Geçti gitti işte bir gün daha hayatımdan, güneş batıyor
yavaş yavaş ve ben ufuk çizgisine sabitlenmiş bakışlarla kendimi kandıracağım
bir gün batımına daha merhaba diyorum.
Gökyüzü kızıllaştıkça kısık gözlerle bakıyorken yavaş yavaş
kapatıyorum gözlerimi ve bir kaç saniye sürecek ama benim için yıllara bedel
düşlere dalıyorum.
Ay ışığı ile aydınlanan penceremden dışarı bakıyorum,
sokağın başında beliriyorsun içimi garip bir mutluluk sarıyor ve tüm benliğime
egemen oluyor.
Özleminle küle dönmüş yüreğim yine alev alev yanmaya
başlıyor.
Ve kapıya koşuyorum…
Açtığımda kapıyı ne o ay ışığı aydınlatıyor karanlığımı ne
de sen geliyorsun.
Uyanıyorum ömrümün en uzun kavuşma sahnesi ve en kısa
rüyasından…
Düşüyor yine başım önüme.
Neredesin ey yar söyle, söyle neden sensiz neden bu kadar
çaresizim diyorum gözyaşlarımla ıslatırken yüreğimin sevda ateşini.
Ve ben yine susmakta buluyorum çözümü…
Susuyorum… Sensizliğime…
Susuyorum özlemine…
Sadece gözlerim anlatıyor sana olan hasretimi.
Sessiz bir haykırış oluyor bakışlarım ve diyor ki Sen bu
yürekte dinmez bir sızı, bitmez bir hasretin ismisin yüreğim. Unutma yıllar
geçer gider ama sevdan bakidir bu yürekte…