Karma Sanskritçe kri kelimesinden gelir, “yapmak” demektir, bütün fiilleri kapsar. Karma ektiğini biçme anlamında ele alındığında “ekme” kısmını, kaderse “biçme”, “sonuç”, “meyve” kısmını temsil eder. Sadece fiziki eylemlerimiz değil, sözlerimiz ve düşüncelerimiz de fiildir.
Düşüncelerimizden ve sözlerimizden sorumlu olduğumuzu idrak ettiğimizde rastgele zihin faaliyetinde bulunmamaya, boş konuşmamaya özen gösteririz. Yaptığımız işi severek yaparız, hizmet etmenin zevkine varırız. Dünyaya en az zararı vererek yaşar, etrafımıza faydalı olmaya çalışırız.
Karma yoga fiildeki tavırla ilgilenir. Fiildeki tavrın önemini , Fiilin Sırrı isimli kitapta, Swami Vivekananda şu sözleriyle açıklamaktadır: “Bir kişinin karakterini gerçekten yargılamak isterseniz, bu kişinin yaptığı büyük icraatlara bakmayın. Her budala arada bir kahramana dönüşebilir. Aksine, bu kişiyi en sıradan icraatları yaparken izleyin; sıradan fiiller bu büyük kişinin gerçek karakterini size anlatacaktır. Büyük olaylar en düşük seviyeli insanları bile belli bir yüceliğe yükseltebilir ama sadece karakteri aynı kalan, nerede olursa olsun değişmeyen kişi gerçekten yüce bir kişidir.” Karma yogaya göre fiil adına fiilde bulunmak yeterlidir, fiilin meyvesini Tanrı’ya bırakır. Ödül ve cezayla ilgilenmez, en büyük ödül bencillikten kurtulmak, çıkar hesabı yapmamaktır. İnsanın en büyük sorunu ödül beklentisidir. Sorumluluk duygusuyla yaşamanın kendisi bir ödüldür. Bunu kısa bir süre için bile başarmak kendimiz üzerinde kontrol sahibi olmak demektir. Bu en büyük güçtür, kişinin egosunu dizginleyebilmesinden daha önemli bir şey yoktur.
Yine en büyük yanılgılarımızdan biri dünyanın bize gereksinim duyduğu fikridir. Bu düşünceyi putlaştıran insan yaptığı iyilikleri kendine mal eder, karşılık bekler, şöhret ister, unvan peşinde koşar. Elde ettiği gücü ismini daha çok duyurmak için kullanır sonunda kendi adına aşık olur.