Yusuf uyanınca Rab’bin meleğinin buyruğuna uydu ve Meryem’i eş olarak yanına aldı. Ama oğlunu doğuruncaya dek Yusuf ona dokunmadı. Doğan çocuğun adını İsa koydu.Matta 1:24-25
Yusuf kendisine söyleneni olduğu gibi yerine getirdi: Uyanır uyanmaz Meryem’i eve aldı, çocuk doğduktan sonra da adını İsa koydu. Gayet basit. Veya, çocukların söylediği gibi, “Basit ama basit değil”.
İtaatkârlık sanıldığı kadar basit değil aslında, haksız mıyım? Yapmamız gerekenin ne olduğundan ne kadar emin olursak olalım, buyruğu yerine getirebilmek tamamen ayrı bir konu. Sözlerimizle davranışlarımız her zaman birbirine uymaz. Bu nedenle de zaman zaman Tanrı’nın bize söylediklerine zıt şekilde davranırız. İşte buna “günah” diyoruz.
Yusuf’un itaatkârlığı doğru anlaması ne güzel. Ben de doğru anlıyorum ama her zaman değil. Maalesef bu büyük bir problem.
Ama meleğin söylediği gibi, Yusuf’un üvey oğlunun çözeceği bir sorundu bu; “Çünkü halkını günahlarından O kurtaracak”tı (Matta 1:21). O, kendi ismi olan “İsa” adının müjdelediği anlamı, “Tanrı kurtuluştur” sözünü gerçekleştirmeye geldi. “Mesih, Tanrı özüne sahip olduğu halde, Tanrı’ya eşitliği sımsıkı sarılacak bir hak saymadı. Ama kul özünü alıp insan benzeyişinde doğarak ululuğunu bir yana bıraktı. İnsan biçimine bürünmüş olarak ölüme, çarmıh üzerinde ölüme bile boyun eğip kendini alçalttı. Bunun için de Tanrı O’nu pek çok yükseltti ve O’na her adın üstünde olan adı bağışladı. Öyle ki, İsa’nın adı anıldığında gökteki, yerdeki ve yer altındakilerin hepsi diz çöksün ve her dil, Baba Tanrı’nın yüceltilmesi için İsa Mesih’in Rab olduğunu açıkça söylesin” (Filipililer 2:6-11).
İsa Mesih’in itaati bize hayat verdi. Böyle harika bir Kurtarıcı için ne kadar şükretsek azdır!
Günün Duası: Yüce Baba, Oğlun İsa Mesih’i kurtuluşumuzu sağlasın diye gönderdiğin için Sana şükrediyoruz. Amin.