BAKIŞ AÇISI
Dr.Paul Ruskin, ogrencilerine yaslanmanin psikolojik belirtilerini ogretirken onlara su olayi okur: “Hasta ne konuşuyor, ne de söylenenleri anlıyor. Bazen
saatlerce anlaşilmaz şeyler geveliyor. Zaman, yer ya da kisi kavramı yok.
Yalnız, nasıl oluyorsa, kendi adı söylendiginde tepki veriyor. Son altı aydır onun yanındayım, ne görünüşü için bir caba sarf ediyor ne de bakim yapılırken
yardımcı oluyor.
Onu hep başkaları besliyor, yıkıyor ve giydiriyor. Dişeri yok, yiyeceklerin püre halinde verilmesi gerekiyor. Gömleği salyalarından dolayı sürekli leke
içinde.
Yürümüyor. Uykusu sürekli düzensiz. Gece yarısı uyanıp çıglıklarıyla herkesi uyandırıyor. Coğu zaman mutlu ve sevecen, fakat bazen ortada bir sebep yokken
sinirleniyor. Biri gelip onu yatıştırana kadar da feryat figan bağırıyor.”
Bu olayı ankattıktan sonra, Ruskin ogrencilerine böyle birinin bakımını üstlenmek isteyip istemediklerini sorar.
Öğrenciler bunu yapamayacaklarını söylerler. Ruskin, kendisinin bunu büyük bir zevkle yaptığını ve onların da yapmaları gerektiğini söyleyince ögrenciler
şaşırırlar.
Daha sonra Ruskin hastanın fotoğrafını dolaştırmaya başlar. Fotoğraftaki doktorun altı aylık kızıdır.
Dr.Ruskin, Amerikan Tip Birligi Dergisindeki makalesinde, (günümüzde çok yaşandığı gibi ) gülünç bir yanlış anlamanın insana nasıl tamamen farklı bir perspektif
kazandıracağını anlatmaktadır.
Belkide hayatta yaşadığımız bir çok şey bize önyargılarımız ve bakış açılarımız tarafindan dayanılmaz ve zor gözükebilir… Ancak sevgi ve sabırla yapılan herşey insana huzur verir. Siz de mutluluğa giden treni kaçırmayın. Etrafınızda sevgiye ve anlayışa ihtiyacı olan kesinlikle biri ya da birileri vardır. İçten bir merhaba, sevgiyle söylenmiş “nasılsın”, sami bir şekilde tutulan el bizleri huzura ve mutluluğa götürecektir. Zaman kaybetmeden önce kendinize sonra çevrenizdekilere bir gülümseyin…
Allen Klein