Zengin bir adam Mercedes arabası ile şehirdeki dar bir yoldan geçiyordu. Aniden önüne bir çocuk fırladı. Çocuk elindeki taşı arabaya fırlattı. Taş kapıya çarptı. Adam birden frene bastı. Araba kaldırım taşına çarparak durabildi. Adam öfke ve hırsla ile arabadan çıktı.
Bütün bunlar o kadar kısa zamanda olmuştu ki çocuk kaçmamış veya kaçamamıştı… Adam taş atan çocuğu kolundan tutarak sarsmaya ve “Sen ne yapıyorsun serseri, bak arabamı ne hale getirdin” diyerek bağırmaya başladı.
Üzgün ve suçlu tavır içindeki çocuk “Amca lütfen kızma, sizden önce geçen arabalara durmaları için işaret ettim, arabaların hiç biri durmayınca, sizin arabaya taş attım” dedi. Ve gözyaşları içinde, kenarda devrilmiş özürlü arabasını ve o arabadan düşerek yerde yatan birisini göstererek “Ağabeyim yürüyemiyor, onu tekerlekli arabası ile gezdirirken, kayıp devrildi. Ağabeyim yere düştü, kaldırmaya gücüm yetmedi, gelen geçen kimse de yok, onu yerden kaldırıp tekerlekli arabasına tekrar oturtmama yardım eder misiniz” dedi. Zengin adam, ne diyeceğini şaşırmıştı. Kelimeler boğazında düğümlenmişti. Çocuğun yerde yatan abisinin yanına gitti. Kaldırıp tekerlekli arabasına oturttu ve cebinden temiz bir mendil çıkararak bacağındaki kanları sildi. Küçük çocuk abisini tekerlekli arabasıyla alıp giderken, hiçbir şey söyleyemeden arkalarından bakakaldı.Arabasına döndüğünde taşın, arabanın kapısında bıraktığı oyuk şeklindeki DERİN İZİ gördü. Ve bu derin taş izini asla tamir ettirmedi. Arabadaki bu izi şu mesajı hiç unutmamak için sakladı:
Hiçbir zaman, yaşamın içinden, birilerinin seni durdurmak ve dikkatini çekmek için TAŞ ATMAYA mecbur kalacağı kadar HIZLI geçme. Tanrı, ruhumuza fısıldar ve kalbimize konuşur. O sesi dinlemek için vaktimiz olmadığında ise, bize TAŞ FIRLATMAK zorunda kalır. İster fısıltıyı dinle, ister taşı bekle... Seçim senin... Yaşamın içinden son hızla geçerken, bir an durup, kendi hayatımızda da bize bazı şeyleri hatırlatmak için atılan TAŞLAR olup olmadığını bir düşünelim...
www. haberhurriyeti.com / Fikret Kalmuk