Arkadaş koleksiyonu yapmayı severiz.
Özellikle yeni parçalar ilgimizi çeker.
Ne yapar eder gider bir tık üstünü buluruz.
Yenilikçilik anlayışımız biraz sığ olunca,
On yıl önceki gömlek dar geliyor.
Eskisi olmayanın yenisi de olmuyor.
Aslında bu hayatta hepimiz birer koleksiyoneriz, değerli parçaları arayıp tarayıp hayatımızı donatmaya çalışırız. Değerli derken bu bakışı hepimize göre değişkenlik gösterir. Kimimiz sürekli bir arayış içerisindedir yeni insan görmek ona ayrı bir haz verir. Yalnız bunun yerine elimizde olan tayfaya emek verip uzun vadeye yaysak daha kaliteli olacak sanki bu arada tabi ki yeni girişimlere kapalı olalım demiyorum, ama her şeyin fazlası zarar. Kimimize göre yanımızda sırıtmayan yani asrın kavramı yanıma yakışan, kimisi kültürel açlığımı doyuran, kimisi maneviyatını perçinleyen arkadaşlıklara daha çok meyillidir. Karşımıza çıkan her insanla yapmak istediğimiz her şeyi yapamıyoruz. Mesela kitap okumayı sevmeyen bir arkadaşımızı kitapçıya sürükleyemiyoruz. Hal böyle olunca takılırken karşımızdaki insanlarla ortak olduğumuz şeyleri yapmaya özen gösteriyoruz. Bunu yaparken örneğin Olimpiyat filmine gideceğim, Şule gerçek hikâyelerin filme konu alınmasını çok sever onunla bu filme gideyim, Betül keman resitalini çok sever onunla da ona gideriz. Sevda kitap okumayı sevmez deyip onu o sığ kapta bırakmamak lazım ne biliyorsunuz belki sevdiği kitap türüyle daha tanışmamıştır. Her şeyi kalıplaştırmışız gece makyajı, gündüz makyajı ya da bu bir çantaysa eğer gece çantası mı sabahsa sportif bir yerse spor çantası mı? Her şeyin bir yeri var mantığını arkadaşlarımızda da yürüttükçe, biz birlikte takılmak yerine birebir görüşmelerimizi ön plana geçirmedikçe bir çantadan öteye geçemeyeceğiz sanki…
Tek elle alkışlanmaz.(Çin atasözü)