Buhran-ı fürade
Yalnız hissediyorum. Herkes yanımda ama kimsem yokmuş gibi. Kimseyle konuşup anlatamıyorum, kelimelere dökemiyorum. Yazıyorum. Yazdıklarım okunmuyor. Kızamıyorum. Ben olsam okur muydum diye düşünüyorum. Daha olumlu düşün daha olumlu yaz diyor insanlar. Yapamıyorum. Hayatımda ters giden bir şey olmasa bile mutlu hissetmiyorum. Boşluktayım. Amaçsız hissediyorum. Boşuna yaşıyormuş gibi hissediyorum. Sevilmeyi özlemiş gibi hissediyorum. Beni ve çevremdeki diğer hekesi derinden etkileyen bir boşluktayım ve nasıl kurtulacağımı bilmiyorum. Yine iç karartan bir yazı yazıyorum ve kimse gerçekten okumayacak biliyorum. Ama bu kez umrumda değil çünkü bu kez gerçekten yazmak için yazıyorum. Belki iyi gelir diye yazıyorum. Bir şeylerden bunaldım, bir şeylerden bezdim. Yaşamak istemiyor değilim ama böyle yaşamak da istemiyorum. "Nasıl yaşamak istiyorsun?" diye soruyorum kendime. Cevap alamıyorum. Kendimle bile verimli bir konuşma sağlayamıyorum. Gece uyuyamıyorum gündüz ise uyanık kalamıyorum. Güneş görmek istemiyorum ve güneşten kaçmak beni çok yordu. Umut etmek, hayal kurmak, her şeyin güzel olacağına inanmak artık çok yordu beni. Bir sorun varmış gibi yaşamak, melankolik ve iç karartan yazılar yazmak, surat asmak beni çok yordu. Etrafımda beni seven insanlar var biliyorum. Onların benim için üzüldüğünü, benim için çabaladığını görüyorum. Minnettar olsam da bunu yansıtamamaktan yoruldum. Onları üzmekten ve bunun önüne geçememekten yoruldum. Her an ölecekmişim gibi hissetmekten, az zamanım kalmış gibi hissetmekten yoruldum. İstediklerimi yapamayışımdan, hayallerime ulaşmak için çabalamayışımdan, hep tembellik edip başkasını suçlayışımdan, yazamayışımdan, yazmayışımdan çok ama çok yoruldum. Bu hayatta her şey değişiyor. Buna üzerimde travmatik etkiler bırakan olaylar ve kişiler sonucunda emin oldum. Birilerini değiştiği için suçlamadan önce kendimize bakmalıyız ya hani. Ben de çok değiştim bunu da biliyorum. ama bende değişmeyen ve değişeceğine hiç inanmadığım bir şey var. Ben çok yalnız hissediyorum.