İçimi kaplayan duygu: Bir çıkış yolunun görülmeyişi.
Özgürlük diyerek insanlar birbirini aldatır.
Hayır, özgürlük değildi, yalnızca bir çıkış yoluydu istediğim.
Aldanıştan başka şey değilmiş, oysa çıkış yolu.
Okyanusu, insanların bulanık gözlerinde,
Açığa vuran çıkış yoluna yeğlerdim
İnsan zora gelince, istedi mi öğreniyor.
İstediğim amaca ulaştım, zahmete değmezdi denilemez.
Böyle bir yaşam sürmedim keyfimden.
Gözün ulaşamadığı yükseklikteki yere, yöneltiyorum düşüncelerimi
İçimdeki özleme cevap verecek hızlı bir tempo bulamadım.
Oysa hayatımdaki en güzel anları oluşturmaktaydı.
Bu çeşit düşünceler, beynimi kemirmeye başladıktan sonra,
Hiç hoşlanmıyor benden,
Bende hep bir kusur buluyor; sözde hep kötü davranıyorum ona.
Bilincindeyim onun çektiği acının sevgiyle ilişkisi bulunmadığının.
Sürekli baskısı altında yaşadığım bu durumu,
Katlanacak gibi değil büsbütün susarak geçiştirmek.
Sadece gizli bir acının dış belirtileriyle,
Kamuoyunun yargısına sunuyorum her şeyi.
Ne inanılacak, ne inanılmayacak.
Kendimi alamıyorum kuşkuya kapılmaktan.
Yargılarımdaki çarpıcı güçten,
Sonuçlar çıkarmadaki yorulmak bilmezliğimden,
Değişiklikleri içtenlikle gerçekleştirmeye çalıştım.
Can alıcı bir noktada da, göstermediğim söylenemez, gereken önemi.
Kendisi bütün basitliğiyle göz önündeyken,
Sorunu şimdiki dar sınırları içinde tutmalı,
Biraz daha erkeksi nitelik kazanıyor, gün geçtikçe,
Daha çok yaklaşıyor işin özüne.
Genç yaşta tempoyu büyütmeye eğilim duyulur.
Başka işe yaramayan sezgiler oyalar.
Genç pusuda bakışlar çekmezken, yaşlanınca hemen dikkat çeker.
Şaşkın, ağzı açık beklerken,
Salondaki gece lambasının bulanık ışığıyla yetinemem.
Kendi şahsıma karşı beslediğim hoşnutsuzluk,
İster istemez sineye çekiyordum hepsini.
Uzanmış ellerine gönül rızasıyla bırakıyorum kollarımı.
Sineye çekmeli artık bundan sonra, olacakları.
Belki değişimin köklü nedenleri var.
Başarıların sarhoşluğuyla pek önemsenmemiş,
Olsa da kimi olumsuz belirtiler.
Dengeleyip bütünleyen birbirini,
Büyük bir fabrika, dünya kadar insan, araç ve gerecin bulunduğu.
Artık sanatının doruğunda tutunamayan bir şair,
Aslında fark etmiyor değildim gerçek durumu.
Anladığımdan değil de canım öyle istediğinden,
Bir şeyler seziyorum; müjdeleyen, yakında daha insaflı zamanların geleceğini.
Açlığı anlayamaz Açlık çekmeyen.
Artık gurur değilse bile güçlü bir sanıydı.
Sanki ağzımda, dişlerimin arasında bir yerdeydi bu özgürlük.
Dünyayı güzellik kurtaracak,
Güzellik bir insanı sevmekle başlayacaktı.
Aşksız güzellik var olamazdı oysa.