-
bu hayatta bıze ayrılan hayırlısıyla seksen doksan senelık omurde sevmektır.
alınmaca gucenmece yok ama hak edene ozel bır durumdur.
ınsanlar yapıp yapıp aynı sekılde sevılmeyı beklıyorlar...
bu bana cok acayıp gelıyor.
her saygısız davranısın bı gerı donusu oluyor, soguyorsun.
mısal ben eskı esımı bır omur caktırmadan sevsem yerıdır. on senede bır kere sesını yukseltmedı bana, bır kere kırıcı bı sey soylemedı. bosanırken cırkınlesır gıbı oldu, aldım karsıma, bu dunyada senı en ıyı ben tanıyorum, kendın ol, bunu bıze yapma, ıyı hatırlamak ıstıyorum senı dedım, fabrıka ayarlarına dondu.
ya da son sevdıgım adam. hep o kadar zarıf, o kadar ıncelıklı, o kadar ıyıydı kı bana karsı. bı kere kırıcı bı sey duymadım.
keza ben de asla onlara karsı kırıcı olmadım, sesımı yukseltmedım, saygısızlık yapmadım, boynum kıldan ınce.
sımdı ben bu adamları omur boyu unutmasam ve caktırmadan sevsem yerıdır.
hak edıyorlar.
ama sen yap yap sonra aynı sekılde sevılmeyı bekle...
olmuyor.
-
neden boşandığını çok güzel anlatmış.
kesinlikle tanıştığı her adama "bakireyim" veya "sen ikincisin" veya "üçüncüsün" diyen tipin tespitidir.
(bkz: hatunların efendi adam yerine piç tercihi
)