Resimdeki öğrenciler benim ilk göz ağrılarım. Stajlarım hariç. Sözleşmeli öğretmenlik yaptığım dönemden kalma. Bir köy okuluydu. Hergün 3 minibüs değiştiriyordum. Maaşımın %60 falan ediyordu sanırım. %40 ise onları ödüllendirmek amacıyla alınanlara gidiyordu ama ben mutluydum. Sınıfa ilk girdiğimde kırık dökük oyuncaklar, 5 karış toz, eksik malzemeler gibi bir tablo beliriverdi önümde. Sınıfın temizliğini tek başıma yaptım. Ve aynı gün tozlu köy yolunda binbir çeşit ağacın altında saatlerce minibüs beklediğim için astım başlangıcı, toz, bitki alerjisi başladı. Olaya zamanın erkek arkadaşı el attı ve sınıfın halısı yıkandı. Perdeler yıkattırıldı. Temizlik olayı halledilince sıra eksik malzemeye geldi. Çevredeki çocuklu eş dosttan kullanılmayan oyuncaklar toplandı, gönüllüler yeni oyuncaklar aldı. Sınıf 4X4 lük hale getirildi. Fotoğrafı çektiğim dönem hala birbirimize alışmaya çalıştığımız günlerdi. Üzerinden 2 yıl geçmesine rağmen ve ben Japonya'da yaşamama rağmen halen evimi arayıp günümü kutlarlar ve beni dünyanın öbür ucunda hüngür hüngür ağlatırlar. Bugün vesilesi ile tüm öğretmenlerimizin Öğretmenler Günü kutlu olsun. Her şarta dayanabilenlerinki daha da kutlu olsun.
Bugünü Atatürk anlatır en güzel diye düşündüm.
Milleti kurtaranlar yalnız ve ancak öğretmenlerdir. Öğretmenden, eğiticiden yoksun bir millet, henüz millet namını almak istidadını keşfetmemiştir.
Sevgiler