Bir düzineden fazla müzeyi ziyaret eden bir kişi, “Gel, Moskova'da bile olmayan bir şey göreceksin” diyerek sırıtarak yardım edemezsiniz. Ama sen git, çünkü "eğer"? Bu bana böyle bir yolculuk oldu. Birkaç yüz kilometreye mal oldu.
Yolum Voronej ülkesinin en ucunda, ilçe merkezinde değil, köyde bile yatıyordu. Okul müzesine. Görmeyeceğim bir şeyi görmek için orada ne olabilir? Ancak ilk dakikadan denetimin sonuna kadar gözlerin “şimdi dışarı çıkacağız” pozisyonundan çıkmadığı ortaya çıktı. Mantık çok kötü gördü ve duydu.
Bizim çok sevdiğim, ancak nadiren güncellenen başlığımızın kahramanı "Bizim İnsanlarımız" adı Nikolai Lvovich Novikov. "Archaeolog Plyushkin" imzasını arayın. Önünde ziyaret ettiğim kurumların çoğunun kaybolduğu, gerçekten bir arkeolog ve müzenin organizatörü. Yüksek sesle isimleri ile edelim.
Müze, eski yatılı okulun binasında bulunur. Şimdi köylerden birinde sadece dokuz yıllık bir okul. Cumhurbaşkanlığı programındaki lise öğrencileri ilçe merkezine götürülüyor.
Öykü müzenin doğuşu, basit ve iddiasız Nikolai Lvovich sözleriyle. 20 Şubat Yılın 1999'u, müdürün kendisine Anavatan Günü Savunucusu onuruna bir sergi düzenleme önerisi ile hitap etti. Nikolai Lvoviç bir arkadaşıyla birlikte bir motosikletli motosiklete bindi, gerekli alana sürdü, kar yağdı, dediği gibi ayaklarıyla ... Ve Şubat ayının 23 askeri sergileri sergisi gerçekleşti.
Rusya'da söyledikleri gibi, süreç başladı. O kadar ki sergilere yer açmak zorunda kaldım. İlk müze binası, uzak köylerden gelen öğrencilerin yaşadığı odalardır. İki adam için küçük odalar. Ama onlarla bile, her şey kolay değildi, çünkü derinlikler.
Şimdi "spin" kelimesi hepsi değil, çok açıklar. Altı yatak odasının yanında, coğrafya ofisi katıldı ve sonra başka bir ofis “düştü”.
Bölgeden toplanan ev eşyaları. Bir şey verdiler, Novikov'un kendi satın aldığı bir şey. Örneğin, saksılar, 30-50 ruble üzerinde gitti. Ve bu tür birçok sergi maruz kalma yerini değiştirdi ve şimdi diğer şehirlerde sergilendi.
Ancak Nikolai Lvoviç'in en yumuşak sevgisi, 70 yıldan daha uzun bir süre yerde kalması. Gördüğü her şey hakkında ayrıntılı olarak anlatmak için "Hafızamız" döngüsünde ayrı bir malzeme yapılacaktır. Çünkü Novikov ve asistanlarının ve benzer düşünen insanların yarattığı müze sergisi Prokhorovka, Belgorod, Kursk ve diğer görkemli şehirlerdeki müzelerin yanında yer almayı hak ediyor.
Serginin benzersizliğinin, İtalyanların bu alanda savaştığı gerçeğinden kaynaklandığı unutulmamalıdır. Buna göre, sergilerin çoğu oradan geliyor. Almanlar var, bizim de var. Ancak çoğunluğu İtalyan.
Buna sadece bir şey sebep oldu: faşizmin ataları burada çok iyiydi. Ne de olsa, tam da bu kısımlarda "Küçük Satürn" operasyonu başladı, yani ...
Voronej bozkırlarında "Kriegsmarine" amblemli Alman fıçı ...
İtalyan "sideltsy" tarafından yapılan fırın varil. O kış çok soğuktu
Bu tabancalar iyileşmek için sırasını bekliyor
Ve bu Nikolai Lvoviç'in kendisi
"Küçük silahının" bir parçası
soğuk silâh
Tüm görüldükten sonra ne söylenebilir? Bu kişinin ne yaptığını anladığınızda, devlet desteğini kullanmadan (aksine, bölgesel müzeler genellikle kendi çıkarlarına göre bir şeyi “sıkmaya”), coşku ve kişisel inisiyatifle ...
Moskova, St. Petersburg, Yekaterinburg ve diğer büyük şehirlerde, zeki ve sorumlu kişilerin ülkedeki belirli bir konuya nasıl çözüm getirileceği konusunda konuşmanın önemini hepimiz sıkça görüyoruz. Özellikle televizyonda güzel bir stüdyoda. Veya dokunmamış konuşma şovunda.
Ama sen sadece bir il değilsin - uzak. Burada bir adam iş yapar. Ve Tanrı onu korusun.
Herkesi, Nikolai Lvovich’in “Hafızamız, Novikov Müzesi” materyalindeki eşsiz sergisini takdir etmeye davet ediyorum. Pişman olmadığım için pişman olmayacaksın.