AŞKIN GÜNGÖR
Resimleyen: MUSTAFA DELİOĞLU
© 2008, Uçanbalık • Cumhuriyet Bulvarı No: 302/104 35220 Alsancak - İZMİR Yazar: Aşkın Güngör
Resimleyen: Mustafa Delioğlu Yayın Yönetmeni: İlke Aykanat Çam Editör: Mavisel Yener
Danışman Pedagoglar: Ayşen Özenç, Nilgün Hekimoğlu Baskı: Ertem Matbaa • 0 312 284 18 14
Birinci Basım: Kasım 2008 (2000 adet) İkinci Basım: Eylül 2010 (3000 adet)
ISBN: 978 - 975 - 587 - 148 - 6 Tüm hakları saklıdır.
Bu yayının hiçbir bölümü, telif hakkı sahibinin önceden yazılı izni olmaksızın tekrar üretilemez, bir erişim sisteminde tutulamaz, herhangi bir biçimde elektronik, mekanik, fotokopi, kayıt ya da diğer yollarla iletilemez.
www.ucanbalik.com.tr
3 Uzun uzun uzland›
Kardan her yan buzland›.
Ben daha doğmam›şt›m Dedem sab›rs›zland›.
Annem dokuz ay bekledi
“Eh, oğlum, art›k doğ” dedi,
“Doğ, dedene götüreyim,
‹şte torunun” diyeyim.
Bende bir inat bir inat:
“Ancak y›ld›zda doğar›m.
Y›ld›z kay›p gider belki Ben kuyruğuyla oynar›m.”
Karn›n› s›vazlad› annem Dedi: “B›rak şu inad›
Deden seni bekliyor
‘Torun da torun’ diyor.”
Hay›r, ben inatç›yd›m
Tam doğacakt›m ki cayd›m.
“Dedem masal bilir mi?
Beni eğlendirir mi?”
Elinde bir kitapla Dedem geldi o anda:
“‹natç›yd› doğmadan Senin gibi anan da.
Kardan Adam Masal›
‹nat komad› onda Sesimi duyar duymaz Koştu geldi dünyaya.”
Başlad› okumaya
‹nce titrek sesiyle.
F›rlad›m ç›kt›m ben de Geldim masal dinlemeye...
4
kardan adam masal›
Bir varm›››ﬂ, bir yokmuﬂ…
Kar varm›››ﬂ, kar çokmuﬂ…
Her taraf bembeyaz bir örtüyle kapl› gibiymiﬂ.
Çat›lar, a€açlar, yollar ve kasaban›n ihtiyar yüre€i…
Her yer, ak pak olmuﬂ; gökten geçen bulutlar kasaban›n saçlar› beyazlad› sanm›ﬂ. Yuvalar›ndan
ç›kmaya çekinen kuﬂlar kar türküleri ﬂak›r olmuﬂ.
5 Rüzgâr esmiﬂ, esmiﬂ, esmiﬂ… Savurmuﬂ kar
tanelerini. Bitirememiﬂ. “Yoruldum ki ne yoruldum,”
diyerek geri dönmüﬂ kona€›na.
Üﬂümüﬂ kasaba. “Koskocaman, bir yorgan olsayd› da örtseydim üzerime,” diye düﬂünmüﬂ.
Ay Dede duymuﬂ kasaban›n yakar›ﬂ›n›. Örtünsün üzerine diye, siyah yorgan›n› yollam›ﬂ. Iﬂ›kl› binlerce y›ld›zla süslemiﬂ onu. Ad›na “Gece” demiﬂ.
Herkes evine çekilip uykulara sar›nm›ﬂ.
Koskocaman kasabada küçücük bir çocuktan baﬂka uyan›k kimse kalmam›ﬂ. Asl›nda o da uyumak istermiﬂ de, bir türlü gözüne uyku girmezmiﬂ.
Odas›n›n küçük penceresinden y›ld›zl› gö€e bakar, sessiz sessiz a€larm›ﬂ. Derdini söyleyecek bir tane bile can dostu yokmuﬂ çevresinde.
“Belki ﬂu gökyüzünden ya€an ak karlar derdime derman olur,” diye gelmiﬂ birden akl›na, s›k›ca giyinip kuﬂan›p d›ﬂar› ç›km›ﬂ. Iﬂ›l ›ﬂ›l parlayan karlardan, bir kardan adam yapmaya baﬂlam›ﬂ…
Yerdeki karlar› öbek öbek toplay›p üst üste y›€m›ﬂ, kocaman, yuvarlak bir gövde oluﬂturmuﬂ k›sa sürede. Bir baﬂka kar öbe€ini gövdenin üzerine yerleﬂtirmiﬂ. Böylece kardan adam›n baﬂ› da olmuﬂ.
Y›ld›zlar gizlice izlemekteymiﬂ çocu€u. Ona nas›l yard›m edebileceklerini düﬂünüyorlarm›ﬂ. Yapt›€›
kardan adam› öylesine be€enmiﬂler ki, onun bugüne kadar yap›lan bütün kardan adamlardan daha güzel bak›ﬂlara sahip olmas› gerekti€ine karar vermiﬂler.
6
Gecenin nazl› nazl› göz k›rpan y›ld›zlar›ndan ikisi, arkalar›nda ›ﬂ›ktan izler b›rakarak, birdenbire ayr›lm›ﬂ arkadaﬂlar›n›n yan›ndan. Neﬂeli taklalar atarak, bir h›zlan›p bir yavaﬂlayarak kasabaya inmiﬂler. Kardan adam›n henüz tamamlanmam›ﬂ yüzüne yap›ﬂ›p ›ﬂ›l ›ﬂ›l par›ldayan kocaman iki göze dönüﬂmüﬂler.
Kardan adam gözlerini k›rpm›ﬂ. Kendini yapmakta olan çocu€u görmüﬂ karﬂ›s›nda. ﬁaﬂ›rm›ﬂ. Çünkü
çocu€un kahverengi gözlerinden yanaklar›na iri yaﬂlar süzülüyormuﬂ. Bunun nedenini merak etmiﬂ kardan adam. Konuﬂmaya çal›ﬂ›p baﬂaramay›nca anlam›ﬂ a€z›n›n henüz yap›lmad›€›n›. Sab›rs›zlanm›ﬂ. Merak etti€i o kadar çok ﬂey varm›ﬂ ki…
Saçak alt›nda yuvalanan kuﬂlar da be€eniyle izliyormuﬂ y›ld›z gözlü kardan adam›. Onlar da çocu€a nas›l yard›mc› olabileceklerini düﬂünerek c›v›ldaﬂ›yormuﬂ. Uzun süren tart›ﬂmalardan sonra vermiﬂler karar›: Bu sevimli kardan adam›n kuﬂ c›v›lt›lar› gibi sesi olmal›ym›ﬂ. Gülüﬂünü duyanlar, yüzlerce kuﬂ ayn› anda ﬂak›yor sanmal›ym›ﬂ.
Sevimli mi sevimli iki kuﬂ, kanat ç›rpm›ﬂ geceye do€ru. Taklalar atarak, birbirinin üzerinden atlayarak, geride renkli tüyler b›rakarak sokulmuﬂlar kardan adama. Iﬂ›ldamaya baﬂlam›ﬂlar. Kanatlar›, sevimli gövdeleri, gagalar› kar›ﬂm›ﬂ birbirine. Iﬂ›ktan oluﬂmuﬂ bir beden gibi kardan adam›n yüzüne inmiﬂler.
Kocaman, sevimli mi sevimli bir gülümsemeye dönüﬂmüﬂler.
Böylece konuﬂmuﬂ kardan adam:
– Aman›n da aman›n! Burnum yoktur, aman›n!
7 Çocuk, gözlerindeki yaﬂlar› silerek hayretle bakm›ﬂ kardan adam›n ›ﬂ›lt›l› gözlerine ve a€z›na. Nas›l olup da konuﬂabildi€ine ﬂaﬂ›p kalm›ﬂ. Hemen, koﬂa koﬂa evine girmiﬂ. Çok geçmeden, armut ﬂeklinde mavi bir
lambayla geri gelmiﬂ.
– Havuç bulamad›m, demiﬂ. Ama, bu mavi lambadan çok güzel bir burun olur.
Kardan adam bay›lm›ﬂ bu iﬂe. Neﬂeli kahkahalar at›p,
– Aman›n da aman›n, demiﬂ. Armut gibi, mavi bir burun. Ne güzel!
Çocuk, ampulün ucunu döndüre döndüre takm›ﬂ kardan adam›n yüzüne. Sonra, birkaç ad›m geriye çekilerek bakm›ﬂ eserine.
– Gerçekten de çok sevimli oldun, demiﬂ. ﬁimdi sana bir ad bulal›m.
– Aman›n da aman›n! Ad dedi€in nedir ki, can›m?
– Ad… Ad, isimdir iﬂte... Örne€in, benim ad›m Kerem. Herkes ‘Kerem’ diye ça€›r›r beni. Sana da böyle bir ad bulmal›y›z.
– Aman›n da aman›n! Ne olsun benim ad›m?
– H›mm… Dur bakal›m… Sen kardan oluﬂtu€un için ad›nda kar sözcü€ü olmal›. Biraz da benimkine benzese iyi olur. Hem, öyle bir isim bulmal›y›z ki
tersten okundu€unda bile bir anlam› olmal›… H›mm…
Buldum! Sana Karem diyelim!
– Aman›n da aman›n! Ben Karem’im, aman›n!
O anda, kasaban›n tüm kuﬂlar› saçak altlar›ndan ç›k›p sarm›ﬂ Kerem’le Karem’in çevresini. Ötüﬂmüﬂler, c›v›ldaﬂm›ﬂlar. Y›ld›zlar neﬂeli ﬂark›lar söyleyerek artt›rm›ﬂ ›ﬂ›klar›n›. Ay yuvarlanm›ﬂ…