İzleyicileri olan beyaz bir kadınım. Bu günlerde sanırım buna “platform” deniyor. Bu, söylediklerime, yazdıklarım, yazdıklarım ve yazdıklarımla ilgilenen önemli sayıda insan olduğu anlamına geliyor. Ve bu nedenle, ülkemde ve dünyada olanları gördüğüm için, açıkça, açıkça, açık ve nefretle ilgili dürüstçe konuşmak benim sorumluluğum olduğunu hissediyorum.
Ben beyaz bir Amerikalı lezbiyen kadınım. Hem ayrıcalık hem de ayrımcılık ve nefreti kişisel düzeyde biliyorum. Cilt rengim ve zengin bir toplumda orta sınıf bir Amerikalı olarak sosyo-ekonomik durumumla ayrıcalıklıyım. Bir kadın ve bir lezbiyen olarak, marjinalleşmenin, susturmanın, ayrımcılığa uğramanın ve nefret edilmenin nasıl bir şey olduğunu yakından biliyorum.
Cildimin rengi, cinsiyet uygunluğum ve ekonomik durumum nedeniyle, Amerika'nın çoğu yerinde çoğu yerde rahat olabilirim. Bir kadın olarak, çok fazla değil ... bir lezbiyen olarak, hatta daha az… ama polis memurları tarafından sebepsiz yere rutin olarak durdurulmam, alışveriş yaptığım zaman güvenlikten etkilenmem ve herhangi bir dergi veya katalog açabilirim Bana benzeyen insanları gör.
Eğitimim için çok çalıştım, ancak ırkım, ekonomik durumum ve ulusal kökenim nedeniyle erişilebilirdi. Ayrıcalık tanımlarından biri “kazanmadığımız şeydir”… ve kesinlikle bu tenlerle, ten rengim ve yetiştirdiğim ailem, toplum ve kültürüm nedeniyle doğdum.
Ayrıca korkmanın nasıl bir şey olduğunu da biliyorum. Cinsel şiddet yaşadım. Ben köktenci bir din tarikatında büyüdüm. Ailemi ve arkadaşlarımı cinsel tercihim ve politik bakış açılarım ve manevi pratiklerim yüzünden kaybettim. Tehdit edildim ve görünmez oldum.
İki Tarafı da Hissediyorum
Hayatım, insanlar ve diğer türler arasında daha derin bir anlayış sağlamaya adamıştır. Telepatik iletişimi öğretir ve pratik yapıyorum, insanların yaşamları bizimkinden farklı olan varlıkların bakış açılarını, bakış açılarını ve deneyimlerini anlamalarına yardımcı oluyorum… bazen çok farklı.
Aynı zamanda ben bir yogini ve ruhsal uygulamanın, insanlık için bağlantıyı, aynılığı, ev olarak adlandırdığımız bu kıymetli gezegendeki dost canlılar olarak ortak zemini oluşturması için kapıyı açabileceğine inanan bir meditasyon uzmanıyım. Ve ben, bana yakın veya gezegenin diğer tarafında, enerjiyi okumaya duyarlı ve akıcı bir insanım. Son aylarda / yıllarda enerjisel dalgaları sürmek, dünyamızda olan her şeyi hissetmek ve tanık olmak zor bir zamandı.
InnerSelf'ten En Son Haberleri Alın
Burada ABD ve dünyada ortaya çıkan olaylar beni derinden etkiledi. Geçtiğimiz Kasım ayında ABD’deki seçime yaklaştıkça, topluluğumda ve kollektifde nefret dalgalarının yükselişini hissedebiliyordum. Umutsuzca yanıldığımı ümit etmeme rağmen, en derin kalbimde çok, çok zorlu bir yolculuk için bulunduğumuzu biliyordum.
Kolektif Dönüşümümüz
Hayvan müvekkillerimden ve arkadaşlarımdan dünyanın her yerindeki insan olmayan insanların aynı ortak dalgalarla hissettiğini ve çalıştığını öğrendim. Ruh dünyasından ve diğer boyutlardan gelen varlıklar, dünyamızı enerjisel olarak istikrara kavuşturmak ve kolektif ruhsal evrimimizi desteklemek için yaptıkları çalışmalar hakkında bana bilgi verdiler.
Ülkemdeki ve dünyadaki şiddetli, nefret dolu konuşmaya ve eylemlere şahit olduğum için kalbim tekrar tekrar kırıldı. Her gün kendime soruyorum, bunun için nasıl görünürüm? Büyük İlahi Annenin, merhamet ve şefkatle, etrafımda gördüklerim ve hissettiklerim hakkında doğru ve net bir şekilde konuşurlarken, dünyayı kalbimde nasıl tutacağım?
Kolektif dönüşümün derin ve derin bir döneminde olduğumuza inanıyorum. Ayrıca kendimizde, topluluklarımızda ve kollektifimizde en derinden saklı olanla yüzleşmeye çağrıldığımıza inanıyorum. Acı, şiddet, nefret ve insan türümüzün yaşadığı ve ifade ettiği savaşlar farkındalık, radikal eylem, cesur gerçeği anlatmak, sevgi için bir çağrıdır.
Küresel Krizimizi Tanımak
Ne denebilecek bir çok şey olduğunu hissediyorum. "dünyamızda neler olup bittiğini metafizik ve manevi topluluklarımızda manevi olarak atlamak ”. Kendi türümüze ve diğer türlere ve Dünya'ya karşı küresel bir yıkım, yıkım ve şiddet krizi içindeyiz.
Baktığımız her yerde, bunu görüyoruz… bilmemek imkansız. Yine de tutamıyoruz, yüzleşemiyoruz ve bu yüzden sayısız yolla… cihazlarımıza, güvenli yerlerimizin kozalarına, “sevgi ve ışığa” kaybediyoruz. Günlük olarak şiddete maruz kalmayanlar, buna daha yatkındır.
“Kendi realitemizi yaratıyoruz… hepsi bir rüya… insanlar yollarını seçiyor… karanlığa odaklanmayacağız, sadece ışığa…” Bu duyguların tümü iyi niyetli olabilir, ama bence korkunç derecede saf… aile üyesinin ten renginden dolayı öldürülen birisine sormak… teninden, cinsel kimliğinden, tercihinden dolayı işkence gören birini sormak, ya da sosyoekonomik statü… mülteci kampında günlük hayatta kalmak için mücadele eden biri… yetersiz gıda ile yaşayan biri… kölelik içinde yaşayan biri… bu insanlara “sevgi ve ışık” lanet bir şey ifade etmiyor ve gerçeği azaltıyor hayatlarının gerçekliği ve ıstırabı.
Acı, şiddet, umutsuzluk, nefret ve yıkım gerçeğiyle yüzleşmeyi reddetmek manevi olarak atlamak, yüzleşmek, görmek, bilmek zorunda olmayan bir ayrıcalık ürünüdür. Geri dönmek, görmezden gelmek, bakmamak, görmemek, dünyamızdaki ıstırabı güçlendirir.
Dünyamızda Neler Olduğunu Nasıl Gösteririz?
Mülteci, kölede yaşayan insanlar ve hayvanlar, hayvan türleri ve dünyamızın insan tüketimi, cehalet, kibir ile imha edilmekte olan milyonlarca insanına karşı acı çekmeye, yıkıma, şiddete, savaşa, milyonlara karşı nasıl tanık oluruz ve tanık oluruz, ve açgözlülük? Bu kadar çok nefret, bu kadar şiddet, bu kadar acı çeken karşısında nasıl seviyoruz?
Bu soruların cevapları bende değil. Ama onlara sormak için bir sorumluluğum olduğunu hissediyorum. Ve bir bütün olarak rolümü kabul etme sorumluluğum var.
Yapabileceğimiz tek şeyin, gerçeği söylemek, konuşmak ve kafa kafaya bakmak, kalpler ve gözler açık olmak üzere, şu anki gerçekliğimizin durumunu / durumlarını karşılıklı olarak Dünya Gezegeninde karşılıklı olarak üzerinde anlaşmaya vardığımız zaman olduğuna inanıyorum. .
Senin gibi olmak nasıl bir şey?
Benim de Hayvan İletişimini Derinleştirmek Sınıf, korkmadığımız, reddettiğimiz veya hakkında hiçbir şey bilmediğimiz, insan olmayan insanlarla çalıştığımız bir egzersiz var. Soruyoruz, özünde, “Sen olmak nasıl bir şey? Bakış açınız nedir? Hayatını nasıl yaşıyorsun? İnsanları nasıl görüyorsun…… çevrenizi, dünyayı… ”
Bir balinaya, bir yılana, bir kediye veya “benim gibi” olan bir kişiye, “Sen olmak nasıl bir şey?” Diye sormak benim için kolay. Sevmediğim ... basitçe cinsiyetim, cinsel tercihim veya milliyetim yüzünden benden nefret eden biri.
Bunu birbirimizle, insan ailemizle yapsaydık nasıl olurdu? Birbirlerini isimlendirmek, birbirlerine sarsmak, hakaret etmek, birbirlerine sözlü ve fiziksel şiddetle saldırmak yerine, durduğumuzda, nefes alıp verdiğimizde veya birkaç soru sorduğunda nasıl olurdu? "Neden nefret ediyorsun? Neyi ve kimi seviyorsun? Seni hayatındaki bu yere ne getirdi? Neyden korkuyorsun? Bakış açınız nedir? ”
Peki ya gerçekten, gerçekten birbirimizi anlamaya çalışırsak… zihinlerimizi ve kalbimizi açmaya dair gerçek bir merak, saygı ve isteklilikten? Ne tür bir dünya yaratabiliriz?
Bu son birkaç ay içinde cemaatimde ağırlaşmış ve çok daha fazla kamusal hale gelen neo-Nazi ve faşist ifadeler hakkında düşündüğümde, bu sorularla kısa durdum. Bunu yapabilir miyim? Nasıl başlarım? Korkumun boğazıma boğduğunu hissediyorum… kalbim hızlı atıyor… önceki yaşamlar gözlerimin önünde yuvarlanıyor… ve sesimin ve hayatımın daha fazla huzur yaratmasını sağlamak için kalbimi açma niyetiyle duraklatıyorum, nefes alıyorum ve tekrar başlıyorum. Hoşgörü, dünyamızda daha fazla anlayış.
Etrafımdaki nefreti, şiddeti ve bağnazlığı gördüğümde konuşma sorumluluğum olduğunu hissediyorum. İnsanları anlamaya çalışmakla davranışlarından sorumlu tutmak arasında bir çatışma olduğunu sanmıyorum. Şiddetli nefreti diğer bir insan olarak ifade eden birini, saygıya, ilgiye, sevgiye değer verebilir miyim? Nefret eden, öldüren, şiddet ve ırkçı ideolojiyi ifade eden bir kişinin ilahi özünü görebilir miyim? Bunu yapabilir ve kendimi ve başkalarını eylemlerimizden sorumlu tutabilir miyim?
Maddy Ne Yapar?
Bu soruları sorduğumda, her zaman olduğu gibi en büyük öğretmenlerim ve rol modelim olan hayvanlarım hakkında sık sık düşünüyorum. “Maddy Ne Yapar?” Sıkça sorduğum bir soru. Kedim Maddy, diğer kedileri zorlayan kedi Milo'ya naziktir.. Maddy gerçekten Milo'yu seviyor. Mücadele etmek ya da korkudan kaçmak yerine, Maddy Milo ile birlikte durur. Milo onu seçtiğinde, onu sıkıştığında, onu korkutmaya çalıştığında, köşeye sıkıştırdı, Maddy durgun ve sessizdi. Diyor, “Seni seviyorum Milo. Bana zarar vermeni istemiyorum. Sana zarar vermek istemiyorum. ” Ve zamanın% 99'i olan Milo uzaklaşacak ve hayatına devam edecek (genellikle atıştırmalık ve şekerleme yapmayı içerir).
Milo'nun türlerinin “normal” sınırları dahilinde iyi olan davranışının, bir insanın zorbalığına, tecavüz etmesine veya öldürülmesine eşdeğer olduğunu ima etmek istemem. Ve yine de, burada benim için bir ders var. Ya sadece basitçe birbirimize söylersek, “Sana zarar vermek istemiyorum. Bana zarar vermeni istemiyorum. Seni seviyorum." Türümüzde neler olabilir? Dünyamızı nasıl değiştirebiliriz?
Brené Brown’un dediği gibi Facebook canlı yayın ABD’de Charlottesville olayından sonra, “Birbirimize zarar vermek zorunda değiliz.”
Nefrete HAYIR Demek, Sevmek YES
Nefret etmek için HAYIR ve sevmek için YES diyebilir miyiz? Küresel ailemizde birbirimizle yaşamayı öğrenebilir miyiz?
Bence soru sormanın önemli olduğunu düşünüyorum. Cevaplara sahip olmak zorunda değiliz, ancak soruları sorduğumuzda kalplerimiz açılmaya başlar. Oradan cevaplar açılabilir.
Sanat yaratabilir, müzik yapabilir, barışçıl bir eyleme katılabilir, kitap yazabilir, bir çocuğu sevebilir, olta takozlarından gevşek bir balinayı kesebilir, vahşi bir kedi besleyebilir, evsizlere barınakta gönüllü olabilir, ruhsal pratiğimize Acı çekmek, yalnız olan biriyle oturmak, ölen birine bakmak.
Hareketler önemlidir… ve kalplerimizdeki sorular ve onları keşfetme, onlara sorma ve onlarla yaşama istekliliğimiz, bu zamanda en alakalı, en değerli olan eylemlere, işe ve yaşamlara bizi yönlendirebilir.
Nasıl yaşayacağız Nasıl görüneceğiz? Zor soruları sormaya, yüzümüze acı çekmeye, kendimize ve başkalarına bakmaya ve kalplerimizde, ellerimizde, yaşamlarımızda tutmaya istekli miyiz?
Bu kez, tam ve açık yüreklerimizden, en derin bilgeliğimizden, en büyük yaratıcılığımızdan, en şefkatli şefkatimizden ve dürüstlüğümüzden başka hiçbir şeyimiz yoktur. Kendimize ve birbirimize bu şekilde gelebilirsek, yeni bir dünya, yeni bir varlık biçimi, yeni bir yaşam biçimi, yeni bir sevgi biçimi yaratmaya başlayabiliriz.
Hadi birbirimize bakalım. Zor soruları soralım. En açık, en kibar, en dürüst şekilde gösterebileceğiz. Mükemmel şekilde yapmayacağız. Mecbur değiliz. Şu anda burada, elimizden gelenin en iyisini yapmak zorundayız.
Birlikte yaratabileceğimiz dünyayı hayal edin.
Hayal etmek.
Yazar Hakkında
Nancy Windheart, uluslararası saygın bir hayvan iletişimcisi, hayvan iletişimi öğretmeni ve Reiki Master Öğretmenidir. Hayatının çalışması telepatik hayvan iletişimi yoluyla türler ve gezegenimiz arasında daha derin bir uyum oluşturmak ve iyileştirme hizmetleri, sınıfları, atölyeleri ve geri çekilmeleri yoluyla hem insanlar hem de hayvanlar için fiziksel, zihinsel, duygusal ve ruhsal iyileşme ve büyümeyi kolaylaştırmaktır. Daha fazla bilgi için ziyaret edin www.nancywindheart.com.
Bu makale, izniyle yayınlandı. www.nancywindheart.com.
İlgili Kitaplar
{amazonWS: searchindex = Kitaplar; anahtar kelimeler = "kalbimizdeki barış"; maxresults = 3}