Ben hep bir felaket ya da bir mucize bekledim hayattan. Daha çok felaket.
Neler yaşayabileceğimi kurgularken, çoğu zamanı yaşamadan geçirdim. Daha doğrusu yaşam adı altında çok zaman geçirdim.
Bir şeylerin olması ihtimali beni kopkoyu bir dehşete düşürdü ve saklandım, saklandığım yerde parlak ve büyük mucizelerin hayalini kurdum. Gözlerim kamaştı, onlardan da saklandım. Saklandığım yerlerde uyuyakaldım hep.
(İkisi de olmadı bu arada, ne felaket, ne mucize.)
Sadece ve sadece zaman vardı, ben bile silikleşiyordum günlerin bitiş hızı karşısında. Felaketler ve mucizeler yaşayan insanları izliyordum, neler hissettiklerini düşünmeye çalışıyordum, eğer fazla düşünürsem yaşamış kadar oluyordum, çok yoruluyordum ve uyuyakalıyordum.
Hepsi bu. Böyle 9 yıl.
Ne felaket, ne mucize.