Ebeveynler, çocukların korkunç şeylere tepki verme biçimiyle alakalı olabilirler ancak yeni bir araştırma, çocukların korkularına tepkilerinin arkadaşları tarafından da büyük oranda etkilenebileceğini gösteriyor.
7 ila 10 yaş arası çocuklarda uygulanan bir deneyde, korkunç görünümlü hayvanlar hakkında çocuklardan bilgi toplandı. Daha sonra çocuklar arkadaşlarıyla görüşlerini tartıştıktan sonra çocukların kendilerini nasıl hissettikleri tekrar değerlendirildi. Araştırmaya göre, çocukların arkadaşlarıyla konuyu tartıştıktan sonra görüşleri, arkadaşlarının hayvanlara karşı hissettikleriyle eşleştirmek için değiştirme eğiliminde olduğuydu.
İngiltere’deki East Anglia Üniversitesi’nden bir psikoloji araştırmacısı Jinnie Ooi, “Araştırmalar, çocukların kendine benzer özelliklere sahip arkadaşları seçme eğiliminde olduklarını ve etkileşimleri yoluyla daha benzer olabileceklerini gösteriyor” dedi.
Ooi, “Çalışmamızda, arkadaşlarının tartışma yapmadan önce benzer düzeyde anksiyete belirtileri ve korku yanıtları bulunduğuna dair bazı kanıtlar vardı ve tartışmadan sonra birbirlerinin korkularına daha fazla benzediğini” belirtti.
ABD Ulusal Sağlık Enstitülerine göre anksiyete bozuklukları, en yaygın zihinsel hastalıklardan biridir ve beş yetişkinden neredeyse birini etkilemektedir. Semptomlar genellikle çocukluk döneminde ortaya çıkar.
Mevcut çalışmada, korku hakkındaki kaygı ve inançları ölçmek için 106 erkek ve 136 kız, yaşa uygun anket doldurdu. Ardından katılımcılara kendilerine yabancı olacak iki hayvanın – cuscus\quoll yani kuskus ve keseli kedi – resimleri gösterildi. Rastgele incelenen iki bilgiden birisi nötr diğeri ise canlıların tehlikeli olduğunu tanımlayan bir çocuk. Araştırmacılar, çocukların kendi başına nasıl bir hayvan hissettiklerini değerlendirdikten sonra, çocuklardan hayvanları yakın arkadaşlarıyla tartışmalarını isterler. Bu tartışmalardan sonra çocukların neler hissettiklerini anlamak için onlara hayvanları bir yolda gösteren haritalar verildi ve çocuklardan haritada olmak istedikleri noktayı işaretlemeleri istenildi. Kendilerini hayvanlardan uzak tutan çocuklar, korku belirtileri olan canlılardan kaçmaya çalıştıklarını ve arkadaşlarıyla konuştuktan sonra, arkadaşlarına benzer korku tepkileri verme eğiliminde olduklarını gösterir.
Bununla birlikte, bazı cinsiyet farklılıkları da bulunmaktadır. Kız çiftlerinde tehdit edici bilgi gördükleri zaman korku inançlarında önemli bir azalma olduğu gözlemlendi.
Korkularını daha endişeli olan yakın arkadaşlarıyla tartıştıklarında, çocukların korku ile ilgili düşünceleri daha olumsuzlaşmıyordu.
Çalışma aileden gelen kalıtsal veya genetik gibi diğer faktörlere kıyasla yaşıtlarının ne kadar korkuyu etkilediğini kanıtlamıyor. Ancak sonuçlar, endişeli olan çocuklar ile eşleşen endişeli çocukların birbirlerinin korkularına katkıda bulunabileceğini ortaya koyuyor. Yazarlar söylediklerine göre, terapi, çiftlerin arkadaşlarının kaygılarını yaygınlaştırmaya yardımcı olan daha olumlu bir şekilde korkularını tartışmaya ve çözmeye yardımcı olarak bu çocukların endişelerini azaltmasına yardımcı olabiliyor.
Ooi, “Bu çalışma, örneğin okullarda kaygı sorunlarının önlenmesine katkıda bulunma potansiyeline sahip ve aynı zamanda çocukluk çağdaki kaygı bozukluklarının erken müdahalelerini mümkün kılmak için.” olduğunu belirtiyor.