Uzanamıyordum ...ellerim minikti..
Defterimi silerken, o ellerindeki bileziklerin çarpışmasına özenirdim. Ben de bir şeyler takıp çarpışsınlar diye uğraşıp dururdum.
Sorgulardım sürekli seni, neden bu kadar sakin diye.
Neden beni övmez diye.
Evimizin holünde uyandığımda çekinirdim salona girmeye, öpüşlerinden gülümseyerek utanırdım, öyle mutlu olurdum ki ..
Sorgulardım yine nasıl sevebiliyor böyle diye.
Bir topluluğa giderdik, derdim ki yine en güzeli benim elimden tutuyor.
Hele o yüzüşün bu kadar mı güzel suyun üzerinde akardı biri ..
Uzanamıyordum hala, ama ellerimin ucunda ..
Derdim neden bu zorluğa dayanıyor, neden bu kadar susuyor?
Kalbi nasıl üçe bölünüyor, nasıl aynı seviyor?
Hiç mi sıkılmaz hiç mi yorulmaz derdim ve dönüp bakardım ki gülümseyen biri karşımda.
Anaokulunda her 2 dakika geç geldiğinde o korkumu, o kalbimin atışını durduramazdım. Boynuna sarıldığımda o kokun bana güven verirdi.
Şimdi o mutfaktaki dolaba uzanıyorum anne..büyüdüm
Ellerime taktıklarıma o bakıyor...
Sakinim annem eski bene göre çok sakinim ..
Hergün iyi ki beni övmemiş diyorum, iyi ki yüceltmemiş durduk yere. Şimdi tutuyorum kendimi bende, böyle yapacağım diyorum.
Yoruluyorum annem, hemde çok yoruluyorum ama ona karşı hep gülümsüyorum şimdi ben anneyim anne, şimdi ben senim..
Şimdi sorguluyorum benim seni sevdiğim gibi kızım beni sever mi annem...