tv izlemeyen biri olarak dün akşam -uykum da vardı- persepolis'in en sevdiğim bölümlerini tekrardan izledim. son günlerde en sevdiğim filmleri tekrar tekrar izliyorum. bir filmi oturup baştan sona kadar izleyebilmem için cuma ya da cumartesi olması lazım. çünkü evde sessiz bir ortam oluşacak, sonra ben konsantremi sağlayıp filmime adapte olmalıyım.
duyan da cern'de falan deney yapıyorum sanır. siz de haklısınız.
bir ara sürekli "la finestra di fronte" yi izliyordum. gerçi hala daha izlemiyor değilim. sadece şu sahnesini defalarca izledim. çokça hamurla, kekle börekle uğraşan biriyim. haliyle bu sahneyi görünce aklıma binbir türlü şey geliyor. yaşadıklarımla bağdaştırıyorum bazı bazı. ama durup bakınca kaçırmaktan çok kaçmak gibi bir duygu var içimde. galiba çok şeyden kaçıyorum.
giovanna gibi merdivenlerden koştura koştura hayatım boyunca sanıyorum bir kez indim. o da kaçmak içindi. tam aksine birini yakalamak için değil. şimdi düşünüyorum da kaçmayı....
kaçmak, korkaklıktır.
korkularınla her zaman yüzleşmen gerekir. sana güç veren her zaman bu olur.
kaçarsan aklında binbir tane soru işareti kalır "?"
"acaba"larla yaşarsın.
hayatın boyunca herşey "kesinliğe" asla ulaşamaz. bunu bilirsin. ama kesinliğe ulaşmasını istediğin bazı şeyler vardır.
bu yüzden kaçmamalısın. o anda içinden bu geliyorsa bile, bile bile yanacağını da bilsen kaçma..
ben kaçtım, muallaktayım.
ben kaçarken elimde un yoktu, taşıdığım koca bir çanta ve başımda uçuşan kar taneleri vardı. soğuktu.
ve kimse bana "kaçma" demedi. tektim, doğru kararlar alamadım sanırım.
herşey anlıktı.
oysa biz "anlık" yaşıyorduk. olması gereken buydu.
işte bu yüzden bu sahne bana çok dokunuyor. bu hafta sonu poğaça yaparken bir taraftan elimde unlarla "gocce di memoria" yı dinleyeceğim. tek bir italyanca kelime bilmiyorum ama şarkıyı ezbere biliyorum. gözlerim giovanna'nınkiler gibi güzel değil ama gökyüzüne bakıp anlık düşündüğüm zaman sanıyorum ki sesim ulaşacak bir yerlere.
bilmem, belki de ulaşmaz.