Ondan önce - sadece Aristoteles, Marx, Shakespeare ve diğerleri. Ve sonra en çok alıntı yapan yazarların sıralamasında, prestijli Massachusetts Institute of Technology'de (MIT) Profesör Felsefe ve Dilbilim Profesörü Noam Chomsky. ABD politikasının bir eleştirmeni olarak kalan Chomsky, sanki 85 yaşında değil, yarısı yaşlı gibi dünyayı öğretmeye, yazmaya ve dolaşmaya devam ediyor. Onunla Tokyo'da tanıştık, burada bir dizi konferans vermeye davet edildi. Her zaman olduğu gibi, izleyiciler kapasiteye doluydu. Raporun başlığı “Kapitalizm ve Demokrasi: Hayatta Kalma Perspektifleri” dir. Chomsky'ye göre, çok cesaretlendirici değiller.
Pio D'Emilia: Neden Japonya'ya geldin profesör?
Noam Chomsky: Otuz yaşından beri Japonya ile ilgileniyorum. Bir genç olarak Mançurya ve Çin'de işlenen suçları okudum. Basınımızın “sarı cüceler” e ve Nazilere karşı tutumundaki farklılıktan rahatsız oldum. Hem onlar hem de diğerleri kötülükleri somutlaştırdılar, ama Naziler yine de uzun boylu sarışın Aryanlardı, yani insanlar ve Japonlar maymunlardı, daha da kötüsü - ezilmesi gereken solucanlar ve karıncalardı. Birçoğunun çifte standartlara uymaya devam ettiğini söyleyebilirim: herkes yasal olarak Japonya'dan bir özür talep ediyor, ama kimse savaş suçlarından bahsetmiyor. Tokyo’yu yok eden yangın söndürücü bombalar, Dresden’e atılanlardan daha fazla hasara yol açtı. Hiroşima ve Nagazaki'nin çektiği bombalardan çok daha fazla zayiat verdiler, ancak şu ana kadar hiçbir Amerikan devlet başkanı affetmeyi istemedi. Ancak suçları oynamaya çalışan ve bazen de inkar edilen Japonya'nın geçmişi hala komşularının üzerindedir. Örneğin, ordunun ve devletin, önündeki askerlerin “geri kalanı” uğruna fuhuş yapmak için on binlerce Koreli, Çinli ve diğer milletten kadına baskın düzenlediği inkar edildi.
- Bununla birlikte, her ülkenin iskeletini dolabın içinde tuttuğu söylenebilir. İtalya'da, az sayıda kişi bakteriyolojik kullanan ilk ülke olduğumuzu biliyor. silâh ve gaz ...
- Sana kesinlikle katılıyorum. Sadece bir şey - cehalet, okul ders kitaplarında utanç verici gerçeklerden söz edilmemesi ve bir başka şey - onların tamamen inkar edilmesi. Biri Almanya'daki Holokost'u reddederse, hapse girme riski altındadır ve Japonya'da Nanjing'deki katliamı inkar eder (1937'ta, o zamanki Çin başkenti Nanjing, aralarında binlerce çocuk olan 300 000 sakinlerinin öldürülmesine neden olan Japonlar tarafından işgal edildi.) ve tecavüze uğramış kadınlar) başbakan olabilir ...
- Pek çoğu, ABD’nin gücündeki ve etkisindeki düşüş ve Çin’de yeni bir süper gücün ortaya çıkmasıyla birlikte küresel bir çatışma olasılığının arttığına inanıyor. Çin barış için bir tehdit midir?
- Her şeyden önce, Amerika Birleşik Devletleri'nin gücünün ve etkisinin azaldığına inanmıyorum. Amerika Birleşik Devletleri, II. Dünya Savaşı'ndan sonra dünya şampiyonluğunu kazandı ve şiddet kullanarak bariz bir şekilde koruyor. Bir anlığına ABD’nin Çin’in denizdeki etkisini güçlendirmeye çalıştığı gerçeğinden endişe ettiği Doğu’daki durumu bırakalım. Karayipler’de ya da Kaliforniya kıyılarında değil. Ama Kırım'da neler olduğunun farkındayız?
- Sıradaki soru buydu ...
- Bak, düşüncelerini tahmin ettim. Bu günlerde bizi Soğuk Savaş günlerine döndüren çılgın başyazıları okumak zorundayım. Bugünkü Putin'in Kırım'daki eylemlerini Macaristan, Çekoslovakya ve Afganistan'daki olaylarla nasıl karşılaştırabiliriz? George Orwell bile olayların değerlendirilmesinde böyle bir “fikir birliği” hayal edemedi. Gazetecileri bazı şeyler yazmaya iten nedir? Irak’a saldıran ve işgal eden Batı’nın ne hakkı Afganistan’ı bombaladı, Yugoslavya’nın parçalanmamasını aktif bir şekilde kışkırtmasa bile pasif bir şekilde izledi ve Kosova’nın bağımsızlığını tanıdı, protesto etmedi, kızdı ve hatta Rusya’ya Kırım’da ne olduğu için yaptırımlar getirdi. bildiğim kadarıyla katliam, etnik temizlik ve şiddet yoktu. Soruyorum: neden tüm dünyayı bize göre bölgelere göre tabi tutuyormuş gibi görmeye devam ediyoruz, ki bu bizim görevimiz doğrultusunda “kontrol etme” ve hatta değiştirme hakkımız var;
- Fakat Çin sürekli olarak askeri harcamaları artırıyor, örneğin yurtdışında askeri üsler oluşturmaya çalışıyor, örneğin Zimbabwe'de ...
- Bir kenara şaka, özellikle de tarih Zimbabwe’deki Çin askeri üssünde bunun bir temeli yok gibi görünüyor. Fakat doğru olsa bile, bu ne değişiyor? Binlerce karşı bir temel? Çin'in tüm dünyaya dağılmış askeri bir üsleri yok, sosyo-ekonomik modelini kimseye empoze etmeye çalışmıyor. Deng Xiaoping döneminde küçük bir Vietnam davası dışında, Çin'i hiçbir ülkede işgal ettiğini hatırlamıyorum. Çin’in askeri bütçesindeki artışa gelince, dünyanın geri kalanındaki toplam harcamalarla neredeyse hiç karşılaştırılamayan ABD askeri harcamalarına uzaktan bile yakın değil. Ek olarak, ABD Avrupa'dan Japonya'ya kadar her yerde müttefiktir ve Çin yalnızdır. Bu nedenle, ABD’nin askeri gücünü Çin’in yetenekleriyle karşılaştırmanın hiçbir anlamı yoktur, çünkü o zamanları SSCB’nin askeri gücü ile karşılaştırmanın anlamı yoktu.
- Yine de, dünya Çin'den korkuyor.
- Bu sadece basında şişen, sansasyonları arayan ve yalnızca klişeleri takip edebilen, gerçek olayları araştıramayan ve analiz etmeyen ortak bir Batı takıntısı. Ve veriler var. Son zamanlarda, Avrupa'da BBC tarafından belirtilen kamuoyu yoklamaları sonuçlarını okudum. Sorulardan biri şuydu: Hangi ülke dünyaya en büyük tehdidi temsil ediyor?
- Dur tahmin edeyim: ABD mi?
- Evet, ayrıca, ankete katılanların% 70'u bu görüşe bağlı kalmaktadır. Pakistan ikinci sırada, Hindistan üçüncü sırada yer alıyor, ardından Çin (ankete katılanların% 10'inin inandığı gibi). Hem işgal hem de yıkımdan kurtulan Avrupalılar, askeri konularda tecrübe sahibi, yanlış alarm ile gerçek olanı ayırt edebiliyorlar.
- Seninki doğru. Fakat Doğu'ya dönelim. Kore'deki durum hakkındaki değerlendirmeniz nedir? Obama’nın Clinton’ın başarabildiği şeyi tamamlayabilmesi, yani bir barış anlaşması imzalamak amacıyla ciddi bir diyalog başlatmak için herhangi bir umut var mı?
“Ne zaman başladığını size hatırlatmak için iyi yaptınız.” Shel 1994 yılı, aynı fikirde oldu ve Dışişleri Bakanı Madeleine Albright, onur ve saygı ile kabul edildiği Pyongyang'a geldi. Sonra Kore lideri Kim Jong Il'in Clinton ile görüşmesi hakkında bir konuşma yapıldı. Daha sonra Clinton Orta Doğu meselesini rahatsız etti, başarısızlıkla sonuçlanan Camp David’de uzun görüşmelere başladı ve Kore dosyası geri brülöre geçti. Sonra Bush iktidara geldi ve nasıl bittiğini biliyoruz. Bu konuyu açıklığa kavuşturmak gerekiyor: anlaşmayı ihlal eden ve Kuzey Kore rejiminin nükleer yarışını kışkırtan ABD oldu. Bush ilk görevini aldığında, Pyongyang’ın atom bombası yoktu ve şimdi, görünen o ki, Kuzey Kore’de bunlardan sekiz tane var. Bunlar gerçekler. Ancak bundan kimin sorumlu olduğunu anlamak için dünya basınının raporlarını okursanız, sadece Kuzey Kore'nin her şeyden sorumlu olduğu ortaya çıkıyor. Tarihsel olayları ele almanın garip bir yolu.
“Bu Obama için bir ipucu, yalnızca bir sağlık reformu uygulayan bir başkan olarak değil, tarihe geçmek istiyorsa ne yapmalı?”
- Yalnızca doğrudan müzakerelere güvenmek ve aynı zamanda Güney Kore'yi Kuzey Kore ile kültürel ve ekonomik değiş tokuşlar yoluyla açık bir diyalog politikası (sözde güneş politikası) yapmaya ve belki de Pyongyang’ın burnunda büyük çaplı askeri tatbikatları durdurmaya teşvik etmek gereklidir. . Bu yıl, sınırın kuzeyinde "önleyici" bombalama simülasyonu bile yaptılar. Böyle bir şey bulabilmek için delirmek gerekir. Kore Savaşı sırasında Amerikan bombalamasının ne yaptığını biliyor musunuz? Kuzeydeki yerleşim yerleri yeryüzünden silindi, çoğu durumda, onları Çin'de icat edip üreten Japon savaş suçlularından elde edilen “tariflere” göre özel bombalar ve kimyasal silahlar kullanıldı. Bu “işbirliği” için haklı ve topluma kazandırıldı. Hatta bazıları bakan oldu ...
- Konuşmamızı genişletin profesör. Demokrasi hakkında konuşalım. Churchill, bunun kusursuz bir hükümet şekli olduğunu söylese de, insanlık daha iyi bir şey icat etmedi. Ancak “demokrasi”, Berlusconi’nin İtalya’daki serbest ve tekrarlanan seçimler sonucunda ve Tayland’daki Thaksin’in iktidara gelmesine neden oldu. Daha “demokratik” bir sistem icat etme zamanı mı geldi?
- Sorun demokraside değil, onu neye dönüştürdüğümüzde. Demokrasi boş bir kelime değil. Bu, örneğin işçilerin fabrikalarını yönetmeleri gerektiği anlamına gelir. Klasik liberalizmin parlak bir temsilcisini, elbette bir Bolşevik olmayan John Stuart Mill'den alıntı yapıyorum. Demokrasi, insan haklarına saygı ve sosyal kazanımlar demektir. Avrupa'da şu an ne olduğu, vatandaşların uzun zamandır devam etmeyen sosyal adalet mücadelesi sırasında kazandıkları haklarını azaltma sürecini izledikleri anlamına gelmiyor; Brüksel ve Bundesbank yetkililerinin diktelerine sunulması anlamına gelmez. Berlusconi'den bahsettin. Bu, İtalya tarihinde güzel bir sayfa yazdığını söylemek değil, Monty'yi kim seçti? Renzi'yi kim seçti? Bundesbank ve bu bir demokrasi değil. Birkaç gün önce Wall Street Journal'da ilginç bir makale okudum. Bu yayının yıkılmasından şüphelenilemez. Bence doğru bir şekilde şu anda kimin iktidarda olduğu önemli değil - sağ veya sol, merkez-sağ veya merkez-sol olduğunu söylüyor. Hangi hükümet "seçilirse seçilsin", Brüksel tarafından oluşturulan çerçevede hareket etmek zorunda kalacak. Yunanistan Bakanı Papandreu’ya ne olduğunu düşünün. Brüksel’e “meydan okumaya” çalıştı. Sadece referanduma kemer sıkma politikasının dayatılması sorusunu sunma tehdidi için Papandreu "çarmıha gerildi" ve aslında Avrupa siyasi sahnesinden kaldırıldı.
- Japonya sorununa geri dönelim. Nükleer santraller hakkında ne düşünüyorsunuz? Fukushima-1 nükleer santralindeki kazadan üç yıl sonra hükümet tekrar reaktör fırlatmaya hazır görünüyor ...
- Bu sorunun cevaplanması o kadar kolay değil. Fukuşima'da kazanılan kaza sonucu hala yaşanmakta olan bir ülkede reaktörlerin fırlatılması hakkında konuşmak zor. Ancak, çevresel tahribat tehlikede olduğundan ve bu bir şaka olmadığından, yanıcı minerallerin tüketimindeki bir artış da risk ile ilişkilidir. İnsani, teknolojik ve finansal kaynakları bu sektöre yönlendirerek, Almanya tarafından ilan edildiği gibi alternatif enerjinin kullanılmasına güvenmek en iyisidir.
- Son soru, dilbilim alanındaki uzmanlığınızla ilgilidir. Çocuklarımız ve torunlarımız hangi dili öğrenmeli - İngilizce mi yoksa Çince'ye geçmek mi daha iyi olmalı?
“Bana yakın gelecekte dünyayı kimin yöneteceğini soruyorsun, değil mi?” Amerika Birleşik Devletleri Çin sadece askeri veya politik bir tehdit değil, aynı zamanda ekonomik bir süper güç değil. Muazzam yeniden dirilişi hala Japonya, Kore, Tayvan, ABD ve Avrupa'da geliştirilen yabancı teknolojilere dayanmaktadır. Çin ekonomisi büyüyor ve büyümeye devam edecek, ancak umarım Batı ekonomisi yakında yükselmeye başlayacaktır. Dil gelince, o zaman biz zaten İngilizce konuşan Amerikalılar için, Çince öğrenmek şüphesiz yararlıdır. Fakat bence diğerleri için İngilizce öğrenmek bir süre önce gelmeli. Ama bu sadece benim görüşüm ve sen zaten biliyorsun ki zaten 80 beni reddetti bile.