- Gazeteci,yazar Mutlu Tönbekici 5 Yıldır Koruyucu Aile ;Çocukla hayatım aynı çocuk doğurmuş insanlarınki gibi gidiyor. Yalnız anneler çocuklarıyla nasıl bir hayat yaşıyorsa ben de aynısını yaşıyorum. Sabah kalkıyoruz, giydiriyorum, yuvaya götürüyorum. Akşam okuldan alıyorum, parka gidiyoruz, o ne istiyorsa onu yapıyoruz. Ben çalıştığım için bir bakıcımız var tabii… Hatta onlar sayesinde kocaman bir aile olduk
- Koruyucu aile olmak gerçekten büyük özveri ve sorumluluk isteyen bir görev. 3 sene çalıştığım bir esirgeme kurumunda(artik esirgeme kurumu yok tabi, onlara sevgi evleri veya çocuk yuvası deniyor) 60 tane kız çocuğu içinden (10-13 yas grubu) 1 kızımızı koruyucu aile yanına verebildik. Sorunsuz sakilde aile de kızımız da birbirlerine çok güzel ayak uydurdular. Ertesi sene çok güzel bir aileye verdiğimiz kızımız ise kendisine sağlanan imkânlarla yüzlerini bile hatırlamadığı aile fertlerini internetten bulup koruyucu ailenin yanından ayrılmak istedi. Koruyucu aile iseniz, çocuğunuzun ise yaramaz da olsa bir ailesi olduğunu ve çocuğunuza ne kadar kotu davranmış olsalar da çocuğunuz için öncelikli olanın -çoğunlukla- öz aile olacağını unutmayın. Bahsini ettiğim durum, öz ailesini tanıma imkânı bulan, 10 yas üzeri çocuklar için geçerli olmakla birlikte istisnaların olması çok muhtemeldir.
- Hayatınızda vereceğiniz çok zor kararlardan biridir. Dışarıdan bakıldığında, “kimsesiz veya kötü şartlarda yaşayan bir çocuğa daha iyi olanaklar sağlamak” olarak görünüyor. Peki, daha iyi olanak sağlayacak kişiler buna ne kadar uygun?
Bu sadece çocukların suiistimal edilmesiyle de alakalı değil.
Tabi ki, azami şeyleri karşılayacak koruyucu aile. o çocuğun eğitim, sağlık vs.. ihtiyaçlarını karşılayacak.
Peki ya ruhsal ihtiyaçları?
Kendi çocuğunun eline kıymık battığında üzerine titreyip de, koruyuculuğunu üstlendiği çocuğa karşı içten olmayan hislerle ilgi gösterirse, o çocuğun ruhunda yaralar açar.
bir çocuk yetiştirmek, bir fert, birey yetiştirmektir. Birey olabilmek ise, kendi fikrine sahip olmak, kendi kararlarını kendi verebilmektir. Sürekli kendini ikinci sınıf hisseden biri bunu nasıl yapacak? He koruyucu ailenin yanında olmasa fert olabilme şansı daha mı fazla?
İşte çelişki budur bence. %100 diye bir şey söz konusu değil. Hep bir kıyasla düşünülür.
İşte vicdanının, ahlakın girdiği dar bir sokaktır koruyucu aile olma kararını almak.
Sevmeyi öğrenmek için atılacak adımdır.
- 4 ay önce başvurduk, eşim ve iki kızımla birlikte maaile tıbbi raporlar, psikiyatrla görüşmeler, eve uzman ziyaretleri, mülakatlar vs. derken sona geldik. Geçen hafta bizi aradılar ve “aradığınız nitelikte (0-3 yaş kız çocuğu olsun istemiştik) bir bebeğimiz var, görmek isterseniz gelin” dediler. Gittik, 4 aylık dünya güzeli bir bebekle karşılaştık. Onbeş günlük alışma ziyaretlerinin sonuna yaklaştık. Her ziyarette daha fazla bağlandığımız yavrumuza bir kaç gün sonra kavuşacağız. Bunun tarifi tanımı olmaz, olmuyor; yaşamak lazımmış hakikaten.
Evet, büyük sorumluluk istiyor, çok ciddi bir psikolojik hazırlık gerektiriyor. Ancak bunları hallettiğinizde dünyanın en büyük güzelliğini yaşıyorsunuz.Tavsiye eder miyim? deli misin, hem de nasıl!Gönüllülük vs diye kafa ütüleyen, tatara yapan tiplere inat bir hamle yapıyorsunuz ve hem bir yavrunun hem de kendinizin hayatına bambaşka bir güzellik katıyorsunuz.
- Koruyucu aile olmak muhteşem bir şey. Üç yılın sonunda yine aynı şiddette öneriyorum. Hatta daha derin duygularla öneriyorum. Olun kardeşim, koruyucu aile olun. Türkiye genelinde 15 bin civarında çocuk var yurtlarda aile bekleyen. Sağını solunu düşünmeyin, bodoslama girin. Yeter artık beklemeyin daha fazla. Bekletmeyin daha fazla…
- Bugün kızımız, kuzumuz 2 yaşına girdi. 1 yıl 6 aydır bizimle yaşıyor. Bebeklikten çıktı artık. Evimizin neşesi, dışarıdan bir an önce eve dönme telaşımızın, arzumuzun baş aktörü, canımız. Bu kadar bağlanmalı mıydık bilmiyorum. Ama başka türlü olmadı, olamazdı. Babacığım diyor en şirin haliyle. Nasıl bağlanmazsın… Her şeyi konuşur oldu en komik haliyle. Kullanmaya başladığı her kelimesi ayrı bir olay evde. Hangimiz yeni bir kelime duysak diğerleriyle paylaşıp gülüyoruz. Yaşadığı her yeni gelişme bizim için sıra dışı.
- Bırak bir çocuğun bakımını üstlenmeyi, çoğu kişi böyle bir şeyin varlığından bile habersiz. Ama fizyolojik olarak anne baba olabilecekleri halde bu yolu tercih eden güzel insanlar da var. Ya da sadece iki insan vardır belki, bilemiyorum.