Sevgi, acı verici bir duygu değildir. Önündeki blokajlar özsevgi kaynağından beslenmenizi engellediği için acı çekersiniz. Sevgi, ruhun en değerli besinidir. Sevgiden kaynaklandığını zannettiğiniz zararlar, sevginizin kutsallığı adına verdiğiniz tavizlerin arkasındaki gerekçelerin niteliği ile ilgilidir. Nedir bu gerekçeler? Kaybetme korkusu, terk edilme korkusu bunlardan bazılarıdır.
Ruhunuzun özgürlük ve arınma yolculuğunun önündeki doğuştan getirdiği dirençli veya hassas eğilimler ve yetişme sürecindeki ihmal veya istismarlar yoluyla zedelenen benliğin kendini koruma içgüdüsüyle ördüğü ilkel koruyucu duvarlar, süreç içerisinde sizi aç bırakır, yokluk, yalnızlık, tedirginlik ve korku dolu bir senaryonun içinde yaşamınızı sürdürürsünüz.
Cesaretsizlik esarettir. Korkuları yenmek, hassasiyetleri güçlendirmek, varlığımızı korumak için inşa ettiğimiz duvarları yıkmak için yeni risklere rağmen yeni ufuklara açılmak, bu süreçteki sorumlulukları üstlenmek kişisel gelişimin ve ruhsal aydınlanmanın gereğidir. Ruhsal yaraların ilk açıldığı dönemdeki ilk kayıt o dönemin ve o koşulların nezdinden yorumlanan tehlikelere karşı biçimlendirilen savunma silahlarıdır. Zamanla bu koşullar ve gerçeklik değiştiği halde biz yasaları güncellemediğimiz için aynı ilkel kodlarla bugüne ışık tutmaya çalışırız. Tedavülden kalkmış tehlikelere karşı kendimizi hapsettiğimiz duvarların içinde kendimize yarattığımız suni güvenlik alanında mahkum yaşayacağız.
Gerçek güvenlik algısını öğrenmek, kendi içsel derinliklerimizi keşfetmek, değişip dönüşmek ve gelişmek ruhun en büyük doyumudur. Ruhun en üstün sıfatı özgürlüktür. Özgürlük, özün hammaddesi olan sevginin önündeki tüm engelleri kaldırabilme bilinci, farkındalığı, arzusu ve azmidir.