Bizler Millet olarak, Ülkemize hizmet etmiş, özgürlük ve bağımsızlığımızı kazandırmış, icat çıkartmış, yararlı hizmetler etmiş insanların kıymetini yaşarken anlamıyoruz, ama o insan ebediyete intikal edince arkasından methiyeler düzüyoruz. Keşke yaşarken kıymet bilsek, insani görevlerimizi yerine getirsek, bu günün şartları ile yıllar öncesini eleştirip, o insanlara hakaret etmesek. Bir yazara, bir şaire, bir sanatçıya, bir sporcuya, Ülkesi ve Milleti için yararlı işler yapmış insanlara sahip çıkabilsek, onlar yaşarken layık oldukları kıymeti verebilsek. Devlet ve Ulus olarak yapılmasını istediğim görevlerimize ve insani meziyetlere kısaca değindim. Birde ferdi görevlerimiz var ki sorumluluk ve zorunluluk arz etmesi gereken vazifelerdir.
Asıl yazmak istediğim konu, yaşlılarımıza gerektiği kadar özen ve ihtimam göstermiyoruz. Son nefeslerini verene kadar bir çocuk gibi sevgiye ve şefkate ihtiyaçları vardır. Beslenmesinde, kılık ve kıyafetinde, genel temizliğinde ve ibadetlerinde yardımcı olmuyorsak, evlatları sıra bende değil pazarlığı yapıyorsa, biri diğerinesen bakıyorsan maaşını alıyorsun diyorsa, bir diğeri beni bu konular için rahatsız etmeyin diyerek telefonu kardeşinin yüzüne kapatıyorsa, nerde kaldığı insanlığımız? Senin çocuklarında yarın sana aynı güzellikle karşılık vereceklerdir. En çok üzüldüğüm konulardan biride, anne ve babasının vefatından sonra üzgün görünmeleri, matem havasına bürünmeleri hiç de inandırıcı gelmiyor. Üstelik bakmayı ihmal ettikleri yaşlıların ölümünden sonra,taziyeye gelenlere birkaç kap yemek vererek kendilerini tatmin etmeye çalışmaları da hiç hoş olmuyor. Anne babanın çocuğu üzerindeki emeğini ve hakkını hepimiz çok iyi biliyoruz. Riyakarlıktan ve paraya tapmaktan kendini kurtar, gerektiği yerde, gereği kadar harcamaktan çekinme, büyüklerinin duasını al azizim.
Elimizdeki varlıkları kaybedince, başkalarına muhtaç olup, el etek öpene kadar önemini ve değerini anlamıyoruz. Ülkenin tüm yatırımlarını ve kazanımlarını talan edip, maddi ve manevi sorunlar yaşarken, dünya ile rekabet edemediğin zaman dizlerine vurmanın, saç baş yolmanın bir anlamı yok. Tüm gelişmiş ülkeler teknolojiyi takip ederken, biz gelecekte söz sahibi olacak gençlerin önemini ve kıymetini bilemezsek, onların yaşam standardını yükseltemezsek, onlarda başka ülkelere kaçarlar. Başka ülkelerden getirip Milli sporcu yaptığımız insanlara verdiğimiz değeri, kendi öz evladımıza göstermezsek, elimizde olan yetenekli insanların önünü açmazsak, sonuç olarak kendi ana dilinde okuduğunu anlamayan bir nesle sahip oluruz.
“Kıymet bilmek kaybedince arkasından ağlamak değil, yanındayken sımsıkı sarılmaktır” Mevlana.