Hayatta en kıymetli varlığımız olan çocuklarımızı yetiştirirken büyük yanlışlıklara düşebiliyoruz. Onların gelecekte rahat etmesini, kimselere muhtaç olmamalarını istiyoruz. Tertipli bir geliri olsun, rahat bir emek harcama ortamı olsun kısacası iyi bir meslek sahibi olsun diyoruz. Bunu yaparken çocukluklarını, anı yaşamalarını engelliyor kimi zaman özgürlüklerini kısıtlıyoruz.
Çocuklarımızı oldukca sıktığımızı, oyun oynamaya ya da özgürce gezmelerine izin vermememizi eleştirenler olduğunda da cevaplarımız hazır.
“Fakat biz onun rahatı için bunu istiyoruz.”
“Kesinlikle onun iyiliği için istiyoruz.”
Onları severken, onları düşünürken aslına bakarsak onların yaşamlarını kontrolümüz altında tutmanın, bizim belirlediğimiz çizginin dışına çıkmamalarının yollarını arıyoruz. Onların yerine düşünüyor, onların yerine karar veriyoruz. Okuyacağı okulun seçiminden, ileri de yapacağı mesleğe kadar.
Tüm bu tarz şeyleri bir araştırmacı ya da öğretmen olarak değil bir baba olarak yazıyorum. Bu yazıyı bir özeleştiri yazısı olarak düşünebilirsiniz. Toplumda görüp eleştirdiğim ne kadar negatif şey var ise bir bakmışım kendimi içinde buluyorum.
Kızım ödevlerini yaptın mı?
Bugünkü denemede kaç netin var?
Başkaları ile karşılaştırma
Sonrasında daha can alıcı ve kendime en oldukca kızdığım sorulara sıra geliyor!
Cansu’nun kaç neti var?
Ahmet kaçıncı oldu?
Sen sınavda kaçıncı oldun?
Çocuğumun başarısını ölçerken, öğrendiklerinin neler olduğu değil de diğerlerine nazaran daha iyi olup olmadığı noktasına gelmiş buluyorum kendimi. Aslına bakarsak hangi ders olursa olsun sınavlar için değil de kendi yaşamı için bir kazanım olması icap ettiğini bildiğim halde Ayşe’den, Fatma’dan daha iyi olması yetecekmiş benzer biçimde geliyor. Dostlarımla söyleşi ederken “bizimki asla ders çalışmıyor”, “ödevlerini asla zamanında yapmıyor”, “asla kontrol çözmüyor, sizinki iyi mi” benzer biçimde değerlendirmeler yapmaktan kendimi alamıyorum. Doğal olarak ki hatalı bir davranış ve fikir bu. Çocuklarımızı yarış atı olarak gördüğümüzün en büyük kanıtı da bu kıyaslamalar oluyor düşüncesindeyim.
Bir tek zeka olarak gelişmelerini isterken duygusal zekalarını gözardı edebiliyoruz. Karşılaştığımız vakalar, seyrettiğimiz haberler yaşantımızda mevcud gerçekleri onların iyi mi değerlendirdiğini merak edip sormamız gerekiyor. Bunu yaptığımızda aslına bakarsak gelecekleri ile ilgili kararları almalarında onların önlerini de açmış olacağız.
Onların iyiliği için onlar adına karar vermemiz ihtiyaç duyulan şeylerde olabiliyor doğal olarak ki. Örneğin çağımızın en büyük illeti cep telefonları ve toplumsal medyadan çocuğumu olabildiğince uzak tutmaya çalışıyorum. İnterneti kontrollü olarak kullandırmaya çalışıyorum. Tv programlarını onların yaş düzeylerine nazaran ayarlamaya itina gösteriyorum. Kimi zaman oldukca sevdiğim bir takım ya da filmi onlara uygun olmadığı için izlemiyorum. Hafta sonları onlara güzel süre geçirebilmeleri için bir bölgelere gitmeye, ortak bir şeyler hayata geçirmeye itina gösteriyorum.
Netice olarak canımız, ciğerimiz, her şeyimiz olan çocuklarımıza iyi bir gelecek hayal ederken onlara yazık etmeyelim. Çocuklarını yaşamalarına, dönemin tadını çıkarmalarına da izin verelim.
Sıhhatli ve mutlu çocuklar yetiştirmeniz dileğiyle.