Malum ortalık corona denilen bir virüsten kırılıyor. Ülkemiz ve dünya bu korkunç mikroskobik tek
hücreliye odaklanmış vaziyette. Varsa -yoksa Corona.. kuşkusuz ciddiye alınması gereken bir durum
var, ama kahrolası siyaset ve onun aktörleri hala olayı kendilerine prim yaptıracak argümanların
peşinde. Ülkenin tüm hayati gündemi, kısaca güme gitmiş gibi.. kimse ne İdlip diyor, ne ekonomide
çatırdamayı sorguluyor, ne Kanal İstanbul denilen ucubeyi dile getiriyor.
Neyse biz kendi konularımıza bakalım.
Geçen hafta bu ilde siyaset seviyesi çok tartışmalı politik bir transfer oldu, İyi Partiden vekil seçilmiş
bir hanım, hiçbir geçerli açıklama yapmadan iktidar partisine geçti. Siyasetçilerin bulundukları partiyi
terk etmek gibi bir hakları var, ancak bu partinin görüş ve sloganları ile siyasi mevkilere gelmiş birinin
(Milletvekilliği, belediye başkanlığı, gibi)parti değiştirme işini basit bir taşınma gibi görmeyip, dönüp
halka bir açıklama yapması siyasi ahlakın gereğidir. Ama vekil seçildiği güne kadar nerede, ne işe
yaramış, niye durduk yerde listelerde seçilen bir yere konmuş ,onu da söz konusu hanımı vekilliğe
öneren isimler düşünsün.
Ben askeri tarih meraklısıyım. Dört kitabım çıktı.. öteden beri hep Kurtuluş savaşımız ve özellikle
Çanakkale’yi doğru dürüst anlatan bir filme denk gelememenin sancısı içindeyimdir. Çok şükür Ziya
Öztan diye rejisör gibi bir rejisör ve Rutkay Aziz gibi muhteşem bir aktör, ‘Kurtuluş’ ve ‘Cumhuriyet’
dizileri ile konunun bir tarafını layıkıyla yerine getirdiler. Ama Çanakkale hep öksüz kaldı, Çanakkale
dediğim, Büyük Savaş(1914-1918) da ki ünlü Çanakkale seferi muharebeleri… Dünya tarihinde bazen
‘Devler ülkesinde Devlerin savaşı’ diye ifade edilen o kanlı savaşın kanlı günleri.. Çocukluğumun bir
bölümü Gelibolu da geçti, ne zaman Çanakkale seferinin geçtiği yerlere gitsem burnum sızlar,
gözlerim dolar. Yazımıza başlık olan sefalet kelimesi de şimdi anlatacağım hikayeden kaynaklanıyor.
Birileri, Çanakkale 1915 diye bir savaş filmi çekmiş, ya da çektiğini sanmış.. İslamcılarla Kemalistler
arasında gidip gelen yüzeysel diyaloglar, artık 13 yaşında ki çocukların bile bilgisayar ekranında
canlandırabilecekleri gülünç savaş sahneleri. ‘Brave heart’ filminden araklanmış bir fon müziği.
Sırasıyla gidelim:
Tarihe mal olmuş savaşlar sinemaya konu edilirken, belgesel gibi bir film yapacaksın, yani savaşın
önemli simalarının gelmişi geçmişi ve akıbetleri hakkında bilgi vereceksin. Savaş sırasında yaşadıkları
ve tarihe geçmiş hataları -sevapları- günahlarını irdeleyeceksin.
Savaşın kaderini değiştiren anları, olayları olabildiğince tarafsız aktaracaksın. Gerçek bir belgesel de
kahramanlar her iki tarafta da olur. Yalnız bizimkilerde olmaz.
Her Türk askerini kaytan bıyık boynunda üçgen dua kitapçığı ile resm edersen hatalı olur.
Arkadaş size göre cennet mekan Mustafa Kemal nerdeyse yatağa bile başında ki Enveriye ile girecek.,
o rolü oynayan adamı Mustafa Kemal’e fiziken benzetmek yetmez ki hani o adamın karakteri.. bakın
Rutkay Aziz’e biraz öğrenin… Rutkay bey rahmetli gazi paşamıza hiç benzemiyor, mesela sesi davudi,
paşamızın sesi öyle değilmiş, kalıbı kıyafeti ondan daha iri yarı ama adam bir Mustafa Kemal oldu,
hani orijinali Anıt Kabirden kalksa gelip alnından öper.
Seyit onbaşı, o mermiyi büyük bir imanla kaldırmış, iyi-hoş da… o kadar abartılı oynatmaya ne gerek
var adam mermiyi sırtına yüklüyor, yürüyor da yürüyor, yanındakiler öyle aval-aval bakışıyorlar, seyirci de soruyor haliyle bunlar niye yardım etmiyorlar diye.(Çünkü seyirci filmi yapanlar gibi idrak
özürlü değil) Üstelik senaryoya göre üç kere mermi taşıyor üçünde de aynı mal duruş…