Asıl adı Ebû Seffâne Hâtim bin Abdillâh bin Sa’d et-Tâî el-Kahtânî’dir. 578 yılında vefat eden Hâtem-i Tâî, Câhiliye devrinde yaşayan, cömertliğiyle meşhur üç kişiden biriydi. Tay kabilesinin reisiydi. Babası o çocukken öldüğü için, kendisini çok zengin ve cömert olan annesi Guneyye binti Afîf yetiştirdi. Hâtem, çocuk yaşlarından itibaren cömertliği ve misafirperverliğiyle tanınarak “Cevâd” lâkabıyla anıldı.
Hâtem’in ölümünden yıllar sonra, kızı Seffâne, Tay kabilesine gönderilen bir süvari müfrezesi tarafından Medine’ye esir olarak getirilmişti. Seffâne, Peygamberimiz’e (a.s.m.) Hâtem-i Tâî’nin kızı olduğunu söyleyerek, babasının özelliklerini anlatıp serbest bırakılmasını istedi. Peygamberimiz (a.s.m.) “Senin baban İslâmın telkin ettiği faziletlerle süslü bir adamdı” diyerek Seffâne’nin serbest bırakılmasını emretti.
Ayrıca devrinin ünlü bir şairi olan Hâtem-i Tâî şiirlerinin çoğunda, bencillikten kaçınmaya çağırıp, cömertliği övmüş ve Allah inancını dile getirmiş, cömertliği yalnız Onun rızâsını kazanmak için yaptığını belirtmişti.
OKUNMA: 1955