DİKKAT DİKKAT!!!
Ben ülkücüyüm diyenlerin de içki içebildiği toplumda buna şaşırılmadığı hâlde, Mustafa Kemal Atatürk içki içerdi! [Ulan içtiyse günahı sana mı yazıldı?!] noktasını mı konuşacağız hâlâ, yoksa...
Başkomutan (hem de en zekisi, en cesurundan), lider(hem de en ileri görüşlü, en kadına değer veren, en akılcı, en eğitime önem vereninden...) dilci (Güneş Dil Teorisi Türk diline verdiği önemin uzandığı noktaları, TDK bu önemin uygulamasını gösterir.), matematik dehası(Geometri kitabı yazmış bir insan...) olan Mustafa Kemal Atatürk'ü mü konuşalım?
Yetmedi mi kulaktan duyma bilgilerle yargıladığımız Atatürk'ü?
Atatürk şık ve kibar bir devlet adamı,
Atatürk Türk milliyetçisi (en çalışkanından)
Atatürk okul yıllarından itibaren ülkesinin sorunları, gidişatı hakkında fikir sahibi olan bir insan,
Atatürk kimsenin vermediği kadar çiftçiye emekçiye değer vermiş bir "adam"
Atatürk üretmekten ve bunu milli menfaat uğruna kullanmaktan yana,
Atatürk doğayı, ağaçları, çocukları seven ve koruyan bir Ata...
Siz hâlâ içki içiyordu! demeye devam edin, ben bugün değme Müslümanda rast gelemediğim özellikleri görüyorum Mustafa Kemal Atatürk'te. Herkesin günahı sevabı kendine....
Her "koyun" kendi bacağından...(mı bilemiyoruz gerçi şimdi!!)
Yaptıkları da söyledikleri de ortada işte. Gel, buyur "kendin" karar ver. Başla, nutuk atanları bırak Nutuk'tan başla.
Lüzumsuz Çaba!Gazi Mustafa Kemal Atatürk, İlber Ortaylı (Sayfa 321)
"Bu toplumda Atatürk'ü zihinlerden silmeye çalışmak bir lükstür, lüzumsuz çabadır. Yanlış tanıtmaya çalışmak da amatör tarihçilerin işi olsa bile GÜLÜNÇTÜR. Onun için girişilecek en önemli iş Nutuk'u, Atatürk'ün söylev ve demeçlerini derleyip okumaktır."
Galiba bir tek ben anlamadım bu kitapta ne olduğunu. 2. ve 3. kitapta da aynısı olmuştu. Sadece ilk kitapta Kayla ve Meriç'in tanışıp sevgili oldukları süreci anlattığını anlamıştım. 2. kitapta Kayla'nın Meriç'ten ayrılmak istemesi ve Meriç'in her seferinde "Sen benimsin!" konulu bir nutuk çekmesinden de çok sıkılmıştım. 3. kitapta hem Kayla'ya hem de Meriç'e sinir olmuşken 4. kitabın başında gayet sakin giderken (sonuna göre daha sakindi en azından) sonuna doğru her karaktere ayrı ayrı sinir oldum. Biraz zaman geçtikten sonra seriye tekrar başlamaya ve kaçırdığım yerler varsa diye daha dikkatli okumaya karar verdim. Belki o zaman anlayıp beğenebilirim.
Düşünüyorum da, belki de Kemalistler haklı!
Cehalet memleketin gerçekten de en büyük sorunu olabilir.
Yani kendini Kemalist olarak görenlerin cehaleti...
Onların sevdiği biçimde dile getirecek olursam, muazzam bir karanlık bu!
Birkaç slogan ve bitmez tükenmez ezberler hepsine yetiyor.
Mesela kutsal kitap muamelesi yaptıkları Nutuk'un muhtevasını ve gerekçesini bilen tek bir Kemaliste bile rastlamadım bugüne kadar.
Sadece Aydınlıkçılar ve İlker Başbuğ mu okuyor, nedir!
Dilimizi Dilim Dilim ettiler… Güneş Dil Teorisi Saçmalığına giden süreç
Bir akşam da, Şükrü Kaya’ya öz Türkçe bir nutuk söyletti. Şükrü Kaya, kekeledi durdu:
‘Iç Işleri Bakanı’mız, Orta Asya’dan gelip de derdini anlatamayan birine benziyor. Demekten kendimi alamadım.”[4]
Nihayet bu saçmalıkların farkına varılıyor ve 1934 yılında Saffet Arıkan’ın teklifiyle “Osmanlıcadan Türkçeye-Türkçeden Osmanlıcaya Cep Kılavuzları” formülü deneniyor… Bu devrede M. Kemal; “Ismet Paşa’yı gördüm. Konuşamıyoruz, dilsiz kaldık, bu kadar çalıştık, küçük bir kılavuz çıkardık” diyerek bu konuda da hata yaptıklarını itiraf ediyor. Bir devlet reisinin bu kadar hata yapma lüksü var mıdır? Milletin dili deneme tahtası mıdır diye ciddi ciddi sormak gerek aslında.
Dilimizi Dilim Dilim ettiler… Güneş Dil Teorisi Saçmalığına giden süreç
Bu da Isveç Veliahtın söylediği nutuk:
“Reis Hazretleri!.. Haşmetlû Isveç Kralı Hazretleriyle ailem ve şahsım hakkındaki çok dostane sözlerinizden pek ziyade mütehassis olduğum halde Prenseslerle birlikte Türkiye’yi ilk defa olarak ziyaretimizden fevkalade memnun ve mahzuz olduğumuzu Zat-ı Devletlerine temin etmek isterim. Bize karşı gösterilmiş olan güzel kabul, bizde çok kıymetli bir hatıra bırakacaktır. Hatırası Isveç’te hala canlı olan tarihi hadiseler vaktiyle milletlerimizi birleştirmiştir.
Şu halde terakkisi Zat-ı Devletlerinin münevver ve şeciane idareleri altında bahir bir surette göze çarpan genç Türkiye cumhuriyetinin doğmasının, kuvvet bulmasının memleketimizde çok hususi bir alâka ve teveccühle takip edilmesinde şaşılacak bir şey yoktur. Birbirlerinden uzak mıntıkada ve yekdiğerinden tamamiyle farklı şartlara tabi bulunan memleketlerimiz, aynı gayeyi, fikri ve iktisadi memba ve servetlerimizin inkişafını mümkün kılacak yegane çare olan sulhun istikrarı gayesini takip ediyorlar. Bu gaye edildiği ve dünyada itimat hüküm sürmeğe başladığı takdirde milletlerimiz arasında daha normal münasebata rücu ümidi hasıl olabilecektir.
Türkiye ve Isveç, her ikisinin de muhtaç olduğu mütekabiliyet esasına müstenit ticari münasebetleri de bundan müstefit olacaklardır.
Kadehimi, yeni Türkiye’nin Büyük Gazisi Zat-ı Devletlerinin sıhhatine ve asil, kahraman Türk milletinin saadet ve refahına kaldırır ve içerim.”