bazen dinlemeyi, görmeyi bilmek lazım. aynı okullarda öğretilen coğrafya, fizik ve matematik gibi öğrenmek gerekiyor duyu ve görü uzuvlarını kullanabilmeyi.
bakan bir insan ile gören insanın arasındaki fark okumayı bilen ve bilmeyen insan kadar fazla. etrafa saçılmış evrenin pozitif enerjisini görebilmek, gerçekten onu görmek isteyince mümkün. tıpkı insanların çoğunun ıslak bir zemin fotoğrafı gördüklerinde hiç bir şey hissetmeyip bunu saçmalık olarak nitelendirdikleri gibi. zira bu insanlar gerçekten görme yetisini kullanmıyorlar. görmek sadece etraftaki objeleri beyninin algılaması değil, nesneleri enerjisiyle, özüyle hissetmek. tıpkı bir perinin etrafa torbasından sihirli tozunu saçması gibi bazı anlara evren pozitif enerjisini bahşediyor. bu enerjiyi yakalayamayan insanlar açgözlü ve nankör bireyler haline geliyor, çünkü onların önlerine sunulmuş mucizeyi görmeyi bilmiyorlar. aynısı insan simaları için geçerli. tıpkı kötü olan bir şahıs ile tanıştığımızda hissettiğimiz o uzaklaşma isteği gibi insanlar da taşıyor bu enerjiyi. kişileri dış güzelliği ile yargılayan, gerçekten bakmayı bilmeyen, yüzün simetrisi peşinde koşan insanlar, şahsın özünü görmeyip yanılgıya düşebiliyor.
duymayı bilmeyen insanlar, ruhunun ihtiyacı olan özü yakalayamayıp kişisel gelişimlerinde hiç bir zaman ilerleyemiyor. duyarsız, yeniliğe açık olmayan, sıradan bireyler haline geliyor. sıradanlığı umursamayan, kendisine bir şeyler katmayan bir kişi ise insanın varlığına, ruhuna olan bir hakaret.
evrenin ruhuyla iletişim kurmak isteyen şahıs, sadece nereye ve nasıl bakacağını öğrenmeli.