|Tarihin trajedisi de komedisi de yenilgiye uğratılmalı/Hasan FIRAT|
Hasan FIRAT
NEWROZ
Sorunun çözüm beklentisi ile çözümsüzlükte ipe un sermenin politik hezeyanı, gören gözlere, vicdanlara alenidir. Devlet/hükümet sorunu çözmek yerine, Kürt örgütlülüğünü nasıl çözeceğinin taktik hain planlarını yapıyor.
Tarihin tekerrürden ibaret olduğunu ilk söyleyen Alman filozof Hegel’dir.
Hegel felsefesini ayaklar üzerine oturtan Karl Marks, sadece “tekerrür”
kelimesinin paydasında ortaklaşarak, tekerrür eden tarihin ilkinde trajedi,
ikinci tekerrürde ise komediye dönüşeceğinin altını çizer.
Global kapitalizm, buhranlar içinde debelenen sistemlerini, suni gündemlerle
ayakta tutmaya çalışıyor. Ulusal ölçeklerde ise sorunlar kendi içsel ve içkin
mecrasında devam ediyor. Denebilir ki en sorunlu, en dertli coğrafya içinde
bulunduğumuz yereldir.
Bu bağlam ve manada Türk rejimine özel bir paragraf açmak gerekiyor. Türk
rejiminin 20. yüzyıl itibarıyla dezavantajları kadar, tarihin yüzüne güldüğü
avantajları da var. Osmanlı’dan son kalan “artık” tarumar olması beklenirken,
yine günün uluslararası jeostratejik koşulları onu bulunmaz Hint kumaşı değerine
çıkartıyor.
TC önceli Osmanlı, 1890 – 1900 - 1910 Ermeni, Süryani katliamlarının hesabını
vermek, katliamların ağırlığı altında ezilmek varken, geçmiş katliamcı
politikasına tuz biber ekerek, 1915’te Ermenilerin, her ulusun devlet olma haklı
talebine, soykırımla karşılık verdi. Dünya kamuoyunun bilgisi ve gözü önünde bir
ulusu soykırımdan geçirmenin yaptırımlarını bilmiyor olmaktan, yani cehaletin
kör cesaretinden değil, tarihin kendisine gülecek avantajından güç aldı.
Osmanlı tahakkümü dahilinde son “bakiye” Kürdistan, birçok nedenden basiret
bağlanmasına tutuldu. Kürdistan gerek Osmanlı gerekse yeni cumhuriyet rejimi
tarafından kendisine verilen belgesiz, yazısız, şifahen sözlere inandı. İslam
kelamı, uzun süreli el mecbur tarihi birlikteliğin oluşturduğu retorik önemli
oranda bağlayıcı oldu. Beğte rumi toneye (doğrusunu size bırakıyorum) bilgisi
tecrübeyle sabitti, ne ki uluslaşma, uluslaşmanın gereklerini yapamadı, yapmadı.
Şairane söylersek kabahatin çoğu kendisinde/kendisine yazılmalı.
Dünün sancılı, zahmetli tarih süzgecinde 28 isyan bu yol yolağında yaşandı.
Betonlaştırılan Kürt, Kürdistan sorunu, rejimin ilk açık gediğinde, halk
hareketlerinin yükselişte olduğu 70’lerde tezahür ettiyse, tarihin tekerrüründe
yaşanan trajedilere, defaten kendini tekrarlayan trajik komedilere borçlu saymak
gerek. Lafzen söylendiği kadar hafif olmayan, ağır bedellerle karşılık bulan bir
borç trajedisidir bu yükün ismi.
Olması beklenenle yaşananların büyük çelişkisi…
Türk rejimi her açıdan yeniden, kendini yenileyerek ama içindeki asıl
tözü/özü asla terk etmeden, sorunların üstünü örtmenin, Kürt sorununu, farklı
retorik ve angajmanlara boğmanın taktik dersleriyle iştigal ediyor.
12 Eylül 2010 referandumundan güçlenerek çıkan TC hükümeti AKP, YAŞ ve son
MGK toplantılarıyla devletin yeni ittifak ve güç bileşkesini bir merkezde
toplamayı başardı. Düne kadar “askeri vesayet” rejimi arkasına sığınarak,
sorunların çözümü önünde engel olarak görülen nedenlerin hiçbiri artık yok.
Kendini hayatın her alanında, hayatın tüm zamanlarında dayatan Kürt sorunu, yeni
rejimin neresinde ve Kürt sorununun çözülmesi için önerilen reçete nedir?
Devlet katında Kürt sorunu, en son 2011 Haziran seçimlerine havale edildi.
Sorunun muhatabı devleti temsilen AKP olsun, verili koşullarda sorunun yerinde
ve hakkıyla sahibi BDP olsun, seçimlerden yeterli desteği fazlasıyla aldılar.
Beklenti sorunun çözüleceği, hiç değilse savaş ortamının bertaraf olacağı
yönündeki dilek ve taleplere tezat, savaş tırmandı. Şiddet giderek yükseldi.
Uzatmadan, süslemeden Kürt sorununun geldiği, tıkandığı şartlar, bir kez daha bu
minvalde tarif bulur.
Altı çizilmesi gereken iki yakın tarih dilimi var. 12 Eylül referandumunda,
geniş kamuoyu, liberallerin tümü, hatırı sayılır sol kesim, referandum havucuyla
yedeklendi. Yetmedi, 2011 Haziran sonuçlarıyla kamuoyunun desteği bir kez daha
sınandı. Hakim sınıf ve Türk burjuvazisinin sistemi açısında, sorunun çözümüne
engel teşkil edecek başkaca bir nedensellik kalmadı.
Ortada doğrultulması gereken bir gerçekçilik var. 30 Ağustos “Zafer”
tuluatında da anlaşılacağı üzere, rejimin baş komutanı A. Gül iken, hükümetin
başı R. T. Erdoğan, rejimin sahipliği mevkiyle, çözüm mercisinin en tepesini
birlikte teşkil ediyorlar.
TSK’nın Kürdistan’ı havadan, karadan bombalaması bu süreçte yaşandı.
İran/Pers rejiminin Güney Kürdistan’ı işgal girişimi, Türk genelkurmayın savaş
naralarıyla bir denklik içinde sürdürüldü.
Sorunun çözüm beklentisi ile çözümsüzlükte ipe un sermenin politik hezeyanı,
gören gözlere, vicdanlara alenidir. Devlet/hükümet sorunu çözmek yerine, Kürt
örgütlülüğünü nasıl çözeceğinin taktik hain planlarını yapıyor.
Ortada insan kanını donduran, dezenformasyon silahıyla gezinen çok sayıda
yanaşık, ilişik, yalaka var. Bunların bir kısmına denecek laf söylemek bile ağır
bir ironi olsa gerek. Kirli savaşın kurbanlarından olup, hasbelkader yaşayan
biri, “Taraf” tefrikasında, savaşı tırmandıranın, kendisinin de üyesi olduğu
Kürt tarafı olduğunu zikrederek, Antalya tatil dönüşünün mahmurluğunda AKP’nin
nasıl da vesayet rejimine karşı aslanlaştığını, nankör Kürtlerin de nasıl da bu
değeri çiğnediğini anlatıyor. Acımtırak ve gerçekten kekremsi bir komedi…
“Taraf” gazeteciliği, atma Recep din kardeşiyiz sınırını da ihlal ederek,
Türk silahlı kuvvetlerinin sivillere karşı “nazikane” tavrı için ( TSK’nın Güney
Kürdistanlı 7 sivili hunharca katletmesi ) savaş örgütüne dönüştürülmüş emniyet
teşkilatının 5. koldaki sivil yetkilisi, Emre Uslu, kirli bilgi yaymanın bütün
inceliklerini, beyin fonksiyonlarını patlatma bedeline foş ediyor.
Hükümet yanaşması, profluğu muamma, Tansu çiller zevatına da akıl veren,
Mümtazer Türköne, Kürt silahlı kuvvetlerinin çözüldüğü teranesiyle, nasıl
çözüleceğine dair, fantastik, mastürbasyon boyalı kırmızı yalanlar üretiyor.
Yukarıdaki örnekleri özelikle verdim. Devlet/hükümet ikili şeytani bir oyun
sahneye sürdü. Merkez medya mevkiine yükselttiği İslamcı, liberal medyanın bir
kısmıyla Kürtlere karşı psikolojik savaşın, alavere, dalavereleriyle sorunun
kendisi karartılarak, kirli savaşa ait bütün “yetenekler” piyasaya sürüldü.
PKK nezdinde Kürtlerin hangi emperyalist mihraklarla işbirliği içinde olduğu
palavralarıyla, emperyalist, katliamcı ABD’nin verdiği istihbaratlarla T.C’nin,
İran/Pers rejiminin, ittifaklı emperyal politik stratejisi, kitleler nezdinde
gerçek dışı bir vazifeyle görevlendirilerek, Kürt halkına karşı amansız bir
savaş dayatılıyor. ABD koordineli, sömürgeci Türk ve Pers rejimleri Kürdistan’ı
el birliği içinde bombalıyor.
Ancak; T.C rejimi için takke düşmüştür. Son BDP kongresinin kararları bile,
sürdürülen savaş ortamının hiçbir haklılık gerekçesini bırakmamıştır. AB
müktesebatı çerçevesinde, artık geri bir talebe karşılık düşen, özerkliğin şu ya
da bu biçimi, savaş, şiddet yoluyla değil, müzakere ve diyalogla çözülmeye
muhtaçtır.
Tam da önceki genelkurmay başkanı “aslan yürekli rişart” namıyla masruf Işık
Koşaner’in, süre giden kirli savaşta, halkların yoksul çocuklarının nasıl da
heder edildiği itiraflarının orta yerde gezindiği, önceliğin bunun hesabının
sorulmasını elzem hale getirdiği bu koşullarda savaş ısrarı, savaş hükümetine
delalet eder.
İhtiyaç bir savaş hükümeti olamaz. Kürt ulusunun devlet olma dahil,
haklarının tesisi üzerinde, barış hükümetine ihtiyaç dünden onlarca kat
artmıştır. Verili hükümet savaş kabinesi işlevlerini terk ederek, barışın
koşullarını muhataplarıyla çözmeyi gündemine aldığında, barış iradesinin halklar
nezdinde gerekli karşılığı bulacağını görmekte zorlanmayacaktır.
Türk halkı, Türk kentlerinde, nükleer ve HES talanlarına karşı çıkan kent
halklarının Sinop’ta, Erzurum-Tortum’da, bütün kentlerde devletin savaş gücünün
kendilerine karşı savaşını sorgulaması gerekiyor. Sinop Gerze’de halka
bombalarla saldıran polis gücüyle, Kürdistan’ı bombalayan güç, aynı şer
güçlerinin ortaklığıdır. Unutulmamsı gereken, sorgulanması gereken mevzu bu
olmalı.
Bu bağlamda tarihin bütün kötü kopya tekerrüründe trajedisi de komedisi de
yenilmeye mahkumdur. Halkların çıkarına olan, emek güçlerini güçlü kılan bu
destur olsa gerektir.
Print