KAYIP
By senanur_yilmaz
Yaratan onun gözlerinin içine bir avuç dolusu toprak atmıştı, o da gözlerinin kuru ve koyu toprağına duygularını gömmüştü. Duygusuz bir adam değildi ama öyle bakıyordu. Çünkü duygularını göstermek, onun dünyasında güçsüzlüğe açılan en büyük kapıydı.
Kefene sarılan duyguları, çürüyüp giden bakışlarıydı. Fakat bana bakarken gözlerinin ona has toprağının altından birkaç duygu ürkekçe elini kaldırıyor, benden yardım dileniyordu.
Ben de ona yardım ediyordum.
Birine yardım ederken nasıl kendimi kurtarabilirdim?
Onun ruhunu içine hapsettiği demirden kafesine kendi rızamla girip ruhumu onun yanına kilitleyerek mi? Hayatımı ona feda ederek mi? Onu karanlık kuyusundan çıkarmaya çalışırken kendimi karanlık ve tehlikeli sularda boğarak mı? Kalbimi onun ellerine teslim ederek mi? Bütün değerlerime sırt çevirerek mi? Aileme ve arkadaşlarıma ihanet ederek mi?
İyiliği terk edip, kötülüğü tercih ederek mi? Ya da kötüyü seçerek mi? Yoksa sadece kötünün içindeki iyiyi severek mi?