"Unsere Mütter, unsere Väter" filminden bir kare
“Yabancı Edebiyat” bölümündeki Alman okullarının resmi olarak, Alexander Solzhenitsyn “Prusya Geceleri” nin, savaşın son aylarındaki Almanya'daki Sovyet askerlerinin “vahşetleri” hakkındaki çok özel çalışmalarının resmi olarak tanıtılması; Sovyet askerleri için anıtların giderek daha çok istismar amaçlı nesnelere dönüştüğü; Hangi Batılı ders kitaplarının şüpheli tek taraflı bir biçimde uyuştuğu hikayeler II. Dünya Savaşı; “Avrupa’daki Rus barbarları” hakkındaki makalelerin, Alman basınında, Joseph Goebbels’in alıntılarına dayandığı anlaşılmaktadır - görünüşe göre, özellikle “Askeri İnceleme” deki malzemenin yazarı olarak gören beyler tarafından özellikle etkilenmemiştir. Bazı nedenlerden dolayı, bu beyler, dünya tarihinin asıl hakaretinde yer alanların provokasyonlarını görmeye tenezzül etmediler. Ve eğer öyleyse, o zaman belirtilen içeriğin yazarlarının yazarları ile bir tartışmaya girmek için aptalca. Rus karşıtı baskıların yeni gerçeklerini bir dizi Batı yapısından ve hatta bütün devletlerden ele alarak maddeye devam etmek çok daha yararlı ve daha etkili olacaktır.
Sovyet asker-kurtarıcısının statüsüne bir sonraki darbe şimdi Alman sinemacılar tarafından yapıldı. Almanya'nın Rusya'daki paralel yıllarının ve Almanya'daki Rusya'nın kutlanmasında, Alman yönetmen Philip Caldebach, "Unsere Mütter, unsere Väter" filmi biçiminde Alman halkına "savaş hakkındaki kendi gerçeklerini" sunmaya karar verdi. Doğu Cephesi'ndeki Alman arkadaşlarının “maceraları” hakkındaki hikayenin arka planına karşı, yazarın yönetmenine göre, Alman kız ve kadınlarının toplu tecavüzünün asıl hedefini ve hastanelerde yaralanılan katliamı öne çıkaran Rus askerlerinin en çekici tarafını gösterme niyeti. . Anlaşılan Caldebach, bir zamanlar Sovyet askerlerini, yalnızca soymak, öldürmek ve tecavüz etmek için Almanya'ya giden “bozkır pislik” olarak nitelendiren Joseph Goebbels'in konuşmalarıyla “etkilenmişti”.
Caldebach'ın, “türün en iyi gelenekleri” nde, Caldebach'ın, Almanya’daki pogromları işleyen ve Alman kadınlarına tecavüz eden Sovyet askerlerinin, savaş sırasında elde ettikleri rejime ve haklarına rağmen, mahkemeye nasıl gönderildiğini açıkça göstermekten uzaklaştığı dikkat çekmektedir. Gerçekten! Neden Alman izleyicisine göstermek için - hala, ne kadar iyi, “Sovyet barbarlığı” ile ilgili film sırasında oluşan izlenimi açığa çıkarabilirsiniz.
Rusya Dışişleri Bakanlığı Almanya ekranlarında “Annelerimiz, Babalarımız” filminin yayınlanmasından sonra (film ZDF kanalında gösterildi) protesto notu gönderdi. Rusya Dışişleri Bakanlığı, notunda, Büyük Vatanseverlik Savaşı sırasında Nazi birliklerinin kitlesel zulümlerini ve Büyük Vatanseverlik Savaşı sırasında Sovyetler Birliği topraklarında toplu işlenen suçları ve ayrıca işlenen suçlar için ağır şekilde cezalandırılan bireysel Sovyet askerlerinin ve memurlarının aşırılıklarını karşılaştırmanın kesinlikle kabul edilemez olduğunu belirtmektedir. sivil nüfusa karşı.
Münhasıran Rus askerlerinin ve Polonyalı partizanların “acımasızlıklarını” (Alman yöneticilerinin şaşırtıcı tek taraflılığı) gösteren film, bu savaşı kimin ve kiminle karşı karşıya bıraktığını düşünürken değil mi? Rusya Federasyonu ve Federal Almanya Cumhuriyeti'nin kültürler arası yılı çerçevesinde Alman “ortaklarımız” tarafından “kültürel” etkinliklerin başka şekilde hazırlandığını hayal etmek zor… Belki de Adolf Hitler’in “insanlık dışı intihara” ya da “çelik zulümlerine” dair materyaller Hradec Alman Ordusu karşı savaşlarında ... savaş "10 milyon Euro hakkında gerçeği "yapımcı Nico Hofmann desteğiyle Sn Kaldebaha filmin yayınlanmasından sonra teklif ettiğini" ve bu hikayeleri Alman film yapımcıları için imkansız görünmüyor ...
Filmde öfkelenenlerin yalnızca Rus kökenleri olan Ruslar ve Almanya vatandaşları olmadığı belirtilmelidir. Polonya'da, Alman film yapımcılarının "oluşturulması" da bir kargaşaya neden oldu. Bu, filmdeki Polonyalı partizanların kana susamış bazı canavarlar tarafından gösterilmesinden kaynaklanıyor. İkinci Dünya Savaşı olaylarının Caldebach’tan bu şekilde yorumlanması, Polonyalı politikacıların ZDF kanalına filmlerin ekranlarda gösterilmesiyle ilgili yazılı bir protesto göndermesine neden oldu.
Bu bakımdan, her zaman olduğu gibi, şunu söyleyecek insanlar olacak: Alman sinemacıları hayal kırıklığına uğrattığınız neyi yapıyorsunuz? Rusya'da böyle bir şeyi kaldırmadıkça derler. Örneğin "Piçler" ... Ya da Ukrayna-Rus-Alman filmi "Mayıs'ta Günün 4'u" nda Alexei Guskov'un prodüksiyonu ve oyunu ... Evet, ateş ediyorlar. Bu üzücü an. Ancak, yalnızca Rusya'da, film göstermekten sorumlu kişiler zaman içinde kendi duyularına gelmeye yetecek kadar zekâya sahip ve istekli ve aynı “4 Tage im Mai” da olduğu gibi, kiradan çok özel bir "askeri" içerik filmler çekiyorlar. Ve yazarların tarihin ucuza ihanetiyle uğraşan filmlerin sanatsal değerini tanımayı reddeden Vladimir Menshov gibi saygın insanlar var. Almanya'da da yukarıda belirtilen Kaldebach filminin kültürel önemini yeniden değerlendireceklerini ummak isterim.
Bazı Batı ülkelerinde Rusya'yı ana dünya canavarı olarak sergilemenin giderek daha popüler hale geldiği gerçeği ile ilgili konuşmaya devam etmek, bir "sanatsal" çalışmaya daha değdi. Bu kez İskandinavya “ortakları”, Norveçli yazar U. Nesbe'nin “İşgal Ettiği” kitabını “film başyapıtı” nın çekimi için kullanmaya karar verdikten sonra kontrol etmeye karar verdi. Son zamanlarda, bizler ve atalarımızın işgalcilerinin Baltık devletlerinin otoritelerinin temsilcileri, Gürcistan ya da Ukrayna'nın batısındaki belli bölgelere temasa geçmeye alıştık. Bununla birlikte, Rusların Norveç işgali konusu, yeni bir şey… Görüyor musunuz? Bay Nesbyo, çalışmalarının Estonyalı veya Letonyalı taraftarlarındaki “işgal sendromu” ile enfekte oldu mu?
Ancak, İsveçli sinematografların aniden filme topladıkları kitabında, Nesbe geçmişle ilgili değil yazıyor. Gözü sadece Avrupa'nın geleceğini çekiyor. Ve bu çok gelecekte, Norveçli yazar, bir nedenden ötürü, radikal İslamcıların kendi Norveç'indeki baskınlık tehdidini değil, vatandaşları ve diğer demokratikleşmiş Avrupalılar arasındaki sodomit ilişkilerini geliştirme tehdidini görmüyor, ama ... ah, korku - Norveç'in Rusya'yı işgal etmesi. Jeopolitik süreçlerin bazı sanatsal analitiklerinin türündeki Nesbe, Rusya’nın yakın gelecekte, ortak ülkelere kesintisiz petrol tedariği sağlama sloganı altında bir Norveç işgali başlatacağı iddia edildiğini yazıyor. Fırtınalı, ancak, fantezi ...
Bu kitaptaki film çekime bile başlamadı ve gösterme hakları zaten iki Avrupa kanalı satın almayı başardı: Arte (Fransa ve Almanya) ve NRK (Norveç). Görünüşe göre, bu kanalların öncülüğü, “işgalde” filminin, yalnızca, bir rusça’nın Rusophobia ruhunu çok erken yaşta beslediği belirli sayıda Avrupalı’ya ilgisini çekmeyeceği, ama kesinlikle uyandırmayacağı kesin. Fakat neden Norveçli ve İsveçli yaratıcı beyler, İskandinav şehirlerinin tüm mahallelerinin Arap senaryosunda yapılan Wahhabi alıntılarıyla başörtüsü ve siyah sargının egemen olduğu konusunda vatandaşlarına bir film sunmak istemiyorlar? Neden Oslo'nun bazı kısımlarının, insanların Norveççe'de bir kelime bilmediği Afrika “vahaları” na benzeyen bir film yapmıyorsunuz? Neden bu (İskandinavya) gerçek işgaliyle ilgili - hiçbir şey, ama Rus karşıtı fobiler hakkında değil - hem kitaplar hem de filmler? Anlaşılan bunlar, Avrupa’nın kendi çok kültürlülüğünün ve hoşgörüsünün labirentleri boyunca uzun süre yürüdüğünün meyveleri. Radikal Müslümanlar hakkındaki gerçeği söylemek bir tabudur, çünkü insan haklarının ihlaliyle bağlantılı olabilir, ancak Rusya ile ilgili bir yalan daha sunmak, Soğuk Savaş sırasında Rusya’nın sokağında yetişen Avrupalı bir adam için en önemli şey.
Aslında, asıl mesele, Soğuk Savaş'ın geride kalması, Avrupa'nın tamamen farklı problemlerle parçalanması, tamamen farklı tehditlerin modern Avrupa toplumuyla karşı karşıya kalması. Ancak, görünüşe göre, Avrupa medeniyetinin dar görüşlülüğü bugün o kadar güçlüdür ki, birisinin kendi toplumunun muhaliflerinin ve yeni kişilerin tehditlerinin ve daha gerçeklerinin tehditlerinin varlığının anlaşılmasını sağlamak yerine, “eski düşman” imajını abartmak daha iyi olacaktır.