10 Aralık
Gözlerimden resmen uyku akıyor, yazı yaz, onu düzelt, şu kişiyi ara, öbürünü ezberle koşturmaca gözler iptal! Karnım aç ve bir şeyler izleyesim var orası da enteresan, ruhumu stabil tutmakta zorlandığım günler sanırım. Yazmadan uyuyamazdım zira aklımda sürekli orada duruyor hislerim, hadi artık çıkmalıyız der gibi.
10 Aralıkta maçtaydım bende, Beşiktaş – Bursaspor maçında, her zaman ki maç günü rutiniydi, stada kadar üst tribünden bir amca ile yürüdük sohbet muhabbet, hatta delinin teki arabaları tekmelemeye yumruklamaya başladı, sonra sanırım ayağını kırdı, arabanın kapısına öyle bir tekme attı ki arabanın kapısı yamuldu! Ben o sırada dedim ki yanımdaki amcaya, “Fenerbahçe maçında stadın oradan geçtim yol kapalı bizde neden açık?” en az 2 saat orada oturuyorlar arabanın içinde mecburen, biz zor yürüyoruz, o nasıl geçsin arabayla, tabela asıyordu bir de sanırım büyük şehir, yolun yarısını da onlar kapamıştı, tam komedi ya, maç günü trafik kara mizah!
Bursa tarafında bir kardeşim vardı, fotoğraf attı biz de ona attık, rekabet eğlence gırgır klasik maç günü işte, galip geldik, her şey güzel çıktık, yine aynı rutin eve dönüş.. birden Teyzem aradı, orası da enteresan, sanırım “Sevgi” denilirse artık aklıma teyzem gelir, sonra diğer telefondan aynı anda annem aradı, teyzem önce annemi aramış annem tv izlemediği için haberi yokmuş, sonra Yılmaz abi aradı, “nerdesin? iyi misin? ” diye bu kadar, 3 kişi varmış hayatımda merak eden.
Sonra eve geldim 20 yaralı yazıyordu, sosyal medyada fotoğrafları görünce inanamadım! Uyku diye bir şey kalmadı, ölüm korkusu falan değil, vallahi değil, hatta aha dünyada bu kadar sevenim var, orada ölenlerin nişanlısı, çocuğu, çocukları, karısı hatta hamile karısı olanlar vardı, ben öleydim dedim keşke onların yerine ! ölümden korksam sanırım sanat alanında bu ülkede faaliyet göstermezdim, çaba sarf etmezdim.
Bir araba geliyor yanına ve birden patlıyor, Ankaradan gelen tıp öğrencisi, babası arıyor annesi arıyor ulaşamıyorlar,
2 günlüğüne geldiğin İstanbulda.. taraftarı birbirlerinden, spor görevlilerini, sporcuları korumak kısacası güvenlik için orada olan ve böyle bir olayın olabileceğini kesinlikle düşünmeyen, yahu maç bu, spor karşılaşması, ne alaka patlama vs. akla mantığa uygun mu bu durum, değil!
Her maç önünden geçtiğimiz, insanları düzene sokmaya çalışan, güvenliği sağlamaya çalışan, şakalaştığımız, kızdığımız, konuştuğumuz, dokunduğunuz, “Naber Abi? Selam Kardeş” dediğimiz insanlar, artık yoklar.. gittiler.. hayallerini aldılar, geleceklerini aldılar, o güzel yüzlerini aldılar, o güzel ruhlarını, insanlıklarını, ellerini, gözlerini, saçlarını aldılar gittiler, sevgileri bıraktılar, sevenleri özleyecek onları, hem de çok, ben her stada gittiğim de Polisimizden birine baktığım da yolda, tribünde yanımdan geçtiklerinde biliyorum duygulanacağım, neden diyeceğim ne oldu ki o gün, ne gerek vardı ki ya, olmasaydı mesela keşke olmaz mıydı.. geri gelseler mesela, ne gerekiyorsa yapsak burdan aya kadar yürüsek, güneşi söndürsek, sonra yaksak, yıldızları eritsek, ağlayan çocukları var, özlediklerinden, giderken bir kez öpemedim diye ağlayan, kapıya bakıyorlar biliyorum, oldurmaya çalışıyorlar benim gibi, olsun diye duygu üstüne duygu basıyor ruhlarına, göğüslerinin tam ortası ağrıyor belkide, neden diyorlar neden ? evden çıkarken son defa çıktıklarını bilselerdi de sarılsalardı keşke sevdiklerine koklasalardı olmaz mıydı ?
Yarın Bursaspor taraftarı geliyormuş, onlar için geldiklerini biliyorlar mı acaba, ki birbirimize ettiğimiz onca küfürden sonra siz gitmeden.. yarın geliyorlar sizin için, tüm takım taraftarları sizin oraya yürüyecekler, artık orası Şehitler Tepesi.. özleyeceğiz sizi onu bilin de o üniversiteliyi de, bindiği taksiyi kullanan taksiciyi de, hepinizi her birinizi, her bin kere özleyeceğiz, sizin yanlarına gittiğiniz her bini her bin gün her bin kere özlediğim gibi özleyeceğim. Ne bilim niye öldünüz ki şimdi siz ben anlamadım. Eve dönmeyecek misiniz artık, evdekiler ne olacak, yılda bir kere gelseniz mesela oraya görseniz çocuklarınız büyüdü mü ya da doğan bebeğinizi görseniz olmaz mı..
Askerdeyken 2 şehit verdik alayda, bir yüzbaşı ve bir üst teğmen, o günü hiç unutmuyorum 8 yıl geçmesine rağmen, hayatımda çok cenazeye katıldım ama şehit cenazesi unutulmuyor onu da bilin istedim.
Yazacak o kadar şey var ki yazmak yerine sanırım dayanmak, dik durmak, bir olmak çok çok daha önemli..
12.12.2016 Pazartesi, 04:22
# teröreLANETolsun # PolisiminYanındayım