DOĞA İÇİN YAZ
Doğa için çaldık, doğa için söyledik. Doğa için yazalım birazda.
Marmara Denizi gözümüzün önünde burnumuzun direği sızlaya sızlaya ölüyor, hatta kuvvetle muhtemel öldü bile.
Müsilaj, deniz salyası sardı Marmara Denizini.
Peki, ne bu Müsilaj? Yani deniz salyası?
Mikroorganizmalar tarafından üretilen kalın, yapışkan bir tabaka. Deniz yüzeyinde yüzen balık yumurtalarını hapsederek balıkların çoğalmasını engelliyor, larvaların gelişimini durduruyor. Deniz tabakasının üzerini örttüğünden dipteki canlıların gün ışığıyla iletişimini kesip beslenmelerini engelliyor. Nefes almalarına mani oluyor. Kısacası denizin içinde yaşayan, var olan tüm canlılara zarar veriyor ve nihai olarak denizi öldürüyor.
Müsilajdan kurtulmak için oksijene ihtiyacımız var. Sudaki oksijen seviyesinin dengelenmesi için de suyun ideal sıcaklıkta kalması elzem. Fakat küresel ısınma ve deniz suyunun kirli olması sudaki ısıyı yükseltiyor ve bu da oksijen seviyesini düşürüyor.
Marmara denizi ölüyor. Deniz suratımıza tükürüyor.
Sırada ne var? Karadeniz?
Uzmanlar Karadeniz ve Kuzey Ege’nin müsilaj tehdidiyle karşı karşıya olduğunu söylüyor.
Denizlerimiz boğuluyor.
Doğanın dengesini bozdukça, doğa da bizim dengemizi bozuyor. Bu sürpriz değil ki.
Geçen sene Avustralya’nın 2Milyon kediyi havadan atılan zehirli sosislerle öldürdüğünü hatırlıyor musunuz? Gerekçesi ise kedilerin kuşlara ve sürüngenlere zarar vermesi ve ekosistemi bozmasıymış.
Aynı Avustralya şimdi fare istilası ile boğuşuyor.
Yine hatırlatıyorum.
Doğanın dengesini bozdukça, doğa bizim dengemizi bozuyor.
Aklımızdan çıkmaması gereken bir gerçektir ki bunu “doğa konuşuyor” video serisinde ki videolarda üstüne basa basa söylerler.
Bu bizim gezegenimiz değil. Doğa verir, biz alırız. Ama doğa her zaman geri alabilir. Biz paylaştıklarımızdan fazlasını alıyoruz, doğaya bir virüs gibi yapışıp zehirliyor, sonra da bizi beslemesini bekliyoruz. Eğer doğanın sağlığı korunmazsa, biz hayatta kalamayız.
Doğanın insanlara ihtiyacı yok.
İnsanların doğaya ihtiyacı var.