SONER UÇAK YAZDI...
Yaşıtlarımın hatırlayacağı; belki 35 yıllık uzaklıktaki bir alışkanlık vardı: Yan yana gelmek. Niçin yan yana gelecektik?
Çocuğuz; ya karşı mahallenin çocuklarını dövmek, ya da yenilecek dayağın eşit dağılımını sağlamak için… Ulvi bir gaye değil elbet, ama yan yana gelmek için iyi bir sebep…
Üniversite yıllarımızda hepimizin solcu olduğu, ve büyük ihtimal bizim onlardan daha solcu olduğumuz arkadaşlarla yan yana gelirdik. Onlar da bizden daha solcu olduğunu düşünüyordu. Kim bilir belki de öyleydiler. Seksen öncesi kuşak yan yana gelmenin daha katmerlisini hatırlar tahmin ediyorum; bir omuz omuza verme hali…
Özledik yan yana gelmeyi. Şimdi yan yana düşüyoruz. Bir tercihten daha ziyade bir tesadüf. Etken değil, edilgen mesafe daraltmaları. Mesafe daralıyor ama yakınlaşmıyoruz haddi zatında.
Neyse; koronalı günler, sosyal mesafe diyoruz ya; bana kalırsa biyolojik mesafe diye adlandırmakta fayda var. Biyolojik mesafeyi ayarlayacağız. Sosyal dayanışmayı arttıracağız.
(Söylemem gerekiyordu…)
Yan yana gelenler arasında il başkanları vardı.
Toplantı fotoğrafının sosyal medya yer alması ardından oturup, Zihni Çalışkan yazısı yazıyordum.
Çok çalışıyor falan değildi yazı.
Vatandaşın dert anlatacak adam ararken, onun dert dinlemeye bu denli heveskar olmasından bahsediyordu.
Derken, bir telefon çaldı, karşıdaki kişi “Zihni Çalışkan korona olmuş” dedi.
Telefonu kapattım; Başkan Zihni Çalışkan’ı aradım. Geçmiş olsun dileklerimi ilettim.
Yazıyı tamamlamadan bıraktım.
Yan yana gelmişti başkanlar.
Umut ediyorum o toplantıya katılan başkanlar Eskişehir’i diğerinden daha fazla sevdiğini düşünüyordur.
Böyle bir iradeyi ortaya koymalarını, daha güzel işlerin kotarılacağına işaret sayıyorum.
Bir kez daha Çalışkan’a geçmiş olsun diyorum…