Bayerische Flugzeugwerke'nin (efsanevi ME/BF-109 avcı uçağını tasarlayan ve üreten Bavarian Aircraftworks) öncüsü hakkında bir şeyler okuyordum.
Görünüşe göre, sahibi Herr Otto, şirket zorla kamulaştırıldığında (Almanya'nın Birinci Dünya Savaşı sırasında uçak ihtiyacına hizmet eden sorunlar nedeniyle Otto'ya teslim etmesi için bir miktar baskı yaptıktan sonra) şirketin liderliğinden ayrılmak zorunda kaldı.
Batılı/kapitalist ülkelerde, bu savaş sırasında meydana geldiğinde, tazminat teklif edilmesi muhtemel midir, yoksa daha sık olarak basit bir kamulaştırma durumu mudur? Bunun yasal olarak kabul edilmesi için tazminat teklif edilmesi gerektiğini belirten herhangi bir uluslararası yasa / sözleşme var mı (savaş sonrası, davaya mahkemede geriye dönük olarak itiraz edilebileceği zaman)?
Amerika Birleşik Devletleri'nde, Anayasanın Beşinci Değişikliğinin "Alma Maddesi" şöyle der:
"… ne de özel mülkiyet, tazminat ödenmeksizin kamu kullanımı için alınmayacaktır."
Bu nedenle, hükümet araziyi kamu kullanımı için alırsa (örneğin, tank üretmek için başka bir amaca dönüştürülecek bir fabrika) adil tazminat ödemek zorunda kalacaklardır. Adil tazminat, nakit olarak ödendiği zaman adil piyasa değeri olarak kabul edilmiştir. Bkz. Olson / Amerika Birleşik Devletleri, 292 ABD 246 (1934) Süreç genellikle Eminent Domain olarak adlandırılır. ABD Anayasası'ndaki 14. Değişikliğin, Beşinci Değişikliği Devletler için geçerli kıldığını belirtmeliyim.
Birleşik Krallık'ta sistem "Zorunlu Satın Alma" olarak anılır.
Maryland Üniversitesi'nin genel olarak kazanımlar hakkında güzel bir tartışması var.
Yani evet, İngiltere ve ABD gibi batıdaki örf ve adet hukukuna dayalı ülkelerde tazminat teklif edilmesi muhtemeldir, aslında teklif edilmesi zorunludur.
Millileştirme
Editörlerimiz, gönderdiklerinizi gözden geçirecek ve makalenin gözden geçirilip değiştirilmeyeceğine karar verecektir.
millileştirmeözel mülkiyetin devlet tarafından kontrol veya mülkiyetinin değiştirilmesi veya üstlenilmesi. Tarihsel olarak, hükümetin belirli kamusal amaçlar için (yolların, rezervuarların inşası gibi) bazen tazminatsız olarak mülk edinme hakkı olan kamulaştırmadan veya kamulaştırmadan güdü ve derece bakımından daha yeni bir gelişmedir. veya hastaneler).
Mevcut özel işletmelerin kamulaştırılması için uygun tazminat, 1974'te Birleşmiş Milletler Genel Kurulu tarafından kabul edilen Devletlerin Ekonomik Haklar ve Görevleri Şartı ve ABD Anayasasının Beşinci Değişikliği tarafından zorunlu kılınmıştır.
Kurtarma, hükümetin bir şirketin çoğunluğunu ve varlıklarını geçici olarak kontrol altına aldığı bir kamulaştırma biçimidir. Bu gibi durumlarda şirketin özel hissedarları kalabilir, ancak vergi mükellefleri (yani hükümet) de etkileri ihmal edilebilir olsa da varsayılan olarak hissedar olurlar. Bu nedenle, kamulaştırma, bir şirketin varlıklarının devlete devredilmesi veya sermayenin devri yoluyla, şirketin işini devlet kontrolü altında sürdürmek üzere varlığını bırakması yoluyla gerçekleşebilir. Devletleştirme, herhangi bir devralma biçimi olmaksızın da gerçekleşebilir ve bu, kamu eğitimi gibi belirli bir endüstrinin orijinal kamulaştırılmış doğasını yansıtır. Amerika Birleşik Devletleri'nde halk eğitimi, eyalet düzeyinde hükümet tarafından kontrol edilir.
1918'den sonra Rusya'da sanayi, bankacılık ve sigorta işletmelerinin devlete devrinde, 1938'de Meksika'da ve İran'da petrol endüstrilerinin kamulaştırılmasında olduğu gibi, kamulaştırma komünist veya sosyalist hükümet teorilerinin uygulanmasına eşlik etti. 1951 ve Küba'daki yabancı işletmelerin 1960'ta kamulaştırılması. Bununla birlikte, madencilik, enerji, su, sağlık hizmetleri, eğitim, ulaşım, polis ve askeri savunma gibi endüstrilerin demokrasilerde ulusal veya belediye düzeyinde faaliyet göstermesi nadir değildir. Vergi mükelleflerinin, seçilmiş görevliler aracılığıyla, vatandaşların büyük çoğunluğunun ihtiyaç duyduğu hizmetler üzerinde bir ölçüde kontrol uygulayabilecekleri düzenlemeler. Bu tür endüstrilerin, öncelikli amacı kâr maksimizasyonu olan özel işletmelere mi yoksa birincil amacı uygun maliyetli hizmetler sağlamak olan hükümetlere mi ait olması gerektiği, millileştirme tartışmalarının merkezinde yer alıyor. Bazı gelişmekte olan ülkelerde, sermaye piyasası eksikliğini veya yerel özel sektörde yetersiz girişimci arzını azaltmak için çeşitli endüstriyel operasyonların geçici devlet kontrolü uygulanabilir, böylece yeterince rekabetçi bir piyasa sağlanabilir.
Uluslararası hukuka ilişkin sorular normalde yalnızca kamulaştırılan bir şirketin hissedarları yabancı (yabancı) olduğunda ortaya çıkar. Bu gibi durumlarda diplomasi ve uluslararası tahkim, adil tazminatın yasal olarak ödenmesini sağlar.
Vatandaşları yabancı yatırımcılar olma eğiliminde olan Devletler, yatırımların korunmasını sağlayan belirli anlaşma maddelerine giderek daha fazla güvenmektedir. Dünya Savaşı'nın sona ermesinden bu yana, özellikle Amerika Birleşik Devletleri, Uluslararası Adalet Divanı'na zorunlu yargı yetkisi veren maddelerle birlikte bu tür anlaşmalara girmiştir. Devletleştirme, kamulaştırma ve müsadere karşı sigorta da ABD hükümeti tarafından sunulmaktadır.
Şirketlerin kamulaştırılması, kamulaştıran kuruluşların motivasyonlarına ve hissedarlar, vergi mükellefleri ve tüketiciler üzerindeki etkisine bağlı olarak hem olumsuz hem de olumlu geniş kapsamlı sonuçlara sahip olabilir. Fransızlar ve İngilizler tarafından 87 yıl boyunca sahip olunan ve işletilen Süveyş Kanalı, tarihi boyunca birkaç kez - 1875 ve 1882'de İngiltere ve 1956'da Mısır tarafından kamulaştırıldı ve sonuncusu kanal bölgesinin işgali ile sonuçlandı. İsrail, Fransa ve Birleşik Krallık, Basra Körfezi'nden ham petrol sevkiyatı için bir geçiş yolunu sürdürmeyi de içeren çıkarlarını korumak için. Süveyş Kanalı, ulusal ve coğrafi egemenliği savunmanın bir aracı olarak kullanıldığında, millileştirmenin doğasında bulunan jeopolitik sonuçların simgesi olmaya devam ediyor.
2. Millileştirme (1945-8)
1945'te tekrar iktidara gelen İşçi Partisi Hükümeti ile büyük çaplı bir millileştirmeye girişildi. "Dört Büyük" Demiryolu Şirketi'nin kamulaştırmaya karşı çok güçlü kampanyalarına rağmen, 1947 Ulaştırma Yasası, "İngiliz Ulaştırma Komisyonu" altında, Demiryollarını yönetmek için bir "Demiryolu Yöneticisi" ile tüm ağır kara taşımacılığının devlet devralmasına izin verdi. 1 Ocak 1948'de L.M.S. ve L.N.E.R. Güney ve Büyük Batı Demiryolları ile birlikte varlığı sona erdi ve yeni birleşik, devlet kontrollü sistem "İngiliz Demiryolları" (B.R.) olarak adlandırıldı. Ağ, çoğu L.M.S.'nin altı Bölgeye bölündü. İskoçya dışında Londra Midland Bölgesi (L.M.R.), L.N.E.R. Humber'ın güneyi Doğu Bölgesi oldu. Ancak 1948'in sonuna kadar C.L.C. 83 yıllık varlığın ardından nihayet çözüldü. İlk başta Bölgesel sınırlar eski L.M.S./L.N.E.R. iki demiryolu, özellikle G.C. kuzeybatıda. Marple ve Macclesfield hatları gibi eski ortak hatlar daha da anormaldi, ancak kısa süre sonra bir Bölgeye veya başka bir bölgeye tahsis edildi, bölgemizdeki hatlar L.M.S. eski L.N.W. ve Midland hatları. Kısa süre sonra bölgede "İngiliz Demiryolları" efsanesini taşıyan lokomotifler görünmeye başladı ve yeni kabul edilen standart siyah renkte, ekspres yolcu lokomotifleri dışında herkes için kabul edilen kırmızı ve krem renginde dizildi. İkincisi için çeşitli deneme görünümleri denendi, eski G.W.R. Brunswick yeşili nihai seçimdi, ancak bu tür motorlar hatlarımızda nadir görülen bir manzaraydı. 1950'lerde koçluk için kırmızı alt ve krem üst panellerden oluşan yeni bir görünüm tanıtıldı, ancak bu uzun sürmedi, 50'lerin ortalarında tüm koçluk stokları için eski "Midland kırmızısı" nın bir versiyonuyla değiştirildi (hariç dizel ve elektrikli çoklu üniteler), ancak boya kalitesi, otobüslerin temizliği gibi, Midland günlerinden beri çok kötüleşmişti.
Bir tren ve eski G.C. C.13 4.4.2T lokomotifi, 1947 kışında Rose Hill ve High Lane arasındaki Torkington Lane yakınlarında kar yağdı. (Marple Rail Trails'den)
L.M.R. ayrıca istasyon tabelalarında, yayınlarda vb. kullanım için bir tür kestane rengi benimsemiştir. 50'li yılların başlarından ortalarına kadar bu kestane rengi, kendine özgü "çift sosis" şekliyle (resmi olarak "olarak bilinir) tasarlanmış emaye istasyon isim panolarında kullanılmıştır. Totems") ve eski LNER tarafından tercih edilen "Sans Gill" yazı stili Bunlar bölgedeki tüm istasyonlara yerleştirildi ve L.M.S. tarafından dikilen dökme demirden ve "çubuk ve daire" şeklindeki işaretlerin yerini aldı. Bunlar orijinal olarak bir tür sarı yansıtıcı macunla boyanmıştı; bu, adı ve kenarlığı siyah olarak seçildiğinden, işaretleri geceleri görünür kılmak gerekiyordu. Bu L.M.S. 30'lu yıllarda dikilen tabelalar, eski Midland tipi istasyon isim panolarının yerini, platform uçlarına çiftler halinde, her biri yandan da görülebilecek şekilde bir açıyla monte edilen ahşap panolara vidalanmış dökme demir harflerle değiştirmişti. yüz olarak. Midland ve L.M.S. sadece platformların uçlarına istasyon isim panoları yerleştirmişti, ancak B.R. yeni "Totemleri" platformun tüm uzunluğu boyunca lamba direklerine ve çatı direklerine yerleştirdi ve sonunda büyük bir işaret vererek çok daha iyi bir bilgi seviyesi sağladı. Aynı zamanda eski Midland ahşap tabelalarının yerine bordo emaye “Way Out”, “Bekleme Odası” vb. tabelalar konuldu.
B.R.'nin oluşumundan kısa bir süre sonra, aynı yere hizmet veren ayrı istasyonları ayırt etmek için eklerin eklenmesiyle gruplandırmaya devam edildi. İki Middlewood istasyonu resmi olarak Middlewood Higher ve Lower oldu, G.C. New Mills ve Reddish'teki Midland istasyonları, onları L.N.W.'den ayırt etmek için "Merkez" ve "Kuzey" olarak adlandırıldı. "Newtown" ve "Güney" istasyonları aynı yerde.
FİNANS
* Haziran 2010'da Venezuela, orta ölçekli banka Banco Federal'i likidite sorunları ve dolandırıcılık riskini öne sürerek devraldı. Banka, hükümet karşıtı televizyon kanalı Globovision ile yakından bağlantılıydı.
* 2009'da Chavez, İspanyol bankası Grupo Santander'in bir bölümü olan Banco de Venezuela için 1 milyar dolar ödedi.
* Hükümet, Kasım 2009'dan bu yana bir düzine küçük bankayı operasyonel usulsüzlükler olduğu gerekçesiyle kapattı. Bazıları devlet tarafından işletilen firmalar olarak yeniden açıldı. Aracı kurumlar da kapatıldı ve bazı çalışanlar hapse atıldı. Chavez, hükümetin kredi verme kurallarına uymayan veya mali sıkıntı içinde olan bankaları kamulaştırma sözü verdi.
Demiryollarının Millileştirilmesi
Demiryolu kamulaştırmasının uzun ve çeşitli bir geçmişi vardır. Nispeten yakın zamanlarda, İşçi Partisi programlarında önemli bir yer işgal etti, demiryolu sendikaları tarafından desteklendi ve rekabet eden motorlu taşıt trafiğinin artması nedeniyle Hükümetler için acil bir sorun haline geldi. Yine de İngiliz Hükümetine demiryollarını devralma yetkisi veren ilk Parlamento Yasası, 100 yıldan fazla bir süre önce, benzinli motorun icat edilmesinden veya İşçi Partisi'nin doğmasından yarım yüzyıldan fazla bir süre önce kabul edildi. Demiryolu Düzenleme Yasası 1844'te Sir Robert Peel'in Muhafazakar Hükümeti altında kabul edildi ve Avam Kamarası'na, o zamanlar Muhafazakar Serbest Tüccar ve Ticaret Kurulu Başkanı olan Gladstone tarafından tanıtıldı. Yasanın ilk amacı, demiryollarını, kamulaştırma tehdidini başlarının üstünde tutarak, kapitalist imalatçıların ve tüccarların tümünün çıkarına olan ücretleri düşürmeye zorlamaktı. Güç hiçbir zaman kullanılmadı, ancak tehdit yararlı bir silah olarak kaldı. Bu Yasanın tazminat koşulları son Savaştan önce uygulanmış olsaydı (üç yıllık ortalamaya göre yıllık kârın 25 katı), tazminatın çok yakın olacağı, farklı hükümetler altındaki politikanın geniş sürekliliği hakkında garip bir yorumdur. İşçi Hükümeti'nin şimdi sunduğu 900 milyon sterline. (Anormal savaş koşulları nedeniyle trafiğin ve gelirin şiştiği son üç yıla uygulansaydı, tazminat daha fazla olurdu.)
İşçi Hükümeti'nin Ulaştırma Yasası, Demiryollarının, Karayolu Taşımacılığının (kısa mesafeli yerel taşıyıcılar hariç), Kanalların, Otobüsler ve Tramvayların kamulaştırılmasını sağlar. Londra Yolcu Taşıma Kurulu plana dahil edilecek ve limanları devralma yetkisi verilecek. Mevcut sahipleri satın alınacaktır. Yaklaşık 1.000.000 işçi istihdam eden tüm kuruluş, Hükümet tarafından oluşturulan Kurullar tarafından yönetilecektir. Tasarı kanunlaştığında, İngiliz kapitalizmi, bazı Avrupa ülkelerinde demiryolu ulusallaştırmasının başlamasından yaklaşık bir yüzyıl sonra, iç ulaşımın örgütlenmesi ve kontrolünde yeni bir aşamaya girmiş olacak. Britanya'da bu, çeşitli ulaşım araçlarına sahip olan kapitalistlerin kesit grupları ile bunlara bağımlı olan tüm kapitalistler topluluğu arasında sürekli bir çatışma öyküsü olmuştur. İlki maksimum kar elde etmek için çıktı, ikincisi ucuz ve verimli hizmet istedi. Taşıma hizmetlerinin sahipleri de birbirleriyle yarıştı. 18. ve 19. yüzyılın başlarındaki Paralı yollarda atlı arabaların sahipleri, Turnpike Trusts ile yollarda geçiş için ücretlendirilen gişeler konusunda savaştaydı. 1761'de ilk kanalın açılmasıyla, karayolu ve kanal arasında bir rekabet dönemi başladı ve 1825'ten sonra yeni bir rakip olan demiryolları girdi. Üreticilerin demiryollarına ihtiyacı vardı ama kanal ve karayolu araç sahipleri, demiryollarının yapılmasını engelleyerek kendi yatırımlarını korumak için Meclis'te her türlü çabayı gösterdiler. Zaman içinde demiryolları zafer kazandı, sonra trafik için birbirleriyle savaştılar, sonra da kendilerini savurgan rekabete karşı korumak için birleşmeye gittiler.
Bu aşamada, Devletin demiryolu ücretleri ve ücretleri üzerinde giderek daha fazla kontrol sahibi olmasını sağlamak için tüccarlar tarafından uzun bir savaş verildi. İçinde bulunduğumuz yüzyılda benzinli motor, yolları yeniden gündeme getirdi ve şimdi demiryollarının Parlamentodaki etkilerini karayolu rakiplerine karşı kullanma sırası geldi. Daha 1914'ten önce birçok gözlemci, İngiliz kapitalistlerinin yeni büyük ticaret güçleri olan Almanya, Amerika, Japonya vb. dünya pazarlarında daha az satma sorununun, iç taşımacılığın Devlet mülkiyeti ile birleştirilmesini veya en azından, devlet mülkiyeti ile birleştirilmesini gerektirdiğine ikna olmuştu. Devlet kontrolünü kapatın, böylece imalatçıların tamamı malları için daha ucuz nakliye elde etsin. Başlıca argümanları, ulusal birleşmenin savurgan rekabeti ve örtüşmeyi ortadan kaldıracağı ve ücretlerin düşürülmesine izin vereceğiydi. Ulusallaştırma hareketinin destekçileri Fabian, Bay Emil Davies, Liberal, Sir Leo Chiozza Money ve diğer Liberal ve İşçi politikacıları ile üreticiler ve tüccarlardı. Bununla birlikte, harekete yeni bir hayat veren karayolu rekabetiydi ve 1919'da Tory-Liberal Koalisyon Hükümeti, daha sonra geri çekilip sayısız irili ufaklı demiryollarının zorunlu birleştirilmesiyle yetinmesine rağmen, millileştirme niyetini ilan etti. dört mevcut şirket.
Mart 1918'de demiryollarının ve kanalların kamulaştırılmasıyla ilgili bir TUC heyetine, öne sürülen tekliflerin genel karakterine tamamen sempati duyduğunu söyleyen Bay Lloyd George ve Aralık ayında Dundee'de konuşan Bay Churchill'di. 4th, 1918, “Hükümetin politikası demiryollarının millileştirilmesiydi (Kere, 5 Aralık 1918). 1918'de Koalisyon Hükümeti'nin yapmaktan çekindiği şeyi tamamlamak İşçi Hükümeti'ne kalmıştır. Gerçekten, olarak günlük haberci açıklamalar (19 Kasım 1946): “ulaşımın koordinasyonu, sosyalist görüşten uzak kişilerce savunulmuştur”.
Kapitalistlerin mevcut yasa tasarısına tepkileri, onların çeşitli kesimsel çıkarlarını yansıtıyor. NS Manchester Muhafızı ve Kere kurulacak yeni organizasyonla çok ilgililer, ucuz ve verimli ulaşım sağlayacağından emin olmak istiyorlar.
Çoğu gazete tazminat koşullarının sert olduğunu iddia etse de, bir istisna Beaverbrook'tur. Akşam Standardı (19 Kasım 1946).
NS İktisatçı (7 Aralık 1946) temkinli bir bakış açısına sahiptir. Demiryolları ve karayolu taşımacılığı endüstrisinin birlikte trafiği taşımak için gerekenden çok daha fazlası olduğu önermesinden yola çıkıyor. Aslında, son savaşın gösterdiği gibi, demiryolu sistemi “hala bütün yükü taşıyacak kadar büyük”. Sonuç olarak, demiryolları ve karayolu taşımacılığı arasındaki trafiği, her biri en verimli ve en ucuz şekilde başa çıkabileceği trafik türünü ele alacak şekilde bölmek mümkün olacaktır. Demiryolları uzun mesafeli trafiği kaldırabilir ve karayolu endüstrisi demiryollarını “besleyici” yapabilir. Dikkat edilmesi gereken önemli nokta, bu birleşmenin her iki endüstrinin de mevcut ekipmanlarının (demiryolu şube hatları dahil) büyük bir kısmından vazgeçmesini ve istihdam edilen işçi sayısını azaltmasını mümkün kılacağıdır, bu ekonomilerin ana hedefi bu ekonomilerdir. neden İktisatçı Millileştirmeyi onaylama konusunda tereddüt eden nokta, bu ekonomilerin gerçekten elde edilebildiğinden ve Tasarıda önerilen yapının bunları üretmesinin muhtemel olduğundan emin olmak için daha fazla araştırmanın gerekli olduğunu düşünmesidir.
Liberal Parti, demiryollarının kamulaştırılmasını destekleyen bir bildiri yayınladı (1945 Genel seçimlerinde de yaptığı gibi), ancak genel karayolu taşımacılığı endüstrisinin kamulaştırılmasına karşı çıktı. Liberal görüş, kamulaştırmanın ancak rekabet devam ederse “ucuzluk ve verimlilik” sağlayacağı yönündedir. Onlara göre, demiryollarının, kanalların ve rıhtımların ve ayrıca demiryollarının sahip olduğu karayolu ulaşım hizmetlerinin millileştirilmesi olmalı, ancak karayolu taşımacılığının geri kalanı ulusallaştırılmış kaygıyla rekabet etmeye bırakılmalıdır. Liberal Parti ayrıca tazminat düzenlemelerinin yetersiz olduğunu düşünüyor (Manchester Muhafızı, 11 Aralık 1946).
Doğal olarak hissedarlar daha yüksek tazminat talep ediyor. Onların özel şikayeti, Bank of England hissedarlarının aksine, savaş sırasında veya öncesinde elde ettikleri gelirin aynısının garanti edilmemesidir. Gerçekte, karayolu rekabeti nedeniyle karlılığı güvencesiz hale getirilen hissedarlar olarak aldıkları daha büyük ancak belirsiz bir meblağ yerine, yılda yaklaşık 22.500.000 £ Devlet garantili bir gelir alacaklardır. Hissedarlar, kârların ve hisse değerlerinin daha yüksek olduğu 1919'da elde edecekleri çok daha iyi koşullarla Millileştirmeye atlamadıkları için ne kadar pişman olmalılar!
Hissedarlar için çok fazla. Peki işçiler? İşçiler yalnızca bir işvereni başka bir işveren için değiştirirler, başka bir şey değişmez, çünkü Devlet teşebbüsü, günlük haberci özellikle vurgular (19 Kasım 1946), bedelini ödemek zorunda. NS Akşam Standardı millileştirmenin demiryolu işçisine herhangi bir olası fayda sağlayamayacağını belirtiyor -”onun için bu ne daha yüksek ücretler ne de daha kısa çalışma saatleri anlamına gelebilir” (19 Kasım 1946) ve Gözlemci, benzer şekilde, “It . . . nakliye işçilerini ve tüketicileri, daha kötüsü dışında ne fark yaratabileceğini merak etmeye bırakıyor (1 Aralık 1946). Bu iki derginin işçiye yönelik ani ilgisi doğal olarak şüphelidir, ancak İşçi Gazetesi'nde “Eleştirmen” yazıyor. yeni devlet adamı (30 Kasım 1946), demiryollarının millileştirilmesini de itiraf ediyor. . . bundan alışılmadık derecede iyi bir şey çıkaracak gibi görünen hissedarlar dışında hiç kimse için gerçekten çok önemli değil. Bu, bir yıldır kamulaştırma destekçisinden geldiği için dikkate alınmayı hak ediyor.
Ani bir aydınlanma patlaması yaşayan bir başka dergi ise, Haber Chronicle. Bir adamın herhangi bir nedenle sendika üyeliğini kaybetmesi halinde ekonomik bir kanun kaçağı haline gelmesi ve mesleğinde hiç iş bulamayabilmesinin taşıdığı tehlike ve sendikanın “kapanan dükkan” üzerine yazılar. , NS Haber Chronicle (21 Kasım 1946), sürekli olarak daha geniş bir kamulaştırmaya doğru ilerleyen bir toplumda “daha da kötü bir tehlikenin” tehdit ettiğini keşfetmeye devam ediyor, bir işçinin bir “tekel sendikasına” ait olma tehlikesi, bu sendika, erkeklerin çıkarlarını temsil etmekten çok, işverenle "Devlet" işbirliğine giderek daha fazla eğilim gösteriyor. hiç şüphesiz şaşırtacak Haber Chronicle Büyük Britanya Sosyalist Partisi'nin 42 yıl önceki kuruluşunda işçilere bir endüstrinin millileştirilmesinin işçiyi işverenin, devletin insafına daha da fazla açacağını işaret ettiğini söylemek gerekir. Birinden kovulan bir işçi, birbiriyle çatışan kaygılarla başka bir işte iş arayabilir, ancak Devlet tekelinin hoşnutsuzluğunu kazanan ve işini kaybeden işçi fiilen tüm endüstriden men edilir.
İşçileri etkileyen bir diğer sorun ise işten çıkarmadır. Kamulaştırma, örtüşmeyi ortadan kaldırarak birçok işçinin yerinden edilmesine yol açacaktır ve bir miktar tazminat sağlansa ve başka işler bulmayı başarsalar bile, birçoğu için daha da kötü bir durum anlamına gelmesi kaçınılmazdır. Demiryolları birleştirildiğinde, demiryolcuların uzmanlık eğitiminin diğer meslekler için büyük ölçüde yararsız olduğu her zaman demiryolcuların şikayeti olmuştur. Kamulaştırma savunucuları, bunun birçok işçinin yerinden edilmesi anlamına geleceğinin kesinliğine karşı kör değiller: Aslında, israfı ortadan kaldıracağı yönündeki ana argümanlarından biri olmuştur. Fabian broşüründe Bay Emil Davies Devlet Demiryolları Alımı (1910, s. 19), bu nedenle, aynı anda çok fazla insanı işten atmamak için demiryolu kamulaştırmasının kademeli olarak getirilmesi gerektiğini öne sürdü.
İşçi Hükümeti, ulaşımı kamulaştırma sözünü tuttu, ancak işçiler için her şey sağlam ve öfkeli, hiçbir şey ifade etmiyor. Ulusallaştırma, Devlet kapitalizmidir ve işçi sınıfının kendilerini kapitalist sömürüden kurtarma konusundaki gerçek sorununa dokunmadan bırakır.
Erişim seçenekleri
1 Savaş zamanı çiftçiliği üzerine yayınlanmış oldukça güvenilir çalışmalar arasında, E. Whetham'ın erken dönem çalışmalarına dikkat edilmelidir. İngiliz Tarımı, 1939–49 (Londra, 1952) K.A.H. Murray, Tarım (History of the Second World War: United Kingdom Civil Series, 1955) ve P. Self ve H. J. Storeing, Devlet ve Çiftçi (Londra, 1962).
2 Bkz. S. Ward, Kırsalda Savaş 1939–45 (Londra, 1988) M. Winter, Kırsal Politika: Tarım, Ormancılık ve Çevre Politikaları (Londra, 1996) J. Martin, Modern Tarımın Gelişimi, 1931'den Beri İngiliz Çiftçiliği (Manchester, 2000) AF Wilt, Savaş için Gıda: İkinci Dünya Savaşı'ndan Önce Britanya'da Tarım ve Yeniden Silahlanma (Oxford, 2001) ve daha yakın zamanda B. Short, C. Watkins ve J. Martin, eds, Özgürlüğün Ön Cephesi: İkinci Dünya Savaşı'nda İngiliz Çiftçiliği (Exeter, 2007).
3 İngiliz kırsal topluluklarının yirminci yüzyıl ortası antropolojik çalışmalarının bir eleştirisi için bkz. Wright, S., 'Image and Analysis: New Directions in Community Studies', Short, B., ed., The English Rural Community: Image and Analysis ( Cambridge , 1992 ), s. 195 – 217 Google Akademik .
4 H. Newby, Yeşil ve Hoş Arazi? Kırsal İngiltere'de Sosyal Değişim (Londra, 1980) H. Newby, C. Bell, D. Rose ve P. Saunders, Mülkiyet, Paternalizm ve Güç (Londra, 1978) Woods , M. , ' İktidar ve Kırsallık Söylemleri: 20. yüzyılda Somerset'te Yerel Politika ', Politik Coğrafya 16 ( 1997 ), 453 –78CrossRefGoogle Scholar .
5 Goodwin, M., 'Kırsallığın Düzenlenmesi? Kırsal Çalışmalar ve Düzenleme Yaklaşımı' Cloke, P., Marsden, T. ve Mooney, P.H. , eds, Handbook of Rural Studies (Londra, 2006), s. 304 –16CrossRefGoogle Scholar.
6 Tarım topluluklarının ekonomisini ve sosyolojisini daha genel terimlerle bir araya getirmeye yönelik bir girişim için bkz. 65CrossRefGoogle Akademik . Ayrıca bkz. A. Howkins, Kırsal İngiltere'nin Ölümü: 1900'den beri Kırsalın Sosyal Tarihi (Londra, 2003).
7 Moore-Colyer , R. J. , ' County War Tarım Yürütme Komiteleri: The Welsh Experience, 1939–1945 ', The Welsh History Review 22 ( 2005 ), 558 –87Google Scholar .
8 E.H. ıslık İngiltere ve Galler Tarım Tarihi VIII 1914–1939 (Cambridge, 1978). Savaşlar arası döneme ilişkin daha yeni görüşler için bkz. P. Brassley, J. Burchardt ve L. Thompson, eds, Savaşlar Arasında İngiliz Kırsal Alanı: Yenilenme mi, Gerileme mi? (Woodbridge, 2006).
9 TNA: MAF 53/108 Tarım Yasası 1937. Tarım Bakanı H.T. Williams, İngiliz Tarım Politikasının İlkeleri (Londra, 1960), s. 11–39.
10 R.G. Stapledon, Arazi Yolu (Londra, 1943), s. 252.
11 Brassley, P., ' İngiliz Tarımının Profesyonelleşmesi? Rural History 16 ( 2005 ), 235 –51CrossRefGoogle Scholar J. Martin, 'The Structural Transformation of British Religion: The Resurgence of Progressive High Girdili Tarla Tarımı', Short et al., Özgürlük Cephesi, s. 16–35.
12 Lowe , P. , Murdoch , J. , Marsden , T. , Munton , R. ve Flynn , A. , ' New Rural Spaces: The Uneven Development of Land' , Journal of Rural Studies 9 (1993 ), s 205 –22CrossRefGoogle Akademik .
13 C.S. Orwin, Kırsal Sorunlar (Cambridge, 1945) ve Pulluğu Hızlandırın (Londra, 1942).
14 S. Conford, Organik Hareketin Kökenleri (Edinburgh, 2001) ve Short ve ark.'daki "The Organic Challenge", Özgürlük Cephesi, s. 67-76. Ayrıca bkz. G. Holt ve M. Reed, eds, Organik Tarımın Sosyolojik Perspektifleri: Öncüden Politikaya (Wallingford, 2006).
15 B. A. Holderness, 'Üçüncü Tarım Devrimi Apropos: İngiliz Tarımı Uzun Patlamada, 1954–1973'te Nasıl Verimliydi?', P. Mathias ve J. A. Davis, eds, Sanayileşmenin Doğası 4: Tarım ve Sanayileşme: 18. Yüzyıldan Günümüze (Oxford, 1996), s. 68–85 J. Murdoch, P. Lowe, N. Ward ve T. Marsden, Farklılaştırılmış Kırsal (Londra, 2003) M.J. Smith, Britanya'da Tarımsal Destek Politikaları (Aldershot, 1990), s. 57-116.
16 Wilson, A.G., 'Üretkenlikten Post-Prodüktivizme. . . ve Tekrar Geri Dönmek mi? Avrupa Tarımının (Değişmeyen) Doğal ve Zihinsel Manzaralarını Keşfetmek İngiliz Coğrafyacılar Enstitüsü'nün İşlemleri 26 ( 2001 ), 77 – 102 CrossRefGoogle Scholar .
17 Cox , G. , Lowe , P. ve Winter , M. , ' Devlet Yönünden Öz Düzenlemeye: İngiliz Tarımında Korporatizm'in Tarihsel Gelişimi ' , Politika ve Politika 14 ( 1986 ), 475 –90CrossRefGoogle Scholar Holmes , CJ , ' Bilim ve Çiftçi: İngiltere ve Galler'de Tarımsal Danışmanlık Hizmetinin Geliştirilmesi, 1900–1939' Tarım Tarihi İncelemesi 36 ( 1988 ), 77 – 86 Google Akademik .
18 H. Lefebvre, Mekanın Üretimi (Oxford, 1981), s. 33.
19 Birinci Dünya Savaşı'nın sadece son iki hasadı, komitelerin himayesinde toplandı. Başarıları için bkz. Dewey, Birinci Dünya Savaşı'nda İngiliz Tarımı (Londra, 1989) ve Sheail, J., "İngiltere ve Galler'de 1915-1918 Gıda Üretim Kampanyasında Savaş Tarım ve Yürütme Komitelerinin Rolü" Tarım İdaresi 1 (1974), 141 –54CrossRefGoogle Scholar. Yerel bir vaka çalışması, Chapman, J. ve Seeliger, S., "The Influence of the Farming Executive Committees in the First World War: Some Evidence from West Sussex", Southern History 13 (1991), 105 –22Google Scholar tarafından sağlanmıştır.
20 Kuzey İrlanda ve İskoçya'daki komiteler, ilgili Devlet Sekreterlerine karşı sorumluydu.
22 İlgili düzenlemelerin ve CWAEC'lerin yetkilerinin tam listesi için bkz. D.R. Denman, 'Savaş Zamanı Tarım Politikasının Pratik Uygulaması: Highland Bölgelerine Özel Referansla' (yayınlanmamış doktora tezi, Londra Üniversitesi, 2 cilt, 1945).
23 Sussex Ekspres ve İlçe Herald, 6 Aralık 1940, s. 3.
24 Merhum Nigel Harvey'den (1995) C. M. Baldwin'den kişisel görüşme, Zafer için kazmak (tarihsiz daktilo yazısı, İngiliz Kırsal Yaşam Müzesi, Reading Üniversitesi D73/22).
25 Hurd tarafından yapılan daha önceki bir tahmin, toplam üyeliği 1945'te 582 olarak hesapladı (A. Hurd, Whitehall'da Bir Çiftçi (Londra, 1951), s. 108–23). Bununla birlikte, bu, altı yıllık savaş sırasında komitelerdeki değişiklikleri hesaba katmaz, bazı ilçeler diğerlerinden daha fazla komite istikrarı sergiler, öyle ki komitelerin bileşimi 1945'te orijinal üyelikten oldukça farklı olabilir. Bu gözden geçirilmiş hesaplama ve aşağıdaki metnin çoğu, şu anda TNA'daki Ulusal Arşivlerde bulunan belgelere dayanmaktadır: MAF 39.
26 Murray, Tarım, s. 338–9.
27 Enformasyon Bakanlığı, Savaşta Arazi (Londra, 1945) V. Grove, Laurie Lee: Sevilen Yabancı (Londra, 1999), s. 187–8.
28 Belgeler TNA'da: MAF 39 Tarım ve Balıkçılık Bakanlığı: Kuruluş ve Maliye: Yazışmalar ve Belgeler. MAF 39/228-324, CWAEC'lerin üyeliğine ("Anayasalar" olarak anılır) ve 1939-46 alt komitelerine sahiptir. MAF 70 Tarım ve Balıkçılık Bakanlığı: Gal Departmanı: Yazışmalar ve Belgeler, Gal CWAEC'lerine 70/176–186'da sahiptir. 1939 ve 1971 arasındaki toplantılarının ve halef CAEC'lerin tutanakları, elli yıllık bir kapatmaya tabi olarak, MAF 80'deki 5.046 Gıda Bakanlığı dosyasında yer almaktadır. Savaş sonrası CAEC idari materyali de MAF 227'de yer almaktadır.
29 A.W. Menzies Kitchen, 'Yerel Tarım Politikası İdaresi', D.N. Chester, ed., İngiliz Savaş Ekonomisinden Dersler (Cambridge, 1951), s. 249.
30 B. Short, C. Watkins, W. Foot ve P. Kinsman, Ulusal Çiftlik Anketi 1941–43, İkinci Dünya Savaşı'nda İngiltere ve Galler'de Devlet Gözetimi ve Kırsal Alan (Wallingford, 2000). İskoçya Danışma Konseyi, İskoçya'nın daha uzak bölgeleri göz önüne alındığında bunun "haksız bir zaman ve emek kaybı" olacağını düşündüğünden, İskoçya benzer, örnek tabanlı bir anket düzenledi. Kısaltılmış bir rapor için bkz. TNA: MAF 38/217.
31 Her ilçe için alt komitelerin oluşumu ve sayıları, kısmen savaş sırasında ve sonrasında belgesel hayatta kalmanın kaprislerine bağlı olarak değişen tarihlerde kaydedilir. Genel olarak, komitelerin bileşimi, savaşın ilk aşamalarında ve yine savaşın bitişini takip eden aylarda belirlenebilir. Bu tarihler arasında Somerset gibi bazı ilçeler diğerlerinden daha güvenilir ve eksiksiz bir sicile sahiptir. TNA, MAF 39 ve Galler MAF 70'teki belgeler, Ulusal Arşiv koleksiyonunda bu tür belgelerin bulunmadığı Anglesey ve Glamorgan'ı içermez. Bu ilçeler için, toplantı tutanaklarını inceleyerek komitelerin oluşumu hakkında bir fikir edinilmelidir (TNA, MAF 80/3638-44 (Anglesey) 80/3855-61 (Glamorgan)).
32 Baldwin, Zafer için kazmak, P. 2. Reading'deki Berkshire WAEC için benzer bir genişleme durumu için, bkz. TNA: MAF 169/68.
33 Denman, 'Savaş Zamanı Tarım Politikasının Pratik Uygulaması', 511–34. Menzies Kitchen, 1943 yılına kadar CWAEC'ler tarafından istihdam edilen otuz bin ulusal rakamı verir ve yalnızca Essex iki bin işçi çalıştırır (Menzies Kitchen, 'Local Administration of Tarım Politikası', 243). Rakamına, CWAEC'ler tarafından devralınan arazilerdeki tarım işçileri de dahildir.
34 TNA: MAF 39/237 (Cheshire) 39/239 (Cornwall) 39/286 (Northumberland) 39/270 (Lancashire) 39/241 (Cumberland) 39/249 (Durham) 39/255 (Hampshire) 39/276 ( Lindsey) 39/282 (Norfolk) 39/316 (Wiltshire).
35 Emily Baker, 1940 başlarında Mass-Observation için yazarken, küçük domuz ve kümes hayvanı üreticilerinin Sussex Weald'da yem tedarikini ne kadar zor bulduklarına dikkat çekti (A.Howkins, 'A Country at War: Mass-Observation and Rural England, 1939– 45' Kırsal Tarih 9 (1998), 85).
36 Danimarkalı, Yarım Buçuk Olay: Bir Melez Don'un Günlükleri (Londra, 1993), s. 73–9. Bu referansı dikkatime sunduğu için John Sheail'e minnettarım. Denman, Cumberland WAEC'in Yönetici Asistanı olarak çalıştı ve Atlee'nin 1945'teki zaferinin ertesi sabahı, İşçi Partisi'nin savaştan sonra savaş zamanı 'dirigiste' yapılarını sürdürme vaadi nedeniyle istifa etti. CWAEC üyeleri tarafından çiftçiler hakkında yapılan potansiyel olarak karalayıcı yorumlarla ilgili endişeler de bu yetkiyle oluşabilecek uçurumları göstermektedir (TNA: MAF 38/471).
37 Portsmouth Kontu, Kök Düğümü (Londra, 1965), s. 198–9.
38 TNA: MAF 32/1012/109. Bay Knight, "B" çiftçisi olarak sınıflandırıldı.
39 Çiftçi Hakları Derneği ve diğer yerel protesto grupları hakkında daha fazla arşiv bilgisi arayışı Martin, J., 'İkinci Dünya Savaşında İngiliz Tarım Arşivleri: Yalan Nadas', Arşivler 25 : 103 ( 2000 ), 123'te belirtilmiştir. –33Google Akademik .
40 A.G. Sokak, utanç verici hasat (Londra 1952). Soruşturma raporda Hampshire Chronicle 3 Ağustos 1940. Karar haklı bir cinayetti.
41 R.N. Sadler, Güneş Işığı ve Yağmur: Essex Çiftçi Bir Ailenin Hayatında Yüz Yıl (Chelmsford, 1988), s. 70.
42 Çiftçi Hakları Derneği, Yeni Ahlak (Church Stretton, 1948), sayfalandırma yok.
43 B. Short, B.Short ve diğerleri, 'İkinci Dünya Savaşı sırasında ve sonrasında İngiltere ve Galler'deki Çiftçilerin Mülksüzleştirilmesi', Özgürlük Cephesi, s. 158-78. Foucault'nun, etkinliğini maksimize eden 'küçük ölçekli, bölgesel, dağınık Panoptizmler'e dayanan devletin çıkarları ile 'panoptizm'i akla geliyor. Bir kamu hizmeti geleneği içinde, envanterlerin, dosyaların, sınıflandırma sistemlerinin, raporların ve "iktidarın taktiklerini ve stratejisini" bilgilendirebilecek haritaların kullanımı, CWAEC'lerin devlet ve yerellik arasındaki arabuluculuk konumuna dair umut verici bir teorik anlayış sunar. (M. Foucault, Güç/Bilgi: Seçilmiş Röportajlar ve Diğer Yazılar 1972–1977 (Hemel Hempstead, 1980), s. 63-77). İşte "iktidarın kılcal işleyişini sağlayan eksiksiz hiyerarşi" (M. Foucault, Disiplin ve Ceza: Hapishanenin Doğuşu (Londra, 1991), s. 198.
44 Sadler, Güneş ve Duşlar, s. 68–9 S. Wormell, Essex Tarım 1900–2000 (Colchester, 1999), s. 65-95.
45 F.Sykes, Bu Tarım İşletmesi (Londra, 1944) J. Blishen, Cack Elli Bir Savaş (Londra, 1983).
46 PD (Commons) 407 6 Şubat 1945, 2031. Loverseed, 1943'te Eddisbury için bir ara seçimde Common Wealth partisinin bir üyesi olarak geri döndü.
47 J. Winnifreth, Tarım, Balıkçılık ve Gıda Bakanlığı (Yeni Whitehall Serisi) (Londra, 1962), s. 27.
48 Moore-Colyer, 'İlçe Savaşı Tarımsal Yürütme Komiteleri: Galler Deneyimi', 571 Smith, Tarımsal Destek Politikaları, s. 79–86.
49 Murray, Tarım, s. 337–8.
50 PD (Commons) 400, 16 Mayıs 1944, 543–8.
51 AF Cooper, İngiliz Tarım Politikası, 1912–36: Muhafazakar Politikada Bir Araştırma (Manchester, 1989), s. 1–4. Roy Jenkins'in 'Premier of Paradox' adlı bir makalesinde iddia ettiğini aktarıyor, Gözlemci 4 Temmuz 1976, "kırsal yaşamın yıkımı, [Baldwin'in] başbakanlığı sırasında muhtemelen diğer on beş yıllık süreye göre daha hızlı ilerlemiştir".
52 G. Day ve M. Fitton, 'Religion and Social Status in Rural Wales: “buchedd” and its Lessons for Community Studies in Social Stratification Concepts', Sosyolojik İnceleme 23 (1975), 867–92 Wright, 'Görüntü ve Analiz'.
53 F. Parkin, Maksimum Weber (Londra, 2002), s. 71–89 C.Brennan, Max Weber İktidar ve Sosyal Tabakalaşma Üzerine: Bir Yorum ve Eleştiri (Aldershot, 1997), s. 71–103.
54 Rose , D. , Saunders , P. , Newby , H. ve Bell , C. , 'Ideologies of Property' Sociological Review 24 ( 1976 ), 699 – 730 Google Scholar Johnson , RW , ' The Nationalization of English Rural Politics: Norfolk South West, 1945–1970 ' Parlamento İşleri 26 ( 1972 ), 8 – 55 Google Akademik Ottewill , R. , ' Surrey'de İlçe Konseyi Seçimleri: The First Sixty Years 1889 to 1949 ', Southern History 27 ( 2005 ), 76 – 108 Google Akademik .
55 E.J.Rudsdale, “Colchester Journal”, Essex Record Office D/DU 888/Box 3:1941, s. 11.
56 Aşağıdaki analizde, WAEC'lerin 1939-46 başkanlarına ilişkin veriler, TNA'dan her ilçe için ayrı bir belgeden türetilmiştir: İngiltere için MAF 39 ve Galler için MAF 70. Alt komitelerin üyeliklerine ilişkin veriler de aynı MAF kayıt sınıfından elde edilmiştir.
57 TNA: MAF 39/267 39/295 39/303 39/252 39/242.
58 Yürütme komitesi başkanlarından beklenen hacimli yazışmalara bir örnek için Wiltshire Yürütme Komitesi başkanı Richard Stratton'un 1939–45 mektuplarına bakınız (Wiltshire ve Swindon Record Office 2865/1).
59 TNA: MAF 39/230 Kere, 10 Kasım 1944.
60 Gavin Henderson, Buscot Park'ta (şimdi Oxfordshire'da) yaşayan ikinci Baron Faringdon (1902–1977), bir İşçi akranı ve Fabian'dı. Hugh Dalton tarafından "özel eğilimleri hakkında özgürce konuşmanın iftira olabileceği bir hercai menekşe barışçısı" olarak görevden alındı (Gaynor Johnson, "Henderson, (Alexander) Gavin, ikinci Baron Faringdon (1902–1977)"), Oxford Ulusal Biyografi Sözlüğü (ODNB), 2004 [http://www.oxforddnb.com/view/article/31218, erişildi 19 Eylül 2006], alıntı B. Pimlott, ed., Hugh Dalton'ın İkinci Dünya Savaşı Günlüğü, 1940–1945 (1986), s. 509.
61 TNA: MAF 39/232 Kenneth O. Morgan, 'Addison, Christopher, ilk Vikont Addison (1869–1951)', Oxford Ulusal Biyografi Sözlüğü, 2004 [http://www.oxforddnb.com/view/article/30342, erişim tarihi 28 Eylül 2006]. Lord Addison'un arazi kamulaştırmasına verdiği destek iyi biliniyordu ve İngiliz Tarımı İçin Bir Politika (Londra, 1939), Great Missenden, Buckinghamshire'daki çiftliğinden yazdığı önsözle (s. 5-6).
63 D. Kannadin, İngiliz Aristokrasisinin Gerilemesi ve Çöküşü (New Haven, 1990), s. 617.
64 Susanna Wade Martins, 'Overman Ailesi (1800–1933'e göre)', Oxford Ulusal Biyografi Sözlüğü, 2004 [http://www.oxforddnb.com/view/article/50161, erişim tarihi 27 Eylül 2006].
65 Örneğin bkz. Enformasyon Bakanlığı, Savaşta Arazi, P. 11.
66 David Taylor, 'Hosier, Arthur Julius (1877–1963)', ODNB, 2004 [http://www.oxforddnb.com/view/article/34006, erişim tarihi 23 Kasım 2005]. A.J. Hosier, B. Vesey-Fitzgerald'da (ed), Tarım Programı (Londra, 1941), s. 113 ve alt.
67 W.M. Williams, Bir Batı Ülke Köyü, Ashworthy (Londra, 1963), s. 201–3.
68 TNA: MAF 39/256 39/249 39/294 39/286 39/322.
69 TNA: MAF 39/292 70/184 70/183 39/250. Ve Wormell'e bakın, Essex Tarım 1900–2000, P. 82.
70 TNA: MAF 39/269. Altıncı Baron Hotham'ın kızı, Downham Hall'dan Ralph Assheton, Rushcliffe (Nottinghamshire) milletvekili ve 1942'den itibaren Churchill hükümetinin savaş zamanı üyesi, Arz Bakanlığı'nın parlamento sekreteri ve Aralık ayından itibaren mali sekreter olarak evlendi. Hazine (Julian Amery, 'Assheton, Ralph, ilk Baron Clitheroe (1901–1984)', revize edildi Oxford Ulusal Biyografi Sözlüğü, 2004 çevrimiçi baskı, Ekim 2005 [http://www.oxforddnb.com/view/article/30772, erişim tarihi 28 Eylül 2006].
72 TNA: MAF 39/297 Hurd, Whitehall'da çiftçi, P. 85. Bayan Hurd ayrıca ayrı Wiltshire WLA komitesinin bir üyesiydi.
73 Bayan Brocklebank için bkz. Burkes Peerage ve Baronetlik 107. baskı (2003), cilt. 1, s. 514. Ayrıca A. Sylvia Brocklebank, Yol ve Yüzük: Koçluk Günlerinin Anıları Olmak (T.Ryder'ın ek notları ile (Macclesfield, 1975) Lady Langman için bkz. TNA: MAF 39/316.
74 TNA: MAF 39/304 (Bury şeker pancarı fabrikasından E.J. Cousins, Batı Suffolk İşçi alt komitesinde oturdu. Ulusal Mısır ve Tarım Tüccarları Birliği'nin Suffolk şubesinden bir aday, Batı Suffolk Yem Maddeleri Komitesine katıldı).
75 TNA: MAF 39/235. Sir John Clapham, 1943'te Cambridge Üniversitesi'nden emekli oldu, ancak Cambridgeshire İstihdam Komitesi ve Mülteci Komitesi'ne başkanlık etti ve Vicdani Retçiler Paneli'nin bir üyesiydi. Watson, Murray ve Orwin için bkz. TNA: MAF 39/289-90.
77 TNA: MAF 39/281–2 39/241. Roberts, Cumberland North için Liberal milletvekiliydi.
79 Böylece George Orwell, 1941'de toprağın millileştirilmesi çağrısının ortasında şunları yazabilirdi: "Vatanseverlik genellikle sınıf nefretinden daha güçlüdür". Daha sonra şöyle devam etti: 'İngiltere güneşin altında sınıfın en yoğun olduğu ülkedir. Büyük ölçüde yaşlılar ve aptallar tarafından yönetilen bir züppelik ve ayrıcalıklar ülkesidir. Ancak herhangi bir hesaplamada, onun duygusal birliğini, neredeyse tüm sakinlerinin aynı hissetme ve aynı davranma ve aşırı kriz anlarında birlikte hareket etme eğilimini hesaba katmak gerekir” (G. Orwell, Aslan ve Tek Boynuzlu At: Sosyalizm ve İngiliz Dehası (Londra, 1941), s. 22, 27). Ancak kırsal İngiltere'de devam eden sınıf bölünmeleri için bkz. Howkins, “A Country at War”, s. 92. ve hem kasabada hem de ülkede sosyal dayanışma konusundaki şüpheler için bkz. S. Fielding, P. Thompson ve N. Tiratsoo, “İngiltere Yükseliyor!”: 1940'larda İngiltere'de İşçi Partisi ve Popüler Politika (Manchester, 1995), s. 21–6 ve S. Rose, Hangi Halk Savaşı? İngiltere'de Ulusal Kimlik ve Vatandaşlık 1939–1945 (Oxford, 2003), s. 151–96.
80 Baldwin, Zafer için kazmak, P. 12.
81 J. Wentworth Günü, Çiftçilik Macerası: Bir At Üzerinde İngiltere'de Bin Mil, (Londra, 1943), s. 6 Moore-Colyer, 'İlçe Savaşı Tarım Yürütme Komiteleri: Galler Deneyimi', 578.
82 E. Goffman, Etkileşim Ritüeli: Yüz Yüze Davranış Üzerine Denemeler (Londra, 1967), s. 1.
83 TNA: MAF 70/183. 4 Haziran 1940 tarihli, Smith Square, GB 1'deki İşçi Partisi Bürolarından Grant McKenzie'ye, Yürütme Komitesi'nde ikinci bir İşçi üyesinin bulunup bulunmayacağına ilişkin 'Monmouth sorunu' üzerine gönderilen bir mektupta siyasi alt akıntıya dair bir ipucu yer almaktadır. Muhafazakar üyelerden birinin pahasına. Ama 'tembel olan ve görevini yapmayan bazı kişi veya kişileri bulamazsak, değişikliklerde ısrar etmek zor olacaktır'.
Yeni Batı Cumhuriyetlerinde Arazi Kamulaştırması
Orjinal kaynak: Sovetskoe gosudarstvo ve pravo, No. 11 (1940).
Batı Ukrayna ve Batı Beyaz Rusya, Besarabya, Kuzey Bukovina, Estonya, Letonya ve Litvanya topraklarında yeni rejimin temellerini atan ilk yasal düzenlemeler, Arazi Kamulaştırma Kanunlarından oluşuyordu.
Batı Ukrayna ve Batı Beyaz Rusya'da, Polonya devletinin askeri yenilgisinden ve dağılmasından hemen sonra, evrensel, eşit, doğrudan ve gizli oy temelinde özgürce seçilen Ulusal Meclisler tarafından L'8217vov ve Belostok'ta toprak millileştirme ilan edildi. “Toprak sahiplerinin topraklarına el konulmasına ilişkin bildiriler” 28 Ekim 1929'da Batı Ukrayna Ulusal Meclisi ve 30 Ekim 1939'da Batı Beyaz Rusya Ulusal Meclisi tarafından kabul edildi. Baltık cumhuriyetlerinde, 22 Temmuz'da Litvanya ve Letonya Ulusal Diyetleri ve 23 Temmuz 1940'ta Estonya Devlet Duması tarafından kabul edildi.
Besarabya ve Kuzey Bukovina'nın yeni toprak rejiminin temeli, SSCB Yüksek Sovyeti Başkanlığı'nın 15 Ağustos 1940 tarihli kararnameleriyle kuruldu. 1918'de toprak ağası-burjuva Romanya tarafından, zorla ayrılması Sovyet Hükümeti tarafından hiçbir zaman tanınmamıştı, bu nedenle Besarabya topraklarında "Sovyet toprak yasalarının restorasyonuna ilişkin" kararname yayınlandı. 26 Ekim (8 Kasım), 1917'de İkinci Tüm Rusya Sovyetleri Kongresi tarafından kabul edilen toprak. Bukovina, birinci emperyalist savaşın sonuna kadar Avusturya-Macaristan'ın ayrılmaz bir parçasını oluşturduğundan ve Hapsburg İmparatorluğu'nun dağılmasından sonra Romanya tarafından ilhak edildiğinden, topraklarının kamulaştırılmasına ilişkin özel bir kararname çıkarıldı. Kuzey Bukovina’.
Tüm bu yasama eylemleri, Sovyet Hükümetinin 26 Ekim (8 Kasım) 1917 tarihli ve dünya çapındaki ilk kararnamesinin ‘On the Land’
- maden kaynakları, ormanları ve suları ile toprakların milli mülkiyet olarak ilan edilmesi ve bunlara ilişkin münhasır devlet mülkiyet haklarının tesis edilmesi
- tüm ev sahibinin, kilisenin ve canlı ve ölü stoklar ve çiftlik binaları dahil olmak üzere büyük ölçekli kazanılmamış toprak mülklerinin tümünün herhangi bir tazminat (müsadere) olmaksızın tasfiyesi (müsadere edilmesi)
- el konulan toprakların çalışan köylülüğe devredilmesi
- eski borç yükümlülüklerinin ve çalışan köylüler üzerinde katlanılmaz bir yük oluşturan sayısız vergi ve ödemelerin tasfiyesi.
Letonya ve Litvanya Ulusal Diyetleri ve Estonya Devlet Duması tarafından yapılan açıklamalara göre, ‘çalışan köylülere kullanım için ayrılan azami arazi büyüklüğü 30 hektar olarak belirlenmiştir’, ancak böyle bir sınır yoktu. diğer cumhuriyetlerde arazi kamulaştırılmasına ilişkin yasal düzenlemeler.
Bu kararnameler, topraktaki asalak özel kapitalist mülkiyeti ortadan kaldırırken, aynı zamanda çalışan köylülerin toprak mülkiyetinin ve özel mülkiyetin tam dokunulmazlığını garanti eder. Bu kararnameler, köylülüğün tanıdık bireysel haneler biçimindeki toprak özlemini tatmin ederek, 26 Ekim 1917 tarihli toprak kararnamesi gibi, köy-sahnedeki toprak ilişkilerinin radikal dönüşümünün ilk aşamasını başlattı. el konulan toprakların temel kütlesini topraksız köylüler ve ekilebilir arazisi olmayanlar arasında dağıtmak.
‘Köylülerin kişisel mülkiyetine tecavüz etmeye veya çalışan köylüleri kolhoz örgütlenmesine zorlamaya yönelik her türlü girişim, halkın ve devletin çıkarlarına zarar verdiği gerekçesiyle ‘katı cezalandırılacaktır’- yapılan duyuru böyle yapıldı. Letonya ve Litvanya Diyetleri ve Estonya Devlet Duması bildirgesinde.
Yukarıdaki beyanlarda belirtildiği gibi, arazi millileştirme temelinde toprak sisteminin temelleri, 23 Ağustos'ta bu Cumhuriyetlerin Geçici Yüksek Sovyetleri tarafından onaylanan Estonya, Letonya ve Litvanya Sovyet Sosyalist Cumhuriyetlerinin Anayasalarında pekiştirildi. -24, 1940.
Bu anayasalar, Estonya, Letonya ve Litvanya'nın henüz sosyalist inşanın ilk aşamasında oldukları gerçeğini dikkate almaktadır. Bu nedenle, toprak rejimine (aynı zamanda sanayi ve ticarete) ilişkin bu anayasaların (Bölüm 1, ‘The Social Order’'de) formülasyonu, eski Sovyet cumhuriyetlerinin 1937 anayasalarının ifadesinden farklı olan bazı özellikler içermektedir. .
Baltık anayasaları kolhozlardan -ne bireysel kolhozların mülkiyetinden (madde 5), ne de kamu kuruluşlarıyla yan yana kolhozlardan (birinci paragraf, madde 7) ne de kolhozların toprak mülkiyetinden (madde 8) bahsetmemektedir. ne de kolhoz hanelerinin ikincil kişisel haneleri ve kişisel arazi mülkiyeti (ikinci paragraf, madde 7).
Bu nedenle, Baltık Sovyet cumhuriyetlerinin anayasaları, diğer anayasalarda olduğu gibi, yalnızca ‘sosyalist ekonomi sistemiyle yan yana … bireysel çiftçilerin özel hanelerinin …’ olarak kabul edilmesini şart koşmaz (madde 8). ) ama eski Sovyet cumhuriyetlerinin anayasasından farklı olarak, çalışan köylü hanelerine karşılıksız ve süresiz toprak mülkiyeti garantisi verildiğini de belirtirler: kanun’ (madde 9).
Yeni Sovyet topraklarının her birinin tarihi, toprak sistemine ve köylülüğün konumuna damgasını vuran birçok karakteristik özelliğe sahiptir.
Doğu Avrupa'nın siyasi haritası yeniden çizilmeden önce, 1914-18 emperyalist savaşının bir sonucu olarak, Estonya, Letonya, Litvanya, Batı Beyaz Rusya, Batı Ukrayna ve Besarabya'nın bir kısmı Çarlık Rusyası'nın bir bölümünü oluştururken, diğerleri Doğu Galiçya gibi (ve Batı Ukrayna'nın bir kısmı) ve Bukovina'nın kuzey kısmı Avusturya-Macaristan'ın egemenliği altındaydı.
Siyasi kaderleri 1918'den 1939-40'ta Sovyet iktidarının kurulmasına kadar da farklıydı. Estonya, Letonya ve Litvanya yeni ve resmen bağımsız devletler-burjuva cumhuriyetleri oldular. Batı Beyaz Rusya ve (her iki parçası) Batı Ukrayna, yeni Polonya devletine zorla dahil edildi. Ve Besarabya ve Bukovina'nın kuzey kısmı Romanya tarafından ele geçirildi.
Büyük Sosyalist Ekim Devrimi'nden sonra, bu toprakların neredeyse tamamı 1917 ile 1920 arasında kısa süreli Sovyet yönetimine sahipti, ancak kurulduğu siyasi durum (bazı bölgelerde birkaç kez) yerel özelliklere göre farklılık gösteriyordu.
Yine de, 1939 ve 1940'ta Sovyetler Birliği ile yeniden birleşmelerinden önce bu topraklardaki toprak sistemi ve köylülüğün konumu, hepsi için aşağı yukarı ortak olan çeşitli özelliklere sahipti.
1918 ve 1939 (1940) arasında bu bölgelerdeki burjuva hükümetlerinin tarım politikası keskin bir şekilde milliyetçiydi. Yeni egemen milliyetin burjuva toprak sahipliğini kesinlikle geliştirdiler. Batı Beyaz Rusya'daki Beyaz Rusya ve Ukrayna köyü ve Batı Ukrayna, Polonya kolonizasyonu yoluyla Kuzey Bukovina'daki Ukrayna köyü ve Besarabya'daki Moldova ve Ukrayna köyü Rumanlaştırıldı.
Bununla birlikte, Sovyet sınırının yakınlığı nedeniyle, bu ülkelerin tarım politikası, yeni Sovyet tarım düzeninin etkisinden daha uzak ülkelere göre çok daha fazla etkilenecekti. Köylü kitlelerin baskısı altında, köyde büyüyen bir devrimci hareketin damgasını vurduğu bir durumda, 1919 ve 1922 arasındaki tüm bu topraklar, topraksız köylülüğün ve topraksız köylülüğün ve ekilebilir arazisi olmayanlar ve daha büyük toprak mülkiyeti pahasına toprak açlığını bir dereceye kadar tatmin etmek için. Ancak daha sonra vaat edilen anlamda çok az şey yapıldı. Reformlar ya neredeyse tamamen kağıt üzerinde kaldı (Polonya'da -Batı Ukrayna ve Batı Beyaz Rusya topraklarında) ya da esas olarak gerici milliyetçi bir tarım politikasının çıkarları için - egemen ulusun kulak ailelerini kurmak ve pekiştirmek için kullanıldı (İran'da). Estonya, Letonya, Litvanya, Kuzey Bukovina ve Besarabya).
Birinci emperyalist savaştan sonra burjuva hükümetlerinin tüm bu “tarım reformları”, yalnızca en yoksul köylülerin durumunu ağırlaştırdı: topraksız kaldıktan sonra, tarım işçisi olarak iş aramak zorunda kaldı, ancak bir düşüş nedeniyle çiftlik işçiliği ücretleri düşüyordu. büyük mülklerin kısıtlanmasından kaynaklanan talepte.
Ne de ‘tarım reformları’, toprakları tahsis edilmiş yetersiz stoklu küçük köylü köylülerin refahını artırmadı. Büyük toprak geri ödeme ödemelerinin ağırlığından, kredi koşullarının esaretinden, artan vergilerden ve benzerlerinden kurtulamadılar. Borçların ödenmemesi nedeniyle açık artırmaya çıkarılan köylü hanelerinin sayısı yıldan yıla arttı (örneğin Litvanya'da, geçen yıl 13.000 hane).
Bütün bu batı cumhuriyetleri ve eyaletleri, Orta Rusya'daki köylü toprak mülkiyetinden farklı olan ortak köylü toprak mülkiyeti biçimlerine de sahipti. Yeniden dağıtım yoluyla tesviyeye dayalı ortak toprak sahipliğinden geriye hiçbir iz kalmamıştı. Köylü arazi mülkiyeti, yeniden dağıtımlar yoluyla periyodik olarak eşitlenme olmaksızın ve müstakil çiftliklerde (özellikle Estonya, Letonya ve Litvanya'da) ayrı ayrı yerleşmelerle birlikte çiftliklere dayanıyordu. …
Rusya ve Avusturya-Macaristan yönetimi altında zaten geri kalmış olan Batı Beyaz Rusya ve Batı Ukrayna, Polonya egemenliği altında daha da sefil bir varoluşa sahipti. Sadece durgunlaşmakla kalmayıp aynı zamanda küçülen bir endüstriye sahip, acımasızca sömürülen koloniler konumundaydılar. Polonya'nın büyük ölçekli özel toprak mülkiyetinin muazzam oranı göz önüne alındığında ve Polonya'nın (çok sayıda ulusal azınlığı bünyesine katarak ölçüsüz derecede şişmiş olan Versailles'ın hastalıklı çocuğu) Polonya'nın izlediği sert Polonizasyon politikası nedeniyle, Ukrayna ve Beyaz Rusya köylülüğü, Polonya'nın doğu çevresi (sözde kresy), son yirmi yılda Polonya kodamanları ve soylularının başını çektiği Polonya yönetici çevrelerinin keskin düşmanlığından zarar gördü.
Polonya Sejm tarafından Temmuz 1919'da ilan edilen ve Temmuz 1920'de kabul edilen “tarım reformu”, büyük toprak mülkiyeti (ormanlar hariç 400 hektardan fazla) pahasına köylülüğe toprak tahsisini öngörüyordu. Bununla birlikte, uygulamada, reformun gerçekleştirilmesi son derece yavaştı, egemen sınıflar tarafından doğrudan sabote edildi ve Polonya-Sovyet savaşındaki yenilginin neden olduğu alarm geçer geçmez, devasa boyutta tamamen önemsiz bir azalma oldu. Batı Beyaz Rusya ve Batı Ukrayna'da tam olarak baskın olan özel Polonya latifundia.Üstelik bu şekilde parçalanan en kötü topraktı. İtfa ödemeleri, arazi tahsis edilen haneler için son derece ağır bir yüktü.
Ancak Polonya'nın doğu sınırlarındaki münhasıran Polonya uyruklu yerleşimcilerin sahip olduğu köylü hanelerine ilişkin 'yerleşim' (1920 ve 1932) yasasına oldukça farklı bir yaklaşım vardı: Polonyalı lejyonerler, askerler, jandarmalar ve sivil yetkililer. Enerjik ve hızlı bir şekilde ele alınan bu yasanın amacı, Ukrayna ve Beyaz Rusya köylerinde güçlü bir Polonya kulakları topluluğu oluşturmaktı. Ukrayna ve Beyaz Rusya köylü çoğunluğunun sahip olduğu topraklar pahasına bile ‘yerleşimcilere’ arsalar tahsis edildi.
Aynı zamanda, toprak ilişkilerini düzenleme sloganı altında, köylülük, kendine ait neredeyse hiç ormanı olmamasına rağmen, ev sahiplerinin ormanlarında ev ihtiyaçları, mera vb. ve ikincisine daha da bağımlı hale geldi. Yol bakımı ve yol yapımına ilişkin yükümlülükler son derece ağırdı. Sürekli artan vergilendirme, yoksul köylü hanelerine belirli bir yük getirdi.
Besarabya'da Romanya yönetimi altında (1918-40) Boğdan ve Ukrayna köylülerinin durumu benzerdi.
Besarabya, gelişmiş bir bahçecilik, meyve ve şarap yetiştiriciliği ve yüksek oranda büyük mülkleri olan, neredeyse sanayisiz bir tarım ülkesidir.
1812'den itibaren Rusya'nın bir parçası olan, ancak 1918 baharında Romanya tarafından işgal edilen Besarabya köylüleri, Sovyet Hükümeti tarafından başlatılan toprak ağalarının topraklarının dağıtımını durdurmakla kalmayıp, Romanya rejiminden daha da nefret ediyordu. , ama aynı zamanda özel toprak sahiplerinin çoğunu, özellikle de orta toprak sahiplerinin toprak mülkiyeti haklarını geri aldı.
Ancak daha sonra, köylülerin keskin hoşnutsuzluğunu azaltmak için, Romanya ve Polonya, yerleşik norm olan 100 hektarı aşan toprak mülkiyetinin tazminiyle zorunlu yabancılaştırma yoluyla tarım reformlarını (1919) kabul etmek zorunda kaldılar. Bessarabia'daki yönetici Rumen boyarların tarım politikası aynı zamanda bir sömürgeleştirme politikasıydı, çünkü hem Ukraynalı azınlık hem de köylülüğün Moldovalı çoğunluğu Dnestr'in doğusundaki (Ukrayna Sovyeti'nde) Ukrayna ve Moldova kültürüne çok daha fazla yöneldi. Sosyalist Cumhuriyet ve Moldovya Özerk Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti) Prut'un batısındaki Rumen kültürüne göre. Arazi alacak hanelerin seçiminde, her bir yararlanıcının siyasi görünümüne, Bolşevizme karşı mücadelede Romanya makamları adına kazandığı ‘güvenilirliği’ ve ‘liyakatlerine’ özellikle dikkat edildi.
Bu ‘reform’ kapsamındaki toprak tahsisi, zorlu geri ödeme süreleri (kırk yıl), köylülüğün canlı ve ölü hayvan kıtlığı ve onu elde etme imkanlarının olmaması, köylülerin esareti nedeniyle Besarabya köyündeki koşulları iyileştiremedi. kredi koşulları, fahiş vergilendirme, Ukrayna ve RSFSR ile tarihsel ekonomik bağların zorla kesilmesi ve Romanya bürokrasisi ve Sigurantsa'nın sınırsız ve keyfi yönetiminin dayattığı genel koşullar.
Besarabya'daki aralıksız köylü ayaklanmaları (özellikle 1919'da Khotin'de ve 1924'te Tatarbunar'da, Rumen hükümetinin resmi istatistiklerine göre, 1919 ile 1924 arasında 150'den fazla ayaklanma vardı) Romanya rejimi ve özellikle onun tarım sistemi. Artan köylü ölüm oranı da aynı hikayeyi anlatıyor.
Kuzey Bukovina'nın Rumen yönetimi altındaki sosyal yapısı, eski Polonya devletindeki Doğu Galiçya'nın sosyal yapısına çok benziyordu. Kırsal nüfusun çoğunluğu Ukraynalıydı, en büyük toprak sahipleri ise ağırlıklı olarak Polonyalıydı. Ekonomik olarak Bukovina, meralar ve ormanlar (kayınlar ülkesi) bakımından zengindir ve iyi gelişmiş sığır yetiştiriciliğine sahiptir.
(emperyalist savaştan sonra) Romanya'ya zorla dahil edilmesinden bu yana, Bukovina da, özellikle tarım reformunun (1921) hizmet etmek üzere tasarlandığı Rumen kolonizasyonu aracılığıyla, kararlı bir Rumenleştirme politikası yaşadı. Sadece eski Avusturya-Macaristan monarşisinin kamu ve kraliyet toprakları değil, aynı zamanda eski köylü toprakları fonu da bu amaçla kullanıldı.
İki Baltık ülkesi olan Estonya ve Letonya'nın köylülüğünün statüsü, hem Rusya'nın bir parçasını oluşturdukları geçmişte (18. yüzyıldan 1918'e kadar) hem de bağımsız oldukları yirmi yıl boyunca birçok ortak özelliğe sahipti. 8217 burjuva cumhuriyeti, yani Sovyetler Birliği'ne katılmadan önce.
Her iki ülkede de, yüz yılı aşkın bir süre önce, köylülüğe toprak ayırmadan serfliği ortadan kaldıran köylü reformu (1816-19 reformu) hatırı sayılır bir öneme sahipti. 1918'e kadar, buradaki toprak mülkiyeti, çoğunlukla, [Töton] şövalyelerinin soyundan gelen Alman baronlarının elinde toplandı (dolayısıyla baskın toprak mülkiyeti türü - sözde "şövalye mülkleri" idi). Letonya ve Estonya uyruklu kulak tabakası temelde müstakil mülklere sahip çiftçiler tarafından temsil edildi. Köylülüğün emekçi kitleleri, toprak ağalarının arazilerinde ve kulak çiftliklerinde tarım işçisi olarak hizmet ettiler. Rusya'nın başka hiçbir yerinde, eski Livonia ve Courland eyaletleri (yani Letonya toprakları) kadar topraksız köylü tarım işçisi olarak iş aramaya zorlanmamıştı: Livonia'da tarım işçileri yüzde 60'a ve Courland'da bu kadar çoktu. Tüm nüfusun yüzde 72'si tarımla uğraştı (Rusya'da ortalama yüzde 17-18'di).
1918'in ortalarında iktidara gelen Estonya ve Letonya burjuvazisi, Sovyet rejimini destekleyen ve onun için mücadele eden kentli ve kırsal işçilerin en şiddetli cezalarıyla yeni Estonya ve Letonya burjuva cumhuriyetlerinin kurulmasına damgasını vurdu. 1918'in ilk yarısında, bu ülkelerde kırmızı bayrak açıldı. Estonya ve Letonya hükümetlerinin daha sonraki 1919 ve 1920 burjuva tarım reformları, genç Estonya ve Letonya ordularının, devrimci hareketin bastırılmasında özellikle 'kendilerini farklı kılan' görevli ve astsubaylarına toprak tahsis etti. Reformlar, Estonya ve Letonya'yı büyük ölçekli köylü kulak hanelerinin (Estonya ve Letonya uyruklu ‘gri baronlar’) ülkelerine dönüştürdü. En kötü durum, Latgalya'daki (Letonya'nın SSCB'ye sınırı olan doğu kısmı) köy yoksullarının durumuydu ve toprak kıtlığı, tarımda ucuza kiralanmış emeğin ana kaynağı olarak hizmet etmeye zorlandı.
Emperyalist savaştan sonra ve kısa süreli Sovyet egemenliğinden sonra Rusya ve Almanya'da gerçekleştirilen devrimler sonucunda burjuva Litvanya devletinin kurulduğu topraklar, yüz yılı aşkın bir süredir Rusya'nın bir parçasıydı (M.Ö. on sekizinci yüzyılın sonunda Polonya'nın bölünmesi). Bu, ağırlıklı olarak Polonya ve kısmen Rus olmak üzere büyük ölçekli ve orta ölçekli toprak mülkiyetinin başrol oynadığı düşük bir tarım düzeyine sahip bir tarım ülkesiydi, oysa esas olarak Litvanya uyruklu köylülerin çoğu ya topraksız ya da yetersizdi. Kara. Litvanya köyündeki sınıf farklılaşmasının karakteristik özellikleri, bir yanda, tarım işçilerinin sayısındaki sürekli artışa paralel olarak büyüyen bir yoksullaşmaydı (bunların temel grubu, yıllık emek için işe alınan sıradan tarım işçileriydi). (aileleri ile birlikte) ve bundan kaynaklanan Litvanya köylülüğünün en yoksul tabakalarının Kuzey Amerika'ya giderek artan göçü ve öte yandan Stolipin'den önce ve özellikle sonra kulak holdinglerinin ve ayrı kulak çiftliklerinin artması ve konsolidasyonu. 8217s 1906-10 tarım mevzuatı.
Cumhuriyetin ilk yıllarında Litvanya hükümetinin tarım reformları (1920 ve 1922 reformları) özellikle Rus ve Polonya toprak mülkiyetine yönelikti. Genç Litvanyalı burjuvazi, Çarlığın mirasını -Ortodoks Kilisesi'nin toprak mülkiyeti (egemen din Katoliklikti) ve Polonyalıların baskı altına alınmasından sonra kendilerini kuran Rus ileri gelenleri ve yetkililerinin büyük ölçekli toprak mülkiyeti-sona erdirmek için acele etti. 1863'te, Çarlık hükümeti tarafından Polonyalı isyancılardan el konulan ve devredilemez mülkler biçiminde yeni toprak sahiplerine bağlanan mülklerde. Polonyalı general Zeligovski'nin güçleri tarafından Vilna şehrinin ve bölgesinin işgal edilmesi ve ayrılmasından sonra 1922 reformuna keskin bir Polonya karşıtı not verildi. Kampanyasına katılan herkesin topraklarına el konuldu.
80-150 hektar sınırının üzerindeki şahıs arazileri, tazminatlı zorunlu yabancılaştırmaya tabi tutuldu. Arazi parselleri de tazminat esasına dayalı olarak, ağırlıklı olarak Litvanya köylülüğünün kulak katmanına - ilk olarak General Zeligovski'nin Polonya birliklerine karşı askeri operasyonlara katılanlara ve bir dereceye kadar eski askerlere - transfer edildi. emperyalist savaş. Müstakil çiftliklerde ayrı yerleşim özellikle teşvik edildi. Arazinin yarısından fazlası (4,1 milyon hektarın 2,2 milyon hektarı) toplam hane sayısının onda birinden daha azına (295.000 haneden 27.500 hane) aitti.
Sovyet rejiminin kurulmasından önceki tarımsal ilişkilerin kendine özgü doğası, yeni tarım düzeninin yeni batı Sovyet cumhuriyetlerinin ve eyaletlerinin her birine uygulanma şeklini bir dereceye kadar etkilemiştir.
Bununla birlikte, komünist partilerin tarım politikasının altında yatan amacın özdeşliği, aynı toprak millileştirme ilkeleri ve kazanılmamış toprak mülkiyetinin temel biçimlerinin kaldırılması, özdeş kollektifleştirme biçimleri ve aynı Sovyet demokrasisi yöntemi, önemli benzerlikler getirdi. SSCB'nin yeni batı sınır bölgelerinde tarım ilişkilerinin temelden yeniden düzenlenmesi yöntemi uygulandı.
Her şeyden önce, 1918 ile 1920 yılları arasında, bu topraklarda ve diğer bazı [Sovyet] cumhuriyetlerinde yeni tarım ilişkilerinin kurulmasının ilk aşamalarında Sovyet rejiminin yaptığı hataları hesaba katmak gerekiyordu. Örneğin, Macaristan'da ve kısmen Ukrayna'da) bu, tarımın sosyalist bir şekilde yeniden inşasına hazırlıksız olan köylü kitlelerinin kendilerini Sovyet rejiminden koparmalarına neden olmuştu. Emekçi köylü kitlelerinin asırlık özlemine, mümkün olan en büyük mülkü korumanın cazibesine kapılmadan, küçük köylü hane halklarının yararına toprak ağalarının kitlelerinin bölünmesiyle cesurca mücadele ederek yanıt vermek özellikle önemliydi. devlet çiftlikleri veya kollektif çiftlikler için temel olarak büyük ölçekli çiftliklerin sayısı. Yeni batı sınır bölgelerinde tarımsal yeniden örgütlenmeye yönelik ilk adımlar 1939-40'ta atıldığında, V. I. Lenin'in (1919) talimatlarını izlediler:
‘Köylü şöyle düşünür: “Eğer büyük bir çiftlik varsa, ben de yine tarım işçisiyim demektir.” Bu elbette yanlış. Ancak köylü zihni, büyük ölçekli bir çiftlik anlayışını, toprak ağalarının halkı nasıl ezdiğiyle ilgili anılarıyla nefretle ilişkilendirir. Bu duygu hala var. Henüz ölmedi.”
Arazi, Ukrayna, Beyaz Rusya, Moldova, Litvanya, Letonya ve Estonya'daki kırsal işçi kitlelerinin geniş inisiyatifiyle yeniden düzenlendi.
Her yerde, daha büyük ve daha küçük kırsal bölgelerde, halk hükümetinin kurulmasından sonra, burjuva rejimi altında halk davasına bağlılıklarını zaten kanıtlamış olan insanlardan bir eylem oluşturuldu. Toprak [reformu], toprak sömürüsünün örgütlenmesi vb. için ilgili cumhuriyetçi veya il komitelerinin rehberliğinde özel yerel komiteler örgütlendi. Batı Ukrayna ve Batı Beyaz Rusya'da bu yerel komitelerin bazıları, ulusal meclis toprak sahiplerinin topraklarına el konulmasına ilişkin deklarasyonu kabul etmeden önce kuruldu. Polonya boyunduruğundan kurtuluştan sonraki ilk günlerde, demir devrimci disiplini koruyarak, terkedilmiş toprak ağalarının mülklerini, binalarını ve stoklarını yağmalamaktan koruyarak ve kutsal hale gelen mülkün uygun şekilde korunmasını sağlayarak önemli bir rol oynadılar. ve tüm halkın dokunulmaz mülkiyeti.
Eski kazanılmamış toprak mülkiyetinin yeniden dağıtımının acilen gerçekleştirilmesi gerekiyordu. Tarım politikasında temel bir devrimin gerçekleştiğini ve bu devrimin gerçekleştiğini tüm insanlara açıkça göstermek için, sömürenlerin rejimini derhal sona erdirmek ve topraksız köylülere ve onun dışında kalanlara toprak vermek gerekliydi. eski kazanılmamış toprak mülkiyetinin paylaşımı, yeni tarım yılının başlangıcında tamamlanacaktı. Buna göre, arazinin tüm yeniden dağıtımı için (11/2 2 ay) katı zaman sınırları belirlendi ve aşağı yukarı gözlemlendi.
Yasama organının yeni tarım düzenine ilişkin direktiflerine uygun olarak, arazi konusu ve müsadereye tabi olmayan, toprak fonunun topraksız köylüler ve arazisi olmayanlar arasında dağıtılma düzenini vb. belirleyen normlar hazırlanmış ve yayınlanmıştır. Bu normlar, Letonya ve Estonya için çok ayrıntılı olarak belirlenmiştir. Yeniden dağıtımın şehirlerin idari sınırları içindeki arazileri kapsamadığı, [ancak] kiliselere, cemaatlere, dini topluluklara ve manastırlara ait arazinin tamamının müsadere ve devlet arazi fonlarına dahil edildiği belirtildi. - Rezerv Fonu olarak adlandırılan, aynı zamanda büyük ölçekli özel toprak mülkiyeti (Baltık cumhuriyetlerinde 30 hektarı aşan arazi) ve halkın düşmanlarına ve arazi üzerinde spekülasyon yapanlara (Letonya SSR'de) ait tüm araziler.
Çeşitli devlet ve kamu ihtiyaçları için ayrılan az sayıdaki parseller dışında, el konulan eski kazanılmamış toprak mülklerinin ve tarıma uygun eski hazine arazilerinin büyük bir kısmı, topraksız köylülere ve arazisi olmayanlara tahsis edilecekti. Model devlet tarım işletmelerinin (devlet çiftlikleri) kurulması, yalnızca en büyük ve en iyi organize edilmiş özel mülkiyete ait mülkler veya tek bir bütün halinde bir araya getirilen bazı bitişik mülkler için sağlandı.
Estonya, Letonya ve Litvanya'da yeni arazilerin ve arazi sıkıntısı çeken köylüler için büyütülen arazilerin maksimum büyüklüğü 8 ila 15 hektar olarak belirlendi. Arazinin şu sırayla tahsis edilmesi önerildi: yıllık ve mevsimlik tarım işçilerine, arazisi olmayan köylülere, göçmenlere ve kiracılara (Estonya SSR). Çok çocuklu aileler tercih edildi. Arazi almak isteyenlerin yerel arazi komitelerine uygun anketler sunmaları gerekiyordu (Letonya'da nüfusun öncelik kategorilerine göre dört farklı renkte hazırlanmış anketler bile vardı). Topraksız köylülere toprak tahsisinde, yerel nüfusun kullanıldığı tarım düzeni dikkate alındı ve çeşitli yerleşim biçimlerine izin verildi. Örneğin Baltık cumhuriyetlerinde, mümkün olduğu kadar ‘hanehalkı’ grupları’ şeklinde müstakil yerleşimlere bile izin verildi.
Toprakla ilgili ilk yasaların RSFSR'de ve diğer Sovyet Cumhuriyetlerinde uygulandığında olduğu gibi, kazanılmamış toprak mülkiyetine el konulması ve dağıtılması ve yeni Sovyet topraklarındaki toprak ilişkilerinin tüm yeniden düzenlenmesi, Rusya Federasyonu'nun altında yapıldı ve hala devam ediyor. toprak üzerindeki şiddetli sınıf mücadelesinin damgasını vurduğu koşullar.
Ekonomik olarak zayıf topraksız köylüler ve toprağı olmayanlar arasında gerçek bir mutluluk vardı. ‘Aziz rüyamız gerçek oluyor, köy yoksulunun ve tarım işçisinin rüyası, aileyi besleyecek kendi arsasının hayali’ -köyde çalışanların ortak görüşü buydu. 1939 sonbaharında Batı Beyaz Rusya ve Batı Ukrayna'dan ve 1940 sonbaharında Estonya, Letonya ve Litvanya, Kuzey Bukovina ve Besarabya'dan çok sayıda muhabir tarafından bildirildiği gibi.
Öte yandan, köydeki kapitalist unsurlar, maksimumu elde tutabilmek için toprak dağıtımını durdurabilecek her yola başvurdu ve halen de başvurmaya devam ediyor. Yeni Sovyet cumhuriyetlerinin süreli yayınları, bu unsurların toprağın radikal yeniden örgütlenmesine direnme biçimlerinin birçok somut örneğini aktarıyor. Orta köylüleri Sovyet rejimine karşı kışkırtmak için sınıf düşmanı, onların da topraktan yoksun bırakılacağı, köylülerin tarımsal stokunun toplu halde kaldırılacağı, hasata el konulacağı, zorla yakın. Sınıf düşmanı, tehditlere ve bazı yerlerde fiili kundakçılık ve cinayet eylemlerine başvurarak, köylülüğün daha az bilinçli katmanları arasında kulakların hizmetkarı olarak hareket etmeleri için ajanlarını işe alır. Daha büyük mülkleri hayali olarak bölerek, birden fazla yerde birden fazla toprak mülkiyetine sahip olduğunu gizleyerek ve kamufle ederek ve hayali "koruyucu" kulak kollektif çiftlikleri kurmaya çalışarak toprak reformu komitelerinin faaliyetlerinden kaçmakta ustadır. ‘gri baronların’ kollektif çiftlikleri).
Eski kazanılmamış toprak mülkiyetinin bölünmesi, tüm yeni Sovyet topraklarında köyün fizyonomisini kökten değiştirdi. Sömürücülerin büyük mülkleri (toprak sahipleri vb.) iz bırakmadan süpürüldü. Kulak arazi mülkiyeti önemli ölçüde kısıtlanmıştır. Topraksız köylülerin ve toprağı olmayanların sayısı büyük ölçüde azaldı. Orta köylülüğün sayısal gücü önemli ölçüde arttı.
Bireysel cumhuriyetlerde ve illerde, aşağıdaki kazanılmamış toprak mülkleri devlet toprak fonuna dahil edildi ve ücretsiz ve süresiz kullanım için çalışan köylülüğe devredildi: Batı Ukrayna'da (Ukrayna SSR'sine ait altı ilde), birden fazla milyon hektar Batı Beyaz Rusya'da (Beyaz Rusya SSR'sine ait beş ilde) arazisi olmayan veya yetersiz olan 400.000 hane arasında bölünmüştür, Litvanya SSC'de 430.000 hektardan fazla, 600.000 hektardan fazlası 72.000 arasında dağıtılmıştır. Letonya SSR'sinde toprağı olmayan veya yetersiz olan haneler için, yaklaşık 550.000 hektar 70.000 köylü haneye dağıtıldı (bunlara 475.000 hektar alan eski topraksız köylülerden veya tarım işçilerinden oluşan 47.000 yeni hane dahilken, 23.000 köylü hanesi ek bir 75.000 hektar aldı. ) Estonya SSR'sinde 300.000 hektardan fazla dağıtıldı Kuzey Bukovina'da 55.000 hane (bunlara eskiden topraksız tarım işçilerinin yeni kurulan 23.000 hanesi ve arazisi olmayan 32.000 köylü hanesine ek arazi dahildir). (Ukrayna SSR'sinin bir parçasını oluşturan Chernovits eyaletinde), Moldova SSR'sinin bir parçasını oluşturan Orta Besarabya'da (ön verilere göre), yaklaşık 250.000 hektar İzmail'deki (eski Akkerman) topraksız köylülüğe devredildi. Ukrayna SSC'nin bir parçası olan Bessarabia topraklarında 65.000 hektar, 6.000 yeni topraksız köylü ve tarım işçisi hanesine ve 18.000 köylü hanesine topraksız dağıtıldı.
Toplamda, ön, eksik ve henüz kesin olmayan verilere göre, kazanılmamış toprak mülklerinden alınan 3.5 milyon hektarlık ekilebilir arazi, eskiden ya topraksız ya da topraksız olan 0.75 milyon küçük köylü işletmesine dağıtıldı.
Topraksız on binlerce ve yüz binlerce topraksız köylü ve yoksul köylü hanesine toprak tahsis edilirken, onların kendi geçimlerini sağlamalarına, konut ve çiftlik binaları edinmelerine ve hanelerini organize etmelerine yardımcı olmak için eş zamanlı olarak bir dizi önlem alındı. çoğu durumda gerekli tarımsal ekipmandan yoksundu.
Toprak ağalarının mülklerinden el konulan canlı ve ölü mallar, en yoksul köylülerin yeni haneleri arasında geniş çapta dağıtılıyor. İnşaat malzemesi devletin kereste fonlarından (tüm ormanlar kamulaştırıldı) ve yapı taşı üreten taş ocaklarından (maden kaynakları da kamulaştırıldı) sağlanıyor.Yeni hanelere inşaat ve gerekli tarımsal ekipmanın satın alınması için özel uzun vadeli krediler sunulmaktadır. Devlet bütçesinde bu amaç için uygun meblağlar tahsis edilmiştir (örneğin, Litvanya'da 20 milyon litre ve Letonya'da 7,2 milyon lat). Hayvanları elde etmelerini sağlamak için inekleri olmayan yoksul köylü hanelerine özel bir tercih kredisi verilmektedir (Batı Beyaz Rusya'da toplam 8,4 milyon ruble kredi). Özellikle Batı Beyaz Rusya'da yaygın olan Supriagi'nin (çiftçilik, tırmıklama ve harmanlama gibi belirli işler için bir araya gelen köylü grupları) örgütlenmesi teşvik edilmektedir. Köylü evlerine sözleşmeli olarak tarım makineleriyle hizmet vermek için eski özel mülklerde hızla bir devlet makineli traktör istasyonları ağı kurulmaktadır. Devlet çiftliklerinin temelini oluşturan eski büyük özel mülklerin en iyileri, tüm ilçe için sosyalist model haneler olarak önemli bir işlevi yerine getirir ve komşu köylere (tohum, soy sığırı vb. ile) pratik yardım sağlar.
Sömürücülerden kurtarılan topraklarda ilk kollektif çiftlikler, hakiki halk hükümetinin ilk aylarında tarım işçilerinin, köy yoksullarının ve orta çiftçilerin inisiyatifiyle ve işçi sınıfının önderliğinde kuruldu.
Batı cumhuriyetlerinde ve illerinde çalışan insanların, bireysel haneden komünal kolhoz hanesine geçiş ve köydeki kolhoz yapısını geliştirme ve sağlamlaştırma için şimdi köylülerden çok daha elverişli oldukları açıktır. eski Sovyet cumhuriyetleri' Eski Sovyet cumhuriyetlerinin topraklarını yoğun bir ağla kaplayan 200.000'den fazla kollektif çiftliğin sosyalist ekonomisinin muazzam deneyiminden ve muazzam başarılarından yararlanabilirler.
Kollektif çiftlik sisteminin popülerleşmesi, yeni Sovyet cumhuriyetlerinden ve eyaletlerinden gelen sayısız delegenin sosyalist tarım için gerçek bir halk üniversitesi olan All-Union Tarım Fuarı'ndan kişisel olarak edindiği kişisel izlenimler, süreli basın tarafından son derece artırıldı. eski devlet sınırının doğusundaki topraklarda belirli gelişmiş kollektif çiftlikleri ziyaret eden bireysel köylü delegeler tarafından yapılan gözlemler ve yerel basına söz konusu köyde yaşayan ancak kolhoz yaşamının refahının renkli tasvirlerini içeren mektuplar. beri başka bir yere yerleşti.
Yeni Sovyet topraklarındaki köylülük artık geleneksel bireysel küçük hanelerden büyük ölçekli sosyalist hanelere doğru yol almak zorunda değil. Artık tarımda üretici kooperatifleri için en uygulanabilir kuralları aramaya gerek yok. Kolhoz gelişiminin mevcut aşamaya uyan tek yasal biçimi, model tüzüğü ‘kırda yeni toplumun örgütlenmesini düzenleyen temel yasa" olarak her türlü sınavdan geçmiş olan tarımsal artel zaten açıkça tanımlanmıştır.
Sovyet rejimine yeni asimile olmuş çalışan köylülüğün sosyalist artel ekonomisine geçişi, devletin kollektif çiftliklere, her şeyden önce geniş çapta dallara ayrılmış ağ aracılığıyla sağladığı güçlü maddi ve teknik yardım sayesinde önemli ölçüde kolaylaştırılmıştır. Köye en gelişmiş ve şimdiye kadar bilinmeyen mekanize tarımsal üretim tekniğini getiren devlet makine-traktör istasyonları. Ukrayna'nın batı illerinde 170'in üzerinde makine-traktör istasyonu şimdiden organize edildi ve Belarus'un batı illerinde 100'den fazla. 1941'de üç Baltık cumhuriyetinde (Litvanya'da 40, Letonya'da 50 ve Estonya'da 25), İzmail eyaletinde 27 ve Chernovits eyaletinde (Kuzey Bukovina) 13 115 makineli traktör istasyonu yapım aşamasındaydı.
Çeşitli batı cumhuriyetlerinde ve eyaletlerinde sosyalist kolhoz ekonomisine geçişte çalışan köylülüğün gösterdiği inisiyatifin derecesi elbette farklıdır. Kuşkusuz, belirli geleneksel ekonomi biçimlerinden ve köylü yerleşiminden ve yerel nüfusun eski Sovyet cumhuriyetlerinin nüfusuyla ne ölçüde temas halinde olduğundan etkilenir.
Kurulacak kollektif çiftlikler için başvurular tüm köylerin köylülerinden ve genellikle her hanedeki hemen hemen herkesten geliyor. Kolektif çiftlikler sürekli olarak ortaya çıkıyor. Böylece, Batı Ukrayna'daki Rovno eyaletinde 1940 kışında 14, ilkbahar ekimi sırasında 37 ve tarım yılının sonunda 76 kollektif çiftliği vardı.
Polonya boyunduruğundan kurtuluşunun birinci yıldönümünde, 17 Eylül 1940'ta Batı Beyaz Rusya'da 30.000 haneden oluşan yaklaşık 600 kollektif çiftliğe ve Batı Ukrayna'da 400'den fazla kollektif çiftliğe sahipti. 1 Ocak 1941'e kadar Batı Ukrayna'daki (İzmail ve Chernovits illeri hariç) toplam kollektif çiftlik sayısı, 34.000 haneden oluşan 571'e yükseldi. 14.000 hane. Kuzey Bukovina'da, ilk yedi kollektif çiftliğin 1000'den fazla köy yoksulu ve orta çiftçi hanesini bir araya getirdiği ve 3.000 hektar kadar araziyi sosyalleştirdiği Kuzey Bukovina'da kollektifleştirme başladı. Estonya'da ilk kollektif çiftlikler (Krasnaia Niva, Obshchee delo ve diğerleri) Sovyet rejiminin kurulmasından üç ila dört ay sonra, yani daha 1940 Ekim'inde kuruldu.
Kollektif çiftlikler, Tarım Artelinin Stalin Kuralları temelinde kuruluyor.
Yeni Sovyet topraklarının irili ufaklı köylerinde kollektif çiftlikler örgütlerken, toprak ağası, kulak ve polisin daha dün her şeye kadir olduğu, çiftlik işçilerinin, köy yoksulları ve orta çiftçilerin devrimci sınıf uyanıklığı sergiledikleri yer. Tanınmış yazar Wanda Wasilewska'nın ‘Birinci Kolhoz’ adlı makalesinde ifade ettiği gibi, Batı Beyaz Rusya'daki çalışan köylülük, şu veya bu zamanda polisle bağlantısı olan ve bunu kanıtlamayan hiç kimseyi kolhoz üyeliğine kabul etmez. köylülerle dayanışması, işçilere ve köylülerin davasına karşı bazı günahlar işlemiş, kan ve emeğin ortak yaşamına katılmadan sadece kendini düşünmüştür.
Yeni kollektif çiftliklerde kamu ekonomisi iyi gidiyor: tugaylar ve bağlantılar örgütlenme sürecinde hayvan çiftlikleri kuruluyor. Toprak ağası ve Kulak boyunduruğundan kurtulmuş köylülüğün içinden, yeni özgür köylü yaşamının mimarları olan coşkulu kolektivizasyon taraftarları ortaya çıkmaya başlıyor. Köyde yeni esnaflar ortaya çıkıyor; biçerdöverler, traktör sürücüleri, yerel köylülerden atanan tugay liderleri kısa süreli kurslarda eğitim görüyor. Eski ev sahiplerinin kollektif çiftlikler tarafından devralınan ve özenle korunan binaları okul, kreş, kollektif çiftlik kulüpleri, pansiyonlar, traktör sürücüleri için lojman vb.
Batı Ukrayna'da bir yıldan az bir sürede 233 sığır çiftliği, 185 koyun çiftliği ve 112 domuz çiftliği kuruldu. 1 Ocak 1941'e kadar 742 hayvan çiftliği vardı.
Birçok kollektif çiftlik, ilk tarım yılı için mükemmel sonuçlar elde etti ve artel üyeleri için köylülerin daha önce hayal bile edemeyecekleri kazançlar elde etti. Örneğin, Rovno eyaletindeki Stalin'in adını taşıyan artelde, eski tarım işçisi N. Patii'nin ailesi, koydukları gün-günler için 300(22) kilo tahıl, 180 kilo patates ve 5.000 kilo aldı. ruble. Aynı ilde Kirov'un adını taşıyan artelde kadın bağlantı lideri M. Mazur ve ailesi, günlük olarak 250 kilo tahıl, 270 kilo patates ve 4.000'den fazla ruble aldı. L'8217vov ilindeki Davidovichi köyündeki Lenin'in adını taşıyan kolhoz gibi bazı kolhozlar, daha ilk tarım yılında 20 vagon tahıl satabiliyorlardı. maksimum 12 vagon tahıl üretmek için kullanılan çiftlik kuruldu. Kollektif çiftliklerde ortalama tahıl hasadı bireysel çiftçilerinkinden oldukça yüksekti, örneğin Volhynia eyaletinde oran 12:1 ila 10:6 yüzağırlık [hektar başına] ve Rovno eyaletinde 13:6 ila 9 idi. yüz ağırlıklar. …
Stalin yoldaş şöyle dedi: "İhtiyacımız olan şey yalnızca köylülükle bir tür ittifak değil, yalnızca köylülüğün kapitalist unsurlarına karşı mücadeleye dayalı bir ittifaktır." Sovyet Hükümetinin akıllı tarım politikası sayesinde, işçi sınıfı, yeni batı cumhuriyetlerinin ve eyaletlerinin köylülüğü ile tam da böyle bir ittifakı, Sovyet rejiminin sağlamlaştırılmasını ve bir bütün olarak ulusal ekonominin tüm alanlarında ve sosyalist inşanın sürekli başarısını garanti eden bir ittifakı sonuçlandırdı. özellikle tarımın sosyalist yeniden inşası.
Yalnızca, toprağın özel mülkiyetini yok eden, nefret edilen toprak mülkiyetine son veren ve toprağın tüm halkın mülkiyeti olduğunu ilan eden Sovyet rejimi, Baltık'tan Batı'ya kadar uzanan toprakların çalışan köylü kitlelerine açabilirdi. Karadeniz, refah ve kültüre giden yol ve ‘köy hayatının aptallığını’ aşmak için gerekli koşulları yaratıyor.
Kaynak: Rudolf Schlesinger, ed., Changing Attitudes in Sovyet Russia the milliyetler sorunu ve Sovyet yönetimi (Londra: Routledge & K. Paul, 1956), s. 262-279.
Batı'da savaş sırasında devletleştirme: Tazminatlı mı, tazminatsız mı? - Tarih
1. Savaş sonrası yeniden yapılanma
Macaristan'ın İkinci Dünya Savaşı'nda bir savaş alanı haline gelmesinin ciddi ekonomik ve sosyal sonuçları oldu. Yapılan fiziksel hasarın maliyeti, 1938 fiyatlarıyla hesaplanan yıllık milli gelirin yüzde 40'ı olarak belirlendi. Hasarın daha az bir kısmı, geri çekilen Alman kuvvetleri ve işbirliği yapan Arrow-Cross yönetimi tarafından, tamamen tahliye emrini takiben yapıldı. Geri kalanın bir kısmı doğrudan savaştan kaynaklandı, üçüncü bir kısmı ise gelen Sovyet kuvvetlerinin erzak maliyeti ve talep ettikleri "kendiliğinden tazminatlar"dı. En büyük kayıplar tarım, ulaştırma ve imalat sanayinde yaşandı.
Üretim sistemlerinin ve tesislerin tahrip edilmesinden kaynaklanan doğrudan kayıplar, benzer büyüklükte dolaylı kayıplara yol açmıştır. Ürün stoklarının yok edilmesi, yalnızca arzı değil, gelecek yıllardaki tohum gereksinimlerini de etkiledi. Ulaşım sisteminin tahribatı, ülkenin ekonomik potansiyellerinin toparlanmasını yavaşlattı. Geleneksel ticaret bağlarının bozulması, hammadde ve yakıtların temel teslimatlarını engelledi veya engelledi.
Bütün bu sorunların üzerine Macaristan, başlangıçta Sovyetler Birliği, Çekoslovakya ve Yugoslavya'ya altı yıl içinde 300 milyon dolar ödemek zorunda kaldı. Uygulamada, bu tazminatların maliyeti, dünya pazarındaki fiyatlardaki artış nedeniyle iki katına çıktı, böylece gereken çaba, birkaç yıl boyunca ülke üzerinde ekonomik bir fren görevi gördü. Ateşkes anlaşması, Macaristan'ı orada bulunan Sovyet güçlerini tedarik etmek zorunda bırakmıştı. Savaşın bir başka sonucu da, önceden tamamen veya kısmen Alman çıkarlarına ait olan fabrikaların, fabrikaların ve gayrimenkullerin Sovyet mülkiyetine geçmesiydi. Daha sonra 1940'ların sonunda bunların Macar hükümeti tarafından geri satın alınması mümkün oldu, ancak bu tür birçok varlık uzun yıllar Sovyet-Macaristan ortak girişimleri olarak çalıştı. Böyle bir şirket MASZOVLET havayolu ve bir diğeri MASZOLAJ petrol şirketiydi. Şimdiye kadar Almanların sahip olduğu varlıklara verilen zararın sorumluluğunun alınması gerektiğinden, Macar ekonomisine 150-180 milyon dolarlık ek bir ücret uygulandı. Bütün bu yükümlülükler birlikte, Macar devletinin 1945-18 döneminde harcamalarının üçte birinden fazlasını uluslararası yükümlülüklerine ayırması gerektiği anlamına geliyordu.
Macar ekonomisi performansında düşük bir noktadaydı. Durumu ve beklentileri, arkasında ekonomideki düzensizliğin, düşük üretkenlik düzeylerinin, arz ve talep dengesizliklerinin ve savaş sonrası yeniden yapılanma ile bağlantılı aşırı devlet harcamalarının yattığı hızlanan enflasyonla daha da kötüleşti. Ekim 1945'e gelindiğinde, para birimi günde yüzde 18 oranında değer kaybediyordu. Geçici bir aradan sonra enflasyon yeniden hızlandı, öyle ki 1946 yazına gelindiğinde para birimi pengo, para işlevini değerli madenler, altın, döviz ve temel mallara karşı kaybetti. Karaborsacılık muazzam boyutlara ulaştı. 1945-6'da Macar ekonomisinin maruz kaldığı enflasyon dalgası aslında dünyanın gördüğü en büyüğüydü. 1 Ağustos 1946'da yeni bir para birimi olan forint'in (finansal istikrar) getirilmesiyle, ülke maliyesi kısıtlandı ve ülkenin mali durumu istikrara kavuştu. Başarısı, önemli miktarda emtia stoklarının birikmesi, Sovyetler Birliği'ne olan tazminat yükümlülüklerinin yeniden planlanması ve savaşın sonunda yurtdışından alınan altın stoklarının Batı'nın Ulusal Bankası'na geri dönmesiyle arttı. İstikrar, hükümet tarafından dış borçlanma olmaksızın büyük ölçüde iç kaynaklara dayanıyordu. Ortalama ücret oranları 1938'de yaklaşık yarı yarıya düştü, imalat ve tarım fiyatları arasındaki fark suni olarak genişletildi ve forint ile pengo dönüştürme oranı arasındaki döviz kuru, ortaya çıkmaması için ekonomik olarak irrasyonel bir seviyeye getirildi. 1946'nın sonunda, istikrar politikasının başarılı olduğu ve yeni para biriminin aşağı yukarı değerini koruyabildiği açıktı.
Macar ekonomisinin mülkiyet yapısı, İkinci Dünya Savaşı'ndan hemen sonra, özel sektör tarafından domine edildi, ancak ekonomi politikası ve ekonomik yönetim sistemi, güçlü devlet müdahalesi ile sınırlanan piyasa güçleri tarafından tanımlandı. Devlete ait sektörün oranı daha sonra sürekli büyüdü. Kömür madenleri, 26 Haziran 1946'da, daha stabilizasyon gerçekleşmeden önce kamulaştırıldı. Bu, ekonomik olarak hala rasyonel bir önlem olarak savunulabilir, ancak önümüzdeki birkaç yıldaki ulusallaştırma dalgalanmaları, yeniden yapılanma ile mücadele eden bir Macar ekonomisinin amaçlarına hizmet etmek yerine, güç ilişkilerinde tam bir değişiklik üretmek için tasarlandı. En büyük dört ağır sanayi kuruluşu 1 Aralık 1946'da kamulaştırıldı, ardından Eylül 1947'de kontrol ettikleri bankalar ve firmalar izledi, böylece iki kademeli bankacılık sistemi sona erdi. 25 Mart 1948'de, yüz veya daha fazla işçi çalıştıran tüm fabrikaların veya işyerlerinin, elbette eski sahiplerine herhangi bir tazminat ödenmeksizin kamulaştırılması için salt bir hükümet emri çıkarıldı. Bu, endüstriyel işgücünün yaklaşık beşte dördünü devlet çalışanlarına dönüştürdü. Özel sektörün kapatılması veya sınırlandırılması, Aralık 1949'da ondan fazla işçi çalıştıran tüm atölye ve işyerlerinin kamulaştırılmasıyla devam etti. 1950 yılında serbest meslek sahiplerinin en fazla üç işçi çalıştırabileceği öngörülerek süreç tamamlanmıştır. Bu kamulaştırma kampanyalarına hukuksuzluklar ve gösteri davaları eşlik etti. Böyle bir dava, Macar-Amerikan Petrol Şirketi MAORT'un Macar ve yabancı yöneticilerini içeriyordu.
Kağıt üzerinde, kısa koalisyon döneminde ekonomiyi yönetmek, uzman sanayi bakanlığının ve Maliye Bakanlığı'nın göreviydi, ancak asıl karar alma Macaristan Komünist Partisi'ne, komünistlerin liderliğindeki Yüksek Ekonomik Konsey'e ve kurulan Ulusal Planlama Ofisi'ne geçti. 1947'de. Bu kuruluşlar, 1947-9 için Üç Yıllık Plan için ilke ve normları tasarladılar. Komünistlerin yönetimi ele geçirmesinden sonra, ekonomik karar alma ve yönlendirme kurumsal olarak Halk Ekonomi Konseyi'ne geçti.
Macar tarımı İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra gerçekten de vahim bir durumdaydı. Üretim organizasyonu dağılmıştı. Yük hayvanlarının çoğu savaşta telef olmuştu. (1942 at nüfusunun sadece yüzde 41'i 1945'te kaldı.) Savaş zamanındaki talepler zaten düşük olan makineleşme seviyesini daha da düşürdüğü için köylüler ciddi ekipman kayıplarına maruz kaldılar (yarısında pulluk, tırmık veya silindir yoktu). Macar tarımının 1938 fiyatlarıyla savaş hasarı ve kayıpları 3,8 milyar pengo olarak belirlendi. Bu koşullar kamu arzının zorluklarıyla birleştiğinde, devlet müdahalesinin, üretim ve çalışma yükümlülüklerinin ve zorunlu ürün teslimatlarının normal piyasa mekanizmalarına hakim olması gerektiği anlaşılabilirdi. Ekonomik zorluklar ve sorunlar, zaten sermayeye aç bir Macar ekonomisinde çeşitli sektörlerin gelişiminin ve finansmanının ancak birbirlerinin pahasına gerçekleşebildiği bir dönemde olağanüstü halin kalıcı hale gelmesiyle başladı. Koalisyon döneminde 1945-7'de tarım için bütçe desteğinin ve yatırım payının orantısız olarak düşük olduğu gösterilebilir, ancak o zaman, bir dereceye kadar tarım pahasına sanayinin restorasyonu henüz getiri sağlamamıştı. sonraki yılların geri dönülmez orantısızlıkları. Köylüler, kredi yokluğu, düşük satın alma fiyatları, yüksek vergiler ve kamu arzını karşılama yükümlülüklerinden kesinlikle büyük rahatsızlık duyuyorlardı. [?& savaş zamanı yetkilisi B la] Jurcsek tarafından tasarlanan sistem bir kenara bırakılmıştı, ancak kısa süre sonra serbest piyasada satış için minimum alan sağlayan ve doğal olarak karaborsacılığın yayılmasını teşvik eden yeni teslimat düzenlemeleri ortaya çıktı.
. Tarımda, esas olarak toprak reformu yoluyla yapılan üreticilere kişisel teşvikler vermek esastı. Bu tam veya kapsamlı olmaktan uzak olsa da, Macar köylülerinin özel mülkiyete dayalı çiftçiliğin bir geleceği olduğu inancını doğruladı. Bu şekilde fedakarlık yapma isteklerini arttırmadan, gıda üretim düzeyini eski haline getirmek muhtemelen çok daha uzun sürecekti.
1945 toprak reformu, elbette, toprak mülkiyeti yapısında önemli bir değişiklik yarattı. Yaklaşık 400.000 kişi ilk kez özel mülk edindi ve çoğu durumda bunu yapacak araçlar olmadan ve arkalarında yetersiz mali kaynaklar ve deneyimle kendi hesaplarına çiftçiliğe başladı. Diğer önemli yapısal sonuç, küçük ölçekli çiftçilerin sayısında büyük bir artış sağlamasıydı. Alınan ortalama arazi alanı sadece 5,1 kadastro alanı (2,9 hektar) idi. Yeni gelenler ve küçük mülkleri olan diğerleri, ihtiyaç duydukları ve bekledikleri devlet yardımı olmadan, pazar kontrolleri ve ürünlerine sıkı sıkıya uygulanan vergiler varlığında geçimlerini hayal kırıklığına uğratacak kadar zor buldular.Karakteristik olarak, 1946 istikrarından sonra tarım fiyatları, savaştan önceki fiyatların sadece yüzde 45-50'sine ulaştı; bu, tarım politikasının ve çiftçiliğin, istikrar sürecine her açıdan ne ölçüde tabi kılındığını gösteriyor. 1949'da tarımsal üretim, 1938 üretiminin hala sadece yüzde 84'üydü, bu da tarımın birçok dalındaki üretkenlik düzeylerinin 1938'dekinden önemli ölçüde düşük olduğu anlamına geliyordu. Sektörün dayanıklılığı çok sınırlıydı, ancak ülkenin ekonomik politika yapıcıları doğal koşullardan daha fazla hesaba katmazlar.
Savaş sonrası yeniden yapılanmayı tamamlamak için tasarlanan ilk üç yıllık plan, 1 Ağustos 1947'den, Stakhanovcu iş yarışmalarının artmasıyla sona erdiği 1949'un sonuna kadar sürdü. Sanayi üretiminin artışı planı aştı, öyle ki 1949'da barışın son yılına göre yüzde 40'tan fazla arttı. Genişlemenin arkasında, on yıl boyunca çok yüksek bir yatırım oranı ve savaş zamanı genişlemesi ile artan sanayi kapasitesi ve yeniden yapılanma döneminin iç ekonomik faktörlerinin körüklediği genel olarak hızlı bir büyüme oranı yatıyordu. Sonraki yılların savaş histerisinin ilk işaretleri, ağır sanayinin en hızlı (yüzde 66 oranında) ve hafif sanayinin en yavaş (yüzde 20 oranında) büyümesiydi. Stratejik karakteriyle tercih edilen bir diğer sektör, savaş hasarının çoğunun 1949 yılına kadar onarıldığı ve bazı bölgelerdeki ekipman seviyesinin savaş öncesi seviyeyi aştığı ulaşımdı. Özel sektör, kamulaştırmaya geçinceye kadar perakende ve toptan ticarette hâkim durumda kaldı. Yeni jeopolitik koordinatlar, Sovyetler Birliği'nin ana ticaret ortağı olarak Almanya'nın yerini almasıyla dış ticaretin tam bir yön değişikliğine uğramasına neden oldu. Macaristan'ın dış ekonomik kapsamı Soğuk Savaş ile keskin bir şekilde daraldı ve 1949'da kurulan Comecon ülkeleriyle kurulan ekonomik ilişkiler baskın hale geldi.
Ekonomik değişimler halkı çeşitli şekillerde etkilemiştir. Parantez içinde söylenmelidir ki, hızlı yeniden yapılanma, "özgürleşme etkisi" olarak bilinen sosyal psikoloji mekanizmasıyla çok ilgiliydi. Başka bir deyişle, Macar toplumu, yeni sosyal ve ekonomik ilişkilerden oluşan farklı bir dünya yaratma şansı olduğuna ikna oldu ve bu amaçla büyük fedakarlıklar yapmaya hazırdı. Böyle bir fedakarlık, yaşam standardındaki düşük gelişme oranıydı. Yüksek yatırım oranı, 1949'un sonundaki yaşam standartlarının geçen barış yılına göre en az yüzde 15,20 daha düşük olduğu anlamına geliyordu. Tüketim, reel gelir ve yaşam standardı trendlerinde görüldüğü gibi, istikrar döneminde gelir seviyeleri çok düşük tutuldu. Büyük ölçüde siyasi alan tarafından yönetilen temel bir değişiklik, geleneksel eşitsizliklerin azalmasıyla birlikte, çeşitli sosyal ve mesleki gruplar arasındaki gelir dağılımında ve ücret göreliliğinde köklü bir değişiklikti.
Komuta ekonomisinin kurulması ve işletilmesi
Sosyalist ekonomik sistemin başlangıç noktası, mülkiyet ilişkilerinde köklü bir değişiklikti. Üretim veya gelir elde etmek için kullanılabilecek varlıklara ve genel olarak özel, bireysel mülkiyete radikal kısıtlamalar getirildi. Tüm üretim kapasitesi, devlete ait işletmeler ve bütçe kurumları ve sırayla kontrol ettikleri firmalar aracılığıyla devlet mülkiyetine verildi. Devlet mülkiyetinin daha yumuşak bir biçimi, tarımda ve küçük ölçekli sanayide yaygın olan görünüşte kooperatif mülkiyetiydi. Ancak devlet, tarımsal kollektifleştirme örneğinde görüldüğü gibi, bu tür kooperatiflerin örgütlenmesinde belirleyici rol oynadı.
1950'lerin başlarındaki sosyalist sistemin genel bir özelliği, üretilen malların merkezileştirilmesi ve yeniden dağıtılmasıydı. Bu hırs, özel mülkiyeti ortadan kaldırmanın bir nedeni, diğeri ise devlet kontrolünü sağlama arzusuydu. Açıktır ki, komünist mantığa göre, üretimi kontrol edemeyen bir sosyalist devlet, malların "eşit" dağılımını sağlayamazdı. Özel mülkiyetin ortadan kaldırılmasının ardındaki temel siyasi ve sosyal güdülerden biri, toplumdaki özerk örgütleri sınırlamak ve ortadan kaldırmak ve tüm bireyleri ve toplumsal grupları rejime bağımlı bir konuma getirmekti.
Piyasa koordinasyonu ortadan kaldırıldıktan sonra oluşturulan ekonomik sistem, “kesinlikle merkezileştirilmiş, plana yönelik ekonomik sistem” (merkezi planlama) olarak biliniyordu. Böyle bir sistemin ana nitelikleri, tamamen merkezileştirilmiş bir yapı ve ayrıntılı, merkezi planlama direktifleri aracılığıyla işletilen ve genellikle "plan anarşisine" inen bir ekonomik kurumlar topluluğudur. Ekonomi süreçlerindeki rasyonalizm, genellikle ekonominin kendi kendini düzenleyen mekanizmalarını engelleyen politik arzulu düşüncenin (gönüllü davranış) motive ettiği eylemlere yol açtı. Üretim, gerçek talepler ve ekonomik koşullar tarafından yönlendirilmeyi bıraktığında, kronik mal, hammadde ve emek kıtlığı doğal olarak başladı ve sosyalist ekonominin işleyişini sürdürdü.
Macaristan'ın komünist politikacıları tarafından durmaksızın teşvik edilen sanayileşme, pratikte, arkasında silah endüstrisinin gelişmesinin yattığı, ağır sanayinin zorunlu bir gelişme hızına (zorunlu sanayileşme) ulaştı. 1950-52 döneminde yıllık doğrudan ve dolaylı savunma harcamaları, bütçe harcamalarının dörtte biri kadardı. 1949 ile 1954 arasında, yarısı hammadde üretimi ve mühendisliğine giden yaklaşık 67 milyon forint üretime yatırıldı. Macaristan bir "demir ve çelik ülkesi" haline geldi. Kaynakların kullanımına yönelik kapsamlı bir yaklaşım, tüketimden gelir dağılımına ve istihdam politikasına kadar her şeyin sanayileşme ve endüstriyel üretim hedeflerine tabi olması anlamına geliyordu.
Zoraki gelişme hızı gerçekten de sınai kapasite ve çıktıda çok hızlı artışlar getirdi, öyle ki büyüme 1953'te savaşlar arasındaki ortalama büyüme oranının yüzde 20'sine, yani on katına ulaştı. 1954 yılına gelindiğinde, sanayinin milli gelir üretimine katkısı yüzde 50'yi aştı.
Kadınların (ve erkeklerin) millileştirilmesinin ötesinde
Aynı zamanda, hükümet tazminatın ülkeler arasındaki ikili anlaşmayla çözüldüğünde ısrar etmesine rağmen, eski "teselli kadınları" tarafından bireysel tazminat için açılan çeşitli davalar hala devam ediyor. Hayatta kalanların devletin bireysel çıkarları temsil etmediği mantığı, milliyetçilik sonrası “bedenim ve benliğim devlete ait değildir” iddiasını ortaya çıkarıyor.
Bir kadının failliği vücudunun kendi kaderini tayin etmesine izin veriyorsa, neden vücudunda bir erkek için durum böyle olmasın? Bir asker ya da daha doğrusu bir ölüm makinesi olarak disipline edilmek için bedenimin devlete ait olmadığını neden söylemiyor?
Tarihsel ders bize, kadınların millileştirilmesinin, kadınlar arasında bir çizgi çeken cinsiyetçilik, ırkçılık, ulus devlet klasisizminin tüm önyargılarıyla birlikte, kadını ulusal bir özne olarak inşa etmek için bir tuzak görevi gördüğünü söyler. Feminizmin kadının millileştirilmesinde bir amaç bulma yolu yoktur ve onunla doğuştan çelişir.
Soğuk Savaş sözlüğü M-Z
Bu Soğuk Savaş sözlüğü, 1945 ile 1991 arasındaki önemli terimler, kavramlar ve olaylar için tanımlar içerir. Alfa Tarihi yazarları tarafından yazılmış ve derlenmiştir. M'den Z'ye kelimeleri ve terimleri içerir. Bu sözlükte yer alması için bir terim önermek isterseniz, lütfen bizimle iletişime geçin.
KIZGIN (görmek karşılıklı garantili yıkım)
deli teorisi
Madman teorisi, Soğuk Savaş sırasında Amerika Birleşik Devletleri başkanı Richard Nixon tarafından kullanılan bir strateji veya taktikti. Nixon'ın istikrarsız olduğu ve onlara karşı nükleer silah kullanabileceği izlenimi yaratmak için kasıtlı sinyaller kullanmayı ve komünist ülkelere yanlış bilgi göndermeyi içeriyordu.
Marshall planı
Marshall Planı, Avrupa Kurtarma Planına (ERP) verilen bir isimdi. ABD tarafından finanse edilen bu yardım paketi, Avrupa ülkelerine II. Dünya Savaşı'ndan sonra yeniden yapılanmalarına yardımcı olmak için fon sağladı.
Marksizm
Marksizm, 1800'lerde Karl Marx tarafından geliştirilen bir siyaset felsefesi ve tarih teorisidir. Sovyetler Birliği'nde ve diğer Sovyet bloğu ülkelerinde sosyalizmi destekleyen ideolojiydi.
McCarran Yasası
McCarran Yasası, 1950'de Amerika Birleşik Devletleri Kongresi tarafından kabul edilen İç Güvenlik Yasası'na verilen bir isimdi. Bu yasa, komünist örgütlerin hükümete kaydolmasını zorunlu kılarken, devlet kurumlarına “yıkıcı faaliyetleri” soruşturma yetkisi verildi.
McCarthycilik
McCarthycilik, 1950'lerin başlarında Amerika Birleşik Devletleri'nde yoğun bir anti-komünizm dönemini tanımlar. Adını, baş kışkırtıcısı Senatör Joe McCarthy'den almıştır. McCarthycilik, yüzlerce kişinin sözde komünist sempatileri nedeniyle sorgulandığını ve/veya cezalandırıldığını gördü.
MI5
MI5, Soğuk Savaş sırasında ana İngiliz istihbarat ve casusluk teşkilatı olan ‘Askeri İstihbarat Bölüm 5’'nin kısaltmasıdır.
askeri-sanayi kompleksi
'Askeri-endüstriyel kompleks', politikacılar, askeri komutanlar ve silah üreten sanayi kapitalistleri arasında sözde bir konfederasyonu anlatıyor. Hükümetlerin, kapitalistlerin daha fazla silah üretmesine izin vermek için savaşlar başlattığını ve böylece daha fazla kar elde ettiğini öne sürüyor. Askeri-sanayi kompleksi kavramı, ABD başkanı Dwight Eisenhower tarafından 1961'deki veda konuşmasında dile getirildi.
Minuteman
Minuteman, 1960'ların başında nükleer yük taşımak için geliştirilmiş bir Amerikan balistik füzesidir. Soğuk Savaş sırasında ABD nükleer cephaneliğinin önemli bir unsuruydu.
füze boşluğu
‘füze boşluğu’, 1950'lerde yaygın olan, Sovyetler Birliği'nin daha büyük bir balistik füze stoğuna sahip olduğu şeklindeki Amerikan algısına atıfta bulunuyor. Bunun yanlış olduğu daha sonra kanıtlandı.
Morgenthau Planı
Morgenthau Planı, 1944'te tasarlanan, savaş sonrası Almanya'yı yönetmek için bir Amerikan planıydı. Büyük Almanya'nın bölünmesini ve sanayilerinin soyulmasını ve esas olarak tarımsal bir ekonomiyi bırakmasını içeriyordu.
mücahit
NS mücahit Afganistan'daki Sovyet işgaline karşı Amerikan finansmanı ve desteğiyle savaşan İslami direniş savaşçılarıydı. Bazı üyelerin mücahit daha sonra Taliban ve Usame bin Ladin'in El Kaide'si ile ilişkilendirildi.
Karşılıklı Savunma Yardımı Yasası
Karşılıklı Savunma Yardımı Yasası, Ekim 1949'da kabul edilen ABD Kongresi'nin bir yasasıdır. ABD hükümetine komünizm riski altındaki ülkelere askeri yardım, teçhizat ve destek sağlama yetkisi verdi. Buna ‘Askeri Marshall Planı’ adı verildi.
karşılıklı garantili yıkım (veya KIZGIN)
‘Karşılıklı olarak garantili imha’, bir Soğuk Savaş ilkesiydi ve her iki taraf da diğerinin misilleme yapacağını bildiğinden, önceden tasarlanmış bir nükleer saldırının olası olmadığını gösteriyordu.
millileştirme
Ulusallaştırma, şirketler veya altyapı gibi özel mülkiyete ait varlıkların devlet veya kamu mülkiyetine devredilmesi sürecidir. Bu, özel mülk sahiplerinin iradesine karşı tazminatlı veya tazminatsız yapılabilir. Ulusallaştırma genellikle sosyalist bir hükümet kapitalist bir ulusta iktidarı ele geçirdiğinde gerçekleşir.
Ulusal Kurtuluş Cephesi (görmek Viet Kong)
Ulusal Güvenlik Ajansı (veya NSA)
Ulusal Güvenlik Ajansı veya NSA, 1952'de kurulmuş bir Amerikan devlet kurumudur. Rolü, radyo ve sinyal trafiğini izleyerek, araya girerek ve deşifre ederek bilgi ve istihbarat toplamaktı.
NATO (görmek Kuzey Atlantik Antlaşması Örgütü)
nötron bombası
Bir nötron bombası, yüksek miktarda radyasyon veren ancak düşük patlayıcı verimi olan termonükleer bir silahtır. Bu silahlar hala önemli ölçüde ölüm ve yaralanmaya neden oluyor, ancak binalara ve altyapıya çok daha az zarar veriyor.
Bağlantısız Hareket (veya NAM)
Bağlantısızlar Hareketi, ne Sovyet ne de Batı bloklarıyla müttefik olmayan hükümetlerin bir örgütüydü. NAM, bir orta yol çizmeyi ve İkinci ve Üçüncü Dünya ülkelerinde kalkınmayı teşvik etmeyi amaçladı. 1961'de Hindistan başbakanı Jawaharlal Nehru, Yugoslavya cumhurbaşkanı Josip Tito, Mısır cumhurbaşkanı Gamal Nasser ve diğer liderler tarafından kuruldu.
NORAD (veya Kuzey Amerika Havacılık Savunma Komutanlığı)
NORAD, olası bir saldırı için Kuzey Amerika hava sahasını izlemekle görevli ABD-Kanada ortak askeri komuta merkezidir. NORAD 1956 yılında işletmeye alınmış ve 1958 yılında faaliyete geçmiştir.
Kuzey Atlantik Antlaşması Örgütü (veya NATO)
NATO, 1949'da kurulmuş bir trans-Atlantik askeri ittifakıdır. Üye devletleri arasında ABD, Büyük Britanya, Fransa ve Batı Almanya yer almaktadır. Soğuk Savaş sırasında NATO, Sovyet karşıtı bir blok ittifakı olarak görev yaptı.
nükleer caydırıcılık
Nükleer caydırıcılık doktrini, büyük bir nükleer cephaneliği sürdürmenin, nükleer misilleme korkusuyla diğer ulusların size saldırmasını engelleyeceği inancıdır.
nükleer serpinti
Nükleer serpinti, bir nükleer patlamadan sonra atmosferde kalan radyoaktif parçacıkları tanımlar. Bu parçacıklar hava tarafından dağıtılır ve sonunda yeryüzüne düşer. Nükleer serpinti radyasyon hastalığına, kanserlere, doğum deformitelerine ve ölüme neden olabilir.
nükleer futbol
Nükleer futbol, askeri bir ataşe tarafından ABD başkanına taşınan bir evrak çantasıdır. Nükleer bir saldırı veya misilleme gerektiğinde ihtiyaç duyulan fırlatma kodlarını ve diğer bilgileri içerir. Nükleer futbol, nereye giderse gitsin başkanla birlikte seyahat ediyor.
nükleer paylaşım
‘Nükleer paylaşım’, Soğuk Savaş'ın Amerikan nükleer silahlarını NATO ortaklarıyla paylaşma pratiğidir.
nükleer silahlar
Nükleer silahlar, muazzam ısı ve yıkıcı güç üretmek için nükleer fisyon kullanan patlayıcı cihazlardır. Nükleer silahlar 1944-45'te geliştirildi ve ilk olarak Japonya'ya yapılan iki saldırıda kullanıldı (Ağustos 1945).
nükleer kış
Nükleer kış, büyük bir nükleer alışverişi izleyen birkaç aylık teorik bir dönemi tanımlar. Bu süre zarfında nükleer serpinti ve diğer döküntüler atmosferde kalır ve güneş ışığını engeller. Bu doğal ışık eksikliği, bitki ve hayvan büyümesinde yavaşlamaya neden olarak çiftçiliği zorlaştırır veya imkansız hale getirir.
1973 Petrol Krizi
Petrol Krizi, Ekim 1973'te OPEC'in (aşağıya bakınız) üretimi azalttığı ve ABD, Kanada ve İngiltere de dahil olmak üzere birçok ülkeye petrol satışını yasakladığı zaman başladı. ABD'nin İsrail'e askeri desteğine karşı bir protesto olarak dayatıldı. Petrol ambargosunun ABD ekonomisi üzerinde ciddi bir etkisi oldu. Ambargo Mart 1974'te kaldırıldı.
olimpiyat boykot
Olimpik boykot, bir veya daha fazla ülkenin, genellikle siyasi bir protesto olarak Olimpiyat Oyunlarına sporcu göndermeyi reddetmesiydi. Soğuk Savaş sırasında birkaç Olimpiyat boykotu vardı. Komünist Çin, IOC hükümetini tanımadığı için 1956 ve 1980 yılları arasındaki tüm Olimpiyatları boykot etti. ABD, Sovyetlerin Afganistan'ı işgaline karşı bir protesto olarak 1980 Moskova Olimpiyatlarını boykot etti. Sovyetler Birliği, 1984 Los Angeles Olimpiyatlarını boykot ederek misilleme yaptı.
OPEC
OPEC, Eylül 1960'ta Bağdat'ta kurulan bir kartel olan Petrol İhraç Eden Ülkeler Örgütü'nün kısaltmasıdır. Arap petrol üreticisi ülkelere ABD ve Batılı petrol şirketleriyle iş yaparken daha fazla kaldıraç sağlamak için kurulmuştur. OPEC, 1973 Petrol Krizinden sorumluydu (yukarıya bakın).
Ortodoks tarihçiler
Ortodoks tarihçiler, Soğuk Savaş'ın Joseph Stalin'in savaş sonrası anlaşmaları ihlal etmesi ve Sovyet komünizminin yayılmacı doğasıyla başladığını savunuyorlar. Bu görüşe göre, Amerika Birleşik Devletleri ve Batı, iyi huylu davrandı ve Sovyetlerin saldırganlığına basitçe karşılık verdi.
Doğu Politikası
Doğu Politikası Batı Almanya ve lideri Willy Brandt tarafından benimsenen bir Détente dönemi politikasıydı. Amacı, Doğu Almanya ile iletişimi ve ekonomik bağları geliştirmekti.
perestroyka
Perestroyka ‘yeniden yapılanma’ anlamına gelen Rusça bir kelimedir. 1980'lerin ortalarında Sovyetler Birliği'nde Mihail Gorbaçov tarafından uygulanan reformları tanımlamak için kullanıldı. Perestroyka bazı liberal reformları ve ekonomi üzerindeki merkezi kontrollerin gevşemesini içeriyordu.
pinpon diplomasisi
Ping pong diplomasisi, 1970'lerin başlarında, bir Amerikan masa tenisinin komünist Çin turuna çıktığı olayları ifade eder. Bu tur ABD-Çin gerilimini hafifletmeye yardımcı oldu ve Richard Nixon'ın Şubat 1972'de Çin'e yaptığı resmi ziyaretin yolunu açtı.
Nokta Alfa
Point Alpha veya Observation Post Alpha, Batı Almanya sınırına yakın, Batı Almanya'da bir ABD Ordusu gözcüydü. Varşova Paktı tankları için olası bir istila rotası olarak kabul edilen düz bir alanı gözden kaçırdı.
politbüro
Politbüro, Sovyetler Birliği ve diğer sosyalist ülkelerdeki yürütme konseyi veya bakanlar kuruludur.
sömürgecilik sonrası
Post-kolonyalizm, sömürge yönetimini takip eden dönemi ve sömürgeci güçler tarafından yönetilen toplumlar üzerindeki etkilerini ifade eder. 20. yüzyılda İngiltere ve Fransa gibi Batılı emperyal güçler Afrika, Asya ve başka yerlerdeki sömürgelerinden çekildiler. Bu koloniler kendi kendini yönetir hale geldi ve birçoğu Soğuk Savaş baskılarına ve etkilerine maruz kaldı.
Prag Baharı
Prag Baharı, 1968'de sosyalist Çekoslovakya'daki liberal reform hareketini ifade eder. Prag Baharı reformları nihayetinde Moskova tarafından bastırıldı.
Proje A119
A119 Projesi, 1958'de Uzay Yarışı'nda avantaj sağlamak için tasarlanmış bir Amerikan projesiydi. Proje A119'un amacı, Ay'da çıplak gözle görülebilecek büyük bir nükleer silahı patlatmaktı. Proje 1959'da terk edildi.
vekil savaşı
Bir vekalet savaşı, daha büyük ulusların bir savaşa veya iç savaşa dahil olan daha küçük ulusları doğrudan dahil olmadan desteklediği ve tedarik ettiği bir çatışmadır.
yakınlaşma
yakınlaşma daha önce düşman olan taraflar arasında uzlaştırmayı veya iyi ilişkilerin yeniden kurulmasını tanımlayan Fransızca bir terimdir. Soğuk Savaş bağlamında, yakınlaşma genellikle ilişkilerdeki iyileşmeyi ifade eder. yumuşama (1970'lerin başı) ve Gorbaçov dönemi (1980'lerin sonu).
Reagan Doktrini
Reagan Doktrini, ABD başkanı Ronald Reagan'ın komünizmi "geri döndürmeyi" hedefleyen dış politikasını ifade eder. 'Özgürlük savaşçılarına' (anti-komünist gruplar ve hareketler) destek ve yardım sağlanması Reagan Doktrini'nin merkezinde yer alıyordu.
Kızıl korku
Kızıl Korkular, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki iki komünizm karşıtı histeri dönemiydi. İlk Kızıl Korku Rus Devrimi'ni (1918-19) takip etti, ikincisi savaş sonrası ve McCarthy döneminde (1940'ların sonundan 1950'lerin başına kadar) ortaya çıktı.
Republikflucht
Republikflucht ‘Cumhuriyetten uçuş’ için Almancadır. 1949 ve 1961 yılları arasında Doğu Almanya'dan Batı Almanya'ya veya diğer Sovyet olmayan ülkelere göç dalgalarını ifade eder. Republikflucht Doğu Almanya sınırının kapatılması ve Berlin Duvarı'nın örülmesiyle sona erdi.
revizyonist tarihçiler
Revizyonist tarihçiler, Soğuk Savaş'ın başlıca sorumlusunun ABD ve onun yayılmacı dış politikası olduğunu iddia ederler. Politika yapıcıları, Avrupa'yı ve dünyayı ABD şirketleri ve Amerikan ticareti için özgür tutmak için Sovyet komünizmini kontrol altına almak istedi.
devrim
Devrim, belirli bir ulus veya bölgede hızlı bir siyasi, sosyal ve/veya ekonomik değişim dönemidir. Genellikle radikal siyasi fikirler ve biraz şiddet içerir.
rezidentura
Rezidentura yabancı ülkelerdeki casusların operasyon üssünü anlatan Rusça bir kelimedir.
geri alma
Geri alma, ABD başkanı Ronald Reagan'ın bir dış politika hedefiydi. Geri alma, Sovyet bloğunu sınırlamak yerine küçültmeyi amaçlıyordu.
Ruslaştırma
Ruslaştırma, Rus dilini veya kültürünü Rus olmayan insanlara veya bölgelere empoze etmeye yönelik herhangi bir hareketi tanımlar. Soğuk Savaş sırasında Sovyetler Birliği'ndeki etnik ve ulusal azınlıkları ‘Ruslaştırma’ için birkaç girişimde bulunuldu.
TUZ (görmek Stratejik Silahların Sınırlandırılması Görüşmeleri)
uydu ulus
Bir uydu ulus sözde bağımsızdır, ancak siyasi yön ve ekonomik destek için daha büyük bir ulusa güvenir.
SDI (görmek Stratejik Savunma Girişimi)
İkinci Soğuk Savaş
‘İkinci Soğuk Savaş‘, bazen post-yumuşama 1980'lerin başında gerilimlerin canlanması.
Gizli Konuşma
'Gizli Konuşma', Şubat 1956'da Rus lider Nikita Kruşçev tarafından Sovyetler Kongresi'ne verilen bir konuşmaydı. Bu konuşmada Kruşçev, selefi Sovyet diktatörü Joseph Stalin dönemindeki tiranlığı, gaddarlığı ve 'gücün kötüye kullanılmasını' kınadı. .
gizli polis
Gizli polis, potansiyel muhalifleri araştıran, gözetleyen, tanımlayan ve ortadan kaldıran devlet tarafından işletilen bir polis gücüdür. Soğuk Savaş gizli polis teşkilatlarına örnek olarak KGB (Sovyetler Birliği), stasi (Doğu Almanya) ve güvenlik altına almak (Romanya).
güvenlik altına almak
NS güvenlik altına almak Soğuk Savaş'ın büyük bölümünde sosyalist Romanya'nın gizli polis gücüydü.
kendi kaderini tayin
Kendi kaderini tayin hakkı, nüfusların kendi siyasi sistemlerine ve hükümetlerine karar verme hakkına sahip olması gerektiğini savunan siyasi bir ilkedir.
Şarkı Devrimi
‘Şarkı Söyleyen Devrim’, 1987-1991 yılları arasında Baltık ülkelerinde (Estonya, Letonya ve Litvanya) bağımsızlık hareketine verilen bir isimdir. Adını ilk günlerindeki sürekli halk şarkılarından alır.
Çin-Sovyet bölünmesi
Çin-Sovyet bölünmesi, 1960'ların ortalarından sonlarına kadar Çin ve Sovyetler Birliği arasındaki ilişkilerde bir bozulmaydı. 1969'da kısa bir sınır savaşıyla sonuçlandı.
sosyalizm
Sosyalizm, kapitalizmden komünizme geçişi amaçlayan politik bir sistemdir. Sosyalist sistemler, diğer şeylerin yanı sıra, ekonominin hükümet tarafından kontrol edilmesini ve sermayenin özel mülkiyetinin yasaklanmasını içerir.
Dayanışma (veya Dayanışma)
Dayanışma, Polonyalı gemi işçileri tarafından Eylül 1980'de kurulan bir sendikadır. Lech Walesa'nın önderliğinde, üye sayısı 10 milyonu aştı. Dayanışma, 1989'da Polonya'da liberal reform ve serbest seçimler getirmede çok önemli bir rol oynadı.
Güneydoğu Asya Antlaşması Örgütü (veya SEATO)
Güneydoğu Asya Antlaşması Örgütü veya SEATO, 1955'te kurulan sekiz Asya-Pasifik ülkesinin ittifakıydı. Asıl amacı, bölgedeki komünizmi sınırlamaktı.
Sovyet bloğu
Sovyet bloğu veya Doğu bloğu, Soğuk Savaş sırasında Avrupa'daki komünist ulusları ifade eder.
Sovyetleşme
‘Sovyetleşme’, İkinci Dünya Savaşı'ndan (1945-50) sonra doğu Avrupa ülkelerinde komünist hükümetlerin kurulma sürecini anlatan bir terimdir. Bu süreç Sovyet askeri işgali sırasında başlatıldı ve Sovyet ajanları ve sadıkları tarafından denetlendi. Çoğu durumda, yerel komünist, sosyalist ve sol gruplar daha büyük partilerde birleştirildi. Moskova yanlısı komünistler, bu birleşik partilerin liderleri olarak kuruldu. Bu komünist partiler daha sonra, bazıları hileli olabilecek seçimlerde hükümetin kontrolünü ele geçirdi.
Uzay yarışı
Uzay Yarışı, 1950'lerden 1975'e kadar roket teknolojisi ve uzay araştırmalarında Amerikan ve Sovyet rekabetini ifade eder.
Umut konuşması
‘Umut Sözü‘, Eylül 1946'da ABD Dışişleri Bakanı James F. Byrnes tarafından Stuttgart, Almanya'da verilen halka açık bir konuşmaydı. Byrnes dinleyicilere ABD'nin Alman egemenliğini koruyacağına ve zamanla Almanya'ya dönüşü destekleyeceğine dair güvence verdi. Alman öz hükümeti.
etki alanı
Etki alanı, başka bir güçlü ulus tarafından kontrol edilen veya etkilenen bir bölge veya ulus grubudur.
Sputnik
Sputnik (Rusça ‘traveller’ için) Dünya yörüngesine giren ilk iki insan yapımı uydunun adıydı. 1957'de Sovyetler Birliği tarafından fırlatıldılar. Sputnik I'in fırlatılması, ABD'nin uzay teknolojisinde Sovyetler Birliği'nin gerisine düştüğüne dair Amerikan korkularını tetikledi.
Stalinci
Stalinist, Sovyet diktatörü Joseph Stalin'e sadık olan ya da katı otoriterlik ya da kişilik kültü gibi Stalin'in liderliğinin özelliklerini kopyalamaya çalışan bir bireyi ya da grubu tanımlar. Stalinist yöntemleri kullanan Soğuk Savaş liderleri arasında Kim Il-sung (Kuzey Kore), Nicolae Ceausescu (Romanya) ve Enver Hoxha (Arnavutluk) vardı.
Yıldız Savaşları (görmek Stratejik Savunma Girişimi)
stasi
stasi Sosyalist Doğu Almanya'da bir gizli polis teşkilatı olan Devlet Güvenlik Bakanlığı'nın kısaltmasıydı. NS stasi güvenlik ve istihbarat toplamadan sorumluydu. Soğuk Savaş'ın en baskıcı ve acımasız güvenlik güçlerinden biriydi.
StB
StB için bir kısaltmaydı Statni Bezpecnost, komünist Çekoslovakya'da sivil giyimli bir gizli polis teşkilatı.
‘Yıldız Savaşları’ programı (görmek Stratejik Savunma Girişimi)
BAŞLAT (veya Stratejik Silahların Azaltılması Antlaşması)
İlk Stratejik Silahların Azaltılması Antlaşması (START I), Temmuz 1991'de Moskova'da Mikhail Gorbaçov ve George Bush tarafından imzalandı. Şartları arasında nükleer savaş başlıkları ve kıtalararası balistik füzelerin (ICBM'ler) sayısı üzerinde bir sınırlama vardı. START o zamandan beri üç kez yenilendi.
Stratejik Hava Komutanlığı (veya SAC)
Stratejik Hava Komutanlığı (SAC), Soğuk Savaş sırasında ABD Hava Kuvvetleri'nin bir koluydu. Stratejik bombardıman uçakları, kıtalararası balistik füzeler (ICBM'ler) ve keşif uçakları da dahil olmak üzere Amerika'nın havadaki varlıklarından sorumluydu. SAC ayrıca gelen saldırıları izleyen uyarı sistemlerini de izledi.
Stratejik Silahların Sınırlandırılması Görüşmeleri (veya TUZ I ve TUZ II)
SALT I ve SALT II, 1972 ve 1979'da düzenlenen iki ABD-Sovyet silah azaltma zirvesiydi.
Stratejik Savunma Girişimi (veya SDI, ‘Yıldız Savaşları’ programı)
Stratejik Savunma Girişimi, 1983 yılında Reagan yönetimi tarafından başlatılan bir füze savunma programıydı. SDI'nin özellikleri arasında erken uyarı sistemleri, füze önleme sistemleri ve silahlı uyduların kullanımına yönelik araştırmalar yer alıyordu.
stratejik nükleer silah
Stratejik bir nükleer silah, şehirlere, limanlara, askeri üslere veya diğer önemli hedeflere karşı fırlatılması amaçlanan daha büyük bir verim aracıdır.
süper güç
Süper güç, büyüklüğü ve siyasi, askeri ve ekonomik gücü nedeniyle bölgesine hakim olan bir ulustur. Amerika Birleşik Devletleri ve Sovyetler Birliği, Soğuk Savaş sırasında süper güçlerdi.
taktik nükleer silah
Taktik nükleer silah, savaş alanında veya daha küçük hedeflere karşı kullanılması amaçlanan daha küçük bir verim cihazıdır.
B Takımı
B Takımı, 1976'da ABD başkanı Gerald Ford tarafından kurulan bir soruşturma komitesiydi. Bu komite, ABD'ye yönelik Sovyet askeri tehdidini analiz etmekle görevlendirildi. Muhafazakarlar ve anti-komünistlerle dolu olan B Takımı, Sovyet silah stoklarını fazlasıyla abarttığını ve Moskova'nın ABD ile savaş başlatmaya istekli olduğunu yanlış bir şekilde iddia ettiğini bildirdi. Bu bulgular, daha sonra gözden düşmüş olsa da, ABD'nin Ronald Reagan yönetimindeki silah birikimine katkıda bulundu.
Tet Saldırısı
Tet Taarruzu, Ocak 1968'de Vietnam'da komünistler tarafından başlatılan büyük bir kampanyaydı. Komünistler yenilirken, Tet Taarruzu, Amerika'nın Vietnam'daki zaferine birkaç yıl kaldığını gösterdi.
termonükleer silah
Bir termonükleer silah, hem füzyon hem de fisyon kullanan ve böylece daha büyük bir patlayıcı verim sağlayan bir cihazdır. Termonükleer silahlar ilk olarak ABD (1952) ve Sovyetler Birliği (1954) tarafından test edildi. Halk dilinde ‘hidrojen bombaları’ veya ‘H-bombaları’ olarak bilinirler.
Tiananmen Meydanı
Tiananmen Meydanı, Çin'in başkenti Pekin'de bulunan büyük bir halk meydanıdır. Mao Zedong'un Ekim 1949'da komünist bir zafer ilan ettiği ve Haziran 1989'da hükümet tarafından demokrasi yanlısı bir öğrenci gösterisinin bastırıldığı yerdi.
Brüksel Antlaşması
Brüksel Antlaşması, beş Avrupa devleti arasında bir 1948 anlaşmasıydı: İngiltere, Fransa, Belçika, Hollanda ve Lüksemburg. Brüksel anlaşması, NATO anlaşmasının habercisiydi.
Truman Doktrini
Truman Doktrini, ABD'nin komünizme ilişkin dış politikasına atıfta bulunur. 1947'de ABD başkanı Harry Truman tarafından geliştirildi ve dile getirildi. Truman, dost ulusları komünizme direnme mücadelelerinde destekleme sözü verdi.
Çar Bombası
Çar Bombası Sovyetler Birliği tarafından yapılmış bir termonükleer silahtı. 50 megatonda şimdiye kadar yapılmış ve test edilmiş en büyük nükleer silahtı. 1961'de uzak kuzey Rusya'da patlatıldı.
U-2
U-2, Soğuk Savaş sırasında yaygın olarak kullanılan bir Amerikan casus uçağıydı. Düşman radar algılama ve karadan havaya füze sistemlerinden kaçınarak yüksek irtifada uçmayı başardı. U-2'ler esas olarak gözetleme fotoğraflarını toplamak için kullanıldı. 1960 yılında bir Amerikan U-2'sinin Sovyetler tarafından ele geçirilmesi uluslararası bir olaya neden oldu.
Birleşmiş Milletler (veya BM)
Birleşmiş Milletler 1945'te kurulmuş çok taraflı bir organdır. BM'nin uluslararası sorunları araştırmak ve çatışmayı önlemek için çözümler oluşturmak da dahil olmak üzere birçok rolü vardır. Etkinliği Soğuk Savaş sırasında ABD ve Sovyet hegemonyası tarafından etkisiz hale getirildi.
SSCB (Rusça, CCCP)
Genellikle Sovyetler Birliği olarak kısaltılan Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler Birliği, Soğuk Savaş'ın ana kahramanlarından biriydi. SSCB, çoğu bakımdan merkezi olarak Moskova tarafından yönetilse de, 15 farklı sosyalist cumhuriyeti içeriyordu.
Kadife devrim
Kadife Devrim 1989 sonlarında Çekoslovakya'da ortaya çıkan popüler bir hareketti. Doğası gereği barışçıl, siyasi reforma ve özgür seçimlere yol açtı.
Viet Kong
Viet Cong, 1959 ve 1975 yılları arasında Güney Vietnam'da faaliyet gösteren bir grup komünist gerilla olan Ulusal Kurtuluş Cephesi veya NLF için Batılı bir terimdi. Viet Cong, Vietnam Savaşı sırasında (1965-75) Amerikan güçlerine karşı savaştı.
Viet Minh
Viet Minh, Ho Chi Minh liderliğindeki Vietnamlı bir milliyetçi-komünist gruptu. İkinci Çinhindi Savaşı'nda (1946-54) Fransız sömürge güçlerini yendi.
Vietnam Savaşı
Vietnam Savaşı veya İkinci Çinhindi Savaşı, komünist Kuzey Vietnam, Viet Cong gerillaları, Amerika Birleşik Devletleri ve ABD destekli Güney Vietnam'ı içeren bir Asya çatışmasıydı. 1965'te patlak verdi ve Nisan 1975'te Saygon'un komünistler tarafından ele geçirilmesiyle sonuçlandı.
Varşova Paktı
Varşova Paktı, 1955'te kurulan Avrupa komünist uluslarının bir ittifakıydı.
Değişim rüzgarı
“değişim rüzgarı”, İngiliz başbakanı Harold Macmillan'ın 1960 yılında Güney Afrika'da yaptığı bir konuşmadan bir cümledir. Macmillan, Afrika'da yükselen milliyetçilik dalgasına ve Güney Afrika hükümetinin muhalefetine atıfta bulunuyordu. apartheid politikası. Macmillan'ın konuşması genellikle İngiliz politikasında emperyalizmden sömürgesizleşmeye doğru bir kayma olarak anılır.