Sevgili Anne ve Babacığım,
Kendime has duygu, düşünce ve isteklerimin olabileceğini bilmelisiniz!
Bir şeyi anlamam için hemen sabırsızlık gösterip yüreğimin narin dallarını eğip bükmeyin n’olur! Sabırla dinleyip beni anlamak için yardımcı olun!
Benim de neşelendiğimi, mutluluktan uçtuğumu, öfkelendiğimi ve korktuğumu bilmelisiniz.
‘Korkak’, ‘sinir küpü’ gibi sözlerle beni aşağılamayın! Yoksa size karşı tüm gönül kapılarımı ve iletişim kanallarımı kapatmak zorunda kalırım.
Bana ne söyleyecekseniz net bir biçimde ifade edin! Öfkemi, üzüntümü, mutluluk, korku ve kırgınlıklarımı günlük konuşmalarımda ifade etmeme izin verin! Üzüntümü, kırılganlığımı normal karşılayın. Benim de duygularımın olduğunu bir an olsun düşünün!
Elimden kitabımı alan bir çocuğa karşı duygularımı ifade ederken şiddete başvurmamı normal görmemenizi anlarım. Duygularımın çalışmadığı zaman dilimlerinde, davranışlarıma şiddet katmamın zararlarından söz ederek beni uyarmanızı anlamlandırabiliyorum.
Sanki siz duygularınızı çoğu zaman davranışlarınızla ifade etmiyor musunuz, şiddete başvurmuyor musunuz? Duygularımı ve düşüncelerimi ifade etmem için sizden istediğim tek şey beni cesaretlendirmeniz.
Konuşurken bana zaman tanıyın ve sözümü kesmeden beni dinleyin!
Beni çocuk yerine koymayın!
Olaylara benim gözümle bakmayı hiç denediniz mi? İç dünyamın kırmızı çizgilerini, yanlışlarımı, doğrularımı, komik, neşeli ve sevimli hallerimi görebilmek için hiç çaba sarf ettiniz mi?
Beni dinlediğinizi anlamam için kısa cümlelerle söylediklerimden neler anladığınızı bana ifade ederseniz sevinir ve benimle ilgilendiğinizi anlarım.
Benimle aynı duygu ve düşünceleri paylaştığınızı bana sarılarak, dokunarak göstermenizi istesem çok şey mi istemiş olurum?
Konuşurken gözlerime bakın lütfen! Benimle konuşurken başka bir şeyle ilgilenmeyin! Televizyon seyrederek ve gazete okuyarak beni dinlemiş gibi yapmanız yok mu? Kendimi o anlarda dünyanın en değersiz varlığı gibi hissediyorum.
Ev için annemle aldığınız kararlarda (bir ev eşyası ya da aksesuar için dahi olsa) benim de bu evin içinde yaşayan bir fert olduğumu hatırlayarak kararıma başvurun. Fikrimi uygulamak zorunda değilsiniz; yeter ki önemsendiğimi hissedeyim.
Film izlerken, resim yaparken ya da hikâye okurken düşünceme başvurmanızı çok seviyorum.
İsteklerimin çok önemli olduğunu anlamanızı istiyorum. İsteklerimi yerine getirmeseniz de bana önem verdiğinizi göstermelisiniz.
Anlatmak istediklerinizi yumuşak bir ses tonuyla ve güzellikle anlatmalısınız.
Yaptığım bir resmi sizlerle paylaştığımda ya da okuduğum bir hikayeyi özetle ifade ettiğimde beni takdir etmenizi ve kutlamanızı bekliyorum.
Duygu ve düşüncelerimden dolayı, beni yargılamayın, eleştirmeyin ve suçlamayın!
Kederli ve stresli anlarımda konuyu değiştirmeyin ve beni anlamaya çalışın.
Sizden bir şey istediğimde bana nasihat etmeyin, “Bizim zamanımızda böyle miydi!” sorusuyla başlayıp ardı arkası gelmeyen nutuklarla beni usandırmayın! Unutmayın ki benim ‘nasihat’e değil ‘iyi model’e ihtiyacım var…
Beni sorgulamayın, anlamaya çalışın; beni sorgulamaya başladığınızda savunma mekanizmam devreye giriyor ve hatalıysam dahi hatamı kabullenemiyorum. Bunun için hakkımda dedektiflik yapmayı bırakın!
Köpekten ya da bir haşerattan korktuğumda beni küçümsemeyin! Her insan kendi içinde özeldir ve kendine has huy ve özellikleri olabilir. “Korkulacak ne var canım?” deyip korkularımı kafama kafama indirmeyin!
Sevgili anne ve babacığım,
Eğer duygu ve düşüncelerimi anlamaya çalışırsanız; kendimi ifade etme becerim artar, kelime haznem gelişir, kendimi değerli hissederim, kendime güvenim artar, anlaşıldığımı hisseder rahatlarım, sorunlarla baş etme becerim gelişir, farklı duygu ve düşünceleri birbirinden ayıt etmeyi öğrenirim, olumsuz duygularımı davranışlarıma yansıtmamayı öğrenirim.
Beni dinlediğinizde ve neticesinde anlaşıldığımı hissettiğimde sizleri dinleyebilirim ve sizi anlamaya çaba harcarım. Böylece diğer insanların da duygu ve düşüncelerini daha rahat anlayabilirim!
Beni anlamanız için işte size fırsat: Beni anlamaya hazır mısınız?