Acidal
Uaral Acidal
Me murió un poema
florecido de inviernos.
Lo abrigué entre surcos de acequias
ahí, entre rocío y silencios.
Me murío un poema
puro de tristeza
desprovisto de sueńos
ensangrentado de temporal.
Yo, yo lo encontré
bajo el llanto
caminando escarchas
y, nos dijimos lágrimas.
Ya tarde, bebidos en melancolía
Yo, sońando un hado de alegrías
y tú, el viento
que va desprovisto de fronteras
trepando hacia los rincones
donde el silencio habla.
Me nació un poema muerto
de tanto enterrar familia.
Y de velorios aprendí
a caminar en barro.
Y la vida
y tú
tú, primo
eres mi infancia
que me perdura
me perdura de lejos
eres el sauce y la cancha.
Recuerdas,
recuerdas cuando la inocencia
se hizo sollozo en la melodía?
Recuerdas?
La encontré bajo el llanto
Caminando escarchas
Y nos dijimos lagrimas
Me nació un poema muerto.
Uaral, es el llanto amargo de la lluvia
que mató la alegría.
Ben bir şiir yüzünden öldüm
Kışlar çiçek açar
Çukurlar arasında korunaklıydım Orada, çiy ve sessizlikler arasında.
Bir şiir mırıldandım
Saf üzüntü
Hayallerden yoksun
Fırtınalı kanamalarla..
Ben buldum
Kısık sesle ağlarken
Çiyli yollarda yürürken
Ve bu gözyaşları dedik
Melankoli ve sarhoşluk içinde
Ben sevinç içinde kaderini hayal ediyorum
Ve sen, rüzgar
Sınırları yoksun görür
Köşe bucak tırmanırken
Sessizlik konuşurken
Ölü bir şiir olarak doğdum
Ailenin gömülmesi için bu kadar çok şey var.
Ve ben uyanmayı öğrendim
Çamurda yürümek için
Ve hayat
Ve sen
Sen benim çocukluğumsun
Bu benim için sürer
Benim için sürer
Sen söğüt ve mahkemesin.
Hatırlıyor musun?
Masumiyet olduğunda hatırlarsın
O Melodinin içinde ağlıyor muydu?
Hatırlıyor musun?
Onu ağlarken buldum
Sesi kısıktı
Ve gözyaşları dedik
Ölü bir şiir olarak dünyaya geldim.
Uaral, yağmurun acı gözyaşları.
O sevinci öldürdü