

Selahattin Yolgiden (1977)
7 Mart 1977 tarihinde İstanbul'da doğdu. Şiirleri Adam Sanat, E, Öteki-siz, Üç Nokta, Eski gibi dergilerde yayımlandı. İlk şiir kitabı Su Kıyısında Kimse Yoktu, Adam Yayınları tarafından Mayıs 2004'te yayımlandı. Müzik direktörlüğü ve DJ'lik yaptı. Halen İstanbul'da yaşıyor.
-Üful-
gece güneşi altında, altın iplikten kefen ördüm.kendimi
leylak bahçesine gömdüm, melekler şaştı parıltıma.
ilk ben gördüm: ne şaşaa: sesler, sular ve ömrüm!..
korktum emreden her sesten: " beni örtün, beni örtün..."
ah, beni seç, beni seç ve vur beni ey gözlerin tümleci!
şimdi nefes alımı uzaklıkta bütün görüntü: zevkler, ayartıcı
biçimleri zamanın ve ölüm ve ölüm: "beni örtün, beni örtün..."
gece ve kelebekler ve serab-ı ömrüm...ve ağulu sözcükler
hep yinelenen: kalkan ve mızrak ve aşk ve ölüm: kördüğüm,kördüğüm...
"beni örtün, beni örtün..."
Hazine
bin parçaya bölünüp
süzüldüm içeri.
her şeyi hatırlanan dün
tenimde izini bırakıp
çıktı gitti ardımdan.
bulandı baktığım duru sular,
bulandım
ve vazgeçtim artık o yıldızı
görebilme umudumdan.
bir gün sonra; her günden önce bir dün
hep aynı silsile.
hazine içinde dediler durdular
falcılar bütün gece,
açtım içimi bulamadım.
bütün gece,sallanan bir koltukta
karşımdaki bene kendimi anlattım.
gözlerimde yandı durdu haykırışı
ilençli bir heykelin.
topraktan putlar yaptım
kendime dostlar yarattım
bir oda içinde
bir nefeste dağılacak şehirler
kurdum sarı kumlardan.
güzeldin,bütün yaz kader yıldızım gibi
parladı durdu gözlerin
yarım bırakılmış kitaplarda.
camdan bir merdivenle
gökyüzüne çıkan bir yolda
gittim geldim:miraç?
acınacak bir haldeyim duy beni
her şeyim sana aç!
(Öteki-siz,3)
Zambak
yitik bir nehrin kıyısında kırmızı mendiller sallanıyor adak
ağaçlarında; meriç ve tunca! karakollarda geceleri
idare lambaları yanardı. askerler ağlardı durmadan.
ah bir sabah zambaktı kollarından tutup getiren yazı;
edirnenin son havrasının bahçesinde gizlice ağlardı,
kokusundan gözleri yaşarırdı sokaktan geçenlerin.
ahşap kapılar ölmüş sahiplerinin yasını tutardı.
niçin gülüyorsunuz, gözleri suludur eski evlerin.
konuşmak neyi anlatmaktı? nasıl bir şeydi susmak?
süleyman amcanın dükkanına horiste kirye diye
çat kapı giren müşterileri vardı basma ve kefenlik alan.
ninem bahçeye bakan divanında bütün gün ağlardı.
bir öğle vakti dayım geldi uzaklardan.-bak- dedi-beni
iyi dinle, bir zambak kalır bu şiirden geriye bir kokusu
bir de edirne, gerisi yiter zamanla, nerden aklına
geldi, nasıl bir duygu çiçeklenmiş saymak çorak bir bahçeyi?-
ali paşa çarşısı yanmıştı. yanmıştı oyalı yazmalar, ketenler
ve damatlık hayalleri. selimiye bütün kente yukarıdan
bakardı. üç şerefeli yıkılan minaresine yanardı.
ah bir sabah bir tabut kalktı musallasından: ninemdi!
gelinler saraçları arşınlardı, kollarında sarı bilezikler sallanırdı.
bir sabah kıyıktan başlayıp kenti saran çığlıklar yayıldı edirneye,
bahçede zambaklar ağladı, evlendiği gün öldü özcan abim.
zh edirneden bir hüzün kaldı bende, gözlerimde, gözlerimde
(Adam Sanat, 216)
Bir Önceki Sayfaya Geri Dön Ana Sayfaya Geri Dön