Bir keresinde “a”nın Sami dilindeki karşılığını öğrenmiştim okuduğum bir kitapta*: Alef.
Ne kadar da çok benziyor değil mi bizim bildiğimiz o “elif”e? Çok güzel bir ad olagelmişti elif bizim için, öyle ya birçoğumuz kabul ettiği kutsal kitabımızın da alfabesinin ilk harfi. Elif.
Elif güzel olmasına güzel geldi kulağımıza, sevgilimizi çağırdık kimi zaman elif adında.
Samilerde çok güzel bir şekilde dile getirmişler oysa alef’i. Öküz başı. Evet, evet bildiğimiz öküzün başı. Ters çevirince “A” oluyormuş bize bir öküz başı. Harfi ters çeviremiyorum şimdi oturduğum yerden kafamı çevirebildiğim oranda çevirmekle yetiniyorum sadece. Aklıma küçüklüğümde gördüğüm inekler geliyor önce yavaş yavaş cinsiyet ayrımına gidiyorum ve işte tam karşımda “A”. Ne kadar da çok benziyormuş oysa. Görememişim.
Acaba Samiler neden böyle bir karşılık buldu bizim güzelimiz “a”ya. Kötü diyorum ben öküze ister istemez. Sokakta çok kızdığımız bir vatandaşa, “öküz” ne olacak, dediğimizden olsa gerek. Ne kadar da çok sevmişiz biz böyle insanlara yüklediğimiz hayvan adlarına. Belki de o Samili vatandaşlar çok seviyordu öküzü. -Hani Hindistan’da onların dişisi kutsal ya, savunuyorum işte kendimce. – Ürün verdiriyordu toprağa onun karnını deşerken ya da başka bir ineği hamile bırakırken hizmet ediyordu insanlığa. –Bize hizmet ederken aldığı zevkin tadına varırken.- Hep faydalı hep üretken hep çalışkan olduğundan koymuşlardır belki de “a”ya bu adı.
Bizim fidan boylu, güzel kızlarımıza yakıştırdığımız Elif adının sen şimdi gel de öküz olduğuna inan. Nasıl bakacağım şimdi ben elif adındaki kızlara? Kaç kişi bağıracak arkalarından elif yerine “mööö” diye?
Sözcüklerle çok fazla uğraşma, demişti bir gün bana adını hatırlayamadığım bir kişi ve devam etmişti, hepsi aslında çok fazla anlam içeriyor, kimi zaman iyi kimi zaman kötü, diye. Hak vermeden geçemiyorum şimdi ona.
*İnsan Nasıl İnsan Oldu?