Yapmak istediğim bir ton şey var. Fakat aylardır hiçbirini yapmak için adım atacak takatim yok. Burada sabahlar çoğunlukla sırt ağrılı ve yalnız. Kahvaltı yapmak eskiye oranla daha bir zorunluluk haline geldi. Yalnızken yalnız oluşuma söylenir dururdum. İnsan söylendiği günlerini bile özlüyormuş günü gelince. Geçmişe özlem duymadığım tek şey o kaba komşular.
Bahardan mıdır nedir hep bir yorgunluk, isteksizlik hali. Hep sıkıntılı günler. Elbet geçecek ama geçerken yarımı da alıp götürecek yaprak dökümü misali. İnsanlara ve enerjilerine hayranım. Aylardır ertelediğim şeyler var, kim bilir daha ne kadar erteleyeceğim. Öğrenci olmayı değil de İzmir'in ruhsal halini özlüyorum belki de.Yalnız olup da aslında yalnız olmamayı. Sabahın köründe enerjik uyandığım günleri, sevdiğim dizileri sabahtan akşama kadar izlemeyi, sahilde yürümeyi. Güneş mayışmasıyla gelen öğle uykularımı, limoni renkli evin duvarlarını, arkadaşlarımı. Sütlü türk kahvelerini.
Bu şehir enerjisini alıyor insanın ya da sadece benim. Paslanıyor gibi bir his bu. Yağmurda unutulan demir merdiven gibi. Hiç tam olunmuyor. Bir şeye sahipken hep öbürü özleniyor.
Hayat bu günlerde yıpratıyor ve üstüne bir de yaz geliyor.