her yolculuğun, bir şarkısı olur. bizim içinse drake’nin, şu 1 milyon dolara, klip çektiği, god’s plan adlı şarkıydı. iki gün içerisinde, ankara havasından bunalıp, artık, kendi araçlarımızla, aktivite noktalarına ulaştık. gittiğimiz yerlerde de ankara havası çaldı ya, neyse biz bu şarkıyla, çoştuk, eğlendik.
me before üzümlü kek:
she say, “do you love me?” i tell her, “only partly”
i only love my bed and my momma, i’m sorry…
çocuk kalpli
birkaç gün önce, enteresan bir mesaj geldi. ben, anlayamadım, çok üzerinde de durmadım ama üzümlü kek, olay çıkardı. meleğim saçmala, bunu mu yakıştırıyorsun, senden önce de başka kimsenin, oyuncağı olmadım hem, dedim. çok kötü baktı üzümlü kek, bir zamanlar çok yakın arkadaş olduğumuzu unutuyorsun galiba, tüm geçmişini, gayet iyi biliyorum çocuk kalpli, dedi. dışarıdan ne göründüğünü bilmiyorum ama kalbimde hiçbiri sen gibi değildi üzümlü kek, en iyisi senin 10’da 1’in kadar sevilmedi diye cevap veriyorum. bugün de yukarıdaki sözleri yazdım işte. çoğu zaman böyleydi çünkü. o zamanlar herkese aşık olurdum ama iş ciddiye binince, hep böyle davranırdım. annem ve yatağımdan başka bir şey istemiyorum, özür dilerim, derdim.
sevindi üzümlü kek. gamzeleri ortaya çıktı. bu dünyada, en çok sevdiğim şeylerden biri, onunla ilgili…
sanırım birazdan, izmir’e doktora gideceğiz. ateşim çok yüksek, alabileceğim maksimum paracetamol miktarı da mideme girmiş durumda. ciğerlerime, ek oksijen lazım. iyi nefes alamıyorum. kardeşimin, meslektaş arkadaşlarından birinin, çalıştığı hastaneye gideceğim.
ama değerdi bu kadar hasta olmaya. fotoğraflara bakıyorum da. çok eğlenmişim. özellikle rafting’te, gülmekten vefat etmişim.
keşke birgün bunu üzümlü kek ile de yapsak. büyümemiştir çok umarım. muhtemelen başkaları ile de yaparım ama en çok, en sevdiğimle yapmak isterim.
canuum canuuum.
çocuk kalpli