İmâm-ı Azamın talebesi
Abdullah ibni Mübârek, Hammâd bin Zeyd, Evzâî, Süfyân-ı Sevrî, Süfyân bin Uyeyne, Mâlik bin Enes gibi âlimlerden hadîs-i şerîf okudu. Dört bin kişiden hadîs-i şerîf dinledi. Bunlardan yalnız birinden hadîs-i şerîf rivâyet etti. Kendisinden de büyük âlimler rivâyette bulundular. Hocalarının önde gelenleri arasında İmâm-ı Azam Ebû Hanîfe rahmetullahi aleyh de vardı. Fıkıh ilmini ondan öğrendi. İmâm-ı Azam vefât edince, İmâm-ı Mâlikin derslerine devam etti ve ilimde yüksek bir dereceye ulaştı.
İlim tahsîlinden sonra tekrar Merve döndü. İlmi, edebi çok olup, az konuşmak âdeti idi. Geceleri ibâdet ile geçirirdi. Sözü senetti. Emânete pek riâyet ederdi. Şamda birinden aldığı kalemi unutup veremeden Merve gelmişti. Kalemi sâhibine vermek için Mervden tekrar Şama gitti...
Peygamber efendimizi sallallahü aleyhi ve sellem görüp sohbetlerinde bulunma şerefine kavuştukları için Eshâb-ı kirâmın üstünlüğünü anlatır ve;
Hz. Muâviyenin, Resûlullahın yanında giderken, bindiği atın burnuna giren toz, Ömer bin Abdülazîzden bin defâ üstündür buyururdu...
Başımı toprağa koy!
Abdullah bin Mübârek vefâtı esnâsında, âzâdlı kölesi olan Nasra; Başımı toprağa koy! dedi. Nasr ağladı. Niçin ağlıyorsun? deyince; Senin iki varlığını, servetini ve şimdi de yoksul olarak ölümünü görüp ağlıyorum dedi.
İbn-i Mübârek; Ağlama. Zîrâ ben, Allahü teâlâdan zenginler gibi yaşamamı ve yoksullar gibi ölmemi istedim. Sonra sen, bana şehâdeti telkîn et ve ben başka bir söz konuşmadıkça da onu terk etme buyurdu.
Vefât ânında gözlerini açtı, güldü ve meâlen; Amel edenler, bu ebedî nîmete kavuşmak için çalışsınlar (Sâffât sûresi: 61) âyet-i kerîmesini okudu ve ruhunu teslim etti.