Rahatsız bir koltukta kıvrılmış yatıyorum. Karanlığa gözüm alışmış, uyku için çabalamıyorum. Kalp ağrılarım sakinledi diye seviniyorum. Hüzne boğulmamışken, her silüet hareketsizken, düşünceler akıyor hayalimden. Sevginin yoğunluğu beni öylesine sarmış ki içimden her şeyi sevmek geliyor. Rahatsız bu koltuğu bile. Kendimle zaten baş başaydım fakat bunun üzerinde durduğum anda önceki duygumun yerini henüz anlamlandıramadığım bir şey alıyor. Sarmalamak isteyip saramadığım çaresiz anılar düşüyor birden zihnime, tek bana da ait olmayan. Sessizliğe hep alışkınım, şu anki rahatsız etmeye başlıyor düşününce. Halbuki ne çok endişelerim vardı birkaç zaman ötesi için, üstünde durmak istemeden uykuya dalmaktı amacım bu yüzden de ağrı falan yoktu işte. Şimdi ne oldu? Boğuluyor gibi değilim de kendimi bizzat boğuyor gibiyim. Çıplak ellerimle. Çok da rahat gelmişti başta öylece yatmak. Sessizdi, sessizdim. Şimdiyse çok şey dolanıyor kafamda fütursuzca, belki de sevmemeye başladım tam şimdi bu koltuğu. Sırtım da acıyor kalbim de.