Homer'in Büstü ile Aristoteles, Rembrandt (1653)
Sanatçı: Rembrandt van Rijn (1606-1669) o kadar evrensel bir sanatçı ki, onu bir okula ya da modaya yerleştirme eğiliminde değiliz, ancak temalarını ve radikal yeniliklerini en anlamlı kılan hareket Barok - teatral, duygusal sanat ve mimaridir. 17. yüzyılda Avrupa'yı kasıp kavuran. Leiden'de doğan ancak 1632'den itibaren Amsterdam'ın sanat dünyasına hakim olan Rembrandt, Hollanda sanatının sabırlı natüralizmini, portre ve tarihin, gerçeklik ve efsanenin dramatik bir şekilde yan yana getirilmesi için reddetti, yani tek kişilik bir Hollanda Barok'u. Flora ve Juno gibi tanrıça resimleri, klasik tanrılar gibi giyinmiş gerçek kadınlardır ve mitolojiye bir pathos verir.
Ders: Antik Yunan filozofu Aristoteles, İlyada ve Odyssey'nin kavramsal yazarı, arkaik şair Homer'in büstünü tasarlar.
Ayırt edici özellikler: Homer kördür, gözleri, gözü içsel bir karanlığa götüren kahverengi boşluklardır. Aristoteles'in elini dayadığı Homer'in büstünün görmeyen gözleri masum ve derin Homer'ın yüzü mütevazı ve zayıftır ve basit bir geçiş yapar. Altın ışık başını yakalar ve siyah gözleri -çok bilmiş- Homer'e solgun bakan Aristoteles'in yüzünü aydınlatır. Bu, kısmen portrelerin kullanımlarıyla ilgili bir resim.
Leon Battista Alberti, Rönesans Üzerine Resim Üzerine tezinde (1435), sanatın kullanımlarından birinin, yıllar sonra bakılabilmesi için ölülerin görüntülerini korumak olduğunu savundu. Alberti, Aristoteles'in öğrencisi Büyük İskender'in bir portresi örneğini kullandı ve İskender'in ölümünden sonra generallerinden birini gözyaşlarına boğdu. Rönesans portre kültü, portrenin tarihi bir belge olduğunun farkındaydı. Antik dünyadan günümüze ulaşan portreler öncelikle büstlerdi ve Rembrandt'ın burada tasvir ettiği şey de bu.
Bu iki kat nostaljiktir: MÖ dördüncü yüzyılda yaşayan Aristoteles, üç yüzyıl öncesinden efsanevi bir figür olan Homer'in bir portre büstü üzerinde meditasyon yapar. Böylece Aristoteles uzak bir geçmişin simgesi olan bir portre tasarlar ve biz hem onu hem de Rembrandt'ın hayal ettiği gibi Aristoteles'in boyalı portresini düşünürüz. Homer'in antik heykellerdeki imajı gelenekselleştirilmiştir ve Rembrandt, herhangi bir portrenin bir dereceye kadar bir kurgu olduğunu kabul eder. Yine de, Rembrandt'ın dehası nedeniyle, Aristoteles'i bir boya ürünü olarak görmezlikten gelmekte zorlanıyoruz. Karşımızdaki gerçek adam gibi görünüyor, gerçekten düşünüyor. Diğer sanatçılar bize öznelerinin görünüşünü verirler Rembrandt iç yaşamı, bir bilinci aktarır.
Aristoteles'in karanlıktan ortaya çıkan, altın rengi yalanmış yüzü, duygu yüklü gözleri, derin gölge, bize zamanın çöktüğünü ve Homer ile iletişim kurarken Aristoteles ile doğrudan iletişim kurduğumuzu hissettiriyor. Rembrandt, bunu yaptığı 40'lı yaşlarının sonlarında, dünyanın çağını düşünüyor. İskender'in varsayılan portresine sahip altın zincirin Aristoteles üzerinde ağırlığı olduğu gibi, yüzyıllar da bize ağır geliyor. Bu tabloyu, başarılı, iyi giyimli saray mensubu Aristoteles'in kör ama özgür sanatçı Homer'ı kıskandığı ya da bilimin sanata ertelediği bir ahlak hikayesi olarak yorumlayabilirsiniz. Ama ne tür yorumlar yapılırsa yapılsın, bu tablo dünyanın en büyük ve en gizemli tablolarından biri olarak kalacak, bizi küflü, parlak, kapkara, korkunç zaman bilgisine hapsedecek.
İlhamlar ve etkiler: Rembrandt'ın Sicilyalı patronu Don Antonio Ruffo tarafından sipariş edilen bu tablonun İtalyan sanatı üzerinde belgelenmiş bir etkisi oldu: Barok ressam Guercino, Rembrandt'ı "büyük bir sanatçı" olarak övdüğü, şimdi kayıp olan bir kolye yaptı.
Homeros'un Portresi - Tarih
Homeros'un Tarihi, New York
GAZETECİ ve İŞ DİREKTÖRÜ
CORTLAND COUNTY, NY 1869 İÇİN.
HAMILTON CHILD, SYRACUSE, NY 1869 TARAFINDAN DERLENDİ VE YAYINLANDI
HOMER, 5 Mart 1794'te kuruldu. Solon 1798'de, Virgil 1804'te ve Cortlandville 1829'da çekildi. İlçenin batı sınırında, merkezin biraz kuzeyinde yer alıyor. Yüzey engebelidir ve Tioughnioga Nehri'nin iki kolunun vadilerinden ve onları sınırlayan sırtlardan oluşur. Batı kolu vadisi yaklaşık a. mil genişliğinde ve gelgitten 1.096 fit yükseklikte. Doğu vadisi daha dardır. İki vadi, nehrin 200 ila 500 feet yukarısındaki bir tepe sırtıyla ayrılır ve benzer bir sırt, şehrin güneydoğu köşesini kaplar. Kasabanın batı kısmı, gelgitin 1.500 ila 1.600 feet üzerinde, tepelik bir yayladır. Tioughnioga, başlıca kolları olan batıdan Cold and Factory Brooks alır. Bu akarsuların vadileri, kuzeye doğru akarsuların Otisco ve Skaneateles Göllerine döküldüğü karşılık gelen vadilere açılır. Nehir düzlükleri üzerindeki toprak derin, zengin alüvyonlu bir balçıktır, yaylalarda toprak işlemeye iyi adapte olmuş, kumludur ve. çakıllı balçık, otlaklara daha iyi uyum sağlar.
11 Mayıs 1835'te kurulan Homer, (s.v.), Tioughnioga Nehri üzerinde iyi bir konuma sahiptir ve Syracuse, Binghamton ve New York Demiryolu üzerinde bir istasyondur. Dört kilise, bir akademi, bir gazete ofisi, bir banka, üç otel, birkaç fabrika ve yaklaşık 2.000 nüfusa sahiptir. Sokaklar ve yürüyüş yolları çok geniştir ve güzel gölgeli ağaçlarla süslenmiştir, bu da köyün genel görünümüne çok şey katmaktadır. Çok güzel konutlar ve çok güzel iş blokları var. Ana cadde neredeyse kuzeye ve güneye uzanır, yaklaşık bir mil uzunluğundadır ve köyün iş bölümünün çoğunu kucaklar. Köyün merkezine yakın güzel bir park, batı tarafında Baptist, Metodist, Cemaat ve Piskoposluk kiliseleri ve Cortland Akademisi, hepsi parka bakıyor. Sokaklar gazla aydınlatılıyor.
Cortland Akademisi 4 Şubat 1819'da kurulmuştur. Eğitim kursu, genellikle ortak okullarda, en iyi akademilerimizde öğretilen tüm dalları ve kolejlerimizde yürütülen çalışmaların çoğunu içerir. Kütüphane, edebiyat ve bilimin çeşitli bölümlerindeki bin beş yüz ciltten fazla seçme esere sahiptir. Felsefi ve kimyasal aygıt, bu bilimlerin ilkelerini göstermek için çok geniştir. Jeolojik ve mineralojik kabine, Akademi Başkanının cömertliğiyle çok daha genişledi ve şimdi bu Devletin eksiksiz bir kaya ve mineral takımını ve çok güzel ve değerli birçok yabancı örneği içeriyor. Kütüphane, aparat ve. Dolap, köy sakinleri tarafından zarif bir şekilde döşenmiş ve her zaman ziyaretçilere açık olan bir odaya yerleştirilmiştir. Köyün süsü, projektörlerinin şerefi olacak yeni bir yapının inşası devam ediyor. Yeni yapı eskisinin yerini kaplar, tuğladan, doksan altı fit uzunluğunda ve en büyük genişliği yetmiş iki fit. Uç çıkıntıların ve merkez kulenin köşeleri kesme taştandır. Kuledeki ana giriş de aynı şekilde tamamlanmış ve kemerlidir. Pencerelerin tamamı kesme taşla örtülmüştür. Alt kat ısıtma aparatları ve kimya ve ders odaları içindir. İkinci kat kütüphane, dolap, matematik ve iki büyük çalışma odası içindir. Üçüncü kat, şapel ve dört çalışma ve okuma odası içindir. Bir Mansard çatı, dördüncü katta iki antre odası ve merkezi yüksekliği yirmi altı fit olan büyük bir dolu için yer sağlar. Her katla iletişim kuran merdivenli iki arka giriş vardır. George Almy mimardır.
Köy iki kamu salonları içerir.
Berber Salonu yetmiş beş ayak seksen, en ayrıntılı tarzda tamamlanmış ve 1.000 kişi kapasitelidir. New York'un merkezindeki en iyi salonlardan biridir.
Wheadon Salonu kırk x elli fit büyüklüğündedir ve yaklaşık 700 veya 800 kişi kapasitelidir.
Homer Flouring ve Gristmill, Tioughnioga Nehri'nin batı yakasında, köyün merkezine yakın bir konumda yer almaktadır. Bay Darby & Son'a aittir ve günde yaklaşık 300 kile öğütme kapasitesine sahiptir.
Köyün güneybatısında bulunan bir Petrol Fabrikası iyi iş yapıyor.
Nehrin doğu kıyısındaki R. Blanshan & Co.'nun Kenar Aleti Fabrikası, buharla işletiliyor ve mükemmel kalitede her türlü kenarı da üretiyor.
Deponun yanında bir Mermer Fabrikası çok güzel bir iş çıkıyor.
"Bira Fabrikası Tepesi"nde yer alan bir Bira Fabrikası adil bir iş yapıyor.
Şirketin biraz dışında John L. Boorum'a ait bir Keten ve Kordon Değirmeni bulunuyor. Bu değirmen günde yaklaşık bir ton pamuk ipi üretiyor ve yılda yaklaşık 1.000 akreden, akre başına kırk dolar değerinde keten üretiyor. Yaklaşık otuz beş kişinin çalıştığı fabrikaya bağlı on beş kiracı evi var.
Glen Wood Mezarlığı, köyün yaklaşık yarım mil batısında yüksek bir konuma sahiptir. Yaklaşık otuz dönümlük araziler çok zevkli bir şekilde düzenlenmiştir ve Homer ve Cortland köylerine ve büyük ölçüde çevredeki ülkeye bakmaktadır. Mezarlık, Şubat ayında düzenlenen bir derneğin kontrolünde
21, 1862.
Homer Mechanical Brass Band, 1865 yılında kurulmuş olup, tüm durumlar için müzik sunmaktadır.
Doğu Homer, (s.v.) şehrin doğu kesiminde, Tioughnioga Nehri yakınında bir kilise (M.E.), bir otel, bir demirci dükkanı, bir marangoz ve vagon dükkanı, bir okul evi ve yaklaşık 150 kişiyi içermektedir. Kilise 1841'de inşa edildi ve 1842'de adandı. Rev. H. Hawley ilk papazdı.
Hibbard'ın Tereyağı ve Peynir Fabrikası, Doğu Homer'ın yaklaşık yarım mil kuzey doğusunda yer almaktadır. Bina 1866'da inşa edilmiştir ve otuz metreye yüz yirmi metre ve iki katlıdır. Yılda 300 ila 500 ineğin sütü kullanılır ve 20.000 ila 37.000 pound tereyağı ve 55.000 ila 100.000 pound peynir yapılır. Kazanların ısıtılması ve çalkalama buharla yapılır. Bir seferde yirmi yayık çalıştırılabilir ve otuz peynir preslenebilir.
Tioughnioga Nehri'nin doğu kolunda, Cortland Köyü'nden yaklaşık dört mil uzaklıkta bulunan Carpenterville, bir değirmen, bir kereste fabrikası, bir vagon dükkanı, bir demirci dükkanı, iki torna dükkanı ve yaklaşık bir düzine ev içermektedir.
Bay V. Carpenter, 47 numaralı parselde, en küçük boydan iki libre ağırlığa kadar her boyda balıkla dolu güzel bir alabalık havuzuna sahiptir.
Şehrin kuzey kesiminde, Tioughnioga Nehri'nin batı kolunda yer alan Little York, (pv), bir otel, bir mağaza, çok güzel bir okul evi, bir öğütücü değirmeni, bir kereste fabrikası, bir kazık fabrikası, bir vagon dükkanı ve yaklaşık yirmi konut.
Homer Köyü'nden yaklaşık bir buçuk mil uzaklıkta bulunan Homer Peynir Fabrikası, 1864'te kurulmuş ve 600 ila 1200 ineğin sütünü kullanıyor. Bina 175 metreye 32 ve iki katlıdır. 1865 yılında 573.868 lira peynir, 1866 yılında 382.579 lira, 1867 yılında ise 233.571 lira yapılmıştır.
Bu kasabanın ve Cortland County'nin ilk yerleşimi 1791'de Spencer Beebe ve kayınbiraderi Amos Todd tarafından yapılmıştır. 1789'da New Haven, Conn.'dan göç ettiler ve Windsor, Broome County'de bulunuyorlardı. 1791 sonbaharında Homer Köyü'nün biraz kuzeyine yerleştiler. Bayan Beebe onlara eşlik eden tek kadındı. İlk ikametgahları direklerden oluşuyordu ve on ikiye on beş fit büyüklüğündeydi. Tamamlanmadan önce ekipleri uzaklaştı ve Bay Beebe ve Todd, Bayan B.'yi üç gün boyunca, hiçbir koruması olmadan, çatısı veya zemini olmayan ve sadece bir battaniyeye bağlı olan kabinlerinin dört duvarı olmadan üç gün boyunca yalnız bırakarak peşinden gittiler. bir kapı için çatalla. Onsuz, uluyan kurt ve çığlık atan panter geceyi korkunç hale getirdi. Ertesi kış, Bayan Beebe'nin kocası ve erkek kardeşi, malları için Windsor'a dönmesi için onu tekrar terk ettiler ve altı hafta boyunca karda mahsur kaldılar, bu süre zarfında, yalnız kulübesinin tek kişisi ve tek insandı. otuz millik bir devre içinde. Malları bir kayıkla nehre getirildi. Binghamton'da onlara, engelleri kaldırmada ve tekneyi itmede onlara yardım eden John Miller katıldı. Suyun tekne için çok sığ olduğu yerde öküzler tarafından çekildi. Bay Todd, 42. parselde bulunuyor. 1792 John House baharında, James Matthews, James Moore, Silas ve Daniel Miller, Binghamton'dan geldi. Bay Miller 56. parselde, Bay Matthews da aynı yerde oturuyor. Darius Kinney, 1793'te Brimfield, Mass'tan geldi ve doğu nehri üzerinde bulunuyordu. Thomas L. ve Jacob Bishop, 1795'te 25. parselde ve Thomas Wilcox 64. parselde yer aldı. John Keep, Solomon ve John Hubbard, Massachusetts'ten geldi ve yerleşti, Bay Keep 56, Solomon Hubbard 25 ve John çok 26.
Kasabada doğan ilk erkek çocuk Homer Moore ve ilk kadın Betsey House'du. İlk ölüm 1795'te Bayan Thomas Gould Alvord'un ölümüydü ve ilk evlilik Zadoe Strong ve Widow Russell'ın ölümüydü. İlk okul evi 1798'de Homer köyünün biraz kuzeyinde inşa edildi ve ilk öğretmen Joshua Ballard'dı. Enos Stimson ilk hanı ve John Coats ilk mağazayı tuttu. Jedediah Barber ilk kalıcı ve başarılı tüccardı. İlk değirmen 1798'de John Keep, Solomon Hubbard ve Asa White tarafından inşa edildi. Luther Rice ilk doktordu ve Townsend Ross ilk avukat ve posta müdürüydü. Prof. W. B. Beck ilk daguerreian sanatçısıydı ve. eyaletteki ilk daguerreian vagonunu inşa etti.
1798'de kasabanın genel okulları için kırk dolar yetmiş sekiz sent tahsis edildi. Yıllık kasaba toplantısı 8 Nisan 1796'da Bay Miller'ın evinde yapıldı. John Miller denetçi ve Peter Ingersoll kasaba katibi seçildi. 1796'da 'her insan kendi sterlinini yapar' oylandı. Bu domuzlar boyunduruk veya yüzük olmadan kaçarlar. Bu çitler dört fit ve bir buçuk Figh yapılır ve kütükler veya direkler arasında dört inç'i geçmez.' 1797'de oybirliğiyle "kasabadaki her insan, kendisine zarar veren her yaratık için kendi poundunu sağlayabilir, ancak yine de kasaba poundunda olduğu gibi zarar verme hakkına sahip olabilir ve domuzların özgür sıradan insanlar olduğu kabul edildi. .' 1798'de bir kurdun kafa derisi, bir ayının büyüklüğüne göre beş ila on dolar, panter başına beş dolar on dolar ve tilki elli sent arasında bir prim emretti. 1797'de Homer'in nüfusu doksan ikiydi.
1815'te William Sherman Homer'a geldi ve çivi üretimi için bir makine atölyesi kurdu; makine, herhangi bir el işçiliği olmadan her çivinin başına S harfini besleyecek, kesecek, yontacak ve damgalayacak şekilde inşa edildi. Bu, New York Eyaletinde türünün ilk örneğiydi. O zamanlar demir çok yüksekti ve dört kuruşluk çivinin kilosu yirmi beş sent değerindeydi. Bay Sherman ayrıca petrol üretimiyle de uğraştı. 1827'de, yaklaşık otuz yıl boyunca yoğun bir ticari ticaret yürüttüğü "Homer Exchange" mağazasını kurdu.
Simon Hubbard'ın babası John Hubbard, 1794'te buraya yerleştirdiği ilk yerleşimcilerden biriydi. Cortland County'de kullanılan ilk değirmen taşı, şimdi Simon Hubbard'a ait olan çiftlikten alındı. Alındığı yer şu anda açıkça görülüyor. William Blashfield, 1802'de Mass., Hampden County'den geldi ve Homer köyünün bulunduğu arazinin temizlenmesine yardımcı oldu. Bay Blashfield 1864'te kırk yedi yıldır yaşadığı çiftlikte öldü. Bayan Elekta Robert. 1800'de geldi ve Robert çiftliği olarak bilinen aynı çiftlikte altmış yıl yaşadı. Eski adı Hoar olan Bay Gideon Hobart, Brimfield, Mass'tan bir öküz ekibiyle 1799'da bu kasabaya geldi. aynı çiftlik. Şimdi içinde yaşadığı vadi, temizlenmesine yardım ettiği bir çöldü. William Walter 1808'de Litchfield, Oonn'dan geldi ve o zamandan beri ilk yerleştiği çiftlikte yaşıyor. 13. parselde, Bay Atwater tarafından verilen arazi, Atwater gömme alanı olarak adlandırılan küçük ama iyi yerleştirilmiş bir mezarlıktır. İlk yerleşimcilerin en seçkinlerinden bazıları burada gömülüdür; Thomas G-., Ebenezer ve Charles Alvord ve diğerleri.
8. parselde oturan Bayan Daniel Topping'in babası Bay Conrad Delong, şimdi yaşıyor ve yeteneklerini, yaşının biri için dikkate değer bir derecede koruyor. 4 Mart 1772'de Dutchess County'de doğdu ve elbette Cumhuriyetimizden dört yıldan biraz daha büyük. Bir istisna dışında, ilk oyunu kullandığından beri her bahar ve sonbahar seçimlerinde oy kullandı ve bir keresinde başarısız olduğu için büyük pişmanlık duyuyor. O zamandan beri her Cumhurbaşkanlığı seçiminde oy kullandı ve son seçimde iki mil yol kat etti ve Ulysses S. Grant'e oy verdi. İşitme duyusu büyük ölçüde bozuk ama görme duyusu ve hafızası iyi durumda ve bir asa yardımıyla yarım mil yürüyebiliyor ve ciddi bir rahatsızlık duymadan geri dönebiliyor.
Homer'in öncüleri dindar insanlardı ve altı aile geldikten sonra Şabat günü dini ibadet için bir araya geldiler ve o zamandan (1793) bugüne kadar Şabat hizmetinin ihmal edildiği tek bir olay oldu. 1794 veya 1795'te Massachusetts ve Connecticut'tan birkaç aile geldi ve bunlar gelecekteki kilisenin tohumunu oluşturdu. Toplantılar yazın bir kütük ahırda, kışın ise bir konutta yapılırdı. 1798 sonbaharında, insanlara Şabat günü ibadet yeri olarak hizmet eden bir değirmen inşa edildi. İlk vaaz, Baptist mezhebinden Yaşlı Peter P. Roots tarafından Bay Baker'ın ahırında, "İnanç, Umut, Hayırseverlik" metninden vaaz edildi. İkinci vaaz, New Jersey'den Rev. Asa Hillyer tarafından vaaz edildi. Bay H. iş yerindeydi ve bir binanın yükseltilmesine katıldı, 'bir vaiz olmadığı öğrenildiğinde, açık havada bir kayın ağacının altında yerleşimcilere vaaz vermeye davet edildi. 1799'da, günümüzde Cemaat Kilisesi ile bağlantılı olan cemiyetin adı olan "Homer Kasabasının İlk Din Cemiyeti" başlığı altında halka açık ibadetleri sürdürmek için bir teşkilat kuruldu. Aynı yılın Aralık ayında yeşil köyün kuzeydoğu köşesine bir ibadethane dikildi. Bu kasabanın ilk vaizlerinden biri olan Rev. Dr. Williston, 15 Aralık 1799 tarihli bir kayıtta şöyle diyor: "Bu, tüm bu batı ülkesinde, Tanrı'ya tapınma konusunda temel bir referansla inşa edilmiş neredeyse tek evdir."
İlk Cemaat Kilisesi, 12 Ekim 1801'de Solon'dan Rev. Hugh Willis tarafından düzenlendi. On dört üyeden oluşuyordu. İlk belirtilen arz bir Bay Jones tarafından yapıldı. Yerleşik ilk papaz, 2 Şubat 1803'te atanan ve görevlendirilen Rev. Nathan B. Darrow'du. Bu, Askeri Yoldaki mezhep tarafından yapılan ilk atama ve üçüncü kurulumdu. Anlaşma şartlarına göre, yarısı nakit, yarısı buğday olarak ödenmek üzere yılda 300 dolar maaş alacaktı ve 400 dolara ulaşana kadar yılda on dolar artırılacaktı. . NS. koordinasyon Aurelius, Cenevre, Owasco, Lisle, Pompey, Clinton ve Cazenovia'daki kiliselerden bakanlar ve delegelerden oluşan bir Kilise Konseyi tarafından gerçekleştirildi. Bay Darrow, kiliseye yaklaşık altı yıl hizmet ettikten sonra, 25 Ekim 1809'da Peder Elnathan Walker tarafından yerine getirildi. Bay Walker, 1820'deki ölümüne kadar devam etti. Rev. John Keep, bir sonraki papazdı ve Rev. Dennis Platt ve Rahip Thomas K. Fessenden bu kilisenin peş peşe papazlarıydı. Kilise şimdi beş yüz elli numara. Rev. J.C. Holbrook, D.D., mevcut papazdır. Mevcut ibadethane, taş kaplamaları, vitray pencereleri ve bir çan ve saat ile döşenmiş uzun ve zarif bir kulenin tepesinde bir kule ile zarif bir tuğla yapıdır.
Birinci Baptist Kilisesi 4 Kasım 1827'de adandı. Kuruluş tarihinde üye sayısı 130, şimdiki sayısı ise 384 idi.
M. E. Kilisesi, 1833'te, kırk beş üyeyle, Rev. Nelson Rounds'un pastoral çalışmaları altında örgütlendi. Mevcut sayı 124'tür. Rev. A. M. Lake mevcut papazdır.
Calvary Protestant Piskoposluk Kilisesi 1831'de düzenlendi ve kilise binası 1832'de dikildi. İlk rektör Rev. Henry Gregory idi. Kuruluş tarihinde muhabere sayısı yirmi iken şimdiki sayı kırk beştir. Rev. A. W. Cornell mevcut rektördür.
Ulusal bir üne kavuşmuş bu kasabanın eski sakinleri arasında MR vardır. FRANCIS B. CARPENTER, dünyaya "Özgürlük Bildirgesinin İlk Okunuşu:" Bu resmin tarihi "Beyaz Saray'da Altı Ay" adlı kitabında anlatılıyor. Bay Carpenter, 6 Ağustos 1830'da Homer'de doğdu. , babası 1800 yılında buraya yerleşmiştir. Eğitim avantajları, memleketindeki okul ve akademide bir dönem ile sınırlıydı. Erken bir sanatçı olma arzusunu ortaya koydu ve elbette çiftliğin emeklerine karşı güçlü bir isteksizlik sergiledi. Çiftlikteki çitler ve müştemilatlar, genç sanatçının beyninde oluşan ideal görüntülerle süslenmiş ve tebeşir, tuğla tozu, lamba siyahı ve elini koyabileceği diğer malzemelerle yapılmıştır. Baba, "oğlanın saçmalığı" olarak gördüğü şeye karşı çıktı, ancak anne ona sempati duydu ve sonunda portresi için oturdu, bu o kadar doğru bir benzerlikti ki, baba muhalefetinden vazgeçti ve bir benzerlik için oturan ikinci kişi oldu. Babasının portresini tamamladıktan kısa bir süre sonra, Syracuse'daki Sandford Thayer'in stüdyosuna girdi ve burada yaklaşık beş ay kaldı, o sanatçıdan yardım aldı ve seçtiği meslekte hızla ilerleme kaydetti. Buradayken, yakın zamanda ölen sanatçı Elliott'la tanışmış ve onu cesaretlendirmiş ve çalışmalarında kendisine yardımcı olacağını düşündüğü bir eğitim vermiştir. 1846'da, on altı yaşına gelmeden memleketine döndü ve bir stüdyo açtı. Burada ilk başta çok az cesaret aldı, vatandaşlar onun yeteneğine güvenmiyor. Önyargılar yavaş yavaş aşındıkça cesaretlendirilmeye başlandı ve faaliyet alanı giderek genişledi. Tatlım. Henry S. Randall, yayımlanmak üzere olan bir eser için bazı çizimler hazırlaması için onu görevlendirerek, himayesiyle genç sanatçıyı cesaretlendiren ilk kişilerden biriydi ve ardından portresi için oturdu. 1850'de New York'ta bulundu ve o zamandan beri lehinde büyüyor.
İki yazarın teorisi
Yazarın ki İlyada bu fantastik masalların yazarıyla aynı değildi. macera birkaç düzeyde tartışılabilir. İki destan farklı edebi türlere aittir: İlyada bir trajedideki (mücadele ve hayal kırıklığı içeren bir oyun) aktörler gibi sohbet eden karşıt savaşçılarla yüzleşmesinde esasen dramatiktir. macera daha günlük insan konuşmalarında anlatılan bir roman olarak rol aldı. Fiziksel yapılarında da, iki destan eşit derecede bariz bir farklılık gösterir: macera her biri dört bölümden (ȫooks") oluşan altı ayrı bölümden oluşurken, İlyada sıkıca örülmüş planında kesintisiz olarak ilerler.
Psikolojik nitelikleri inceleyen okuyucular, iki eserde belirgin olarak farklı bazı insan tepkileri ve davranışsal tutumlar görüyorlar. Örneğin, İlyada atların güzelliğine ve hızına hayranlığını dile getirirken, macera bu hayvanlara ilgi göstermez. NS İlyada sadece köpekleri reddeder
İki şiiri ayırmak için en güçlü argüman, parçalardaki bazı gerçeklerin kronolojisi veya tarihlendirilmesidir. İçinde İlyada Fenikeliler, metalde çalışan yetenekli zanaatkarlar ve ayrıntılı, çok değerli giysi dokumacıları olarak övülürler. Buna karşılık, Yunanlıların Fenikelilere karşı duyguları köklü bir değişime uğramıştır. Odyssey. Fenikeliler hâlâ zeki zanaatkarlar olarak görülseler de, yedinci yüzyılda Fenike ticaretinin Yunan pazarlarına girmesini yansıtan Ȫldatıcılar" olarak da tanımlanırlar. M.Ö.
“Breezing Up (A Fair Wind)” Winslow Homer tarafından
Winslow Homer'ın “Breezing Up (A Fair Wind)” adlı tablosu, bir baba ve üç oğlan çocuğunun heyecanlı bir yelken yolculuğuna çıktığı ikonik bir tablodur.
Homer, sanatı potansiyel olarak duygusal konulardan ayırmasına ve dönemin Amerikan yaşamına dair doğrudan görüşler yaratmasına izin veren bir duyarlılığa sahipti.
Homer, daha basit, daha masum bir Amerika için savaş sonrası nostaljisine hitap eden sıcak ve çekici görüntüler çizdi.
1866-1867'de Avrupa'ya yaptığı bir gezinin ardından Homer, Courbet, Manet ve Monet gibi Fransız sanatçıların etkisine çok şey borçlu olan daha sıcak bir palet ve bir teknik benimsedi.
Winslow Homer en çok denizcilik konularıyla tanınırdı ve 19. yüzyıl Amerika'sının önde gelen ressamlarından biri olarak kabul edilir. Çoğunlukla kendi kendini yetiştiren Homer, kariyerine ticari bir illüstratör olarak başladı.
Ardından yağlı boyaya başladı ve önemli stüdyo çalışmaları yaptı. Ayrıca suluboya alanında yoğun bir şekilde çalıştı, zengin bir miras yarattı, öncelikle çalışma tatillerini kronikleştirdi.
Bu müze ile ilgili 40 resim
Chaeronea'dan sonra İskender ("Rondanini Alexander"). Kral Philip'in zafer heykelinin bir parçası
Bir Romalının portresi, altıncı yüzyılın ilk yarısı
Aegina, Aphaea Tapınağı, Batı alınlığı, Truva Savaşı
Romalı bir adamın portresi, MS ikinci yüzyılın üçüncü çeyreği
Lysippus' İskender'in kopyası
Romalı bir adamın portresi c.200-220 CE
Aegina, Aphaea Tapınağı, Batı alınlığı, Truva Savaşı
Kyzikos-Panderma, Demetrius'un Mezarı
Aegina, Aphaea Tapınağı, Batı alınlığı, Truva Savaşı: Paris
Diomedes. Cresilas tarafından bir heykelin kopyası
Aegina, Aphaea Tapınağı, Doğu alınlığı, Laomedon'un Truva seferi, Herakles
Niobidlerin Lahiti
Aegina, Aphaea Tapınağı, Doğu alınlığı, Laomedon'un Truva seferi
Aegina, Aphaea Tapınağı, Doğu alınlığı, Laomedon'un Truva seferi
Romalı bir adamın portresi, c. 400 CE
Korint, Arkaik Zeus heykelciği
Aegina, Aphaea Tapınağı, Doğu alınlığı, Laomedon'un Truva seferi
Aegina, Aphaea Tapınağı, Batı alınlığı, Truva Savaşı
Homer. Glyptothek, Münih (Almanya)
Bir Romalı Portresi, c.190-210 CE
Roma, Maximus Sirki, Atina Agorası'ndan Demosthenes portresinin kopyası
Sentinum, Aeon Mozaiği ("sonsuzluk"). Çember, Zodyak işaretleri ile süslenmiştir (yanlış sırada). Kadın, dört çocuğuyla birlikte Doğurganlıktır: İlkbahar, Yaz, Sonbahar ve Kış.
Homer'in Büstünü Düşünen Aristoteles'in Yorumu
17. yüzyıl Hollanda resminin en büyük portrelerinden biri olarak kabul edilen bu etkileyici, sıra dışı olsa da hayali resim, Rembrandt tarafından Sicilya'nın en büyük sanat koleksiyoncularından biri olan Messina'lı Don Antonio Ruffo (1610-78) için boyanmıştır. (Ölümünde çok sayıda ustaya ait 364 tabloya sahipti. Aziz Rosalie, Palermo'nun vebalı için aracılık ediyor [c.1640, Metropolitan Museum of Art, New York] Anthony Van Dyck tarafından.) Hollandalı bir yabancı alıcı tarafından sipariş edilen birkaç resimden biridir ve 1654 yazında Amsterdam'dan Ruffo'nun Messina'daki sarayına gönderilmiştir. Fiyat 500 gulden oldu. Yaklaşık 300 yıl sonra, 1961'de New York'taki Metropolitan Museum of Art'a 2,3 milyon dolara satıldı. Bugün, 100 milyon doları aşan bir değere sahip olacaktı. 1650'lerin ortalarında Rembrandt tarafından boyanmış diğer seçkin Barok portreler şunlardır: Bathsheba Kral Davut'un Mektubu Tutarken (1654, Louvre, Paris) bir kadın banyo (1654, Ulusal Galeri, Londra) ve Altı Ocak Portresi (1654, Altı Koleksiyon, Amsterdam).
Hiç seyahat etmeyen ve koleksiyonunu bayiler ve yazışmalar yoluyla oluşturan Ruffo, Rembrandt'ı, sanatçının gravür konusundaki becerisiyle hatırı sayılır bir üne sahip olduğu İtalya'daki temasları aracılığıyla duymuştur. Bir filozofun sadece yarım boy portresini belirterek, eseri, Amsterdamlı zengin bir tüccar olan Cornelis Gijsbrechtsz ile iş yapan menajeri Giacomo di Battista aracılığıyla sipariş etti. dışında Aristoteles Homer'in Büstünü Düşünürken, 1653'te sipariş etti, 1660'ta Rembrandt'tan Hollanda Gerçekçiliği'nin iki çalışmasını daha görevlendirdi: Büyük İskender (1661) - muhtemelen şu anda Gulbenkian Vakfı'nda bulunan tablo, Lizbon) - ve Homeros (1663, Mauritshuis, Lahey). Rembrandt, üçünün de birlikte asılması gerektiğini yazdı. Büyük İskender ortada. 1669'da Ruffo, büyük bir Rembrandt gravür grubunu da satın aldı.
Resimde, büyük Yunan filozofu Aristoteles (MÖ 384-322), bir Rönesans hümanistinin cübbesi içinde çalışma odasında ayakta dururken tasvir edilmiştir. Sağ eli bir Homer büstüne (muhtemelen Rembrandt'ın sahip olduğu antik Yunan büstlerinin birkaç kopyasından biri) dayanırken, boynunda Büyük İskender'in madalyonunu içeren mücevherli bir zincir asılıdır. Aristoteles figürü için, Rembrandt, Amsterdam gettosundaki Yahudilerin yaptığı portrelerden birini kullanmış gibi görünüyor, bazılarını İncil resimlerinde bakıcı olarak istihdam etti. Caravaggism'in bir takipçisi olan Rembrandt, tüm dikkatini Aristoteles'in yüzüne odaklayarak, tenebrism'in dramatik kullanımıyla resmin ciddiyetini aktarır ve ışıklı gölge yüz ve gözlerde derinlik yaratmak için. Bütün bunlar, derin bir tefekküre dair unutulmaz bir imaj yaratır.
Toplantıda temsil edilen kişilerin kimliklerinin not edilmesinin yanı sıra Aristo resim bilginleri bir süredir onun daha derin anlamı ve diğer iki resimle olan ilişkisi hakkında spekülasyon yaptılar. Bu resim gibisi daha önce hiç boyanmamıştı. (Benzer şekilde devrimci bir tablo için, onun tarihsel çalışmasına bakınız. Claudius Civilis'in Komplosu (1661, Ulusal Müze, Stockholm).
Resmin anlamına gelince, bazı bilim adamları risaleye atıfta bulunsalar da, çok uzağa gitmek akıllıca olmayabilir. fizyonomiAristoteles ile ilişkiliydi. Fizyonomi, bir yanda fiziksel görünüm ile diğer yanda zeka ve karakter arasındaki ilişkinin incelenmesidir. Bu görüşe göre Aristoteles, fizyonomik nedenlerle elini Homeros'un kafatasına yerleştirmektedir. Bir çizimi gönderilen İtalyan Barok sanatçısı Guercino'nun (1591-1666) dikkat çekicidir. Aristoteles Homer'in Büstünü Düşünürken Ruffo tarafından ona eşlik eden bir parça boyaması için, tasvir edilen kişinin bir fizyognomist olduğunu düşündü.
Ancak sanat bilgini Julius Held'e göre (Rembrandt'ın Aristoteles'i, 1966, en yakın zamanda yeniden basıldı Rembrandt Çalışmaları, 1991), çok daha basit bir açıklama var. Uygun bir filozof bulma ihtiyacıyla karşı karşıya kalan Rembrandt, antik Yunan tarihinin en büyük üç adamını sunmanın bir yolunu buldu: filozof Aristoteles, efsanevi epik şair Homer ve büyük savaşçı Büyük İskender. (Büyük İskender, onu Homeros'a hayran bırakan Aristoteles tarafından eğitilmişti.) Resimde, filozofu Aristoteles iki değer kümesini karşılaştırır: bir yanda Homeros'ta hayran olduğu her şey - ağırlık, alçakgönüllülük, alçakgönüllülük, intellect and expression - and on the other, sumptuous wealth and material achievement, as embodied by the gold chain and iconic image of Alexander the Great.
Rembrandt Harmenszoon van Rijn
Ever since the 19th century, when a portrait's emotional content began to carry significant weight, Rembrandt's reputation as one of the best portrait artists has been upgraded to one of the best artists of all time. His psychological portraits include such masterpieces as Portrait of Jan Six (1654, The Six Collection, Amsterdam) Bathsheba Holding King David's Letter (1654, Louvre, Paris) The Suicide of Lucretia (c.1666, The Minneapolis Institute of Arts) and The Jewish Bride (c.1665-8, Rijksmuseum, Amsterdam).
Analysis of Other Paintings by Rembrandt
The Night Watch (1642) Rijksmuseum, Amsterdam
For more about allegorical paintings, see our main index: Homepage.
Portrait of Homer - History
Winslow Homer Double Folio Civil War Wood Engraving
"THE NEWS FROM THE WAR"
This double size wood engraving by Winslow Homer published on June 14, 1862 has a lot going on, including a self-portrait of the artist.
The author of "Echo Of A Distant Drum: Winslow Homer and the Civil War" (New York, 1974), Julian Grossman, comments on the tragic figure of the women below as well as the lighter self-portrait of Homer shown in more detail below.
İçinde News from the War as in The Songs of the War a woman is again placed in the center of a montage. Can anything by more tragic than Wounded? As he of did in instances of high emotional drama, Homer hides the face of the woman reacting to the tragic news. Almost in sensitivity to the demands of the moment, he depends on the forward slump of the figure to express his full meaning.
In the lower left-hand corner of this page from Harper's Weekly. Homer show Our Special Artist - himself? - sitting on a barrel and sketching the portraits of two soldiers who are 6' 7" tall, much to the delight of the onlookers.
The print will come to you matted and enclosed in a protective plastic sleeve.
Price: $110
Pay securely with credit card through PayPal by clicking the button below
Self-portrait, Rembrandt (c. 1663)
Artist: Rembrandt van Rijn (1606-69), the gifted son of a miller who established himself as the most successful portrait painter in Amsterdam by his early 30s, and then concentrated on making his art difficult for his public and his life difficult for himself. Insolvent by 1657, he spent his last decade - from which this painting comes - in poverty and isolation.
Ders: The artist. Rembrandt painted, drew and engraved self-portraits throughout his career, at first studying his face physiognomically, later advertising himself, then in his last years creating an art of self-scrutiny.
Distinguishing features: This is a defiant image, proclaiming Rembrandt's courage and awareness of his place in history. Yet it is also a melancholy painting. Rembrandt gives himself a daunting quality, belying his fall from the heights of success to a position on the margins of Dutch society. He has a Prospero-like power. Key to this power is the mysterious drawing on the wall behind him. Two fragments of hemispheres have been marked out, a map without details, a globe whose nations have not yet been named. Like God, the painter makes a world like God, he separates the darkness and the light and names things.
This divine creator, however, must first create himself. Rembrandt is frank about how much the struggle to make art has cost him. To exist is as much a miracle as anything he might put on canvas. Go close to this painting and it disintegrates into mounds and tufts of paint, only the deep, dark eyes remaining. It is a painting of feints, false starts, hands half-painted, brushes and palette a brown blur. These gestures of hesitancy acknowledge, even as the aggressive pose of the artist insists otherwise, the difficulty of representing anything.
His face, tenderised by time, looks at us with pity. He is the one who was shamed, who lost everything. Who is he to look at us in that judging yet merciful way? Rembrandt's authority lies in his clothes. He is wearing a robe lined with fur, a red garment underneath, and a painter's hat, his crown. Their nobility takes him out of his time, and places him in a world of archaic magnificence - the realm of History.
History is what distinguishes Rembrandt from his contemporaries. Near where this picture hangs, in Kenwood House, London, is a portrait by Frans Hals, which charmingly captures a moment of life. Rembrandt rejects that immediacy even when he paints his own wife she is at once herself and the goddess Flora. Rembrandt's paintings enact a disturbance of time. He looks at us across the centuries because, set free from time, his paintings establish a space as open to us as to his contemporaries.
In 1653 Rembrandt painted the philosopher Aristotle contemplating a bust of Homer. Aristotle in that painting is a worldly man a gold chain is wrapped round his body. He looks miserable as he studies the bust of the blind, impoverished, itinerant bard - the artist. Better to be Homer than Aristotle, better to be an artist whose creation lives forever than a worldly success dragged down by gold chains.
In his 1663 self-portrait, Rembrandt looks at us, and like Aristotle contemplating Homer, we are chastened.
Inspirations and influences: Rembrandt's self-awareness as an artist owes something to Titian's Portrait of a Man (c 1512), purportedly of the poet Ariosto, which he saw in the house of an art collector in Amsterdam and emulated in his 1640 Self-portrait (both in the National Gallery).
Where is it? The Iveagh Bequest, Kenwood House, London NW3 (020-8348 1286).
Olgunluk
When Ingres’s tenure as a student at the Académie de France in Rome expired in 1810, he opted to remain in Italy, where he had begun to establish himself as a portraitist of Napoleonic officials and dignitaries. He also received occasional commissions in the more prestigious genre of history painting. In 1811 he was invited to participate in the redecoration of the Quirinal Palace, which was in the process of being transformed into Napoleon’s official residence in Rome. Ingres’s contribution consisted of two monumental canvases: Romulus, Conqueror of Acron (1812) and The Dream of Ossian (1813).
This period of relative prosperity ended abruptly in 1815, with the fall of the Napoleonic empire and the French evacuation of Rome. Opting to remain in Italy, Ingres became desperate for work and resorted to executing small-scale portrait drawings of English and other tourists. These drawings are characterized by an almost uncanny control of delicate yet firm line, an inventiveness in posing sitters so as to reveal personality through gesture, and an impressive capacity to record an exact likeness. Although these portrait drawings are among Ingres’s most widely admired works, he himself scorned them as mere potboilers. Throughout his life, despite his supreme gifts as a portraitist, the artist professed to disdain portraiture and strove instead to establish his credentials as a creator of grand history paintings.
Commissions for monumental paintings were rare, so Ingres contented himself with work on a more restrained scale. It was during this period that he emerged as a master of the so-called “troubadour” genre, paintings of medieval and Renaissance subjects that reflected the artistic mannerisms of the periods depicted. Typical of Ingres’s production in this category is the 1819 painting Paolo and Francesca. The work, which illustrates the tragic demise of two ill-fated lovers from Dante’s Inferno, features somewhat stiff, doll-like figures situated within a radically simplified, boxy interior reminiscent of those found in 14th-century Italian panel paintings. When exhibited at the Salon, such canvases only fueled the attacks of critics, who continued to portray Ingres as a kind of savage intent on taking art back to its infancy.
A hostile response likewise greeted what would become one of the artist’s most celebrated canvases, La Grande Odalisque (1814). Exhibited in the 1819 Salon, this painting elicited outrage from critics, who ridiculed its radically attenuated modeling as well as Ingres’s habitual anatomical distortions of the female nude. And, indeed, Ingres’s odalisque is a creature totally unknown in nature. The outrageous elongation of her back—one critic famously quipped that she had three vertebrae too many—together with her wildly expanded buttocks and rubbery, boneless right arm constitute a being that could exist only in the erotic imagination of the artist.
Despite the controversy surrounding his nudes, Ingres finally began to turn the critical tide in his favour when he gained recognition as a religious painter. The artist, who moved from Rome to Florence in 1820, adopted a more conventional Classicizing style based directly on the example of his hero, Raphael, in Christ Giving the Keys to Saint Peter (1820), and then again in The Vow of Louis XIII (1824), a blatant piece of pro-Bourbon propaganda celebrating the union of church and state. This picture was a spectacular success at the 1824 Salon, earning Ingres his first critical accolades as well as election to the Académie des Beaux-Arts. Thus, in the span of a single exhibition, he went from being one of the most vilified artists in France to one of the most celebrated.
Heartened by the success of The Vow of Louis XIII, Ingres, who had accompanied the picture to Paris, chose to remain in France. In 1825 he opened a teaching studio, which quickly became one of the largest and most important in Paris. Two years later, at the Salon of 1827, Ingres exhibited his most ambitious history painting to date, The Apotheosis of Homer. A kind of pan-historical group portrait of cultural luminaries influenced by Homer, this picture came to function as a manifesto for the increasingly embattled Neoclassical aesthetic. It also helped establish Ingres as a standard-bearer of cultural conservatism. Critics saw that he was defending the tenets of the waning tradition of French academic Classicism: namely, an unwavering faith in the authority of the ancients, an insistence upon the superiority of drawing over colour, and a commitment to the idealization as opposed to the mere replication of nature. In extreme contrast to this vision was the work of Eugène Delacroix, the Romantic painter who also rose to prominence in the Salons of this period. Delacroix advocated the use of often violent, Byronic subject matter as well as sensuous, rich colour. The tension between advocates of Classicism and Romanticism would heighten over the following decades.
Although Ingres had achieved his first real success under the stewardship of the Bourbon kings of France, he nonetheless rallied around the more liberal Orléanist regime that arose out of the Revolution of 1830. In 1832 he produced the Portrait of Monsieur Bertin, a pictorial paean to the tenacity of the newly empowered middle class. Ingres’s masterful characterization of his pugnacious sitter, along with the portrait’s mesmerizing realism, earned him popular as well as critical accolades at the 1833 Salon.
Ingres had served as a professor at the École des Beaux-Arts since 1829 in December 1833 he was elected president of that institution for the following year. By this time, however, the artist had begun to be accused of artistic imperialism—of attempting to impose his personal style on the entire French school of painting. Such charges dominated the critical discourse in 1834, when Ingres exhibited the Martyrdom of Saint-Symphorien at the Salon. Rumoured beforehand to be his definitive masterpiece, this monumental religious canvas was violently attacked by critics on the political and cultural left, while being no less vehemently defended by Ingres’s allies on the right. Deeply wounded by the lack of universal approbation, the notoriously hypersensitive artist announced that he intended never again to exhibit at the Salon. He solicited and received the post of director of the Académie de France in Rome and set off for Italy in December 1834.
Ingres’s tenure as director of the Académie de France was dominated by administrative and teaching duties. During his six-year stint there, he completed only three major canvases: the so-called Virgin with the Host (1841), Odalisque with Slave (1840), and Antiochus and Stratonice (1840). The exhibition of the latter painting turned the critical tide in Ingres’s favour once more. Encouraged by this success, in 1841 Ingres made a triumphant return to Paris, where he dined with the king and was publicly feted at a banquet attended by more than 400 political and cultural dignitaries.