Çıplak bir takım. Sahnede güveç yapan aktörler. Çok sayıda el tipi sis makinesi. Belirsiz çağdaş ortam ve kostümler. Genel olarak ürkütücü bir atmosfer. Tüm malzemeleri bir araya getirdiğinizde, yönetmen Sam Gold’un yeniden canlandırdığı “Macbeth”i elde etmiş olursunuz.
Aynı zamanda “Macbeth”in mevcut birkaç prodüksiyonunun da tam tarifi. Burada bir perde konuşmasının bize anlattığı gibi, cadılara ve oyunun genel olarak ürkütücü havası diyebileceğimiz şeye odaklanmak hiçbir şekilde orijinal değil. Tüm sislerin altında (ve birçoğu var), oyunculuk, tutarlılık ve Shakespeare’in metni üzerinde bir estetiği ve bir ruh halini açıkça ön plana çıkaran bu yapımda fazla bir öz yok.
Broadway’de yönetilen son Gold şovu (“Fun Home”), “King Lear” (Glenda Jackson’ın oynadığı), kafa karıştırıcı seçimlerin sonsuz bir kakofonisiydi. Onun “Macbeth”i daha iyidir, ancak yalnızca marjinaldir. Bu sefer basit olmasına rağmen çok net bir yönetmenlik vizyonuna sahip (ürkütücü!), bu yüzden yapım biraz odaklanmış durumda ve metni iki saat 20 dakikaya indirdi, bu yüzden işler oldukça hızlı ilerliyor. Bununla birlikte, övülecek başka bir şey bulmak zor.
Prodüksiyon, Daniel Craig (Macbeth) ve Ruth Negga (Lady Macbeth) ve tiyatro favorileri Maria Dizzia (Lady Macduff) ve Amber Gray (Banquo) gibi yıldızlardan oluşan bir oyuncu kadrosuna sahip, ancak her oyuncu kendi kadrosunda. kendi oyun. Hiç kimse üslup olarak aynı sayfada değil; sahne ortakları birbirleriyle zar zor bağlantı kuruyor; birleştirici bir lehçeden eser yok. Hepsine verilmiş gibi görünen tek yön, her monolog için hareketsiz bir şekilde sahnenin ortasında durmak ve onu balkonlara, çeneye ve gözlere iletmek.
Dizzia, Michael Patrick Thorton (Lennox olarak) ve Paul Lazar (Duncan’ı 2022’de-bunu-hala-bunu-yaptığımıza inanamıyorum-şişman kıyafetiyle oynuyor) dahil olmak üzere bazı aktörler yön eksikliğinin üstesinden geliyorlar. Yine de oyuncu kadrosunun büyük bir kısmı başıboş. Gray ve Grantham Coleman (Macduff) olağanüstü performanslar sergiliyor. İkili olmayan ve bu yapımda Malcolm’un yaptığı gibi zamirleri kullanan Asia Kate Dillon (Malcolm) özellikle düz ve karakterin önemli konuşmalarıyla mücadele ediyor.
Craig’in bazı güçlü anları var ama Macbeth’in güce aç bir tirana dönüşmesini yakalayamıyor. O ve Gold, Macbeth ile mevcut siyasi liderler arasında herhangi bir paralellik kurmaya çalışmazlar – özellikle de perde konuşmasında bize anlatıldığı gibi, oyun gaspçılar ve şiddetli liderler hakkında güçlü düşünceleri olan bir kral tarafından görevlendirildiği için kaçırılmış bir fırsat. Craig’in performansı kusurlu olsa da, daha büyük hayal kırıklığı olan Negga’dır. Düz düşüyor ve genel bir performans sergiliyor. Lady Macbeth, Shakespeare’in en iyi karakterlerinden biridir, ancak Negga, oyunun merkezinden çok uzakta, neredeyse hiç iz bırakmaz.
Birlikte, o ve Craig’in kıvılcımı yok. Gold, ilk sahnelerinde onları beceriksizce sevdiriyor, ancak ondan sonra birbirlerinden uzak duruyorlar ve kimya eksikliklerini daha da belirgin hale getiriyorlar. Negga’nın yüzünü Craig’in ufalanan bir mermer büstünde gösteren pazarlama, yalan gibi geliyor; bu prodüksiyon onların ilişkilerini keşfetmekle ilgilenmiyor. Macbeth’lerin evliliği bu oyunun özüdür, ancak Gold bunu görmezden gelir.
Program, minimalist yaklaşım hakkında bir not, bir olay örgüsü özeti ve karakterlerin çeşitli gruplandırmalarını açıklayan bir infografik içerir. Oyuna aşina olmayan bir izleyici için özet, bu prodüksiyonun birkaç olay örgüsünü anlamak için çok önemlidir – sahneleme kısa ve net olmadığı için Lady Macbeth’in kendini öldürmesi gibi. Gold’un metni kesmesi işleri daha hızlı hareket ettirebilir, ancak aynı zamanda bazı olayların rastgele görünmesini sağlar, oyunu bir dizi cinayet ve ölüme indirger ve duygusal değişimlerin oynaması için alan bırakmaz.
Aynı şekilde, Shakespeare prodüksiyonları için standart uygulama olan ikili ve üçlü oyuncu seçimi, oyunu bilenler için bile kafa karışıklığı yaratıyor. Örneğin, cadılar Lady Macduff, çocuğu, doktor olur ve bir örnekte, Phillip James Brannon bir cadıyı oynamaktan doğrudan Ross’a gider. Karakter değişikliklerine işaret edecek herhangi bir kostüm değişikliği olmadan, izleyiciye bu geçişlerde gezinme konusunda hiçbir ipucu veya yardım verilmez.
Sutirat Larlarb’ın kostüm tasarımı güzel parçalar (özellikle Duncan akşam yemeği sahnesinin önde gelen çifti için) ama aynı zamanda Craig’in daha fazlası için giydiği ipek pijamalar (bazen deri binici çizmeleri ve bir avcı kazağı ile kombinlenen) gibi bazı baş kaşındıran giysiler içeriyor. şovun yarısından fazlası. İşlevsel olarak bir set olmadığı için, Jane Cox’un ışıkları çok fazla iş yapar ve çoğu zaman çarpıcı görseller oluşturur (özellikle erkenden mükemmel tasarlanmış o akşam yemeği sahnesinde bir tablo). Dövüş sahneleri (“şiddet yönetmeni” David Leong tarafından) farklı bir şekilde çarpıcı, koreografilerinin ne kadar kötü ve tuhaf olması dikkat çekici; Eski bir James Bond olan Craig’in yardım edebileceğini düşünürdünüz.
Bu üretimin en belirleyici tasarım öğesi sistir. Bu prodüksiyonun çok önemli bir parçası, Craig’den daha çok yıldız. Sis, ruh halini çok etkili bir şekilde belirler ve genellikle büyük etki için kullanılır, ancak aynı zamanda aşırı kullanılır. Sis üretim yapmaz.
Altın, eksik olan her şeyin farkında olmadan her şeyi sisle kapatmaya çalışır. En acısı, onun ve oyuncu kadrosunun parçanın şiirini takdir edememesidir. Ritim duygusu yok, Shakespeare’in gramer akrobasisinden zevk almak yok. Oyuncu kadrosu sadece çizgiler boyunca ilerler, bir sonraki bıçaklama ve sis dalgasına doğru ilerler. Gold, sahnelerin kendisinden çok stilistik sahne geçişleriyle ilgileniyor gibi görünüyor ve prodüksiyonu içi boş bir dumandan biraz daha fazlası gibi hissettiriyor. Yazık, zavallı William, çalışman daha iyisini hak ediyor. Umarız bundan sonra Gold Shakespeare’e bir mola verir.
isteğe bağlı ekran okuyucu
Kaynak : https://247newsaroundtheworld.com/entertainment/macbeth-review-daniel-craig-ruth-negga-disappoint-on-broadway/