uzay tarih her on yılda insanlık giderek daha fazla ayrıntı kaybedecek. Başaracağımız başarı ne kadar büyük olursa, geçmişin çok önemli kazanımları o kadar az önemli görünecektir. Belki de okullar siyasi çatışmalar, kan dökülmesi ve çekişme tarihini değil, bilimsel ve teknolojik ilerlememizin etkileyici yolunu incelemelidir.
Geçtiğimiz 70 yıl boyunca, insanlık uzaya çok çeşitli uzay aracı gönderdi. Çok az insan uygarlığımızın geleceğinin kozmosla bağlantılı olduğundan şüphe ediyor. Birçok sıkıntı ve ihtilaflara rağmen, çok sayıda çeşitli pazarlama ve medya "cezbediyor", uzay hala insanlığın en iyi zihinlerini "avlıyor". Dahası, sadece entelektüel seçkinlerin değil, aynı zamanda gezegendeki neredeyse tüm çocukların hayalini kuruyor, bu da “insanlığın son sınırının” er ya da geç üstesinden gelineceği anlamına geliyor. Uzay yolunun bazı önemli kilometre taşlarını düşünmeye çalışalım. Belki bugün bugün birçoğu önemsiz görünüyor ve ilk yıldızlararası uçuştan sonra, Formula 1 otomobilinin zeminindeki tahta bir bisiklet gibi tamamen eğlenceli olacaklar. Bununla birlikte, tam da bu, birçok insanın kafasını yakalayan bir fikrin ne kadar başarıya ulaştığını gösteren bilimsel ve teknik özelliklerdi.
Başlat, Fow 2
Belki bir gün kardeşlerimize, uzaya doğru yolculuğumuzun nasıl başladığını aklımızdan geçirmemiz garip olacaktır. En iyi başarılarımızdan birçoğu gibi, askeri teknolojiler de uzaya yol açmıştır. Alman Naziler tarafından geliştirilen V-2 füzesi, yakın mesafelere ulaşan ilk uçaktı.
V-2 roketi, ilk uzay videosunu alandan alan V-2 roketinin geliştirilmesinin temeli oldu.
Savaştan sonra, bu rokete dayanarak, ilk Amerikan ve Sovyet roketleri yaratıldı, 200 km'ye kadar ("ISS yörüngesinin yüksekliği yaklaşık olarak 400 km" dir) "sıçrayan".
İlk uydunun yayınlanmasından önce bile, iki köpek, 2 Mayıs ayında Sovyet P-16 1957'te 210 km yüksekliğine uçtu. 1960'ten önce, bir düzine böyle lansman gerçekleşti.
ABD'de, V-2 roketi, aynı zamanda Dünya'ya yakın bir alanı incelemek için kullanılan aynı V-2'a dayanarak ve daha da geniş kapsamlı bir şekilde yaratıldı. Toplamda, 1946'ten 1951'e kadar Amerikalılar, 80 km'den daha yükseğe çıkan 160 uçuşlarından daha fazlasını yaptılar.
Bu uçuşların bazıları özellikle değerliydi, örneğin, bunlardan biri sırasında Dünya'nın uzaydan ilk videosu alındı. Ayrıca, meyve sinekleri, çeşitli bitkilerin tohumları, fareler ve makaklar, V-2 roketlerine Dünya'ya yakın bir alana uçtu.
Bu uçuşlar, son derece yüksek irtifalardaki koşullar hakkında büyük miktarda bilimsel bilgi verdi. Savaş için geliştirilen füzeler, güneş radyasyonu, iyonosferin parametreleri ve üst atmosfer hakkında değerli bilgilerle Dünya'ya geri döndü. Bu veriler olmadan, alanı daha fazla keşfetmek imkansız olurdu, çünkü ilk roket uçuşlarından önce pratikte hiçbir şey bilmiyorduk.
Ilk uydu
Birkaç yüz yıl içinde, bir uydunun fırlatılması, insanlığın uzaya ilk adımı olarak mı göz önüne alınacak mı, yoksa bu teknolojik başarı çok önemsiz mi gözükecek? Bu soruyu cevaplamak zor, ama bugün bir uzay aracının Dünya yörüngesine ilk başarılı girişimi çok önemli bir olay. Birçok yönden, bu deney, modern güçlü uydu takımyıldızının dayandığı, GPS ve global iletişim gibi tüm üstün avantajları olan temeldir. Dahası, uydu gezegenin tarihini değiştirdi, bilimsel ve teknolojik ilerleme için güçlü bir katalizör haline geldi.
İlk uydu olan Sovyet ünitesi PS-1, yılın 4 Ekim 1957’ini piyasaya sürdü. Basit bir bip sesi çıkartan, günümüzün standartlarındaki radyo vericisine göre en basit şekilde taşınan 58 cm çapında küçük bir cihaz. Bununla birlikte, bu uydunun sinyalleri bir nükleer bomba testinden çok daha fazla gürültü çıkardı - insanlık ilk kez yörüngedeki gücünü gösterdi.
PS-1 uydusu basit bir tasarıma sahipti, ancak uzay yarışı için güçlü bir katalizör görevi gördü.
Soğuk Savaş sırasında Sovyet uydusunun lansmanı ABD’nin tepkisine yol açtı. Amerikalı politikacılar SSCB'nin başarısını öyle korktu ki, havacılık sektörlerini kelimenin tam anlamıyla “sular altında” bıraktılar.
O sırada Pentagon, İleri Araştırma Projeleri Ajansını (daha sonra DARPA) yarattı ve ABD Ulusal Bilim Vakfı bütçesini 4 kez arttırdı. Ancak, en önemlisi, PS-1’in piyasaya sürülmesinden bir yıl sonra, en büyük uzay araştırma kuruluşlarından biri kuruldu: Başkan Eisenhower, Ulusal Havacılık ve Uzay İdaresi - NASA’yı kuran bir kararname imzaladı.
Sovyet uydusunun başlatılmasından sonra ABD vatandaşları, büyük ölçüde başarısını sağlayan ve insanlığın bir sonraki teknolojik başarısı olan Apollo ay programına astronomik harcama yapmayı isteyerek kabul etti.
Satürn V
İlk uydunun ardından yörüngede ustalaşmak bir zaman meselesi haline geldi: insanlar için uzay aracı zordu, ama zaten mühendislerin omzundaydı. Yuri Gagarin’in uçuşundan sonra, Dünya yörüngesindeki insanları sabitlemenin yolları açıklandı ve sadece uygun teknolojilerin geliştirilmesi gerekiyordu.
Ancak insanlık, şu ana kadar zaten ustalaşan ufkun ötesine bakıp - aya kadar - şu görevi belirledi.
O yıllarda aya uçmanın en büyük sorunu, ağır bir uzay aracını, iniş bir aracı kaldırabilecek ve onları gezegenimizin uydusuna ve makul bir zamanda geri getirebilecek kadar güçlü bir fırlatma aracı yaratmaktı.
ABD'de, bir Satürn V roketiydi ve SSCB'de - H1. Ne yazık ki, Sovyet projesi başarısız oldu. Bu nedenle, şimdiye kadar Satürn V şimdiye kadar Dünya'nın yüzeyinden almış en büyük, en yüksek, en ağır ve en güçlü fırlatma aracı olmaya devam ediyor. İnsanları aylara getiren bu roketti. Şimdiye dek insanlı kozmonotiğin en olağanüstü başarısı.
Satürn V'nin yaratılışı muazzam güç ve para harcadı. Özellikle roketi monte etmek için 50 zemin yüksekliğinde devasa bir bina inşa edildi. VAB (Dikey Montaj) olarak adlandırılan bu bina, Uzay Mekiği dahil diğer büyük uzay araçları için “ev” oldu.
Satürn V roketleri insanları aya ulaştırmayı başardı
Saturn V, 111 m (36 katlı bina) yüksekliğinde, 2800 t ağırlığında ve 34,5 milyon yenidoğan ağırlığındadır. Roket, yükün 118 T'sini Dünya yörüngesine ve Ay 50 T ile ilgili rekor kıtabilir. En iyi modern modern füzeler, Saturn V yükünün değerinin yarısı kadar bile övünemez.
1967 yılında yapılan ilk insansız test uçuşlarından bu yana Saturn V, 13'in başarılı lansmanlarını tamamladı. Roket insanları yalnızca aya teslim etmekle kalmadı, aynı zamanda ilk ABD uzay istasyonu olan Skylab'ı da başlattı.
Apollo
Apollo uzay aracı, insanları başka bir gök cisiminin yüzeyine getiren ilk gemidir. Kusursuz 1960 teknolojisi nedeniyle, Apollo'nun yaratılması çok karmaşık değişimlerin arayışıydı.
Apollo iniş modülü
Apollo, 4,8 t ve 30-ton aerodinamik komut ve servis modülünü ağırlayan bir iniş modülünden ve bugün günümüzde "özel" Amerikan uzay aracının birçok projesine temel teşkil eden iniş modülünden oluşuyordu.
İniş modülünün içinde Apollo ay
Komuta ve servis modülü iki bölümden oluşuyor: servis modülünün kendisi ve ay yörüngesinden çok hızlı bir şekilde dünyanın atmosferine geri dönmek için tasarlanmış cihaz - 39 000 km / s. Servis modülünün ay yörüngesini terk etmek için güçlü bir motoru vardı. Görev sırasında, gemideki iki astronotlu iniş bir modül komuta ve servis modülünden ayrıldı ve üçüncü mürettebat üyesi komuta modülünde yörüngede kaldı. Ayın yüzeyindeki tüm görevleri yerine getirdikten sonra, iniş modülü kalktı, servis modülü ile sabitlendi ve Apollo Dünya'ya geri dönüyordu.
Apollo uzay aracı
Apollo'nun inen ay modülü inanılmaz derecede güvenilir olduğu ortaya çıktı; servis modülü ise hoş olmayan sürprizler sundu: Apollo 1 ekibinin ölümüne neden oldu ve neredeyse Apollo 13 ekibini öldürdü. İkinci durumda, insanlar iniş modülünde kaçmayı ve hayatta kalmayı başardılar.
Diğer gemilerle karşılaştırıldığında servis komut modülü Apollo
Elli yıl önce, Apollo teknik mükemmellik zirvesiydi, ancak astronotların kendilerine koydukları devasa risk, minimum otomatik cihazlara ve yedekleme sistemlerine sahip ilkel bir cihaza uçuyordu.
"Venüs" ve "Vega"
Bugün, herkes şu soruyu cevaplayamayacak: “İnsansız sondalar hangi gezegenden Dünya'dan indi?” Birçoğu onların Mars'ta olduğunu söyleyecekler çünkü Sovyet uzay programının inanılmaz başarılarını unuttular, çünkü tarihte ilk kez güneş teknolojisinin gezegenine dünya teknolojisini Mars'ta değil Venüs'e yerleştirebilirdi.
SSCB'nin 1961 ve 1984 yılları arasında, 16, 8'in gezegenin yüzeyine başarıyla indiği ve bilgi ilettiği Venüs'e problar gönderdi. 1985'te, iki prob daha, Vega-1 ve Vega-2, Venüs'e başarıyla indi. Böylece, 10 insansız araç inişleri Venüs'e yapıldı, ancak yalnızca 7 araçlar Mars'a başarıyla iniş yaptı.
Başka bir gezegene ilk yumuşak iniş, 1180-kg iniş modülünü, Dünya'nın komşusunun yüzeyindeki koşullar hakkında başarılı bir şekilde indirip toplayan Venüs atmosferine bırakan 7-kg probu "Venus-500" tarafından sağlandı.
"Venus-13" cihazı Venüs yüzeyinin renkli görüntülerini zemine gönderdi
Aşağıdaki problar, "Venus-9" ve "Venus-10", Venüs yüzeyinin ilk fotoğraflarını çekti ve "Venus-13" ve "Venus-14", başka bir gezegende ilk sondajı gerçekleştirdi.
Vega problarının eşsiz bir yükü vardı
Vega-1 ve Vega-2 cihazları da eşsizdir. Önce kuyruklu yıldızın çekirdeğini fotoğrafladılar: sondalar Halley kuyruklu yıldızının 1500 görüntülerini yaptı. Ek olarak, "Vega" cihazı bilimsel ekipmanlarla Venüs'ün iki balonunun atmosferine düştü. Balonlar, Venüs atmosferinde iki gün boyunca 54 km yükseklikte yüzerek başka bir gezegen hakkında paha biçilmez veriler topladı. Şimdiye kadar bunlar dünya dışında, başka bir gezegende çalışan tek balon. Ek olarak, Vega probları Venüs yüzeyine başarıyla iniş yapan iniş araçlarını düşürdü ve yaklaşık 20 dakika boyunca çalıştı.
Uçuş cihazının düzeni "Vega"
Vega serisinin cihazları neredeyse 5000 kg ağırlığında ağır “canavar” lardı. Karşılaştırma için, modern (1997 lansmanı) en büyük Amerikan Cassini sondası, 5712 kg'ın başında tartıldı.
Yüzlerce tarih ve başlık
Bütün bunlar, uzay araştırmalarının engin deneyiminin sadece küçük bir kısmı. Yüzlerce proje, isim, görev, binlerce keşif ve "imkansız" özelliklere sahip düzinelerce benzersiz makine - hepsi bu bizim uzaya giden yolumuz. Umarım, nihayetinde, bu yol politik oyunlardan, ekonomik istatistiklerden daha önemli hale gelecektir ve insanlığa altın barışı ve bereket çağı sağlayacaktır.