'Hangi aşamadan sonra sanattan anlıyor ünvanını elde ediyoruz?'
"Emek vermemek için ya da nasıl yapacağımızı bilmediğimizden "Sanat sevmem, sanattan anlamam” diye geçiştiriyoruz. Bunun sorumluluğu iki taraflı tabi. Sanatçı, sanat kurumu, sanat yayını bu iletişimsizlikten daha fazla sorumlu. Onlar için de küçük bir çevrenin içinde kalmak, yapıtı bir gizler aleminin ardına saklamak daha az dertli, daha konforludur muhakkak" diyen son günlerin popüler sosyal medya hesaplarından @sanatberbat'la söyleştik...
19-09-2018 01:24
Nazlı Eda Piyade / email@example.com
Siyasetçilerin dahi kimi zaman gündemi sosyal medyadan takip ettiği, yönlendirdiği bir dönemde önemli mecralardan birisi kaçınılmaz olarak Twitter. Twitter hesaplarından kimi zaman önemli dayanışmalar duyuruluyor, kimi zaman muhalefet ediliyor, kimi zamansa tartışmalar…
Toplumun sesini duyurmak için önemli bir araç olarak kullandığı bu site kimi zamanda sadece kişisel bir blogmuşcasına yola çıkıp, kolektif bir biraradalık haline dönüşebiliyor. Hele ki konu kültür- sanatsa.
Ve bugünlerde yeniden, “ Ya ben pek anlamıyorum o sanat-sepet işlerinden” dediğimiz ya da “ Ya geçenlerde bir sergiye gittim, inanılmazdı” deyip hiçbir şey anlamadığımız gibi şeyleri yazıp- çizen bir hesap var: ‘sanatberbat’
Biz de siz İleri okuyucuları için ‘@sanatberbat’ hesabıyla söyleştik, aklımızdaki sorduk. Neymiş bu berbat olan sanat hep birlikte bakalım istedik….
'ÇAĞDAŞ SANAT HAKKINDA KONUŞMAK ZOR'
- Merhaba, öncelikle söyleşi teklifimizi kabul ettiğiniz teşekkürler. Nedir bu sanatberbat ? Nelere kızdı da geldi buralara?
Başladığında gezdiğim sergiler hakkında ileri geri konuşabilmek için açtığım bir hesaptı. O sıralar çok sergi geziyordum, bir sürü şeyi beğenmiyordum, anlatacak bir mecra olsun istedim. İnsanlar izledikleri filmler hakkında nasıl sürekli internet ortamında yorum yazıyorsa, onun gibi. Sonra giderek sanat dünyasında olup biten her şey hakkında konuşulan bir hesaba dönüştü.
Çağdaş sanat hakkında konuşmak zor, genel olarak sadece övgü dolu metinler yayınlanır, onlarda da ne anlatıldığı çok anlaşılmaz ama önemli şeyler olduğu düşünülür.
Ya da çağdaş sanata toptan "saçmalık" diyerek çöpe atanlar vardır. Ama aslında ne tamamı çok önemli ne de tamamı saçma, galiba yapmak istediğim şey bu alanın da gündelik dilde üzerine konuşulabilir bir şey olduğunu, olabileceğini göstermek, izleyiciyle yapıt / sergi arasındaki duvarı, uzaklığı kırıp dokunulabilir bir şey haline getirmek. Tabi başlarken bunları çok düşünmemiştim, planlı değildi, zamanla dönüştü.
- Yer yer sanki 'sanat olmayanı teşhir etme’ gibi de anlaşılıyor diyebiliriz. Ya da biz böyle anlamak mı istiyoruz?
Neyin sanat olduğu, olmadığı çok tartışmalı bir konu. Fuarlarda satışa sunulan, parıl parıl parlayan dekoratif eşyalara "sanat değil" diyebiliriz rahatlıkla ama "sanatçı" olduğu söylenen biri tarafından üretilmiş ve bir sanat kurumu tarafından sunuluyor, onay mekanizmaları işlemiş. Bu durumda ona "sanat değil" demem bir şeyi değiştirmez çünkü ben kimim? Kimse benim onayıma göre hareket etmiyor.
Belirleyici olan onun sanat olup olmaması değil, bir şeyin sanat olması onu tek başına önemli, değerli yapmıyor, sanat yüce bir değer değil. Zaten bu bakış sanatı üzerine konuşulamaz hale getirdi.
Bir şey hem sanat olup hem de aynı anda berbat, iğrenç, aptalca olabilir, sanat olması onu kurtarmaz ya da öyle olduğu için sanat olmaktan çıkmaz.
'NEDEN SADECE ÖVGÜ ALMALARI GEREKİYOR?'
- Peki siz sanat eleştirisinin neresinde görüyorsunuz kendinizi ? Örneğin malum 3. Kuşak kültür- sanat tartışmaları da bolca yapılıyor, ya da bir yandan ‘Bienalde unutulan gözlük sanat eseri sanıldı’ gibi….
Kendimi eleştirinin herhangi bir yerinde görmüyorum. Üzerine konuştuğum(-uz) sergiler, fuarlar, bienaller kamuya açık organizasyonlar ve gören, duyan herkesin onlar üzerine konuşma hakkı var, ben de bunu yapıyorum.
Film örneği vermiştim daha önce, filmler hakkında herkes bir şeyler söyler, birinin çok beğendiği bir filmi bir başkası yerin dibine gömebilir ve bunlar olağandır, çok yadırganmaz.
Bu sergiler de bize sunulduğuna göre niye haklarında konuşmayalım ya da sanatçılar bilinir olmayı önemsiyorlarsa, bir yerde röportajları, haberleri, fotoğrafları yayınlanması onlar için önemliyse, biz izleyenler olarak niye onları çekiştirmeyelim? Neden sadece övgü almaları gereksin?
Müzede unutulan gözlük meselesi hakkında bloğumda yazmıştım, orada unutulma değil korsan bir yerleştirme söz konusu, bir manipülasyon var ve müze ziyaretçileri aptal gibi yansıtıldı. Yere bir gözlük bırakılıp duvara da müzedeki diğer işlerde olduğu gibi bir açıklama yerleştirilmiş. O müzeye gittiğimizde hangimiz o gözlüğü bir sanat eseri zannetmeyecektik ki?
'OKUDUĞUMDA BANA SAÇMA GELEN BİR ŞEYİN DOKUNULMAZLIĞINI NEDEN KIRMAYAYIM?'
- Yani aynı anda iki şeye de karşı gelirmiş gibi; sanatın dokunulmazlığını incitirken "Bakın bunu eleştiriyoruz diye sanatın kendisi bitirilemez nasıl ki bir filmi beğenmeyince sinema sektörü bitmiyorsa" da diyorsunuz. Ama mesela yakın zamanlarda Taner Ceylan'ı bitirdiniz. Yani ‘sevenleri’ öyle olduğunu düşünüyor. Yola çıkarken bunları tahmin ediyor muydunuz?
Taner Ceylan herhalde ben eleştirdim diye bitmemiştir, zannetmiyorum :) Ona o kadar takılmamın sebebi etrafında sanki bir dokunulmazlık halesi olması, sürekli övgülere boğulması. Fotoğraf gibi resim yapmak sanki tek başına muhteşem bir yetenek göstergesi ve bu yüzden hakkında kötü bir şey söyleyemeyiz, sanki en pahalı olması en iyi olmasıyla aynı şey.
Ama bana saçma gelen bir açıklamasını okuduğumda niye o dokunulmazlığı kıramayayım? "Taner Ceylan hakkında böyle konuşamazsın!" Neden? Fotoğraf gibi resim yapıyor diye mi?
'SANATTAN ANLAMAK, SANATLA ARAMIZDA BİR DUVAR'
- Yani diyorsunuz ki 'sanattan anlamak' için sanatçı olmak gerekmiyor. Film eleştirmenliği için film çekmek gerekmediği gibi…
"Sanattan anlamak" konusu sanatla aramızda bir duvar gibi duruyor. Hangi aşamadan sonra sanattan anlıyor ünvanını elde ediyorum, kaç sergi görmemiz, kaç kitap okumamız, hangi yurt dışı müzelerine, bienallerine gitmemiz gerekiyor?
Bir sergiye gidiyorum, bir sanat yapıtıyla karşılaşıyorum, onunla bir iletişim kuruyorum ya da kuramıyorum, aslolan budur benim için. Ve bunu herkesin yapmaya hakkı var, öncesinde bir "sanattan anlar" belgesi edinmeniz gerekmez.
Kimin neyden ne kadar anladığı da ölçülebilir bir şey değil zaten. Siz o yapıt hakkında, sanatçı hakkında, akım hakkında vs. çok şey bildiğinizi düşünebilirsiniz ama bir başkası sizin hiç hayal edemeyeceğiniz bir yerden ilişki kurabilir onunla. Zaten sanat yapıtları bunun için değil mi?
'SANATTAN ANLAMAM DEMEK ÇİFT YÖNLÜ BİR PROBLEM'
- Sanatı sevmek, sanattan anlamak diye bir şey olduğunu düşünmüyorsunuz?
Ortada sanat diye bir şeyin dolaşmasından hoşnut olmaya “sanatı sevmek” denebilir. Onu merak etmek, takip etmek, bilginin, görgünün, kurduğun bağlantıların artması, buna bağlı olarak zevkinin incelmesi vs. Tüm bunlar için belli bir konfor alanının olması gerekiyor tabi.
Ama sanatı sevmek, seni kötü sanatın da sorumlusu yapmıyor, burası çok karışıyor.
Kötü bulduğun bir iş gördüğünde mesela, “Bak işte çağdaş sanat çok tırıvırı” demenin alemi yok. Hayır iyileri de var, kötü olan o sırada senin için oradaki.
Ayrıca bazen -ya da çoğu zaman- senin de ona gitmen, emek vermen, üzerine düşünmen, onu bilmen gerekir, bir ilişki kurulacaksa eğer.
Bu emeği vermemek için ya da nasıl yapacağımızı bilmediğimizden “Sanat sevmem, sanattan anlamam” diye geçiştiriyoruz. Bunun sorumluluğu iki taraflı tabi. Sanatçı, sanat kurumu, sanat yayını bu iletişimsizlikten daha fazla sorumlu.
Onlar için de küçük bir çevrenin içinde kalmak, yapıtı bir gizler aleminin ardına saklamak daha az dertli, daha konforludur muhakkak.
Sevmek ya da sevmemekten değil, ilişki kurmak ya da kur(a)mamaktan söz edebiliriz bence, bu çift yönlü sorumluluklar yüzünden.
“Bu yapıtları anlamak için şu şu kitapları okumanız gerekir” diyenler var. Şu şu kitaplar okunarak anlaşılabilecek bir iş zaten yetersizdir. Çok lazımsa okurum tamam da üniversite giriş sınavı gibi aramıza koymasalar iyiydi.
Her şey böyle engellerin, gizlerin ardında kalınca çoğu insanın samimiyetle sevebileceği şeyler o küçük sanat sevici grubun içinde sıkışıyor. O grubun o engelleri aşma şekilleri daha farklı çoğunlukla, sana bana benzemiyor, okumasa da, düşünmese de dahil oluveriyor.
Yani sanatı sevmemekle değil de, sevebileceklerinle karşılaşmamak ya da karşılaşsan bile ilişki kuramamak, kurmayı reddetmekle ilgili bu. O ilişkiyi kurduktan sonra neyi sevip neyi sevmeyeceğin zaten sana kalmış ama finalde sevmeyeceğin şey sanatın bütünü olamaz. Bu olanaksız, yani çok fazla şey var, illa biri senin içindir.
'KİMSEYİ KARİYERİNDEN ETTİĞİMİ SANMIYORUM'
- Peki hiç yapıtını 'acımasızca' eleştirdiğiniz biriyle karşı karşıya gelirim kaygısı taşıyor musunuz? Ya da bir diğer yandan sonuçta sosyal medya kolay 'harcayabilen' bir mecra. Sizin sadece gülmek için attığınız bir post gerçekten emek verilmiş bir eserin de gerçek değerini görmesini etkilerse diye?
Burada yazdığım bir şeyin o kadar etkili olacağını düşünmüyorum, zaten haklarında olumsuz şeyler yazdığım insanlar işlerini güçlerini yapmaya devam ediyorlar :) Kimseyi kariyerinden ettiğimi sanmıyorum.
Sanatberbat Twitter ortamında anonim bir karakter, biriyle günlük hayatta karşı karşıya gelsem bile o Sanatberbat'la karşılaşmış olmaz. Öyle bir kaygım yok o yüzden.
- Bloğunuzdan bahsettiniz, bu twitter hesabı bir blog mu yoksa mizah hesabı mıdır sizin için?
Bloğum şurası: sanatberbat.wordpress.com Twitter'da üzerine konuştuğumuz bazı konuları derleyip topladığım bir yer. Tabi çok vakit alan bir iş olduğu için sürekli güncelleyemiyorum.
Mizah hesabı diyemem Sanatberbat için, bazı komiklikler, şakalar yapıyoruz tabi ama mizah yaptığımı iddia etmem, öyle bir niyetim de yok.
Niyetim ilgilendiğim bir alanda üzerine konuşulabilir bulduğum şeyler hakkında konuşmak sadece –baştan beri dediğim gibi- Twitter da bu işe yarıyor zaten. Herkes bir şeyler hakkında konuşuyor, biz de çağdaş sanat hakkında.
- Etkileyici olduğu kesin :) “Üzerinde konuşmak istediğim şeyleri konuşma imkanı veriyor dediniz. Aslında zaman zaman bu sitenin sadece konuşma değil, tartışma, duyurma gibi işlevler de gördüğüne şahit oluyoruz. Sosyal medyanın duyurucu gücü olduğunu düşünüyor musunuz ?
Evet, şüphesiz. İstanbul Bienali bu yüzden Twitter'ı kullandı geçen yıl kurumsal hesaplar dışında da. Bazı sanat hesaplarını toplantılarına davet etti vs.
Bir sergiye gidip beğendiysem benim de olumlu şeyler yazdığım oluyor ama sadece bu seviyede. Kurumlarla bir ilişkiye girmiyorum.
Türkiye'de sanat gazeteciliği pek iyi durumda değil son yıllarda. Onun yarattığı boşluk da başka görevler yüklüyor. Kimsenin üzerine yazmadığı ya da sadece manipüle ettiği konuları da takip etmek zorunda kalıyorum.
Üzerine yorum yapabilmeniz için önce ne olduğunu bilmeniz gerekiyor. Bir de tabi yayınların kurumlarla ilişkileri olduğu için her şeyi yazamıyorlar. Ben o açıdan rahatım.
'BİRLİKTE KOLEKTİF BİR İŞ YAPIYORUZ'
- Bu doğru. Fakat bir yandan da bienal, konser basılan bir ülke burası. Yazdıklarınız üzerine bu kadar konuşulacağını düşünüyor muydunuz?
Başlarda bir ilgi beklemiyordum ama bu tür konularda sanatçılar, galeriler çok fazla geri bildirim almadıkları için takip etmeye başladılar kısa zamanda. Uzun süre o küçük çağdaş sanat ortamıyla sınırlıydı, sonra biraz daha yayıldı, konular da çeşitlendi.
Bienal basma olayını çıplak bir heykel için değil de orada kullanılan hayvanlar için yapabilseydik keşke.
- Sizin gibi düşünen ya da düşünebilecek olan bu kadar insan olması belki bir gün hayvanlar için de yapılır umudu veriyor mu?
Twitter bazı konuların gündeme gelmesini sağlıyor, Geçen yıl tam da bu bienaldeki hayvan kullanımı konusu çok konuşuldu. Neticede bir protesto örgütlenemedi, işler orada kalmaya devam etti ama daha fazla güvenlik önlemi almak ve açıklama yayınlamak zorunda kaldılar.
- Sona gelirken, bu kadar etkileşimin içinde takipçilerinizle ilişkinizi nasıl görüyorsunuz?
Takipçilerim gibi görmüyorum, hep birlikte kolektif bir şey yapıyoruz, bunun için bir ortam oluşturmuş olabilirim farkında olmadan. Katılmak isteyenler olursa seviniriz :)
İLGİLİ HABERLER
Kadınların başrolde olduğu filmler daha çok kazandırıyor
350 filmin hasılatının incelendiği bir araştırmaya göre başrolünde kadınların oynadığı filmler, başrolünde erkeklerin oynadığı filmlerden daha çok gişe yapıyor.
15-12-2018 14:24
Yapılan bir araştırma kadınların başrolde oynadığı filmlerin gişede daha başarılı olduğunu ortaya koydu. Bu veri, 2014’ten 2017’ye kadar vizyona giren 350 filmin hasılatlarının incelenmesini kapsayan bir araştırmanın sonucunda elde edildi.
Bu filmlerden 105’inde kadınlar, 245’inde de erkekler başrolde. Kadınların başrolde olduğu filmlerin hepsindeki ortalama gelir, erkeklerin başrolde olduğundan fazla çıktı. Sınıflandırma 10 milyon doların altında kazanan filmler, 10 milyon ile 30 milyon dolar arası kazanan filmler, 30 milyon ile 50 milyon arası kazanan filmler ve 50 milyon ile 100 milyon arası kazanan filmler olarak sınıflandırıldı.
3 YILDIR BAŞROLÜNDE KADINLARIN OLDUĞU FİLMLER DAHA ÇOK KAZANDIRIYOR
New York Times'da yer alan habere göre San Diego Üniversitesi’nin yaptığı araştırma üç yıl zarfında kadınların başrol olduğu filmlerin erkeklerin başrol olduğu filmlerden daha çok para kazandırdığını gösteriyor. ‘Trolls,’ ‘Teenage Mutant Ninja Turtles,’ ‘Inside Out’ ve ‘Wonder Woman’ ise bu filmlerden bazılar.
HER 4 FİLMDEN 1'İNİN KAHRAMANI KADIN
Veriler bu yönde olsa da kadınlara başrol vermek hala yaygın bir eğilim değil. 2017’deki her dört filmden yalnızca birinin kahramanı kadın.
Webtekno'da yer alan haber gösteriyor ki, araştırmacılara göre bu durumun değişmesi ve sinema sektöründe toplumsal cinsiyet eşitliğinin sağlanması sinemacıların görevi. Yaptıkları araştırmanın da buna katkı sunacağını düşünüyorlar.
'Sanatın özünde itirazın olduğunu düşünüyorum'
Son kısa filmi "Alarga" ile birçok ödül alan yazar-yönetmen Soner Sert'le filmlerinin hikayesini, sinema ve sanata bakışını konuştuk. "Sanatın özünde itirazın olduğunu muhalif bir disipline göre biçimlendiğini düşünüyorum" diyen Sert, tüm zorluklarına rağmen, anlatacak hikayesi olanların bir şekilde bunu yapmanın yollarını bulduğunu söylüyor.
15-12-2018 13:14
Nazlı Eda Piyade / @nazliieda_
"Bana kalırsa özünde bir ideoloji taşıyan herkes hikaye anlatıyor" diyen Soner Sert son kısa filmi 'Alarga' ile birçok ödül aldı.
Dünya promiyerini Fransa'nın önemli kısa film festivallerinden biri olan International Film Festival Tonneins France'da yapan Alarga son olarak da Toronto'da düzenlenecek Black Film Festivali'nde uluslararası yarışma kategorisinde yarışacak.
'Duvar' isimli bir öykü kitabı da bulunan Soner Sert'le sinema hikayesini konuştuk. Sert, "Bir hikayem olduğunu düşündüğüm için sinema okumaya karar verdim" dese de, başkalarının hikayelerini de dert eden yazar-yönetmenlerden...
'SANATIN ÖZÜNDE İTİRAZ OLDUĞUNU DÜŞÜNÜYORUM'
Önce biraz sizi tanımak isteriz. Sinema- televizyon mezunusuz. Bu bölümü okumayı tercih ederken bir hikayeniz mi vardı anlatmak istediğiniz? Yola çıkışınızda neler eşlik etti size?
Aslında bir hikayem olduğunu zannederek sinema okumaya karar verdim ama derslere girip çıktığımda, bu alanda şahane filmler çeken yönetmenleri tanıyınca ve okul İstanbul’da olduğu için burada yaşamaya başlayınca çok da anlatacak bir şeyim yok, diye düşündüm. O tarihten bu yana binbir türlü insan ve binbir türlü hikayeyle karşılaştım.
Yaşadıklarımdan, tanık olduklarımdan, dinlediklerimden kendi bakış açım, ideolojik görüşüm ve estetik anlayışımla hikaye anlatmaya çalıştım. Hala da bunun üzerine uğraşıyorum.
Sizin hikayeleriniz aynı zamanda "sizin" değil de anlatmak istediklerinizin hikayesi gibi... Bazen iş cinayeti, bazen devrimci mahallenin çocukları. Bu da sizin ses çıkarma yönteminiz diyebilir miyiz?
Bana kalırsa özünde bir ideoloji taşıyan herkes hikaye anlatıyor. Bir mimar çizdiği bir evle hikaye anlatır, bir heykeltraş yonttuğu taşla… Burada belirleyici olan şey şudur: Kimin veya neyin hikayesini hangi gerekçeyle ve nasıl anlattığın? Hikayesini anlattığın “obje“yi görmene sebep olan şey senin bakış açındır, gerekçe ise kendi varoluşunu adadığın, konumlandığın hayat görüşü…
Nasıl anlattığın ise bilimin ya da sanatın konusu... Levent’e baktığımda gökdelenlerin dibinde kalan, yıkılmaya yüz tutmuş bir gecekonduyu görüyorsam ve o evde yaşayanların hikayesini dert ediyorsam üçüncü aşamaya geçmiş sayarım kendimi. Kafamda şekillenen hikayeyi nasıl çekeceğim?
Bu bir ses çıkarma yöntemi mi, belki de öyle… Sanatın özünde itirazın olduğunu, muhalif bir disipline göre biçimlendiğini düşünüyorum.
'FİLMLER ÇEKİLMEYE DEVAM EDİLİYOR'
Bir mültecinin hem ırkçılık hem emek sömürüsü altında nelere maruz kaldığını çok da gündelik bir yerden anlattığınız 'Alarga' birçok ödül aldı, yurtdışı gösterim davetleriyse devam ediyor. Birilerinin çok da hoşuna gitmeyecek bu hikayeleri anlatırken 'ödül' alabilmek beklediğiniz bir şey miydi?
Kısa film festivallerinde belirleyici olan öznenin, ön jüri olduğunu düşünmüşümdür hep. Zira, filmin izleyiciyle buluşup buluşmayacağı tamamen buna bağlıdır. Sizin bahsettiğiniz o “birileri“ genelde filmleri kimseye göstermeden bu bölümde eliyor. Ancak, ön jüriyi atladıktan sonra eğer karşınızda hakkaniyetli bir ana jüri varsa iş değişebiliyor ve bazı festival yöneticilerini rahatsız eden filmler ödül alabiliyor.
“Alarga“ yönetmenliğini yaptığım sekizinci kısa filmim. Dolayısıyla geçmiş yıllarda pek çok film festivalinde, pek çok ödül töreni deneyimledim. O “birileri“ hep geldi, gitti. Ancak filmler çekilmeye devam ediyor. Ödül almak çok da önemli değil, hayalini kurduğun bir filmin gerçeğe dönüşüp insanlara ulaşması mesele.
Hemen her şeyin saldırı altında olduğu bir dönemde sinemacı olmanın sizin açınızdan zorlukları oldu mu?
Halihazırda can taşıyan her varlığın biricik olduğunu düşünüyorum. Dolayısıyla sinemayla uğraşıyor olmanın hiçbir önemi yok. Herkes zorluk çekiyor. Kaldı ki, binlerce insan hapishanedeyken veya işsiz bırakılmışken, kadınlar periyodik aralıklarla öldürülüyorken, bölgesel ve evrensel savaş sürüyorken, kamu kurumlarından fon alıp alamamak çok da mesele değil. Her şekilde başvuru yapılmasını elzem görüyorum fakat alınamazsa da dert değil. Anlatacak güçlü bir hikayen varsa, bir şekilde çıkar, onu anlatırsın. Sinema yolu ile olup olmaması da çok önemli değil. Şiir yazar, şarkı söylersin. Duvara grafiti yaparsın. Yeter ki iste…
'ALİKEV, ALDIĞIM DESTEKLER İÇİNDE EN KIYMETLİSİ'
ALİKEV'in desteklediği genç yönetmenlerdensiniz. Gezi 'defterini' yeniden açmaya çalıştıkları bir dönemde, Ali İsmail'in düşlerini yaşatmak için kurulan bir vakfın desteğini almak sizin için ne ifade ediyor?
ALİKEV’in açtığı fon, bu senenin başlarında sonuçlandı. İktidarın Gezi karşıtlığının daha soft olduğu bir dönemdi. Seçim yaklaşmaya başlayınca bir kutuplaşma ihtiyacı hasıl oldu, her zamanki gibi. Yeni ve güncel bir düşman olmadığı için, eski düşman tekrar hortlatıldı, diye düşünüyorum. Bu seçim de böyle geçecek anlaşılan.
Sinema, sanat dalları içerisinde finansal olarak en maliyetli olanı… Ben, bir film yapmaya karar verdikten sonra kamu fonlarının tamamına başvurulması taraftarıyım. Çünkü o fonda hepimizin payı var. Ek olarak, ortak bir gelecek umudu taşıdığımızı düşündüğüm, insan haklarına ve adalete olan inancından emin olduğum özel kurumlardan da destek almaya çalışıyorum. ALİKEV de bunlardan birtanesi. Hatta en kıymetlisi, diyebilirim.
Yakın zamanda yeni projeleriniz olacak mı?
Bir yandan öykü yazmaya çalışıyorum. Bir öykü kitabım var. Şimdi de yenisini hazırladım. Yakın zamanda basılacak, diye düşünüyorum. Bu aralar gündemim o. Onun yanında, ilk uzun metrajlı film projeme de çalışıyorum. Bakalım, nasıl olacak?
Bu hafta vizyona giren 6 yeni film
Bu hafta vizyona giren 6 yeni filmi, Sinema Kolektifi sizler için derledi. İyi seyirler...
14-12-2018 15:35
Bu hafta 6 yeni film vizyona girerken, Venedik Film Festivali’nden Altın Aslan Ödülü ile ayrılan ve bu yılın en iyi filmi olmaya aday Alfonso Cuarón imzalı “Roma” haftanın öne çıkan filmi oluyor.
1-ROMA
Yönetmen: Alfonso Cuarón
Oyuncular: Yalitza Aparicio, Diego Cortina Autrey, Marina de Tavira
Oscar ödüllü yönetmen ve yazar Alfonso Cuarón’un (Yerçekimi, Son Umut, Y Tu Mama Tambien) bugüne kadarki en kişisel projesi olan ROMA, Meksiko’nun orta sınıftan ailelerin yaşadığı Roma mahallesindeki bir evde hizmetçi olarak çalışan genç Cleo’yu (Yalitza Aparicio) konu alıyor. Kendisini yetiştiren kadınlara bir sevgi mektubu niteliğindeki filmde Cuarón, kendi çocukluğunu anımsayarak 1970’lerin çalkantılı siyasi ortamındaki sosyal hiyerarşi ve aile içi çatışmaların canlı ve duygusal bir portresini çiziyor.
2- ÖRÜMCEK ADAM: ÖRÜMCEK EVRENİNDE
Yönetmen: Rodney Rothman, Bob Persichetti, Peter Ramsey
Örümcek Adam: Örümcek Evreninde, dünyayı kurtarmaya çalışan Brooklyn’li genç Miles Morales’in hikayesini konu ediyor. Peter Parker ve diğer birçok “alternatif” Spider-Man ile birlik olan Miles, dünyayı kurtarmak için zorlu bir mücadeleye atılıyor.
3-DONBASS
Yönetmen: Sergey Loznitsa
Oyuncular: Boris Kamorzin, Valeriu Andriuta, Tamara Yatsenko, Natalya Buzko
91. Akademi Ödülleri için Ukrayna’nın Oscar adayı olan ve bu yıl Cannes’da Belirli Bir Bakış – En İyi Yönetmen ödülünü kazanan Sergei Loznitsa imzalı DONBASS, sert ve tavizsiz bir Doğu Avrupa portresi çiziyor. Avrupa’nın hemen yanı başında, Ukrayna’nın Donbass bölgesinde dört yıldır devam eden bir savaş mevcuttur. Rus yanlılarının ve milislerin yönetime karşı başkaldırdığı ülkede yolsuzluk, propaganda, soygun ve silahlı çatışmalar gündelik hayatın bir parçası haline gelmiştir. Yaşam ve ölümün iç içe geçtiği, hakikatin önemini yitirdiği bu dönemde yediden yetmişe herkes, kaos ortamından payına düşeni almaktadır. Screen International’ın “çarpıcı bir kara komedi” olarak nitelediği DONBASS, dünya prömiyerini yaptığı Cannes’ın yanı sıra Toronto, Londra, Busan, Karlovy Vary gibi önemli festivallerin de programında yer aldı.
4-AŞK BU MU?
Yönetmen: Ömer Uğur
Oyuncular: Salih Kalyon, Tanju Tuncer, Afra Saraçoğlu, Kubilay Aka, Şerif Erol
Umut küçüklüğünden bu yana hırsızlık yapan bir gençtir. Sürekli hayatının fırsatını ve ailesini arar. İkisini de bulamaz. Gülüm ise hayatında hiçbir sıkıntısı olmayan, okulunu zamanında bitiren ve hayallerine sadece bir adım uzaklıkta olan bir genç kızdır. Fakat hayallerine giden o adımı atmadan önce takılır, düşer. Gülüm’de karaciğer yetmezliği olduğu anlaşılır. Hemen nakil olmazsa ölecektir. Umut ile Gülüm’ün kaderi bu noktada birleşir. Umut hayatı boyunca beklediği fırsatı bulmuştur. Fakat bu fırsat Umut’u çok zor durumların içerisine sürükler, bütün sevdiklerinin hayatını riske edecek bir pozisyonun içerisinde bulur kendisini. Umut’un bu girdaptan çıkması için bedeli çok ağır kararlar vermek zorundadır. Peki aşk her şeye bedel mi? Aşk bu mu?
5-YILBAŞI SÜRPRİZİ
Yönetmen: Richard Elson
Oyuncular: Suranne Jones, Bronagh Waugh, Robert James-Collier
Noelle, özel yetenekleri olduğunu düşünen genç bir kızdır. Mucizeler gerçekleştirdiğini düşünen Noelle, küçük sevimli bir kasabada yaşar. Ancak yılbaşı arifesinde onu ve semt sakinlerini kötü bir sürpriz bekler. Düzenbaz bir müteahhit olan McKerrod’ın kasabaya göz koymuş ve kasaba ile ilgili planlarını gerçekleştirmek için her şeyi göze almıştır. Noelle, mutlu bir şekilde yaşadığı kasabasında hayatlarını tehdit eden acımasız McKerrod’ı durdurmaya kararlıdır. Ona bu görevinde arkadaşları da eşlik eder. Zorlu bir mücadeleye atıla genç kız ve arkadaşları, müteahhit McKerrod’ın planlarını engelleyip kasabayı içinde bulunduğu tehlikeden kurtarmayı başarabilecek midir?
6-BANA BİR SOYGUN YAZ 2
Yönetmen: Murat Toktamışoğlu
Oyuncular: Semih Saral, Umut Oğuz, Çetin Altay, Hasan Elmas, Şafak Sezer
Çeto ve Sülo, yaşadıkları talihsiz olaylardan sonra soluğu Kıbrıs’ta almış ve farklı bir hayat kurmuşlardır. Hayatlarını sade bir yaşantı içerisinde sürdürürlerken, kendilerine Kıbrıs’ta iş imkanı yaratan Nasip’in çalıştıkları Otel’in sahibesi Nadide hanımın kızı Asya ile evlenme kararı almasından sonra bir anda karmaşanın tam ortasında kalacaklardır. Nasip’in düğün parası için Kasap Tercan’ın kapısını çalarak yasa dışı bir işe bulaşması ve bu işi eline yüzüne bulaştırması yüzünden bir kez daha hiç ummadıkları şekilde aksiyonun içine düşen Çeto ve Sülo, Kasap Tercan belasından kurtulmak için Nasip ile birlikte çalıştıkları Otel’in kumarhanesini soymaya karar verirler. Üç kafadar dünyanın en zor işine kalkıştıklarının farkında olmadan Kumarhane’yi soyma planları yaparken, üçlünün hiç beklemediği bir anda plana Otel Sahibesi Nadide’nin kızı Asya’da dahil olunca, işler iyice karışacaktır.
Balkan Savaşları'ndan kalma tarihi su tünelleri bulundu
Kırklareli'nde bir çiftçi tarlasını sürerken Balkan Savaşları'ndan kalma, tarihi su tünelleri buldu. Yapılan inceleme sonucunda kuyu ve tüneller koruma altına alındı.
13-12-2018 12:17
Kırklareli'de tarlasını süren çiftçi, yaklaşık 10 metre derinliğinde su kuyusu buldu. Kuyuda inceleme yapan Galeri Mağara Araştırma Grubu üyeleri, toprak altında su tünellerinin olduğunu tespit etti.
İl Kültür ve Turizm Müdürlüğü'nce yapılan ilk inceleme sonucu yer altındaki su tünellerinin Balkan Savaşları'nda kullanıldığı değerlendirilirken, çalışmalar sürdürülüyor.
Kırklareli'nin Dereköy yolu üzerinde tarlasını traktörle süren çiftçi, aracının taşa çarpması üzerine inip, baktığında, taşın altında derin kuyu olduğunu gördü. Çiftçi, durumu tanıdığı Kırklareli Kent Konseyi Çevre Meclisi Başkanı Göksal Çidem'e bildirdi. Çidem ise başka çalışma için İstanbul'dan kente gelen Galeri Mağara Araştırma Grubu üyeleriyle konuyu paylaştı. Grup üyelerinden İstanbul Teknik Üniversitesi öğretim görevlisi Hakan Eğilmez'le inşaat mühendisi Metin Albukrek, özel kıyafetlerle girdikleri kuyuda yaklaşık 1 saat süren incelemelerde bulundu.
6-7 METRE DERİNLİĞİNDE
Ekipten Hakan Eğilmez, kuyunun derinliğinin yaklaşık 6- 7 metre olduğunu belirterek, "Galeri Mağara Araştırma ekibi olarak aldığımız ihbar üzerine gelip burada inceleme yaptık. Burası muhtemelen tarihi bir yer, birkaç kola ayrılıyor. Bilimsel araştırma yapılması gerekiyor. Su akan tüneller olduğu yönünde, koruganlarla daha sonraki dönemlerde entegre kullanımı var. İçeride pek fazla ilerleyemedik, taş duvarlar zayıf çökme riski vardı. Daha detaylı çalışmalar daha sonraki evrelerde olabilir. Müzeye burasıyla ilgili bilgi vereceğiz" diye konuştu.
'BİR AN ÖNCE KORUMA ALTINA ALINMALI'
Grup üyelerinden Metin Albukrek ise kuyunun korunmaya alınması gerektiğini vurgulayarak, "Buranın tarihi ile ilgili araştırma yapılması gerekiyor. Harç numune alınıp incelenmesi gerekiyor laboratuvarda. Kültür Bakanlığı ile ortak çalışma yapılması gerekiyor. Buranın bir an önce koruma altına alınması gerekir. İçeride duvar ve su var" dedi.
'BALKAN SAVAŞLARINDAN KALMA'
İl Kültür ve Turizm Müdürlüğü'nce, bölgeye uzman ekipler gönderilerek, kuyuda inceleme yapıldı. İlk inceleme sonucu kuyu ve su tünellerinin Balkan Savaşları'ndan kalma olduğu değerlendirildi. Yetkililer, yer altındaki su tünellerinin geniş alanı kapladığını belirterek, kapsamlı incelemenin sürdürüldüğünü söyledi. Bölgede eskiden kalma kalenin de bulunduğuna dikkat çeken yetkililer, bu kaleyle de bağlantısı olup, olmadığının araştırıldığını kaydetti. (DHA)
Soma'da ölen 301 madenciyi anlatan oyun yasaklandı
Soma'da hayatını kaybeden 301 madenciyi anlatan tiyatro oyunun Soma'da oynanmasına izin verilmedi. Soma Mekansızlar Tiyatrosu eğitmenlerinden Mehmet Ocak, Soma Kaymakamlığı'nın oyunu "argo ve oyunun sivri " bulduğunu söyledi.
13-12-2018 09:17
Manisa’nın Soma’da ilçesinde 301 maden işçisinin hayatını kaybettiği, 13 Mayıs 2014’teki facianın ardından kurulan Soma Mekansızlar Tiyatrosu’nun “Parayla satılmaz” oyununu yasaklandı. Soma Kaymakamlığı, oyunun sahnelenmesine izin vermedi.
Sendika.org’un haberine göre, maden işçilerinin ve amatör oyuncuların rol aldığı tiyatro oyunu İstanbul, İzmir ve Manisa’nın birçok ilçesinde defalarca gösterildi. Yoğun ilgi nedeniyle oyunun bir kez daha Soma’da oynanması için izin başvurusu yapıldı. Soma Kaymakamlığı’nın izin talebini reddetti.
‘OYUN DEFALARCA OYNANDI, HİÇBİR ENGELLE KARŞILAŞMADI’
15 Aralık’ta oynanması planlanan oyunun yasaklanma kararına tepki gösteren Soma 301 Madenciler Sosyal Yardımlaşma Derneği Başkanı İsmail Çolak, “Biz oyunun 301 kişiyi ve maden ocaklarını temsil ettiğini düşünüyoruz. Bu yüzden de oyunda yer alanlar iyi ki varlar ve maden şartlarını anlatıyorlar. Biz bu oyunun birilerine dokunduğunu düşünüyoruz çünkü defalarca oynandı ve bugüne kadar hiçbir engelle karşılaşmadı” dedi.
‘OYUN, ARGO VE SİVRİ BULUNDU’
Soma Mekansızlar Tiyatrosu eğitmenlerinden Mehmet Ocak ise ekibin 2014 yılında işçi ve öğrenciler tarafından kurulduğunu belirterek, şunları söyledi:
“Bu ekiple güzel projelere imza attık. Kendim ve 3 arkadaşım ile madende çalışıyoruz. Tiyatro gerçeğin aynasıdır. Oyunumuza bir engel konuldu ve ‘Bu oyunu oynayamazsınız’ denildi. 2559 sayılı kanunun ek bir maddesi gereğince argo ve oyunun sivri olduğu bildirildi. Öncelikle sanatta küfür ve methiye vardır ama bir ölçüde ve estetik olması gerekir. Yıldız Kenter, Ali Poyrazoğlu gibi pek çok tiyatro emekçisinin argonun kullanımına dair birçok sözü vardır. Ayrıca ‘Para ile satılamaz’ oyunu Soma’da birkaç kez oynandı. Yeniden Soma’da oynanmak istendiğinde salon için tarih aldık ve misafirlerimizi davet ettik ama oyuna izin verilmedi. Oyunumuzu bekleyen tüm dostlardan özür diliyoruz talep olursa oyunumuzu Türkiye’nin her yerinde oynamaya devam edeceğiz.”
Uluslararası Kısa Film Festivali başlıyor
29. İstanbul Uluslararası Kısa Film Festivali, 14 Aralık'ta İstanbul'da başlayacak. Festival kapsamında yaklaşık 200 film seyirciyle buluşacak.
11-12-2018 08:57
Türkiye’de gerçekleştirilen uluslararası kısa film festivalleri arasında, en uzun ömürlü ve en deneyimli organizasyon olan İstanbul Uluslararası Kısa Film Festivali’nin bu yıl 29’su düzenleniyor.
Bir hafta sürecek olan festivalde,Türkiye’den ve yurtdışından yaklaşık 200 kısa film gösterilecek.
Festival programında, film gösterimlerinin yanı sıra çeşitli atölye çalışmaları, söyleşiler ve genç yönetmenleri deneyimli yönetmenlerle buluşturan etkinlikler de yer almakta.
14- 21 Aralık tarihleri arasında seyirciyle buluşacak festivalin gösterimleri İstanbul Fransız Kültür Merkezi ve İstanbul İtalyan Kültür Merkezi sinema salonlarında gerçekleşecek.
Ulusal yarışma ödülleri ise festivalin kapanış töreninde açıklanacak.