Şöyle geriye dönüp baktığımda hoşgörülü, mütevazı, fedakar, azimli ve vicdanlı bir şekilde Allah rızasını gözeterek, iyi niyetle görevimi en iyi şekilde yerine getirmeye çalıştım. Öncelikle okulumu, öğrencilerimi ve köyümü benimsedim. Çünkü her şey sevmekle başlar. Okulun fiziki koşullarını iyileştirip, sınıf içi ve dışı etkinlikler ile hep onların yüreklerine dokunmayı hedefledim. Hep bir yanımda onlar vardı. Onların gülümsemesi gözlerinin içinin gülmesi hep bana umut oldu çalışma azmimi arttırdı. Gece başımı yastığa koyduğumda neler yaptık, eksiklerimiz nedir, neler yapabiliriz birine haksızlık yaptım mi sorularıyla kendimi muhasebeye çekerdim. Öğrencilerimi ödüllendirmek hem benim hem de onların hoşuna giderdi. Ödüllendirmeyi ihtiyaçları doğrultusunda aldığım çeşitli oyuncaklar ile piknik ile hiç görmedikleri ve hep merak ettikleri hayvanat bahçesine, müzelere ve avm ye götürerek yaptım. Çünkü önemli olan ilkleri yaşamak ve yaşatmaktı. Sosyal sorumluluk çalışmalarına yer vererek değerlerimizi yaşamalarına yardımcı oldum. Ve bir çok şeyi kendi imkanlarım ile yapmaya çalıştım. Bunun yanında okul lojmanında kaldığımdan sürekli ortaokul, lise öğrencileri ve köy halkı tarafından kapım çalınırdı. Hocam proje ve performans ödevim, e devletten adli sicil kaydı, nüfus kayıt örneği, hocam ödemem var ( su, elektrik, telefon, mtv, emlak, ssk) , hocam fotokopi çekilecek, hocam dilekçe, sınav giriş belgesi, ders kaydı, haç kaydı, hastane ve araç muayene randevusu, hocam pansuman, hocam e-okul, hocam sigorta girişi, iş başvurusu iş-kur. Bunları öyle içten isteyerek zevkle yapardım ki o an huzuru mutluluğu ve gururu ayni anda yaşardım. Ne mutlu sana Ahmet derdim. Çünkü biliyordum mesleğimin Peygamberlik mesleği olduğunu. Kaldığımız yerden devam inşallah. Bir avuç toprak biraz da suyum ben, neyimle övüneyim işte buyum ben.
Alıntı: Ahmet Ağuş