İstanbul’dan Çiğdem’in Gebelik Günlüğü’ne devam ediyoruz.
Çiğdem’in bütün yazılarını buradan takip edebilirsiniz.
***
Üzüm’e mektupla başladı bu hafta…
Üzüm bebeğim, bu hafta annen en çok seninle baş başa kalabileceği günlerin özlemini çekti. Aranıza her gün yaptığınız 70 kilometrelik araba yolculuğunun stresi, radyoda dinlenen bölük pörçük piyano sesleri, toplantılar için yapılan koşturmacalar girmesin istedi çömez annen. Bir sahil kasabasında bol bol deniz kenarı yürüyüşleri yapıp dalgaların sesiyle büyü istedi. Tanıdık simaların gülümseyişlerini görüp içi ısınan annenin mutluluğuyla sen de mutlu ol istedi. Doğup büyüdüğü istanbul’u senin çok sonraları, istediğin için ve istediğin zaman tanımanı diledi. Daha sakin, daha yavaş, daha dinleyen bir hayata doğ, büyü, yaşa istedi…
Çok konuşamadım bu hafta yine seninle, sesimi içeriden de duyarsın gibi geldi hep, şişelere mektup yazıp denize bırakır gibi, babana aşkla yazdığım gibi söyledim sana da sözlerimi usulca. Duyabiliyor musun beni? Seni hayal ettiğimi, daha şimdiden okul orkestralarında şarkı söyleyip karşı cinsin gönlünü çelerken düşlediğimi biliyor musun?
Her anne gibi olmaktan korkup yine her anne gibi seveceğimi seni, kendi kayıp düşlerimin peşine takmamak için mücadele vereceğimi ve zaman zaman yenilip zaman zaman iyi ettiğimi düşünüp kendi yanılgımla dövüşeceğimi…
Seni hep en iyi anlayan olabilmek için çabalayacağımı, babanla edeceğin ilk kavgalarında bildiğim tüm karşı doğrulara rağmen babanı değil seni destekleyeceğimi içten içe… Annelik tecrübesi de yaşam gibi belki; hem yanlışlar yapa yapa, deneye yanıla, hem de zaman zaman kendi annemin ezberlediğim doğru ve yanlışlarını döne dolaşa tekrar ede ede anne olacağım. O yanlışların birçoğu arkasındaki kocaman sevgiyle katlanılır olacak belki de…Sen de o yanlışlarla kavga ederek büyürken bir bakmışsın ağzından bilinçsizce çıkmış gibi duran, senin bile olmayan aslı bana hatta aynı döngüyle çok çok önceki kuşaklara ait cümlelerin olacak. Kan bağının çok garip bir şey olduğunu öğreneceksin, seni hem en çok seven, en çok destekleyen hem de en çok üzenler hep bu bağla bağlandıkların olacak.
Bekle ve gör küçüğüm, bekle ve gör…
Bu kadar iç ses yeter deyip hamileliğimin 17. haftasını yaşadığım günlere ve gerçek dünyaya dönersek…
Haftanın Keyfi: Öncelikle yoga şahane diyerek başlayayım. İki haftayı geride bıraktığım bu günlerde keşke daha sık gidebilsem duygusuyla severek devam ettiğimi söylemeliyim. Bir kere malumunuz insanı kan ter içinde bıraktırmadan vücudu çalıştırdığı, kasları esnettiği için güzel. Ayrıca ders sonuna doğru yapılan meditasyon denemeleri her ne kadar hocanın güzel bir şey düşünün dediği anda aklıma gelen “bol domatesli menemen” düşüncesiyle biraz olması gereken havadan uzaklaşabilse de çok dinlendirici. Derin gevşeme adı altında ders sonunda kocaman tombul yastıklara gömülüp istersek minik battaniyelere sarınarak uyukladığımız beş dakikalık bölüm ise kesinlikle favorim! Utanmasam çalan gongu duymazdan gelip geceyi oracıkta geçirivereceğim.
Hala sınıfın yenisiyim ama en azından diğer kızların da daha birkaç ay önce sınıfın en ufak göbeklisi olarak başladıkları yolculukta bitiş çizgisine az süre kalmışken birden bire sınıfın en koca göbeklisi oluverdiklerini şaşkınlıkla anlatışlarıyla kendimi daha az uzaylı gibi hissediyorum.
Haftanın Eziyeti: Size dişlerimde tel olduğunu söylemiş miydim? Üstelik de 20’li yaşlarımın başında bir senemi yine tellerle geçirmişken bu kez de 30’larımı tellerle idrak ediyorum! Doktor hatasıyla çocuk yaşta çekilen dişlerin yarattığı karmaşayı başka bir doktorun uyguladığı yetersiz tedaviyle düzelttiremeyince hadi bir cesaret deyip önce sekiz ay damak denen şeyi kullandım ve şimdi de son üç aydır tekrar telliyim. İlk olarak üst çeneyle başlamıştık, bu hafta alt dişler de tellendi ve tüm ağzım sanki bana bir hapishane! Hamilelikte zaten önem kazanan diş eti sağlığı ve hijyen konusu teller sayesinde beş kat daha önemli ve günde en az 4-5 kez fırçalanmaktayım!!
Siz siz olun çocukları götürdüğünüz diş hekiminin uygulamalarından emin olun! Gerekirse üç beş görüş almadan hiçbir işlem yaptırmayın. Velhasıl kelam telleri taktırıp üç beş hafta sonra da hamile olduğumu öğrenince ilk tepkim “hem şişman hem telli olacağım” demek oldu! Bir ergenin ilk gençlik kabusu bu yaşta geldi beni buldu iyi mi?
Haftanın tavsiyesi: Hepimiz hamilelik öncesi ne kadar dikkat etmiş olursak olalım bebek haberiyle birlikte yeme içme konusuna ilave bir dikkat göstermeye başlıyoruz. Ben de ilk adım olarak önceden kulak arkası etmeyi tercih ettiğim ve Türkiye şartlarında doğruluk ve güvenilirliğine şüpheyle baktığım organik beslenme sürecine hamilelikle birlikte adım atmak istedim.
Birkaç yıldır varlığından haberdar olduğum ancak Cumartesi sabahları erken kalkıp gitmeyi gerektiren herhangi bir aktiviteye bedenim isyan ettiğinden yılda ancak iki üç kez gidebildiğim Şişli organik pazarını haftalık rutinimize aldım. Organik tarıma dair şüphelerim devam etse de pazarın internet sitesinde (www.ekolojikpazar.org adresinden pazarın kurulduğu diğer İstanbul semtlerini de öğrenebilirsiniz) belirli aralıklarla yapıldığı söylenen denetimler ve alıp denediğim ürünlerin özellikle de taze sebze ve meyvelerin market veya manav ürünlerine göre çok daha kolay bozulabildiğine tanıklık edince, son üç aydır alışkanlık edindik pazara gitmeyi. Sevgilimin başlangıçta işkence olarak gördüğü bu alışveriş şekli, pazarda keşfettiğimiz organik gözleme ve taze meyve suyu tezgahları sayesinde ikimiz için de Cumartesi sabahı ritüeline dönüşen bir keyif haline geldi.
Pazarın dizi ve tiyatrolardan tanıdığımız bol oyunculu müşteri kitlesi, size ilk kez aldığınız taze rezeneyi keçi etiyle nasıl da güzel pişirebileceğinizi tarif eden değişik profilli pazarcılar kadar bile ilginç gelmiyor zamanla!
Haftanın sorusu: Sağda solda okuyup doktruma sormak üzere bir kenara not edip unuttuğum tetanoz aşısını geçtiğimiz hafta yazıştığımız emaillerde Çarşamba gebesi Pelin sayesinde hatırlayıverdim! Doktorumu arayıp sorduğumda kendisinin rutin olarak mutlaka her gebeye önermediğini; ancak istersem olabileceğimi ve bir sakıncası olmadığını söyledi. Bu işi aile hekimlerinin takip ettiğini de ekledi. Şimdi düşünmekteyim; doktorum mutlaka yaptır demediği için üstüne mi yatsam yoksa aile hekimime başvurup aşıyı yaptırsam mı emin olamadım. Bu aşıyı olmayıp sorun yaşayan duydunuz mu acaba ey güzel gebeler ve anneler?
Haftanın itirafı: Az önce içime kaçtığına tanıklık ettiğim gebelik cadısı sayesinde beni bir iki saat evde yalnız bıraktığı için sevgilime etmediğimi bırakmadım. Normalde manyak bir ilgi budalası olmadığıma eminim ama şimdi yanımda biri olsun, bana aç mıyım bir şey ister miyim sorsun, hiçbir şey yapmasa da belki ihtiyacım olabilir endişesiyle hep etrafımda olsun istiyorum sanırım. Böyle hisseden başkaları da var mı acaba ey gebe dünyası???
Sevgiyle,
Çiğdem