Sanatçı bir arkadaş, elli yaşlarında, kocası da sanatçı, ama daha büyük sanatçı, eserleri müzelerde vesaire, geçenlerde aramıştı. Hipnoz edilmek istiyor. Bir problem varmış da.
Derslerinde hep iyiymiş çocukken. Ama sonra matematiğe takmış. İpin ucunu kaptırmış, bir daha da yakalayamamış. Takıntı olmuş. Okul bitmiş. Zaman geçmiş. Şimdi bir akademide hocalık yapmak istiyor ama öğretmenlik için gerekli evrakı yok. Evraklardan biri matematik imtihanı sonuçları. Yani matematikten test çözmesi lazım.
Gece okuluna gidiyormuş. Ama diyor, test önünde oturunca donuyorum. Yarın bir deneme testimiz var. Aman yardım!
Psikolojik durumlar topraktaki bir delikte yün ipliğin ucunu bulmaya benziyor. Çekiyorsun, çekiyorsun, ucu gelmek bilmez. Kimbilir o deliğin tüneli ne çetrefilli!
Ama dedim, ben işe girişmeden önce sen şu sınavda gerekli olan formülleri bir kağıda yaz. Maksadım formülleri de hipnoz seansına eklemek.
Bir tane yazdı. İki tane yazdı. On tane formülün gerisini getiremedi. Ezberlememiş ki! Şimdi, insanın doğasında pişmiş armut ağacının altında uyuklamak arzusu var. Uyandığında ağzında armut tadı olacak zannediyor. Ama yağma yok!
Neyse, ne yapalım? Sınav ertesi günmüş. Şimdi “ama anacığım sen dersini etmemişsin ezber” demek olmaz. Elimden geleni yapacağım.
Deneme testine girmiş. Geçer not alamamış tabii. Yine de bildiklerini çok sakince toparlayabilmiş. İlk kez kontrolünü kaybedip paniğe uğramamış. Vesaire. Sınıfın en yüksek notunu almış. Ne sınıfmış yahu! Öğretmen farkı farketmiş. Ne ettin, nasıl ettin? Elif’e hipnoz ettirdim. Aman gelsin, parası neyse ödeyelim, bütün sınıfı hipnoz etsin!
Hadi ordan dedim. Gitsin işini öğrensin o hoca. Bu insanları nasıl heyecana getireceğini, şunun şurasında 10 tane formülü nasıl ezberleteceğini öğrensin. İstiyorsa onu hipnozlayayım. Ama ben öyle karnaval şakşakçısı gibi koca sınıfı hipnozlayıp, Mc Donaldsdan hamburger ısmarlar gibi testte yüksek not alma seansı yapamam.