Sevgili okurlar,
29 Ocak Toplumsal Dayanışma ve Milli Direniş Günü yıldönümü haftasındayız.
Batı Trakya Türk toplumu olarak “Türk!üz” diye sokaklara çıktığımız günün ardından tam otuz iki yıl geçti.
Batı Trakya Türk toplumuna yönelik şiddet olaylarının, saldırıların ve yağmalamaların yaşandığı 1990 Pogromu’ndan sonra otuz yıl geride kaldı.
Dile kolay! 30 yıl!
1990 Pogromu’nda 20 yaşında olup bu olaylara tanıklık etmiş bir genç bugün tam 50 yaşında!
Bu pencereden bakıldığında otuz yılın ne kadar uzun olduğunu daha iyi kavrıyor insan!
Geçen bunca yıla rağmen bireysel değil kolektif olarak ne durumda olduğumuza bakarsak dini ve eğitim özerkliğimizin iadesi konusunda iyi bir adımdan bahsetmek imkansız!
Toplum olarak o gün de Türklüğümüz, haklarımız için mücadele veriyorduk, bugün de bu mücadelemize devam ediyoruz.
Kronikleşmiş sorunlarımızı çözmek için devlet ve hükümet makamları ile dyalog yollarını ararken sorunlarımıza hep yenileri eklendi.
Anaokul zorunlu hale geldi, ama çocuklarımıza Türkçe ve Yunanca öğretebileceğimiz anaokullar açmamıza izin verilmedi.
Öğrenci sayısı az denerek ilkokullarımız kapatıldı!
Sıcak gelişme olarak ise mevcut yasalara aykırı bir biçimde devlet okullarında uygulandığı üzere kendi okullarımızda da Hristiyan Ortodoks dini bayramının kutlanması için genelge yayınlandı!
Dini alanda ise müftülerimizi seçme hakkımız elimizden alındı, seçtiğimiz müftülerin tanınmasını beklerken devlet müftülüklerimizi basit devlet dairelerine dönüştürdü.
Ülkemizde bize karşı ayrımcılık, ötekileştirme devam ediyor. Dernek başkanlarımız, toplumumuzun temsilcileri hedef gösteriliyorlar.
Oysa geçmişe kıyasla yerelde ve eyalette siyasetin içerisindeyiz.
Doğu Makedonya-Trakya Eyalet Meclisi’ne altı Türk seçildi.
İskeçe Belediyesi’nde ve Gümülcine Belediyesi’nde Türkler belediye yönetiminde aktif bir biçimde yer alıyor, belediye başkan yardımcılarımız dahi var.
Tabii sorunlarımızın çözümünün anahtarı Atina’da. Bunu hepimiz biliyoruz.
Yıllardır Atina’da mecliste milletvekillerimiz var. Hatta SYRIZA iktidardayken meclise seçilen Türk milletvekillerimiz de iktidar partisinden seçilmiş olmanın avantajına sahiplerdi.
Ancak Türkler olarak ulusal siyasette 300 sandalyeden 3’üne ya da 4’üne sahibiz.
Üstelik bu sandalyeler de çoğunluk partilerinden adaylıklar ile kazanılıyor.
Sandalyeyi elde ettikten sonra ise parti politikasına aykırı bir biçimde hareket etmek çok zor.
Tüm bu zorluklar karşısında parlamentoya gönderdiğimiz milletvekillerimizden mucizeler yaratmalarını bekleyemeyiz, bunun farkındayız.
Bu nedenle farklı bir yol denememiz gerek.
Batı Trakya Türk toplumu olarak sivil toplumun gücünü kullanarak Atina’da olmalıyız.
İşte tam da bu düşünceyle hak arama yolculuğumuzda yepyeni bir adım attık. 17 Ocak Cuma günü Atina’da ofis için sözleşme imzaladık.
İlk icraat olarak ise Atina’da Federasyon’umuzun merkezinin olduğu Almanya’nın Atina Büyükelçiliği ile, anavatanımız olarak Türkiye’nin Atina Büyükelçiliği ile görüştük.
Atina’da Irkçılık ve Faşist Tehdide Karşı Birlik Hareketi (KEERFA) ile ilk temasımızı kurduk, çünkü ayrımcılık sadece bizim değil ülkemizin tümünün sorunu.
Batı Trakya Türklerinin geleceği olan genç kuşağımız ile Atina’da bir araya geldik. Genç Akademisyenler Topluluğu Atina Şubesi Başkanı ve Atina’da öğrenim gören gençlerimizle görüştük.
Tüm görüşmelerimizde Atina’da artık biz de varız, sizlere komşuyuz dedik!
Sağolsunlar, büyükelçilikler kapılarını açtılar, bizleri ilgiyle dinlediler.
KEERFA muhteşem dostane bir tavırla, ilgiyle, sıcaklıkla bizi dinledi.
GAT Atina Şubesi’nde de gençlerimiz bizlere ellerini açtılar, sevgiyle, samimiyetle bizleri buyur ettiler.
Bu daha başlangıç... Hep birlikte daha güzel günler için mücadele edeceğiz!
Milli Direniş Günü’nün 32. yılında atmış olduğumuz bu yeni adımın müjdesini vermek benim için ayrı bir sevinç kaynağı.
Umalım bu ilk adımı nice güzel adımlar izler, bu ilk adım ülkemizde hak ettiğimiz yaşama bizi her geçen gün biraz daha yaklaştırır.
Saygılarımla.
Halit Habip Oğlu
ABTTF Başkanı