Türkler, kendi başlarına bir ırktırlar. Başka ırkların birisinden ayrılmış değildirler. Türklerle Moğollar ve Tunguzlarla Tatarlar, aynı ilhanlıkların asırlarca devam eden müşterek terbiyesini almışlar ve karşılıklı olarak birbirini temsil etmişlerdir.
Eski Türkler, bütün zamanlarını güzel yemek, güzel giyinmek, güzel yaşamakla geçirirlerdi. Eski Türkler, dünyanın en tehlike arayan bir kavmi olduğu gibi, en çok zevkler, eğlenceler içinde yaşayan bir kavmiydi.
Ve bir an olsun jandarmalar bizim evlerimize girdiği vakit duyduğumuz dehşeti hatırlamıyorduk; oysa daha dün, bu yüzden Türkler hayvan diyorduk biz! Savaş, barbar silahlarını bizim ellerimize vermişti şimdi; kuvvet bizim tarafımızdaydı, efendi bizdik...
“Ebû Hanîfe’nin dedelerinin ana yurdu olan bölgede Türkler de dahil birçok Müslüman kavmin yaşamakta oluşu onun aslen Türk olabileceği ihtimalini de akla getirmektedir.7 Dedesi Zûta, Kûfe’de Hz. Ali (radıyallahu anh) ile karşılaşmış ve onu son derece sevmiştir. Nevrûz bayramı münâsebetiyle Hz. Ali’ye pâluze (pelte-muhallebi) ikram etmiş, Hz. Ali (radıyallahu anh), onu ve oğlu Sabit’i de çok sevmiş, Sabit’e hayırlı bir evlâd vermesi için duâ etmiş, hayır ve bereket duâsında bulunmuş ona ve zürriyetine hayır duâ etmiştir.
Şu Çılgın Türkler ve Kutsal İsyan tadında bir roman. İki cildin bir araya getirilerek insanlara sunulan bir başyapıt. Akıcı bir dili var. Olay kurgusu çok etkileyici. Diyaloglara insan kendini kaptırıyor. Kütüphanenizde mutlaka olmalı. Kitabın kalınlığı sizi korkutmasın. Okumanızı tavsiye ediyorum