Son birkaç haftadır zihnim, bağlam dışında pek mantıklı gelmeyen sorularla doluydu. Liseli bir kızın neden toprak yemeye başlayacağını ve hangi orta yaşlı adamın parıldadığını uzun uzun düşündüm. Saykodelik mantarlardan bir lise futbol koçunun moral konuşmasına ve bir polis memurunun silahındaki kayıp bir mermiye kadar her şeyin önemini düşündüm. Eyalet şampiyonluğu kazandıran bir golün ofsayt olup olmadığını görmek için videoyu bile yeniden izledim - ve yamyamlık hakkında ne kadar düşündüğümü söylemeye başlamayın. Demek istediğim şu: Sarı ceketliler tamamen beynimi ele geçirdi. Lost'un kadrosu kapağı keşfettiğinden beri bir televizyon programında olaylar hakkında teori kurmaya bu kadar takıntılı olmamıştım.
Yüzeyde, Lost ve Yellowjackets arasında çok bariz bazı bağlantılar var. Her ikisi de, hayatta kalanların kendilerini bir sürü tuhaf bokun olmaya başladığı vahşi doğada buldukları bir uçak kazasını merkezine alıyor. Her ikisi de zamanda atlayarak sadece vahşi doğadaki olayları değil, aynı zamanda oyuncuların trajediden önceki ve sonraki hayatını da keşfediyor. En önemlisi, her ikisi de kesinlikle sırlarla dolu ve gerçekte ne olduğu hakkında teori oluşturmayı deneyimin tartışmasız en eğlenceli kısmı yapıyor.
Lost'tan bu yana tuhaf gizemler yaşanmamış gibi.Ama Lost'un haleflerinden hiçbiri beni Yellowjackets'ın yakaladığı kadar yakalamadı. Aslında gösteriye birkaç hafta geç geldim ve Pazar akşamı izlemelerini programıma yerleştirmeden önce ilk yarıyı tek bir gecede bitirdim. Hiç uzun sürmedi; İlk beş dakikadan beri bağımlısı oldum. Ve sonra, hayatta kalanların yaşadıkları her şeyden sonra bir arada tutmak için mücadele ettikleri günümüz var; biri rehabilitasyondan yeni çıkıyor, diğeri ise kazayla ilgili ilginç ayrıntılar arayan bir muhabiri serbest bırakıyor. Ve tüm bunlar, 1995'te radyodan Smashing Pumpkins şarkılarını kaydederek kendim yaptığım bu mixtape'in müzikal fonunda yer alıyor.
Bu, tuhaf anlar, yoğun drama ve zamanı değiştiren hikaye anlatımının birleşimi. Bu, Yellowjackets'in çok iyi çalışmasını sağlar - ve onu teorileştirme için çok ideal kılar. İlk olarak, şok edici veya kafa karıştırıcı bir şey göreceksiniz. Karanlık olabilir, ritüel bir cinayet ya da şüpheli bir intihar ya da bir tür mistik tanrıça gibi boynuz takan bir çocuk gibi. Veya daha küçük bir şey olabilir, hiçbir açıklama yapmadan sürekli görünen garip bir sembol gibi. Bu anların hepsi soruları kışkırtıyor ve hikaye zaman içinde değiştikçe, nadiren işleri netleştiriyor. Bunun yerine, gizemleri yığıyor ve aradığınız cevabın farklı bir zamanda bulunup bulunmadığını merak etmenizi sağlıyor. Bunun harika bir örneği hayatta kalanlar; biri şimdiki zamanda ortaya çıkana ya da onların öldüğünü görene kadar, birinin vahşi doğada çileden çıkıp çıkmadığını asla bilemezsiniz.Resim: Showtime
Her Lost hayranının size söyleyeceği gibi, bu tür bir yapı, özellikle işe yaramıyorsa, sinir bozucu olabilir.Ama yine de sevdim. Gizemler tatmin edici cevaplar olmasa bile yeterince eğlenceliydi ve ayrıca bu karakterlerle çok zaman geçirmek için bir bahaneydi. Yellowjackets'in kadrosu bir zevk ve tamamen öngörülemez, o kadar ki sadece Riverdale tarzı drama için izleyeceğim. (Cidden, Misty beni korkutuyor ve bu her zaman için geçerli.)
Şu ana kadar Yellowjackets, Lost'un bana hissettirdiği duyguların aynısını uyandırıyor. Elbette, devam eden merakımı gidermek ve boynuzların arkasında gerçekte kimin olduğunu bulmak için finali çok isterim. Ancak şimdiye kadarki yolculuk zaten bir patlama oldu. Yolculuk, dedikleri gibi, mutlaka varış noktası değil. Yalnızca bu durumda yolculuk, gençlerin birbirini yemesini ve bir seansın yanlış gitmesini içerir.
Sarı Ceketler'in ilk sezonunun son bölümü 16 Ocak'ta Showtime'da yayınlanır..