Şam'a uzun ve çok arzu edilmeyen bir gezi sırasında, o zamanın önemli siyasi figürlerinin günlüklerini ve anılarını inceleyerek, Ortodoks'un Soğuk Savaş'a, İyi (İngiltere ve Amerika) ile Kötü (Sovyetler Birliği) arasındaki ölümcül bir mücadele olarak baktığını fark ettim. sıkışmış, ciddi bir sanrıydı. Aslında, neredeyse kesinlikle yargılayacağı gibi tarihTüm zamanların en gereksiz ihtilaflarından ve kesinlikle en tehlikelilerinden biriydi.
Soğuk Savaş, Sovyetler Birliği'nin doğuştan bir saldırgan olarak damgalandığı II. Dünya Savaşı'nın sona ermesinden aylar sonra başladı. Orta ve doğu Avrupa'da komünist hükümetler kurdu. Zafer Kızıl Ordusu, tüm dünyada komünizmin zaferini arayan Stalin'in ilk sırasına göre Batı Avrupa’yı boyun eğdirmeye hazırdı. Bununla birlikte, özellikle Amerika Birleşik Devletleri ve Birleşik Krallık “biz”, acı verici bir dersi iyi öğrendik - genişlemeci diktatörlerle karşılıklı bir anlayış aramanın bir anlamı yok. Cumhurbaşkanı Truman terimini kullanırsak, Stalin'i bir "demir yumruk" ile protesto etmek zorunda olduğumuzu düşündük.
En çekici özelliği sadeliği olan bir Manichaean doktriniydi. Ancak, ima ettiği askeri tehdit inanılmazdı. Toprakları savaş yüzünden harap olmuş olan Ruslar batıyı istila ederse, İngiliz Kanalı kıyılarına ulaşmak için umutsuzca mücadele etmek zorunda kalacaklardı. Birleşik Krallık'ta, işgali neredeyse ümitsiz hale getirecek olan ABD'nin sonsuz bir askeri yardım akışı olacaktı. Sovyetler, atom bombası olduğu gerçeğini görmezden gelse bile, Avrupa'yı işgal eden her şeye rağmen, Amerika Birleşik Devletleri karşısında yeryüzüne düşebilecek bir düşmanla yüzleşmek zorunda kalacaklardı. Kazanması imkansız olan bir savaş olurdu. Kısacası, Sovyetler gerçek bir savaş tehlikesi yaratmadı. Ve Stalin kızmadı.
Ayrıca dünyadaki komünizmin zaferi fikrinin bencil olmayan bir destekçisi değildi. Her şeyden çok, iktidarda kalmaya ve Rusya'yı kitle terörle yönetmeye çalıştı. Stalin uzun zamandır dünya devrimi fikrine karşı çıkmıştır. Troçki'den ayrıldı ve “tek ülkede sosyalizm” kurma kavramını öne sürdü. Yabancı komünist partilerin ülkelerindeki faaliyetleri teşvik edildi. Ancak Stalin, rekabetçi komünist hükümetler kurmaları gerektiğini asla söylemedi. Yugoslavya ve Çin, komünist ülkeler arasındaki rekabetin tehlikelerini gösteren iyi örneklerdir.
Soğuk savaş başladı, çünkü Rusya Polonya’nın bağımsız olmasına izin vermek istemedi. Stalin, Yalta anlaşmasını ihlal etmek zorunda kaldı. Roosevelt ve Churchill, Polonya'nın “özgür” ve “dost bir Rusya” hükümetine sahip olmalarını istedi. Dürüst olmayan bir formülasyondu. Nitekim, daha yakın bir zamanda, 20-lerde, her iki ülke de savaş halindeydi. Özgür bir biçimde seçilen hiçbir Polonya hükümeti SSCB'ye karşı dost olamaz. Ayrıca, Stalin'in Yalta'da belirttiği gibi, 26 yıllarında, Almanya, Polonya'ya iki kez Rusya'ya saldırdı. Bu saldırıların feci sonuçları oldu. 1941'teki saldırı 20'in hayatını milyonlarca Rus'a götürdü. Savaş sonrası herhangi bir Rus hükümeti, komünist, çar veya sosyal demokrat, Doğu Avrupa’nın en geniş bölgelerinde olmasa da, en azından Polonya’nın topraklarında, yeni saldırılara karşı güvence altına almak için tampon bölge olarak değerlendirilecek etkili kontrol konusunda ısrar edecektir.
Soğuk Savaş Haçlı Harry Truman, yılın nisan 1945’inde başkan oldu. Aralarında savaşçı amiral Leahy olan silahlı arkadaşları, onu agresif adımlarla başlaması gerektiğine ikna etti. Mayıs ayında Churchill, Dışişleri Bakanı Anthony Eden'e, Amerikalıların önceden kararlaştırılmış pozisyonlardan uzaklaşmaları gerektiğini söyledi. Ona göre, Müttefikler hala askeri olarak güçlüyken bir güç testi yapılmalıdır. Aksi halde, üçüncü bir dünya savaşını önlemenin “çok az şansı” var.
Churchill'in Mart 1946'te yayınlanan Demir Perde konusundaki konuşmasında, Missouri, Fulton, Dr. Goebbels'in ifadesi, aynı kırmızı tehlikeye dikkat çekti. Bu ifade, büyük savaşçının Sovyet tehdidi hakkındaki görüşünü yansıtıyordu. Aynı zamanda, Rusların bunu tehdit olarak görmesi şaşırtıcı değil. Churchill, yeni "zulmü" göz önüne alarak şunları söyledi: "Şu anda, zorluklar çok fazla olduğunda, diğer ülkelerin iç işlerine zorla müdahale etmemek bizim görevimizdir." Aynı zamanda, kaçınılmaz olarak, zorlukların bu kadar fazla olmayacağı zamanın geleceğini önerdi.
Bundan önce, Ekim ayında, Truman Rusya'ya karşı saldırgan bir duruş aldı. Amerikan politikasının yönlendireceği 12 puanlarından bahsetti, diğer şeylerin yanı sıra, serbest piyasalar açmanın önemi hakkındaydı. Bu programın "adalete" dayanması gerekiyordu. "Kötülükle uzlaşma" sağlamadı. Bu noktaların yarısı Sovyet’in Doğu Avrupa’daki varlığını hedef aldığından, aklında olan düşman açıktı. Truman, kimsenin Latin Amerika’daki ABD politikasına müdahale etmesine izin verilmeyeceğini de sözlerine ekledi.
Böylece, SSCB'nin güvenliğini önleyen ülkelerin işlerine müdahalesi kötüydü. Ancak, ABD'nin kendi etki alanındaki istisnai egemenliği haklı çıkarıldı. Her durumda, “kötülüğe karşı tavizsiz tavır” temeline dayanan bir program ülkeyi kalıcı savaşa mahkum eden saf, naif bir dış politika çerçevesidir. (Belki de, teröre karşı savaşın gösterdiği gibi, bu Troçkizmin kapitalist versiyonudur). Yılın Atlantik Tüzüğü 1941 saçmalıktan başka bir örnek. Bu tüzük, ülkelerin kendi hükümetlerini seçmekte özgür olduğunu ilan etti. Daha sonra Churchill, bu hakkın İngiliz İmparatorluğu için geçerli olmadığını açıkladı. Molotof, İngiltere'nin İspanya ile ne yapmak istediğini sordu. İspanya farklı bir konu, Churchill ısrar etti.
Savaş yıllarındaki işbirliğine rağmen, Churchill'in Sovyetler Birliği'ne karşı düşmanlığı uzun süredir devam ediyordu. 1918’te, Moskova’ya karşı bir kampanya yapılması durumunda büyük bir ittifakın parçası olarak kullanılabilecek şekilde Almanya’yı tekrar silahlandırmayı önerdi. Ayrıca, Rusya İç Savaşı sırasında müttefik güçlerin müdahalesini destekledi. Daha da önemlisi, Almanya’nın tamamen silahsızlandırılmaması gerektiğinden, Rusya’ya karşı zaman zaman yararlı olabileceğinden oluşan Büyük Vatanseverlik Savaşı’ndaki tutumuydu. Moskova ayrıca, bazı İngiliz siyasetçilerin, Rusya'ya saldırmak için ellerini çözme amacıyla Hitler'i yatıştırmayı umduğundan şüpheleniyorlardı.
Bu çerçevede, Sovyet tarafının tepkisinin gergin ve şüpheli olması şaşırtıcı değil. Batı, bu korkuları gidermek için pratik olarak herhangi bir adım atmadı. Aksine, ekonomik olarak yıkılan ve yıkılan Rusya savaşından hayali bir askeri ve politik tehdide karşı militan bir duruş aldı. Soğuk savaşın Stalin'in ölümünden sonra devam etmesi, bazı uzmanların inandığı gibi, SSCB’nin küresel hedeflerinin değişmezliğini kanıtlamaz. Macaristan'ın 1956 yılında ve Çekoslovakya'da 1968 yılında işgali acımasızdı, ancak Moskova'nın tampon bölgesini korumak için yapıldı. Aynı şey, 1980’te Sovyet birliklerinin Afganistan’a işgaliyle ilgili olarak da söylenebilir (bunun sonucunda CIA’ın yardımıyla Taliban rejimi doğdu). Bu davaların hiçbirinde Batı'ya yönelik bölgesel tehditlerden bahsetmiyorduk.
O günlerde, Eisenhower (Eisenhower) bile, görünüşe göre, "askeri-sanayi kompleksinin" meşru çıkarları hakkında uyaran Soğuk Savaş ile tutarsızdı. Başkanlığı sırasında ABD dış politikası, John Foster Dulles gibi takıntılı haçlılar tarafından beslendi. Dulles'in militan yaklaşımının izleyicileri Sovyetler Birliği'nin çöküşüne kadar, özellikle Reagan'ın altında, belirgin bir rol oynadı.
ABD’de Soğuk Savaş’ın revizyonist görüşleri periyodik olarak yeniden gündeme gelse de, çoğu zaman yazarların sosyalist semptomları bunun nedenidir (her zaman şüphelendiğim). İngiltere'de revizyonist görüşler çok sayıda destekçi bulamadı.
Elbette, neden Batı’daki bir azınlığın bu ortodoks görüşlerini devirmek istediği anlaşılabilir. Bu olsaydı, savaş sonrası siyasetin görkemli doktrini çöktü. Belki de savaş sonrası yeniden silahlanmanın ağır yükü gereksizdi, çünkü transatlantik ittifak bizi ondan korumaktan daha fazla tehlikeye sokuyordu? Belki de dünya bir felaketin eşiğindeydi, çünkü savaş sonrası dönemdeki Batılı liderler, özellikle de Washington'da, hayal gücü, zeka ve anlayıştan mahrumdu? Cevap acımasız olacak, ama öyle.
Daily Mail köşe yazarı Andrew Alexander, Soğuk Savaş hakkında bir kitap yazıyor. Bu makalenin daha ayrıntılı bir versiyonu İzleyicinin yeni baskısında yayınlanacaktır.