Belki de bugün eğitim veren ve sunanlar arasında en az anlaşılan ve en az takdir edilen ilan, öğrencilerimizin kökten değiştiği gerçeğidir. 20. yüzyılın son yıllarında dijital teknolojinin gelişi ve hızla yayılması gerçekten büyük bir süreksizlik yaşanmıştır.
Bugünün öğrencileri, bu yeni teknoloji ile büyümek için ilk nesilleri temsil ediyor. Sayılar ezici: 10.000 saatten fazla video oyunu, dijital cep telefonlarında 10.000 saatten fazla konuşuyor; 20.000 saatin üzerinde TV izlemek (yüksek hızlı hızlı MTV), 200.000'den fazla e-posta ve anlık ileti gönderiliyor; 500 binden fazla विज्ञापन gördü – bugünün hemen hepsi çocuklar üniversiteden ayrıldı. Ve belki, en fazla, 5.000 saatlik kitap okumada.
Bu her zamanki ortamın bir sonucu olarak ve onların etkileşimleriyle olan etkileşimlerinin bir sonucu olarak, günümüzün öğrencileri, seleflerinden temel olarak farklı olanları düşünmekte ve işlemektedir. Baylor Tıp Fakültesinden Dr. Bruce D. Berry, “Farklı deneyimler farklı beyin yapılarına yol açıyor” diyor.
Bugünün öğrencileri Dijital Yerliler. Bilgisayarların, video oyunların ve İnternet'in dijital dilinin "ana dili" dir.
Peki, bu bizi ne yapıyor? Dijital dünyada doğmamış, ancak daha sonra yaşamımıza gelmiş olanlarımız, onlarla karşılaştırıldığında, Dijital Göçmenler. Ve Dijital Göçmenlerin öğrendiği gibi – tüm göçmenler, bazıları diğerlerinden daha iyi – çevrelerine uyum sağlamak için, her zaman bir dereceye kadar, bir "aksanı", yani geçmişte ayağımızı koruruz. "Dijital Göçmen aksanı", ilk başta İnternet'ten bilgi ikincisini internete çevirmek gibi şeylerde görülebilir; Programın kendisini kullanmak için bize öğreteceğini varsaymak yerine, bir programın kılavuzunu okumakta; e-postalarımızı yazdırırken (ya da sekreterliğimizi onları bizim için yazdırırken – daha da "daha kalın" bir aksan); ya da asla cep telefonumuzun orjinal halkasını değiştirmeyecek şekilde. Dijital Göçmenler olan bizler, kendimize ve bizim "aksanımıza" gülerek gelmeli.
Ama bu sadece bir şaka değil. Çok ciddi, çünkü bugün eğitimin karşı karşıya kaldığı en büyük sorun, eski bir çağın (dijital öncesi çağın) konuştuğu Dijital Göçmen eğitmenlerimizin, tamamen yeni bir dil bilen bir nüfusu öğretmek için mücadele etmeleridir. .
Dijital Yerliler bilgiyi gerçekten hızlı almak için kullanılıyor. Paralel süreç ve çoklu görevden hoşlanırlar. Grafiklerini karşıtlarından ziyade metinlerinden önce tercih ediyorlar. Rastgele erişimi tercih ederler (hipermetin gibi). Ağa bağlandığında en iyi şekilde çalışırlar. Anında tatmin ve sık ödüller kazanıyorlar. Oyunları "ciddi" çalışmaya tercih ediyorlar.
Dijital Göçmen eğitmenler genellikle, Yerleşiklerin yıllar süren etkileşim ve pratiklere rağmen edindikleri ve mükemmelleştirdikleri bu yeni beceriler için çok az takdir sahibidir. Bu beceriler, kendi kendilerine öğrendikleri – ve böylece öğretmeyi tercih ettikleri – bir adımda, tek tek, tek tek ve her şeyden önce, ciddiye – öğreten Göçmenlere neredeyse tamamen yabancıdır.
Dijital Göçmen öğretmenler tipik olarak, öğrenenlerin her zaman olduğu gibi olduklarını ve öğrenciler için öğretmenler için çalışan aynı yöntemlerin şimdi öğrencileri için çalışacağını varsaymaktadır. Fakat bu varsayım artık geçerli değil. Bugünün öğrencileri farklı.
Sınıflarında oturan insanlar video oyunları ve MTV'nin "seğirme hızı" nda büyüdü. Hiper metin, indirilmiş müzik, ceplerinde telefon, dizüstü bilgisayarlarında bir kütüphane, ışınlanmış mesajlar ve anlık mesajlaşma için kullanılırlar. Onlar hayatlarının çoğuna ya da tümüne ağ kurdular. Dersler, adım adım mantık ve "tell-test" talimatı için çok az sabrım var.
Yani, Dijital Yerlilerin dikkat etmemesi ya da yapmamaları mı gerekiyor? Genellikle Yerliler & # 39; Dijital Göçmen Eğitmenlerinin eğitimlerini, yaşadıkları diğer her şeyle kıyaslandığında dikkat etmelerine değmez – "Okula her gittiğimde," bir öğrenciden şikayet ediyor – ve sonra dikkat etmedikleri için onları suçluyorlar! Ve giderek daha fazla, Dijital Yerliler onu almayacak.
Peki ne olmalı? Dijital Yerli öğrencileri eski yöntemleri öğrenmek için mi zorlamalıyız yoksa Dijital Göçmen eğitimcileri yenileri öğrenmeli mi? Ne yazık ki, Göçmenlerin ne kadar istediği önemli değil, Dijital Yerlilerin geriye doğru gitmesi pek olası değil. İlk etapta, bu imkansız olabilir – beyinleri zaten farklı olabilir. Aynı zamanda kültürel göç hakkında bildiğimiz her şeyin karşısında uçar. Yeni bir kültüre giren çocuklar, yeni dili kolayca öğrenir ve eskiyi zor kullanarak kullanırlar. Akıllı yetişkin göçmenler yeni dünyalarını bilmediklerini ve onların öğrenmelerini ve entegre olmalarını sağlamak için çocuklarından faydalandıklarını kabul ederler. O kadar da zeki olmayan (ya da esnek olmayan) göçmenler, zamanlarının çoğunu “eski ülke” de ne kadar iyi şeylerle uğraştıkları konusunda harcıyorlar.
Dolayısıyla, Dijital Yerlileri eğitip büyüyene kadar eğitmeyi unutmak istemedikçe, Dijital Göçmenler bu sorunu daha iyi karşı karşıya getirdiler. Kabalamayı durdurmanın zamanı ve Dijital Yerli neslin Nike sloganı dediği gibi, "Sadece yap!" Eğer bilmiyorsan, sadece çocuklarına dikkat et!