Efendim bu nasıl muhteşem bir başlık, tarafınıza atılan beğenilerden henüz çıkartamadıysanız ben bu başlığın müdavimi oldum, dün gece hepsini yaladım yuttum. Harika bir hayal gücü ve aynı şekilde yaratıcılık akıyor her satırından, anlatımların akıcılığı da cabası. Tüm versiyonları peş peşe, bir arada okumak da ayrı keyif verdi, kitap okur gibi okudum. Teşekkürlerimi, tekrardan beğenilerimi iletiyor naçizane yorumumu aşağıya bırakıyorum usulca, sizinkiler kadar eşsiz olmadı gibi ama ilk elin günahı olmaz derler. Buyurun efendim ve yorumlarınızı eksik etmeyin…
Evvel zaman içindee, kalbur saman içinde; pireler berbeer, develer tellal iken, ben anamın beşiğini tıngııır mıngır sallar iken, bereketli bir ülkenin dillere destan bir kentinde, güzelliği anlatıla anlatıla bitmeyen, şarkılara şiirlere konu olan bir kız yaşarmış… Bu bir masal olsaydı böyle başlardı hikayeci anlatmaya, ancak değil, ne yazık ki. Bu gerçek bir hikaye, ve her sahici şey gibi o da destursuz ve de aniden başlamak eğiliminde.
Kendine geldiğinde sersemlemiş haldeydi. Gözlerini açmadan önce çevresinde neler olup bittiğini anlamaya çalışırken en belirgin, hatta belki de tek hissedebildiği soğuk oldu. Ah! Gerçi nerede olduğunu çok iyi biliyordu, evet, ve buraya nasıl geldiği de acı verici bir berraklıktaydı… Acı! Başının arkasında hissettiği sızıyla irkildi, bulanık görüşünün izin verdiği ölçüde etrafını izledi bir süre, "hayata tutunmaya çalışan bir kadın cam bir tabuta sıkışmış" diye geçti aklından “ne kadar da, şiirsel!”
Önce onu buraya getiren son dönemeci düşündü -her gün gibi başlayan bugünü- sonra da bütün yolu; rahat ayakkabılarıyla sırtı pek yürüdüğü düzlüğü, ayaklarının parke taşının soğuğuyla tanıştığı keskin virajı, haşin rüzgarların kurt ulumalarına karıştığı son yamacı ve zorlasa da yoldaşlarının çekilir kıldığı yokuşu.
Tek bir adım daha atabilmek için yürüdüğü yolla barışmalı önce insan ve bu yüzleşme ateşi hep en olmadık yerde düşer içine; tökezleyip yere kapaklandığında.
Önceyi düşündü ve sonrayı; küçük bir çocukken saray gibi gelen, rahat ama huzursuz o evi ve köhne bir kulübeyi andıran, küçük ama samimi bodrum katını; az sürede çok değişen hayatını. Hafifçe doğruldu, acının ve anıların ağırlığı karabasan gibi üstündeydi henüz, fazla hareket edebilecek durumda değildi, sırtını cam prizmanın soğuk duvarına vererek oturdu.
Babasına karşı büyük bir özlem kabardı içinde. Biraz yadırgasa da çok normaldi aslında bu durum. Hayatının ilk döneminde -böyle diyebiliriz sanırım-, uzun zamandır düşünmediği babası yetişmişti hep küçük prensesinin imdadına. Ne zaman bir problemi olsa babasına koşmuş, ne zaman düşse elinden babası tutmuş, her musibete karşı kalkanı babası olmuştu; ne yazık ki ona kılıçla saldıran tek insan hariç, üvey annesi. Tüm vücudunu dolaşan bir ürperti geçti içinden.
Prensesi olan her sarayın bir de kraliçesi olur ve bizim hikayemizde de bu kraliçe üvey anneydi. Hakimiyet alanı saydığı evin her ayrıntısıyla yakından ilgilenen kraliçenin en çok gözüne batan pürüz de oydu. Pamuk’un kendisi de değil aslında, hatırlattıkları. Sonradan gelenin, geçmişin hayaletleriyle olan savaşı ne biten, ne de bilinmeyen bir hikayedir ama ya o hayalet kanlı canlı bir şekilde önünüzde duruyor, her fırsatta anıları ima ediyorsa? Görüyorsunuz ya, durum bundan ibaretti aslında, Pamuk annesine çok benziyordu, gün geçip de o genç kızlığa yaklaştıkça her geçen gün daha da fazla… Üvey annenin de hıncı günden güne bileniyor, geçmişle olan savaşında Pamuk’a batırıyordu kılıcını.
Daha dramatik bir etki için “kötü kraliçenin, köşkün bahçesinde besledikleri avcı köpeğini üzerine salarak Pamuk’un canına kastetmeye çalıştığını” söyleyebilirdik. Ancak, öyle olmadı. Hayatı çekilmez hale geldikçe hayallere sığındı Pamuk; bu hayallerde hep kaçtığını düşündü, uzaklara gittiğini. Derken, bir gün gerçekten kaçtı sarayından, şehir ormanının derinliklerine.
Kazanabileceği savaşları, doğru savaş meydanlarını seçemeyecek kadar toydu. Eminim şimdi söyleyeceklerim sizi, yaşadığında Pamuk’u şaşırttığı kadar etkilemeyecek, daha şimdiden hüsran içerisinde iç geçiriyorsunuz belki de… Şehir ormanı çok daha zorlu bir savaş meydanıydı.
Önce birkaç leylekle tanıştı. Onu yuvalarında misafir ettilerse de doğalarında göçmek, gönülden gönüle konmak vardı; çok fazla misafirleri oluyor, kendileri de bir o kadar çok misafirliğe gidiyorlardı. Yine yalnız uyandığı sabahlardan birinde orayı da terk etti Pamuk.
Bir grup sıçanla arkadaşlık edecek oldu, ancak çalıntı rızıkları kendilerinden başkasına yetmiyor, yuvalarını da kimseyle paylaşmaya yanaşmıyor, saldırganlık ediyorlardı. Burada çok kalamayacağı aşikardı, sokaklara geri döndü.
En son birkaç çakala denk geldi, zaten en kötüsü hep en sonda bulur kahramanı. Kendilerine verecek yemeği olmadığını anlayınca başka türlü yararlanma yolları aradılar prensesten, kanı akmadıysa da ruhunda diş izleriyle çıkabildi Pamuk o geceden.
Yedili’yle tanıştığında artık vazgeçmek üzereydi her şeyden; günlerdir sıcak yemek yememiş, üşümüş, çokça yara izi biriktirmişti. Kendini terk edilmiş gibi görünen bir binanın bodrum katına zor bela atmış, kısa süreceğinden emin olduğu güvenlik duygusundan istifade ederek bastıran uykusuna teslim olmuştu.
Sıcak bir hisle uyandığında bir yere taşındığını fark etti önce, hemen sonra gözleri yedi çift gözle buluştu teker teker ve böylece tanışmış oldular. Önce Yedili onunla ilgilendi; karnını doyurup en rahat döşeklerinde uyuttular, sıcak su taşıyıp banyo hazırladılar ve nereden bulduklarını bir türlü itiraf etmek istemedikleri biraz eski püskü, yamalı ama yine de güzel bir elbise hediye ettiler. Onun yerine ormana dalıp, yemek ve parayla, bazen de ufak tefek hediyelerle geri döndüler. Karşılığında Pamuk da onlarla ilgilendi; her sabah kalkıp öğün öğün yemek pişirdi, çamaşırlarını yıkayıp çoraplarını yamaladı, evi temizledi. Daha da önemlisi, her gece uyumadan önce onlara hikayeler anlattı ve üstlerini örttü; hep onlardan sonra uyuyup, hep onlardan önce uyandı. Ancak en önemlisi, uydurdukları tekerlemeyi bir ağızdan söyleyerek evden çıkarlarken hepsinin alnına şefkatli öpücükler kondurdu.
Bir avuç sokak çocuğu ile tacı kırılmış bir prenses, mutlu olabilecekleri kadar mutlu yaşadılar bir arada.
Rahatsızca yerinde kıpırdandı. Daha net düşünebilir hale gelmişti, onu sırtında taşıyan babası yoktu artık, yanında yürüyen yoldaşları vardı ve ona olan ihtiyaçları. Buradan kurtulup eve dönmeliydi bir an önce, yoksa cüce kadar boylarını aşan işlere girişecek, onun için kendilerini tehlikeye atacaklardı belki de.
Bir çıkış yolu ararken bir yandan da bugün olanları gözden geçirmenin faydalı olabileceğini düşündü. Buraya gelmeyi bir süredir planlıyordu; kışın gelmesiyle zor yemek bulur olmuşlardı ve dışarıda az insan olması sokaklar eskisi kadar para getirmiyor demekti. Ancak, diğer yandan, birkaç sebze çalmak için girdiği seranın üstüne bir tabut gibi kapanmasını planlamamıştı elbette. Son hatırladığı bir sepet dolusu kan kırmızı elmaydı -ne de çok olmuştu öyle bir şey yemeyeli-, içlerinden birine uzanıp bir ısırık alma dürtüsüne karşı koyamamıştı, koyamamıştı da işte bu oyalanma da yakalanmasına sebep olmuştu. Başındaki ağrıya bakılırsa seranın sahibi yaşlı cadı kafasına bir odun ya da benzer bir şey indirmişti. “Beni burada böylece bıraktığına bakılırsa ya öldüğümü düşünmüş ya da polise haber vermeye gitmiş olmalı” diye düşündü Pamuk. Aslında cadı falan yoktu elbette ortada, çocukların taktığı bir isimdi bu, yalnızca hikayeleri dinlenmeye dinlenmeye katılaşmış bir kocakarıydı söz konusu olan, ama bu bile onu tehlikeli yapmaya yetiyordu. “Ne kadar süredir baygınım acaba?” diye geçirdi aklından, “polise gittiyse her an geri gelebilirler.”
Kapıyı zorladı ancak sıkı sıkıya kilitlenmiş olduğunu gördü. Camı kırmanın bir yolunu bulsaydı… Etrafta ne bir saksı, ne de bir tırmık vardı. Biraz ileride kilitli bir dolap gözüne çarptı, “hepsini içinde tutuyor olmalı” diye söylendi, kolay olmayacaktı belli ki çıkmak. Yanına gidip, camı kırmak için dolabı kullanmaya çalıştıysa da metal dolap boş olsa bile çok ağır olurdu onun için, bir santim bile kıpırdamadı. Çaresizlik içinde yere çöktü Pamuk, ve onu gördü, aşağı yukarı bir çocuk yumruğu kadar, pürüzsüz, bembeyaz bir taş!
Yerden alıp elinde şöyle bir tarttığı taşı tüm gücüyle cama fırlatmadan önce, ona doğru eğilerek kulağına fısıldadı “sen benim şansım, en beklenmedik anda gelen biricik prensimsin” ve tam kalbine yumuşacık bir öpücük bıraktı.
Tuzla buz olan cam duvarın bıraktığı boşluktan geçerken, “güzel bir masalın kötü bir kopyasıyım yalnızca” diye düşündü ve arkasında yalnızca başparmağındaki küçük bir kesikten damlayıp, yerdeki kar tabakasının üzerine düşen tek bir damla kan bırakarak gölgelerin içinde kayboldu.
Bu manzaranın anımsattıkları, hüzünlü bir gülümseme davet etti hikayecinin yüzüne, “tıpkı o günkü gibi” diye düşündü. Annesinin Pamuk’u beklediği zamanlardı, elini bir iğne deldiğinde, her annenin sahip olduğu naif kalbinden bir dilekte bulunmuştu, “bu kan damlası kadar kırmızı dudaklara, katran karası saçlara, kar tanesi kadar beyaz ve yumuşak bir tene sahip olsun kızım.” Ancak, bahtı için bir dilekte bulunmak aklına gelmemişti işte…