Gece hayat vardı.
Birilerinin bilmemesine muhtaç ve büyümekten delicesine korkan büyük karanlık.
Çatı katlarının yıldızlarla buluştuğu geceler;
Kurumuş bir kan ve bir delik kanepe.
Yakılan lastik,
Toplanan kağıt,
Üflenen duman ve salınan soluk.
Daireler.
Küf kokulu odalar.
Ergenlerin ağızlarına dolanmış şarkılar, terk edilmiş binalar ve çıplak ayaklar.
Yalnızlık.
Son kozunu oynayan şehir ve sapsarı ışıkları,
Sokaklarda sabahtan kalma kalabalıklar ve sokak lambaları.
Yoğun.
Yorgun.
Caddelerde kamyon ve tırlar, tek tük geçen arabalar.
Gıcırdayan tahtalar,
Kararan insanlar,
Karartının tadı, zaman ve geçmişe bir kere bakıp;
Bin kere bulamayanlar.
Gece hayat vardı.
Uzak istasyonlarda yapılan radyo yayınları.
Büyük umutlar, küçük insanlar ve kalabalıklar yine; yarattıkları kalabalıklar.
Gürültülü uçuşlar ve sonsuz rüyalar trafiği gökyüzünde.
Bulanık.
Bulanıklık.
Silik ışıklarla örtülü bilinmezlikler tuğlalar arasında.
Gelecek kaygısı ve denizi olanlar için gemiler.
Gemiler için limanlar ve sancılı iğne iplikleriyle dikilmiş sanrılar, nöbetler ve elvedalar güvertelerde.
Kısa süreçler, kısa bilinçler ve uyuşukluk.
Uykusuzluk.
Uyarılmış vücutlar.
Kısa süreli ölümler ve hastane odaları.
Kokular, yeşil renkler ve sönen kokulu ruhların uğultusu.
Kaldığın müddetçe yoksun gecede.
Gidersen yok olursun.
(2013)