Yükseköğretim kurumlarında yürütülen temel fonksiyonların anlamının tanımlandığı ve fonksiyon kapsamındaki süreçlerin, mekanizmaların, organizasyonel yapıların kısaca belirlendiği çerçeveler olan politikalar; kalite güvencesi sisteminin önemli bir unsurudur.
Eğitim ve öğretim bir yükseköğretim kurumunun en temel fonksiyonlarından birisidir. Eğitim-öğretim süreçlerinde iç kalite güvence sistemi ile ilgili mekanizmalar, kurumun paydaşlarının katılımı ile oluşturduğu eğitime bakış açısını, önceliklerini, hedeflerini ve iş yapış biçimini ifade ettiği kalite politikası üzerine inşa edilmelidir. Söz konusu politikalar, yarım sayfayı geçmeyecek şekilde ancak net ve kapsamlı şekilde hazırlanmalı, eğitim öğretim süreçleri ile ilgili detaylı planlamalar ve mekanizmalar için bir rehber niteliğinde olmalıdır.
Eğitim öğretim süreçlerinde ilişkin ilan edilen politika, aynı zamanda kurumun tüm paydaşları için bir farkındalık oluşturma, izleme ve hesap verme aracı niteliği de taşımaktadır. Eğitim-öğretim politikalarının kapsamı aşağıdaki şekilde özetlenmiştir.
Eğitim-Öğretim Politikasına Bir Örnek:
Üniversite’nin program yapısı, öğrenci merkezli eğitim anlayışına dayanan, öğrencilerin kendi tercihleri doğrultusunda uzmanlaşmalarına izin veren, bütünleyici eğitim felsefesini benimser. Seminerler, öğrenen topluluklar, disiplinlerarası çalışmalar, bitirme projeleri, dosya düzenlemeleri teşvik edilir. Lisans eğitiminde, araştırma temelli yaklaşımlar ve öğrencilerin araştırma süreç ve problemlerini tanımalarını sağlayan, araştırarak öğrenmelerini teşvik eden yöntemler programların birer parçasıdır. Eğitim ve öğretime ait süreçler “Planlama-Uygulama-Kontrol etme-Önlem alma (PUKÖ)” döngüsüne uygun olarak yönetilir.
Üniversitenin eğitim-öğretim felsefesinin ana unsurları aşağıda özetlenmektedir:
> Öğrenci merkezli eğitim anlayışı,
> Yeni öğrenme-öğretme teknikler,
> Öğrencilerin karmaşıklık, çeşitlilik ve değişim ile başa çıkmalarını yaklaşımlar,
> Bütünleyici eğitim felsefesi.