|konuyla alakasız görsel|
ertesi gün akşama doğru çıktık, otostopla istanbul'a geçecektik. bizi arabasına alan adam (nejdet abi) gelin sizi izmir'e götüreyim dedi. yarın döneceğim, isterseniz dönüşte de geri getiririm. haydaaa... ender işte heyecanlandı biraz heveslendi, izmir'e de gitmek istiyordu aslında. ben çok arada kaldım çünkü istanbul'da da koray bekliyor. durum açık dedim, sen bas izmir'e git, ben buradan istanbul'a geçiyorum.
sonra dolmuşa bindim bi tane, buluşma noktamıza gidene kadar da kendime söylendim durdum. ağğğ basıp izmir'e gitmeliydim arkadaşlar. yani koray mevzusu nasıl bu noktaya geldi hiçbir fikrim yok, bence oyun oynuyor gibiydik en başta. bir anda romantizm deryasında kulaç atmaya başladık allahım! izmir'e gitseydim üzülür müydün diye sordum, hayır, izmir'e mi gitmek istiyordun dedi. hayır ama buraya gelmek de istemiyordum dedim ki çok doğru. allam çok malım, neden çok malım? keşke çok mal olmasam.
bir gece de orada kaldım, ertesi akşam yola çıktım. ankara'ya vardığımda saat gecenin on ikisi falandı. taksiyle evime gitmek için iç organlarımın bir kısmını satmam gerekeceğinden, taksiyle kampüse gittim. geceyi kütüphanede geçirdim, ertesi gün de antropoloji sınavı vardı ona girip dönecektim.
sabah altı gibi bölüme geçtim, küçük mor koltuklarımız var bölümün girişinde, iki kişilik olana kıvrıldım, montumu üzerime örttüm ve uyumaya çalıştım. saat sekiz buçuk gibi tepemde sınav tartışan iki andaval yüzünden uyandım. allahım herkes bağırıyor, bu yüzden birbirlerinin seslerini duyamayıp daha çok bağırıyorlar ve kimsenin aklına sessiz konuşmak gelmiyor anasını satayım. gözümü bir açtım, bana "mal mı bu" dercesine tepeden bakıyorlardı. çalıştıkları da tarih, allahın bebeleri 2.sınıflarmış peeh. neyse ya ben de "asıl mal sizsiniz" bakışlarıyla atkımı boynuma doladım, eldivenlerimi elime geçirdim, beremi kafama geçirdim ve oradan ayrılmaya hazırladım. o esnada kürşat hoca ismimle seslenip günaydın dedi de karizmamı biraz toparladım bence.
sonra dedim ki öğlene kadar bekleyemem ben, atom fiziğine de profesörlüğe de lanet olsun! otobüs durağına gittim, hava inanılmaz soğuktu otobüs beklerken boş durmayayım otostop çekeyim dedim anında bi' amca aldı beni, metro durağına kadar da attı. müsteşar mıymış bişeymiş, o uyku sersemliğiyle çok anlayamadım ben, kızı iç mimarlıkta okuyormuş onu bırakmış işe gidecekmiş. sonra eve geldim işte.
böyle tabi yine kendime kızıyorum, ne kadar mal biriyim, birkaç saat daha bekleyemedim, keşke beni fil sikse falan diye ama bi yandan da burcu'yla mesajlaşıyorum, sınav saati neymiş öğrenebildiniz mi falan diye. sonra hoca caymış bize sınav yapmaktan ödev vermeye karar vermiş, mis gibi oldu. vallahi biraz şanslı olmasam bi' yerlerde kesin ölüp gideceğim böyle yaşanmaz.
eve geldiğimde mina'nın gönderdiği inanılmaz hediyelerle karşılaştım. dünyanın en güzel çorabı, okumam için de biiiir sürü kitap! en çok beat kuşağı antolojisi'ne sevindim ve fante'lere çünkü antoloji çok pahalıydı ve fante'nin o iki kitabını bulamamıştık! elimdeki her şeyi bir kenara fırlatıp "bunker tepesi düşleri"ne başladım.
ağğ bir anda inanılmaz bir kitap yığını oldu elimde okunacak, deli gibi saldırayım diyorum, ne yapayım. biraz da yazıyorum işte sürekli. ara ara kafamın içinde kendimle konuşmaya başlıyorum dakikalarca bir an susmuyorum falan. delirmem umarım, bu aralar delirebilirim diye düşünüyorum. onun dışında, yolculuk nasıl oldu, aslında çok iyi oldu. çok güzel insanlarla tanıştım, koray'ı görmüş oldum. ama işte bu romantikli mevzular ortalığı çok karıştırıyor, kafamı da, keşke öyle olmasa.
böyle, geldiğimden beri uyuyorum, mal gibiyim açıkçası. bir de geldiğimden beri mert'e çemkiriyorum ahahah kaldığım yerden devam. allam keşke kafama moloz falan düşse, bu iş sence de fazla uzamadı mı?