İlk okarak Çin’in Vuhan kentinde ortaya çıkan ve tüm dünyayı kasıp kavuran Coronvirüs (COVİD19) saldırısı doğrudan sağlığımızı hedef almaktadır. Tüm ülkeler kendi şartlarına göre tedbirler almakta, virüsün etkilerini azaltmaya ve yayılmasını engellemeye çalışmaktadır. Son tahlilde aşının bulunması sevindiricidir. İnşallah etkin ve seri şekilde yapılır ve bu küresel saldırı en kısa sürede kontrol altına alınır.
Bu küresel saldırı sağlığımızı hedef almakla birlikte, olumsuz etkileri bununla sınırlı değildir. Başta bıçak sırtında giden ekonomik sistemimiz tehdit altındadır. Virüs nedeniyle alınan tedbirlerin ekonomik maliyeti domine etkisiyle büyüyor. Faaliyetlerine ara verilen iş yerlerinde ücretsiz izine ayrılan işçilere yapılan nakdi ücret desteği, kısa çalışma ödeneği, ihtiyaç sahiplerine yapılan destekler, esnaf paketi vs. serum etkisi yapsa da, sürdürülebilir değildir. Üretim ve işsizlik düşündürücüdür. Salgının etkileri ne zaman biter, ekonomi nereye gider tahmin etmek çok zor.
Bir diğer konu; yıllardır düzene koyamadığımız eğitim sisteminin salgın tedbirleri ile iyiden iyiye şirazesinden çıkmış olmasıdır. Öngörülen modellerin çoğu hayata geçirilememiştir. Uzaktan eğitimin çözüm olmayacağı anlaşılmakta; bir neslin heba olmasından endişe edilmektedir. Çocuklarımızı sanal dünyanın kıskacından kurtarmanın ve gerçek hayatla buluşturmanın yollarını ararken, bilgisayar başında online eğitime mecbur kalmamız bu sürecin acı bir gerçeği ve cilvesidir.
Bu süreçte yaşadığımız, ancak alınacak tedbirler ve ekonomik kaygılar arasında fazla dile getirmediğimiz bir başka önemli konu ise, salgının sosyal hayatımız ve psikolojik durumumuz üzerindeki olumsuz etkileridir. Gelecek yıllarda psikologlara, sosyologlara ve toplum sağlığı uzmanlarına çok iş düşeceği açıktır.
Yaşama sevinci olan çocuklarını ve torunlarını öpüp kucaklayamayan, park- bahçeye gidemeyen, teknolojiyi yeteri kadar kullanamayan ve giderek yalnızlaşan yaşlılarımızın ruh halini düşünebiliyor musunuz?
Okulundan, sokaktan, arkadaşlarından kopan; öğretmeni ile göz temasından mahrum kalan, paylaşmayı unutan; labtop, telefon, televizyon arasına sıkışan çocuklarımızın psikolojilerini ve ileride sosyal hayata intibak etmekte yaşayacakları zorlukları tahmin edebiliyor musunuz?
Sosyal faaliyetlerden mahrum; maç yapamayan, maça gidemeyen, eğlenemeyen; sosyal medyadan başka dostu kalmayan, kanı kaynayan gençlerimizin hali nicedir biliyor muyuz?
İşsiz kalan, evini geçindirnekte zorlanan, varsa elindeki birikimleri tüketen babaların; çoçuğunu yeterince besleyemediğini düşünen annelerin üzüntüsüne ve yaşadığı travmalara çare olabilliyor muyuz?
Sonuçları itibariyle baktığımızda, anlaşılıyor ki; sağlık, ekonomi, eğitim, sosyal hayat ve psikolojik dünyamıza vs. topyekün bir saldırı ile karşı karşıyayız.
Topyekün saldırıya, topyekün savunma şart!
Bunun için, salgın sürecinde ve sonrasında millet olarak birbirimize kenetlenmeli, seferberlik ruhu ile yaralarımızı sarmanın yollarını aramalıyız. Elbette işimiz zor, ama çaresiz değiliz. Kurtuluş savaşı sırasında bile salgınla mücadele etmiş ve zafer kazanmış bir milletiz. İç çekişmeleri bir tarafa bırakmalıyız. Saldırı küresel, mücadele ulusaldır.
Biz bunu da aşarız…
@kpınar 201220