Çağdaşlık yolunu koştukça koşar
Sevinçten yüreği coştukça coşar
Engeller tanımaz dik dağlar aşar
Görmeyen gözlere gözdür öğretmen
İlimde irfanda başta o vardır
Demirde çelikta taşta o vardır
Yürekte beyinde düşte o vardır
Siz öğretmenler “sevgi elçileri” siniz. Sınıfta yaşama sevinci, toplumda huzur, ülkede barış, meslektaşları arasında demokratlığın simgesisiniz. Çocuklarımızın yetişmesinde büyük rol oynayan, her türlü fedakarlığı gösteren sizlere çok şeyler borçluyuz.
Dünyanın en değerli varlıkları olan siz öğretmenler! Bugün, Türk öğretmeninin şeref günüdür. ona olan saygıyı yenileme, onun yüceliğini anma günüdür. Öğretmenler birer bahçıvandır. En güzel gülleri onlar yetiştirir. Hiç yorulmadan, bıkmadan, usanmadan bahçesindeki güllere su verir ve onların bakımını titizlikle yapar.
Öğretmenler, altın kanatlı kelebeklerdir. Çiçeklerin arasından hiç yorulmadan, devamlı uçarlar. Çiçeklerine toz
Öğrenmenin, bilgi edinmenin ve bunları hayatta kullanmanın en ucuz ve en kolay yolu okumaktır.
Bu yüzden okumaya ve öğrenmeye ayrılan zaman, daima kendisini öder. Ancak acele etmemek, sabırlı olmak, her zaman, her halde okumaya ve araştırmaya zaman ayırmak ve gayret göstermek lazımdır.
Bilginin gereksiz olduğunu düşünen insanlarla büyük işler başarılamaz. İnsan, başarısının her noktasında daha çok bilgiye
Arefe günüydü, beş yaşındaki küçük kız, babasının alıp getirdiği, altın yaldızlı bir tomar kağıdı, bir kutuyu eğri büğrü sararak oyuncak yapmak istemişti. Bunu gören baba hediyelik kaplama kağıdını ziyan ettiği için kızını çok azarlamıştı, kız çocuğu çok üzülüp ağlamıştı.
Bayram sabahı; küçük kız elindeki paketi getirip ” Babacığım bu paket senin” dediğinde adam üzüldü ve küçük kızına söylediklerinden utandı ve gereğinden fazlamı tepki gösterdim diye düşündü. Ne var ki paketi açınca yeniden öfkelendi. Kutunun içi
Dünyada en büyük acı nedir? diye sorsalar,
Derim anne acısı, öldürseler vursalar.
Anne başa taç olur, her derde ilaç olur,
Annesiz olanların, gözyaşları akar sel olur.
Her dakika dilimde anne adı dolaşır,
Vay! başım ağrıyor desem, annem derde ulaşır.
Anneleri yok olan, dünyayı zindan görür,
Her hususta kendini, mahsun görür, hor görür.
O gün girdiğim sınıfta dersimi yaptıktan sonra öğrencilerime dedim ki: “Çocuklar biliyorsunuz ev ödevi vermeyi sevmem. Fakat bugün sizlere yüz elli yıldır hiç kimsenin çözemediği bir soruyu ödev olarak vereceğim, hafta sonu uğraşır çözmeye çalışırsınız ” dedim ve soruyu tahtaya yazdım. Zil çaldı ve hep beraber sınıfı terkettik.
Pazartesi günü aynı sınıfa dersim vardı. Sınıfa girdim ve “Günaydın