Bazen bugünkü gibi günlerin özlemini acayip çekiyorum.Her ne kadar kimse "gerçekten" yalnız kalmak istemese de şu hayatta,ara sıra lazım.Bugün hava çok güzel burda.Haftasonu kar geliyo laflarını şehir efsanesi olarak değerlendirmek istiyorum,bahar gelsin artık lan.Bugün gelmemişse de gelmiş gibi davrandım.Makineme filtre almaya gittim,kıran girmiş zira.Bulamadım ama olsun,zaten filtre bahane,ben ve yalnızca kendim bi kaç saat şahane.Sonrasında döndüğümde o adını bilmediğim kadın kapının önündeki bankta sigara içiyodu gene.Oturduk azıcık lafladık.Bana 'bugün mutlu görünüyosun' dercesine baktı.Bundan yaklaşık bir ay önce öylece oturup yeni türkü dinlerken 'bişeyin mi var senin' demişti yaklaşıp.Nedense çok şaşırmıştım,tanışmıyoruz falan.Yo,neden ki dedim gayet aptal bi ifadeyle.'Çok mutsuz görünüyosun' dedi.Ha yo yok yok dedim.Kelimeleri cümleleştirmeden.Sonra 'tamam o zaman sevindim' dedi gitti.Gel de aptallaşma di mi.Çok enteresan.Yeni türkü dinleyip ne düşünüyodum acaba o an,acayip merak ettim.
Neyse.Güzel bi günü daha da güzelleştiren Cemal Süreya okumak olabilir bence.Ben de öyle yapıcam.'Günler'ini okucam.Akşama da film izleriz.Oh mis.