Ressamlar hayatları, görüşleri ve eserleri ile sinemacılar tarafından oldukça sevilirler. Vincent Van Gogh da kısa ömrü, değerinin vaktinde bilinememesi, depresif geçen hayatı ve esrarengiz ölümü ile daha önce birçok filme konu oldu. Julian Schnabel’in yönettiği ve Willem Dafoe’nun oynadığı ”Van Gogh: Sonsuzluğun Kapısında”, izleyenlere farklı bir bakış açısı sunmayı başarıyor.
Film, siyah bir ekranla, sadece Van Gogh’un sesiyle başlıyor. Van Gogh, ”insanlarla sohbet etmek, onlarla bir kadeh şarap içip, yemek yemek” gibi şeyler istediğini söylüyor. Aslında istediği şey sadece sosyal ihtiyaçlarını karşılamak. Ancak bunları hayata geçirmek onun için pek de kolay değil. İçine kapanık, yalnızlığı seven depresif kişiliği onu herkes gibi olmaktan alıkoyuyor.
Filmin odak noktası Van Gogh’un yabani kişiliği ve doğaya olan aşkı. Birçok sekansta ressamın doğayla bütünleşmesini izliyoruz. Bu, onun sanatsal kişiliğini ve görüşünü de ortaya koyuyor. Mutlu olduğu zamanlar; doğayla bütünleştiği zamanlar. Bunun yanında, beraberken mutlu olduğu yalnızca birkaç insan var. Kendisi gibi ressam olan Paul Gauguin, abisi Theo Van Gogh ve -daha sonra resmini de çizeceği- doktoru Paul Gachet. Bu kişilerin dışında, herhangi biriyle iletişime girdiğinde ressamın yaşadığı huzursuzluğu çok iyi hissediyoruz.
Filmin büyük çoğunluğu İngilizce. Yönetmen Julian Schnabel’in ve Willem Dafoe’nun Fransızcaları yeterli olmadığı için böyle bir karar alınmış. Yine de yönetmen bu kararı bir fırsata dönüştürerek, Van Gogh’un huzursuz hissettiği ve ne yaptığını bilmediği sekanslarda onu Fransızca konuşturmuş. Bu da filmi güzelleştiren etkenlerden biri.
“Kelebekler ve Dalgıç” filmiyle tanıdığımız yönetmen, filmin genelinde oldukça hareketli bir kamera kullanmış. Hatta filmi Van Gogh’un gözlerinden izlediğimiz sekanslarda kamerayı Willem Dafoe yönlendiriyormuş gibi hissediyoruz. Bu da filmi diğer Van Gogh filmlerinden ayıran önemli bir unsur. Ancak bu tarz çekim tekniğine alışık olmayan izleyicileri rahatsız edebilir. Ressamın doğayla bütünleştiği ve filmi onun gözlerinden izlediğimiz sekanslarda kadrajın yarısı buğulu yarısı net. Bu çekim tekniği izleyicinin karakterle empati kurmasına yardım ediyor.
Görüntü yönetmeni Benoit Delhomme, bazı kilit sekanslarda kullandığı renk paletinin yardımıyla enfes görüntüler ortaya çıkarmayı başarmış. Diğer taraftan filmin kurgusu oldukça karışık. Beklenmeyen anlarda zaman sıçramaları oluyor. Bu durum filmi izlemeyi zorlaştırabilecek bir etken.
Filmin en çok hoşuma giden, çarpıcı sekanslarından biri Van Gogh’un Mads Mikkelsen’in canlandırdığı rahip ile yaptığı konuşmaydı. Bu sekansta ressamın zamanının ötesinde olduğu ve o dönemde anlaşılamadığı vurgulanıyor. Hatta bu yönleriyle Van Gogh, kendisini Hz. İsa’ya benzetiyor. Bu iki insan da yaşadıkları dönemde tanınmamış ve anlaşılmamıştı.
Genelde Vincent van Gogh’un 27 Temmuz 1890’da kendisini vurarak intihar ettiği kabul edilir. Ancak filmde, 1994 yılında yayımlanan, Steven Naifeh ve Gregory White Smith’in yazdığı ”Van Gogh: The Life” adlı biyografideki teori kabul ediliyor. Bu kitaba göre; Van Gogh, bir arkadaşının 16 yaşındaki kardeşi tarafından kazara öldürülmüştü. 2017 yapımı ”Loving Vincent” adlı animasyon filmi de bu teoriyi kabul etmişti.
Van Gogh: Sonsuzluğun Kapısında, ressamın hayatını farklı yönleriyle ele alarak onca film arasından sıyrılmayı başarmış. 37 yaşında ölen van Gogh’u, 62 yaşındaki Willem Dafoe’nun canlandırması her ne kadar sorgulanabilir olsa da Dafoe inanılmaz bir performans sergilemiş. Aynı zamanda Gauguin rolünde Oscar Isaac ve Theo van Gogh rolünde Rupert Friend de oldukça iyiler. Van Gogh’u sevenlerdenseniz kaçırmayın.
Benim filme puanım: 8