Titriyordu elleri… Sadece elleri mi? Yüregi, ruhu, bakislari bile…
Beyni ve yüregi arasinda hiç çözülemeyecek bir kan davasi hâsil olmustu. Biri digerini vuracakti ama kalbi zaten yenilmisti, beyaz bayrak çekmisti aslinda tüm uzuvlarina. Yinede beyni inatla savasiyordu ve savasmakla kalmiyor, ruhunu da hirpaliyordu.
Hayatta tekerrüründen en çok memnun kalinan seydi aslinda yasanan ama. Amasi vardi iste. Amasi vardi. Amalari vardi hatta…
Tazeyken kendisi, tazecikken hayat önünde yüregi çiçek bahçesiyken, yeserttigi, emek verdigi asklari vardi, sirasi geldikçe yasanan asklari… “Bir kez âsik olunur” diyenleri yalanlarcasina sarmaladigi asklari vardi onun. Bütün kayiplara ragmen yasadigi, yasadikça çogaldigi, sonlandikça büyüdügü ve zaman geçtikçe özledigi… Her gün yeniden dogdugu ve belki her gün çokça öldügü… Kan ter içinde, sirilsiklam yasadigi asklari. Her mevsimin bahar, her gecenin mehtap oldugu…
Yilan zehirlerinde yitirmisti son askini, istemeden… Unutmak vazgeçmek olurdu yasamaktan bu kez. Çünkü bu kez ask her seydi ve hiçbir sey… Var olmuslardan hiçbiri degildi. Kimsenin bilmedigi, duymadigi yasamadigi bir seydi. Ve vazgeçmek yitirmekti nefesini, içtigi sudan, gördügü günesten, renkten, düsünmekten vazgeçmekti. Yilan zehirleri… Nefesini, düslerini, kirmizisini, mavisini, yesilini almisti… Yasamiyordu… Yillardir nefes alamiyordu…
Ya simdi… Neydi yüregindeki bu kosusturma? Bedenini ve gözlerini teslim alan neydi? Hafiften sarisi çalinmaya baslamisti günesin gözlerine. Görüyor muydu yüregi renkleri yeniden yoksa geçmisin hafizasina kazidigi hayaller miydi? Portakal çiçekleri mi kokuyordu inceden. Yanilsamasi miydi yoksa aç ruhunun.
Bir deprem, bir kasirga, tufan belki… Yangin yerine dönmüstü bedeni de yüregi de. Beyni olup bitenleri seyretti bir süre. Alevler sardi dört bir yani usulca. Oda sicakliginda tek bir noktasi kalmamisti ruhunun. Savas baslamisti yeniden. Bu yangin sönmeli, söndürülmeliydi. Ruhu isinmis, buzlari erimisti yüreginin oysa. Neden dursundu yangin? Rüzgârlar essin kivilcimlarini tasisindi, tutussundu hayat yeniden. Dörtnala alinsindi nefesler, karissindi birbirine, gelsindi sevda, açsindi çiçeklerini, pembelerle, allarla açsindi, balonlar iplerinden kopsundu sonsuzluga.
Portakal çiçegi koksundu yine teni sevdayla karisik. Hesaplari dursundu hayatin çarpmasi, bölmesi, toplamasi bitsindi, yanlis çiksindi sonuçlari ya da dogru,fark etmesindi.
Titreyen bakislariyla titreyen bedenine bakti. Toprakla savasan tohumun terini gördü yüreginde. Günese ulasmak, yedi veren açmak için çiçeklerini, kabindan tasan tohumu hissetti damarlarinda ve beyaz bayrak çikardi aska bir kez daha.
Haykirdi her hücresi beyninin sessizce, bir damla yas gönderip göz pinarlarina:
“Ya solarsa Sevda Çiçegi! Ya solarsa!”
“Ya solmazsa” dedi yüregi, bir de tebessüm ilistirip ucuna…
“Ya bu defa solmazsa!”
Yüreginin rengi sevdaya çalmisti yeniden. Ve yeniden çiçekler açtiracakti teninde. Ruhu sarkilar söyleyecekti kuslarla baharda. Sabahlari sevecekti geceyi sevdigi kadar. Yeniden “Vazgeçmenin mümkün olmadigi zamanlarda gelecekti.” sairin istedigi gibi.
Titreyen ellerine ilisti gözleri ve titreten sebebe bakti utangaç. Mirildandi kendi kendine:
“Bir Sevda Çiçegi daha kurutmayacak bu eller, kitap sayfalarinda.”
Tüm sevdalarin çiçekleri gönüller dolusu açsin ve hiç kurumasin.