Atatürk’ü bir sigorta şirketinin reklam filminde gördüğümde sigortalarım atmış ve karmakarışık duygular içine girmiştim. Hiçbiri de olumlu duygular değildi doğrusu. Banka reklamında da benzer duygu ve düşünceler içindeydim.
Sanki… sanki rahmetli olmuş öz babamı benden izinsiz bir reklam filminde kullanmışlardı. Düşününce, çok da temelsiz bir duygu değil bu. Çünkü, Cumhuriyet çocuğu olan bizler için Atatürk manevi bir babaydı. Onunla doğduk, onunla büyüdük. Çoğumuz ilk şiirlerimizi onun için yazdık. (Benim de 6 yaşında iken yazdığım ve ünite dergisinde yayınlanan ilk şiirim onun kahramanlıklarını anlatıyordu mesela.).
Sıradan, sürüden bir ailenin çocuğu olarak milli eğitim sisteminin içinde yetişip de farklı duygulara sahip olan çok az kişi vardır herhalde. Bu sistemde, hiçbir bilginin geçmediği en tembel öğrenciye bile bir Atatürk bilgisi ve sevgisi geçmiştir illa ki… Bunun için sadece ilkokulu bitirmek dahi yeter.
Temeli çocukluğumuzda atıldığı için yerleşik ve samimi bir sevgidir bu. Ancak, Atatürk’ü sevmeyen, onun yaptırımlarından zarar görmüş ailelerde yetişenler bu duyguları paylaşmayabilirler elbette.
Ve bizlere yani Türkiye Cumhuriyeti’nin Atatürk çocuklarına ilkokuldan itibaren öğretilen en temel bilgi ona sahip çıkmaktır. Sevgi ve saygıyla…
Gelin görün ki şirazesi kayan Türkiye’de Atatürk’e sadece kullanılacak bir meta olarak sahip çıkılıyor. Sevgi ve saygıdan eser yok.
Kalpaklı resimleri şov yaparcasına siyasi bir partiyi dövmek amacıyla bayraklarda kullanılıyor. Bir Allah’ın kulu da çıkıp ‘’Bu yaptığınız bayrak kanuna aykırı değil midir?’’ diye sormuyor. Çünkü kullanılan Atatürk.
Sözde Atatürk’ü koruyan kanun var. Sevsinler… Sanki o kanun Atatürk tepe tepe kullanılsın buna karşı çıkanlar da tepelensin diye var.
İş öyle bir noktaya geldi ki Cumhuriyet’in kurucusu Atatürk, Türkiye Cumhuriyeti’nin en kullanışlı piyasa malzemesi haline geldi. Onun reklam filmlerinde kullanılması ise arsızlığın, yüzsüzlüğün ve ''Atatürk'' ün ayağa düşürülmesi -hatta ucuzlatılmasının son noktalarından biridir.