Faxri the commün*
İstanbul’da ki ilk görev yerimde bir hemşire arkadaştan duymuştum:
“İki göz ev alacaksın zaten misafir de gelmez.”
Yine hastanedeki manzara :
Çalışmayan klima üzerine muhabbet eden 2 sağlık emekçisi şöyle konuşuyor
Eskiden biz sobayı yakardık, şimdi doğalgaz bizi yakıyor.
Emekliliğini, işyerinde üşümeye tercih ediyor.
Acil serviste yeşil alanda ki sırada beklemekten usanmış.
Sarı alanda müsait gördüğü doktordan rica ediyor burada bana bakar mısınız?
Sadece bakılmak istiyor başka hiç bişey istemiyor.
Onun dışında öksüren ne sırtının dinlenmesini kulağı ağrıyan ne kulağına bakılmasını isteyebiliyor.
İstekler asgari düzeyde tutulmaya devam ediliyor.
Bizzat yoldaşım Whatsap durumuna aynen şöyle yazmış:
“Az şeye sahip olanın köleliği de az olur. Yaşasın asil yoksulluğum!”
‘Tanzim satış’ günlerinde sohbet ettiğim pazarcı esnafı günlük 100 TL yövmüye versinler abi başka bişey istemeyiz, diyebiliyor.
Bir TEDAŞ işçisiyle muhabbetimiz:
Abi belki hepisi değil amma büyük kısmı sorunlarımızın
Sosyalizmle yani işçilerin yani sizin bizim iktidarımızla çözülür, çözüm yoluna giriverir, diyorumbana dönüp uflaya puflaya
gölge etmesinler başka ihsan istemem,
Diyor.
Ben de ki bu umutsuzluk ve umarsızlığın tezahürü şu şekilde
Evde özellikle eşim nöbette iken çocuklarla geceyi geçirmeye çalışıyorum ve deprem muhabbeti olunca adeta hayatım 6 ya da 7 şiddetinde ki deprem gibi, gerçek deprem bana vız gelir, diyebiliyorum.
Daha iyi bir gelecek için mücadele etmeyip homurdananlar
Biz mücadele edenleri de kötü etkiliyor bundan şüphe yok
Ama mücadelesiz iyi bir gelecek de mümkün değil bu da şüphe götürmez.
Eleştiri ve önerileriniz için e-mail adresim: firstname.lastname@example.org
*Bu yazı kendisini “Faxri the commün” ismi ile tanımlayan bir okuyucumuzdan, sitemizdeki iletişim formu aracılığı ile bize ulaştırılmıştır.
Görsel: Going To Work, 1959, LS Lowry