>> Tecavüz, şiddet
※※※※※※※※※※※※※※※※※※※※※※※※
Dördüncü Hayalet Kral’ın uzaktaki sarayının sadece bir girişi vardı ve dışarıda nöbetçiler konuşlandırılmıştı. Elbette Mo Ran ön kapıda dolanacak kadar aptal değildi. Çatıya atladı, Ruh Çağıran Feneri, ışığı gereksiz bir dikkat çekmemesi için qiankun kesesine soktu, sonra kara şimşek gibi hızla kiremitli çatıların üzerinden uçtu.
Uzaktaki saray zaten dışarıdan muhteşem görünüyordu, ama içi daha da büyüktü, avlu birbiri ardına dolambaçlı koridorlarla doluydu. Mo Ran yüksek bir binanın tepesine atladı ve çatının koyu kahverengi kiremitlerine yaslandı. Buradan aşağıya bakıldığında, uzaktaki saray, gözün görebileceği yerin ötesine uzanan küçük bir kasaba gibiydi.
Mo Ran fazlasıyla endişeliydi.
Şimdi o yaşlı adamın neden ona Shizun’un nereye gittiğini söylemediğini biliyordu — muhtemelen Hayalet Kral’ı sinirlendirmekten korkuyordu. Ama Chu Wanning’in şu anda bu sarayda olduğunu bildiği halde, hâlâ ne yapacağı hakkında hiçbir fikri yoktu–––
Bin değilse bile en az dokuz yüz oda vardı burada. Chu Wanning nerede olabilirdi?
Bir hazine bulmanın eşiğinde olan bir insan gibiydi, hem elleri hem de kalbi eskisinden daha fazla titriyordu.
Shizun…
Neredesin?
Kırmızı fenerleriyle bir köşede paldır küldür yürüyen, altın zırh ve savaş botlarıyla donanmış bir dizi insanı fark ettiğinde düşüncelere kapılmıştı. Teker teker doğu kapısından ana geçide yürüdüler ve sonra birçok kıvrımlı dönüş ve virajlardan sonra göze çarpmayan bir yan odaya ulaştılar.
O yan odanın önünde, Mo Ran’in görüş alanını düzgünce kapatan devasa, eski bir pagoda ağacı duruyordu. Avlunun yalnızca yarısını görebiliyordu, diğer yarısı yemyeşil bitki örtüsünün arkasına gizlenmişti.
Hayalet askerler içeri girdiler ve bağırışlar duyuldu, masa ve sandalyelerin sesi tam bir kaosla geziniyordu. Sonra, darmadağınık bir kadın sürüklenip avluya atılırken korkmuş bir çığlık birdenbire gökyüzünü delip geçti, yarısı açılmış kıyafetleri sertçe itilip kakıldığında daha da kayıyor ve geniş kar beyaz tenini ortaya çıkıyordu.
“Kaçmaya mı çalışıyorsun?! Sikeyim, kaçmaya mı çalışıyorsun?!!”
Kadının vücuduna bir kırbaç hızla indi. Muhtemelen Yeraltı Dünyası’nın bir cezalandırma aracıydı, hayaletler üzerinde bile kavurucu, dayanılmaz bir ıstırap yaratabiliyordu.
Kadın titreyerek yere yığıldı. Kaçmak istiyor gibi görünüyordu ama her yerde askerler vardı ve kaçacak hiçbir yer yoktu.
“Lanet orospu, Dördüncü Kral’ın sarayını terk edebileceğini mi sanıyorsun?”
“Erdemli bir hayat yaşadım! Yanlış hiçbir şey yapmadım! Bunu bana neden yapıyorsunuz!” Kadın çığlık attı. “Bırak beni, reenkarne olmak istiyorum, burada kalmak istemiyorum!!!”
Kirpikleri tekrar inerken ağladı.
“Dördüncü Kral’a hizmet etmek seni reenkarnasyon döngüsüne maruz kalmaktan kurtarır! Senin için neyin iyi olduğunu kesinlikle bilmiyorsun!”
“Beni seçmedi bile! Neden gitmeme izin vermiyorsun? Ben–––AH–––”
Bu sefer yüzüne başka bir kırbaç inmişti. Kadın kontrolsüzce titreyerek ağlamaya başladı ama yine de sürünerek uzaklaşmaya çalıştı.
Hayvani çaresizliği sadece Dördüncü Hayalet Kral’ın askerlerini eğlendiriyor gibiydi, hepsi şamatayla gülüyordu. Birbiri ardına, yan odadan daha fazla “haraç” sürüklendi.
Askerlerin lideri konuştu, “Herkes çok çalıştı ve ne kadar sıkıldığınızı biliyorum. Bunların hepsi Dördüncü Kral’ın artıklarıdır; devam edin ve hangisiyle oynamayı seviyorsanız seçin. Ve özellikle hoşunuza giden herhangi bir şey olursa, bana kayıt ettirin ve onları eve götürebilirsiniz.”
O şehvet düşkünü hayaletler, en güzel malları seçmek için odaya girerken bolca uluyor ve gülüyorlardı. Dışarıdaki kadın da ağacın hemen altında birkaç kişi tarafından sıkıştırılmış, esirgenmemişti. Ruhunu paramparça etmeye niyetlenen bir sürü aç kurt ona saldırdı.
Odanın içinden sert nefesler ve müstehcen sözler geliyordu. Ağlayan, çığlık atan, yalvaran insanlar vardı.
İşkenceyi kaldıramayan ve çıkmak isteyenler, her şeye boyun eğenler ve iyilik kazanmak için ellerinden geleni yapanlar da vardı. Yaşayan dünyada olduğu gibi Yeraltı Dünyası’nda da insanların hepsi aynı çirkinliğe sahipti.
Mo Ran çevik bir şekilde yüksek binadan yan odanın çatısına atladı ve kendini orada gecenin karanlığında sakladı. Wonton standındaki büyükbabanın söylediği şeye dayanırsa, Chu Wanning buraya yeni gelmişti ve Hayalet Kral’ın seçim sürecinden henüz geçmemiş olması gerekiyordu, bu yüzden burada olmamalıydı. Ama Mo Ran hâlâ endişeliydi, bu yüzden koyu kahverengi kiremitlerden bir parçayı yarıya kadar kaldırdı ve gizlice boşluktan baktı.
Oda seks kokuyordu, sıcak ve ağırdı; ve o sefahat karmaşasında bir yüz gördü.
Rong Jiu.
Son yaşamında çok sevdiği ama sevgisini ona karşı komplo kurmak ve efsununu çalmak için kullanan kiralık çocuk. O da oradaydı.
Hayatı bildiği kadar ölümü de bilen akıllı bir şeydi.
Odadaki pek çok insan teslim olmak istemiyor, mücadele ediyordu. O puslu kaos içinde bazıları hayattaki sevgililerinin isimlerini söylerken, diğerleri küfür edip onurları için savaştılar. Ancak Rong Jiu farklıydı. Mo Ran bu kişinin neye benzediğini biliyordu — parayı ve hayatını seviyordu; elbette artık sevecek bir hayatı yoktu, ama yine de ruhuna değer veriyordu ve acı çekmek istemiyordu.
O geniş, dağınık yatakta, etrafındaki diğer seçilmemiş “haraçlar” boğuşuyor ve yalvarıyordu, sadece Rong Jiu gözlerini kapatmış, bir kedi yavrusu gibi yumuşak bir şekilde mırıldanırken, şikâyet etmeden askerlerin onu hırpalamasına izin veriyordu.
Mo Ran, Rong Jiu’nun uyarılma ile kızarmış yüzüne baktığında kalbinde bir ürperti hissetti.
Chu Wanning’i düşündü.
Rong Jiu yumuşak ve esnekti, Chu Wanning çelik kadar sertti.
İlk bakışta siyah demir kadar soğuk ve sert, eğilmez ve boyun eğmezdi. Lakin böyle bir durumda, Rong Jiu övünür ve iyilik aramak için yaltaklanırdı, arkasına yaslanır ve yumuşaklığını kendine yenilmez bir kale inşa etmek için kullanırdı.
Chu Chu Wanning’e gelince?
Mo Ran, onun ne yapacağını bilmek için bunu düşünmesine bile gerek yoktu — birisinin ona dokunmasına izin vermektense ruhunu dağıtır ve On Sekizinci Cehennem Seviyesine düşerdi.
Akan su asla kırılmaz, sadece çelik bıçaklar kırar.
BAM!
Ani gürültü hem odadaki hem de çatıdaki insanları şaşırttı.
Mo Ran avluya bakmak için başını kaldırdı, yüzü bembeyaz kesilmişti.
Bir cehennem kadar vahşi olan o kadın, askerlerden biri tarafından göğsünden delinmişti. Gözlerinde yaşlar dolduğunda ruhu yavaş yavaş şeffaflaştı.
Sonra her şey bir saniyeliğine dondu.
Sayısız lekeye karışmadan önce.
Ruhu dağılmıştı.
Ruhunu yok eden asker ayağa kalkarken küfretti. Yüzünde bir kırbaç izi vardı — kadın muhtemelen hayalet bastırma kırbacını çekip almış ve ona vurmuştu. Asker tükürdü, “Ne lanet bir fahişe! Zaten bir hayalet ve hâlâ çok titiz, bah! Aptal sürtük!”
Mo Ran buzlu bir mağaraya düşmüş gibi hissetti.
Sanki şimdi gördüğü o yabancı kadın değildi de Chu Wanning’in seçeceği seçimdi.
Rong Jiu hâlâ o çapkın hayaletlerle yatakta yuvarlanıyordu. Hayatta kalmak için geliştirdiği, sarmaşığa tırmanır gibi daha güçlü birine bağlanması, onları tuzak gibi yumuşaklığıyla yutması bir beceriydi.
Odadaki haraçlar teker teker sunuldu, seksin kokusu mide bulandırıcı derecede ağırdı.
Perdenin korkunç gösterinin üzerine düşmesinden önce ne kadar zaman geçtiğini bilmiyordu.
Rong Jiu gerçekten insanları nasıl etkileyeceğini biliyordu. Askerlerden biri elbisesini çıkardı ve hemen ardından lideriyle kayıt yapmaya gitti. Şimdi geriye kalan tek şey Dördüncü Kral’ın bakmasıydı ve onu eve getirmekte özgür olacaktı.
Bu hayalet askerler, Dördüncü Kral’ın emrindeydi ve reenkarnasyon döngüsünden muaflardı. Dördüncü Kral’ı takip etmek kadar iyi olmasa da bu adamları takip etmek ona aşağılanmadan oldukça rahat bir yaşam sağlayacaktı.
Rong Jiu bundan oldukça memnundu.
Onu eve getirmek isteyen asker, nöbet için ayrılmak zorunda kalmadan önce bir süre onunla flört etti. İblis grubu uzaklara doğru yürüdü, yan odayı bir şölenin akşamı gibi kasvetli ve neşesiz bırakarak uzaklaştı, arta kalan şarap ve duygular her yere dökülüp soğumuştu.
Grubun en az rahatsız olanı erkek olmasına rağmen tembelce oturdu.
Giyindi ve kendine çeki düzen verdi ve sonra bakır aynaya baktığında, hayatındaki pembe ışıltıya kıyasla yüzünün ölümde çok solgun göründüğünü düşündü ve cilveli bakışlarını tamamlamadı.
Bu yüzden, ağlayan, sersemlemiş, titreyen kadınları görmezden gelen Rong Jiu, neşeyle kıyafetlerini düzeltti, bir çift ipek ayakkabı giydi ve avluya doğru yürüdü.
Cehennemde de yaşayanların dünyasında bulunan çuha çiçekleri1 vardı ve daha koyu kırmızıydılar. Şemsiye şeklinde açan çiçeklerden birini aldı, dudaklarını boyamak ve yanaklarını kızartmak için ince bir parmağının ucunu özün içine daldırdı.
Şemsiye şeklinde açan çiçeklerden birini aldı, dudaklarını boyamak ve yanaklarını kızartmak için ince bir parmağının ucunu özün içine daldırdı.
Herkesin kendi öncelikleri vardı. Rong Jiu, doğduğundan beri zor bir yaşam sürmüştü; onun gözlerinde, sadece diğerlerinden daha yüksekte olan ve aç kalma konusunda endişelenmesi gerekmeyen varlıklılar, arkadaşlık gibi şeylerin peşinden koşma rahatlığına sahipti. Çamurun içindeki pis bir şeydi, dürüstlüğü ve şerefi umursayamazdı. Sahip olduğu tek şey kendi hayatıydı ve artık bu gittiğine göre, sahip olduğu tek şey ruhuydu.
Sanki biri çiçeklere dokunmuş gibi arkadan hafif bir hışırtı sesi geldi.
Kendisinden hoşlanan askerin hemen geri döndüğünü düşündü, bu yüzden bakışlarını cömert bir şefkatle doldurdu — her şey paraya mal oluyordu, sadece gönül ilişkileri bedavaydı.
Arkasına çekingen bir bakış attı, son derece güzel ve çekici görünüyordu, erkekle dişi arasında ayırt edilemezdi.
Ama çiçek açan bitkinin yanında kimin soğuk bir şekilde durduğunu görünce, Rong Jiu şimşek çarpmış gibi gözleri ardına kadar açık ve dudakları hafifçe aralanmış bir halde bir adım geri çekildi–––
“Sen?!”
Mo Ran, “Ben,” dedi.
Rong Jiu’nun yumuşak, güzel yüzü birçok farklı ifadeyle parladı; şok, tereddüt, alay, öfke, endişe, sahte kayıtsızlık.
Ve sonunda soğuk, bağımsız bir ifadeye yerleşti.
Gülümsemeye çok alışmıştı. Bu aşırı yoğun ve acımasız ifadeler yüzünde ağır hissettirmişti; onları taşımak istemiyordu.
“Sizi burada görmek ne güzel, Mo-gongzi.” İkisi en son karşılaştıklarında korkunç şartlarla ayrılmışlardı. Rong Jiu dimdik ayağa kalktı ve kayıtsız bir tavır takındı.
Mo Ran, “Birini arıyorum” dedi.
Rong Jiu alay ediyor gibiydi, “Mo-gongzi gibi bir zamparanın ölümde bile birine bu kadar bağlanacağını kim düşünebilirdi ki.”
Mo Ran onunla nefesini boşa harcamak istemiyordu. Basitçe çizim parşömenini çıkardı ve Rong Jiu’ya uzatarak “Onu gördün mü?” diye sordu.
Rong Jiu resme hızlı bir bakış attı ve alay etti, “Eh, ortalama görünümlü. Hangi genelevden o?”
Mo Ran kaşlarını çattı ve “Genelevle ne demek istiyorsun, onu gördüysen söyle bana,” dedi.
“Hayır,” dedi Rong Jiu kayıtsız bir şekilde. “Görsem bile size söylemezdim.”
“…”
“Şimdi yorgunum, biraz dinlenmeye gidiyorum. Lütfen dışarı çıkın ve nereden geldiyseniz geri dönün.”
Mo Ran ona seslendi, “Rong Jiu!”
İnce figür durdu ve güzel yüz, kendini beğenmiş bir ifadeyle biraz döndü. “Evet?”
“Onu kurtaracağım. Eğer istersen seni de kurtarırım. Burası acımasız, kesinlikle o askerlerle gerçekten takılmak istemezsin,” dedi Mo Ran. “Reenkarne ol.”
Rong Jiu daha fazla dönerek, tatlı bir şekilde konuştu, “Ne sözler ama, Mo-gongzi. Elbette, burası acımasız olabilir, ama neresi değil ki? Rong Jiu orada zor bir yirmi yıl yaşadı ve dürüst olmak gerekirse burası pek de farklı değil, artık sadece patronlarım insan yerine hayalet. Reenkarne olup olmamam ne fark eder?”
“…Burada bıçak altında yaşıyor olacaksın.”
Rong Jiu kahkaha attı. Kendini toparladı, Mo Ran’a bakarken hâlâ gülüyordu. “Ne zaman bıçak altında yaşamadım? İnsanlar bıçak, ben sadece kesme tahtalarındaki etim. Şanslıysam ve iyi birini bulursam, belki bana biraz daha fazla para verirler. Ama Mo-gongzi gibi, benden çalıp arkasına dönüp beni tanımıyormuşsun gibi davranan “ekstra iyi” birini bulursam, ödeme almamak en az önemli şey olur. Mo-gongzi, önce beni bıçakladınız, sonra bıçaklara dikkat etmemi söylüyorsunuz, ne kadar naziksiniz.”
Yazarın Notları:
Bugünün Weibo’sunda Inkstone’un “Büyük beyaz kedi ile dalga geçen Köpek” illüstrasyonu var ~ sevimli olduğu yerden vuruyor, kanla kaplı bir yüz!
Ayrıca çok güzel Shuanghua, Meatbun’ı bir kılıçla bıçaklayarak (……)’nın “Köpek annesini özlüyor” illüstrasyonu, beni ağlattı… siktir, bıçaklanmış gibi hissettim, aşağıdaki içerik benim tarafımdan yazılmamıştır, Shuanghua Meatbun’ı bir kılıçla bıçaklıyor tarafından yazılmıştır!! Buradaki illüstrasyondaki kelimeleri yazdım ~ weibo’ya gidenlerin hizmetinde sakıncalıdır—
“Anne, anne! Bugün, A-Ran daha önce hiç yemediği tatlıları yemeyi başardı! Çok mutlu!!
Bir shizunum bile var! O çok güzel! Ayrıca iki shixiong var ~ oh, hayır, onlardan biri değil, o benim kuzenim!
Birazcık dişlerini tekmelemek istiyorum! Ama A-Ran onunla iyi geçinecek!
Anne…
A-Ran, normalde alamadığımız tatlıları sana tattırmak istiyor.
Güzel Shizun’u görmene izin vermek istiyor
A-Ran seni çok özlüyor
A-Ran hâlâ Anne ile olmak istiyor (kalp)”
—Shuanghua bir kılıçla Meatbun’ı bıçaklıyor
qaq Lanet olsun, bu tanrı düzeyinde bir bıçak, bu zat kaybetti.
Köpek daha küçekken, bir zamanlar kalbini kin ve nefrete dayanmayan, dünyadaki tüm evsizler için evler inşa edecek biri olmaya vermişti. Ama aynı zamanda, elleri yıkayamayacağı kan ve günahlarla kalıcı olarak lekelenmiş bir iblis olan da bu kişiydi. Köpeğin annesi hâlâ reenkarne olmamışsa ve bunu Yeraltı Dünyası’ndan biliyorsa, çok üzülmüş olmalı.
Dünkü güncellemede acınacak halde görünmesine gelince, aslında o kadar da acınası değil, çünkü hayatının ilk on beş yılının en güzel günleriydi.
Bunu anımsamanın başında zaten söylemişti: o zamanlar, en azından hâlâ annesine sahipti.
Daha sonraysa artık annesi yoktu.
Aslında, eylemleri kasıtlı olarak “doğru veya yanlış” veya insanları “iyi veya kötü” olarak sınıflandırmanız gerekmez; bazı iyi insanlar kötülüğe dönüşecek ve diğerleri cehennemden insanlığa geri dönecektir. Bir karakterin beğenilmeye değer yönleri, nefrete değer yönleri, merhamete değer yönleri olacaktır; ancak o zaman gerçekçi olabilirler. Bir dünya ancak hatalar, pişmanlıklar, adaletsizlik ve adalet varsa tamamlanabilir.
Bir hikaye, duygusal çatışmalar veya karşıt karakterler ve ahlaklar olmaksızın, aynı kalıptan ve tek bir dünya görüşünden yalnızca iyi karakterler içeriyorsa – burada tema şarkısı “The Spring Winds of Re (öksürük) volution Come A-Sweepin” dir, (Devrimin Bahar Rüzgârı Süpürüyor), herkesin dürüst ve güvenilir olduğu evrensel bir sevinçtir, bir yıl yol kenarında kalacağım ve bulduğum elli sentlik bozukluğun sahibini bekleyerek geri verip üstünde hak iddia edeceğim — televizyonu da açabilirsiniz saat yedi buçukta çok uzun süredir devam eden dizi “Xinwen Lianbo”yu2 izlemek, memnuniyetiniz garantili…
※※※※※※※※※※※※※※※※※※※※※※※※
chuchuma dokunan eller kırılsın çabuk bul kocanı morann ╥﹏╥
Sen cok konuşma rong jiu