Kahvenin bilinen yazılı bir tarihçesi yoktur. Hep efsaneler ve mitlerle örülü bir çok hikayeler anlatılır.
Genel kabul gören şöyle bir hikaye anlatılır: M.S. yaklaşık 1000 yıllarında, bir keçi çobanı Etiyopya'nın yüksek yaylarında, keçilerinin bir ağacın meyvesinden yediğini, bunu yiyen keçilerde bir enerji fazlalığı olduğunu, yerinde duramadıklarını, uyuyamadıklarını görür. Bu enerji fazlalılığının meyveden gelip gelmediğini merak ederek kendisi de yer. Kendisinde de enerji fazlalığı olduğunu görüp, köyüne götürdüğü ve oradan da dünyaya yayıldığı şeklinde bir hikaye anlatılmaktadır.
İlk zamanlarda kahve bir içecek olarak tüketilmemiş, çekirdekleri ezilerek un kıvamına getirilip ekmek benzeri yiyecek olarak tüketilmiştir. İçecek hale getirilmesinin 1300'lü yıllar civarında Arap yarımadasında ve Müslüman tarikatlarında ortaya çıktığı bilinir.
Mısır, Arabistan yarımadası bölgelerinde, tekke ve medrese gibi dini motifli okullarda yayıldığı düşünülür. Osmanlı İmparatorluğu'nun bu bölgeleri egemenliği altına almasıyla, kahve 1400'lü yılların sonunda İstanbul'a gelir ve hızla dünyaya yayılmaya başlar.
Kahve evi tarzında açılan ilk yer; 1554 yılında İstanbul Tahtakale'de açıldı. Batı kültüründe bundan 100 yıl sonra, Viyana'da başladı.
Batı toplumu kahvenin bir Müslüman içeceği olmasından dolayı kahveden uzak durmuşlardır. Ama daha sonra da kahvenin cazibesine kapılarak tüketmeye başlarlar.
Kahvenin tekeli Osmanlı'nın elindeydi. Batı bu tekeli kırmak için rüşvetler ve oyunlarla kahve ağaçlarını çalmış, kahveyi başka yerlerde yetiştirmeye başlamışlardır. Java adasına götürülen ağaçların sonrasında, 1700'lü yıllara doğru ilk kahve üretim tesislerini Endonezya'nın etrafındaki adalarda yapmışlardır.