Koronavirüs salgını nedeni ile hepimiz bir panik ve ne yapacağımızı bilemediğimiz bir haldeyiz. Durup sakinleşebilmek kendimizi koruyabilmek için yapmamız gereken ilk şey. Sakince düşüneceğiz ve planlı hareket edeceğiz. Dışarı çıkmayacağız ancak çıkmamız gereken durumlarda- haftalık market alışverişi, acil durum, vs.- tüm korunma önlemlerimizi alacağız. Tamam biz buna dikkat edeceğiz ancak çevremizde felaket tellallığı yapanları napacağız?
Her gün bir yeni ses kaydı, bir yeni ekran görüntüsü, bir yeni mesaj alıyorum telefonuma. "Arkadaşlar merhaba, ...... 'da doktar olan bir arkadaşımızdan aldığımız habere göre...." diye başlayan ses kayıtlarını dinleyip inananlardan ve paniğime panik ekleyenlerden değilim. Bana gelen bilgiyi didikleyerek teyit almaya çalışırım ancak bunlara gerçekten inanan insanların var olduğunu biliyorum. Evet bizim bilmediğimiz şeyler oluyor olabilir, evet şeffaflık sorgulanabilir ancak ses kayıtları ile Whatsapp gruplarında dolaşan bir bilginin "devlet sırrı" olma ihtimalinin olmadığını belirtmek isterim.
Haydi iyi niyet arayalım ve bu tarz mesajları bize ulaştıranların temel amacının "bilgilendirme" olduğunu düşünelim. Peki ya aşırı kaygılı insanların kaygılarını etrafına yaymasına ne demeli? Koronavirüsü -yeni bir araştırma yapılmadıysa eğer- bildiğim kadarıyla bir kişi damlacık yoluyla 3 kişiye bulaştırabiliyor. Kaygılı insanların kaygılarını bulaştırdığı kişi sayısının 3 kişiden daha fazla olduğuna eminim.
"Napıyorsun canım" ile başlayan mesajlar adım adım şu şekilde ilerliyor "Nasıl olacak?", "Nereye kadar gidecek?", "Kesin iş yerimiz de kapanacak", "Zaten falancanın bir numaralı adamı da 'böyle gitmez' demiş", "Valla dünyanın sonu geldi".
Duygularımızı paylaşalım, paylaştıkça hafifliyoruz çoğu zaman ama lütfen zehirlemeyelim. Karşımızdaki kişinin de kaygılarının olabileceğini unutmayalım. Umut şu sıralar tünelimizin ucundaki tek ışık. Kişisel önlemlerimizi alalım ve bir süre duralım...