"Gördüğünüz bir kabus, cinayet silahı olarak kullanılabilir mi?"
Eğer hiç John Verdon okumadıysanız bu kitapla başlamayın derim.
Mizahşör Hardwick ne zaman bir sorunumuz var diye Dave'e gelse devamında ilgilenilmesi gereken bir cinayet vakası olduğunu tahmin edebiliyorum artık. Bu durum da polisiye severler için bir tür dizi niteliği taşıyor gibi..
Peter Pan Ölmeli kitabında tarzının biraz dışına çıktığını düşündüğüm yazar bu kitapla tarzına geri dönmüş. Ancak tüm kitaplarında olduğu gibi bu kitabında da cinayetler öyle imkansız bir şekilde işleniyor ve olay öyle karışık veriliyor ki, sona geldiğimde bu cinayetlerin aydınlatma kısmını yetersiz buluyorum. Kitabın toparlama kısmını yüzde yüz başarılı yapamıyor. Bu durumu Verdon da fark ediyor mu diye merak etmekteyim açıkçası.
Dave Gurney'in insanları ve çevreyi çok fazla inceleyip analiz ediyor oluşu en küçük değişikliklerin bile onun radarına girmesine neden oluyor. Ortalıkta çözülmesi imkansız ne varsa bizim dedektifi gelip buluyor biraz. Bu kitapda karısı Madeleine de olaylara dahil olmuş diyebilirim ki bu durum olay örgüsüne de renk katmış. Bir de kitapda o kadar çok kar fırtınasından bahsediliyor ki, okurken hafiften üşümeye başladığımı belirtmeliyim (:
Her zaman ki gibi tek bir parçanın hep saklı kaldığı -ki bu da katilin kimliği oluyor- katilin motivasyonunun bilinmediği, her şeyin imkansız gibi gösterilip sonunda olay aydınlanırken aslında ne kadar da basit olduğunu gördüğümüz bir Gurney serisi daha.
Tüm kitaplarında farklı konuları ele alan yazarımız Verdon, burada da psikolojiyi temel almış. Bu durumun nedeni kitabı daha fazla popüler hale getirip çekiciliği artırmak olabilir bence. Ki başarmış da..
Klasik bir Gurney serisine rağmen sayfalarını hızla çevirip bitirdiğim bir kitap oldu. Bir Gurney hayranı olarak yeni kitabı sabırsızlıkla bekliyorum..
[-Ne düşünüyorsun?
-Belediye aracının özel bir mülke ait yolu açmaya çalışması bana biraz tuhaf geldi.]
Styx'in kapıları açılıyor derinlerden, açılıyor karanlık mağaralar, korkusu yetmezmiş gibi sanki biz zavallıların, Dis'in derinlerinden çıkıp geliyor bu kez de, gömdüğümüz düşmanlar. Ölüm herkese eşit davranır, elbette. Bu korku huzursuz ediyor; uykusunu kaçırıyor bütün Phrygialıların; benim ruhumu korkutansa, gece gördüğüm dehşet bir kabus.Troialı Kadınlar, Seneca
Hayatın başladığı yerde ölüm.
Katil içinde katil.
Cinayet içinde cinayet.
"Japonya artık bir anı değil kabus olduğunda, Kaiken'in zamanı gelmiş demektir."
Kaiken, samurayların kullandığı bir hançer. Roman kurgusuna gömülü Japon kültürüne ait bol bol bilgi veriyor bizlere Grange. İlgisi olan okurların yüzünü güldüreceğini düşünüyorum.
Roman karakterlerini tek tek incelemeyeceğim ancak esas adam Passan'a değinmeden geçemeyeceğim. Okuduğum her polisiye romanda katille bir bağ kurarım, katilin bakış açısından olayları anlamaya çalışırım. Hayal gücümün ve empati yeteneğimin sınırlarını zorlamayı severim. Ancak bu kitapta katilden ziyade polisle bir bağ kurdum, merak ettim. Passan, alanında çok başarılı bir polis. Çocukları için ölümü göze alacak kadar korumacı ve sevgi dolu bir baba. Japon kültürüne aşık ama Japon eşine olan aşkını çoktan kaybetmiş bir adam. Kitap bittiğinde keşke Passan'a dair her şeyi okuyabilseydik dedim ister istemez. Çünkü Passan, psikopatlığın sınırında bir kahraman.
Grange'ı diğer yazarlardan ayıran ve benim en sevdiğim özelliklerinden biri de betimlemelerdeki ustalığıdır. Öyle ki mekan betimlemelerindeki başarısını gölgeleyecek kadar iyi çizdi beynimin içinde Passan'ın, Naoko'nun ve diğer karakterlerin görüntüsünü. Kitabı film izler gibi okudum diyebilirim. Başlarda Siyah Kan'a biraz özlem duysam da tempo çok çabuk hızlandı ve neredeyse kitabın bütününde bir kovalamaca hakimdi. Kalbimi hızlandırdığın için teşekkür ediyorum Grange, seni seviyorum.
Gelelim kitabın eeeeeeen sevdiğim özelliğine. Leonardo Di Caprio'nun Inception adlı filmini izlediniz mi? İzlerken noluyoruz yaa? haydaaaa! tarzı tepkiler verdik çoğumuz. Ben de okurken bu tepkileri sık sık verdim evet. Tam hikayeyi çözdüm derken ters köşe oldum. Bu kadar basit olamaz evet diyerek kurguya hak verirken bir haydaaaa daha geldi. Sonra tam olayı çözüyoruz derken bir ters köşe daha! Her şaşkınlığımda bir kere daha yazarın zekasına hayran oldum. Evet, her okuduğunuza hemen inanmayın diyor bize Grange.
Kaiken ile görüyoruz ki şüphe, polisiyenin şah damarıdır.
Keyifli okumalar!