Yüce yaradan inanan veya inanmayan biz kullarına büyük nimet vermiştir. İşte o nimetin Türkçe telaffuzu kalptir Çünkü kalp yani gönül, yaratılmışların en üstünü, en yücesi ve en şereflisidir.
İnsan, insanın dışında bulunan her şeyi kendinde topladığı için, yaratılmışların en değerlisi olduğu gibi, kalp de, insanda bulunan her şeyi kendinde topladığı için çok değerli ve kıymetlidir. İnsanı insan yapan kalptir. İnsanı meleklerden de üstün yapan yine kalptir
Bu nedenle, şirkten sonra en büyük günah, kalp kırmaktır. İnsan Hıristiyan, Yahudi, Mecusi, Putperest, Ateistlerin veya neye inanırsa inansın ateşe tapsa, şeytana tapsa dahi asla onun kalbi kırılmamalıdır.
Bu konuda bizim Yunus yani Yunus Emre’miz ne güzel söylemiş Elif okuduk ötürü ,Pazar eyledik götürü,Yaratılanı hoş gör,Yaradan dan ötürü. İnanmış bir Müslümanın korkusu, bir başkasının kalbini kırmak, onu incitmektir.
Peygamber efendimiz; mübarek elleri ile Kâbe’yi göstererek; (Ey Kâbe, sen Allahın evisin. Sen mübareksin fakat bir Müslüman, bir müminin kalbini kırsa 70 defa seni yıkmaktan daha büyük günaha girer demiştir. Günaha girer) buyuruyor.
Peygamber efendimiz, eshab-ı kirama hitaben böyle buyuruyor. Bir mümin, bir müminin kalbini kırsa, 70 defa Kâbe’yi yıkmaktan beter günaha girmektedir. Müslüman olarak hepimizin bunları okumamız, öğrenmemiz ve ona göre hareket etmemiz lazımdır.
Kalp, Allahü telânın komşusudur. Allahü teâlâyı kalbin yakın olduğu kadar
hiçbir şey yakın değildir. Mümin olsun, asi olsun, hiçbir insanın kalbini incitmemelidir. Çünkü asi olan komşuyu da korumak lâzımdır.
Ahmet Yesevî hazretlerinin buyurduğu gibi:“Kâfir bile olsa, hiç kimsenin kalbini kırma! Kalp kırmak, Allah ü teâlâyı incitmek demektir.”
Müminlerin affedicilik anlayışları, Kuran ahlakını yaşamayan insanlarınkinden çok farklıdır. Bazı insanlar, karşılarındaki insanı bağışladıklarını affettiklerini söyleseler de, bu kişilerin kalplerindeki kin ve kızgınlıktan kurtulmaları uzun sürer. Tavırları hal ve hareketleri genellikle bu kızgınlığı yansıtacak şekildedir. Müminlerin affediciliği ise samimidir.
Müminler insanın dünyada imtihan olan, hata yaparak öğrenen bir varlık olduğunu bildikleri ve kabul ettikleri için hoşgörülü ve şefkatlidirler. İnanan gerçek müminler, tamamen haklı oldukları ve karşı tarafın tümüyle haksız olduğu bir durumda bile hiç tereddütsüz affedebilirler. Affetme konusunda, hataları, büyük ya da küçük olarak ayırmazlar.
Bir kimse hatayla büyük bir olaya veya kayba neden olabilir. Ancak meydana gelen her olayın Allah'ın kontrolünde ve bir kader dâhilinde geliştiğini bilen müminler, bu tür bir olay karşısında tevekküllü davranır ve kişisel bir kızgınlık içerisine girmezler.
Kısacası öfkelenmek insanın en başta ruh halini olumsuz yönde etkileyen ve buna paralel olarak sağlığını zedeleyen bir tavır bozukluğudur. Affetmek ise kişiye zor gelse de öfkenin getirdiği tüm olumsuzlukları ortadan kaldıran, kişinin hem fiziken hem ruhen sağlıklı bir yaşam sürmesine yardımcı olan güzel bir davranış şekli, üstün bir ahlak özelliğidir.
Netice olarak; kalp kırmamalı, hiç kimseyi incitmemelidir. Değil müminin kalbini, kâfirin kalbini bile incitmeye hakkımız yoktur. Kâfir bile olsa, hiç kimsenin kalbini kırmamalıdır. Çünkü kalp kırmak, Allahü teâlâyı incitmek demektir. Kalp, Allahü teâlânın komşusudur. Ev sahibine eziyet edenin komşusu da incinir.