Ertesi gün mağazaya vardığında, kendini biraz farklı hissetmeye başlamıştı. Çalışanlarına karşı bakışı değişmişti:
Onlar da Allah’ın birer kuluydular.
Onlar da sonsuz aciz ve fakirdiler.
Onların da önlerinde hastalıklar, sıkıntılar ve ölüm vardı.
Onlar da ebediyet yolcusuydular.
Onlarla patron-müşteri ilişkisinin çok ötesinde ortak noktaları vardı. Hepsi Allah’ın kulu ve ahiret yolcusuydular. Bu yol arkadaşlığında farklı görevler üslenmişlerdi.
Bir gün bu roller mazide kalacaktı. Hepsi kabre göçecekler, ahiret aleminin ilk hesabını burada vereceklerdi.
“Hayret,” diye söylendi kendi kendine. “İnsan bir günde bu kadar değişir miydi?”
Fakat, bu güzel bir değişimdi. İşçilerine, tezgâhtarlarına, muhasibine karşı ayrı bir bakış açısı kazanmıştı. Büyüklenme ve emretme yerine onlara şefkatle bakmaya başlamıştı. Onlara hitap şeklini bile değiştirdi. Ama henüz onlara verecek bir şeyi yoktu. Öncelikle kendini iyi yetiştirmesi, çok şeyler öğrenmesi ve en önemlisi de bunları hayatına uygulayarak örnek insan olması gerekiyordu.
Acele etmeyecekti. Fakat zaman da durmadan geçiyordu. Fazla gecikmesi de yanlış olurdu.”
Bu ve benzeri düşüncelerle hafta sonunu bekliyor, “Pazar günü mutlaka Salim’e gitmeliyim.” diyordu.
Cuma günü ezan sesleri her taraftan onu camiye çağırırken iç aleminde çetin bir mücadele başladı. Gitse miydi? Fakat, Cuma namazı hakkında hiçbir şey bilmiyordu. Olsun, yine de gitmeliydi.
Bu iç çekişme bir süre devam etti. Sonunda işi bir sonraki Cumaya bırakmakla kararsızlıktan kuruldu. Salim’le görüştükten sonra, başlayabilirse bütün namazlara başlayacaktı.
Öncelikle içinde yığılmış duran ve cevap bekleyen sorularına cevap bulmalıydı. Böyle karışık bir kafayla ve tereddütler içinde namaza başlamak istemezdi. Çünkü, başlar da tekrar terk ederse bir daha bu yola giremezdi. Acelenin gereği yoktu.”
Cuma gününün akşamı Salim beyi aradı. Pazar günü saat on iki için anlaştılar.