Kurtadamın dolunaydaki halleri benim bünyemde lodos’a karşılık geliyor.
Gözlerim yerini kulaklarıma bırakıyor. Duyma yeteneğim keskinleşiyor. Aman sakın stajyer bir şaman veya doğaüstü güçleri olduğunu vehmeden bir vikan (ahir-zaman cadısı) olduğum sonucu filan çıkarılmasın.
Umursamaz lodosun uzaklardan cümlesini önüne katıp sonra tepenin orada başı şişince, türlü sesleri kapımızın önüne döküp gitmesi ile ilgisi var. Bir de içindeki sesi susturup, tek tek bu sesleri ve öykülerini duymayı istemekle…
Oturduğum yerde, açık camdan serçelerin cip ciplerini duyuyorum. Karşı damdaki su birikintisinde yalnız bir kuyruk sallayan duş alıyor, şıpır şıpır. Yolcu motoru geçiyor, görmüyorum ama dalgaları yarıyor. Dalgalar da lodosa uymuş, aşağıdaki yalıların rıhtımını dövüyorlar. Bahçedeki ağaçlar uğulduyor. Bir yaprak seli dökülüyor hışırtıyla bahçenin taşlarına. Uzaktaki köprünün uğultusu bugün çok yakın. Martı yavrusu kedi kadar olmuş ama hala mıyır mıyır ıslıksı bir tonda annesine serzenişte bulunuyor. Karga ise gevrek bir gak ile üzerlerinden uçuyor.
Üç ayrı köpek havlıyor karşı tepede, tonları farklı. Yan komşunun öksürük nöbeti tutuyor. Alt komşu neyine yumuşak bir nota üflüyor. Arka daireden tabak çanak sesi ve minik bebeğin sözcüksüz “yemek istemiyorum” itirazlarını duyuyorum. Balkon kapısı tam örtülmemiş, rüzgar uğuldayarak içeri sızıyor. Bonsai bir yaprak düşürdü. Kaloriferler ısınırken tık tık diye genleşiyor.
Ne var şimdi bunda derseniz, hepsini aynı anda ama ayrı ayrı duyuyorum. Olan bu..
Eminim Orhan Veli de İstanbul’u dinlerken lodos vardı. Evet, lodos dalgaları kudurtur, insanı serseme çevirir ama aynı zamanda Istanbul’un yanaklarına farklı bir renk de getirir. Aşk gibi (mi) biraz..