Sohbetlerimiz neden bu kadar bayağılaştı? Sürekli aynı konuları evirip çevirip konuşuyoruz. Her şey biran önce olsun bitsin derdi, ağız dolusu gümbürtülerle süregeliyor. Sevmek sevilmek duyguları kuş cıvıltıları gibi şenlik veriyorken bizlere, neden bu samimiyetsizlik duygusu ele geçirmiş hepimizi? Nedensizce kalp kırmalar artarken dostluk, kardeşlik, ailevi gerçeklerin azaldığı bu dünya bizim dünyamız. Bizler çevremiz için değil kendi egolarımızı kendi benliklerimizi yüceltmek için çaba sarf ediyoruz. Alışmışız her günün dünkü ile aynı olmasına nedensizce katlanıyoruz.
Hiç düşündünüz mü eski eşyaları, eski kıyafetleri eski insanları, eski bayramları niçin arıyoruz iç dünyamızda? Eskiyi aslında eskimediği, eskitmediğimiz için içimizden çıkaramıyoruz. Bilmediğimiz bir şey yok; her konu, her görüş hakkında fikrimiz var. Hep en iyisi biziz her şeyi biliyoruz. Başkası bizim görüşlerimizi kendine katsın karıştırsın diye kendi penceremizin kenarına o güzeller güzeli çiçekleri koymuşuz da günlerdir su vermiyormuşuz gibi.
Okuduğum kitabın altını çizdiğim bir cümlesinde şöyle yazıyordu: “Güzelliği bulmak için tüm dünyayı dolaşsak da; onu içimizde taşıyamıyorsak asla bulamayız.” Pencereyi açmayı öğrenenlerimiz içimizdeki dünyayı dışına yansıtmış, o güzelim çiçeklere su vermiş her gün farklı pencerelerden farklı birer dünya gören ve güzelliği bulmuş kişilerdir. Siz de çiçeklerinize su vermeyi unutmayın. Su verilmeyen çiçekler gibi solup gitmeyin. Her yeni güne renk katmayı deneyelim, dürüst olalım kendimize, yalnızlıktan kurtulalım.