Star Gazetesi’nden Ahmet Kekeç otomatiğe taktı. İki günde bir Fazıl Say’ı sıygaya çekiyor, paylıyor, numaralandırıyor, çeki düzen vermeye çalışıyor. Sanırsın bu ülkenin en büyük handikapı Fazıl Say’dır. Sanki bu ülkede herkes asalet ve suhulet içerisinde de bir Fazıl çıkıntılık yapıyor. Sanki biz bir büyük insanlığı inşa ettik de Fazıl dışarıda kaldı. Efendim neymiş, Fazıl’ın ağzı bozukmuş. Ağzı düzgün kaç kişi var ki Sayın Kekeç?
Birilerine serseri, kopuk demek elbette bir kabalıktır. Yasalarda da maddi bir karşılığı olabilir. Ama hakaret etmek birkaç yıl cezaevinde yatmayı veya haftalarca köşe yazılarında tekmelenmeyi gerektirmez herhalde. Aslında, bu konuda önce kendini yoklamalısın. Senin de bana “terbiyesiz” diye hakaret ettiğini anımsıyorum. Sen Fazıl’ın ağzı bozuk olmasından ziyade Kemalist kafa yapısına tepkilisin. O nedenle her fırsatta silkelemeye kalkıyorsun. Yazdıkların da anlamlı ve tutarlı olsa dert etmeyeceğim. Bir yazında “orta karar bir sanatçı” diye aşağılayıp diğer yazında “iyinin de fevkinde ama…” diyerek eleştiriyorsun. Ben de seni, gazetecilik bağlamında hep kötünün fevkinde kabul edip yazdım. Yani, biraz ciddiye aldım. Hemen panikleme, bu gün seni yazmayacağım. Lakin bugünkü yazıya sen vesile oldun.
NUR VERGİN’E İNANIRIM
Aralık ayındaki ilk köşe yazında Profesör Nur Vergin ile Fazıl Say’ı tartıştığınızı söylemişsin ve şöyle bir ifade kullanmışsın: “Nur Vergin söylüyorsa inanırım”. Sen böyle fütursuzca inanınca ben biraz kıllandım Ahmet’im. Aklıma Nur Hanım’ın geçmişteki söylem ve icraatları geldi. Şimdi bilmeyenlere Nur Hanım’la ilgili kısa bir giriş yapıp sadede gelelim. Nur Vergin Atatürk’ün çocukluk arkadaşı Nuri Conker’in torunu. Sorbonne Üniversitesi’nde sosyoloji eğitimi almış. Bilkent ve Marmara Üniversitelerinde öğretim üyeliği yapan Vergin’in son durağı İstanbul Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi. Kendisi TÜSİAD için hazırlanan tabansız anayasa önerisinin de teorisyenlerinden. Seküler yaşamın kadim simalarından Nur Vergin’in yaşam felsefesi 2002 yılında AKP’nin iktidara gelmesiyle değişmeye başlıyor. Ilımlı İslam’ın cazibesine kapılan Nur Hanım, özellikle 2007 seçimlerinden sonra değişik ortamlarda AKP’yi Türkiye için bir fırsat olarak gördüğünü açıklıkla ifade ediyor. 2008 yılında Vatan Gazetesi’nden Mine Şenocaklı ve 2011 yılında Taraf Gazetesi’nden Neşe Düzel ile röportajını okumuş ama konuyla ilgili yazmaya vakit bulamamıştım. Hesabı kesmek bugüne kısmetmiş.
Hemen arşive daldım. Mine Şenocaklı ile röportajında Nur Hanım’ın laik cumhuriyet konusunda şöyle bir ifadesi var: “O kadar baskı vardı ki! Bir örnek vermek istiyorum, ben laik kesim içinde doğdum büyüdüm ve öyle devam ettim yaşamaya. Yıllar önce yeni bir eve geçmiştim ve içimden Kuran okutmak geldi. Anneme, ‘Bir hoca çağırıp okutsak’ dedim. ‘Ya iyi olur’ dedi. Fakat sonra, ’Komşular ne der?’ diye düşündüm. Bir hafta sonra aynı apartmanda bir Musevi ayini yapıldı ve hiçbir şey olmadı. Demek ki belirli yerlerde Müslüman Türklerin üzerinde yasal olmamakla birlikte böyle bir baskı vardı”. Ev değiştirince Kuran okutmak isteyen Nur Hanım laiklerin baskısından korkmuş. Demek ki neymiş? Zamanında, Türkiye’de insanlar Kuran okutamıyorlarmış. Muhtemelen Kuran okutanlar laikler tarafından taşlanarak recmediliyorlardı. Yoksa, koskoca akademisyen neden bu kadar korkuya kapılsın, değil mi? O zamanlar (2008) bu yazıyı okuduğumda mendilime gömülüp uzun uzun ağlamıştım dostlar. Anımsadıkça hala gözlerim dolar. Ama bugünkü kuşaklar şanslı. Artık demokrasi geldi, insanlar istedikleri zaman, istedikleri yerde Kuran okutabilirler.
AKP’Yİ NİMET OLARAK GÖRÜYORUM
Mine Şenocaklı Nur Hanım’a “Yani AKP olmasaydı bu süreç kanlı olabilir miydi? Ya da Pakistan’dakine benzer olaylar yaşanabilir miydi Türkiye’de?” diye soruyor. Erbakan’ın “Kanlı mı olacak, kansız mı?” ikilemine paralel bir soru. Nur Hanım yanıt veriyor: “Patlamalarla olabilirdi. Kanlı da olabilirdi. Ya da büyük çekişmelere, toplum içinde büyük kırılmalara yol açabilirdi. Size bir şey söyleyeyim mi, ben AKP seçmeni değilim, her iki seçimde de AKP’ye oy vermedim, ama bu bağlamda, bu pencereden baktığım zaman AKP’yi şu anda neredeyse bir nimet olarak görüyorum”. AKP ikinci kez seçim kazanmış ve değişim kansız olmuştur. Kartlar açılıp kazananlar belli olduğuna göre aydınların adaptasyonu gecikmeyecektir. Dolayısıyla, eskiden oy vermeyenler için de AKP artık bir nimettir.
Laikçi nankörleri de nimet çarpsın. Nur Vergin laiklikle ilgili bir soruya da şöyle yanıt veriyor: “Hayır, (Türkiye) laik. Şu anda hukuken laik. Toplumsal kurallar açısından da laik. Niçin olmasın? Laiklik nedir, tanımını yapmak lazım. Benim dinle alakam yok demek değildir laiklik. Türkiye’de şöyle bir anlayış vardı. Statü, mevki sahibi olmak için katı bir laiklikten yana olmak gerekirdi eskiden. Bu Allah’ın emriydi. Şimdi o büyük çapta yıkılıyor işte.” Sosyolog hanım Türkiye’yi hem hukuken hem de toplumsal kurallar açısından laik diye tanımlıyor. Kesinlikle gerçek dışı. Türkiye hiçbir zaman laik olmadı. Bu ülkede hiç kimse laikliği kullanarak statü kazanmadı. Ama dincilik yaparak belli yerlere gelen çok olmuştur. Türkiye hukuken laik olsaydı Diyanet adında devasa bütçeli bir kurum olmazdı. Toplumsal kurallar bağlamında ise laikliğin yanından dahi geçemeyiz. Dinli-dinsiz herkes yüz metrede bir yapılmış camilerin minaresinden en az dört megafonla okunan ezanı dinlemek durumunda. Ramazan ayında ortalıkta bir şeyler yemek ise bayağı tehlikeli bir maceradır. Okullarda çok alakasız biçimde “Din kültürü ve ahlak bilgisi” adı altında Sünni İslam’ı, ayet ve sureleri öğrenmek de zorunludur.
BURJUVAZİ İSLAM’A AYKIRI DEĞİL
Aynı röportajda Nur Hanım abdestli kapitalizmi de övgüyle anıyor: “…burjuva yaşam tarzı İslamiyet’e aykırı değil. Çünkü hayatın nimetlerinden faydalanmak aykırı değil. Türkiye’de şöyle bir anlayış var; dindar Müslüman adam bir lokma, bir hırka yaşar. Kanaatkâr, tevekkül içinde, yoksul. Sanki yoksulluk bir meziyetmiş gibi...” Burjuva yaşam tarzı İslamiyete aykırı değilmiş. Hz. Muhammed’in “Ev edininiz, iş edininiz, eş edininiz ama hırsla biriktirmeyiniz” mealinde bir hadisini anımsıyorum (Buhari). Dolayısıyla, Nur Vergin’in sözünü ettiği Müslümanlıktan hiçbir şey anlamıyorum. Bu hususta kendisini, gerçek bir Müslüman olan İhsan Eliaçık kardeşime havale ediyorum.
Yeni dönemin hızlı aydınlarından Sayın Vergin’i Mine Şenocaklı’yla yaptığı mülakat da kesmedi ve 2011 yılında Taraf Gazetesi’nde Neşe Düzel’le röportajında yeni bir laiklik tanımlaması yaptı: “Türkiye’de laiklik konusu, o kadar kötüye kullanıldı ve istismar edildi ki, laiklik laiklik olmaktan çıktı laikçilik oldu. Onun için yeni anayasada laik devlet tanımı gene kullanılabilir ama açarak! Ne anlıyorsun laiklikten? Ya da anayasadan laiklik sözcüğü tamamen kaldırılır ve onun yerine bir madde konur, “Din ve vicdan özgürlüğü, inananlar ve inanmayanlar için tamdır” denir ve mesele kapanır”.
Bu anlamsız ve kasıtlı bir tanımlamadır. Laikliğin din ve vicdan özgürlüğüyle bir ilgisi yoktur. Laiklik ülke yönetiminin dinlerden bağımsız olmasını önceler ve temelde bu ilke dindar olmayanları, azınlık dinleri ve dinsizleri korumak amacını güder. Çoğunluk dinin koyu mensuplarının zaten korunmaya ihtiyacı yoktur.
DİN KARDEŞLİĞİ
Nur Vergin etnik sorunun çözümü için de reçeteyi Neşe Düzel’e fısıldayıvermiş (Lütfen okurken gülmeyiniz): “Kürt sorununu toplum halledecek. Sorunun halli için ‘din kardeşliği’ çok iyi bir faktör. Varoşlarda etnik çatışma yok. Çünkü insanlar Müslüman. Türkiye’yi yumuşatıcı bir faktör din kardeşliği”. Yaa! Gördünüz mü? İlk yıkamadan önce yumuşatıcıyı unutmamak gerekiyor. Varoşlarda (mesela Gazi mahallesinde) etnik çatışma yoktur. Ama Beyoğlu’nda, Etiler’de, Bebek’te Kürtlerle Türkler birbirini yiyor. Şimdi ben ilk seçimde AKP milletvekilliğinin çantada keklik olduğunu söyleyip de fesatlık yapmak istemiyorum. Ama bir insan, hele de bir akademisyen nasıl bu kadar anlamlı! konuşabilir, onu da çözemiyorum. Nur Hanım’ın laiklik konusundaki Zihni Sinir çözümlemelerine manevi destek de benzer gel-gitleri olan Mümtazer Türköne’den geliyor. Türköne Nur Vergin’i “engizisyonun son mahkumu” diye tanımlayıp “Nur Vergin, Batılı ölçülerde laikliğin icmalini eksiksiz yapan bir entelektüel. Onun laikliğin kavramsal dünyasını özetlediği ve sınıflandırdığı makalelerinden birini bile okuyan "laik hayat tarzı"nın neden olamayacağını anlar” demiştir. Mümtazer de Nur Hanım gibi naçizane bir profesör olmaktadır. Hey YÖK! sen nelere kadirsin. Büyük felsefeci Selahattin Hilav ve özellikle sosyolog Behice Boran’dan sonra sosyolog Nur Hanım’ın bilimsel ve siyasi kişiliği bana çok yavan ve kaygan gözüktü. Siyasi veya sosyal bir tartışma için Ahmet Kekeç gibi Nur Vergin’i asla referans alamam. İstanbul Üniversitesi sosyoloji bölümü üçüncü-dördüncü sınıfından bir öğrenciyle konuşmayı tercih ederim.
BUNA DA YANIT VERSENE AHMET HAKAN
Okula gidip sınıfta türbanlı arkadaşlarını gören çocuk eve gelip annesine soracakmış: “Anneciğim, biz dinsiz miyiz? Neden arkadaşım Semanur başını örtüyor da ben örtmüyorum? Yoksa biz ateist miyiz?” Bu durumda verilecek yanıtı Ahmet Hakan özetlemiş. Hem de “kapı gibi cevap” diyerek: “Evladım, mesele bizim dinsiz, Semanurların dinli olması değil. Mesele şu: Semanur ve ailesinin tercihleri böyle, bizim tercihlerimiz böyle… Buna alışmalısın yavrum. Hayatta hep farklı tercihler yapmış insanlarla karşılaşacaksın… Bunlara saygılı olmalısın… Hadi yavrum… Canım benim”. Ahmet Hakan’daki güzellemeyi görüyor musunuz? İyi, güzel de aynı çocuk annesine: “Anneciğim, başımızı örtmemek günahmış, ben günahkar mıyım, veya Semanur sınıfta parlak bir öğrenci değildi ama şifreli olduğu iddia edilen sınavımızda dereceye girdi veya Semanur okulu zor bitirdi ama filanca dershanenin deneme sınavında çıktığı iddia edilen sorularla yapılan sınavda Boğaziçi Üniversitesi’ni kazandı veya anneciğim, ben Ankara’da filanca üniversiteyi kazandım, yurtlarda yer yokmuş, Semanur bir cemaatin evinde kalacakmış, ben nerede kalacağım, veyahut anneciğim, Semanur başbakanımızın sözünü ettiği dindar nesillerdenmiş, bense ötekilerdenmişim, öteki ne demek?” derse ne yanıt vereceğiz Ahmet Hakan? Bi kapı gibi cevap da bana versene. Hatta dış kapının mandalı da olabilir. Hadi yavrum… Canım benim.
Hasan Vasfi Altay
Odatv.com