Kübranur Yılmaz
on5yirmi5.com/kubranur-yilmaz
Şehirlerde sıkışıp kalanlar
Bizler şehirlerde sıkışıp kalanlar;
Yerden uzakta, göğe hep uzakta zamanın kalabalık mekânındayız,
Hazır kalıplarla yapılmış binaların, hazır duygularını tüketiyoruz.
Şehrin bilinmeyenlerinde görünmeyen dokunulmayan ellere,
Kalabalıklarda bakışlarını kaybeden gözlere sahibiz
Saksılarda saklanmış ormanlarımız
Apartmanların çatılarından arta kalan gökyüzümüz,
Tüm dünyayı diğerlerine bağışlamış yüreklerimiz var.
Fabrikalara, yollara, alışveriş merkezlerine ve göğü haince delenlere
Kaybolmuş, zamanla unutulmuş öfkelerimiz var.
Öfkelerimizi ellerimize tutuşturdukları, kâğıt parçalarında unuttuk,
Zamanın altın gizini asfaltlara bıraktık.
Her sabah farklı bir şeye belki hiç olmadığımız bir şeylere dönüşüyoruz.
Biz şehirlere sıkışıp kalanlar;
Bir sabah uyandık ve her zaman olduğu gibi kalktık
Sabahları uyanınca ilk işimiz benliğimizi aynadan içeri silkelemek oldu.
En hakiki gerçekleri rüyalara tercih ettik.
Dünyanın en güzel seslerini şehrin yabancı kalabalıklarına gömdük
Her birimiz, bir birimizden ellerimize tutuşturdukları şeylerle uzaklaşmışız
Oysa tüm uzaklıkları tüm mesafeleri çiğnediğimizi düşünmüştük,
Apartmanlarımızda ki pencerelerden dünyayı izlediğimizi sanmıştık.
Bizler şehirlere sıkışıp kalanlar;
Emeksiz ruhsuz evlerimizde başkalarının ütopyalarını yaşamışız.
Görünüm zengin & masaüstü ekranı
Mobile git Şehirlerde sıkışıp kalanlar | Kübranur Yılmaz