DEMEK Kİ NEYMİŞ!
Yıl 2000 li yıllar. Çekişmeli, tartışmalı, hatta ertelemeli bir seçimden sonra Adıyaman ÇUKOBİRLİK seçimlerini kazanıyoruz. Rakibimiz şimdi daha zengin ve önemli bir konum olan ticaret ve sanayi odası başkanı Mustafa Uslu. Hasari Güler den Şevket Gürsoy’a kadar aleyhimizde çalışanlar güçlü insanlar. ( Şevket Gürsoy o zaman milletvekili değil)
Ben ikinci başkan görevindeyim. İlk icraatımız kurumun müdürünü sürmek oluyor. ( sonradan pişman olduğumuz bir tasarruf). Sebep , önceki yönetime yakın olması, yada öyle görünmesi ya da bize öyle satılması. Müdür olarak Besnili bir hemşerimiz geliyor. ( sonradan en pişman olduğum tasarruf).Önceleri uyum içinde çalıştığımız müdür bir müddet sonra buranın her şeyi benim demeye başlıyor. Ben olmasam yönetim bir hiç sözleri kulaklarımıza geliyor. Oysa Genel Müdürlükle yakın ilişkileri olan güçlü bir yönetimiz.
Ne zaman müdürün odasına girsek masasının üstü evraklarla dolup taşıyor. Bize işte görüyorsunuz çok çalışıyorum gecem gündüzüm yok çok çalışıyorum diyor. Hepsini senin yapmana gerek yok diğer çalışanlara da yaptır diyorum, bilmiyorlar diyor. Onlara da öğret diyorum, anlamıyorlar diyor. Aslında öğrenmelerini istemiyor. Her zaman her işte kendisine muhtaç olunsun istiyor. Kendini öyle kaybediyor ki velinimetimiz olan bir çiftçimizi tokatlıyor. Günlerce ortamı düzeltmeye çalışıyoruz ve sonunda daha kötü şeyler olmasını önlüyor, çiftçimizden özür diletip ortamı sulh ediyoruz.
Kendisinin vazgeçilmez olduğunu düşünerek istifa dilekçemi yazdım, böyle giderse ayrılırım diyerek istifa dilekçesini gösteriyor. Ben resti görerek ver dilekçeyi kabul ettim deyince anında çark edip dilekçeyi yok ediyor.
En sonunda ulu orta yerde buranın her şeyi benim, istifa edersem burası kapanır sözünü söyleyince bende sabır tükeniyor, amiyane tabir ile şartel atıyor.
Başkanı da alıp Adana’ya Genel Başkanla görüşmeye gidiyoruz. Bu adam gidecek diyorum. Başkan doğal olarak ama siz istediniz diyor. Evet istedik şimdide gidecek diye kesin konuşuyorum. Başkan yerine verecek yetişmiş, şartları haiz eleman yok diyor. Ben bizde var diyorum. Başkan yapabilir mi diyor, ben yapar diyorum, ya yapamazsa deyince ben yaparım diyerek hala görevde olan Cemile Cömert hanımefendiyi müdür olarak belirleyip Adıyaman’a dönüyoruz.
Kararı Cemile hanıma iletince, ben yapamam diyerek ret etmeye çalışıyor ama ben yapacaksın, hata yapmaktan korkma, hata yapa yapa doğruyu öğreneceksin, bilerek hata yaparsan affetmem ama bilmeden yaptığın hataların telafisi için yanındayım diyerek cesaret veriyorum.
Aslında Besnili müdür başına gelecekleri tahmin ederek bilanço da dahil hiçbir işi tamamlamamış ve o şekilde bırakıp gidiyor. Zannediyor ki yapamazlar rezil olurlar. Ama bilmiyor ki hiçbir kurum kişilere bağlı değil ve devamlılık esastır.
Aslında zorlanmıyor da değiliz. Özellikle bilançosu farklı olduğundan sıkıntı çekiyoruz ama görevden aldığımız ilk müdür Mutafa bey gelip gayri resmi bize yardımcı oluyor. Ve bizi mahcup ediyor. Ben olsam yaparmıydım? Sanmıyorum.
Böylece Cemile hanım kimi zaman ağlayarak, kimi zaman korkarak ta olsa iyi bir müdür olarak yetişyor.
Sonra ne mi oluyor? Daha sonra kentin içine sıkışmış olan kooperatif binamızı satıyoruz. Bir müddet koç un fabrikasının yerinde geçici olarak faaliyette bulunuyoruz. Ama bu arada BÖRGENEK yakınlarında modern, geniş, içinde işletmesi de olan bir tesis kazandırıyoruz. Hem yakın köylerdeki gençlere iş imkanı oluyor, hem de çiftçilerin rahat ettiği bir ortam yaratıyoruz. Bol miktarda gübre, tohum ve ilaç getirerek çiftçilere hizmet ediyoruz.
Sonuç olarak demem o ki, kendini vazgeçilmez sanan birinin sayesinde, benimde kararlı tutumum sonucu ÇUKOBİRLİK çalışkan, başarılı bir müdür kazanıyor. Demek ki neymiş…….. hiç kimse bulunmaz Bursa kumaşı değilmiş, hiç kimse vazgeçilmez değilmiş, kurumların devamlılığı kişilere bağlı değilmiş. Bir kişinin gidişiyle hiçbir kurum batmaz, yok olmaz, mutlaka boşluk doldurulur. Hele zaten kişinin kendisi boşluk ise gitmesi en hayırlı iştir
ASIM ÖCAL
28.3.2016