şahsımca başarıya giden yolda bireyin sahip olması gereken en önemli erdemdir.
amerikan filmlerinin birinde şöyle bir replik duymuştum: "persistency is king
" çok da afilli söylemişti söyleyen ağabey, biraz ondan da etkilenmiş olabilirim. çok önemli değil. asıl önemli olan bu lafın doğruludur. birbirinden farklı bireyler olarak kendimizi diğerlerinden ayırt edecek şeylerin üzerine gitmeye bayılırız. üniversitede okurken çok hızlı yemek yeme
siyle övünen bir adamla tanışmıştım. adamla oturup insan gibi yemek yemenizin mümkünatı yoktu. söylediğine göre anaokulunda hızlı yeme yarışmasında birinci olmuş ve o zamandan beri hızlı yemek yemeyi huy edinmişti. imkansız bir hızda yemek yiyordu. galiba ebeveynleri tam bir kavat
tı. bu elemanın özelliği çok boktan, kabul ediyorum. fakat ısırarcılığı kendisi için başarıyı getirmiştir. * *
şimdi bir de şu kalıbı düşünün: "isteseydim yapardım da, kasmadım"
burada kasmadım
demek yeterince ısrarcı olmadım demekle aynı şey. bir meziyetimizin üzerine gitmeye başladığımızda genelde çabuk sonuçlar almayı bekleriz. bu acil ödüllendirme beklentisini y kuşağı muhabbetine bağlıyorlar. bu aralar yine facebookta patlayan bir grafik var. neden y kuşağı mutsuz diye, illa görmüşsünüzdür, herkes amerikayı keşfetmişçesine paylaşıyor nedense. y kuşağının neden mutsuz olduğu açıkçası hiç sikimde değil. şımarıklıktandır belki. ama başarısız olmasının en temel nedeninin ısrrarcılıktan uzak olduğu bence kesindir. ne de olsa bizler üç ay gitar kursuna gidip de gitarı gardolabın üzerine kaldıran, spor salonuna yıllık ücreti ödeyip de ikinci haaftadan sonra gitmeyi bırakan insanlar topluluğuyuz.
solo atamıyoruz, çünkü parmak egzersizlerinde yeterince ısrarcı değildik. bench preste 100 kaldıramıyoruz çünkü 5 kiloluk dambılla iki idman çalıştıktan sonra vücudumuzun üçgen şekil almadığına tanık olduk. bu örnekler ebediyete kadar uzatılabilir. ben uzatmayacağım.
aforizmayla başladım aforizmayla bitireceğim: "başarılı insanlar ısrar edenlerdir
"