Cronenberg’in diğer başyapıtlarının aksine abartıya kaçmadan kotardığı ama buna rağmen belki de en başarılı filmi. Film pek çok okumaya açık. Teknolojinin insanı şekillendirmesi, kendine bağımlı hale getirmesi ve eşyaların insanlarrın uzuvlarıymışçasına günlük hayatlarının (en özel anlarında yaşadıklarının) bir parçası haline gelmesi.Bence Cronenberg’in şimdiye kadarki en iyi işi.
David Cronenberg her filmiyle uç noktalarda dolaşsada bu filmi bambaşka bir katagoride, çünkü filmin asıl başrolü saplantı(modern toplum nedeniyle var olan araba kazaları) ve seks(insanı heycanlandırabilecek her türlü kişiyle ve fantaziyle).Bu nedenlede bir yerden sonra film fütursuz şekilde her türlü araba kazasının yaşandığı, herkezin herkezle heryerde seviştiği her türlü tuhaflığın yaşandığı bir hale giriyorki filmin bir amacının yada doğru düzgün bir senaryosunun olduğunu söylemek çok zor. 10/6
böylesine mazoşist bir filmi ancak david cronenberg yapabilirdi,sıradışı bir yönetmen bu cronenberg, herhalde şiddeti onun kadar iyi anlatan bir yönetmen yoktur onun filmlerindeki vurdulu kırdılı ya da her türlü aksiyon barındıran sahnelere iyi bakınız hak vereceksiniz.
kitap, aslında hala insan ve makineye dair eklektik birleşmelerin yada kötümser buluşmaların "eski" dilini tasıyan bir çağa ait olduğundan,bugunki cyborg animeler için ballard düşünür bilinmez. ama dönemine göre sezgisi çok yüksek bir film: bedenlerin aslında giderek cinselleşerek ve kazalar içinde yara bere içinde çirkinleşerek kendini bulduğu bi film. bedenden kurtulabilmek özgürleşmekse, ballard bunun seks ve ölüm olmak üzere bedeninin aşırılılaştırması yoluyla nasıl mümkün olabileceğini gösteriyor.teknoloji ise ne düşman ne dost:bu aşırılaştırmayı kayganlaştıran tek insan icadı...