Van Gogh tablolarından fırlamış üzere bir köy
Mecidiye, Edirne’nin en büyük ilçesi Keşan’ın en hoş köylerinden biri. Edirne’ye 150 kilometre aradaki Mecidiye’nin kuzeyi geniş ve verimli tarım …
Mecidiye, Edirne’nin en büyük ilçesi Keşan’ın en hoş köylerinden biri. Edirne’ye 150 kilometre aradaki Mecidiye’nin kuzeyi geniş ve verimli tarım yerleriyle çevrili. Güney sonundaysa 12 kilometrelik bir kıyı şeridi var. Ormanla iç içe olan mükemmel koylarla dolu bu uçsuz bucaksız kıyı şeridi, canlı çeşitliliğinin fazlalığı nedeniyle akvaryum olarak da anılıyor.
Mecidiye doğal yollardan kendi kendini temizleme özelliği sayesinde dünyanın sayılı körfezlerinden biri kabul edilen ve Özel Etraf Müdafaa Bölgesi olan Saros Körfezi’nin tam kalbinde. Köydeki Uzunkum ve İtalyan Koyu kıyıları tipik Ege koyları üzere turkuvaz ve tertemiz. Bu nedenle köyün limanı İbrice de yıllardır dalış meraklılarının uğrak yeri, üstelik yaz-kış… Fakat iki yıldır burada bir şeyler değişiyor.
Ziyaretçileri artık uzaktan
Bundan evvel, daha çok Keşan ve Tekirdağ’dan gelen ziyaretçi profili, artık daha uzaktan, bilhassa de İstanbul’dan. Pandemi nedeniyle uzun seyahatler yapmaktan kaçınanlar gözünü daha yakın yerlere çevirince, İstanbul’a 3 saat uzaklıktaki köye de ilgi arttı. Bilhassa haziran ayı sonunda sıcaklar bastırdığında uçsuz bucaksız ayçiçeği tarlaları Van Gogh tabloları üzere sarardığında köy tabir yerindeyse turist akınına uğruyor. Mecidiye’nin geçmişi 140 yıl önceye dayanıyor. 93 Harbi sonrası mübadeleyle gelenler kurmuş. Burası topraklarına bağlı, çalışkan beşerlerle dolu, 800 nüfuslu bir muhacir köyü. Bölgedeki turizmin gelişmesi köy halkının tarımla olan bağını zayıflatmamış.
Tersine güçlendirmiş. Köyün etrafında ekilebilecek durumda olan en küçük toprak modülü dahi değerlendirilmiş. Düz ovalar ve küçük zirveler ayçiçeği, buğday tarları ve bostanlarla çevrili. Trakya’nın değerli lokal buğday cinslerinden biri olan akbuğdayın dikim alanlarından biri de bu bölgeymiş. Vakit içinde randımanı düşük diye akbuğday ekimi yapılmaz olmuş. Biz akbuğday unundan ekmek ya da börek yiyemedik. Fakat konuştuğumuz köylüler “Akbuğday randımanı düşük ama lezzeti yüksek bir cinsti. Onun unundan yaptığımız ekmekler fırında pişerken kokusu köye yayılırdı. Ve bu koku hiçbir şeye benzemezdi” diye tanım ediyor akbuğdayı. Bugün ekimi yapılmıyor tahminen akbuğdayın ancak tadı hâlâ akıllarda.
Sürülerin çan sesleri…
Mecidiye sulak bir köy ve bu nedenle çok sayıda bostana sahip. Burada yetişen kavunun, muhacir domatesinin, salatalığın tadı çok farklı. Bilhassa acı biberi, tüm soslarda akılda kalıcı lezzet bırakıyor. Geçim kaynağı çiftçilik ve balıkçılık olan Mecidiye’de yaz boyunca tüm tarlalar ekilip biçilir. Yolunuz düştüğünde tarlasının kenarında satış yapan çiftçilere rastlarsanız bu lezzetli ve taptaze eserlerin tadına bakma talihiniz olur. İlkbahardan itibaren tarlaların işlenmesi, fidelerin hazırlanmasıyla başlayan bağ bahçe işleri lakin ekim ayında buğday tohumlarının tekrar tarlaya atılmasıyla yavaşlar.
Soğuyan havayla birlikte sokaklar tenhalaşır. Yazın köy ve kıyı ortasında var olan araba sesleri yerini, akşamüzeri saatlerinde köye dönen koyun ya da keçi sürülerinin çan seslerine bırakır. Mecidiye şu mevsim dingin bir köy. Etrafta bahçe tezgâhlarından alışveriş yapan kimseler yok. Köy ya da civarında gün içinde kapanmadan ziyaret edeceğiniz bir müze yahut tarihi eser ya da gitmek isteyeceğiniz bir sinema yok. Yalnızca saf tabiat var. O günkü hava durumu sizi tabiatta ne yapmanız gerektiği konusunda yönlendiriyor. Lodosu sert, rüzgârlı bir güne başladıysanız kıyıda uzun yürüyüş cazip olmayabilir. O vakit ormanda ya da civardaki göletlerin yakınında yürüyüş yapar, sessizliğin tadını çıkarıp gölde yüzen yabanördeklerini izleyebilirsiniz.
Köyde turizm gelişirken tarım da devam ediyor. Bilhassa acı biberi meşhur.
Kartala ve kaçamak
Mecidiye’de deniz değişmeyen bir tutku. Kalamar, ahtapot, barbun şimdilerde güzelce azalmış olsa da karides Saros’un en lezzetli nimetlerinden. Eylül ayında kara kefal akını başlıyor. Bölgenin kefali epeyce lezzetli ve makbul bir balık. Yılbaşına kadar kınalı kupes ve yerli levrek var. Her iki balığın bilhassa ızgarası çok seviliyor. Yılbaşından sonra sofralar subye ile şenleniyor. Temmuz sardalya vakti. Köyün balıkçılarından İbrahim Kaynak geçmişte körfezde çok daha fazla balık olduğunu anlatıyor: “Eskiden ırıpçılık (bir çeşit ağ) çok fazlaydı, sardalyaları fiyat, pulları kırılmadan kasalara koyar, İstanbul’a gönderirdik.’’
Köyde yöresel olarak en çok sevilen yemeklerin başında kartala geliyor. Sohbet ettiğimiz Mecidiyeli Figen Kaynak’ın anlattıklarına nazaran kartala, peynirli ya da sade yapılan bir cins katmer. Bir öbür yöresel yemekse lor ve mısır unundan hazırlanan kaçamak. Kaçamak için bilhassa keçi sütünden üretilmiş lor tercih ediliyor. Mecidiye’nin ormanları da lezzet dolu. Figen Hanım dağlardan topladıkları ahlatları yani yabanarmutlarını kaynatıp, fermente oluncaya kadar bekletip kış uzunluğu yediklerini anlatıyor. Köyün küçük merkezinde çay bahçeleri, kahvehaneler, kafeler var. Lakin kışın yalnızca birkaç tanesi açık. Köyün restoranı 1979’dan beri hizmet veren, artık üçüncü neslin devam ettirdiği Güler Balık (0284 783 40). Hasan Güler’in işlettiği lokanta yaz-kış açık. Mütevazı lakin lezzetli menüsü mevsimine nazaran körfezden yakalanan deniz eserlerinden oluşuyor.
DALGIÇLAR SAYESİNDE YAZ-KIŞ KONAKLAMA VAR
Genelde dalgıç kümelerinin tercih ettiği Sığınak Pansiyon köyün en eski işletmelerinden biri. Kadir Kayacık’ın sahibi olduğu Natura Bungalows (0532 171 86 78) ihtimamlı işletmesi, yemyeşil çimlerle kaplı sessiz bahçesiyle yoga kümelerinin ve daha çok konfor arayanların birinci tercihi oluyor. Bilhassa çocuklu ailelerin tercih ettiği Akbaba Pansiyon ise (0545 635 67 91) ayçiçeği tarlalarının süslediği görünümü, geniş bahçesiyle pansiyon olarak hizmet veriyor. İbrice Bungalov Konutları (0533 474 14 14 ) çam ormanının eteklerinde yemyeşil bahçesiyle yaz-kış açık. Köyde mesken pansiyonculuğu da yapılıyor. Geçen yıl en Avrupa’nın en pak kiralık meskeni mükafatını alan Villa Saros ise yaz-kış şık bir alternatif arayanlar için.