Yaklaşık 5 yıldır uzman lojistik sorumlusu olarak çalıştığı şirketten, fazla mesai ücretlerini alamadığı gerekçesiyle istifa eden yönetici, 4. İş Mahkemesi’ne başvurdu. Fazla çalışmalarının karşılığının kendisine ödenmediğini, iş sözleşmesini haklı nedenle feshettiğini beyanla kıdem tazminatı ve fazla çalışma ücreti alacaklarını talep etti.
Davalı avukatı, dava konusu alacakların zaman aşımına uğradığını, davacının istifa ettiğini beyanla davanın reddini savundu. Mahkeme; yöneticinin aldıkları pirim ücretlerinin fazla mesai ücretini karşıladığı gerekçesiyle davayı reddetti. Karar davacı tarafından temyiz edildi.
Yargıtay 22. Hukuk Dairesi, emsal nitelikte bir karara imza attı. Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçinin bunu ispatlamakla; fazla çalışma ücretlerinin ödendiğini belirten işverenin de bu durumu kanıtlamakla mükellef olduğu hatırlatıldı.
Davacının aldığı satış priminin yaptığı satışlara bağlı olarak davacıya yapılan bir ödeme olduğu belirtilen kararda, “Esas itibariyle çalışanı özendirme ve ödüllendirme amacına matuf ek ücret niteliğindedir. Fazla çalışma karşılığı yapılan ödeme ise bizatihi ücretin kendisidir.” denildi. Kararın devamında şu ifadelere yer verildi:
Fazla çalışma yapılsın veya yapılmasın, iş yeri uygulaması gereği şartlar oluştuğunda prim ödemesine hak kazanıldığı nazara alındığında, prim ödemesinin, fazla çalışma ücreti yerine geçtiğinin kabul edilerek, fazla çalışma ücreti alacağından mahsup edilmesi isabetli olmayıp bozmayı gerektirmiştir. Hükmün açıklanan sebeplerden bozulmasına oy birliğiyle karar verildi.” (İHA)