Bütün bir sezon mücadele eden takımların başarılarını taçlandırmak için son bir kez tüm güçleriyle sahada olmaları gerekir... İşte o gün davulların bütün gücüyle çaldığı mutluluğun aynası milyonların oluşturduğu düğün-dernek alayıdır... Ve mayıs ayı aynı zamanda hüzünlerin ayıdır...
Düşenlerin ayıdır...
Düşmemek için tüm güçlerini sahaya yansıtabilen takımların ayıdır... Dünkü Gençlerbirliği maçı Bursaspor açısından böyle bir karşılaşmaydı. Ya düğün ya hüzün! İlk düdük çaldığında Yeşil Beyazlı futbolcular düğümden düğün çıkarmak için topa hücum ettiler. Ama 'elleri işte, gözleri oynaşta' olduğu için rahat değildiler. Aklı fikri çoğunlukla Bursa'da, biraz da Ankara'daydı.
XXX Rizespor'un başkentte Osmanlı'ya kaybetmesi haftalardır Bursa semalarına çöreklenen kara bulutları dağıtabilirdi... Aksi bir sonuç ise günlerdir laçka olmuş sinirleri boşaltıp bedenlerde felç riski doğurabilirdi. Medcezir olayı gibi bir şeydi işte... Gelgitlerle doluydu Timsahın kafası! Anlayacağınız hayal ve endişe yüklü bu iki duygu medcezir gibi çekiyordu futbolcuları. Nitekim oyuna olmasa da skora yansıtıyordu bunu Bursaspor, gelip gidiyordu Gençlerbirliği kalesine... Bu hızla ilk çeyrek geçildiğinde Jorquera bazukasıyla flaşlar çaktı, spotlar yandı ve Timsah Arena aydınlandı... Ankara'dan gelen 1-1'lik haber Jorquera'nın golünden de sevindiriciydi.
Bundan dolayı Timsah soyunma odasına bir taşla iki kuş vurmanın edasıyla gitti.
XXX
İkinci yarıda sahaya yine radyo kulağında çıkan Yeşil Beyazlı futbolculardan bazıları maç yerine fasıl dinler gibiydi! Puan açısından tuzu kuru Gençler'in nasıl olsa maçı anahtar teslim elden vereceği saflığına mı kapılmışlardı acaba? Nitekim oyun, tek golde kalmak istemeyen Bursaspor ile 1-0'ın altından kalkmak isteyen konuk ekibin, tribünlerde yürekler ağızda seyredilen müthiş bir mücadelesine sahne oldu. Çaykur Rize'nin 2-1 öne geçtiği haberi ise Yeşil Beyaz sevdalılarını 'ömrünün son anını yaşayan hasta' konumuna düşürürken, cenaze marşı eşliğinde gözyaşları sel olup akıyordu... Çünkü Timsah hayat fonksiyonları durmuş, fişi çekilmeyi bekleyen hasta misali bitkisel hayata girmiş, yoğun bakımdan camiaya sesleniyordu:
Bir ihtimal daha var, o da ölmek mi dersin?