İnsan doğum gününde neden hüzünlenirki, neden gerekli gereksiz gözü telefon denen cihaza takılır ve her çaldığında neden beklenen kişi yahut kişiler aramaz ki.. Beklenen kişi neden o gün gelmez ki.. Eskiden dostum diye bildiğim biri vardı, benim gibi bazen zır deli ve başı dimdik bir kızdı. Her doğum günü sabahı onun telefonuyla uyanırdım, açar açmaz kulağıma o çok sevdiğimiz doğum günü şarkısını söylerdi, ben de ona eşlik ederdim. Şarkı biterdi ve telefonu kapatırdık, başka bir kelime söylemeden.. Ama nedense sonraki yıllardan birinde, ne dostluğuma, ne samimiyetime ne de iyi niyetime inandıramadan onu, sırtını dönüp gitti kendi yalnızlığına.. Bugün daha başka dostlarım var, eskileri aratmayacak denli, sevgi dolu, sadık, anlayışlı ve düşünceli.. Bu açıdan şanslı olduğumu düşünüyorum.. Ya diğer açılardan.. Hakettiğim değeri göremediğimde, unutulduğumda, önemsenmediğimde yahut geçiştirildiğimde herşeyden nefret ediyorum. Neyim ben? Ayaküstü bir lokanta mı? Heyhat! Çıldırmamak elde değil..
Neyse;
bugün berbat bir gün demiş miydim..