VE TANRI AĞLIYORDU - Ziya Meral / Felsefe
Bizim topraklarımızdan böyle bir kitabı yazabilen bir kalem çıkmış olması büyük bir keyif. Felsefeye yüksek ilginiz yoksa veya felsefe öğrencisi değilseniz sıkıcı gelebilir. Bu tür kitabı layıkı ile okuyup anlayan bir dünyada yaşamak dileği ile... javascript:ntrTemp(); linkini açtığınızda kitap hakkında oldukça detaylı ve güzel bir yorumu okuyabilirsiniz. javascript:ntrTemp(); burada ise bir başka kitap severin kısa bir yorumunu bulacaksınız.
Kitaptan: ***Yoruldum; saçmalıktan, acıdan, düş kırıklıklarından. Dönecek bir yol, bir umut kalmadı. Acaba Tanrı eğleniyor muydu benim tüm gücümün kırılışıyla da? Buradaki savaş, “Kim daha dayanıklı” mıydı? Ağlıyordum. Ellerimle kapatıyordum yüzümü. Tanrı zevk almamalıydı galibiyetten. Haz vermemeliydim ona yenilgimizi izlemekten. Ellerimi sıktım, kocaman bir yumruktu. Yüzleşme vakti gelmişti artık Onunla. Tanrı’ya yüzümü döndüm tüm nefretimle, tüm yenilmişliğimle; “Kazandın” diyebilmek için. Tanrı’nın yüzünü aradım. Gözlerim O’nun sonsuz gözlerini buldu ve Tanrı ağlıyordu. Ellerinde gözyaşlarım vardı.
*** Kimse ama kimse içimizdeki boşluğu dolduramazdı. Beraber sevgi ile yaşayabilirdik ama o anlarda bile, artık tek beden olmuş yaşamlarımızın kendi çemberleri dışında bulmaları gereken ortak bir ihtiyacı vardı. Aynı yatakta yatıp, birbirimize fiziki olarak sarılıp ama nasıl binlerce kilometre uzakta olduğumuzu kendimizden bile gizliyorduk. Yalnızlık sanki bir alın yazısıydı ve biz ne kadar kalabalığa, karışsak, silinmek yerine daha da belirginleşiyordu.
*** Ölümün hayatlarımızdaki varlığı aslında yaşamlarımızın sahip olduğu gündelik değerlerinin bizlere en büyük hatırlatıcısıydı. Bu fiziki yaşam geçiciydi ve sonu kaçınılmazdı. Ölümün bir son olmanın ötesinde ait olduğumuz gerçekliğe bir geçiş olması onu bir kabustan çok minnettarlığa çeviriyordu. Hem tüm güzelliği ve acısıyla şimdiki yaşamlarımız için minnettarlık, hem de acının bittiği ve sürgünden döndüğümüz asıl evimize kavuşmamızın minnettarlığı ölümün bize armağanıydı. Tanrı’ya ölüm için kızmak, O’na doğum için ve insan olmak için kızmaktı.·
·
Tanıtım Bülteninden:
Ve Tanrı Ağlıyordu, Ziya Meral´in hep kendisine sorduğu soruların, cevaplarını bulabilmek için çıktığı yolculuğunun ve üç kıtaya dağılmış eğitiminin içinde doğmuş ve 2006 yılında GOA yayıncılık tarafından basılmış kişisel bir yazıdır.
İnsan kırılganlığını, arayışlarını ve yıkıcılığını irdelediği bu kitapta okuyucuyu dünya tarihinin en eski sorularını sormaya çağırmakta ve tüketme güdümlü günlük koşuşmalarımızın içinde unutmaya başladığımız veya bilerek kurtulmak istediğimiz değerleri hatırlatmaktadır.
T.S. Eliot´ın dediği gibi, "Keşfetmekten vazgeçmemeliyiz; ama tüm keşiflerimizin sonu başladığımız yere geri gelmek ve orayı ilk defa gerçekten bilmektir." Çünkü yaşamda birçok şeyin değerini onları kaybettikten sonra veya onlardan çok uzaklara gittiğimizde anlıyoruz: Tanrı gibi.