İran'daki durumu sarsma girişimi başarısız oldu, ancak istikrarsızlığa doğru seyir devam edecek. Aralık ayı sonlarında ülkeyi tarayan protestolar - Ocak başında, Batılı siyasetçiler ve medya “halk ayaklanması” şeklinde sunmaya çalıştı. Aslında, "renk" devrimlerinin temel mekanizmalarına dayanan iyi planlanmış bir işlemden bahsediyoruz.
"Barış protestosu" ile silah elinde
Eskilerin son günlerinde ve ana dünyanın yeni yılının ilk günlerinde haber İran'da protesto etmeye başladı. Aralık 28’da başladılar, Mashhad’da ve kuzey-doğudaki Horasan-Rezavi eyaletinde bulunan bir dizi başka şehir yumurta fiyatlarında ve diğer bazı ürünlerde 40’in yüzde artmasına neden oldu. Ertesi gün, yerel ilk protestolar diğer birçok il ve şehre yayıldı. Sadece coğrafyayı değil, mitinglerin içeriğini de değiştirdi. Yetkililerin iç ve dış politikalarına eleştiriler yapıldı. Beklenmeyen bir zevkle, Suudi, İsrail ve Batı medyası “Death Rouhani!”, “Russia to Death!”, “Suriye'yi bırakın, bizi düşünün!” Gibi sloganlar yazdı.
Ancak, gazeteciler konuşmaların boyutunu büyük ölçüde abarttılar. Katılımcıları yüzlerce, nadiren binlerdi. İran İçişleri Bakanlığı'nın tahminlerine göre, her zaman için toplam protestocu sayısı 42 binlerce idi. Net bir azınlık da radikal görüşlerin destekçileriydi. Kayıtlarda provokatif çağrıların 20 - 30 kişilik gruplara bağırdığı açık. Bu nedenle, olayların kapsamını göstermek için yola çıkmanın, denenmiş ve test edilmiş bir manipülasyon yöntemine başvurmak için tercih edilen bir dizi dünya medyasının ortaya çıkması şaşırtıcı değildir. İranlı protestocular ya Bahreyn'deki protestoculardı ya da İran'ın kendisinde daha büyük hükümet yanlısı mitinglere katılanlardı.
Sonunda, konuşmaların kesinlikle şiddet içermeyen doğasının efsanesi çok hızlı bir şekilde çöktü. "Huzurlu" protestocular dükkanları, bankaları parçalamaya ve kanun uygulayıcı memurlara saldırmaya başladı. Nejfabad şehrinde bir polis memuru silahla öldürüldü, üçü yaralandı. Bir başka "barışçıl" protestocu grubu, üç kişiyi öldürerek Pire kentindeki güvenlik güçlerine saldırdı. Tutuklama sırasında saldırganlar, makineli tüfekler, el bombaları ve İran silahlı kuvvetlerinin üniformalarını ele geçirdi.
Bir çete Kahdahridhan'daki karakola saldırdı ve silahları ele geçirmeye çalıştı. “Saldırgan”, “diktatörlük rejiminin” mağdurları arasında yer almakta serbest olan medyanın hızlı bir şekilde yanıt verdiği altı saldırgan öldürüldü. Irak Kürdistan sınırında birkaç toplu kaçakçılık silahı gözaltına alındı. Protestoların devam ettiği şehirlere onu kaçırmaya çalıştılar.
Bu tür olaylar, “kamu hoşnutsuzluğunun” mutlu resminde çevrilmemiş bir taş bırakmaz. Elbette İran’daki ekonomik durum ideal olmaktan uzak. Hassan Rouhani hükümeti, selefi Mahmud Ahmedinejad'ın birçok sosyal programında bir denetim yaptı. Özellikle, düşük gelirli vatandaşlara devlet desteği azaltılmıştır. İşsizlik oldukça yüksek seviyede kalıyor (yüzde 10,7). Bu arada, sorunların varlığı başkanın kendisini tanıyor. Protestoların başlamasından sonra yayınlanan bir konuşmada Rohani, tüm eleştirileri analiz edip uygun sonuçları çıkarmaya söz verdi.
Ancak İran'da ciddi bir kriz belirtisi yok. İnsani gelişme endeksine göre, örneğin Türkiye de dahil olmak üzere ülke komşularının önünde. Batılı uzmanlara göre, yüzyılın ortalarında İslam Cumhuriyeti, İtalya, Güney Kore ve diğer birçok büyük ekonomik güç önünde, dünyanın 17 ekonomisi olacak.
Yani gösterilerin ana sebebini sıradan insanların umutsuzluğu yanlıştır. Daha akla yatkın olayların farklı bir resmi. Gerçekten artan fiyatların neden olduğu yerel barışçıl performanslar, yıkıcı unsurlar tarafından iç politik durumu şiddetlendirmek, kan dökülmesini ve olası dış müdahaleyi kışkırtmak için kullanıldı. Bu, tüm "renk" devrimlerin klasik senaryosunu hatırlıyoruz: sosyoekonomik duruma bireysel taraflardan olan vatandaşların memnuniyetsizliğine güvenmek ve gerçek planlarını maskelemek, devlet temelini yıkmak. Bir zamanlar, “bilinmeyen” Vilnius keskin nişancıları madencilerin grevleri için geldiğinde aynı şeyi yaşadık ve sonra tanklarMoskova'daki Sovyetler Evi'ni doğrudan vuran ...
Gizli operasyonların ustaları
İran'daki durumu istikrarsızlaştırma girişiminin yurt dışından koordine edildiğinin kanıtı. Fakat soruyu cevaplamadan önce: Tahran neden şu anda çarpıştı? Geçen yıl dış politikası için bir başarıydı. Irak ve Suriye'de, asıl hedefi İran'ın çıkarları olan "İslam Devleti" nin * ana güçleri yenildi. Zaferler sonucunda İran'ı Akdeniz kıyılarına bağlayan toprak koridoru temizlendi. Şimdi Tahran, Arap Baharı'nın başlamasından sonra donmuş bir gaz boru hattı ve demiryolu inşaatı gibi büyük projelere geri dönebiliyor. Hassan Rouhani’nin Beşar Esad’la yaptığı son bir telefon görüşmesinde belirttiği gibi, İran Suriye hükümetini desteklemeye devam edecek ve ülkenin yeniden yapılanma projelerine katılmaya hazır olacak.
Riyad’ın Lübnan’daki durumu hafifletme girişimi, İran yanlısı güçleri Sünni topluma sokmakla başarısız oldu. Filistin'de Tahran'ın etkisi artıyor. Aralık'ta 27, Hamas, Hizbullah ve Haşdi Şaabi (Irak Şii milisleri) Trump’ın Kudüs’ü İsrail’in başkenti olarak kabul etme kararına karşı çıkmak için bir koordinasyon komitesi kurmaya karar verdiler.
İran diplomasisi Arap kampındaki farklılıkları ustaca kullanıyor. Kasım ayının sonunda Katar, İran ve Türkiye arasında bir ticaret anlaşması imzalandı. Amacı, malların ülkeler arasında geçişini kolaylaştırmak. Bu nedenle, Suudi Arabistan tarafından başlatılan, krallığın asi emirliği cezalandırmaya çalıştığı Katar ablukası çöküyor.
İslam Cumhuriyeti’nin savunma potansiyeli güçlendiriliyor. Eylül ayında, yeni bir Khorramshahr balistik füzesinin, iki bin kilometreye kadar uçuş menzili ile başarılı bir şekilde test edildiği öğrenildi. İran’ın füze programı, muhaliflerine diş gıcırdatmasına neden oluyor, ancak Savunma Bakanı Amir Khatami’nin de belirttiği gibi, ABD’nin baskısından bağımsız olarak ülkenin askeri gücü gelişecek.
Tahran, Washington ve müttefiklerini zayıflatmaya çalışmak yükseltilmiş bir vizörle savaşa girmiyor. ABD Dışişleri Bakanı Rex Tillerson'ın geçen yıl Haziran ayında belirttiği gibi, ABD İran’da “rejimi değiştirmede yardımcı olabilecek unsurları” destekleyecek. “Bu unsurların elbette var olduğunu biliyoruz” dedi. Aynı zamanda, CIA kapsamında, İran ile ilgili istihbarat toplama ve analizini içeren özel bir operasyonel merkezin kurulmasıyla ilgili bilgiler ortaya çıktı. Gizli operasyonlarda uzman olan Michael d'Andrea, başı olarak atandı.
Bu stratejinin devamı, İsrail Ulusal Güvenlik Konseyi Başkanı Meier Ben-Shabat ve ulusal güvenlik danışmanı Herbert McMaster tarafından Washington'daki 12 Aralık'ta yapılan anlaşma oldu. Taraflar, İran’ın füze programını caydırmak ve bölgedeki varlığını sınırlamak amacıyla “diplomatik ve gizli çalışma” için dört çalışma grubu oluşturmaya karar verdiler.
Yıkıcı çalışmaların canlı bir örneği, İran Demokrasi Konseyi'nin konferansıydı. Kasım 18’te, İslam Cumhuriyeti’nde “şiddet içermeyen siyasi geçiş” için koalisyon kurma kararı alan Almanya’nın Köln kentinde muhalif örgütlerin temsilcileri bir araya geldi. Ortak açıklamada belirtildiği gibi “rejim değişikliği, sivil itaatsizlik, sivil ayaklanma ve İran vatandaşlarının haklarının korunmasının diğer gerekli yolları da dahil olmak üzere tüm barışçıl mücadele yöntemleri kullanılarak çözülebilen bir önceliktir”.
Konferansın değeri, gizli operasyonların ustasını kullanan ve kullanacak tüm temel mekanizmaları ortaya çıkarmasından kaynaklanmaktadır. İlk olarak, ayrılıkçı hareketi alevlemeye teşebbüs. İran Demokrasi Konseyi’nin belgeleri sürekli olarak İslam Cumhuriyeti’nin yetkililerinin ulusal baskı rejimi kurduğunu belirtiyor. Buna karşılık muhalifler ademi merkeziyetçilik ve “çoğulcu federal cumhuriyet” in oluşturulması için çağrıda bulunuyorlar. Ayrıca, Köln'de toplanan örgütlerin çoğunun İran'ın ulusal azınlıkları adına konuştuğu gerçeği: Kürt, Azerbaycan, Lur, Arapça ve diğerleri.
İkincisi, konferansın kararlarında, İran liderliğinin yolsuzlukları ve Suriye, Lübnan, Irak ve Yemen'deki “kanlı” savaşları finanse etmek yerine, kendi halklarının refahını artırmak için propaganda klipleri tekrar tekrar tekrarlanıyor.
Maskeler sökülmüş
Tüm bu noktalar, sanki bir protesto el kitabından çıkarılmış gibi, son protestolar sırasında ortaya çıktı. Örneğin, “Suriye'yi bırakın!” Ya da “Gazze değil, Lübnan değil - ülkem İran!” Sloganları şeklinde. Ayrıca, ağırlıklı olarak Lur (Lurestan Eyaleti), Azerbaycan (Hamadan), Kürt (Kermanshah) ve Arap (Khuzestan) nüfusu olan bölgelerde huzursuzluğa yol açma girişimleri açıktı.
İran'ın muhalifleri gösterilere anında cevap verdi ve bu da olayların planlanan yapısını kanıtladı. Zaten 29 Aralık, ABD Dışişleri Bakanlığı zor bir açıklama yaptı. İranlı yetkililer, "zengin bir ülkeyi ... ihracatçı malları şiddet, kan dökmek ve kaos olan tükenmiş bir haydut durumuna dönüştürmekle" suçlandılar. Dışişleri Bakanlığı, “Bütün ülkeleri İran halkına ve onların taleplerine açıkça destek vermeye çağırıyoruz” dedi.
Ve bu, egemen bir devletin iç işlerinde bariz bir girişim örneğidir. Beyaz Saray sözcüsü Sarah Sanders, protestolara "cesur İranlı vatandaşlar tarafından düzenlenen popüler bir ayaklanma" dedi ve ABD Başkan Yardımcısı Mike Pence, özgürlük için savaşmaya ve radikal ideolojiyi reddetmeye devam ederse "İranlılara" büyük destek "vermeyi vaat etti. İran halkına dostluk sözü veren İsrail Başbakanı Benjamin Netanyahu, “rejim sonunda çökerken” sessiz de kalamazdı.
Sözlü kaçışlarda, propaganda klişeleri şimdi ve sonra baktı. Trump, “İran vatandaşları, yurtdışındaki terörizmi finanse etmek için yolsuzluk ve ulusal servetin israf edilmesinden bıktı” dedi. Önde gelen Batı medyası, İran karşıtı kampanyaya aktif olarak katıldı. “İranlılar silahlarla tereyağı arasında bir seçeneğe sahipler. Onları doğru geleceğe doğru itmeliyiz ”diye yazdı İngiliz“ Times ”.
Ancak İran’ı istikrarsızlaştırmaya yönelik hesaplamalar başarısız oldu. Aralık 30'ten bu yana, ülkede hükümet yanlısı gösteriler yapıldı - muhalif mitinglerden çok daha kapsamlı. En büyük gösteriler Ocak ayında 4 ve 5'te gerçekleşti.
İslam Cumhuriyeti yasa uygulayıcı kurumları maskeleri konuşmaların düzenleyicilerinden kesmiştir. Başsavcı Muhammed Jafar Montazeri'ye göre, yukarıda belirtilen Michael d'Andrea tarafından denetlenen ve Suudi Arabistan tarafından finanse edilen komplocular Libya senaryosunu uygulamak istedi. Böylece, Lurestan eyaletinde AB ülkelerinden birinin vatandaşı protesto gösterileri nedeniyle tutuklandı.
Büyük olasılıkla, İran istihbaratı planlanan isyanlar hakkında önceden bilgi edinmeyi başardı. Aralık 27 - konuşmalardan önceki gün - İslam Cumhuriyeti'nin en büyük lideri Ali Hamaney, Tahran'a karşı “yumuşak savaş” temasına değinen toplantılardan birinde. “Binlerce sahte araç, İranlılara kendilerini sinirlendirmek ve devlete duyulan güveni kaybetmek için çalışıyorlar” diyerek, komploların amacının siyasi, dini ve ulusal nefreti kışkırtmak olduğunu da sözlerine ekledi.
Ancak İran'a yapılan saldırılar durmayacak. Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi acil toplantısında, 5 Ocak’ta Washington’ın isteği üzerine toplanan ABD Daimi Temsilcisi Nikki Haley, Tahran’ı sert tedbirlerle tehdit etti. “ABD, İran’da özgürlük bulmak isteyenlere açıkça destek verecek” dedi. Ve Dışişleri Bakanı Tillerson, 2015’te yapılan nükleer anlaşmada değişiklik yapacak özel bir kanunun kabul edildiğini açıkladı. Füze programı konusu da dahil olmak üzere Tahran şartlarını sıkılaştırır. Buna karşılık CIA Müdürü Michael Pompeo, Ocak ayında 7’e İran’daki protestoların bitmediğini söyledi. “Teokratik rejimin” insanlardan özgürlüğü elinden aldığına dair mantığı yineleyerek, “İran halkı bunu istemiyor. İranlıların hükümete karşı isyan etmeye devam etmelerini bekliyorum ”dedi. İran'ı tehlikeli bir rakip olarak gören Pompeo ofisi ve diğer Amerikan yapıları güçlü ve başarılı bir şekilde gelişmekte olan bir ülkeyi yok etmek için her türlü çabayı gösterecektir.