Birtakım oyunlar vardır, sessizdirler, sedasızdırlar. Ne çıkışları büyük bir olay yaratır, ne de vakit geçtikten sonra bedelleri anlaşılır. Bu durumun birden fazla nedeni olabilir. Lakin (en azından ben) Otbercide’ın çıktığını duymadım. Külliyen talihe gördüm ve…sanırım birbirimizi birinci görüşte sevdik. Pekala neden? Lightbulb tarafından geliştirilmiş ve Focus Home Interactive yayımlanmış olan oyunumuzun kısaca konusu şu; The Mother dediğimiz varlık, uzun müddettir diğer bir karanlık varlığa karşı savaşmaktadır. Lakin her şeyini ortaya koymuş olmasına karşın yenilmenin eşiğine gelmiştir. O vakit geriye tek bir deva kalmıştır; Kalan son kesimlerini ve ruhunu kullanmak… Böylelikle siyah beyaz olan öykümüze çokça kırmızı renk yani kan da eklenmiş olur…
Tıp Tabanlı ve Estetik
Othercide, cins tabanlı ve her savaşımızda adamlarımızı pardon kızlarımızı seçerek, onlardan küme kurarak ilerlediğimiz bir oyun. Aslında kendisini (biraz ucundan da olsa) Darkest Dungeon’a benzetebiliriz, doğal o kadar ayrıntılı değil lakin kazandığı öbür noktalar var. Öncelikle su kızlara bir bakalım.
Güzel bir hesaplama ile rakibin ardına geç ve onu yok et! Sana güveniyorum…kızım…
The Mother dediğimiz varlıktan gelen kızlarımızdan üç tanesi oyun başında bize veriliyorlar. Bildiğiniz “Farklı tiplerini dene de stratejilerini ona nazaran yapmayı öğren” formunda veriliyorlar.
Çeşit tabanlı rpg sever arkadaşlarımızın çabucak alışacağı, vakitle da çok hoş stratejiler yapabileceklerini görecekleri kızlarımız birinci başta üç kümeye ayrılıyorlar;
Shieldbearer. Oyundan alıntı bir cümle ile kederlerini anlatmak gerekirse “Kız kardeşlerinin hayatını kendi hayatının üstünde tut.” Kalkan kullanmasını sevdiğimiz bu sınıf kendisine gelen hasarı azaltması, kalkanıyla vurarak rakibin oynama suratını yavaşlatması üzere özelliklere sahip. Bir yeri tutmanız mı gerekiyor? Gönderin bir iki Shielbearer, sabaha kadar orayı tutsunlar.
Blademaster. Büyük kılıç kullanan, son derece süratli ve çevik kızlardan mı hoşlanıyorsunuz? O vakit Blademaster’a nikah kıyacaksınız. Kadroda en uzaklara en kısa müddette gidebilmesi ve dayanılmaz hasar verebilmesiyle, kendileri düşman saflarını yarmakta ve yok etmekte ihtisas sahibiler.
Soulslinger. Aslında kendileri oyuna en beklemediğim halde konulmuş olan bir sınıf. Sanırım üretimciler kızlarımıza ok vermek yerine iki tabanca vermenin daha “karizmatik” olduğuna karar vermişler ve Soulslinger sınıfı doğmuş. Menzili akınları ile rakibi gelmeden indirmeleri ya da yaralamaları katiyetle çok kullanışlı. Ancak bundan çok daha ötesine sahipler. Arkadaşlarına gelen saldırıyı ateş ederek kurtarabilir ya da müttefiklerine insiyatifte sürat verebilirler. Katiyetle oynaması çok zevkli sınıflardan.
Geri kalan sınıf ya da sınıflar hakkında bir bilgi vermiyorum zira spoiler bizim işimiz değil.
Hangi Kız ile Ne Yapılabilir?
Birbirinden farklı misyonlar sunan Othercide, aslında maalesef bu hususta çok düzgün değil. Oyunda birkaç çeşit misyon var, bunların hepsi birbirinden epey farklı olmasına karşın genel olarak pek yaratıcı bir şeyler yazamamışlar. Her bu cins oyunda görebileceğimiz üzere muhafaza, alandan kaçma ve düşman kümesini yok etme üzere standart kısımlar var. Bu olay da oyunun bir yerden sonra biraz tekdüze gitmesine sebebiyet veriyor. Kelam konusu olan duruma karşı elimizde iki geçerli tahlil var; düşmanın değişmesi ve kızlarımızın düzey atlamaları.
Oyunda istediğimiz vazifeye, istediğimiz kızla gidebiliyoruz. Yani süratli bir küme yapmak isterseniz kümesi Blademaster’lardan oluşturabilir, ya da her sınıftan koyarak daha istikrarlı ilerleyebilirsiniz. Vakitle hangi düşman ve misyona neyle gitmemiz gerektiğini daha yeterli anlayabiliyoruz. Lakin aslında hiçbir şey göründüğü kadar hoş değil…
Seni Güzelleştirmenin Tek Yolu…
Misyon yaptıkça daha çok kızı ekibe katabildiğimiz oyunda, hayatta kalan kızlarımız düzey atlıyor ve bize özellik seçenekleri sunuyor. Bir özelliği tercih etmek, başkasına elveda demek olan oyunda şayet savaşımız kusursuz geçmediyse düşünceli bir ekran bizi bekliyor; Kurban verme ekranı.
Gördüğümde, anladığımda aşık olduğum o özellik burada devreye giriyor; diyelim ki rakiplerinizle çok çetin bir savaştan çıktınız, kızlarınız yaralı fakat en azından hayattalar. Kime ne oldu diye ekrana bakıyoruz, iyileşsinler diye “rest” alıyoruz lakin bir bakıyoruz ki herkes yaralı kalmaya devam etmiş?
Bir ebevy olarak bir kızınızı diğer bir kızınız için kurban eder miydiniz?
Othercide bizlere tek bir düzgünleştirme imkanı sunuyor: Diğer bir kızımızın kendini kurban etmesi. Öbür hiçbir güzelleşme yolu yok! Bu nedenle savaşta alığınız en ufak çizik, en ufak yaralanma bile aslında bizden çok şey götürüyor. Bu da oyunu sıkıntı ve eğlenceli yapan tahminen de en kıymetli nokta. Bir kızımızı karanlık sulara atıp feda ederken ruhunun bir kesimi ise başka kıza geçiyor. Böylelikle bir kızımız başka kızdan gelen sayısal kabiliyetlere ve tam cana sahip olmuş oluyor. Gotik ve buruk değil mi?
Bir Çeşit Sanat Yapıtı
Othercide, siyah beyaz yapılmış bir oyun. Bunu yalnızca grafikleri için değil kıssası için de söylüyorum. The Suffering dediğimiz karanlık varlık, bir “çocuğu” kendine esir almıştır. Bir çok kişinin elinde, farklı acılar çekerek büyümüştür. Onu kurtarmak yalnızca bir çocuğu kurtarmak demek değil, The Suffering ile başa çıkmak demek. Ancak kolay olmayacağından emin olabilirsiniz. Umutsuz bir savaşın ortasında olduğumuzu unutmayın. Her adımda zafere yaklaşıyoruz, kızlarımızın cesetlerine basarak…
Tüm Acıların Kaynağı “The Suffering”
Kendileri epey akıllı varlıklar. Daha doğrusu hepsinin savaş stratejisi başka. Rakiplerimizden kimileri müttefiklerinin güçlerini çılgınca arttırırlarken, kimileri ise ateş edecekleri en hoş noktayı seçmeye çalışıyorlar. Bu ortada her çeşit düşmanın da belirli bir hareket izleme algısı, düşman algısı var. Mesela bir cins düşman Blademaster sınıfına kıl onu görünce direkt olarak onlara yöneliyorlar. Aslında bu biçimde hangi düşman ne yapacak onu kısa müddette öğrenebiliyoruz ve pek şaşırtmıyorlar. Fakat bu durum katiyetle ezkaza yapılmış bir şey değil. Düşman hareketlerini oyun içinde de okuyabileceğiniz yerler var.
Standart haraket eden düşmanlar ilerleyen düzeylerde çeşitleniyorlar bu durum da bizi yeni stratejiler yapmaya zorluyor. Bilhassa oyunun son kısmının çok güç olduğunu söyleyebilirim.
Dövüş Sanatı ve Dayak Yemek Üzerine
Othercide bize pek güzel, içinde (neredeyse) kendine has bir dövüş sistemi sunuyor. Öncelikle tıp tabanlı olarak ilerliyoruz lakin her bir rakibimizin ve kızımızın kendi insiyatifleri var. Kabaca “sırası gelen vuruyor” halinde söz edebiliriz. Savaşırken sıranın kimde olacağını, ve adamımıza sıranın kimden sonra/önce geleceğini kestirmek mutlaka hayati. Özellik Boss savaşlarında (değineceğim).
Hal bu türlü olunca rakibi gerileten ya da adamlarımızın daha süratli oynamasını sağlayan hareketler yapılabiliyor. Bu nedenle de oyuncunun tüm dikkatini savaşa vermesi gerekiyor, zira yukarda da tabir ettiğim üzere bir kızımızın yaralanması çok şeye mal olabiliyor.
Bunlara ek olarak dövüş animasyonları ve sınıfların kabiliyleri sahiden de çok düzgün belirlenmiş. Süratle düşmana ulaşması gereken karakter kısa menzil ışınlanabiliyor, savunma yapması gereken kızımız ise savunmasını arttırabiliyor gibi…
Dövüşürken rakiplerimiz de yalnızca gelip vurmaktan çok daha fazlasını yapıyorlar. Her yaratığın kendi taktiği ve öncelikle belirlediği gayeleri var. Bunları savaşarak (ve kıymetli kızlarımızı kaybederek) öğreniyoruz. Yani her bilgi için resmen savaşıyoruz.
Beyaz Renk Berbatları Temsil Ediyor
Boss Savaşları Çok Epik
Oyunda her gün, savaşlarımıza karar veriyor sonrasında da dinlenme kararı alıyoruz. Böylelikle günler geçiyor ve sonunda hangi kısımdaysanız oranın işvereni ile kapışıyoruz. Bu kapışmalar epik ve harika. Bir sefer Boss atakları, konseptleri ve geri kalan her şeyleri öykülerine çok uygun. Her bir Boss birbirinden çok farklı. (Hem dövüş hem de konsept olarak) ve savaşması inanılmaz bir heyecan. Zira olağandan çok daha dikkatli ve stratejik davranmamız gerekiyor zira asla Boss’ların affı yok. Giderek de zorlaşan oyunda, kızlarınızın bilhassa son kısımlara geldiğince çok yüksek düzey olmalarını tavsiye ediyorum.
Ses, Grafik ve Oynanabilirlik Denetimi
Bu bir kıssa. ve her kıssanın olduğu üzere burada da bir anlatıcımız var. Onun büyüleyici sesi haricinde genel seslendirmeler biraz az olmakla bir arada başarılı. Gotik havamıza gotiklik katıyor. Boss savaşlarındaki müzikleri da ayrıyeten sevdiğimi belirteyim.
Animasyonlar, karakter dizaynları, gölgeler ve ışıklar…Hepsinin yerli yerinde olduğunu söyleyebilirim. Natürel kızlarımızın saç modelleri ve silahları dışında inanılmaz bir değişimleri yok, lakin rakiplerimizin çeşitliliği bence kâfi. Kızların birbirine benzemeleri de aslında hikayesel bir öge dolayısı ile buradan da bir eksi veremedim.
Kimin düzey atladığından öte, herkesin hayatta kalması önemli…
Oynanabilirlik de tekrar ortanın üstünde değerlendirdiğim noktalardan. Ki şayet zorlanmaktan hoşlanıyorsanız hiç sorun yok. Ortalama olmasının sebebi her savaşa girmeden evvel kadro kurarken baya vakit geçirme gerekliliği. Örneğin iki tane soulslinger kızımız olsun. Bu arkadaşların genelde düzeyleri ve can oranları birbirinden farklı oluyor. Buna ek olarak aldıkları eksi ve artılar tekrar değişkenlik gösteriyor. Bir de “Boss savaşına sanki hangi kızı soksam?” diye niyetler girdi mi karar vermek ziyadesiyle güç olabiliyor. Fakat yavaş ve sakin giderseniz (sabır meselesi) her şey yolunda gidecektir.
Bana Eksilerden Kelam Et
Oyunun tahminen de en büyük eksisi aslında daima birebir şeyi yapmamız; Küme hazırlıyoruz, misyon ne ise ona çıkıyoruz, az ya da çok dövüşüyoruz ve bitiyor. Bu döngüye çok da fazla dahil olan öbür bir etmen yok. Hani adamlarımıza ekstra silahlar, eğitimler vb. vermek. ya da özel bir yaralanamaları olup bunları iyileştiremek vb üzere. Nedense Darkest Dungeon’ı özledim güya. (Olmadı hazırlık yapabileceğiniz bir tıp tabanlı oyun incelemesi olan Ash of Gods’a buradan bakabilirsiniz) Fakat benim üzere bunları çok başa takmıyorsanız sorun yok.
Tahminen bir kısım eksi olarak düşünebileceğim şey, oyunun hakikaten sıkıntı olması. Yani şayet gereğince düzey atlamadan ileri düzeylere giderseniz oyunu bitirmek çok mümkün olmayacaktır. Bu nedenle de eski kısımlara dönüp düzey geliştirmek çok kıymetli. Bu türlü konseptlerden hoşlanmıyorsanız sıkıcı gelebilir.
Oyunun genel grafiklerinin düzgün olmasına karşın haritalar biraz az. Aslında haritalar birbirlerine çok benzememekle birlikte sayıları maalesef kâfi değil. Birkaç tane daha yapsanız ne olurdu?
Son Kızımızı da Kurban Verirken
Bir sonraki yazıda görüşünceye dek, az kız kaybetmeniz dileğiyle…
Şayet oyunu almak ya da bakmak isterseniz buradan ulaşabilirsiniz.