1972 ve 1981 yılları arasında Roger Ulrich safra kesesi cerrahisinden iyileşen 46 hastanın kayıtlarını araştırdı. Hastanenin bir tarafındaki hasta odaları yaprak döken ağaçlara bakıyordu. Diğerleri bir tuğla duvara bakıyordu. Bir çam ağacı görüşünün hastanın böbrek hastalığından kurtulmasına yardımcı olduğuna inanan Ulrich, doğal manzaraya sahip olanların olmayanlardan daha fazla restoratif faydaya sahip olup olamayacağını öğrenmek istedi.
Sonuçlar onu doğruladı ve bir dizi doğal ortamın faydaları araştırmalarının devam etmesine neden oldu. Ağaç görünümü olan hastalar daha kısa postoperatif konaklamalar geçirmiş, hemşirelerden daha az olumsuz değerlendirme yorumlarına sahip olmuş, daha az orta ve güçlü analjezik doz almış ve küçük cerrahi sonrası komplikasyonlar için biraz daha düşük puanlara sahip olmuştur. Uzaktan bile doğanın florası hastaları derinden etkiledi.
Rüzgar, ağaçların arasından hışırtı ile esiyor; panoramalara yalnızca dağların tepelerinden erişilebilir; Ne yazık ki, her gün daha az insan bu tür olayları yerinde deneyimleyebiliyor. Ancak araştırmaların ortaya çıkardığı gibi, Red Dead Redemption 2 gibi doğa açısından zengin bir ortamda orman banyosu yapmak, beyinlerimizi benzer şekilde uyarabilir. Dünyadaki bilimsel araştırmacılara göre, sanal doğa gerçekle karşılaştırılabilir psikolojik ve fizyolojik faydalar sağlayabilir.
World of Warcraft 2005 yılında bir ‘salgın’ yaşadı. Bu deneyim koronavirüs araştırmacılarına yardımcı olabilir.
Covid-19 birçok iç mekanı zorladı ve bundan önce bile, kentleşme ve bilgisayarlaşma gibi uzun vadeli eğilimler, insanlığın büyük dış mekanla olan ilişkisini derinden değiştirdi. Şimdi, devam eden araştırmalar tam olarak neyi kaçırdığımızı ve video oyunu ve VR teknolojisini kullanarak doğaya nasıl uzaktan erişebileceğimizi anlamaya çalışıyor.
Doğanın “büyüleyici” kalitesi
Ulrich’in hastane deneyinden yirmi dokuz yıl sonra, Kanada’daki Waterloo Üniversitesi Psikoloji Bölümü’ndeki küçük bir ekip, sanal bir ormana maruz kalmanın stresi azalttığını keşfetti. Simüle edilmiş ormanlık alan, 2006’da piyasaya sürülen hit rol yapma oyunu Elder Scrolls IV: Oblivion’un bir aracı kullanılarak oluşturuldu. Zengin detaylı yeşilliklerle dolu 1.600 metrekarelik bir ortamda katılımcılara hareket serbestliği verildi. Gerçek dünyada stres giderici faydalar sağlayan fenomen kokuları veya kıpır kıpır mikrobakterilerle karşılaşmadılar. Yine de, poligonal ormanda rahatlama duygusundan keyif aldılar. Olumlu duygular yükselirken anksiyete belirtileri – kalp hızı ve cilt iletkenliği – azaldı.
Dünyanın dört bir yanındaki ekipler tarafından yazılan birden fazla makale benzer sonuçlar kaydetmiştir. Tayvan’da araştırmacılar, pastoral Aowanda Ulusal Ormanı’ndan VR sahnelerini, karışık Taipei şehir manzaralarına karşı test ederek karışıklık, yorgunluk, öfke-düşmanlık, gerginlik ve depresyon gibi olumsuz duygularda bir azalma olduğunu kaydetti. (“VR teknolojisi, restorasyon için doğa ortamlarına erişmenin alternatif bir yolu olabilir” diye yazdılar.) Bu arada İsviçreli araştırmacılar, YBÜ ortamında VR doğasına maruz kalan kişilerde solunum frekansını ve arteriyel kan basıncını düşürdüler.
Ameliyat simülatörlerinden uzayda tıbbi aksiliklere kadar, video oyunu teknolojisi, işyerinde doktorlara yardımcı oluyor.
Doğal dünyanın dijital deneyimlerinin sağlığı ve refahı nasıl etkileyebileceğini araştıran Sanal Doğa projesinin lideri Alex Smalley, dijital doğanın olumlu etkilerini açıklayabilecek iki teori olduğunu söylüyor. Birincisi Edward O. Wilson’ın, milyonlarca yıl boyunca insanların stres ve yorgunluktan kurtulmak için bir alan sundukları için yemyeşil, ortamlar için evrimsel tercihler geliştirdiklerini öne süren biophilia konsepti. Sonra 1980’lerde Rachel ve Stephen Kaplan tarafından geliştirilen, önemli bilişsel çaba olmadan katılınabilen büyüleyici doğa kalitesinin, dikkat çeken ve genellikle aşırı uyarıcı modern yaşamdan kurtulmamıza izin verdiğini gösteren dikkat restorasyon teorisi var.
“Zengin, yemyeşil doğa sahneleri bu yumuşak cazibe fikrini sunuyor,” diyor Smalley, dikkat restorasyon teorisine atıfta bulunuyor. “Bir göl kenarında oturuyorsam ve su yavaşça dalgalanıyorsa, bakışlarım ona takılr. Dalgalanmaları analiz etmiyorum ama beynimin rahat bir duruma girmesine izin veriyorlar ve bu da beynimin yenilenmeye zorlanan bir kısmının yenilenmesine izin veriyor. ” En önemlisi, bu etkileri sadece bizzat doğayla değil, dijital ve video sunumlarıyla da uzaktan deneyimleyebiliriz. 2017’de Zelda Efsanesi: Vahşi Nefes’ teki nazikçe çırpınan çimleri yaşayan herkes, sakinleştirici, hipnotik kalitesine tanıklık edecekti.
Çok farklı klinik uygulama bulunuyor. Smalley, açık havaya fiziksel olarak erişmek için zorlanan hastalar için için, büyük ameliyattan, bağışıklığı zayıflamış veya bakım evlerindeki yaşlılara sanal doğanın dozlarını reçete eder. “Şu andaki durumumuz, herkesin yüksek bir kaygı durumunda olması ve iç mekanda sıkışmış olması, aslında bu koşullar nüfusun büyük kısmı için geçerli” diyor.
Yine de Clemson Üniversitesi’nin Parklar, Rekreasyon ve Turizm Bölümü’nde Yardımcı Doçent olan ve Sanal Gerçeklik ve Doğa Laboratuarı Direktörü Matthew Browning, sanal doğanın yalnızca doğanın görsel-işitsel bileşenlerini simüle edebileceği konusunda uyarıyor. Fiziksel ağaçlar, bitkiler ve diğer bitki örtüsü, hava kirleticilerinin emiliminden ve gürültünün bağışıklık sistemimizi güçlendiren fitokitler olarak bilinen kimyasalların salgılanmasına kadar sayısız faydalar sunar.
Browning, doğaya karşı psikolojik tepkilerimizin mutlaka doğası gereği değil, kişisel deneyim yoluyla geliştiğine inanmaktadır. Çorak Utah manzarasında eski bir devlet ve milli park korucusu olarak çöller için bir sevgi geliştirdi. Bununla birlikte, karısı da dahil olmak üzere diğerleri, bu kadar olumlu duygulara sahip değildir. “Benim teorim, hayatımızda çok aşina olduğumuz ve manzaralara bağlı olduğumuz bu geçiş dönemlerinin olması” diyor. “Ve o zamanlar, daha sonraki yaşamdaki tercihlerimizi yönlendiriyor.”
Bu önemlidir, çünkü sanal doğaya tepkiler büyük olasılıkla bireysel durumumuza dayandırılır. Browning’in kendi araştırması, VR kulaklıktaki videolar aracılığıyla aktarılan sanal doğanın etkilerini test ediyor. Sanal doğanın dozu ne kadar uygunsa, gerekçe de o kadar artar, terapi o kadar etkili olur. Daha fazla araştırmanın, tıbbi personelin video kullanarak tanıdık ve rahatlatıcı bir ortam yakaladığı ölçüde hiper-spesifik deneyimlere yönlendirilebileceğini umuyor. Sonuçların “hasta deneyimi için çok büyük” olabileceğini söylüyor.
Covid 19 Salgını ve “sanal doğa”nın yardımları
Covid-19 salgını sırasında izole edilen çoğu insan konsantre, laboratuvarda hazırlanmış sanal doğaya erişebilecek konumda değildi. Ancak Horizon Zero Dawn gibi oyunları oynayanlar manzaraları arasında yuvalanmış, bitmeyen ekolojik güzelliklerin tadını çıkardı. Geliştirme stüdyoları, yükselen sekoyalar, vadiler ve geniş, yıldızlarla dolu gökyüzü gibi daha büyük fenomenleri simüle eden, fotogerçekçi doğaya yakın rekreasyonlar yarattılar. En önemlisi, bu tür ortamlar genellikle dışarıda hissettiğimiz aynı merak hissini aşılar.
Milano’nun Kutsal Kalbi Katolik Üniversitesi Psikoloji Bölümü’nde doktora sonrası araştırmacı olan Alice Chirico’ya göre, bu tür hayranlık uyandıran deneyimler olumlu zihinsel sağlığı teşvik etmede hayati bir rol oynamaktadır. “Bu aşkın bir duygu. Gördüğünüzün genişliğinden bu kadar bunalmış olduğunuzda, kendinizi küçük hissedersiniz ”diyor. “Benliğin bu azalması sadece yok olmak için bir yol değil, evrendeki yerinizi bulmanın bir yoludur. Böylece kendinizi daha bağlantılı hissedersiniz. ”
Bu yeni bir çağ gibi gelebilir, ancak psikoloji ve sinirbilimdeki keşiflerle desteklenmektedir. Huşu yaşamak, sempatik sinir sisteminin aksine, “savaş ya da kaç” tepkilerinden sorumlu ve adrenalin ve kortizol salgılamaktan kurtulmamıza yardımcı olan parasempatik sinir sistemini devreye sokar. Awe, dikkat restorasyonunda da önemli bir rol oynayabilir ve istemsiz dikkatin yerini alırken odaklanmış dikkatimizi dinlememize olanak tanır.
Son on yılda, Death Stranding gibi gişe rekorları kıran video oyunları, savaşın ötesine geçen etkileşimi benimsemeye başladı. Özellikle, fotoğraf modları – gerçek dünyada olduğu gibi oyun içinde fotoğraf çekme yeteneği – bu siteleri daha sessiz, daha düşünceli alanlara dönüştürüyor ve onları muhtemelen bilgisayarın ötesine uzanan bir gelenekle hizalıyor. Smalley, Babil’in Asma Bahçelerine, yeşilliklerde dinlenme ve iyileşmeye odaklanan manastır geleneklerine ve tartışmalı olarak doğayı nasıl algıladığımızı resmileştirmeye başlayan pitoresk ressamlara işaret ediyor. “Bu fikirler uzun zamandır var” diyor.