Kitap “Son Söz” ile başlıyor ve “…elinizde tuttuğunuz bu kitap, kendisini yok edecek kadar aşkı var edemeyen, kelimeyi hiç edecek kadar kendisini yok edemeyen bir adamın, belki O duyar ümidiyle kalbiyle dertleşmesidir.” şeklinde bir tanım da bu “Son Söz” ün son cümlesini teşkil ediyor, aziz okuyucuya hitaben. Kitap temelde beş başlık ve bu başlıklar altında yazarın “kalbiyle dertleşmesi” mukabilinde yazılardan oluşmakta. Yazarın bir önceki ve de ilk kitabı olan Satır Arası Hikayeler
’deki gibi hikâyeler, kıssalar yine mevcut ama yazar, bu eserinde anlatılarda konusu geldikçe ya da konu açıldıkça başvurmuş, her biri herkesin nasibince, hikmet deryası olan hikâyelere.
Kitap boyunca, yazarın kalbiyle olan dertleşmesinde siz de kendi kalbinize bir yönelim içerisine giriyorsunuz. Yazılar olabildiğince hayatımızdan. Durup düşündüğüz “Ne olacak bu ülkenin hali” dediğiniz “ülke” yerine iş, eğitim, yaşayış ve yüreğinize dert olmuş her şeyi koyabileceğiniz birçok konuya değiniyor. Ama asılda siz kendinizi bu sebepler dünyasında kalbinizi, yaşantınızı, bakışınızı sığaya çekerken buluyorsunuz.
Kitap baştan sona altı çizilesi cümlelerle ve sözlerle dolu… Bundan dolayı en çok alıntı yaptığım eserlerden oldu ve “kardeşim kitabı yazsaydın bari” diyen 1000Kitap
/Duvar/ ‘ın değerli üyelerinin de bu inceleme vesilesiyle aflarına sığınmak istiyorum. Haklarını helal etmeleri temennilerimle… Serdar Tuncer
, günümüzde dinimizin mükemmellikleri ile kendi içindeki kitap yazma isteğini tatmin etme, hayran kitle oluşturma derdinde olan yazarlardan ayrılan bir yazar. Yazdıklarında, takip ederseniz yaşantısında, bulunma imkânınız olursa sohbetlerinde, konferanslarında bunu ayan beyan anlayacağınız bir yazar, bir ağabey, “derttaş” diye hitap etmese de en yakınınızda hissedeceğiniz bir dert ortağı. Size tasavvuftan bahsedeceğim deyip beylik sözlerle değil, belki yıllardır söylenegeleni yine olduğu gibi usulünce okuruna ve dinleyenine vermeyi başaran bir yazar, bir şair.
Bunları haddimi aşarak söylediğimin farkındayım. Zira benim burada bir okur olmaktan öte bir vasfım mevcut değil. Edebiyat üzerine tahsilim yok ancak bu gün “piyasa” denilen, “sosyal medya” denilen ortamlarda inanların, inançlarını, değerlerini kendilerine mal ederek, “tasavvuf”u kitaplarına, yazdıklarına sadece başlık olarak yazmaktan öteye taşıyamayan, bir bağa gül olamamış, bir gülün dalında bülbül gibi derde giriftar olamamış “tacir”leri gördükçe; benim de bu aciz aklımla bir iki kelam etmem gerek diye düşünüyorum…
Tasavvufa, elif’i, eyvallah’ı, fesleğeni fıstığı katıp tasavvufun te’sinin yanından geçmeyen mahallerde ben tasavvuf şairiyim diyenler, sen Allah de ötesini (bana) bırak diyenler dün, bugün acı bir şekilde maalesef ki tasavvufu gönül iklimini öğrettiklerini ve yine maalesef; ki bunları okuyan nice kardeşim, ağabeyim, ablamla birlikle bizler de öğrendiğimizi zannediyoruz.
Hâsılı efendim, özellikle kitap konusunda kıymet bilmemiz lazım diye düşünüyorum, seçici olmalıyız, pirincin içindeki siyah taşlardan değil, beyaz taşlardan korkmalıyız diye düşünüyorum. Bu kitabı ve “tasavvuf”, “gönül” “kalp” gibi kavramlar daha doğrusu değerler üzerine okumalarımız olacaksa bunları kaynak eserlerden okumanızı tavsiye ediyorum.
Vesselam…