Merhaba değerli dostlar
Geçen ay ki sayımızda mobbing ile devam edeceğimizi belirtsem de, yaşananlar, özelliklede Ceylin söz konusu olunca biz büyüklerin iş hayatında maruz kaldığı sosyal zorbalık, kabadayılık şöyle bir kenarda ilerideki sayılarımıza kalmalı hissine kapıldım.
Her fırsatta klasik sokak oyunları oynamayan, bilgisayar tutkunu çocuklarımızdan gençlerimizden dem vuruyor, eleştirilerimizi yöneltiyoruz. Hatta okul kitaplarının etkinliklerinde ‘’büyüklerimizin oynadığı oyunlar’’ konusunu ekleyip sağlıklı olan o oyunlara yönelmeleri için heveslendirmeye çalışıyoruz. Bu arada çocuklarımızın özgüven eksikliğinden yakınıp bu konuda kendilerini geliştirmeleri için öneriler alıp, ufak sorumluluklar verip (bakkala gitmek, markete gitmek )ısrarla o eksikliği de tamamlamaya çalışıyoruz.
Çoğu zamanda en önemli kriterimiz, kendi çocukluğumuza dönüp boş zaman değerlendirme şekilleri, girişkenlik konusunda acımasızca eleştirip, çocuklarımıza zayıf notu yapıştırıyoruz. Çok mu çözümsüz kaldık, topu İstanbul ‘a büyükşehirde yaşamanın zorluklarına atıyoruz.
Ceylinler gündeme gelince panik halinde birkaç gün tüm bu eleştirileri askıya alıyoruz.
Bu yazımı kaleme aldığım tarih 12 Haziran 2017 yani sevgili Ceylin’e kıyıldığı haberlerinin gündeme düştüğü anlar… Tüm sosyal medya lanetler yağdırıyor, idam isteniyor, çocuklarımızı onları bekleyen tehlikelere karşı nasıl eğitmeliyiz? Sorusuna cevaplar paylaşıyor. Kaç gün? Başka bir çiçek daha gündeme gelene kadar mı? Yoksa Ceylin’i 3 gün sonra unutup tekrar bir haber bağrımızı yakıncaya kadar mı? İki cümlenin özeti biz tepkilerimizi sadece olay yaşandığı gün veriyoruz ya da takip eden en fazla üç gün. Bir başka olay yaşanıncaya kadar unutuyor susuyoruz.
Bu acı olaylar karşısında hemen gözlerimizi çevirdiğimiz yavrularımız. Biz bu olayları takip ederken, çocuklarımızda kendilerince mevcut olayı anlamaya, yorumlamaya çalışıyorlar. Üstüne, bizlerin koruma amaçlı, ürperti içinde yaptığımız uyarılar geliyor. Koruma duygumuz, koruma amaçlı uyarılarımız çocuklarımıza fobi, korku olarak transfer oluyor. Sana bir şey verilirse kabul etme, yabancıların arabasına binme, özel bölgelerin bunlar, kimsenin dokunmasına izin verme, biri seni kaçırmak istediğinde bağır… Evet, liste artarak devam ediyor ki çocuklarımızın bunları bilmesi son derece önemli ama çözüm mü? Çocuklara yönelen ve hız kesmeden artan bu vakaların çözüm yolu sadece çocukların eğitilmesi mi? İdam gelmezse bu vakaları korku içinde takip etmeye devam mı edeceğiz?
Evet, katılıyorum idam gelsin. Emniyet güçlerimiz var gücüyle çalışıyorlar zaten, daha da yoğun çalışsın bu da kabul. Çocuklarımız eğitilsin hemfikirim. Ama dahası var. Yaşadığımız Ceylin’in üzüntüsü, eşini katletme haberleri, uyuşturucu kullanımının artışı, evden kaçan gençler, birkaç yaşındaki çocuklarına içki içirirken görüntülerini keyifle sosyal medyada paylaşan ebeveynler… Bozuk psikolojinin ürünü hem de sadece kendi bozuk psikolojinin değil mensup olduğu bozuk psikolojili ailenin ve çevrenin ürünü. Altında yatan nedenler kadar psikolojik dengede bozukluklar hızla artışta. Cana kastların, şiddetin, madde bağımlılığın önüne geçebilmek için güvenlik önlemlerinden başka psikolojik sağlığın korunması, bozulan psikolojinin tekrar sağlıklı hale getirilebilmesi, toplum psikolojini koruma çalışmalarının yapılması gerekli olup, tıpkı mahallemizde bulunan aile sağlığı merkezleri gibi her mahallede toplum ruh sağlığı merkezlerinin psikolog, sosyolog, aile danışmanlarının devreye alınması her hanenin psikolojik olarak ta takip edilmesi bir zorunluluktur. Psikolojik destek almak maddi olarak külfet, randevu olarak bekleme süreci içerdikçe bir de psikoloji alanında destek almak ben deli miyim ifadesiyle karşılaştıkça idamda gelse benzer durumları yaşayacağımız bir gerçektir.
Sevgiyle kalın...