Kehribar nerelerde kullanılır, Kehribar tespih nasıl yapılır, Kehribar hakkında bilgi.
Aslı farsça olan bir birleşik kelimedir, Kah (kısası: Keh) saman, rüba (Rübuden: kapmak mastarından) kapan demektir. Böyle denilmesine sebep, kehribarın, bir yün parçasına sürtülünce elektriklenerek saman çöplerini kapması, kendine çekmesidir. Nitekim eskiden bu kelimeden çıkma kehrübaiyyet elektriklilik anlamına kullanılmıştı.
Kehlibar, açk sarı veya sedef renginden, koyu yumurta sarısına, hatta kırmızı ve siyaha kadar çeşitli renklerde yarı saydam bir maddedir, ilk çağlarda bitkilerden sakız gibi meydana geldiği sanılırdı. Daha sonra, hava ve güneş altında kurumuş deniz köpüğü sanıldı. 1767’de Fr. S. Bock, bu maddenin bitki niteliğine işaret etti. 1811’de Schvveizer, kehlibardaki fosil niteliğini ispat etti. Nihayet araştırmalar kehlibarın üçüncü jeolojik zamandaki çam reçinelerinin fosilleşmesinden hasıl olduğunu ortaya koydu.
Buna göre kehlibar, bitkisel asıllı bir yeraltı kalıntısıdır. Bundan dolayı Almanlar kehlibara Bernstein (Berntaşı) derler. Kuzey Almanya’da ve Kazan taraflarında çıkar.
Kehribardan Neler Yapılır:
Yanlış olarak taş sanılan kehlibar eskiden beri süs eşyası yapmakta kullanılmıştır. Batı’da çeşitli süs eşyası için, doğuda ağızlık, tespih ve tılsım taşı yapmak için ham madde olarak kullanılmıştır. Erzurum’da çıkan ve kara kehlibar denilen bir çeşit linyitte de bu maddenin özellikleri vardır. Asıl kehlibar ateşte yanar.
Eski İstanbul’da, Uzun çarşıda sırf kehribar üzerine bir sınıf esnaf vardı ki, bunlar tespih ve ağızlık yaparlardı. Özel tezgah ve tornalarla çalışan bu esnafın teşbih imameleri, çubuk ağızlıkları çok şöhret kazanmıştı. Kehribarı, mine, gümüş ve altın kakmalarla işleyerek süslerlerdi. Çubuk denen uzun ağızlıkların ağza alınacak tarafına ilave edilen kehribar kısma baş pare denilirdi.
Kehlibardan bugün de kısa ağızlıklar ve tespihler yapılmaktaysa da, tabii kehribar hem ithal malı, hem çok pahalı olduğu için daha fazla sentetik kehribar kullanılır.