Benim ufuk
Okuyucunun tarih ve saate göre bu tür bir konuşmayı hoş görüp görmediğini merak ediyorum. Boş mesafeden bir ayı, başımdan daha yükseğe duran bir dalgayı süren, bir şelalenin üzerinde çürümüş bir uçurumun üzerinde ölçeklenen… o anlarda aklım sadece bir hayalet erkeğin duygusuzca otomasyonunu biliyordu. Belki de sadece nadir vinyetlerde, buradaki şiddetli rüzgarların hapsolduğu yerde yaşadım.
17 Temmuz, 4:19 - Günün hareketsizliğiyle kolaylıkla karşılaştım, çünkü dün gece, Aubrey De Selincourt’un Livy’nin II. Arrian'ın çevirisi benim en iyi mallarımdan biri. Ben bir örgüt adamı değilim. Şimdi bir orduya ait olsaydım kendimi ayırt etmeyeceğimi biliyorum; Bununla birlikte, bir kez daha o tek gözlü general Hannibal'in sömürülerine ve asla olmamış, ama olabileceği şeylerin hayallerine dönebilirim.
Livy'i okumak diğer hoş dernekleri akla getiriyor. Uzak olmayan bir geçmişte, Livy her okul çocuğu için müfredatın bir parçasıydı. Zamana göre standartlar düştü ve Livy bir neslin bilincinden kayboldu. Livy'yi yetişkin olarak okudum, ama Livy'ye beni ilgilendiren tepki benim değil.
Jean Webster, romanında Baba Uzun Bacaklar, genç kızı Judy'yi yaratır. Bir yetim olarak, Judy üniversiteye gitme imkânından yoksun. Bilinmeyen kalmayı seçen yetimhanenin zengin bir patronu, eğitiminin ilerleyişini kronikleştiren mektupları göndermesi için harekatını öder. Sınıflarından birinde Livy'yi okuyor ve savaş alanından patronuna haber yazdığını rapor ediyor. “Hannibal muzaffer. Transmeire Gölü'ndeki pusudan sonra Romalılar tamamen geri çekildiler. ”
Jean Webster, ömrünü uzatan bir yazar olarak kalıcı bir ün oluşturmadı, ancak Judy'de canlılık, merak, merak ve hayat dolu bir karakter yarattı. onu yarattı.
Orta yaşlarımda iyiyim. Yaş arkadaşlarımın çoğu evli, ölecekleri veya emekli olacakları kariyerlere yerleşti ve yaşlanmanın, istenmeyen ve yalnız yaşlanma korkusunun en büyük korkularını yenmeyi başardı. Birçoğu, sahip olduklarına sahip oldukları için şanslı olduklarını kabul ediyor.
Tanıdığım kadınlara dönüp baktığımda, geceleri geceleri aile odasında oturup konuşamayacakları bir aile odasında oturmanın nasıl olacağını hayal edin. Benden duymak istediği her şeyi duymuştu ve ben de ondan duydum. Bir eşlikçiyle yaşıyorum, ancak yalnızım, benim tesisim, ocağımdaki dans alevleri, hayal gücüm beni olabileceği şeye götürdü - başka bir yerde başka bir ateşe.
O hayatı kabul etmedim, ya da bir Judy ya da Jean bulamadım ve şimdi belki de çok yaşlıyım ve eğer öyleysem çok fazla fark yaratabilmek için yalnızlık yoluma alışkınım. Ancak, ufku var. Şimdi daha yavaşım ve canım yanacak, ama sabahın erken saatlerinde, birkaç eşyamı toplayıp ona doğru ilerleyeceğim.
Jean Webster çok fazla kitap yazmadı. Ben doğmadan çok önce öldü. Hayatı, sanırım, renkli, kokulu, alayı ve tutkuyla dolu, ancak çok kısa bir süre olan bu Arctic kır çiçeklerinin çiçek açması gibiydi.
6:18 PM, Kamp XLII - Kimi kandırıyorum? Bu gece tekrar hareket etmeyeceğim. Beyaz kapaklar rulo. Çıkış yolu, kaba. Amacım kıyı şeridini kenetlemek ve kuzey kıyılarına geçmemek olsaydı, hareket etmiş olabilirdim: altı mil gün.