Selam Sena,
Herşeyden önce söylemek gerekir ki; karşımızda oturmuş bir tarz var. Absürdlüğü, sert gerçekçilikle harmanlayan ve sosyal mesajlar içeren şişe içindeki notlar bunlar.
Beni öyküde en çok etkileyen şey; bu masalın anti niteliğinden çok, aslında ilk ve saf halinde bile bir yalan olması oldu. Herkes numara yapıyordu ve aslında bu acımasız dünyayı sadece anlatıcı filtreleyerek masal gibi anlatıyordu bize.
Beni en çok düşündüren karakter büyücü oldu. Neyi ne kadar planladı bilemiyorum. Ancak Ayşekül’ün isminden, olağanüstü özelliğine, oradan da küllerinden doğmasına kadar bütün olay sanki onun mimarisi gibiydi. Bir yerde senin masaldaki distribütöründü sanırım.
Ayşekül’ün özgüvenli tarzı ile dibe vurup küllerinden doğması arasındaki bağı çok beğendim. Bir noktada özgür, seçimleri olan ve kendisini olduğu gibi kabul eden Ayşekül’ün bir yanda da arkadaşlarından gelen davranışlara karşı da tıpkı toplumsal yozluğa olduğu kadar tepkili olması son derece düşük frekanslı ama belirgin şekilde verilmiş.
Prensin Ayşekül’e aşık olması sekansı, bu öyküyü Sena yazmış dedirten sekanstı bence. Son derece eğlenceli olduğu kadar; aşkın ne olduğundan, prens seçer kızlar ona koşar konseptine başkaldırışa doğru eğlenceli ama aynı zamanda sağlam temelli bir yolculuğa çıkardı okuyucuyu.
Yakarsa dünyayı oduncu kızları yakar…
Ellerine sağlık.
Görüşmek dileğiyle…