Merhaba eyyy ahali. Yine gecenin 01:30’u yaptım. Yazılarımı hep aynı saate bırakıyorum. Aslına bakarsanız daha öncesinde yazmak da istemiyorum. Sanırımbu aralar ruh halimi yansıtıyor. Çok şeyi erteliyorum bu ara. Arkadaşlarla buluşma, evi temizleme, yemek yapma, alışverişe gitme, annemi ziyaret etme. Bi tek hareket etmeyi ertelemiyorum sanırım. ( Saat olarak değil😊) Bu ikinci döngüde biz yazarlar Pınar’ın dediği gibi ortalarda görünmüyoruz sanırım. Ben yokluğunuzu hissediyorum yaa. Dönüp dönüp gün içinde yazılarınızı okumak keyif veriyor. Keşke sürekli yazsanız. Neler yaşadığınızı okumak iyi geliyor bana. Hepinizi tanıyo gibiyim ama nerdeyse kimseyle tanışmadım. (Pınar ve Onur hariç.) yazılarınızdan tanımaya çalışıyorum, anlamaya çalışıyorum, bütünlük kurmaya çalışıyorum. Güzel bir topluluk olduk gerçekten. Daha önce de demiştim ya. Çok sevdim ben #28günyogayı döngüler devam etsin.
Bugün spor salonuna yine gittim. Yine kendi kendime bi akış yaptım. Hatta sonuna yin yoga bile ekledim. Az da değil 5 poz kadar. Dün spor salonunda çok yorulmuştum. Bugün daha uzun yapmama reğmen hiç yorulmadım. Nedenini bilmiyorum. Bakalım yarın neler çıkıcak.
Dün bahsetmeyi unuttum sanırım. İlk eğitimimden arkadaşlarım Mert ve Gülce’nin yeni doğan bebeklerini görmeye gittik. Adı da Nehir. Tam 30 günlük. Çoooook küçük. Tanımayanlarınız için söyleyeyim, hatta tanıyanlar da pek bilmez. Çocukları çok çok çok seviyorum. Dün yanına gidip ilk gördüğümde hissettiğim ilk şey korku oldu. Her bebek görmeye gittiğimde aynı korkuyu yaşıyorum. Çoooook küçük , çok savunmasız. Yanına yaklaşmaya korkuyorum. Annesi kucağına alınca düşürücek diye içim gidiyo resmen. Gözüm hep onda. Bilmiyorum neyin korkusu ama her seferinde aynı şey. Biraz daha büyüsün de gidip oynayayım. Şu anda içimden geçen bu. Çocuğu olanlara Allah sabır versin🙏🏻. Sanırım Dünya’nın en güzel şeylerinden biri olduğu gibi en zor sınavlarından biri aynı zamanda. Ahhhh dur neyse bugünlük burda bitsin bu yazı. Hepinizi çok seviyorum.
İYİKİ🙏🏻