Herkesin bildiğini söyleyebilmek hele de 21. yy.’da herkesin her şeyi bildiği bir coğrafyada, düşünce ve fikir bakımından kabullenmek oldukça zordur.
Öyle ya kim neyi bilmiyor ki. Herkes her şeyi biliyor maşallah.
Hangi konuyla ilgili bir şey anlatsan “Bence” diye başlayan sözler havada uçuyor. Farklı meslek gruplarından insanlar sana işinle ilgili ahkam keserken diğer yandan sosyal hayatınla ilgili bir şey anlattığında, hooop dur bakalım… o konunun uzmanı oluyorlar.
Oturmuş okuyor, yazıyoruz; insanımıza bilgi lazım diye. Sonra da tuhaf durumlarla karşılaşınca düşünmeye başlıyoruz. Gerçeğin ne olduğunu, maşallah bilmeyen yok! Ama sıra icraata gelince, tam tersi yapılıyor. Yani, söz başka, eylem başka oluyor. Yanlış eylem, doğru söze göre savunuluyor. Çok sıkışınca da, “geçmişte onlar bize az mı çektirdi, şimdi hesaplaşma sırası bize geldi” denebiliyor.
Sonra, “onlar” kimse, iktidara gelince, “hesaplaşmada” yerler değişiyor. Demek ki, düşmanı sevindiren, dostu üzen, milleti birbirine düşüren kısır çekişme sürüp gidecektir.
Her şeyden önce dürüst ve samimi olmalıyız.
Vicdanımıza yük olan “kinimiz” ve “intikam” duygumuzdan kurtulmalıyız.
Sokağa çıkıp şöyle bir nabız yoklasanız, size temin ederim, haksızlığa uğramış, hak ettiği yerde olmadığını ısrarla savunan ve bu ülkenin ekonomisini yönetebilirim diyenlere rastlarsınız.
Biraz daha araştırırsanız, boşta kalmış başkanlar ile cumhurbaşkanları ile sokak ortasında çarpışırsınız.
Atomu parçalayıp, uzayı tarif eden kara düzenciler görürsünüz.
Eğer ki şans verilseydi, bilmem neyi, bilmem nasıl yapacağını, çok iyi yapabileceğini iddia eden kahramanlar ile tanışırsınız.
İyi ne güzel özgüven elbette gerekli, özgüven elbette bir insan karakteri ama arkadaş bu yapılan özgüveni bile geçti.
Ne kadar ilginç değil mi? Herkesin her şeyi bildiği bir toplum.
Bir kesim var ki sen ne yaparsan yap, yaranman, yaptığını onaylamaları, kusur görmemeleri imkansız. Eskiden mücadele ederdim, şimdi bıraktım gitti. Çünkü amaçları eleştirmek. Bir şeyin en kralını da yapsan, zirveye de çıksan, en doğruya sen imza atsan da yok, olmuyor. Beğenilmiyor. Beğenilse de söylenmiyor. Kimse kimseye güzel bir şeyler söylemek istemiyor.
Kitap okuma, araştırma ve sorgulama istatistiklerinin tam tersine işaret ettiği bir ambiyans var.
Herkesin her şeyi bilmediği, herkesin her şeyi bilmek için mücadele ettiği bir toplum olabilmek için mutlaka okumalı, sorgulamalıyız.
Doğrumuzdan emin olmak için yanlışı doğru ile karşılaştırmalıyız. Düşünüre, bilene, hak edene saygı göstermesini öğrenmeliyiz.