Britanya sonu gelmez bir müzik grubu membası. Kesintisiz olarak hemen her dönem, yeni bir Brit grup hem listelere, hem de hayatımıza girmekte. Bunlardan bazıları sabun köpüğü misali ilk albüm grupları olarak parladığı hızla kayboluyor. Diğer kısmı da kalıcı bir şekilde yollarına devam ediyor. Müzikleri her geçen albümde olgunlaşıyor ve zenginleşiyor. Soundlarında yeniyi aramaktan geri durmuyorlar. Aynı 2002 yılından beri sahnelerde yerini alan Editors gibi...
Editors uzatılmış post-punk döneminin son zamanlardaki en başarılı temsilcilerinden. Duymak isteyen Editors’ün müziğinde Joy Division’dan da, Radiohead’den de, U2’nun ilk hallerinden de, Echo & the Bunnymen’den de ve hatta kendilerinden beş sene önce kurulan Interpol’den de unsurlar bulabilir. Ancak, Editors bu grupların hepsinin etkisini taşırken, kendisini özgün bir şekilde var edebilmekte.
Editors, müzikal anlamda bolca arayışa giren gruplardan. Şu ana kadar yayınladıkları beş stüdyo albümün her birinde soundlarının farklı taraflarını ön plana çıkardılar. Mesela kendi ifadeleriyle “geçiş albümü” olan “Weight of Your Love”da klasik bir rock grubu gibi davranıp, gitar-rock sounduna ağırlık vermişlerdi. Çok beğenilen son albümleri “In Dreams”de ise elektronik soundlar ve 1980’ler esintili synthesizerların hakimiyeti oldukça hissedilmekte. Ancak, bu değişiklikleri birbirinden kopuk savrulmalar diye nitelemek yanlış olur. Aksine, hepsi birbirine bağlı zengin bir bütünün o an ki hissiyatlarına göre ileri çıkan parçaları olarak görmek gerekir.
Off The Hook: Editors ve Hozier konserlerinden çok daha fazlası
İstanbullular dün akşam Editors’ün sunduğu bütün bu zenginlikleri, Volkswagen Arena’da canlı izleme fırsatı buldu. “In Dreams” turnelerinin İstanbul ayağında, Editors az ama öz bir dinleyici kitlesine tam 21 şarkılık bir müzik şöleni sundu.
Konserlerde genel eğilim, izleyicilerin pek de aşina olmadıkları yeni albüm parçalarını dinlerken, akıllarının gayet iyi bildikleri eski parçalarda olmasıdır. Oysa, dün akşamki konserde böye bir ayrım yoktu. ‘An End Has a Start’, ‘The Racing Rats’, ‘Sugar’, –akustik versiyonu ile- ‘Smokers Outside the Hospital Doors’ ve diğer bilindik parçalar kadar, yeni albümden 80’ler kokan bir electronicaya yaklaşan altı parça da aynı ilgiyle dinlendi.
Konseri kabaca özetlemek gerekirse, yetenekli Editors üyeleri gösterileri boyunca gitar rifflerini synthesizerlarla enerjik bir biçimde harmanlarken, üzerine hüzünlü ve karanlık sözlerini kattılar. Tom Smith’in baritondan falsettoya uzanan aralıkta kullandığı mükemmel sesinin altını ayrıca çizmek gerekir.
Tam da bu noktada, konserle ilgili ufak bir eleştiri yapacak olursak... Tom Smith performansı sırasında grup üyelerinin ortak üretimi olan şarkıların içine o kadar giriyor ki, sanki seyirciyi bazen unutuyor hissini doğuruyor. Sahnedeki hareketlerinden belli ettiği iç patlamaları ve yoğunluğu seyirciyle biraz daha paylaşsa, gösterileri daha da mükemmelleşecek. Bunu yapabileceklerini, bisin son iki parçası olan Papillion ve Marching Orders sırasında salonun geneline yaydıkları çoşkuyla gösterdiler.