Türkiye’de, sanayi ve hizmet sektörlerinde olduğu üzere 1980’li yıllardan itibaren tarımda da neo-liberal politikalar uygulandı.
Bu bağlamda, aile işgücü temelli küçük ve orta ölçekli işletmeler yerine endüstriyel tarımsal işletmeler öne çıkarıldı ve desteklendi.
NEO-LİBERAL POLİTİKALAR SONUCU TÜRKİYE’DE TARIMSAL ÜRETİM VE GIDADA NELER OLDU
Endüstriyel tarımla birlikte ekoloji tahrip oldu, toprak ve su kirlendi.
Bitkisel üretim ile hayvan yetiştiriciliği birbirinden koparıldı.
Tarımsal üretim, nüfus artışına koşut olarak artmadı, bu nedenle tarım ürünlerinde ithalatçı bir ülke durumuna getirildi.
Küçük ve orta ölçekli işletmelerin bir kesimi para kazanamadığı için tarımı bıraktı, tarımsal üretimden ciddi kopuşlar oldu.
Bu sürecin bir çıktısı olarak tarımsal ürünlerdeki besin değerleri düştü.
Ve gıdalar aynı zamanda soframızdaki zehirli kimyasallara dönüştü. Büyük çoğunluk zehirli gıdaları tüketirken sağlıklı gıdaya erişim çok küçük bir azınlığın tekeline geçti, bir başka deyişle sınıfsal ayrım sağlıklı gıdaya erişimde de başat oldu.
NEO-LİBERAL POLİTİKALAR, SÜT HAYVANCILIĞINA NASIL YANSIDI
Geçmişte, süt hayvanı yetiştiriciliğinde aile işgücü temelli küçük ve orta ölçekli tarım işletmeler lehine girdi ve fiyat düzenleyici, örneğin Et-Balık Kurumu, Şeker Fabrikaları, Süt Endüstrisi Kurumu ve Zirai Donatım Kurumu gibi Tarımsal Kitler vardı. Bu kurumlar, yetiştiricilere kimi olanaklar sağlarken, zımnen sözleşmeli üretim modelleri, teknik danışmanlık ve malzeme yardımı gibi desteklerle de üreticiyi koruyorlardı.
Kamucu politikalar yerine liberal…
Kaynak: Oda TV