gecemiz yine üzümlü kek ile geçti. bana kırılma ne olur, yaptığım hataydı ama ben doğru bir karar verecek durumda değildim, iyi günler geçirmiyorum, sana ihtiyacım var ne olur beni bırakma, diyordu. yani şimdi bırakılmış durumda ben olmasam, tamam bırakmayayım diyeceğim de. tam 1 yıl gece gündüz soluksuz sevdim ve çabaladım bizim için. tek karşılığım bloke oldu. ayrıca son yaptığını, insana düşmanına yapmaz. en çok morale ihtiyacım olduğu an yıkıp geçtin beni. nefretinle başa çıkmaya gücüm yetmiyor üzümlü kekim, belki de benden daha güçlüsünü bulmalısın. benim dünyam bu kadar sertliği kaldırmıyor. 5 yıl önce de aynısını yaptın. sana en çok ihtiyacım olduğu zamanda terkedip gittin beni. sanki güzel hiçbir şey yaşamamışız gibi, ilk kötü şeyde ardına bile bakmadan gittin, dedim. yine o meşhur lafı söyledi:
“seni hiç bırakmadım.”
ne olacak peki böyle, kesin dönersin sen şimdi beyrut’a. ben de her gördüğüm kötü haber sonrası sana yazarım. sonra bloke olurum. yazık değil mi bana, benim de bir kalbim var. iyi olmamı, güçlü olmamı, uyumamamı istiyorsun ama sen beni üzdükçe ben nöbet geçirip sakinleştirici almak zorunda kalıyorum ben. bunu gerçekten göremiyor musun? diye sordum artık hesabını.
“iyi ol, güçlü ol, uyuma, sağlığını geri kazan, sürekli aktif ol, söz veriyorum gelecek yaz bana yazdığın karttaki, hayalini kurduğun gibi alaska’ya gideceğiz, çantamın içine koyacağım seni. sonra da başka bir zaman zürafalar görmeye gidilecek söz.”
en ince yerimden yakalamış oldu böylelikle. gerçekten onunla zaman geçirmeyi bu dünyadaki her şeyden çok istiyorum.
ona inanmak zorundayım. bu umuda ihtiyacım var.
çocuk kalpli