Hiçbir şey yemediğiniz bir günün akşamında sofraya oturmaya saliseleri saydığınız ve önünüze konan yemeği tüm iştahınıza karşın ağır ağır, ağırbaşlı bir memnunlukla çiğnediğiniz anları hatırlayın…
İşte o denli bekledim Blonde sinemasının Netflix’de yayına girmesini ve o denli tükettim; tam 2 saat 37 dakikada, hazmederek.
Film birebir vakitte bilhassa 40’lı, 50’li yıllarda ağırlaşan Hollywood sinemasının erkeği idealleştirirken bayanı kendi dileklerinden koparılmış basma kalıp kuklalar, bir süs nesnesinden ileri gidemeyen varlıklar olarak yansıtan senaryoların toplamına şahane bir örnek olmuş.
Şarkılarını çok sevdiğimden mi, ‘güya umursamaz’ bakan gözlerindeki hüzünlü derinlikten mi yoksa vefatı üzerinden 60 yıl geçmesine karşın hala her yerde, hala capcanlı halde karşıma çıkıyor olmasından mıdır bilmiyorum ancak daima özeldir benim için Marilyn.
Yakın geçmişte bir mevt seneidevriyesinde Instagram’a bu fotoğrafının yanına şöyle yazmışım:
Filmden taşan dev hikaye
Ve tüm bunlara Norma’nın tahlili: Marilyn’i öldürmek…!
Tüm bu ağır ömür hikayesini saatlerce anlatmaya çalışmak sinema matematiğine zıt düşeceğinden, 2 saat 37 dakikaya sığdırılmaya çalışılan sinemanın kurgusunu takip ederken zorlanma ihtimaliniz var.
Bazen siyah/beyaz bazen renkli sahneler ortasında görsel algınızın sınandığı yerleri, gerçekle kurgunun bulanıklaştığı anları, Norma’nın iç seslerini, bol bildiri taşıyan dış sesleri bir bulmaca çözer üzere eğlenerek izleyin.
Açıkçası, “keşke bir küçük dizi olarak planlansaymış” demekten kendimi alamıyorum, çünkü tüm o psikanalitik yaklaşımlı tıpkı vakitte şiirsel anlatımın ve Monroe’yu canlandıran Ana De Armas’ın şahane oyunculuğunun bitmesini istemiyor insan.
Filmde en büyük aşkı olarak yansıtılan Chaplin’in büyük oğlu Cass ve onun yakın dostu Eddy Robinson, Jr ile sıra dışı üçlü fantezileri olmuş mudur sahiden ya da kocasından ve hatta periyodun lideri John F.Kennedy’den hunharca şiddet görmüş müdür bilinmiyor.
Derin ve hisli Norma’ya veda
Devamını ise şöyle getirmiş Norma Jeane günlüklerinde: “Yarından itibaren kendime bakacağım zira şimdiye kadar sahip olduğum tek şey bu.”
Sonuç olarak Blonde’yi; dış etkenler ve iç savaşlar paralelinde heba olan hoş bir insanın yok oluşunu, beraberinde toplumun zihinsel çarpıklığını hasebiyle toplumsal eşitliğin ehemmiyetini, aile kavramının ehemmiyetini (ve bir de bambaşka bir bahis olarak bilinçaltı manipülasyonunun sinema dalında yeri geldiğinde nasıl berbata kullanılabildiğini) gösteren, uzun uzun okuması yapılacak bir sinema olarak sevdiğimi söylemek isterim.