Sevgili Blogcu Anne Okurları,
Ayyy beliiiim çok ağrıyooor diye başlamak istedim. Azıcık ayakta durayım, 15 dakika iş yapayım bir bel ağrısı sormayın gitsin. Bir ara aslında karnımda bir bebekle yaşamanın çok güzel olduğunu düşünmeye başlamıştım. Onunla konuşuyor, sıkılınca göbeğime sarılıyor çok eğleniyordum. 660 gün hamilelikle filler çok şanslıydı bana göre. Tabii bunları boyut bu derece değişmeden önce söylemiştim, şimdi geri alıyorum! Doğanın vardır bir bildiği, neymiş demek ki bebek bir boyuta ulaştıktan sonra final olmalıymış. Şimdi 3 kilo kendisi, konuşmalara ve dokunmalara çok net tepki veriyor.
Bedenimdeki sorunlar tamamen fiziksel değişimle alakalı. Yemek yemek gece uyumak çok zorlaştı. Mümkün olduğunca dik hazırlanmış yastıklarla sağ veya sola dönerek yatmaya çalışıyorum. Uyanıyorum ara sıra ama çok da sorunlu olduğunu söyleyemem, sonuçta uyuyorum.
Geçen hafta doktora gitmeden önce huzursuz bir gece geçirdim. Eşime doğurabilirim bu akşam dediğimde suratındaki ifadeyi görmeniz lazımdı. Hemen çantaya bir göz attık ve son düzenlemeleri yaptık. Ertesi gün saat 16 olan randevumuzu sabaha aldık. Sabah nispeten daha iyiydim. Doktora gidince zor gecemden bahsedince, açılma için de muayene yapmak istediğini söyledi. Muayene sonunda 1 cm’lik açılmamız olduğunu öğrendik, ama bu nokta için normal bir durum zaten. Sonra sancım olup olmadığını anlamak için NST yapalım dedi. NST acemisinin ilk tecrübesiydi. Sevdim mi hayııır, bir kere yatış pozisyonu zor. Sabırla beklemek gerekiyor. Sonra bebeğin kalp atışları olması gerektiği gibi öyle hızlı ki sanki dört nala koşuyor ve insanı meraklandırıyor. 25 dakika kadar önce sırt üstü, sonra sola dönmüş vaziyette yatıyorum. Doktor raporumuza bakıyor ve iyi haber: sancı yok. Hissettiklerim sancı değil sadece huzursuzluk demek ki…
Bundan sonra istediği zaman gelebilir, zamanını o belirleyecek, haftaya görüşmek üzere diyor doktorumuz ve yanından ayrılıyoruz. Panik anı geçince aklımızı başımıza toplayıp hafta sonu eksikleri hallediyoruz. Çikolatalarımızı alıyor, yatak odamıza park yatağımızı da kuruyoruz. Kediler sebebiyle üzerinde cibinlik asıyoruz. Sadece kediler sebebiyle demek haksızlık olur hep sevmişimdir cibinlik, azıcık kendim için de yapıyor olabilirim…
Tüm hazırlıklar tamamlanıyor, bir çay molası derken bir bakıyoruz bizim ufaklık kedi içinde yatıyor. Ya ben açık kısmını bulurken bile zorlanıyorum bu zıpır nasıl bu kadar çabuk buluyor deyip, gülüyoruz. Sanırsın yatak onun uzanıyor, esniyor. Çok meraklı iki kedim var, bakalım ne maceralar yaşayacağız.
Tüm bu çok sevdiğim hayvan yaklaşımlarından sonra Amerika’da yaşayan arkadaşım gece mesaj atıyor. Haberi gördün mü diye? Eskişehir’de bir kadın hayatını kaybediyor. O kadınla aynı lisede, aynı dönemde okuyoruz, beraber dolmakalem kullanan ve sürekli sigara içen çok akıllı bir öğretmenden Türkçe dersi alıyoruz, benim hoşlandığım çocukla o çıkıyor ve tabii ki kıskanıyorum. Sonra ben hamileyim içimde bir bebek büyüyor ve o 34 yaşında hayatını kaybediyor. Senelerce köpeklerle yaşamış, türlü türlü cins görmüş biri olarak, bir terslik olmuş olmalı diyorum, bir terslik olmuş olmalı.
İstanbul’a ilk geldiğim senelerde erken bir sabah okula giderken evimin önünde bir sokak köpeği durduk yere gelip beni sağ bacağımdan ısırdı, hala izini taşıyorum. Yavruları varmış, belki benden önce biri saldırdı, ondan korktu bilmiyorum. Bir süre sokaklarda bir tedirginlik yaşadım sonra zamanla geçti, fırsatım oldu ki tekrar eski halime döndüm. Allah rahmet eylesin, sevenlerine sabır, ona neredeyse bol ışık ve huzur diliyorum.
Artık bu haftadan itibaren daha çok evde olacağım, zaten söylediğim gibi daha az hareket etmem gerekiyor, kendimi öyle iyi hissediyorum. Evde olduğum zamanlarda yalnız değilim gördüğünüz üzere göbeğim yanına yatıp uyuyan birileri var, nereye gitsem peşimden geliyor. Enerjisiyle beni olumlu kılıyor.
Önümüzdeki hafta görüşmek üzere herkese sevgiler…
Ayşe Nur