Eve henüz geldim. Çalışan anne yanım sabahtan bu yana iki uzun toplantı, aylık bir rapor ve birkaç dosya hazırladı. Gün içinde kaç kişiye ne kadar izahat verdim onları saymadım bile… Yorgunum. Sıcacık bir fincan çay ve biraz sessizlik istiyorum. Ama biliyorum ki günün ikinci ve en zorlu mesaisi başlamak üzere. Beni bekliyorlar!
Ufaklık bana doğru açmış kollarını kucak istiyor. Diğeri ayaklarımın ucunda zıplıyor...
- Anne ne getirdin?
- Anne bu ne?
- Bugün okulda ne oldu biliyor musun?
- Anne ben aç değilim, yemek yemeden sakız çiğneyebilir miyim?
- Anne ellerimi yıkmayacağım!
- Anne anne anne…
Yemek hazırlamak üzere mutfağa geçiyorum. Ben tabakları masaya koyduğum sırada babamız kapıyı çalıyor. Yemek yemek ayrı bir emek ve sabır gerektiriyor zaten. Bebeğin mamasını yedirdiğim sırada büyük oğlan “Bana da sen yedir” diyor. Ağızlarına aldıkları ve her nedense çiğnedikçe büyüyen lokmalarıyla bir buçuk saat sonra ancak kalkıyoruz masadan. Ben hariç herkes doydu.
Tabaklarda kalanları temizleyip o çok içmek istediğim çayı demlemek üzere ocağa koyuyorum.
Büyük oğlum odasından sesleniyor. Ödevleri kontrol edilecek. Yanına gidiyorum. Yarın için okul çantasını da hazırlayıp uyutmak üzere bebeğin odasına geçiyorum. Bu arada çayın altı kaynadı galiba. Eşime sesleniyorum demlemesi için. Ses yok… Koridordan salona eğilip bakıyorum. Uzandığı koltukta uyukluyor mu, yoksa sözüm ona beni duymuyor mu bilemedim… Tekrar sesleniyorum. Homurdanıyor ama neyse ki dediğimi yapıyor.
Bebeğim uyudu. Sessizce çektim kapısını. Büyük oğlanın yanına geçtim. Babası pijamalarını
giydirmeye çalışıyor ama direniyor bizimki. Olaya hızlıca el atıp, giydirip yatağa yatırıyorum. Kitap okuyoruz biraz, biraz da günün nasıl geçti sohbetini ediyoruz. Sonrasında onu da öpüyor, iyi geceler dileyip çıkıyorum odasından. Sanırım çay demlendi. Benim aklım çayda...
Odama geçip sonunda üzerimi değiştiriyorum. Çayımı almak üzere mutfağa geçiyorum. Fincanım elimde, kitabımı alıp odama yürürken duyduğum sesle keyfime kısa bir ara daha
veriyorum ne yazık ki… Küçüğün ağlamasını dindirip kollarımda tekrar uyuyakalmasını beklerken, çayım çoktan soğumuş, eşim koltukta uyuyakalmış, saat de gece yarısını geçmişti. Benim için de ‘bugün’ bitmişti. Ertesi sabah erkenden uyanıp işe gidecektim. Ancak biliyordum: İŞE GİDİP DİNLENECEKTİM.
Hâlâ yorgundum ama yatmadan önce son kez üzerlerini örtmek için odalarına girdiğimde onların o mis kokularını bir kez daha çektim içime ve Allah’a şükrettim sonsuz kere. Annelik, ömür boyu sürecek tatlı yorgunlukların sabahlarına uyanmaktı belki de..