İnsan içinde "insan" arar olduk güvenip sevmek için.
mevzu bahis sadece aştan yana değil, herhangibir arkadaş yada sokaktaki bir insana da geçerli.
herkes laçkalaşmış, iyi insanlar hep sinesine çekilmiş sessizce duruyor.
çevremiz nice beterler ile dolu.
gözümüze bakarak yalan söyleyen, kandırdığını sananlar var. ama aslında yerine göreyiz hepimiz. tabiki hiçbirimiz iyi değiliz. kendimize dahi söylemeye utandığımız günahlarımız mevcut herbirimizin.
sokaktaki köpeğe bir yudum suyu bile çok gören bizleriz.
ama iş lafa gelince biz hep iyiyiz. peki o "diğerleri" düzelsin diye mi bekliyeceğiz, kendimizi düzeltmek için?
bugünkü bir olaydan yazdım. saygılarım ile.