ama onunla; saçları dalgalı olan, güzel kokan Atlas Siyah'la bir kez daha yan yana oturacağı an'ı iple çekiyordu.
***
Irmak ertesi gün parka giderken, Belki de Atlas gelmekten vazgeçmiştir, diye düşünüyordu.
Ama parkın girişine vardığında onu gördü ve hemen tanıdı. Geçen sefer onu unutmamacasına zihnine öyle bir kazımıştı ki... O gün oturdukları bankta oturuyordu. Yanında bir kese kağıdı içinde çörekler, elinde de bir kitap vardı. Dalgalı kumral saçları, düzgün yüz hatları ve evet, güzel yüzüyle işte orada durmuş, kitap okuyarak onu bekliyordu.
Irmak bir süre, orada öylece durup onu izledi. Yaptığı resmen dikizcilikti ama orada öylece durup onu saatlerce izleyebilirdi. Doya doya bakmak istiyordu çünkü ona. Atlas arada bir başını kaldırıp etrafına bakıyordu, belki de Irmak'ın gelmeyeceğini düşünmeye başlamıştı. Derken tam o an Irmak'ı gördü ve belli belirsiz tebessüm ederek el salladı. Irmak da aynı şekilde karşılık verdi. Orada sanki dakikalardır dikilmiyormuş da parka yeni girmiş gibi yaparak yürümeye başladı.
“Hoş geldin," dedi Atlas, o gelince ayağa kalkarak.
"Ah, merhaba. Birkaç dakika trafiğe takıldım da."
Atlas, bu hiç de önemli bir şey değilmiş, onu yeniden görebildiği için çok sevinmiş gibiydi. İkisi de ne yapacaklarını bilemiyormuş gibi geçen birkaç saniyenin ardından, sonunda tokalaşmaya karar verdiler (aslında geçen sefer yanak yanağa öpüşmüşlerdi ama o gün her şey sanki tekrar başa sarılmış gibi geldi Irmak'a). Atlas'ın elleri yumuşacıktı ve teninin kokusu... başlı başına baştan çıkarıcıydı. Irmak sanki bir çiçek koklamış gibi hissetti. O gün de yine vanilyalı çörek, kitap, çiçek ve evet, mürekkep karışımı bir esans gibi kokuyordu.
"Seninle yine burada buluşmak istedim, çünkü belki benimle bir kafeye ya da başka yere gelmek istemezsin diye düşündüm," dedi Atlas.
Irmak bir an için, Seninle her yere gelirim, diye düşündü ama bunu söylemedi tabii. Fazla hevesli görünmeye niyeti yoktu. Bankta yanına oturdu. Aralarında kitap yoktu ama geçen seferki gibi kitap koyacak kadar bir boşluk bırakmıştı.
“Ne okuyorsun?” diye sordu, elindeki kitabı işaret ederek. O güne kadar daha başını kitaba gömmüş birini görüp de adını öğrenmeden durabildiği vaki değildi.
Atlas kitabı kaldırıp kapağını gösterdi. Gözlerinde az da olsa miyopluk olan Irmak biraz yaklaştı görmek için. Dylan Dog’du. Çizgi roman. Irmak pek çizgi roman okumazdı, hele böyle eski tarz İtalyan çizgi romanlarını hiç okumazdı, ama Atlas’ın okuması onu da hemen en yakındaki kitapçıya koşup bir Dylan Dog alma arzusuyla doldurmuştu.
“Irmak… Geçen sefer anlattıklarımdan sonra, benden korkmuyorsun değil mi?”
Irmak bir an ne cevap vereceğini bilemeden kalakaldı. “Hayır. Öyle olsa seninle ikinci kez buluşmazdım herhalde. Halka açık bir alanda bile olsa yani," dedi sonunda, ama o an'a dek beyaz atlı bir prens olarak gördüğü Atlas'ın bu sorusu, onu belli belirsiz bir kuşkuya sürüklemişti. Ondan korkuyor olabileceğimi düşünüyor.
Irmak ne cevap vereceğini bilemeden, kalakaldı. Sonra, "Atlas, bu sence de biraz yanlış anlamaya müsait bir soru olmadı mı?" diye sordu.
Atlas, Irmak'ı endişelendirdiği için kendi de endişelenmişti sanki. Bir hata yapıp Irmak'ı kırmak, onu incitmek, bu hayatta kendisini anlamak, yaşadığı acıyı paylaşmak için bir adım atan tek kişiyi ürkütmek istemiyor gibiydi. "Haklısın. Öyle demek istememiştim ben."
"Sana geçen sefer de dediğim gibi, kitabı saklayacağım ama başka birine vermedim, vermeyeceğim. Atlas Kitabı'nı başka kimse okumayacak."
Atlas bunun üzerine elini ceketinin cebine soktu ve Irmak bir an için oradan bir bıçak çıkarıp onu orada, parkın orta yerinde ortadan ikiye ayıracağını düşündü ama Atlas cebinden az önce elinde döndürdüğü kese kağıdını çıkarmıştı. İçinde iki tane vanilyalı çörek vardı. Bu da Irmak'ın duyduğu kokuyu açıklıyordu. Kokulardan birini.
"İster misin?" dedi Atlas, çörekleri göstererek.
Eh, küçük bir çocukken ailenizin size öğrettiği ilk üç kuraldan biri herhalde "bir yabancının verdiği bir şeyi asla alma ve yeme"dir ama Irmak, ne yaparsa yapsın Atlas'a karşı koyamıyordu. Onun elinden o çöreği alırken parmaklarına değebilme ihtimali bile içini bir hoş etmeye yetmişti. Ayrıca bu... çok düşünceli bir hareketti çünkü çörekler belli ki onun için iki tane alınmıştı.
Düşündüğünün aksine, "Sağ ol, ama birazdan erkek kardeşimle buluşacağım ve yemek yiyeceğiz," dedi Irmak ama der demez buna pişman oldu. Bunun bir sebebi, onun uzattığı bir şeyi geri çevirmiş olmasıydı. Ama daha da önemlisi, Atlas'a, bir yabancıya aynı anda birden çok bilgi vermişti: O artık bir erkek kardeşi odluğunu, birazdan geleceğini biliyordu. Belki de ayrıldıktan sonra bir köşeye gizlenip Irmak'ın kiminle buluşacağını izleyecekti.
"Peki o zaman," dedi Atlas ve kendi de yemeden, kese kağıdını cebine geri soktu.
Bir süre sessizce oturdular. Atlas ayakkabılarının bağcıklarına bakıyordu. Sanki bir şey konuşmuyorken Irmak'ın yüzüne bakmaya çekiniyordu. Oysa Irmak onun gözlerine bakabilmeyi çok isterdi.
"Şimdi bu kitabı yazdığını kimse bilmiyor, öyle mi?" diye sordu. Atlas başını kaldırıp o güzel gözleriyle onun suratına bakınca, bir zafer kazanmış gibi sevindi.
"Hiç kimse. Yalnızca ben ve bastırdığım yayınevi. Onlar da çok iyi bir yazar olduğumu düşünüyor olmalılar."
"Öylesin de," dedi Irmak.
Atlas kaşlarını, o güzel kaşlarını kaldırarak şaşkınlıkla baktı.
"Yani öyle olmalısın. Bu senin içinden gelen bir şey. Bu olayları yaşadın diye bir anda iyi yazmaya başlayamazsın ki. Sen duygularını kelimelere bu şekilde döktün, çünkü bütün bu yetenek aslında hep içindeydi. Ben olsam böyle bir şey asla yazamazdım mesela."
Atlas utanmış gibi görünüyordu. Sonra anılarına dalıp giderek, "Biliyor musun, o da yazmayı çok severdi," dedi. "Kız arkadaşım... Ama o daha çok benim yazdıklarımı okumayı severdi. Ben yazardım, o da okur ve eleştirirdi. Sonra onun istediği gibi yazıp tekrar ona okuturdum. Onun mutlu olması benim için her şeyden önemliydi."
“Adı neydi?" dedi Irmak birden. "Yanlış anlama. Bu eğer özel bir soruysa–”
"Yoo, hayır. Pelin," dedi Atlas, doğrudan.
Tabii eğer bu doğruysa, diye düşündü Irmak.
"Gerçekten doğruyu söylüyorum," dedi Atlas, onun aklından geçenleri okumuş gibi.
Irmak şaşırmıştı. Atlas onunla ilk kez gerçeğe ilişkin bir paylaşımda bulunuyordu.
"Ama anladığım kadarıyla abisi hiç de böyle biri değil? Yani yazmaktan, okumaktan hoşlanan?"
"Necati. Karanlık bir insan. Ve ona karşı elim kolum bağlı. Keşke Pelin değil de... Necati ölmüş olsaydı."
Irmak heyecanlandığını hissetti. Atlas ona Pelin'in ölümüyle ilgili bir şeyler anlatıyordu. Kopuk kopuk, parça parçaydı ama Irmak yapbozun bir şekilde birleşeceğini hissediyor, anlattıklarının doğru olduğuna inanıyordu. Ama o boş boğazlık edip bu büyüyü bozdu.
"Tüm bunları anlatıyorsun ama bana nasıl güveniyorsun?"
"Sana güveniyorum," dedi Atlas, yumuşak bir sesle. "Çünkü sen... insanları kandıracak, onların hayatlarıyla oynayacak birine benzemiyorsun. Biliyor musun, insanlar böyle şeyleri anlamak çok zor sanırlar. Oysa iki saniye sürer. Sadece nereye bakacağını bilmen gerekir."
Irmak eriyip gideceğini sandı. Bu tatlı sözlere kanmak istemiyordu ama eğer söyleyen neredeyse insanüstü güzellikte bir erkekse, Atlas gibi biriyse, bu çok zordu. Ona ne cevap vereceğini bilemiyordu, bu nedenle saatine baktı. "Atlas, benim gitmem gerekiyor.
"Peki," dedi Atlas, hiç ısrar etmeyerek. Aslında Irmak onun bunu kabullenmesine biraz bozulmuştu, nedense Atlas'ın "gitme, kal" diyeceğini falan düşünüyordu. Ama Atlas da telefonuna bakmıştı. Belki onun da gitmesi gerekiyordu. Ayağa kalktılar.
"Ama seni yeniden görmeyi çok isterim," dedi Atlas.
Irmak o an ona sarılıp onu öpmemek için kendini zor tutuyordu. "Ben... olabilir. Eğer uygun olursam."
Ve öylece ayrıldılar. Birbirlerinin cep telefonlarını hala almamışlardı. Aslında Irmak, bu an'a çok yaklaştığını hissetmişti ama ona numarasını vermekte tereddütlüydü. Onu hala tanıdığını söyleyemezdi. Atlas'tan çok, çok etkilenmişti, ona düpedüz aşık olmuştu, ama anlattıklarının doğru olduğunu nereden bilecekti ki? Doğru olsa bir türlü, olmasa bir türlüydü. Doğru olsa, bu, onu Irmak'ın sebebini hala bilmediği bir ölüm yüzünden katil yapardı; olmasa da, büyük bir yalancı ve kızları etkilemeye çalışan pis bir sapık.
Atlas'ın parkın girişinde park etmiş bir motosiklete bindiğini gördü. Demek motor sürüyor. Üstelik kaskını takmayı da ihmal etmemişti. Tabii ya, bankta yanında duran kaskı görmüştüm. Irmak o an onun ideal bir erkek olduğunu düşündü ama geçmişiyle ilgili hala bilmediği o kadar çok şey vardı ki... Atlas Siyah, onun gözünde koca bir muammaydı. Daha yolun başındaydı ama onu keşfetmeyi çok istiyordu Irmak.
"Irmak, hadi gelsene!"
Yolun diğer tarafından, bir arabanın sürücü koltuğundan bağıran, Uzay'dan başkası değildi. Irmak onunla buluşacağını tamamen unutmuştu! Hala parkın öbür tarafında kaskını takmakta olan Atlas'a görünmemeye çalışarak, Uzay'ın arabasına, yan koltuğa bindi. Ve bindiği gibi Uzay'a, "Şu motoru görüyor musun, onu izleyelim," dedi.
"Irmak... Ne diyorsun? Karnım zil çalıyor."
"Uzay lütfen."
"Cidden anlamadım, kimden bahsediyorsun?"
"Bak işte şuradaki motosiklet. Lütfen. Söz veriyorum sonra anlatacağım. Hadi gözden kaçırmadan peşine takılalım."
Uzay bunu yapmayı hiç istemiyordu ama Irmak'ın dediğini yaptı. Motosikletle arasında belli bir mesafe bırakarak, onu takip etmeye başladı. Hemen yan koltukta oturan Irmak, olur da Atlas onu ya da takip edildiğini fark ederse diye gözünü dört açmıştı.
"Kimi takip ediyorum, bilmiyorum. Seninle buluşmayı niye kabul ettim, onu da bilmiyorum," diye söylenip duruyordu Uzay.
"Sonra açıklayacağım dedim ya işte. Ayrıca niye annemin arabasını aldın sen? Niye toplu taşımayı kullanmıyorsun? Ehliyetin yanında, değil mi? Zaten olduğundan küçük gösteriyorsun ve eğer polise yakalanacak olursak -"
"Seni arabadan atmadan önce susar mısın? Merak etme, ehliyetim var ve dediğin gibi motosikletin peşindeyim işte."
Yarım saat boyunca şehir trafiğinin içinde ilerlediler ama sonra Atlas şehrin dışına, genelde fabrikaların ve depoların olduğu bilinen bir orman yoluna saptı.
"Irmak! Motosiklet ana yoldan ayrılıyor?" dedi Uzay.
"Farkındayım. Takibe devam." Irmak, kardeşine pek belli etmemeye çalışsa da merakı gittikçe artıyordu. Çok ilginç... Atlas nereye gidiyor olabilir ki?
"Buraları hiç bilmiyorum. Başımıza bir iş gelirse -"
"Tamam, tüm sorumluluğu üstüme alıyorum Uzay!"
"Kimi, niye izlediğimizi söylesen bari?"
"Uzay. Şimdi değil. Sonra söz veriyorum anlatacağım."
Atlas'ın söyledikleri yalan mı gerçek mi anlamam gerek. Ona inanmam gerek. Necati diye biri gerçekten var mı? Onu arayıp yanına çağırıyor mu? Yoksa her şeyi beni kandırmak için mi uydurdu?
Ama motosikletle aralarına yük taşıyan birkaç kamyon girince geride kaldılar, çok geçmeden onu kaybettiler ve kendilerini iki tarafı ağaçlıklı bir yolun orta yerinde giderken buldular.
"Harika... Kaybolduk!" dedi Uzay. "Rakiplerim test çözerken ben burada Irmak Hanım'ın özel şoförlüğünü yaparak vakit kaybediyorum!"
"Ah canım!" dedi Irmak, sahte bir acımayla. "Sanki evde olsan ne yapacağını ben bilmiyorum senin!"
"Ne yapacakmışım?"
"Tamam, neyse, devam et bakalım. Elbet bir yerden ana yola çıkarız," dedi Irmak. Atlas'ın nereye gittiğini öğrenme ümidini artık tamamen kaybetmişti.
Gittikleri orman yolu, alçak birkaç binanın sıralandığı, ormanın ortasındaki bir açıklıkta son buldu. Burası sahiden de bir depoya benziyordu. Irmak, "Burada duralım, ben yolu soracak birilerini bulmaya çalışayım," dedi. Böylece Uzay arabayı yol kenarında durdurdu ve Irmak arabadan inip binalardan birine doğru yürümeye başladı. Havada odun ve kozalak kokusu vardı. Çoktan kurumuş sonbahar yapraklarının üstüne her bastığında, kendini yanlış bir şey yapıyormuş gibi hissediyordu. Burayı hiç sevmemişti.
Ve o, depo gibi görünen binaya doğru yürürken, kapı açıldı ve orta yaşlı bir adam dışarı çıkıp bir sigara yaktı. İzbandut kılıklı, iri yarı, sakallı bir adamdı bu. Ama aslında gençti, otuz yaşında bile olmayabilirdi. Sadece yapılı vücudu ve simsiyah saçı sakalı onu olduğundan daha büyük gösteriyordu. Gömlek ve kot pantolon giymişti. Gömleğinin birkaç düğmesi açıktı ve göğüs kılları neredeyse dışarı taşıyordu. Ama yine de, o mafyavari tiplerden biri gibi değildi, hatta çoğu genç kızı (ama asla Irmak'ı değil) etkileyecek bir karizması bile vardı.
Adamla birbirlerine doğru yürüdüler ve aralarında bir metre kala durdular.
"Baksana... Yolunu mu kaybettin?" dedi adam, arabayı işaret ederek.
"Ben...”
"Yoksa birini mi arıyorsun?"
"Şey, evet... Adınız neydi?"
"Ben Necati. Senin adın ne?"
Irmak o an donakaldı. Necati. Bu, o. Bu Atlas'ın kitabında bahsettiği adam. Pelin'in abisi. "Şey, yanlış geldim galiba."
"Sen nereye gelmiştin?"
“Burası neresi?” Hoş Irmak, burası kirli işler yapan bir yerse bile, Necati'nin ona doğruları söylemeyeceğini biliyordu ama yine de ne diyeceğini merak etmişti. Vereceği cevapta, Atlas'ın anlattıklarını doğrulayacak bir şeyler bulabilme umudu vardı.
"Ne?" dedi Necati.
"Burası neresi diye sordum.”
Necati afallamış gibiydi. “Görmüyor musun?”
Irmak bu cevaptan hiç hoşlanmadı. Bir adım geri attı. Buraya gelmesi başından hataydı. Aslında... değildi. Oraya, Atlas'ın söylediklerine inanmak, kitapta okuduklarını kendi gözleriyle görmek için gelmişti. Ve şimdi... ona inanıyordu. Ona inanıyordu. Atlas Siyah doğruyu söylüyordu. Kendi başından geçenleri anlattığı bir kitap yazmıştı ve işte şimdi Irmak, kitapta adı geçen karakterlerden biriyle daha tanışmıştı.
Ve o sırada bir motor sesi duyuldu. Uzay'ın arabasının yanından geçen bir motosiklet, deponun kapısına, onların durduğu yere yanaşmıştı. Sürücü sonunda motoru durdurdu, kaskını çıkardı ve işte, Atlas'tı bu. Sırtında, motoru sürerken yanında olmayan siyah bir çanta vardı.
“Oo, nihayet gelebildin,” dedi Necati, ona dönerek. Henüz tam bitirmediği sigarasını yere atıp ayakkabısının topuğuyla, yaprakların arasına doğru itip ezdi. Bir anda Irmak'ın orada olduğunu unutmuş gibiydi.
"Evet," dedi Atlas. Gözleri Irmak'a takılıp kalmıştı. Onu orada gördüğüne, en basit tabirle çok şaşırmıştı, ama bunu, yani onunla önceden tanıştığını Necati'ye belli etmemeye kararlı gibiydi.
Irmak'sa yaşadığı şok nedeniyle konuşamıyordu bile. Tutulup kalmıştı. Ancak o panik halinde bile, Necati'nin de Atlas'a Atlas diye hitap ettiği dikkatinden kaçmamıştı. Belki adı sahiden de Atlas'tı. Irmak birden onu o kötü ortamdan çıkarabilecek güce sahip olmayı diledi. Atlas'ı, artık nasıl bir yer olduğu hakkında az çok tahmin yürütmeye başladığı o karanlık dünyadan çıkarıp, bir şekilde güvene alması gerekiyordu. Yanına.
Ama şimdi bunları düşünmenin sırası değildi. Artık sabırsızlanan ve bir şeylerin ters gittiğini düşünmeye başlayan Uzay da arabadan inmişti. Irmak'ın gözleri Atlas, Uzay ve Necati arasında gidip geliyordu. Üçü de ona bakmış, bir cevap bekliyordu.
Şimdi, içine düştüğü bu durumdan nasıl kurtulacağını düşünmenin sırasıydı.
3. bölüm sonu, devam edecek
-----------********------------
Eyvah! Acaba şimdi neler olacak? Yorumlarınızı bekliyorum! Yeni bölüm hız kesmeden bu hafta içi gelecek, ama biliyorsunuz ki yorumlarınızı ve ilginizi görmek bu süreci daha da hızlandırır. Görüşmek üzere! Güncelleme: Ve arkadaşlar, ben o kadar uzun uzun yazıyorum öyle iki-üç kelimelik ("güzel", "harika", "süper" gibi) yorumlarla geçiştirmek yok! :)