Quentin Tarantino’nun en önemli özelliklerinden birisi de, filmlerinin ses bandını genellikle az bilinen şarkılardan oluşan müthiş seçkilerle donatmasıdır. Ancak birisi “bu farklı müzik kullanımını neye borçlusunuz?” şeklinde bir soru yöneltse aldığı cevap beklemediği bir şekilde olabilir ve Tarantino direkt olarak “bunu, 1963- 1979 arası Amerikan Billboard top 100 listelerine borçluyum” diyebilir. Zira özellikle soundtracklerini dinlemeye doyamadığımız ilk iki filmi Reservoir Dogs ve Pulp Fiction’da toplam 10’un üzerinde şarkı bu listelerde duyduğumuz parçalardandır. Bahsi geçen müziğin altın yılları arasındaki 1700 şarkıyı dinleyip neredeyse en iyilerini seçmek elbette ki kolaycılık değildir ve Quentin Tarantino Billboard listelerini dinleyip çoğu Tarantino filmi şarkısının bunlardan geldiğini fark eden manyaklar için bile müzik zevki tartışılamaz bir yönetmendir. Ancak yönetmenin filmografisindeki bir filmi biraz daha ayırmak gerekir ki bu filmde Tarantino sadece Billboardlardaki en has şarkıları seçmemiş, belki de en sevdiği iki şey olan sinema ve müziğin kesiştiği yerlerden, eski film müziklerinden bol bol yararlanmıştır. Bu film, 2003 tarihli Kill Bill: Volume 1‘dır.
Kill Bill filminin orijinal müzikleri RZA’ ya ait. RZA Amerika’daki en entelektüel rapperlardan ve aynı zamanda her biri ayrı ayrı ünlü 9 kişilik dev kadrosuyla muhteşem işler yapan elegant hip-hop grubu Wu-Tang Clan’in kurucularından. Jim Jarmusch’un Ghost Dog’unun da müziklerini yapan RZA, Kill Bill’de de gerçekten nefis bir iş çıkartıyor. Ancak RZA’nın bu çabaları Tarantino’yu kesmiyor ve yönetmen filmi eski film müzikleriyle doldurmayı ihmal etmiyor. En meşhuru, Daryl Hannah’ın çalışından sonra dudaklarımıza pelesenk olan ıslığıyla 1968 yapımı Twisted Nerve‘ün tema müziğiyken, 1972 tarihli spaghetti western Il Grande Duello‘nun naif melodileri, Once Upon A Time in America’nın da müziklerine katkıda bulunmuş Gheorghe Zamfir yorumuyla gömüldüğü yerden çıkartılmış “The Lonely Shepherd,” Trompet dünyasının en mühim isimlerinden Al Hirt’in Green Hornet isimli dizi için kaydettiği, Beethoven’ın meşhur arılarından esinlenerek yazılmış “Green Hornet”, 2000 tarihli japon filmi Shin Jinginaki Tatakai‘den bulunmuş “Battle Without Honor or Humanity” de Tarantino’nun incelikli arkeoloji çalışmalarının ürünleri oluyordu.
Human Beinz – Nobody But Me:[audio:nobody.mp3]
Aynı zamanda yönetmenin sadık yari Billboard listelerini de ihmal etmeyen filmde, The Animals taçlandırmalı Nina Simone klasiği “Don’t Let Me Be Misunderstood”un 1978 yılında Billboard listelerine girmiş Santa Esmeralda yorumu, saykodelik topluluk Human Beinz’in motown müziğin babalarından The Isley Borthers’tan coverlayıp 1968 tarihinde hit olarak listelere bıraktıkları “Nobody But Me”(parça The Departed filminde de kullanılır) ve 1966 yılında Cher (evet, şu hiç yaşlanmayan kadın) tarafından listelere sokulan “Bang Bang (My Baby Shot Me Down)”ın çok kıyıda kalmış -ama enfes- Nancy Sinatra coverı yer almaktaydı (Bang Bang şarkısının bir adet de Cem Karaca yorumu olduğunu belirtmek gerek).
Ennio Morricone, Isaac Hayes gibi usta isimlerinin de tınılarının duyulduğu film, ayrıca The 18.104.22.168’s gibi özgün topluluklardan da bizi haberdar ediyor, Tarantino’nun müzikal anlamda gövde gösterisine dönüşüyordu.
Parça öneri listesi:
- Bernard Herrmann – Twisted Nerve (Theme)
- The Human Beinz – Nobody But Me
- Al Hirt – Green Hornet
- Nancy Sinatra – Bang Bang
- Luis Bacalov – Il Grande Duello (Theme)
- Santa Esmeralda – Don’t Let Me Be Misunderstood
- Gheorghe Zamfir – The Lonely Shephard
- Tomoyasu Hotei – Battle Without Honor or Humanity