Zor coğrafyanın zor çocuklarıdır onlar.
Asilikleri adaletlerinden ve asaletlerinden gelir.
İşte onun için zordur Trabzonsporlu olmak.
Trabzonsporlu olmak;
Sabır denen şeyden nasibini almamak yada durup dururken belli belirsiz bir anda sabra gömülmektir ve belki de kim bilir en ateşli milliyetçi olmaktır tüm sabırsızlığın timsali olarak!
Kendi başına var olamayan bir anlamsızlıktır, tüm anlam arayışlarından sıyrılarak, tüm kodlamaların dışına çıkarak başına buyruk davranmaktır.
Direnmektir! Güce, sisteme ve tüm tahakküm araçlarına...
Alıp başını gidebilmektir kimselere haber vermeden tüm tanıdık bildik özneleri arkada bırakarak.
Terk edebilmektir en muhtaç olunanı hiçbir gerekçeli nedeni olmadan, hiçbir mazeret sunmadan…
Normal olmamak, normalliğe direnmektir Trabzonlu olmak.
Haykırıştır, isyandır, başkaldırıdır; Düzene, sisteme, özneye, nesneye, yönetene, yönetilene...
Karşısındakinin Trabzonsporlu olduğunu bir bakışta anlamak, hiç tanımadığı birisine sadece Trabzonsporlu olduğu için bir babanın oğluna sarıldığı gibi sarılmak…
Zor ve imkansız olan her şeydir Trabzonsporlu olmak.
Farklı olmaktır, milliyetçiliğin farklı bir anlamıdır Trabzonlu olmak.
Ülkesi ve tuttuğu takım için herkese, her şeye kafa tutmaktır ne olduğuna, kim olduğunu bakmadan…
Fakat kendisini dizginleyememek, gözü döndüğünde kendisine ve sevdiklerine verdiği zararı bilmemektir…
Yeşiliyle mavisiyle ölünesi bir şehrin fırtınalı hayat kavgasıdır Trabzonsporlu olmak.
Her zaman mavinin yanına bordoyu yakıştırmaktır.
Yaşadıkları yerin önemi yoktur, çünkü onlara her yer Trabzon’dur.
Onlar için yağmur “mavi” yağar, güneş “bordo” açar.