Hafta sonuna giriyor olduğumuz için içim kıpır kıpır. Evden ekmek almak için dahi çıkmayacağımı umuyorum.
Annem iki haftadır bendeydi bugün bu saat itibariyle Ankara'sına varmış olmalı. Buradayken epey hastalandı, beni toparladı, yumukla mumuk'uma arkadaşlık etti, yemek yaptı, alışverişlerimi halleti, kapalıçarşı'ya, eminönü'ne gidip ıvırlarımı aldı. eve gittiğimde bebişlerim dışında biraz boşluk hissedeceğim. Keşke diyorum şöyle sabun köpüğü dvd'lerim olsaydı da ıhlamur eşliğinde seyredecek olsaydım.
2010 kültür hedesi nedeniyle İstanbul yarın benim için uzak durulası bir yer manasını taşıyor. Etkinlik seven arkadaşım Mercan Dede Konserine ne dersin diye aradığında. Aman yok kuşum dedim ben evden çıkmayı planlamıyorum. Biliyorum ben çok sıkıcı bir insan oldum ama artık bebekli biriyim dedim.
Pinom'un şunu da yapıcam şöyle olacak heyecanı yıllar sonra bende de başladı. Evde her akşam oturup elimle eğip, büküp, dikip bir şeyler üretip duruyorum. Tığ bilgimi genişletmeye çalışıyorum. Eğer mümkün olursa fotolarla ve diğer bloguma güncellemelerle karşınızda olacağım.
Haiti halkının bu sıkıntılarının da biran önce geçmesini diliyorum. Bu yaşananların bize çok yakın olduğunu, sadece 52 türk polisi ölmedi diye sevinmenin ne kadar edepsiz bir davranış olduğunu hatırlatıyorum. Ne İstanbul ne Türkiye böyle bir depreme hazırlıklıyız. Ben bile bilinçli bir insan olduğum halde değilim. Her sabah sahilden gelirken şimdi deprem olsa bu yol yıkılsa biz sulara gömülürüz hadi yıkılmadı burada trafik kilit naparız ki acaba diyorum.
Neyse hadin gari ben gider. Hafta sonu güzel geçsin. Oturun evinizde çıkmayın sokağa gez gez nereye kadar.