|RESEARCH ARTICLE|
|1.||An overlooked risk for healthcare workers amid COVID-19: Occupational hand eczema|
Velat Celik, Mehmet Yasar Ozkars
PMID: 33381690 PMCID: PMC7754862 doi: 10.14744/nci.2020.45722 Pages 527 - 533
Amaç
Koronavirüs Hastalığı-2019 (COVID-19) bulaşmasını önlemeye yönelik en etkili yöntemlerden biri el temizliğidir ve bunun sonucunda el temizliği COVID-19 salgını sırasında artmıştır. Çalışmanın amacı, COVID-19 salgını sırasında sağlık çalışanlarında el ekzeması(EE) prevalansını, risk faktörlerini ve ilişkili semptomları araştırmaktır.
Yöntemler
Kahramanmaraş ilinde görev yapan hekim ve hemşirelere, kendilerinin dolduracakları çevrimiçi anket dağıttık. Anket, pandemi öncesinde ve pandemi sırasında EE ile ilişkili semptomlar ve risk faktörleri hakkında sorular içeriyordu.
Bulgular
Anketi 564 kişi (349 doktor ve 215 hemşire) yanıtladı. COVID-19 sonrası EE prevalansı %6.6'dan %11.7'ye ve EE ile ilişkili semptomların prevalansı %39.5'ten %79.3'e yükselmişti. Kadın cinsiyet (odds oranı [OR]: 3.92; %95 güven aralığı [CI]: 2.12-7.25), atopik hastalık öyküsü (OR: 1.7; %95 CI: 1.03-2.8), sık el yıkama (OR: 1.03; %95 CI: 1.01-1.05) ve sık nemlendirici kullanımı (OR: 1.12; %95 CI: 1.01-1.24) EE ile ilişkili semptomların gelişme riskiyle bağımsız olarak ilişkili bulundu.
Sonuç
COVID-19 salgını sırasında meydana gelen el yıkama sıklığındaki artışın sonucu olarak sağlık çalışanlarında EE ile ilişkili semptomlarda önemli bir artış olmuştur. COVID-19 ile ön saflarda savaşan sağlık çalışanlarında, EE gelişmesini önleyici stratejilere ve eğitimlere ivedilikle ihtiyaç vardır. (NCI-2020-0313.R1)
OBJECTIVE: Hand hygiene, one of the most critical preventive methods against Coronavirus Disease-2019 (COVID-19) cross-transmission, has increased during the COVID-19 outbreak. The present study aims to investigate the prevalence and risk factors of hand eczema (HE) and associated symptoms in healthcare workers (HCWs) during the COVID-19 outbreak.
METHODS: We distributed a self-administered online survey to physicians and nurses in Kahramanmaras, Turkey. The survey included questions about HE-associated symptoms and risk factors before and during the pandemic.
RESULTS: Five hundred sixty-four individuals (349 physicians and 215 nurses) answered the survey. Post-COVID-19, the prevalence of HE increased from 6.6% to 11.7% and the prevalence of HE-associated symptoms increased from 39.5% to 79.3%. Female gender (odds ratio [OR]: 3.92; 95% confidence interval [CI]: 2.127.25), a history of atopic diseases (OR: 1.7; 95%CI: 1.032.8), more frequent handwashing (OR: 1.03; 95%CI: 1.011.05), and more frequent use of moisturizers (OR: 1.12; 95%CI: 1.011.24) were independently associated with the risk of HE-associated symptoms.
CONCLUSION: Because of increased handwashing during the COVID-19 outbreak, there is a significant increase in HE-associated symptoms in HCWs. Proper education and preventive strategies for HE are urgently needed for HCWs fighting on the front lines of COVID-19.
|2.||The urine foaming test in COVID-19 as a useful tool in diagnosis, prognosis and follow-up: Preliminary results|
Mehmet Serhan Kurtulmus, Cemal Kazezoglu, Busra Cakiroglu, Habip Yilmaz, Abdullah Emre Guner
PMID: 33381691 PMCID: PMC7754871 doi: 10.14744/nci.2020.42027 Pages 534 - 540
Amaç: Covid 19'un antijenik yapısına özgü peptid yapıların idrarda atılması sonucu, idrar örneğinde oluşan köpük düzeyinin ölçümüne dayalı, basit, hızlı, hasta başı uygulanabilen bir test geliştirmeyi amaçladık. Bu makalede, COVID19 teşhisinde, prognozun tahmininde ve tedaviye yanıtın değerlendirilmesinde prediktif ve prognostik değeri olan idrar köpük testi (UFT) ile yapılan ilk klinik çalışmasının ön sonuçlarını sunuyoruz.
Materyal ve Metod: Çalışma, İstanbul'da üçüncü basamak bir eğitim ve araştırma hastanesinde gerçekleştirildi. Sağlık Bakanlığı izni ve klinik araştırmalar etik kurulundan onayı alındıktan sonra, bilgilendirilmiş onamları alınan 3 hasta grubundan idrar örnekleri toplandı. Gruplar Sağlık Bakanlığı COVID19 Tanı Rehberine göre oluşturuldu: grup A: COVID19 şüphesiyle ayaktan başvuran ve takip edilen hastalar, grup B: yatarak takip ve tedavi gören hastalar, grup C: yoğun bakım ünitesinde (YBÜ) tedavi gören hastalar. Ayrıca grup Dye kontrol grubu olarak 30 sağlıklı gönüllü dahil edildi. Tüm gruplardan steril idrar kabına alınan idrar örnekleri laboratuvara bir saat içinde ulaştırıldı. Yeni geliştirilen UFT test tüpüne, 2.5 ml idrar örneği ilave edilerek 15 saniye çalkalandı ve oluşan köpük seviyesi bir renk skalasına göre, görsel olarak değerlendirildi. Hastaların diğer verileri hastane bilgi yönetim sistemi (HIMS) ve hastaya bakan hekimden elde edildi. Klinik durum (hafif, orta, şiddetli), RT-PCR testi sonuçları, varsa bilgisayarlı tomografi (BT) ve biyokimyasal testleri, UFT sonuçları ile karşılaştırılarak istatistiksel olarak p< 0,05 anlamlılık düzeyinde ifade edildi. UFTnin, duyarlılık, özgüllük, pozitif ve negatif tahmin değeri, pozitif olabilirlik oranı gibi performans özellikleri PCR sonucuna ve/veya CT'ye göre istatistiksel olarak hesaplandı.
Bulgular: Kontrol grubu, ayaktan hasta, yatan hasta ve yoğun bakım hastalarının UFT sonuç dağılımları arasında istatistiksel olarak anlamlı fark gözlendi (p=0.0001). Yatan hasta ve yoğun bakım hastalarında turuncu ve kırmızı bölgedeki UFT sayıları, kontrol ve ayaktan hasta gruplarına göre istatistiksel olarak anlamlı derecede daha yüksekti. UFT'nin tanısal doğruluğu tüm gruplarda belirlendi ve ortalama duyarlılık% 92 (% 95 CI: % 87-95) ve özgüllük% 89 (% 95 CI: % 80-98) olarak tespit edildi.
Sonuç: İlk klinik çalışma sonuçları, UFT'nin özellikle COVID19'un klinik şiddetini tahmin etmede yararlı bir araç olduğunu göstermektedir. İdrar köpük testi, COVID19 prognoz ve tedavi takibinde bir hastabaşı testi olarak kullanışlı, hızlı, basit ve non-invaziv bir yöntem olarak önerilebilir. (NCI-2020-0359.R1)
OBJECTIVE: We aimed to develop a simple, rapid urine test based on the level of foaming that occurs in the urine sample due to the excretion of peptide structures containing amino acids specific to the antigenic structure of COVID-19. In this study, we present the preliminary results of the first clinical study with a newly developed urine foaming test (UFT).
METHODS: This study was conducted in a tertiary hospital in Istanbul. After obtaining the approval of the ethics committee, urine samples were taken from three groups of patients whose informed consent was obtained. The groups were created according to the COVID-19 Diagnostic Guide of Ministry of Health: A: outpatients with suspected COVID-19, B: inpatients for follow-up and treatment, C: patients treated in intensive care unit (ICU). Also, 30 healthy volunteers were included as the control group D. Urine samples taken from all groups were delivered to the laboratory. 2.5 ml urine sample was added to the test tube and shaken for 15 seconds and the level of foam formed was visually evaluated according to the color scale. Other data of the patients were obtained from the hospital information management system and the physician caring for the patient. The clinical status, PCR test results, computed tomography (CT), if any, laboratory tests, and UFT results were compared and the level of statistical significance was expressed as p≤0.05 in the 95% confidence intervals (CI). Performance characteristics, such as sensitivity, specificity, positive and negative predictive value of the UFT, were statistically calculated according to the RT-PCR result and/or CT.
RESULTS: A statistically significant difference was observed between UFT distributions of the control, outpatient, inpatient and ICU patients (p=0.0001). The results of UFT orange and red in inpatients and ICU patients were statistically significantly higher than in the control and outpatient groups. The diagnostic accuracy of UFT was detected in all group, the pooled sensitivity was 92% (95% CI: 8795%) and specificity was 89% (95%CI: 8098%).
CONCLUSION: Our preliminary results suggest that the UFT is useful, particularly in predicting the clinical severity of COVID-19. The UFT could be recommended as a point of care test, rapid and non-invasive method in the diagnosis and follow-up of COVID-19.
|3.||Comparison of effects of high and low dose paracetamol treatment and toxicity on brain and liver in rats|
Ersoy Oksuz, Semih Yasar, Remzi Erten, Okan Arihan, Gokhan Oto
PMID: 33381692 PMCID: PMC7754870 doi: 10.14744/nci.2020.54926 Pages 541 - 550
Giriş ve Amaç: Parasetamolün, santral siklooksijenaz (COX) enzimini inhibe ederek etki gösterdiği düşünülse de halen etki mekanizması tam olarak açıklanamamıştır. En önemli yan etkisi hepatoksisite olmasına rağmen son yıllarda beyin üzerinde de toksisisteye neden olduğu düşünülmektedir. Bu çalışmada düşük doz ve yüksek doz parasetamolün karaciğer ve beyin üzerinde tedavi ve toksik etkisinin incelenmesi amaçlanmıştır.
Yöntem ve Gereçler: Çalışmada, Wistar-albino sıçanlar kullanıldı. 20 ve 500 mg/kg dozlarında parasetamol 1 ve 3 gün boyunca günde bir defa olmak üzere intraperitoneal olarak verildi. Son dozlar verildikten 24 saat sonra sıçanlar sakrifiye edilerek kan örnekleri, beyin ve karaciğerleri alındı. Beyin ve karaciğer, COX-3, PGE2 ve caspase 3 antikorları kullanılarak immunuhistokimyasal değerlendirilmede ve TAS, TOS, OSI ölçümlerinde kullanıldı. Kan örneklerinden ticari kit kullanılarak ALT ve AST düzeyleri tespit edildi. Sonuçlar kruskal Wallis testi ile (SPSS ver.24) değerlendirildi.
Bulgular: Karaciğerdeki COX-3 düzeyi yüksek doz uygulanan her iki grupta diğerlerine göre istatiksel anlamlı olarak düşüktü (P<0.05). Beyinde ise COX-3 düzeyinde gruplar arasında istatiksel anlamlı bir fark yoktu. Karaciğerde ve beyindeki PGE2 düzeyinde gruplar arasında istatiksel anlamlı bir fark yoktu (P>0.05). Karaciğerdeki caspase 3 düzeyi sadece düşük doz uygulanan grupta diğer gruplara göre istatiksel anlamlı olarak yüksekti (P<0.05). Beyinde ise caspase 3 düzeyinde gruplar arasında istatiksel anlamlı bir fark yoktu (P>0.05). Hem karaciğerde hemde beyinde sadece 3 gün yüksek doz gruptaki OSİ değeri 3 gün yüksek doz grupta diğerlerine göre anlamlı yüksek bulundu (p<0.05). ALT ve AST değerlerinde gruplar arasında istatiksel anlamlı bir fark yoktu (P>0.05).
Tartışma ve Sonuç: Çalışmamızın sonuçları, parasetamolün karaciğerde COX-3 enzimini inhibe ettiğini fakat beyindeki COX-3ün düzeyi üzerinde herhangi bir etkisinin olmadığını, COX-3 enziminin PGE2 üretimi üzerinde herhangi bir etkisinin olmadığını göstermektedir. Ayrıca bu sonuçlar, parasetamolün düşük dozlarda sadece karaciğerde apoptoza neden olduğunu yüksek dozlarda ise beyinde daha fazla olmak üzere oksidatif stresi artırarak toksisiteye neden olabileceğini göstermektedir. (NCI-2020-0027.R1)
OBJECTIVE: Paracetamol is thought that it acts by inhibiting the central cyclooxygenase (COX) enzyme; its mechanism of action is still not fully explained. Although its most important side effect is hepatoxicity, it is thought to cause toxicity on the brain in recent years. The present study aims to investigate the treatment and toxic effects of low and high doses of paracetamol on the liver and brain.
METHODS: Wistar-albino rats were used in this study. At doses of 20500 mg/kg, paracetamol was administered intraperitoneally once a day for one and three days. The brain and liver were used for immunohistochemical evaluation using COX-3, prostaglandin E2 (PGE2) and caspase 3 antibodies and for total antioxidant (TAS), total oxidant (TOS) and oxidative stress index (OSI) measurements. Results were evaluated using the Kruskal Wallis test (SPSS ver.24).
RESULTS: The liver COX-3 levels were significantly lower in both groups with higher doses (p<0.05). In the brain, there was no statistically significant difference in COX-3 levels between the groups. There was no statistically significant difference in PGE2 levels in the liver and brain between the groups (p>0.05). The caspase 3 level in the liver was statistically significantly higher in the low dose group compared to the other groups (p<0.05). In both liver and brain, OSI values were significantly higher in the 3-day high-dose group compared to others (p<0.05). There was no statistically significant difference between the groups in ALT and AST values (p>0.05).
CONCLUSION: The results of our study show that paracetamol inhibits the COX-3 enzyme in the liver but has no effect in the brain, and COX-3 does not have an effect on PGE2. Paracetamol causes apoptosis in the liver only in low doses; higher doses may cause toxicity by increasing oxidative stress, especially in the brain.
|4.||Increased prevalence of pelvic venous congestion sign on sacroiliac MRI in women with clinically suspected sacroiliitis|
Ahmet Peker, Gozde Tokatli, Ali Balci, Isil Basara Akın, Canan Altay, Gercek Can
PMID: 33381693 PMCID: PMC7754859 doi: 10.14744/nci.2020.48030 Pages 551 - 556
Amaç: Sakroileiti taklit eden ağrının olası bir nedeni olarak doğurganlık çağındaki kadınlarda sakroilyak ve kalça MRG incelemelerindeki pelvik venöz konjesyon (PVK) prevalansını karşılaştırmak.
Materyal ve Metot: Bu retrospektif çalışmada Ocak 2010 ile Aralık 2017 tarihleri arasında gerçekleştirilen toplam 727 MRG (401 sakroilyak MRG ve 326 kalça MRG) incelemesini içermektedir. MR görüntüleri sakroileit, PVK işareti ve diğer kas-iskelet ve genito-üriner sistemlere ait rastlantısal bulgular açısından değerlendirildi. Ağrıya neden olabilecek kas-iskelet ve genito-üriner sistemlerde bulgusu olan hastalar (n = 188) çıkarıldıktan sonra kalan 539 (322 sakroiliak ve 217 kalça) MRG incelemesi PVK işaretinin varlığı açısından tekrar analiz edildi.
Bulgular: Sakroilyak MRG incelemesi bulunan 401 hastanın 120 sinde (%29,9) ve kalça MRG incelemesi bulanan 326 hastanın 54 ünde (%16,6) PVK işareti pozitifti (p<0,001). Ağrıya sebep olabilecek diğer kas-iskelet ve genito-üriner sistemlere ait bulguları olan hastalar çıkarıldıktan sonra, sakroilyak MRG incelemesi bulunan 322 hastanın 122 sinde (%31,7) ve kalça MRG incelemesi bulunan 217 hastanın 38 inde (%17,5) PVK işareti saptandı (p<0,001). Akut sakroileiti olan ve olmayan hastalar arasında PVK prevalansı açısından anlamlı fark saptanmadı (p> 0,05). Ayrıca diğer karşılaştırılabilen insidental bulgular açısından da anlamlı farklılık saptanmadı.
Sonuç: Sakroilyak MRG incelemesi yapılan hastalardaki belirgin artmış pelvik venöz konjesyon prevalansının sebebi pelvik konjesyon sendromunun klinik olarak sakroiliiti taklit etmesine bağlı olabilir. (NCI-2020-0006.R1)
OBJECTIVE: To compare the prevalence of pelvic venous congestion (PVC) sign on sacroiliac and hip MRI in women of reproductive age as a possible cause of pain mimicking sacroiliitis.
METHODS: This retrospective study included 727 MRI examinations (401 sacroiliac joint MRI and 326 hip joint MRI) that were performed between January 2010 and December 2017. Images were evaluated for the presence of sacroiliitis, presence of PVC sign and presence of other incidental findings of musculoskeletal and genitourinary disorders. After removing patients with other musculoskeletal and genitourinary disorders that may cause pain (n=188), remaining 539 (322 sacroiliac and 217 hip), MRI examinations were re-analyzed for the presence of PVC sign.
RESULTS: Four hundred one patients with sacroiliac MRI examination had 120 (29.9%) PVC sign and 326 patients with hip MRI examinations had 54 (16.6%) PVC sign (p<0.001). After removing patients with other musculoskeletal and genitourinary disorders that may cause pain, 322 patients with sacroiliac MRI had 102 (31.7%) PVC sign and 217 patients with hip MRI examinations had 38 (17.5%) PVC sign (p<0.001). No significant difference was found between patients with acute sacroiliitis and patients without acute sacroiliitis concerning PVC prevalence (p>0.05). There were also no significant differences between other comparable incidental findings.
CONCLUSION: Significantly increased PVC prevalence in sacroiliac MRI exams may be attributable to PCS simulating clinical sacroiliitis.
|5.||Life quality and empathy in children with celiac disease|
Ayse Tolunay Oflu, Aysegul Bukulmez, Erdem Içigen, Lutfi Molon, Tugba Koca, Yunus Emre Avsar
PMID: 33381694 PMCID: PMC7754876 doi: 10.14744/nci.2020.75735 Pages 557 - 562
Amaç: Bu çalışma çölyak hastalığı (CD) ile çocukların yaşam kalitesi ve empati düzeyi arasındaki ilişkiyi araştırmayı amaçlamaktadır.
Yöntem: Bu çalışmaya katılan 8-14 yaş aralığındaki tüm katılımcılara Pediatrik Yaşam Kalitesi Envanteri ve Çocuk ve Ergenler için Empati İndeksinin Türkçe versiyonu ile ebeveynlere yapılandırılmış anket uygulandı.
Bulgular: Bu çalışmaya, çölyak hastalığı olan 45 çocuk ile 48 sağlıklı çocuk dahil edildi. Toplam Pediatrik Yaşam Kalitesi Envanteri skorları çölyak hastalığı olan çocuklarda kontrol grubuna göre anlamlı olarak düşük saptandı (p <0.05). Pediatrik Yaşam Kalitesi Envanterinin alt puanları değerlendirildiğinde, okul fonksiyon puanı dışındaki puanlar çalışma grubunda anlamlı olarak düşük bulundu (p <0.05). Çocuk ve Ergenler için Empati İndeksi puanları incelendiğinde, toplam empati ölçeği puanları Çölyak hastalarında anlamlı olarak daha yüksek ölçüldü (p <0.05).
Sonuç: Bu çalışma çölyak hastalığı olan çocuklarda yaşam kalitesinin düştüğü argümanını desteklemektedir. Gelecekteki çalışmalar, çölyak hastalarının yaşam kalitesini artırmak için destek modelleri geliştirmeyi amaçlamalıdır. Bu, çalışma ayrıca çölyak hastalığı olan çocuklarda empati düzeyinin arttığını gösteren ilk çalışmadır. Gelecek çalışmalar empati düzeyindeki artışın belirleyicileri üzerine odaklanmalıdır. (NCI-2020-0015.R1)
OBJECTIVE: This study aims to investigate the associations between celiac disease (CD) and childrens life quality and empathy level.
METHODS: In this study, all participants aged 814 years completed the Turkish version of the Pediatric Quality of Life Inventory and Index of Empathy for Children and Adolescents. Parents were also applied to the structured survey.
RESULTS: This study included a study group consisting of 45 children with celiac disease and a control group with 48 healthy children. The total scores of PedsQL were significantly lower for children with celiac disease when compared to the control group (p<0.05). When the sub-scores of PedsQL were evaluated, scores except the school functioning score (ScFS) were significantly lower in the study group (p<0.05). When IECA was analyzed, total empathy scale scores (TESS) were measured significantly higher in the study group (p<0.05).
CONCLUSION: This study supports the argument that the quality of life decreases in children with CD. Future studies should aim to develop support models to improve the life quality of celiac patients. To our knowledge, this is the first study proving the increased empathy levels of children with CD. The determinants of the increased empathy levels should be focussed on future studies.
|6.||Associations between cytokine gene polymorphisms and rheumatoid arthritis in Turkish population|
Burcu Yucel, Ceren Sumer, Ilhami Gok, Murat Karkucak, Emel Alemdaroglu, Fahri Ucar
PMID: 33381695 PMCID: PMC7754868 doi: 10.14744/nci.2020.70845 Pages 563 - 571
Giriş ve Amaç: Çeşitli sitokin polimorfizmleri, farklı popülasyonlarda Romatoid Artrit (RA)'ya yatkınlıkta genetik risk faktörleri olarak ilişkilendirilmiştir. RA'da tedaviye yanıtın yanı sıra klinik ilerleyişi tahmin etmek için genetik belirteçleri tanımlamayı amaçlayan çalışmalar mevcuttur. Bu çalışmanın amacı, Türkiye'nin Doğu Karadeniz Bölgesi'nde sitokin kodlayan 13farklı genin polimorfizmlerini araştırmaktır.
Yöntem ve Gereçler: 49 hasta ve 96 sağlıklı kemik iliği ve böbrek donörünün periferik kan örneklerinden DNA izolasyonu yapıldı. Genotipleme Heidelberg Cytokine Typing Tray kit kullanılarak yapıldı. PCR ürünleri agaroz jel elektroforezinde görüntülendi ve kit ile verilen yorum tablosu kullanılarak analiz edildi. İstatistik analizler için Arlequin 3.5 programı kullanıldı.
Bulgular: Allel frekansları ile hastalık arasında pozitif bir ilişki bulunamadı. IL-1A -889 C alleli hastalıkla negatif ilişkili bulundu (p=0.02, OR=0.533, Wald's 95% CI=0.318-0.893). IL-12 -1188 CC (p=0.01, OR=3.667, Wald's 95% CI=1.246-10.786), IL-4 -1098 GT (p=0.02, OR=2.405, Wald's 95% CI=1.129-5.125) genotipleri hastalıkla pozitif ilişkili bulunurken, IL-4 -590 CT (p=0.02, OR=0.422, Wald's 95% CI=0.201-0.886) genotipi hastalık ile negatif ilişkili bulundu. Ayrıca IL-6 GG haplotipi de hastalık ile pozitif ilişkili bulundu (p=0.02, OR=1.880, Wald's 95% CI=1.086-3.254).
Tartışma ve Sonuç: Sonuçlarımız IL-1A, IL-2, IL-4, IL-6 ve IL-12 genin bazı polimorfizmlerinin çalıştığımız popülasyonda RAya yatkınlık/ koruyuculuk ile ilişkili olabileceğini düşündürdü. Çok merkezli ve geniş hasta sayısına sahip çalışmalar ile Türk popülasyonunda RAya yatkınlıkta rol alan sitokin polimorfizmlerinin aydınlatılmasına katkı sağlanacaktır. (NCI-2019-0334.R1)
OBJECTIVE: Various cytokine polymorphisms have been associated with genetic risk factors predisposing to Rheumatoid Arthritis (RA) in different populations. To predict the clinical outcome as well as response to therapy in RA, studies aimed to describe genetic markers. The present study aims to search for polymorphisms of 13 cytokine coding genes in the Eastern Black Sea Region of Turkey.
METHODS: DNAs of 49 patients and 96 healthy bone marrow and kidney donors were isolated from peripheral blood samples. Genotyping was performed using the Heidelberg Cytokine Typing Tray kit. PCR products were visualized on an agarose gel, and results were analyzed using the interpretation scheme provided with the kit. Arlequin 3.5 software was used for statistical analysis.
RESULTS: No positive association was found between allele frequencies and the disease. However, a negative association was found for the IL-A -889 C allele (p=0.02, OR=0.533, Walds 95% CI=0.3180.893). IL-12 -1188 CC (p=0.01, OR=3.667, Walds 95% CI=1.24610.786), IL-4 -1098 GT (p=0.02, OR=2.405, Walds 95% CI=1.1295.125) genotypes were found positively associated with the RA, while IL-4 -590 CT (p=0.02, OR=0.422, Walds 95% CI=0.2010.886) was found negatively associated with the disease. In addition, IL-6 GG haplotype was found positively associated with the RA (p=0.02, OR=1.880, Walds 95% CI=1.0863.254).
CONCLUSION: Our findings suggest that some polymorphisms of the IL-1A, IL-2, IL-4, IL-6 and IL-12 could be responsible for the susceptibility or protective to RA in our study population. Multi-centered and large numbers of subjects containing studies that search for cytokine polymorphisms will gather more information regarding the susceptibility to RA of Turkish patients.
|7.||Retrospective evaluation of the effects of sugammadex and neostigmine on the IgE and eosinophil cationic protein in morbid obese patients|
Ozkan Gorgulu, Mehmet Nuri Kosar
PMID: 33381696 PMCID: PMC7754875 doi: 10.14744/nci.2020.21298 Pages 572 - 578
Amaç
Bu çalışma, sugammadeksin neden olduğu gama siklodekstrin ile ilişkili alerjik reaksiyonların anafilaksi değil, anafilaktoid bir reaksiyon olduğunu göstermek için tasarlanmıştır.
Method
Bu retrospektif çalışmaya elektif laparoskopik sleeve gastrektomi operasyonu uygulanan 83 morbid obez hasta dahil edildi. Hasta verileri hasta dosyalarından ve elektronik sağlık kayıtları sisteminden (SARUS) elde edilmiştir. Hastalar sugammadeks (Grup S) ve neostigmin (Grup N) olarak iki gruba ayrıldı. Hasta verileri hasta preoperatif demografik özellikleri (yaş, cinsiyet) ve preoperatif ve postoperatif (12 saat sonra) toplam IgE ve ECP (Eozinofil katyonik protein) düzeyleri dahil olmak üzere kaydedildi.
Bulgular
Grup S veya Grup N'de toplam IgE düzeylerinde anlamlı bir değişiklik yoktu (p> 0.05); ancak ECP düzeyleri her iki grupta da anlamlı olarak düştü (p <0.001, p = 0.01). Grup S'deki hastalarda; preoperatif total IgE düzeyleri, preoperatif ECP (ρ = 0.311, p = 0.045) ve postoperatif ECP (ρ = 0.310, p = 0.046) seviyeleri ile anlamlı, pozitif ve zayıf korelasyon bulundu.
Sonuç
Gama siklodekstrin ile ilişkili sugammadeksin neden olduğu alerjik reaksiyonlar, IgE aracılı olmayan anafilaktoid reaksiyonlardır. Morbid obezitesi olan hastalarda intravenöz olarak 2 mg kg-1 sugammadeks uygulandıktan sonra anafilaktoid reaksiyon gözlenmedi. (NCI-2020-0210)
OBJECTIVE: This study was designed to show that allergic reactions with gamma cyclodextrin-related caused by sugammadex are not anaphylaxis but an anaphylactoid reaction.
METHODS: In this retrospective study, 83 morbidly obese patients, who underwent elective laparoscopic sleeve gastrectomy operation, were included. Patient data were obtained from patient files and electronic health records system (SARUS). The patients were divided into two groups as sugammadex (Group S) and neostigmine (Group N). Patient data were recorded, including patient preoperative demographics (age, gender) and preoperative and postoperative (12 hours later) levels of total IgE and ECP (Eosinophil cationic protein) levels.
RESULTS: There was not a significant change in the total IgE levels in Group S or Group N (p>0.05); however, the levels of ECP significantly decreased in both groups (p<0.001, p=0.01). In the patients in Group S, the preoperative levels of total IgE were significantly positively, and weakly correlated with the preoperative ECP (p=0.311, p=0.045) and postoperative ECP (p=0.310, p=0.046) levels.
CONCLUSION: Allergic reactions that arise from sugammadex related with gamma-cyclodextrin are non-IgE mediated anaphylactoid reactions. Anaphylactoid reaction was not observed after administration of 2 mg kg-1 sugammadex intravenously in patients with morbid obesity.
|8.||Comparison of success between external and endonasal dacryocystorhinostomy in primary acquired nasolacrimal duct obstruction in Turkish cohort|
Bugra Karasu, Gulunay Kiray, Erdem Eris, Irfan Perente, Ali Riza Cenk Celebi
PMID: 33381697 PMCID: PMC7754864 doi: 10.14744/nci.2020.06888 Pages 579 - 584
Amaç: Türk toplumunda, primer kazanılmış nazolakrimal kanal tıkanıklığı(PKNKT) olan hastalarda uygulanan eksternal ve endonazal dakriosistorinostomi(DSR) cerrahisinin sonuçlarını ve rekurrens oranlarını değerlendirmek
Metodlar: Ocak 2010- eylül 2014 yılları arasında Ümraniye Eğitim ve Araştırma Hastanesi göz ve kulak burun boğaz kliniklerinde PKNKT olan hastalarda uygulanan cerrahi sonuçlar retrospektif olarak incelendi. Hastalar postoperatif 1.gün, 1.ay, 3.ay ve 6.ayda takip edildi. Lakrimal drenaj sistemi ve rekurrens oranları ile ilgili bilgiler kayıt altına alındı.
Sonuçlar: Çalışma 81 hastayı içermekte, 27 erkek (33,3%), 54 kadından (66,7%) oluşmaktaydı. Hastaların ortalama yaşı 50.51 ± 12.47 yıldı. Ortalama takip süresi 30.13±16.42 aydı (dağılım 6- 62 ay). Eksternal DSR ve endonazal DSR sırasıyla 44 (66.7%) ve 37 (45.7%) vakadan oluşmaktaydı. Tüm DSR hastalarında lakrimal drenaj yolundaki bütünlük ve açıklık temel alınarak DSR cerrahi sonuçları 3 gruba ayrıldı. 45 (55.6%) başarılı, 20(24.7%) kısmi başarılı ve 16 (19.8%) başarısız olarak sonuçlandı. Bu datalar eşliğinde operasyon başarı oranları eksternal DSRde 38(86.4 %), endonazal DSRde ise 27 (73%)hastada bulundu. Cerrahi başarısızlık oranları ise eksternal DSRde 6 (13.6%), endonazal DSR de 10(27%) vakada bulundu. İstatistiksel olarak başarı oranları ve rekürrensler arasında her iki grupta anlamlı bir fark bulunmadı. (p>0.05).
Sonuçlar: Türk toplumunda endoskopik DSR, basit, minimal invaziv ve eksternal DSRe kıyasla tercih edilebilir sonuçlar verdi. Eksternal DSRnin başarı oranının yüksek ve nüks oranının düşük olmasına rağmen PKNKTli hastaları major cerrahi ve genel anesteziden korumak için endoskopik DSR ilk tercih olarak denenebilir. (NCI-2018-0159.R2)
OBJECTIVE: To evaluate the results and recurrence rates of external and endonasal dacryocystorhinostomy (DCR) surgery in patients with primary acquired nasolacrimal duct obstruction (PANDO) in Turkish Cohort.
METHODS: Medical records were reviewed in all patients who underwent surgery for PANDO between January 2010 and September 2014 in a tertiary university hospital retrospectively. The patients were followed up on the first day, first month, third month and sixth month postoperatively. Lacrimal drainage system and recurrence rates were recorded.
RESULTS: This study was conducted in 81 patients, 27 of whom were men (33.3%) and 54 were women (66.7%). The mean follow-up time was 30.13±16.42 months (range 662 months). The mean age was 50.51±12.47 years (range 16 to 77 years). External DCR was used in 44 (66.7%) of the cases and endonasal DCR was used in 37 (45.7%) of the cases. Surgical results of DCR were divided into three groups based on the integrity and openness of the lacrimal drainage pathway in all PANDO patients. Operation success rates of these data revealed that 45 (55.6%) cases were recorded as successful, 20 (24.7%) of the cases were accepted as partially successful and 16 (19.8%) of the cases were deemed as unsuccessful. Based on these data, surgical success rates were found in 38 (86.4%) patients in external DCR and 27 (73%) patients in endonasal DCR. Surgical failure rates were six (13.6%) in external DCR and 10 (27%) in endonasal DCR. There was no statistically significant difference between success rates and recurrences in both groups (p>0.05).
CONCLUSION: Endoscopic DCR produced simple, minimally invasive and preferable results compared to external DCR in the Turkish population. Although the success of external DCR is higher and the recurrence is lower than endoscopic DCR, with the outcomes of this study, endoscopic DCR can be tried as the first choice to protect the patient from major surgery and anesthesia in PANDO.
|9.||Impacts of combined osteopenia/osteoporosis and sarcopenia on balance and quality of life in older adults|
Raikan Buyukavci, Semra Akturk, Bahri Evren, Yuksel Ersoy
PMID: 33381698 PMCID: PMC7754869 doi: 10.14744/nci.2020.28003 Pages 585 - 590
Amaç: Yaşlı bireylerde sarkopeniye eşlik eden osteoporoz veya osteopeni varlığı önemli bir sağlık sorunudur. Biz bu çalışmada 65 yaş üstü bireylerde sarkopeni ile osteopeni veya osteoporoz birlikteliğinin denge ve yaşam kalitesi üzerine etkisini değerlendirmeyi amaçladık.
Materyal ve metod: 65 yaş üzeri 77 sarkopenik hasta çalışmaya dahil edildi. Sarkopeni tanısı The European Working Group on Sarcopenia in Older People (EWGSOP) tanı kriterlerine göre konuldu. Hastalara osteoporoz veya osteopeni taraması için kemik dansitometre ölçümü yapıldı. 25-OH- vitamin D3 düzeyi için kan alındı. Dengeyi değerlendirmek için Biodex Stabilite Sistem cihazı (antero-porterior stabilite indeksi (APSI), mediolateral stabilite indeksi (MLSI) ve genel stabilite indeksi (OSI) ölçülerek kantitatif değerlendirme) kullanıldı. Yaşam kalitesi ise kısa form 36 ile değerlendirildi.
Bulgular: Çalışmaya dahil edilen 77 sarkopenik hastanın 40ı osteoporotik; 37si osteopenikti. Denge ölçüm değerleri her iki grupta da OSI, APSI ve MLSI azalmış saptanmakla birlikte sarkopeniye osteoporoz eşlik eden grupta ölçümler istatistiksel anlamlı olarak daha düşük saptandı (p<0.05). Yaşam kalitesi sorgulamasında ruhsal sağlık dışında tüm alt kategorilerde sarkopeniye osteoporoz eşlik etmesi durumunda daha düşük skorlar elde edildi (p<0.05).
Sonuç: Çalışmamız, ileri yaş erişkinlerde sarkopeniye eşlik eden osteoporoz varlığınıın denge kaybı, yaşam kalitesinin azalması ve muhtemel kırık riskinde artış ile ilişkili olduğunu göstermektedir. (NCI-2019-0267.R1)
OBJECTIVE: Combined osteopenia/osteoporosis and sarcopenia is a major public health problem for old adults. In this study, we aimed to evaluate the impacts of combined osteopenia/osteoporosis with sarcopenia on balance and quality of life in patients older than 65 years.
METHODS: In this sudy, 77 patients with sarcopenia, who were older than 65 years, were included. The diagnosis of sarcopenia was made according to the diagnostic criteria developed by The European Working Group on Sarcopenia in Older People (EWGSOP). Bone densitometry was performed to screen for osteoporosis or osteopenia. The balance was assessed with the anterior-posterior stability index (APSI), medial-lateral stability index (MLSI), and the general stability index (OSI), which were calculated using a Biodex Stability System device (BSS). The quality of life was assessed using SF-36.
RESULTS: Patients with sarcopenia were included in this study. Of them, 40 had osteoporosis and 37 had osteopenia. The measures of balance and the OSI, APSI, and MLSI values were low in both groups of patients, but they were statistically significantly lower in the sarcopenia with osteoporosis group compared to the sarcopenia with osteopenia group (p=0.01; p=0.002; p=0.04, respectively). The quality of life was lower in all sub-categories of SF-36, excluding the mental health when sarcopenia was accompanied by osteoporosis compared to the joint occurrence of sarcopenia with osteopenia (p<0.05).
CONCLUSION: Our study suggests that the joint occurrence of osteoporosis with sarcopenia is associated with a risk of balance loss, a decrease in quality of life, and a potentially increased fracture risk in older adults.
|10.||Evaluation of the thicknesses of cartilage and enthesis in familial Mediterranean fever and enthesitis-related arthritis|
Aysenur Pac Kisaarslan, Betul Sozeri, Nihal Sahin, Sumeyra Ozdemir Cicek, Zubeyde Gunduz, Hakan Poyrazoglu, Ruhan Dusunsel
PMID: 33381699 PMCID: PMC7754861 doi: 10.14744/nci.2020.54037 Pages 591 - 596
Subklinik inflamasyonun değerlendirilmesi klinikte halen önemli bir sorundur. Günlük pratikte kullanılabilecek geçerli, kolay ve ucuz bir inflamasyon göstergeci henüz bulunmamaktadır. Çalışmamızın amacı eklem kıkırdak ve tendon kalınlıklarının subklinik inflamasyon göstergeci olup olmadığını değerlendirmektir.
Metot: Çalışmaya daha önce artrit atağı olan 11 Ailevi Akdeniz Ateşi, 11 Entezit ilişkili artrit hastası alındı. Hastalar en az 3 aydır klinik ve laboratuvar olarak remisyonda idi. Yaş, cinsiyet, tanı yaşı, hastalık süresi, vücut kitle indeksi, laboratuvar değerleri ve tedavi seçenekleri hasta dosyalarından elde edildi. Aynı yaşta olan sağlıklı 11 çocuk kontrol grubu olarak seçildi. Bilateral diz, 2. Metakarpofalengeal ve ayak bileği kartilaj kalınlığı, quadriseps, superior, inferior patellar tendon ve bilateral Aşil tendon kalınlıkları bilateral olarak lineer prob ile değerlendirildi. Toplam 198 eklem ve 264 tendon kalınlığı ölçümü yapıldı.
Sonuç: Ailevi Akdeniz Ateşi grubunda metakarpofalengeal, diz ve ayak bileği kartilaj kalınlığı diğer gruplara göre yüksek saptandı. Ailevi Akdeniz Ateşi olan hastaların quadriseps tendon kalınlığı entezit ilişkili artrit grubundan daha yüksek, superior patellar tendon kalınlığı ise kontrol grubuna göre daha yüksek tespit edildi (p<0.05)
Yorum: Yaptığımız bu ön çalışmada, ailevi Akdeniz ateşi hastalarında artmış kıkırdak ve tendon kalınlıklarının subklinik inflamasyonu, artmış entez kalınlıklarının ise ileride gelişebilecek entezit ilişkili artritin erken bulgusu olabileceğini tespit ettik. (NCI-2019-0226.R2)
OBJECTIVE: Subclinical inflammation is still a controversial issue in inflammatory diseases. There is no reliable, easy, and cheap inflammation marker in daily clinical practices currently. This study aims to predict clinical remission using cartilage and tendon thicknesses.
METHODS: Eleven patients with Familial Mediterranean Fever (FMF) who had musculoskeletal involvement before and 11 patients with Enthesitis-Related Arthritis (ERA) were included in this study. They were on remission with clinical and laboratory evaluations for at least three months. Demographic and clinical features of the subjects, including age, sex, body mass index, disease duration, age at onset, medical treatment, and laboratory evaluations, were all noted. Healthy children of the same age were included as the control group. The thicknesses of the bilateral knee, second metacarpophalangeal and ankle joints cartilages, quadriceps, superior and inferior patellar, and the Achilles tendons were measured with a linear probe. A total of 198 joint and 264 tendon thicknesses were measured.
RESULTS: The thicknesses of metacarpophalangeal, knee, and ankle cartilages were higher in the FMF group than in the others. In the FMF group, the quadriceps tendon thickness was higher than in the ERA group, and the superior patellar tendon thickness was higher than in the control group (p<0.05).
CONCLUSION: According to our preliminary findings, an increased thickness of the cartilage and tendon in FMF patients may be an indicator of subclinical inflammation. Increased thickness of the enthesis in FMF patients may also indicate that enthesitis-related arthritis will also develop in the future.
|11.||A retrospective analysis of pemphigus vulgaris patients: Demographics, diagnosis, co-morbid diseases and treatment modalities used|
Ozge Askin, Defne Ozkoca, Zekayi Kutlubay, Mehmet Cem Mat
PMID: 33381700 PMCID: PMC7754874 doi: 10.14744/nci.2020.37039 Pages 597 - 602
Giriş: Pemfigus Vulgaris deri ve mukozaları etkileyen otoimmun büllü bir rahatsızlıktır. Daha önce pemfigus vulgaris hastalarındaki demografik verileri incelen yirmi sekiz çalışma yapılmıştır.
Metod: Kliniğimizin büllü hastalıklar polikliniğine 1999-2019 yılları arasında başvuran üç yüz yirmi pemfigus vulgaris tanılı hastanın demografik özellikleri, kullanılan tanı metodları, komorbid hastalıklar ve kullanılan tedavi yöntemleri incelenmiştir.
Sonuçlar: Kadın/erkek oranı 1.39 idi. Ortalama tanı yaşı 50.4 ± 13.7 yıl, erkek hastalarda 50.8± 12.5 ve kadın hastalarda 50.0±14.5 yıl idi. Ortalama hastalık süresi 99.0± 74.4 ay; erkeklerde 91.6±67.2 ay ve kadınlarda 104.5 ±79.0 ay idi. Tanı sırasında hastaların %88.7sinde mukozal ve %68.4ünde kutane lezyonlar mevcut idi. En sık yan etkiler hipertansiyon, diyabet, osteroporoz ve hiperlipidemi idi. Adjuvan tedavi olarak 260 hastada azatiopürin, 30 hastada mikofenolat sodyum ve 42 hastada mikofenolat mofetil kullanıldı. Elli iki hasta IVIG ve elli bir hasta rituximab tedavisi gördü.
Sonuç: Pemfigus vulgaris kadın hastalarda daha sık gözlenen bir rahatsızlık olup en sık beşinci dekatta görülür. Hastalığın tanı yaşı açısından iki cinsiyet arasından anlamlı fark yoktur. Hastalık uzun bir takip süresine sahip olup, yine iki cinsiyet arasından anlamlı fark yoktur. En sık karşılaşılan yan etkiler, hipertansiyon, diyabet, osteoporoz, hiperlipidemi ve osteoporoz olup kortikosteroidlerin yan etkilerine bağlıdır. (NCI-2019-0342)
OBJECTIVE: Pemphigus vulgaris is an autoimmune blistering disease affecting the mucosal surfaces as well as the skin. Twenty-eight retrospective studies about the epidemiologic data of pemphigus vulgaris patients have been performed previously in the literature.
METHODS: In this retrospective study, we evaluated 320 pemphigus vulgaris patients who applied to the bullous diseases clinic of Istanbul University-Cerrahpasa, Cerrahpasa Faculty of Medicine, Department of Dermatology, between the years 19992019. Epidemiologic data, diagnostic modalities, comorbidities and treatment modalities were noted.
RESULTS: The female to male ratio was 1.39. The mean age of diagnosis was 50.4±13.7 years, 50.8±12.5 years for males and 50.0±14.5 years for females. The average disease duration was 99.0±74.4 months; it was 91.6±67.2 months for males and 104.5±79.0 months for females. At the time of diagnosis, 88.7% of our patients had mucosal lesions and 68.4% of our patients had cutaneous lesions. The most common side effects were hypertension, diabetes mellitus, osteoporosis and hyperlipidemia. Adjuvant therapy was initiated 332 times. Azathioprine was used in 260 patients,Mycophenolate sodium was used in 30 patients, Mycophenolate mofetil was used in 42 patients, IVIG was used in 52 patients, Rituximab was used in 51 patients.
CONCLUSION: Pemphigus vulgaris is a disease that is more commonly seen in female patients. It has a peak incidence in the fifth decade and there is not a statistically significant difference between the age of diagnosis between the genders. It is a chronic disease with a long follow-up period; again, there no statistically significant difference between the two genders. The most commonly encountered comorbidities are hypertension, hyperlipidemia, diabetes mellitus and osteoporosis, which are due to the use of corticosteroids.
|12.||Low back pain in children and adolescents: Real life experience of 106 patients|
Ozge Gulsum Illeez, Pinar Akpinar, Fatma Esra Bahadir Ulger, Feyza Unlu Ozkan, Ilknur Aktas
PMID: 33381701 PMCID: PMC7754872 doi: 10.14744/nci.2020.93824 Pages 603 - 608
Amaç: Kliniğimize bel ağrısı nedeniyle başvuran çocuk ve adolesanların demografik özellikleri, bel ağrısı etyolojileri ve risk faktörlerini araştırmaktır.
Yöntemler: 2014-2018 yılları arasında kliniğimize başvuran, 18 yaş altı bel ağrılı hastaların tıbbi kayıtları retrospektif olarak incelendi. Hastaların demografik bilgileri, fizik muayene bulguları, laboratuar ve görüntüleme sonuçları, bel ağrısı için olası risk faktörleri incelendi. Nihai teşhisi ve uygulanan tedavi modaliteleri kaydedildi.
Sonuçlar: Çalışmaya yaşları 8-17 (ort.14.24±2.33) arasında değişen, 55 kız (%51.8) - 51 erkek (48.1) 106 hasta dahil edildi. 62 hasta (%58.4) non-spesifik bel ağrısı, 24 hasta (%22.6) lomber disk hernisi, 6 hasta (%5.6) inflamatuar bel ağrısı, 2si spondilolistezisle birlikte olmak üzere 5 hasta (%4.7) spondilolizis, 5 hasta (%4.7) skolyoz ve 4 hasta (%3.7) Scheuermann hastalığı tanısı aldı. Persistan ağrı nedeniyle lomber disk hernisi tanılı 3 hasta opere edildi, 1 hastaya algolojik işlem uygulandı. Spondiloartrit olarak teşhis edilen 6 hasta pediatrik romatoloji bölümüne refere edildi. Kalan hastaların ağrısı ilaç tedavisi, istirahat ve fizyoterapi yöntemlerini içeren konservatif tedavi metodları ile kontrol altına alındı.
Sonuç: Bel ağrısı çocuk-adolesan yaş grubunda sık görülen bir şikayettir. Erişkinlerde olduğu gibi altta yatan pek çok sebep olabilmekle birlikte, malignite, enfeksiyon gibi ciddi nedenlerden ziyade non spesifik (mekanik kaynaklı) kendi kendini sınırlayan tür en sık görülen bel ağrısı sebebidir. (NCI-2019-0237)
OBJECTIVE: To analyze the demographic data, etiologies and risk factors of 106 children and adolescents with low back pain (LBP) who applied to our clinic.
METHODS: The medical records of patients with low back pain under 18 presenting to our clinic in 20142018 were examined retrospectively. Patients demographic data, physical examination findings, laboratory and imaging results, and risk factors for low back pain were evaluated; diagnosis and treatment modalities were recorded.
RESULTS: In this study, 106 children and adolescents 817 (mean 14.24±2.33) years, 55 girls (51.8%) and 51 boys (48.1%) were included. Sixty-two patients (58.4%) were diagnosed with non-specific low back pain, 24 (22.6%) with lumbar disc herniation, six (5.6%) with inflammatory low back pain, five (4.7%) with spondylolysis (with accompanying listhesis in two), five (4.7%) with scoliosis, and four (3.7%) with Scheuermann Disease. Three patients were operated and another patient underwent an algological intervention for persistent pain. Six patients diagnosed as spondyloarthropathy were referred to the pediatric rheumatology department. Pain in the remaining cases was brought under control using conservative methods in a combination of medical treatment, rest and physiotherapy.
CONCLUSION: Low back pain is a frequent complaint in the child-adolescent age group. The causes of low back pain are as diverse as adults in this age group. The contrary common belief that severe problems, such as malignancy are common, mechanical reasons as the most common cause of low back pain.
|13.||Does using different entrance points for intramedullary nails affect clinical outcomes for femoral shaft fractures? A retrospective clinical comparative study|
Mehmet Salih Soylemez, Tayyar Taylan Oz
PMID: 33381702 PMCID: PMC7754867 doi: 10.14744/nci.2020.08058 Pages 609 - 618
Amaç: Bu çalışmada femur şaft kırıkları tanısı ile, trokanterik fossa veya trokanter major girişli iki farklı çivi dizaynı kullanılarak opere edilen hastalar arasında klinik ve radyolojik olarak fark bulunup bulunmadığını incelemeyi amaçladık.
Yöntem: İki çivi dizaynından herhangi biri ile femur şaft kırığı nedeni opere edilen hastaların kayıtları geriye dönük olarak incelendi. Gerekli medikal kayıtları ve röntgen görüntüleri bulunan hastalar, en az 1 yıllık takip kayıtlarının bulunan hastalar, iskelet gelişminin tamamlamış hastalar (≥16 yaş), osteoporotik frajilite kırığı olmayan hastalar (≤60 yaş) çalışmaya dahil edildi. Patolojik kırıklar, diz veya kalça eklemin uzanan kırıklar, yeterli medikal kayıt veya görüntüsü bulunmayan hastalar, 1 yıldan az takipli hastalar, iskelet gelişimini tamamlamamış hastalar çalışmaya dahil edilmedi.
Bulgular: Trokanterik fossa girişli çivi ile opere edilmiş 65 hastanın 67 kırığı ve Trokanter major girişli çivi ile opere edilen 21 hastanın 23 kırığı çalışmaya dahil edildi. Kaynama zamanı, kan kaybı, implant çıkartma gerekliliği, implant yetmezliği ve revizyon operasyonu gerekliliği açısından grıplar arasında fark saptanmadı. Ancak istatistiksel olarak ameliyat sonrası dönemde hastanede kalış süresi Trokanter major girişli çivi grubunda daha kısa idi ve bu grupta açık redüksiyon gerekliliği daha az gerekmiş idi. Her ne kadar komplikasyonlar ve kaynama açısından isthmus seviyesindeki ve altındaki kırıklarda gruplar arasında fark saptanmasa da isthmus seviyesi üstü kırıklarda Trokanter major girişli çivi grubunda iyatrojenik kırık ve varus gelişimi daha fazla idi.
Sonuç: İsthmus seviyesindeki ve altındaki kırıkların cerrahi tedavisi için iki çivi dizaynı da etkili ve güvenli şekilde kullanılabilir. Ancak isthmus seviyesi üzerindeki kırıklar Trokanter major girişli çiviler ile tedavi edildiğinde iyatrojenik kırık ve varus gelişim riski bulunmaktadır. Çalışmamız bu seviye kırıklarında Trokanterik fossa girişli çivilerin kullanımının daha güvenli ve etkili olacağını ortaya koymaktadır. (NCI-2020-0088.R1)
OBJECTIVE: We examined the clinical and radiological outcomes of femoral shaft fractures treated with two different intramedullary nail designs using either greater trochanteric or trochanteric fossa entrance.
METHODS: The medical records of patients undergoing operations for a shaft fracture either with a nail with trochanteric entrance or trochanteric fossa entrance were retrospectively reviewed. Inclusion criteria were: having the necessary medical records including radiographic images and follow-up data, at least 12 months of follow-up, skeletal maturity (≥16 years of age) not having osteoporosis (≤60 years of age). Exclusion criteria were: pathological fractures, fragility fractures, fractures that extend to hip or knee joint capsule, lack of enough medical data, less than 12 months of follow up, and patients yet to reach skeletal maturity.
RESULTS: A total of 65 patients (67 femur fractures) were treated with intramedullary nails using a trochanteric fossa entrance (TFE) and 21 patients (23 femur fractures) were treated with nails using a greater trochanteric entrance (GTE). No statistically significant differences were evident between groups in terms of union time, blood loss, need for implant removal, implant failure, or revision operation. However, the duration of postoperative hospitalization was significantly shorter in the GTE nail group and the need for open reduction of the fracture was less common in these patients. Although there were no significant differences between groups in terms of complications and union among isthmal and infra-isthmal fractures, malreduction and iatrogenic fractures were more common with the use of GTE nails for treatment of supra-isthmal fractures.
CONCLUSION: Use of intramedullary nails via both GTE and TFE were safe and efficient for the treatment of isthmal and infra-isthmal fractures. However, varus malalignments associated with iatrogenic fractures were more common with trochanteric entrance nails. Together, our results show that the use of nails via TFE may represent a safer option for surgical treatment of supra-isthmal fractures.
|ORIGINAL IMAGES|
|14.||Atypical de Winter pattern mimicking acute left main coronary artery lesion|
Muhammet Gurdogan, Kenan Yalta, Servet Altay, Utku Zeybey, Omer Ferudun Akkus
PMID: 33381703 PMCID: PMC7754858 doi: 10.14744/nci.2020.68790 Pages 619 - 620
NCI-2020-0018.R1
|CASE REPORT|
|15.||Complex ventricular tachycardia coexistent with myocardial bridging|
Sinan Cersit, Mustafa Ozan Gursoy, Lutfi Ocal
PMID: 33381704 PMCID: PMC7754873 doi: 10.14744/nci.2019.13549 Pages 621 - 623
Sürekli monomorfik ventriküler taşikardi nadiren miyokardiyal köprüleşme eşzamanlı görülebilen nadir bir durumdur. Kanıta dayalı bir tıbbi tedavi henüz kesin olarak tarif edilmemiştir. Burada koroner arterde miyokardiyal köprüleşme ile ilişkili olabilecek bir ciddi ventriküler aritmi olgusu sunulmaktadır. Hastanın klinik yönetimi ve medikal tedavisi tartışılmaktadır. (NCI-2018-0197.R1)
Sustained monomorphic ventricular tachycardia is rarely a concomitant condition with myocardial bridging for which no evidence-based medical management has yet been certainly described. Here, in this case study, we present a case of malignant ventricular arrhythmia that may be associated with the myocardial bridge on the coronary artery. The clinical management and medical treatment of the patient are discussed.
|16.||A rare tumor of the gallbladder: Small cell neuroendocrine carcinoma|
Nuray Kepil, Ozan Akinci, Sebnem Batur, Abdullah Kagan Zengin
PMID: 33381705 PMCID: PMC7754865 doi: 10.14744/nci.2019.26214 Pages 624 - 627
Safra kesesinin küçük hücreli nöroendokrin karsinomu henüz standart bir tedavi protokolü olmayan nadir görülen, agresif bir malignitedir. Bu olgu sunumunda kliniğimize epizodik karın ağrısı şikayeti ile başvuran, ultrasonda safra kesesinde 4 cm çaplı bir polip saptanması nedeniyle elektif kolesistektomi yapılan ve histopatolojik inceleme sonucunda nöroendokrin karsinom tanısı konulan 74 yaşında bir erkek hasta ile ilgili deneyimimizi paylaşmayı amaçladık. (NCI-2019-0097.R1)
Small cell neuroendocrine carcinoma of the gallbladder is a rare, aggressive malignancy that does not yet have a standard treatment protocol. In this case report, we aimed to share our experience about a 74-year-old male patient presented to our clinic with the complaint of episodic abdominal pain and underwent cholecystectomy under elective conditions due to a polyp with a diameter of 4 cm visualized in the gallbladder on ultrasound and diagnosed with neuroendocrine carcinoma as a result of histopathological examination.
|17.||Systemic isotretinoin treatment in a renal transplant patient developing sebaceous hyperplasia due to cyclosporine|
Ceyda Caytemel, Filiz Topaloglu Demir, Esen Gul Uzuner, Zafer Turkoglu
PMID: 33381706 PMCID: PMC7754860 doi: 10.14744/nci.2019.00087 Pages 628 - 630
Sebaceous hyperplasia (SH) is a benign tumor with telangiectasia on it, yellowish or skin-colored, with papulosis. Besides genetic factors, aging, ultraviolet rays, sex hormones, calcineurin inhibitors, such as cyclosporin, tacrolimus and systemic steroids, play a role in the development of sebaceous hyperplasia. Cyclosporin is widely used in organ transplant patients. Acne, keratosis pilaris, sebaceous hyperplasia and epidermoid cysts, which are rare side effects, are frequently seen in renal transplant patients and it is suggested that the pilosebaceous unit develops as a result of occlusion with keratinous material. It is thought that cyclosporine causes these side effects by increasing the secretion of sebum and 5-alpha reductase enzyme activity. In this case study, wepresent here a 36-year-old female patient who had been on cyclosporine treatment for 25 years and had a large number of yellowish, umblike papules on her face for 20 years. She had been diagnosed with cyclosporin triggered by clinical and histopathological findings. The patient was started on 40 mg/day (0.6 mg/kg/day) systemic isotretinoin treatment, and after two months treatment, the patient had almost complete regression of the lesions. Systemic isotretinoin is effective and easy to treat treatment for patients with multiple lesions, especially when compared to other treatments. In addition, all of the cases reported in the literature are male, and this report presents the first female transplant patient with SH, which is induced by cyclosporine use.
|INVITED REVIEW|
|18.||The relationship between coronary artery disease and SIRT1 protein|
Lutfu Askin, Hakan Tibilli, Okan Tanrıverdi, Serdar Turkmen
PMID: 33381707 PMCID: PMC7754863 doi: 10.14744/nci.2020.31391 Pages 631 - 635
KAH' da artmış inflamasyon ve monosit artışı ile devam eden endotel hücre disfonksiyonu damar hasarının ana nedenlerinden biridir. SIRT1 (Sirtuin 1) proteini, hücresel fizyolojik mekanizmaların düzenlenmesinde önemli rol oynar. SIRT 1, anjiyogenezin düzenlenmesi ve endotel disfonksiyonunun ve iskemi kaynaklı reperfüzyon hasarının önlenmesinde rol alır. SIRT 1'in baskılanması, endotelyal disfonksiyonuna bağlı monosit afinitesine neden olur. Sirtuin aktivatörleri gibi ümit vaat eden tedavilerle birçok hastalığın patolojilerinde yer almaktadır. Bu derlemenin amacı, sirtuin proteininin KAH alanındaki mevcut ilerlemesini ve gelecekteki yönlerini özetlemektir. (NCI-2019-0223.R1)
Endothelial cell dysfunction proceeding with increased inflammation and monocyte increase is one of the main causes of vessel injury in CAD. SIRT1 (Sirtuin 1) protein plays an important role in the regulation of cellular physiological mechanisms. SIRT1 has roles in regulating angiogenesis and preventing endothelial dysfunction and reperfusion injury due to ischemia. Suppression of SIRT1 causes monocyte affinity due to endothelial dysfunction. Sirtuins activators are involved in pathologies of many diseases with promising treatments. The objective of this review is to summarize the current progress and future directions of sirtuin protein in the field of CAD.
|LETTER TO THE EDITOR|
|19.||Another perspective for COVID-19 pandemic: Angiotensin-converting enzyme 2 and ethnicity|
Feride Irem Simsek, Nuray Colapkulu, Metin Leblebici, Orhan Alimoglu
PMID: 33381708 PMCID: PMC7754866 doi: 10.14744/nci.2020.62144 Pages 636 - 638
NCI-2020-0208