Sonrasında haftasonu yayınlanan avrupa liglerinden maçlar, internet ve illa ki başka bi katalizör olan Cm etkisi ile biz merak etmeye devam edip, ilerlerken, onların geride kaldığını gördük. Mehmet Demirkol kalsa daha farklı olabilirdi belki, Mehmet Yılmaz ki onu dinlemek yerine bütün gün Selçuk Yula dinlemeyi tercih ederim, hiç yakışmadı programa. Keza bir zamanlar odamdan kaçıp koridorda sadece sesini dinlemeyi bile sevdiğim o programın son 2 yıldır yüzüne bile bakmaz oldum ki burda yalnız olduğumu düşünmüyorum.
Haşmet Babaoğlu'nu ne kadar ciddiye almak gerek bilmiyorum ama programın ana unsurlarından biri olan Babaoğlu, şu yazı'yı döşendiyse dikkate almak gerekir. Kendi adıma üzüldüğüm bi şey yok, dediğim gibi izlemiyorum. Bazı konularda zamanında hak verdiğim, ben vermesem bile zamanın kendisini haklı çıkardığı, ama kendini yenilemediğinden şu ortamda artık çoğu zaman komik duruma düşen Hıncal Uluç'un bilinen Aziz Yıldırım söylemi yapıp yapmaması umrumda değil. Kalsa" Rijkaard'ı ilk ben önerdim ama şimdi gitmeli"'den ve futbolu hala "Cesur ve Güzel"'e indirgemekten başka bi şey de söyleyemeyeceği için de bi bakıma bu ayrılığın vakti gelmişti. Varsın kriz bahanesi olsun..
Bunun dışında muhteşem futbol retorikleri ve damak çatlatan analizleriyle bizi başka dünyalara götüren Gürcan, Sergen ve Küçük Hakan üçlüsünü krizin teğet geçmesi asıl irdelenmesi gereken mevzu. Kendimi bildim bileli karşımdakinin ne söylediği kadar, hatta bazı durumlarda bundan daha çok, nasıl söylediğini ön planda tutuyorum. Bu bakımdan işin Galatasaray, Beşiktaş ve Trabzon düşmanlığı, Fenerbahçe yandaşlığında değilim. Ciddi olduğunu zannedip karikatür olmaktan öteye geçemeyenlerle derdim. Eğer düşmanlık veya yandaşlık yapılacaksa bunu Mehmet Demirkol , Okay Karacan veya İbrahim Altınsay çizgisinde insanlar yapsınlar. Doğasında taraf olmanın yattığı bir olayda tarafsızlık da yalan çünkü. Bak yapmasınlar demiyorum, hobi olarak yine yapsınlar, blog dünyasında eleştiriceksek ciddiye alıp yine eleştiririz. Yeter ki ciddiye alalım.