Hayat çok hızlı geçiyor.
Güzellikler anda saklı ve anı yaşamak insana mutluluk veriyor. Birde yaşanmış olan güzel anlar vardır. Bütün hayatımıza şekil verir bu dolu dolu anlar.
Bu anların içerisinde dostlar var, arkadaşlar var, birliktelikler var.
Böylelikle geçmişin güzellikleri en güzel anıların da habercisi oluyor.
Düşünüyorum da on tane yıl insan hayatında ne kadarda değerli. On yılda ne kadar da değişiyor hayatımız. Yeni insanlar giriyorken küçük dünyamıza, bazı insanlarda hüzünlü bir elveda ile çıkıp gidiyor hayatımızdan. Bu on yıl içerisinde arkasından bile mendil sallayamadığım, isimlerini ve simalarını hatırlayamadığım nice insanlar geldi geçti hayatımdan. Rüzgar esince dağılan bir duman bulutu gibi kaybolup gidiyor bazı insanlar. Sonra varlığından bile haber olunmayan, farklı dünyalarda yıllarını tüketmiş kişiler beliriveriyor hayatımızda. Kimileri dost oluyor, kimileri yoldaş, kimileri de aşk. Sonra kendi kalbinden kopmuş küçük bedenler en masum halleriyle canından değerli oluveriyor.
On yılda değişiyoruz. Her yönden oluyor bu değişiklik. Çevremiz, dostlarımız, arkadaşlarımız, dertlerimiz, düşüncelerimiz, bakış açılarımız değişiyor. On yılda her bir merdiven basamağı daha bir sağlam, daha bir oturaklı ve daha bir tozlu oluyor. Geçmişin kirli tozları bizimle beraber basamakları tırmanıyor. Olgun ayaklar daha bir sağlam basıyor geçmişin tecrübeleriyle.
Koskoca on yıl sorgulanmaz mı?
Mesela on yıl önce Suriye’de kentlere kimyasal silahlar atılmamıştı.
Yeni Zelanda’da camiler taranmamıştı.
Özge canın bedeni yakılmamıştı.
Nazım Usta’nın dediği gibi’’ boğazlanan bir çocuğun kanı gibi akıp geçti zaman’’.
Bir yazarın söyleyecekleri olmalı böyle bir dünyaya karşı.
Peki memleket sorunları, yöre sorunları çözülür mü?
Yazarak bunlar çözülür mü?
Harmanalan’ın çöplerini yazmasaydımolur muydu?
Demeseydim yazılarımda ‘’Karaağız köylüleri ne olacak’’diye sitem etmezler miydi bana hemşerilerim?
Yazmasaydım ‘’dağın kanlı yollarını’’ sızlamaz mıydı her kazada, her cenazede vicdanım?
‘’İtibarını Kravatıyla Düzeltenler’’ adlı yazım olmasaydı utanırdım okulunda öldürülen meslektaşımdan.
‘’Dağderin İki Yüzü’’ tokat değil miydi haddini aşıp da şımaran bazılarına?
‘’Çocuklarla beraber vicdanlarda ölüyor demeseydim’’ Filistin’e atılan her bir bombada benim de vicdanım ölürdü.
Herkes unuturken ben nasıl takdir etmeyeyim Büyükorhan Lisesininfedakar öğretmenlerini, Keles Lisesi’nin yardımsever öğrencilerini?
Bunlar yazıldığı sürece, sorunlar dillendirildiği sürece bu gazete var.
Ben de bir yazar olarak yazılarım kadar varım.