Çıkmaz Sokak
Adım atarsın ama yollar ilerlemez, vardığın çıkmaz bir sokaktır. Artık sağına ve soluna baksan da örülü duvarlar, çizili şeritler, çekili teller kuşanmıştır zırhlarını. Sert, buz kesmiş ifadelerini dikmişlerdir sana. Küçümseyici ve alaycı. Bu bakışların ardında huzuru bozulan bir ihtiyar yatmaktadır. Uzlete çekilmek için ipe dizilenlerin en son boncuğudur bu sokağın binaları. Aslında kondurulsalar da oraya konduramazlar kendilerine terk edilmeyi. Bir müddet dimdik, ahım şahım dursalar da üstlerine zamandan darbe çalınmıştır. Kırmızı, yeşil ve moru kaplamıştır bir gri toz bulutu. Bir de tam diplerine artık burası sizin hapishaneniz dermişçesine örülen duvarlar, gerçeği vurmuştur yüzlerine. Ama onlar yüzlerinize gerçeği vurmaz; ben istedim, der, kenara itildim değil.
Kahverengiyi hiç sevmezdin. Bu da renk mi derdin ala, mora karşı. Öğrendin ki kahverengi gerçeğin temsilcisiymiş. Belki bu yüzden toprak kahverengiydi, evlerin tuğlası kahverengiydi. Çıkmaz sokağın hâlâ asfalt dökülmemiş toprağı, ala, mora ve yeşile hadlerini mi bildiriyordu yoksa? Peki, ne işin vardı bu çıkmazda? Denizin esenliğinde gölgelenirken girdap mı sürüklemişti seni?
İşte insan buydu; soruların ardına düşen. Bilmediği yollarda düşüncelerin peşini kovalayan ve çıkmaza gelince neler oluyor diye kafasını kaldıran. Hâlbuki kaç kere sendeleyip düşmüştün. Baksana dizlerin yırtık, üstün başın çamur. Kutlu bir yolculuk olmalı, renkleri kahverengiye boyadığına göre.
Hiç dikkat kesildiniz mi büyüklerin sözlerine ve davranışlarına. Onların dillerinde meşhur bir söz vardır. Ata mirasıdır ve birçoğu bilmez nedendir. Üslup. Her şeyin bir yolu yordamı var, üslubuna göre yapacaksın. Ve geldin mi işte böyle bir sokağa, bir iki göz atıp çekip gideceksin geriye bakmayacak, iki bacağını yarıştıracaksın.
Sanki gecenin bir vakti olmuş da in cin top oynuyor, çarçabuk eve ulaşmak istiyorsun. Ve belki de sen bildiğin yol yordama karşı içinde isyan tohumu büyütmüşsündür yahut içinde büyüyen hummalı bir yolculuğun fırtınasıdır.
Henüz sokağın başında fark etmişsindir nereye geldiğini ve varmak istemişsindir on yirmi adım ilerideki yeşil binanın çatlak duvarına. Sükûnet eşlik etmiştir bu yolculukta sana. Kaçmak hep kolay olmuştur zaten ama sen içini dökmek istemişsindir kahverengi toprağa, rengi yolunmuş binalara, heyecanı sökülmüş duvarlara. Ve bakmak istemişsindir doyasıya bu koca mezara. Gece olmasını beklemeden çıkan ay ile gömülen, insanlara karşın sen doğmak istemişsindir yalnızların hanına.
Bu duvar diplerine gencecik masum papatyalar ne kadar yakışırdı. Belki de bu binaların huysuz olma sebebi kimsenin elinde bir demet çiçek ile onları ziyaret etmemesiydi. Yalnız kalanlar olacaktı ki dostluğun kıymetini bilenler olsun, bazıları solacaktı ki renklerin kıymeti bilinsin. Peki, sen neresindeydin bu dünyanın? Seyahat hâlindeki bir trenin içinde tek kişi bulunan vagonunda mı bekliyorsun, yoksa sadece battaniyesi olan istasyonun tek yatılı misafiri misin? Birkaç sokak beride boynu bükülmüş çiçeği doğrultmaya çalışırken onun hırıltılı nefesini kesen çocuk musun? Çok ağlamıştı, hâlbuki senin yanakların kuruydu.
Her neredesin bilmiyorum. Umuyorum ki bir gün karşılaşırız. Arayan aradığını bulurmuş; peki, ya bekleyen beklediğine kavuşur mu? Çünkü ben bir arayış içerisinde değilim, bekleyişteyim. Sen arıyorsun ve ben bekliyorum. Şimdi merdümgirizlerin sığınağındayım.
Burası dizlerinin dermanı bitenlerin, solukları boğazlarına dizilenlerin zaman kovalamaca içerisindeyken oturacağı birkaç tahta parçasının dizilimi. Belki otobüs geçer durak olur, tren geçer istasyon. Şapkası başında, boynu yere eğik biri gelir sen olursun.
Eğer rahatsan oralarda sakın kıpırdama yerinden. Bu ihtiyar üç bina öğretti bana yalnızlığı. Ben onlara kucak açtım ve sarıldı onlar bana. Herkes onların küf koktuğunu söylerken ben onlardan diplerine ektiğim papatyaların kokusunu alıyorum, kulak asmıyorum kimseye. Ben denizin kokusunda sürüklenirken buraya, onlar hâlâ uzaktan seyretmekteler. Sen de onlardansan sakın gelme. Dünyada boğulup huzur sokaklarından kaçanlara verecek tahta parçam yok. Ama illa da geleceksen buyur gel.
Kahverengiyi hâlâ sevmiyorum ama kötü de davranmıyorum ona. Arada bir kucak açıyorum. Sonra amansız bir fırtına ayırıyor bizi.
Sevgili ben, eğer burayı durak veya istasyon eyleyeceksen yahut yolunu düşüreceksen sıkı giyin. Bu ihtiyarların duvarları yıkık dökük, belki kalbin üşür.