Bektaş 5 yıllık adaletsizlik sürecini kolay atlatmalarındaki nedenin kendilerine duyulan sevgi sempati olduğunu söyleyerek “Türk halkına bizim suçlu olduğumuza inandıramadılar” dedi.
SAT Komandosu olan emekli binbaşı Levent Bektaş şöyle devam etti: “5 yıldır ilerleyen hukuki süreçte her duruşma hüsranla sona erdiği için yine aynı şekilde sonuçlanacağını zannediyorduk. Kendimizi iyi şeylere hazırlamamayı öğrendik. Süreç bunu öğretti bize. Duruşmadan sonra çantalarımızı alıp Silivri’ye geri döneceğimizi zannettik. Tabi kararı duyunca şok oldum. Sevinç, hüzün hepsi bir aradaydı. 5 yıl insan hayatında çok uzun bir süre. Ama bizim tutukluluğumuza devam diyen heyet ve karar sistemi bir şekilde tutukluluğun sonlandırılmasına karar verdi. Teşekkür ediyorum ben mahkemeye.”
“DÜNYAYA BİR DAHA GELSEM YİNE SAT OLURDUM”
42 yaşında emekli olduğunu belirten Levent Bektaş bu kararı ailesiyle birlikte olmak adına verdiğini belirterek şöyle devam etti: “Emekli olduğumda mesleki tatmini yaşayabileceğim en üst noktaya geldiğime inanıyordum. Askerlikten soğuduğum ya da SAT olmaktan bıktığım için emekli olmadım. Yani ben dünyaya bir daha gelsem yine SAT komandosu olurdum. Yine eşimle evlenirdim. Bunu bütün kalbimle söylüyorum. 14 yaşımda başladım ben bu mesleğe. Yaşıtlarım sokakta top oynarken bizim omzumuza tüfek verdiler ‘Siz bu ülkeyi koruyacaksınız’ diye. Ailem hiç istemedi. Ben istedim. Özellikle annem ilk deniz lisesine katıldığımda 1981’de Heybeliada’da bırakırken ağladı, ‘oğlum gel gitme’ diye.
“Ben bu 5 yıllık süreçte destek olan herkes çok teşekkür ediyorum. Bu inanç bizi orada daha sağlam tuttu. Ben Albay Mustafa Levent Göktaş ile koğuş arkadaşıydım. 1 nolu cezaevindeyken 2,5 yıl hücre şartlarında muhafaza edildik. Yan hücremizde Doğu Perinçek vardı. Cezaevi hayatı bir çok trajediyi içinde barındıran bir hayat. İnsan trajedisinin çok bol olduğu bir yer. Öğrenilecek tecrübe edilecek çok şey var. Ama Allah kimseyi düşürmesin. Hele suçsuz olduğunuza inanıyorsanız. Bu bilinçle oradaysanız. Biz ilk günden beri başımız dimdik girdik dimdik çıktık. Ne kafamızı örttük, ne gözlerimizi kapattık. Bu vicdanı rahatlık da insanı bir şekilde orada rahat ettiriyor. Levent Bektaş cezaevi nasıldı sorusuna espiriyle karşılık verdi: “Cezaevinde yaşanan cezaevinde kalır. Herkes birbirine destek oldu. Onlarca kitap yazıldı içeride.”
hürriyet