08.09.2007 - 01:00 | Son Güncelleme: 08.09.2007 - 01:00
Kuyruklu yalanlar
Ne umutlarla göndermiştik Basketbol Milli Takımını Avrupa Şampiyonasına... Eski dargınlıkların, küskünlüklerin, kırgınlıkların üstüne bir sünger çekmiştik. Artık Hidayet de vardı, Mehmet de... Japonyada onlarsız 6. olmuştuk genç bir ekiple, şimdi kim bilir ne kadar daha büyük başarıya imza atacaktık.
Ne umutlarla göndermiştik Basketbol Milli Takımını Avrupa Şampiyonasına... Eski dargınlıkların, küskünlüklerin, kırgınlıkların üstüne bir sünger çekmiştik. Artık Hidayet de vardı, Mehmet de... Japonyada onlarsız 6. olmuştuk genç bir ekiple, şimdi kim bilir ne kadar daha büyük başarıya imza atacaktık. Herkes aynı şeyi söylüyordu çünkü; Tek başımıza kahraman olmaya çalışmayacağız, başarırsak takım olarak başaracağız...
2001den bu yana sürüp gelen hataları nihayet görmüşlerdi, bu defa kimse kamp için caz yapmamıştı. 45 gün boyunca çalıştılar, 45 gün boyunca birlikte yiyip birlikte içtiler... Söylediklerine göre takımın havası tam yerindeydi.
Ne gördük 3 maçta peki?..
Kendi takımlarında, kendi liglerinde yıldız olan oyuncular, 45 gün boyunca birlikte idman yapan takım, nasıl oldu da bir tek hücum organizasyonunu bile beceremedi?
Almanya maçında yaptığımız asist sayısı 2. Yanlış okumadınız; yazıyla iki... El insaf! İnsan elinden topu düşürür de kapıp başkası basketi yapar, istatistiklere asist diye girer... O bile yok!..
Biri topu kaptırıyor, öbürü el hareketleriyle güya olur böyle şeyler diye moral veriyor, kızıp bağırsalar kavga ediyorlar söylentilerinin çıkmasından korkuyorlar. Ama değil işte. Saha içinde kavga edin, savaşın, takım olmanın, kaybetmeye tahammülü olmamanın en büyük göstergesidir bu. Önemli olan maç bittikten, turnuva bittikten sonra mahalle karıları gibi birbirinizin arkasından konuşmayın. Sakin sakin oynayıp, sakin sakin yenilmeyi, takım uyumu zannediyorlar.
İspanyaya giden 12 oyuncu da kendi takımlarında birer yıldız. Ama bir araya geldiklerinde kuyruklu yıldız oluveriyorlar, yıllar sonra bir görünüp, bir kaybolan...
> Unutulmaz anılar
O bir efsanedir, yaşayan bir efsane... Kaldırdığı kupaların sayısını öyle ha deyince söyleyemez. Neredeyse ömrü Floryada geçmiş, çocukları orada büyümüştür Bülent Korkmazın...
Okuduğu ilkokulu bile Vefa Stadının arkasındaki Hattat Ragıp İlkokulu diye futbolca tarif eden Bülentin top sevdasına, babası Osman Korkmaz da destek olur. Haftada üç maç oynamaya yıllar sonra A takımda değil, 15 yaşında başlar. 14-16 yaş takımında Ahmet Hoca onu liberoda görevlendirir. Genç takımı çalıştıran Bülent Ünder onu genç takıma çağırdığında, artık haftada 4-5 maça çıkmaya başlamıştır. Galatasarayın nerede maçı varsa Bülent oradadır. Amatör, PAF, 3.Lig... İnatçı ve hırslıdır, tekmeye kafasını sokacak kadar da cesur...
Çok cam kırar çocukluk yıllarında.
Kızdığım zaman indirirdim camı. Edirnekapıda bir alt komşumuz vardı. Bir öğleden sonra top oynuyoruz. Top balkonlarına kaçtı. Kadın aldı topu, kocam uyuyor, oynamayın top dedi. Ben de topu vermezsen camı kırarım dedim. Vermedi, ben de kırdım diye anlatıyor o yılları.
Haginin yıllar boyunca oda arkadaşlığını yapar. O döneme ait bir hatırası:
Kamplarda 2. Lig maçlarını seyrederdik, hangi oyuncu hangi takımdan gelmiş tek tek bilirdi. 2. Ligi bizden iyi takip ederdi, şaşar kalırdım. Futbol sevgisi kelimelerle anlatılmıyor Haginin. Bir de Kocaelispor maçı var, 2-0 öndeyiz, son dakikalarda bir frikik kazandık, ben atmak istedim. Bana sen topun üzerinden atla ve git kaleden topu al dedi. Dediğini de yaptı, ben de kaleden çıkardım topu....
> ah basına gelenler
Sene 1996...
O dönem Euroligde mücadele eden Efes ve Ülker, belirledikleri gazetecileri deplasman maçlarına götürüyor.
Ülkerin bir maçı için İspanyaya giden bizim Bilgehan Can, Cumhuriyet gazetesinden arkadaşı Aliyle şehrin sokaklarında tur atıyor. Çeşitli incik boncuklardan oluşan kolye satan bir tezgahın önünde duruyorlar. Birkaç tanesini boyunlarına takıp tezgahtarın elindeki aynayı tutarak yakışıp yakışmadığına bakıyorlar. Bizimkilerin kararsızlığını gören tezgahtar, üstünde haç olan bir kolyeyi Bilgehanın gözüne tutuyor. Bilgehan, No, no, no... Im Turkish diyerek reddediyor.
Tezgahtar soruyor;
- Are you Müslim?
Ali oradan atlıyor;
- Vay be Abi! Müslüm Babanın şöhreti taa buralara kadar gelmiş ha!..
> Unutulmaz sözler...
Trabzonlular için üzüldüm, biz de onlar gibi yenilebilirdik bugün
(Aykut Kocaman - F.Bahçeden uzaklaştırılmasına sebep olan sözleri)