Bir babanın ne kadar prenses kızı olunabilirse o kadar prenses, Bir kocanın ne kadar kraliçe karısı olunabilirse o kadar kraliçe. Kpss’den aldığı elli dokuz puan ile kendisini ancak elinde bir baş soğan ile mutfakta bulan olabildiğince anayım. Bilmemney’s mom, falan anne, filan anne değil!
Düm düz ana..
Elli dokuz puanım ve oğlum hayattaki en hakiki mürşidim. Hayatımın iki kırılma noktası. İlkinde tam kırılmamıştı… Oğlumu doğurarak noktayı koydum.
Artık “5 kiloluk unum” ve “ben” ev hanımıyız.
Öncesinde yaptığım, öğrendiğim ne varsa eleyip astığım için elimde un kaldı. Unla sayısız şey yapabilirdim. (Yapamadı, un zamlandı)
Un ile yapılanlar iyi ama zamlanması kötü. Her şeyde olduğu gibi mutfakta da kader ağlarını ördü. Bir gün yere düşen bir ekmek kırıntısından bile sorumlu olmak beni çok sinirlendirdi… O kadar sinirlendirdi ki; elimdeki kurulama bezini fırlattım. Mutfakta ancak bu kadar sinirlenilir… Diğer şeyleri fırlatınca iş çıkıyor. Başka bir şey yapmalıydım. Yaşıtlarım Nişantaşı sokaklarında parfüm kokarken ben kızartma kokamazdım.
Çalışmak… Tabi yaa!
Kim tutuşturdu elime bu bezi? Alın şunu benden. Çekilin… “Girişcem!” Başarıya giden yola kitaplığımdaki Mümin Sekman’ın “Her şey seninle başlar” kitabı ile başlayacağımdan şüphem yoktu çünkü evde de her şey, ben uyanır uyanmaz başlıyordu. Yemek, bulaşık, çamaşır, ütü…
Ah! Ütüm.
Üzümlü kekim…
Kitabı okurken otuzuncu sayfaya geldiğimde kafamda kendime kurduğum şirket için eli yüzü düzgün muhasebeci bakıyordum çünkü o kadar parayı yalnız idare edemezdim. Kitap öyle ki; sonunu görmeyi reddedip, bırakıp girişimci oluyorsunuz. Müthiş! Tam aradığım. Ayda on bin lira filan kazansam “Off! Kaç kilo kıyma alınırdı” onunla, düşünsenize.
Hazır mısın, Dünya’nın en zengin beş kişisi listesine girmeye tatlı kız?
Yoo değilim… Dur bakalım, ya kısmet!
Aklımdaki iş, yurtdışından çocuk eşyası getirip canım ülkemde satmaktı. Bu kez suya – sabuna dokunmayacaktım. Gerekliler listesine baktım. Su ve sabun yoktu. Doğru yoldaydım. Hiçbir indirime yedirmediğim aile bütçemi sermaye olarak kullanıp, eşyalar almıştım.
Herkes bayıldı, satışlar filan mükemmel. Sosyal medya da hesaplar açılmış DM’den gerekli dönüşler yapılmıştı.
Tüm bunlar yaşanırken televizyonumda yaprak dökümü açık olduğu için doların Mars’a çıkış marşını kaçırmış, batarken avucu kaşınan biri olarak adımı altın harflerle yazmıştım iş dünyasına.
Doların Allah katına erişmesi ile hayallerimin yıkılışı ayni saliseye tekabül ediyordu… Olmamıştı.
Girişimciliğim ellerimden alınmıştı.
Bu kez sinirlenip ütü masasını devirdim.
Durmadım… Kitap öyle diyordu. Yine su ve sabunun olmadığı bir iş edindim.
Şu kataloglardan sipariş verilen bir zincir markaya üye oldum. Çocukla birlikte kolay olur, akmasa damlar dedim. Düşündüğüm gibi çok kolay oldu ve damlamadı. Evrene mesaj gönderirken imlâya da dikkat etmiştim oysa. Niye böyle oldu ki?
“Artık ne halim varsa göresim var” deyip, çayı tuttuğum gibi demledim…
Çay! Ah derdimin dermanı…
Sonrası mı?
Çay demini alana kadar titredim, mücrim gibi baktıkça istikbalime.