

Cumhuriyet’in ilk İl’i, Türkiye’nin ilk Tenis kortunun yapıldığı, Büyük Önder Mustafa Kemal Atatürk’ün özel talimatıyla kurulan ilk işçi sosyal yardım kuruluşu Amele Birliği’nin varlığı ile övünüyoruz.
1970 ve 1980’li yıllarda “Türkiye’nin Almanya’sı” diyoruz, emek ağırlıklı bir kent, emeğin başkenti diyoruz. 1990’daki büyük madenci greviyle dünyaya örnek olmuş bir il olarak gösteriliyoruz.
Zonguldak’ın özelliklerini, güzelliklerini, tarihi ve kültür dokularını biliyoruz.
Denizi, güneşi, doğası ve muhteşem manzarasıyla örnek gösterilebilecek bir il.
Denizyolu, havayolu, karayolu, demiryolu bağlantıları ile de avantajlı bir şehir diyoruz.
Bunları diyoruz da; bu şehir neden gelişemiyor, değişemiyor.
Bu şehirde neler oluyor?
Siyasi iktidarlar neden bu şehre gereken değeri veremiyor.
1990’daki büyük madenci grevinden sonra bu şehirde neler oldu da, bu şehir cezalandırılıyor?
Türkiye’nin ağır sanayisine katkı veren, kömürü ile demir-çelik fabrikaları ile sanayinin gelişmesine katkı veren bir şehrin bu kadar yalnız bırakılmasına anlam verilemiyor.
Bu şehri yönetenler, yeterince bu şehri savunamıyorlar mı?
Siyasi iktidarların milletvekilleri, muhalefet partileri, sivil toplum örgütleri neden bu şehir için varlıklarını gösteremiyor?
Türkiye’nin birçok ilindeki milletvekilleri, iktidarı-muhalefeti ile sivil toplum örgütleriyle “samimi birliktelik” kurarak, şehirlerinin gelişmesi için çaba gösterirken, neden Zonguldak bu tavrı, bu birlikteliği gösteremiyor.
Bu şehir kozmopolit bir şehir o’nu biliyoruz da, bu insanlar bu şehirde yaşamıyorlar mı, bu şehrin ekmeğini yiyor, suyunu içmiyor mu? Bu şehirden para kazanmıyorlar mı?
Türkiye’de birçok şehir artık alt yapı sorunlarını aşmış, üst yapıya ağırlık veriyor, şehirlerinin gelişmesi-değişmesi, görsel güzelliklerine yön verirken, biz hala kanalizasyonların sokağa aktığını, kaldırım taşlarının topuk kırdıklarını konuşuyoruz.
Bu şehirde TTK var diye, alternatif yatırımlar düşünülememiş.
Filyos vadisini 30-40 yıldan beri konuşuyoruz, çevre yolu olmayan tek İl’iz, şehrin göbeğinden kamyon ve tırların geçtiği tek İl’iz, kentsel dönüşümün yapılmadığı tek İl’iz.
Şehir merkezinde mülkiyet sorununu çözemeyen tek İl’iz. Sanayi kenti olmamıza rağmen, işsizliği çözemeyen tek İl’iz. Taşkömürünün anavatanı olan Zonguldak’a ithal kömür gelen tek İl’iz. Yer altında milyonlarca ton kömür rezervi bulunan ama bunu ekonomiye kazandıramayan tek İl’iz.
Bu şehrin madenlerini, değerlerini ekonomiye kazandıramıyoruz.
Zonguldak’ın yapısal bir değişime ihtiyacı olduğunu bilmemize rağmen, bu yapının değişmesi için çözüm üretemiyoruz.
Siyasetçiler konuşuyor, bürokrat dinliyor, sivil toplum örgüt temsilcileri seyirci kalıyor.
Bu şehirde iktidarın 3 milletvekili var, bu şehirde ana muhalefet partisinin 2 milletvekili var, bu milletvekilleri 321 bin 956 kişinin oylarıyla seçilmiş ve TBMM’sinde Zonguldak’ı temsil hakkı kazanmış ama onlar Zonguldak’ın hakkını savunamıyor, arkalarında 321 bin 956 kişinin olduğunu unutuyorlar.
***
DOĞU KARADENİZ ÇILDIRMIŞ OLMALI
Yazımın başlığını da “Karadeniz’in en kötü şehriyiz” diye atmamın sebebi; gerçekten de Zonguldak’ın da bir Karadeniz şehri olmasına binaen, Karadeniz’in en kötü şehri olduğumuz için.
Zonguldak eskiden Karadeniz’in bütün şehirlerinden göç alırken, son yıllarda Karadeniz’de en çok göç veren bir il durumuna gelmiş olmamız, bu şehre yapılan en büyük kötülüktür.
Doğu Karadeniz illerinde bir bakın;
Samsun’dan başlayıp Hopa’ya kadar Karadeniz otoyolu bir harika. Deniz kenarlarından geçen Karadeniz otoyolunda her şey tüm ayrıntılarıyla düşünülmüş.
Samsun’un çevre düzenlemesi, kentsel yapısı bir başka güzel. Şehrin içinde gelişi güzel binalar yapılmamış, toplu konutlarla konut sorununu aşmış, trafik sorunu da yaşamayan bir şehir. Ayrıca, Samsun’da yapılacak olan yeni stat bu şehre ayrı bir hava veriyor.
Ordu şehirleşmeyi artık aşmış, bu şehrin tek geçim kaynağı fındık olmasına rağmen teleferik olayı şehrin turizmine önemli katkı sağlamış, dahası Ordu-Giresun havaalanı denize dolgu yapılarak turizmin canlanmasına, şehrin ticari hacminin gelişmesine önemli bir değer kazandırmış.
Giresun’un da diğer Karadeniz şehirlerinden farkı yok onların da geliri fındık ve çay başka gelirleri yok. Ama oradan seçilen milletvekilleri, belediye başkanları, sivil toplum örgütleri birlik olmuş şehirlerinin görsel güzelliğe kavuşması için ellerinden gelen tüm gayreti göstermişler.
Trabzon’un ayrı bir güzelliği var.
Trabzon’da da geçim kaynağı fındık, çay ve hamsi. Ama yolları harika, araç sürücüleri bu yollarda keyifle ve çevreyi seyrede seyrede araçlarını kullanıyorlar.
Hani diyorlar ya, “Laz aklı” diye, bu söz Trabzon’da denize dolgu yapılarak yeni yapılan statla bağdaşıyor aslında. Kimin aklına gelirdi ki, denizi dolduracaklar bu alana stat yapacaklar.
Onlar yapıyor, biz Zonguldak ise mevcut stadı boşaltıp, dağın başına yani Elvanpazarcık’a yeni stat yeri yapmayı düşünüyoruz.
Doğu Karadenizliler ekonomik, sosyal, kültürel ve fiziki olarak her yönleriyle sorunlarını aşmış yaşamaya devam ederken, biz ise Zonguldak olarak “Lavuar alanına cami yapılsın mı, yapılmasın mı” onu tartışıyoruz.
Adamlar dağları delip tünel yapmışlar, denizi doldurup yol yapmışlar, stat yapmışlar, havaalanı yapmışlar.
Biz Zonguldak olarak hala Mithatpaşa, Üzülmez tünellerini bitiremedik.
Filyos masalı ile oyalanıp duruyoruz. Şehir içindeki Lavuar yalanı ile boşa vakit geçiriyoruz.
Doğu Karadenizliler çılgın da, biz mi hımbılız.
Onların siyasetçileri istemesini biliyorlar, bizimkiler mi istemesini bilmiyorlar.