1 Mayıs, tüm dünyada bugüne dek kutlanmış olup, bugün de aynı şekilde kutlanır. Hitler döneminde bile Almanya’da, Mussolini döneminde bile İtalya’da, Franco döneminde bile İspanya’da kutlanmıştır meselâ. Ülkem başta, askerî diktatörlüklerin hüküm sürdüğü dönemler dahil, tüm Latin Amerika ülkelerinde 1 Mayıs yine bir tatil günüdür ve aynı şekilde kutlanmıştır. Hindistan’da, Tayland’da, artık aklınıza neresi geliyorsa, her yerde 1 Mayıs böylece açıkça kutlanan bir gün olagelmiştir.
Yalnızca, 1 Mayıs’ın “doğum yeri” olan Amerika Birleşik Devletleri’nde kutlanmaz 1 Mayıs. Çünkü bu ülkede, fabrikalardaki ağır çalışma şartlarını protesto edip, artık günde 8 saatten fazla çalışmak istemeyen ve bu sebeble sokaklara dökülen Amerikalı işçilere polislerce otomatik silahlarla ateş açılmış, çok sayıda işçi öldürülmüştür [1886]. Oysa işçiler bu hakkı almak için sadece barışçı gösterilerde bulunuyor ve grev yapıyorlardı. 1 Mayıs da, işte bu vesileyle öldürülenlerin hatırasını yaşatmak için tesis edilmiştir.
ABD, tam da bu yüzden 1 Mayıs’ı tanımaz; onun yerine “İşçi Bayramı diye bir gün kutlanır Eylül ayı başında. Bu husus şu bakımdan önemlidir ki, “demokrasi” dersi vermek ve “insan hakları” götürmek üzere tüm dünyaya müdahale eden ABD “demokrasisi, asgari haklarını almak üzere barışçı gösteriler tertibledikleri için böyle bir katliamla karşılaşan kendi insanlarına, bu derece korkunç bir günün hatırasını yaşatmak isteyen kendi işçilerine bile bu hakkı tanımamaktadır.
Not: Söz Çakal Carlos’ta kitabını okumamın, bu kitap hakkında içerikler paylaşmamın sebebi terörizm, komünizm, sosyalizm vb. herhangi bir siyasi ya da sosyolojik fikrin propagandasını yapmak değil, dünya üzerindeki sapkınlık derecesinde olmayan fikirler hakkında bilgi edinebilmektir.