Köy Çocuğu, Özdemir Asaf
Şehrin evleri, lambaları üstümde
Arıyorum yıllar yılı varlığımı..
Kopmuş, koparılmışım topraklarımdan,
Soğuk betonları yar ettiler,
Bir de ağlamasın diye su verdiler bana..
Bir karanlık geceydi. Öyle zifir ki..
Anamın dizinin dibinde kıvrılmış,
Sayıklaya sayıklaya,
“Babam gelmedi ana” diye türkü yakmıştım.
Kaybolan babam olmadı,yitirilen ben..
Öz yurdumda medeniyet diye mahkum oldum.
Ayaklarıma çağdaşlık zincirleri hediye,
Beynime de yedirdiler yalnızlık turşusunu..
Bir kör karanlıktı. Yürekler bitmiş
Bedenler yitmiş, bayramlar gitmiş..
Hanemizde kurtuluşun ocağı tütüyordu
Gözlerim yaşarırdı üflerken közlere
Ama enfes tadı damağımdaydı..
Anamda iniltili bir yürek, gözleri yaman
Beni seyrediyordu bir güneş gibi bulutlar ardından
Dışarıda fırtınalı kuru bir soğuk
Donmuş bedenimle ha bire üflüyordum ocağa..
Yıllar geçti biricik gençliğimden
Yolları şimdi çok değişti ayaklarımın
Taş ağaçlar, beton yollar, donmuş yürekler
Kopmuşum, koparılmışım topraklarımdan
Alımlı çalımlı bir vazoyla
Bakıyorum şimdi sığ köşeden..
Günler kısacık, kısacık soluyoruz bir bir
Ama heyhat! Dur diyecek çıkmıyor bu sona
Şehrin taş dünyası sırtımda,
Ayaklarımda alçaklık halhali,
Başımda zoraki medeniyet tacı
Ve. ben kimliksiz şehir çocuğu..
Ama olmaz ki,olmaz ki..
Ben, ben köy çocuğuyum ekmeğim toprak..
Sevincim inançlarım, hüznüm amelim,
Ben köy çocuğuyum, köy
Dedelerimin torunu,anamın umudu,
İlimlerin çocuğu, Leyla’nın Mecnunu
Ne şempanzeyim, ne papağan,
Dinim yadigar, dilim yadigar, ben yadigar.
Ben köyümün çocuğuyum..
Vazolar mazolar bilmem
Bilmem ben zilletle zillette yaşamayı
Çünkü ben köy çocuğuyum
Evrensellik güneşi..
Hem.. Hem
Ben alışmışım uçsuz bucaksız ovalara
Hak, hak diye şakıyan bülbüllere..
Ben alışmışım özgürlüklere, alışmışım öz yurduma
Yurdumun suyuna havasına, hayatına
Çünkü ben köy çocuğuyum,
Dedemden yadigar, dinimden yadigar..
Özdemir Asaf