Sınırın karşısındaki
1965’te ABD Ordusu’nun 24 yaşındaki çavuşu Güney Kore’nin askeri bölgelerinde görev yaptı. Ordu her gün hafifçe koymaktan hoşlanmadı. Jenkins hayatını tehlikeye atmak istemiyordu, devriyeye gitmekten hoşlanmıyordu, Vietnam'da savaşması için gönderileceğinden korkuyordu. Bütün bu korku ve deneyimler çavuştan ıssızlık fikrine yol açtı. Muhtemelen DPRK hakkında çok belirsiz bir fikri vardı, bir zamanlar Kuzey Kore sınırını geçme gibi umutsuz bir adım attı.
Bir fırsat yakında geldi. Bir grup askeri yöneten Jenkins, kendilerine tahsis edilen bölgeyi devriye gezmeye gitti. Kısa süre sonra askerlerin geri kalanına, yollardan birini kendi başına incelemek istediğini söyledi ve öyleydi. Birkaç bira kutusuyla cesur olan çavuş, bayrak olarak beyaz bir tişört bağladı ve sınırı geçti.
Çölleşmeden önce Charles Jenkins
Jenkins'in daha sonra onayladığı gibi, mantıksız hareketinden çok pişman oldu. “Bu karara dönersek aptal olduğumu söyleyebilirim. Eğer cennette bir tanrı varsa, o zaman beni tüm bunlara yönlendirdi, ”dedi Charles bir röportajda. Bir keresinde Amerikalıların önerdiği gibi yanlış gitti. Asker, Sovyet büyükelçiliğinde sığınma talebinde bulunabileceğini, SSCB'ye gönderileceğini ve daha sonra savaş esirlerinin değiş tokuşunda ABD'ye döneceğini düşünüyordu. Bununla birlikte, Jenkins'in Korelilerinin başka planları vardı.
Kore distopyası
Jenkins, kader iradesiyle kendilerini DPRK'da buldukları ABD'li diğer üç askerin su temini sistemi bile olmayan küçük bir eve yerleştirildiğini söyledi. Orada yedi yıl yaşadılar ve Kim Il Sung'un büyük tezlerini kendi istekleri doğrultusunda çalıştılar. Gardiyanlar, onları Korece'deki bu doktrinden bütün pasajları sıkıştırmaya zorladı ve sonra bu materyali özümseyemeyen acımasız öğrencileri acımasızca dövdü. Mucizevi bir şekilde, Sovyet büyükelçiliği Jenkins ile hala iletişim kuruluyordu, ancak yardım talebi reddedildi.
Ayrıca, savaş esirleri tıbbi deneylere ve hatta işkenceye maruz kaldı. Örneğin, Jenkins'in Amerikalı bir çavuş olduğuna işaret eden bir dövmesi vardı. Kuzey Koreli doktorları anestezi olmadan bile çıkarıldı.
Serbest bırakıldıktan sonra Jenkins
1972'de, yetkililer öfkeden merhametle geçti ve Jenkins'e ayrı bir konut tahsis etti. Şimdi yeni edinilen anavatanın yararı için çalışmak zorundaydı: Charles İngilizceyi orduna öğretti ve hatta üniversitede ders verdi, metinleri çevirdi ve onu bir Amerikan casusunun propaganda filminde rol oynamasına zorladı.
Kör düğün
1980'de Jenkins, kaçırılan ve Pyongyang'a getirilen Japonya'dan bir kızla tanıştı, bu yüzden Korelilere ana dillerini öğretti. Esir Hitomi Soga olarak adlandırıldı. DPRK ajanları da annesini kaçırdı, ancak Japon kadınlar hemen ayrıldı. Bir daha asla tanışmadılar. Hitomi'nin hemen evlenmeye karar verildi. Jenkins kocası olarak seçildi. Tabii ki, eşlerin arzusu veya isteksizliği kimseyi ilgilendirmiyordu.
Bununla birlikte, ortak bir kederle birleşen Charles ve Hitomi, kısa sürede birbirlerine yavaşça bağlandı. Birlikte, endişelenmek için tüm sıkıntılar çok daha kolaydı. Jenkins bir geleneği olduğunu itiraf etti: her akşam birbirlerinin dilinde "iyi geceler" ifadelerini değiştirdiler. Bunu kim olduklarını ve nereden geldiklerini hatırlamak için, yabancı bir ülkede kendilerini ve milli kimliklerini kaybetmemek, düşman insanlar arasında yapmak için yaptılar.
Charles, Hitomi ve kızları
Mutluluk, kendilerini buldukları zor koşullarda bile Charles ve Hitomi'yi geçmedi. Kuzey Koreli esaret altında iki kızları vardı - Mick ve Brind.
Bu durumda, ailenin durumu kıskanılacak bile düşünülebilir. Yabancı mahkumlara, örneğin sıradan mahkumlardan çok daha iyi muamele edildi. Açıkça konuşursak, DPRK vatandaşları ile neredeyse aynı şekilde yaşadılar ve 1990'lıların açları koşullarında çoğundan daha iyi yaşadılar - herkes yiyeceksiz kaldığında, Jenkins ve akrabaları nispeten iyi beslenmeye devam etti.
Muzaffer dönüş
2002'de, Japon hükümeti, Hitomi'nin eve dönmesine izin verildiğinden emin olmayı başardı. İki yıl sonra, bir kadını kocası ve kızları takip etti. Kırk yıl esaretin ardından Jenkins sonunda kendini özgür buldu. Ancak mahkeme onu Kuzey Kore dışında bekliyordu. Doğru, binlerce kez ıssızlıktan dolayı talihsizlik ve acı çeken Amerikalı, sembolik 30 gün hapis cezasına çarptırıldı.
Deneme sırasında Jenkins
Japonya'da, Jenkins bir bilgisayarı nasıl kullanacağını öğrendi, ancak DPRK'da hiçbir zaman böyle bir şey görmedi, anılarında zor olan kaderini tarif etti ve bir eğlence parkında iş buldu. 11 Aralık 2017'de vefat etti.