Ara-kesit aynı uzamda yan yana gelen iki şekil arasında oluşan etkileşim yüzeyi olarak tanımlanır ve çalışmaların çıkış noktasını belirler. Heykellerin ara-kesitini ise boşluk tanımlar. Önce simetrik kesilen daha sonra ters çevrilen biçimler yeni bir simetri oluşturur. Boşluk bu çalışmaların asıl öğesidir. Asıl öğe geometrik şekillerin ya
DEVAMIrdımıyla vurgulanmıştır.
Boşluğun varlığı diyalektik olarak tanımladığına dair fikirler, Batı’da Parmenides’e yapılan itirazlardan Doğu’da Lao Tse’ya kadar geniş bir coğrafyada kendisini göstermiştir. Bu fikirler ışığında söylenebilir ki, boşluk, ara kesitler aracılığıyla heykele nüfus eder ve böylece bir tamlık oluşur. Heykeltıraş bu bütünlüğü sağlayan bir aracı konumundadır. Aslında burada yapılmak istenen Aristotelesçi mantığın temel ilkelerinin maddi bir yansımasından ibarettir sadece. Evren parçalanır, ilişkileriyle (ara kesit, etkileşim) tanımlanır ve sonuçta yeniden bir araya getirilir (tamlık, heykel). Burada heykeltıraş bir mantıkçıdan farklı değildir.
DAHA AZ GÖSTER