Yukarıdaki başlıkta yazan sorunu kavramak ve başkalarına anlatmak için, fazla uzağa gitmeye gerek yok. Her şey, Avrupa Birliği’ne 1980 ‘li yılların sonunda üye olan ülkelerin ekonomik olarak çalkantıya düşmesiyle başladı.
Ekonomik kriz üstelik, birdenbire de ortaya çıkmadı. Ülkelerin katılım sürecinin nihayete ermesiyle AB, hiç istemediği bir noktaya, iki ve hatta üç kutuplu bir yapıya ulaştı. Kurucu altılar olarak bilinen; Almanya, Fransa, İtalya ve Benelüks ülkeleri, yanlarına ekonomileri sanayiden ziyade tarıma dayalı İspanya, Portekiz ve Yunanistan’ı aldı. İşte bombanın pimi deyim yerindeyse orada çekildi.
Çünkü, bu üç ülke ve belki ekonomileri bunlara benzeyen diğer ülkeler, ekonomik standartlarını AB ile aynı düzeye getirmek için hep mali destek alan ülkeler. Ayrıca çalışıp üretmeyi en azından bir Alman veya bir Fransız kadar sevmeyen bir toplum yapısına sahipler.
Bütün bunlar, bir ekonominin yavaş yavaş hantallaşmasını sağlayan nedenler.
Şöyle ki, başlıktaki sorunla ilk karşılaşan ülke Yunanistan oldu. Yunan ekonomisi tarihinin en kötü günlerini yaşadı ve hala yaşıyor. İşsizlik oranları şu an için % 20′ yi çoktan geçmiş durumda. Bankacılık sisteminin çöküşü, hükumetlerin siyaset sahnesinden hızlı şekilde gelip geçmeleri, ekonomiyi düze çıkarma çabaları hep, bizim bir zamanlar yaşadıklarımızı anımsatıyor. O yüzdendir ki, geçenlerde Yunan başbakanı Samaras’ın ziyaretine şahit olduk.
Son olarak bugün bir haberde gözümüze muhakkak çarpmıştır.
İspanya’nın büyük havayolu şirketlerinden Iberia British Airways ile güç birleşmesi nedeniyle binlerce çalışanına kapıyı gösterdi, kalanlara da “Yüksek ücretlerinizi düşürmeye yanaşın.” dendi.
Şimdi biraz düşününce, ekonomiyi kurtarmak için verimli sektörlere destek vermek ve yüksek ücretleri düşürmek veya ücretleri dondurmak, durgunluktan ziyade stagflasyon için geçerli olgular değil mi?
Hastalık, gün gibi ortadaysa çözüm de ortadadır ancak uzun, yorucu ve zahmetlidir. İyileşmek bir günde olmaz.