Apocalypse Now / Kıyamet Replikleri (1979)
Herkes istediğini alır.
– Sen bir katil misin?
+ Ben bir askerim.
– İkisi de değilsin. Sen bir çıraksın. Bakkalın alacağını toplamaya geldin.
Diyalektik mantık der ki, sadece sevgi ve nefret vardır. Birini ya sever ya nefret edersin.
Dehşetin ne olduğunu bilmeyen insanlara gerekeni kelimelerle tarif etmek imkansız.
Dehşetin bir yüzü var. Onunla dost olmalısın. Ahlaki şiddet ve dehşet senin dostundur.
Eğer değillerse korkulması gereken düşmanlardır. Gerçek düşmanlarındır.
Gerçek bir özgürlüğün neye benzeyeceğini hiç düşündün mü?
Başkalarının yargılarından ve kendininkilerden kurtulmak.
Ahlaklı adamların olmalı hem dürüst olacak aynı zamanda da en ilkel
öldürmek için içgüdülerini kullanabilen adamlar.
Duygusuzca, merhametsizce. Yargılamadan. Bizi bozguna uğratan yargılarımız.
Gençleri halkın üzerine napalm atmaları için eğitiyoruz.
Ama komutanları uçaklarının üzerine küfürlü sözler yazmalarına izin vermiyor.
Neden? Çünkü bu müstehcen!
Burada böyle yapıyorduk işte. Onları makineliyle ortadan ikiye
ayırıp yara bandı veriyorduk. Bu bir yalandı.
Savaşta her şey birbirine giriyor. Güç, idealler, ahlak, pratik askeri gereklilikler. Ama yerlilerin arasında
Tanrı yerine konma fikri baştan çıkarıcı gelmiş olmalı. Çünkü herkesin kalbinde mantıklı olanla mantıksız olan arasında
bir çatışma vardır. İyiyle kötünün arasında. Ve iyi her zaman kazanmaz. Bazen karanlık yönümüz Lincoln’ın iyi meleğimiz dediği şeye baskın gelir. Herkesin bir kopma noktası vardır.
– Buraya gelin.. Hazırlanın!
+ Hemen burada mı albayım?
– Burada nasıI sörf yapılırmış görmek istiyorum.
+ Burası çok tehlikeli albayım!
– Sörf yapmak istiyormusun asker?
+ Evet, albayım.
– Bu çok iyi evlat! Çünkü ya sörf yaparsın ya savaşırsın.
Anlaşıldı mı? Haydi gidin. Ben sizi korurum.
Daha az sayıda ve daha iyi adamlara ihtiyacımız var.
Askerlerimiz kendilerini adamış olsalardı bu savaş mevcut
güçlerimizin dörtte biriyle kazanılabilirdi.(Albay Walter Kurtz)
– Aynı nehire neden asla iki kere ayak basılamadığını bilir misiniz?
+ Evet. Çünkü hiç durmadan akar.
Kocama afyonlu pipo hazırlardım. Piposu, kalbindeki yaralarının morfiniydi.
Kayıp askerim öfkelenip ağlardı. Ona derdim ki. Senin içinde iki farklı adam var.
Görmüyor musun? Öldüren ve seven. Ve o da bana derdi ki “Tanrı mıyım yoksa
hayvan mı, bilmiyorum” derdi. İkisi de içimizde.