Bir varmış bir yokmuş evvel zaman içinde kalbur saman içinde bir adamın eşeği varmış. Eşek yıllar yılı sırtına vurulan yükü taşımış ama derken elden ayaktan düşmüş. Bunu gören sahibi yemini suyunu keseyim de ne hali varsa görsün demiş. Eşek bunu öğrenince evden kaçıp yollara düşmüş. Bremen’e gider orada şehir bandosuna yazılırım diye düşünmüş. Yolda bir av köpeği ile karşılaşmış. Köpek koşmaktan yorgun düşmüş. Eşek “Bu halin ne havhav kardeş?” diye sormuş. Köpek “Sorma, kocadım artık avda eskisi gibi zıplayamıyorum bu sebeple de sahibim beni dövüyor. Ben de çareyi kaçmakta buldum.” demiş. Bunun üzerine eşek “Bak ne diyeceğim! Ben Bremen’e gidiyorum, şehir bandosuna yazılıp mızıkacı olacağım. Sen de benimle gel. Ben zurna çalarım sen davul, ne dersin?” demiş. Köpek sevinçle bu fikri kabul etmiş. Yolda giderlerken bir kedi görmüşler. Kedi çok üzgün görünüyormuş. Eşek “Bu halin ne miyav kardeş?” diye sormuş. Kedi, “Artık yaşlandım, fare tutamıyorum. Sadece soba başında dinlenmek istiyorum. Sahibim buna çok sinirlendi beni suya batırıp boğmaya kalktı. Ben de elinden zor kaçtım.” Demiş. Eşek “Biz Bremen’e gidiyoruz, sen de gece müziğinden anlarsın, bizimle gel.” demiş. Kedi bu fikre çok sevinmiş. Birlikte yola düşmüşler. Derken üç kaçak bir kapının önünde öten horoz görmüşler. Bunu görünce “Amma da ötüyorsun horoz kardeş. Derdin ne bakayım?” diye sormuş. Horoz, “Yarın hava güzel olacak onu müjdeliyorum ama neylersin ki güzel olsa. Yarın misafirler gelecek sahibim beni kesip yemek yapacak. Ben de gücüm varken ötebildiğim kadar ötüyorum.” Demiş. “Onun kolayı var, kırmızı ibik. Biz Bremen’e bandoya katılmaya gidiyoruz. Senin de sesin güzel, bizimle gel.” Demiş eşek. Horoz bu fikri çok beğenmiş. Gel gelelim Bremen’e varamadan gece olmuş. Ormanda yatarlarken hem yorgun düşmüşler hem de karınları acıkmış. Uzakta gördükleri ışığa doğru ilerlemeye karar vermişler. Camdan içeri bakan eşek kurulu bir ziyafet sofrası görmüş. Tam da bize göre diye düşünmüşler. Haydutları evden atmanın yolunu aramışlar. Eşek arka ayaklarının üzerinde dikilip ön ayaklarını cama dayamış. Köpek de eşeğin sırtına çıkmış. Kedi de köpeğin. En son da horoz kedinin sırtına çıkmış. Başlamışlar çalıp söylemeye ve bir güç hepsi pencereden içeri dalmış. Camlar langur şıngır yere inmiş. Ne olduğunu anlamayan haydutlar kendilerini dışarıya zor atmış. Dört kaçak sofrada ne var ne yok süpürmüş. Uyumak için güzel bir köşe seçip ışıkları söndürmüşler. Haydutlar eve baktıklarında ses seda olmadığını görünce bir adamlarını evi kontrol etmek için eve göndermişler. Adam elindeki kibriti kediye doğrultunca kedi “Pıhh” diye adamın yüzüne atlayıp her yerini tırmık içinde bırakmış. Adam arka kapıdan kaçmaya çalışırken köpek sıçradığı gibi dişlerini adamın bacağına geçirmiş. Bir de eşek okkalı bir tekme yapıştırmış. Horoz da var gücüyle ötmeye başlamış.
Canını zor kurtaran haydut “Eve korkunç bir cadı girmiş. Beni görünce nefesimi yüzüme üfledi, uzun tırnaklarıyla suratını çizdi, bıçağını bacağıma sapladı, Bahçedeki adam da bir topuzla üzerime saldırdı. Çatıda ise yargıç “Getirin bana şu adamı!” diye bağırdı. Ben de canımı zor kurtardım. Korkuya kapılan haydutlar koşarak uzaklaşmış. Ev bizim dört kafadarın çok hoşuna gitmiş ve hep beraber orada kalmaya karar vermişler.
DEĞERLENDİRME
Bremen Mızıkacıları, ilk okuduğum ve en sevdiğim masal olması sebebiyle benim için önem arz etmektedir. Masalın temasındaki dayanışma ve birlik mesajları şu günlerde en ihtiyacımız olan değerleri ifade etmektedir. Hem çocukların bu değerleri kazanması açısından hem de biz yetişkinlerin bazı duygularını tazelemeleri açısından oldukça faydalı bir eserdir.
Bremen Mızıkacıları Yorumları
çocukken çok severdim en sevdiğim hikayelerden bir tanesiydi yıllar sonra görmek duygulandırdı