”Karanfilsin, Tarçınsın… Neden böyle hırçınsın?” :))))
Böyle bir laf var da, nereden geliyor bilmem… Ama sevmiyorum ben HIRÇINLIK denilen şeyi!
Üstten alarak, aşağılayarak, haklı ise daha çok ezerek, haksız da olsa yine tekme tokat galip çıkmaya çalışarak, ortamı geren, kendini HIRÇIN bir tutumla var eden insanları, ANLIYOR ama ONAYLAMIYORUM!
Anlıyorum;
Zira kültürümüz böyle DELİKANLI kültürü denilen şeyde, mok altında kalıp laf altında kalmamak gibi bir anlayış var…
Efendice dinlemek ve hakkaniyet sınırlarını aşmadan, nezaketten uzaklaşmadan cevap vermek, ne sosyal iletişim platformlarında, ne de ailemizde gördüğümüz ilişki modellerinde OLMAYAN bir şey!
Efendice iletişim kurmak, ancak insanın KENDİNE SAYGI kavramını, boş gurur ve afra tafra kültürünün ötesine taşımasıyla, önemi idrak edilen bir tavır.
En kibar ve eğitimli görünen insan bile, biraz kuyruğu sıkıştı mı, saldırgan, saygısız, edepsiz ve HIRÇIN bir söyleme sığınıveriyor, sırf bu gördüğünü yapma alışkanlığı yüzünden.
Hele o çok bilmişin üstüne bir de başkalarını küçük görmüş olma hali yok mu… En hüzünlüsü de o!
Kalpler önce saygılı bir dille konuşarak ısındırılır bir fikre… Öyle ki karşındaki seninle aynı görüşte olmasa da, aklını gönlünü açmak, dinlemek, anlamak gelir adamın içinden…
Derin bir KABUL GÖRMEME korkusu var bu sert sürt iletişim dilinin ardında!
Sakin, saygılı ve sevecen bir dille konuşmanın kısa vadede getirisi saygı ve sevgi kazanmaksa, uzun vadede getirisi insanlara örnek olarak topluma katkıda bulunmaktır oysa…
Dümen gemi için ne ise, dil de insan için odur demiş Aziz Yahya!
Dilimizin kurbanı değil, hakimi olmak dileğiyle…
Seni inciterek, kendimi incittim…. Christina Aguilera – HURT