Kara, kapkara, lanet bir tarihin yıl dönümünde ne denir, ne yazılır bilmiyorum.
Celladın kılıç kuşandığı, daha doğrusu kılıcını boyunlarımızdan hiç eksik etmediği sayısız kara günlerden birinin yıl dönümünde, utançları yeniden tekrarlamanın bir anlamı var mı?
Varsa nasıl anlatılabilir onu da bilemiyorum.
Çok yazıldı, çok konuşuldu, hala da tartışılıyor. Tartışılacak da.
Bende kendi adıma hep merak ettiğim ve hiç bıkmadan sorduğum soruları yinele bilirim ancak. Gücüm, sınırım bu kadar.
Sözgelimi 12 Eylül deyince kimin aklına ne geliyor?
Kaç yüz bin kişi yaşamından, sağlığından oldu, tecavüzlere uğradı?
Lağımlar da çürüyesi NETEKİM cellatları sayısız insanı işkencelerle katletmekle, tecavüzlerle, yakıp yıkmakla ne kadar mutlu oldular?
Ne kadar huzurlu yaşadılar? Son nefeslerini huzur içinde verebildiler mi?
Ne kadar vatansever, ne kadar birlik-beraberlik çiydiler?
Kimdi bunlar? Hangi uzaklardan, kaç atlı, kaç nala gelmişlerdi?
Hangi Allah’ın kulları, hangi yüce milletin mensuplarıydılar?
Hangi ordunun rütbelerini taşıyorlardı? Hangi atanın izindeydiler?
Kimin askeriydiler? Hangi bayrağın altında yaşıyorlardı?
Katlettikleri her yaştan, her cinsten insanlar hangi ülkenin vatandaşlarıydı?
Tarihe altın harflerle mi geçtiler?
Her tarafı tek tip heykellerle, resimlerle donatarak, yasaklara boğarak ülkeye ne kadar huzur ve çağdaşlık getirdiler?
Yardakçıları ile birlikte nasılda mağrur ve gururluydular oysa.
Eli silahlı, beyinleri boş omuzu kalabalık insan görünümlü muktedirlerdi o gün.
Ancak bir şeyi çok iyi başardılar.
İzinde oldukları büyüklerinin eksik bıraktığı işleri bitirmeye çok yaklaştılar.
Ektikleri tohumlar meyvelerini verdi.
Arkalarında biat eden, düşünmeyen, sorgulamayan, tetikçi ve tekçi bir toplum bıraktılar.
Topluma giydirmeye çalıştıkları tek tip elbise, yasakçı dil büyük oranda kabul gördü.
İşkenceler, tecavüzler, yolsuzluklar, katliamlar sıradanlaştı.
Yardakçıları en büyük halkçı, vatansever, olurken düşünenlere, aydınlara, demokratlara vurulan hain, bölücü, terörist etiketleri onaylandı toplumun çoğunluğu tarafından.
Ancak arkalarında onur değil, yoğun karanlıklar ve lanetle anıldıkları utanç bıraktılar.
Şimdilik kazanan onlar gibi görünse de, insanlığın ve namusun tarihini onlara boyun eğmeyen zelal yürekler yazacaktır.
Ve onlar bu güzel ülkeye silinmeyecek utançları değil, sevgiyi, insanı, barışı, demokrasi ve özgürlükleri miras bırakacaklardır.
Karanlık ne kadar büyük olursa olsun onurundan, duruşundan, namusundan taviz vermeyen aydınlık insanlar da hep var olacaktır.
12 Eylül’lerin, darbelerin, katliamların yaşanmayacağı bir dünya dileğiyle.