Bugün lağımdan eve dönerken, yol boyunca etrafıma bakınıyordum ki, bir çalılığın altında pembe bir şey gördüm. Dobermanın -Ellen’in- görüş alanında olmadığımdan emin olmak için dönüp arkama baktım ve delice bir cesaretle kendimi yolun dışına attım. Orada gördüğüm şey çamurların içinde yatan, çamura bulanmış, bir kocaydı. Sanki birileri onu depoya koymak üzere dikkatlice hazırlamış fakat sonra bir başkası ya da aynı kişi fikrini değiştirerek hiçbir formaliteye dikkat etmeden kaldırıp, buraya atmış gibi, kıvrılmış ve aynı zamanda da ezilmişti. Uzaklardan, yemek dalgalarının sıkıcı bir ritmle bentlere çarptığını duyabiliyordum. Dalgaların ayaklarıma kadar geldiğini hayal ettim. Arkamdaki yol boyunca yer alan savaş alanlarından, avukatlarımızın cırcırbö- ceğine benzer seslerinin yükseldiğini duyabiliyordum. Deriyi ve ondan çıkan kıvrık, kuru uzantılarını kaldırdığım sırada, kurumuş çamurlar, kaynağı belli olmayan ince tabakalar ve yakından bakmaya hiçte hevesli olmadığım, böcekler gibi hareket eden objeler ayakları mın dibine döküldü. Yakından bakmaya hevesim yoktu çünkü bir koca bulmuştum ve üzerime derin bir sessizlik çökmüştü. Kocanın derisi artık tuzlanmış ve kurutulmuş olmalıdır. En iyi sonuç, derinin üzerinde kocadan arta kalanların kazınıp temizlenmesiyle elde edilir. Artık bir çoraba ya da elbise koluna benzemektedir, simgesel olarak değeri çok daha yüksektir şüphesiz; fakat, hiçbir şekilde bir kocanın fonksiyonlarına sahip değildir. Onu, mutlaka ilkel bir koca formuyla yeniden doldurmak gerekir. Eskiden kocanın derisini koymaya, “doldurma” adı veriliyordu ve yapılan iş te kesinlikle buydu.