İnsanlara hep dostluğumu verdim. Hiç karşılık beklemeden tüm bildiklerimi paylaştım. Bazen umut verdim, bazen hüzün belki ama hep bir şeyler hissettirdim. Hep içimdekini paylaştım, açık seçik, hiç çekinmeden.
Benim dostane tavırlarıma karşılık, benim gördüğüm beni yıpratmak oldu. Beni yere attılar, hırpaladılar, yırttılar, kopardılar, gülünç duruma düşürdüler... Bir gram saygı görmedim yani.
Fakat olsun! İnsanoğluna gücenmedim yine de. Hep sevdim ve sevmeye devam edeceğim.
Monte Kristo'da umut ve sabır dersi verdiğimi inkar edecek var mı? Sefiller'deki, Suç ve Ceza'daki heyecanı, macerayı ve çıkarılacak bin bir dersi unutacak mı insanoğlu?
Benim ellerine geçene dek, kaç tane insanın, ne kadar zahmeti olduğumu neden göz ardı ederler; onu anlayamıyorum. O kadar mı düşüncesiz oldu bu ademin çocukları?
Yazarın beni tasarlamasını düşünmeli, beni yazması... Bunlar ne kadar büyük bir emek! Yayınevinde çalışan kaç işçi bana mesai sarf ediyor. Sonra kontrol aşaması, dağıtım işleri ve ta ki bir kitapçıda rafa konana kadar, hep zahmet, çile, emek, göz nuruyum.
Tabi ki ben tüm bu emeğe değiyorum. Çünkü ben bütün bildiklerimi cömertçe dağıtıyorum. Ha kağıdın da ne emekle elde edildiğini hesaplarsan, değerim bir kat daha artar. Ama anlayana!
Kendimi fazla övmeyeyim de insanlara son bir öğüt vereyim. Beni oku. Düzenli ve sürekli bir şekilde oku. Bensiz geçen her gününü zarar say ve okurken de temiz, özenli kullanmaya dikkat et.
Benli nice günlere...
Kurtuluş İlköğretim okulu öğrencisi Melike Toptaş'ın, yazısından esinlenerek yazılmıştır.