Filipinler’den sonraki durağımız Jakarta’ydı. Burada bir kaç gün kalıp uzun uçuşların yorgunluğunu attık. Şehri de gezelim dedik ama binadan, alışveriş merkezinden ve trafikten başka hiç bir şey yoktu neredeyse. Jakarta’nın beton yığınları ile sarılmış sokaklarından sonra 9 saatlik bir otobüs yolculuğu ile meyve sebze bahçelerinin, volkanik dağların, yemyeşil taraçalı tepelerin olduğu Dieng Plato’suna geldik. Biraz dinlenip etrafı gezmeye başladık. Uzun bir yürüyüşten sonra manzara tepesi olan bir yere geldik. Tepeye çıkmak için tam bilet alacaktık ki yağmur başladı. Bilet kesen arkadaş hemen yandaki kulübeye davet etti bizi, yağmur dinene kadar beklersiniz burada dedi.
6 metrekarelik 2 katlı bir kulübenin alt katındaydık. Ortada Anadolu’da maltız denilen ocak var. Etrafına toplandık hepimiz ısınmak için. Hava soğuk yüksekte olduğumuzdan. Ben kahve almıştım gelince kulübenin önüne açtıkları çay ocağından, Murat’a da çay verdiler. Ateşin etrafında sohbet etmeye başladık. Yağmurun dineceği yok gibiydi hiç. Maria bir ara kalkıp bir şeyler hazırlamaya başladı. Baktık bizim için bir tabak yöresel bir kızartma yapmış. Sıcak sıcak yedik.
Sonra bizim bir tane baykuşumuz var, görmek ister misiniz dedi Maria’nın kocası Buran. Gitti hemen getirdi. Hayatımda ilk defa baykuş sevdim. O kadar güzel bir hayvan ki anlatamam, o şaşkın bakışlarıyla da çok komik ayrıca.
Yağmur durur gibi oldu ama karanlık çökmek üzereydi. O saatten sonra manzara tepesine çıksaķ bir şey göremeyecektik zaten. Yarın geliriz dedik. Aldığımız çayın, kahvenin parasını ödeyecektik ki Maria olmaz dedi; bizim misafirimizsiniz… Israr ettiysek de almadı.
Bu küçücük kulübelerinde hem hayatlarını sürdürüp hem de bilet keserek para kazanmaya çalışan Maria ve Buran tüm yoksulluklarına rağmen bizi ağırladılar, ellerindekini paylaştılar. Otele dönerken düşündükçe gözlerim doldu.
Yolda olmanın güzelliklerinden biri de bu işte; dünyanın bir ucundaki güzel kalpli insanları karşına çıkarması…
Dieng Platosu / Endonezya