Ali Fuat Başgil’in kendi öznel biyografisini takip ettiğimde en başta özgürlüğe âşık olan doğasını keşfediyorum, 'hür fikirler' dendiğinde akla ilk gelen isim olması boşuna değil; dahası ardından kendinde içkin olan bu ruh halinin yaşam standartlarımızın devlet ve toplum nezdinde iyileştirilmesi noktasında nasıl da seferber edildiğini rahatlıkla görebiliyorum. Necdet Subaşı yazdı.
Ali Fuad Başgil’i yeni tanıdım sayılır. Tamam, hakkında çok şey duymuşluğum var, hatta imam hatip lisesindeyken “Gençlerle Başbaşa”sını, ilahiyat fakültesindeyken de “Din ve Laiklik”ini yüksek bir hevesle okudum. Onun iyi bir hukukçu olduğundan da akademisyenliğini ordinaryüslükle taçlandıran serüveninden de az çok haberdarım. Ama tanışmak için başka şeyler gerekiyormuş, sanırım o vasat ancak oluştu.
Ben bizim kuşak çok yoruldu diye düşünüyorum, ama dikkatle bakınca bir önceki kuşağın da bizden pek bir farkı olmadığını rahatlıkla görebiliyorum. "Entelektüel kimdir, âlim neyin nesidir?" tartışmalarıyla ömrümüz geçti; ama bir Allah’ın kulu kalkıp da bize -şu yakın zamanlardaki ilgileri saymazsak- demedi ki Nurettin Topçu diye biri var, Mahir İz var, Sabri Ülgener var. Ben doktora yapmasaydım Erol Güngör’ün adını duymayacaktım bile. Asla küçümsemem, ama bizim ve bizden önceki kuşağın uzaklarda, çok uzaklarda bulduğu şeyin ne olduğunu bugün işi gücü bırakıp düşünmek isterim. Modernleri Doğu’ya ve Batı’ya, Kuzey'e ve Güney'e savuranın ne olduğunu bilmek için ne çok şey verirdim. Okudukça, düşündükçe bu toprakların ürettiği değerleri, hele kendi zamanlarında ortaya koydukları kıymetleri fark ettikçe bizim nasıl olup da bunlardan bihaber olarak çekip dünyayı kolaçan etmeyi göze aldığımızı anlamakta zorlanıyorum.