Yaklaşık on gündür yazamıyorum.
Son bir haftayı yatak-döşek vaziyette geçirdim.
Her şey gibi hastalıklarımız da değişti.
Normalde ilaçsız geçirdiğim gribal enfeksiyonları bu sefer bi çuval ilaç, serum ve iğneyle ancak 8 günde kendime gelebildim.
Sonra düşündüm, insanoğlunun bu kadar değişimimden sonra galiba virüslerimiz de değişti, dedim.
Rahmetli Nenem gibi “eyvah eyvah” diyesim var ama bu kuluçka dönemindeki evrimleşmiş virüslerin halen insanoğluna göre daha masum görüyorum.
On gündür yazamıyorum ama belki de yazmak istemiyorum.
Belki de “Yeter artık” demek istiyorum.
Bugün Çalışan Gazeteciler Günü ya…
Çalışıp da mutlu olan kaç gazeteci var, kaç gazete var, kaç muhabir var?
Kaçımız mutluyuz bu “gazetecilik yapma kardeşim” devrinden!
Kaçımız!
Bir gazeteci için yazmak iyi bir haslettir.
Elimde topum-tüfeğim yok en azından benim kalemim var kardeşim, deyip rahatlarsın.
Üzerindeki sorumluluğu bilirsin ve en azından kafayı yastığa koyduğun zaman vicdan azabı çekmezsin.
Rahat uyuyamazsın ama kaleminden dolayı kafan boştur.
Belki farklı sorunların çoktur ama çetrefilli işlere girmediğin için en azından kafayı yastığa koyduğun zaman “çok şükür” dersin.
“Çok şükür bugün de süte su katmadım” dersin içinden.
Ama inanın bu devirde “yazmaman” için kırk farklı neden var.
Neyi, kime nasıl anlatmaya çalışıyoruz, inanın bilmiyorum.
Bu aralar ne bildiğimi de bilmiyorum!
Bugün 10 Ocak Çalışan Gazeteciler Günü…
Herkes “mesaj” yayınlıyor.
Herkes gazeteciliğin önemine dem vuruyor!
Senede bir gün bunlar kendilerini “süpermiş” zannetsin diye galiba bu mesajları yayınlıyorlar!
En güzelini Malatya’nın tek AVM’si yapıyor!
Banko yemek veriyorlar;
Ne mutlu gazetecilere!
Kayısı Haber