Şimdi, her zamankinden daha fazla, eğitimciler ve eğitim yöneticileri, öğrencilere etkili bir şekilde öğretmek için yeni yollar aramaktadır. Öğretmenlerden siyasetçilere, gelecek neslin en iyi şekilde nasıl eğitileceği konusunda tartışmalar devam etmektedir. Eğitim sunmanın yeni ve yenilikçi yolları hayal edildi ve yeni eğitim felsefeleri geliştirildi. Halk tarafından çok az ilgi gören bir öğretme felsefesi, bütünsel eğitim felsefesidir.
Bütünsel eğitim, deneysel öğrenmeye dayanır ve eğitimi, insanların birbirleriyle oluşturduğu ilişkilere odaklar. Bu ilişkiler eğitim ortamının çekirdeğini oluşturur. Bütünsel eğitim, tipik olarak uygulanandan farklı bir öğrenme ortamı yaratma vurgusundan dolayı alternatif bir öğrenme şekli olarak kabul edilir.
Adına göre, bütünsel eğitim, insan deneyiminin yalnızca belirli kısımlarını vurgulamak yerine, bir öğrencinin tüm büyümesine vurgu yapar. Entelektüel, duygusal, sosyal ve benzeri: insani deneyimin tüm alanlarında büyümeyi teşvik ederken materyalizmi vurgulamaktadır. Bütünsel bir eğitimin savunucuları, sadece insanlar arasında değil, insanlar ve çevreleri arasında dengeli bir ilişki geliştirdiğini savunuyorlar. Hep birlikte ele alındığında, bütünsel eğitim, demokratik öğrenmeyi, duygusal sağlığı ve ilişki büyümesini, geleneksel öğrenme ortamından çok daha büyük bir ölçüde vurgular.
Kökeni
Diğer eğitim felsefelerine kıyasla, bütünsel eğitim okulu, yalnızca 1980’lerde birleştirilen nispeten yeni bir harekettir. Bütünsel eğitim, o dönemde egemen olan ve eğitimin mekanik dünya görüşü olarak bilinen mevcut eğitim çerçevesine bir cevaptı. Bununla birlikte, bütünsel eğitimin savunucuları, öğretim için herhangi bir yöntem veya teknik belirtmemişlerdir. Bunun yerine, bütünsel eğitim, öğrencilere nasıl en iyi öğretileceği konusundaki geleneksel varsayımlara bir meydan okuma olarak düşünülmüştür.
Bütünsel eğitimin kökenleri, kişinin deneyiminin bireysel bir bölümünden ziyade, bütün insanı vurgulayan eski öğretim kavramlarına kadar izlenebilir. Sadece iki örnek olarak, hem yerli yerli kültürler hem de eski Yunanlılar dünyayı tek bir bütün olarak ele aldılar. Bunu referans çerçevesi olarak kullanarak, eğitim bir insanın deneyiminin geri kalanından ayrılamaz. Analitik ve bilimsel sebebi vurgulayan aydınlanma idealleri, bireylerin çevreleyen dünyalarıyla olan samimi ve duygusal bağlantılarını küçümsemiştir.
20 tarafındaninci yüzyılda, insan deneyiminin tamamını vurgulamaya doğru bir kayma oldu. Waldorf okul hareketi, öğrencinin entelektüel, sanatsal ve pratik becerilerini bütünleşik, bütünsel bir yaklaşım kullanarak bir araya getirmeye çalıştı. Montessori okul hareketi aynı zamanda çocuğun entelektüel yönüne değil, çocuğun ruhsal niteliklerine de vurgu yaptı. Montessori hareketinden kurulan Maria Montessori, insanların besleyici bir ortamda en iyi şekilde gerçekleşen ruhsal bir gelişim geçirdiğini hissetti. 20inci Bu nedenle yüzyıl, bütünsel eğitime çeşitli yaklaşımlar gördü, ancak nasıl uygulanacağı hakkında tek bir fikir yoktu.
Ortak Felsefeler ve Temalar
Birçok bakımdan, bütünsel eğitim uygulamada parçalanmış olarak karşımıza çıkabilir. Bununla birlikte, bütünsel yaklaşımlarda, bu düşünce okulunu karakterize etmeye yardımcı olan birkaç tekrarlayan tema vardır. Bu temalar, insanların hem diğerleriyle hem de çevreleriyle birbirine bağlı olmalarına dayanmaktadır.
Birbirine bağlılık, bütünsel eğitimi tanımlayan öncelikli tema olarak düşünülebilir. Bütünsel yaklaşımı kullanarak öğretmenler, insanların birbirleriyle akrabalık kurdukları görüşünü vurgulamaktadır. İnsanlar, bir dereceye kadar, başkalarının refahı için sorumluluk sahibidir. Bu nedenle, tüm kararların bu kararların toplumu nasıl etkilediği konusunda dikkate alınmalıdır. Sonuç olarak, bütünsel eğitimin ikinci teması ilişkilerin önemidir. Öğrencilere sahip oldukları farklı yetenekleri takdir etmeleri ve akranlarıyla işbirliği içinde öğrenmeleri öğretilir.
İnsanların paylaştığı birbirine bağlılık dışında, bütünsel öğrenmede yaygın olan üçüncü bir tema olan bir topluluk duygusu geliştirilir. Öğrencilere, başkalarının sahip olduğu farklı görüş ve inançlara uyum sağlamak için öğretilir. Bu nedenle, ortak olan başka bir tema, bakımın önemidir ve öğrencilere, başkalarına karşı özenli bir tutum göstermeleri öğretilir.
Bütünsel öğrenmenin temelini oluşturan ilgili iki tema, kişisel büyümenin yönetilmesini ve kişisel hedeflerin geliştirilmesini içerir. Öğrenciler, yaşam boyu gelişim için gerekli yaşam becerilerini geliştirmeleri gereken eleştirel öğreniciler olarak kabul edilir. Öğrencilere, güçlü yönlerini ve bu güçlü yönlerin hem kendilerine hem de başkalarına nasıl fayda sağlayabilecekleri uygun şekilde değerlendirilir. Büyümenin bir kısmı, öğrencilerin izleyebilecekleri kişisel hedeflerin oluşturulmasını içerir. Bütünsel öğrenme, kişisel hedeflerin geliştirilmesini ve takip edilmesini bir öğrencinin potansiyelini en üst düzeye çıkarmanın önemli bir parçası olarak görür.
Son olarak, bütünsel öğrenmede ortak olan son tema çevrenin rolüdür. Öğrencilere, çevrelerindeki dünyaya saygı duymaları öğretilir. Eylemleri sadece kendilerini değil diğerlerini ve gelecek nesilleri de etkileyecek. Bu haliyle, öğrencilere eylemlerinin çevreyi nasıl etkileyeceğini değerlendirmeleri öğretilmektedir, çünkü çevre kendisinden daha fazla etkilemektedir.
Uygulamada
Bütünsel eğitimin temelini oluşturan felsefelerin gözden geçirilmesiyle görülebileceği gibi, öğrencinin seçimlerinin etkisini anlamalarına yardım etmeye büyük önem verilmektedir. Bu amaç, kendini geliştirmeyi teşvik ederek ve etraflarındaki dünyayı ve diğer insanları dikkate alarak gerçekleştirilir. Bununla birlikte, bütünsel eğitim pratikte gerçekte neye benziyor?
Kararların diğerlerini ve çevreyi nasıl etkilediğine vurgu yapıldığında, deneysel öğrenmenin bütünsel bir çerçevede önemli olduğu şaşırtıcı olmamalıdır. Bir örnekte, dezavantajlı kökenden gelen ilkokul öğrencilerine müfredatsız eğitim verilmiştir. Bunun yerine, takımlar kuruldu ve farklı çocuklarla en etkili olan farklı öğrenme stillerini keşfetmelerine izin verildi. Projeler geliştirildi ve öğrencilerin bu projeleri tamamlamaları için öğrencilere yardımcı oldular. Öğretim, öncelikle akran öğretimi, tartışmalar, alan gezileri ve çocuğun öğrenme stillerinin devam eden değerlendirmeleri kullanılarak yapıldı.
Gençlere mahallelerindeki sosyal problemleri nasıl değerlendirebilecekleri ve bu problemleri çözebilecek çözümler geliştirecekleri öğretilen kapsayıcı uygulamalar da kullanılmıştır. Öğretim elemanlarının belirlediği hedefler arasında gözlem ve dinleme becerilerinin kazanılması, veri toplama becerilerinin geliştirilmesi ve kişilerarası ilişkilerin oluşturulması yer aldı.
Bir hapishane nüfusu içinde eğitimde kullanılmak için bütünsel bir çerçeve de kabul edildi. Bu yaklaşım, çoğunlukla okullarını tamamlayamayan mahkumlar arasında çalışma grupları oluşturulmasını içeriyordu. Bu ekipler çevreleri içindeki sorunları tespit etmiş ve bu sorunları gidermek için projeler geliştirmiştir. Mahkumlar, yaptıkları işi inceleyen cezaevi içinde eski eğitimcileri bulurken, öğrenci mahkumlar, çevrelerinde karşılaştıkları sorunları çözecek şekilde veri derlemeyi, anket yapmayı ve bulgular geliştirmeyi öğrendiler.
Yükseköğretim düzeyinde yürürlüğe giren eğitim programları, bütünsel eğitimin dönüştürücü ve manevi yönlerini bütünleştirmek için girişimlerde bulundu. Kritik analiz konusundaki talimatının bir parçası olarak, Toronto Üniversitesi Dönüşüm Öğrenim Merkezi’nin direktörü Edmund O’Sullivan, öğrencilere filmi analiz etti. Bu öğrencilerden tüketici kalıpları, etnik kökene bağlı farklılıklar ve filmlerde bulunan güç yapıları gibi unsurları aramaları istenmiştir. OSullivan, öğrencilerinden filmde gördükleri davranış biçimlerini yansıtmalarını ve dünya dostu bir yaşam tarzı yaşamanın yollarını tartışmalarını istedi. Bu tür bir yaklaşım, mevcut sosyal yapıların eleştirel analizini teşvik eden ilgi çekici bir faaliyete sınıf genelinde katılım için izin verdi.
O’Sullivan’ın rotası, bu filmleri analiz etmenin ötesine bir adım attı. Ayrıca, sınıfın tanımladığı kalıplara karşı çalışabilecek toplulukların oluşumunu teşvik etti. Bu eleştirel analizi sadece teoriden öte ve uygulama alanı içine aldı. Bu yaklaşımla O’Sullivan, öğrencilerini sınıfın gerekliliklerinin ötesine geçmeye ve bağımsız olarak çeşitli sosyal hareketlere dahil olmaya teşvik etti.
Yükseköğretim düzeyinde uygulanan bütünsel eğitimin bir başka örneği, Kaliforniya Eyalet Üniversitesi’nde eğitim profesörü olan Bob London’ın çalışmasında bulundu. Londra ve akranları, her hafta sonu farklı bir temayı inceleyen Cumartesi oturumları hazırladı. Bu tematik sınıflar, sanatın anlam yaratmak için nasıl kullanılacağı ve teknolojinin sanatsal bir ortam olarak nasıl kullanılacağı gibi konuları kapsayan oturumları içeriyordu. Bu yaklaşım, bütünsel eğitimin en deneysel kullanımları arasındaydı ve farklı konuları keşfetmeye yönelik tefekkür yaklaşımlarına odaklandı.
Bu, neredeyse tamamen iç gözlem kavramı etrafında tasarlanan bir kursun bir örneğiydi. Bütüncül eğitimdeki birçok başka girişim, bütüncül felsefeyi gerçek dünyadaki problem çözme ile harmanlamaya çalışırken, Londra’nın çalışması tasarımında oldukça manevi ve düşünceli idi. Bir örnek olarak, Londra’nın öğrencileri birlikte yürüdüklerinde birlikte çalışmalarına olanak tanıyan bir labirent tasarladılar. Daha sonra, öğrenciler labirentte dolaştı ve sanatın nasıl toplumsal bir faaliyet olabileceğine yansıdı. Öğrenciler ayrıca, genellikle yüksek yaşam hızını zorlayan bir dünyada yavaşlamanın değerini öğrendiler.
Çıkarımlar
Bütünsel eğitimi gözden geçirirken, ilkelerini uygulamanın tek bir yöntemi olmadığı ortaya çıkıyor. Bütünsel eğitim, belirli uygulamaların tasarlanmasıyla daha az ilgilidir ve daha çok, eğitim sürecine nasıl yaklaşılacağına dair değişen varsayımlarla ilgilidir. Bütünsel eğitim, öğrencilerinin eylemlerinin diğerlerini ve çevrelerindeki dünyayı nasıl etkilediklerini düşünmelerini teşvik eder; bu da daha fazla tefekkür gerektirir ve gerçeklerin ve tekniklerin ezber ezberlenmesine daha az odaklanır.
Ancak, her yaştan öğrenciler arasında bütünsel eğitimin nasıl uygulandığına dair bazı tutarlı eğilimler vardır. Bütünsel eğitimin, gerçek dünya meseleleri üzerine odaklanmanın problemin bu eğitim yaklaşımının önemli bir parçası olduğu konusundaki bir incelemeden anlaşılmaktadır. Öğrencilerden sıklıkla eleştirel düşünme becerilerini toplumlarındaki problemlere uygulamaları istenmiştir. Bunlar, ergenlerin dezavantajlı toplulukları içinde sorunların üstesinden gelip gelmediği ya da içinde bulundukları hapishanelerdeki sorunları ele alan mahpuslar anlamına gelse de, öğrencilerden gerçek dünya meselelerine eleştirel düşünme becerileri uygulaması istenmiştir. Bütünsel eğitim, gerekli becerilerin gerçek dünya bağlamında uygulanmasına önem verir; çünkü öğrencilere kararlarının çevrelerini ve diğerlerini etkilediğini hatırlatır.
Bu gerçek dünya meseleleriyle uğraşırken, öğrenciler yüksek öğretimde ve işyerinde önemli olan sayısız beceri kazandılar. Öğrenciler nasıl anket geliştirileceğini, ürettikleri verileri analiz etmeyi ve bu verileri rapor etmeyi öğrendiler. En önemlisi, konular üzerine nasıl düşüneceklerini ve eleştirel olarak nasıl düşüneceklerini öğrenirler. Bütünsel eğitim, eğitimcilerin öğrencilerin gerçek dünyadaki bir bağlamda öğrendikleri becerileri çerçevelemelerine olanak sağlar ve bu beceriler birçok durumda aktarılabilir ve kullanılabilir.
Ayrı bir bütünsel eğitim kesimi, Bob London’ın çalışmalarında en iyi örneklendiği gibi, öğrencilerin ruhsal ve zihinsel sağlığına vurgu yaptı. Bütünsel yaklaşımın bu unsuru, sınıflar içinde uygulanması, normal sınıf yaklaşımlarından ne kadar farklı olduğu göz önüne alındığında daha zor olabilir. Ancak, belirli tefekkür uygulamak için girişimi yerine teknikleri, Duygusal benlikleri dahil, öğrenciyi bir bütün olarak düşünmek etkili olabilir. Öğrencilerin, düşünmeye ya da düşünmeye hazırlık dönemlerini eklemeye yönelik okul günlerini tasarlamalarını düşünmeleri için sınıfta birkaç anı cesaretlendirmek, öğrencinin duygusal refahını teşvik etmeye yardımcı olabilir.
Ancak, bütünsel eğitimin hala keşif için uygun bir alan olduğu açıktır. Bu yeni eğitim felsefesinin ilkelerini bütünleştirme girişiminde bulunan yeni uygulamalar geliştirilmektedir. Diğer düşünce okulları eğitim alanında daha popüler olmakla birlikte, bütünsel eğitimin refah, eleştirel düşünme ve toplumsal konulara yönelik çözümlerin geliştirilmesine vurgu yapması gereken çok şey olabilir.