Charlemagne Kutsal Roma İmparatoru Olarak Taçlandırıldı
Charlemagne, 768'den Frankların Kralı, 774'ten Lombardların Kralı ve 800'den itibaren Kutsal Roma İmparatoru idi. Orta Çağ'ın başlarında batı ve orta Avrupa'nın çoğunu birleştirdi. Üç yüzyıl önce Batı Roma İmparatorluğu'nun çöküşünden bu yana Batı Avrupa'dan hüküm süren ilk tanınan imparatordu. Charlemagne'nin kurduğu genişletilmiş Frank devletine Karolenj İmparatorluğu denir. Daha sonra papa tarafından aziz ilan edildi.
Kılıç, Fransa krallarını taçlandırmak için kullanıldı
Tüm bunlarda, Charlemagne, Fransızca'da "La Joyeuse", İngilizce'de "Neşeli" (evet, ne kadar kan döküldüğünü ironinin farkındayız?) adlı çok özel bir çatal bıçak takımı kullandı. Masal, yaratılmasının üç yıl sürdüğünü ve bir kez bittiğinde rakiplerini kör edebileceğini, taşıyıcıyı zehirden koruyabileceğini ve (ve bu eğlencelidir) günde 30 defaya kadar renk değiştirebileceğini anlatıyor.
Antik Köken, Charles 814'te öldüğünde kılıç tarihten silindi, ancak 400 yıldan fazla bir süre sonra, 1270'de Cesur Kral Philip'in taç giyme töreninde La Joyeuse olduğu iddia edilen bir şey kullanıldığında yeniden ortaya çıktı, diyor. Saint-Denis keşişlerine, 1505'e kadar koruma görevi verildi. 1793'te La Joyeuse, bugün sergilendiği Louvre'a taşındı. Eğer bu gerçekten buysa, La Joyeuse analizi, söz konusu kılıcın, yalnızca 13. yüzyıla tarihlenen kabza da dahil olmak üzere bir dizi eklemenin bir bileşimi olduğunu gösteriyor.
Yine de, Ancient Origins'in işaret ettiği gibi, silah "bugün, yüzyıllar boyunca kullanılan istisnai olarak hazırlanmış regalia'nın bir kanıtı olarak duruyor. Yüzlerce yıl boyunca Fransa Krallarının taç giyme törenlerinde ortaya çıkması, onun mirasını yalnızca bir sembol olarak pekiştirdi. güç ve otoritedir."
Şarlman'ın Taç Giymesi - Tarih
Charlemagne'nin büyükbabası, Sarazenleri ezen savaşçı Charles Martel'di (bkz. Charles Martel). Charlemagne, Bertrade ("Bertha Greatfoot") ve Pepin the Short'un, Frankların kralı olan ilk "saray belediye başkanı"nın büyük oğluydu. 8. yüzyılda okullar neredeyse ortadan kalkmış olsa da, tarihçiler Bertrade'in genç Charles'a biraz eğitim verdiğine ve okumayı öğrendiğine inanıyor. Kiliseye olan bağlılığı, olağanüstü yaşamının büyük itici gücü oldu.
Charlemagne uzun boylu, güçlü ve yorulmaz biriydi. Sekreteri Eginhard, Charlemagne'nin sarı saçlara ve "gülen ve neşeli bir yüze sahip... görünüşü her zaman görkemli ve ağırbaşlı" olduğunu yazdı. Hazır bir zekası vardı ama sert olabilirdi. Zevkleri basit ve ılımlıydı. Avlanmayı, binmeyi ve yüzmeyi severdi. Frenk elbisesi giyiyordu: keten gömlek ve pantolon, ipek püsküllü bir tunik, bantlarla sarılmış hortum ve kışın, su samuru veya sansar derisinden dar bir ceket. Bütün bu giysilerin üzerine "mavi bir pelerin attı ve çevresinde her zaman bir kılıç kuşağı vardı."
Charlemagne'ın karakteri çelişkiliydi. Yenilginin olağan cezasının ölüm olduğu bir çağda, Charlemagne birkaç kez mağlup düşmanlarının hayatlarını bağışladı, ancak 782'de Verden'de bir Sakson ayaklanmasından sonra 4.500 Sakson'un kafasının kesilmesini emretti. Din adamlarını ve soyluları reform yapmaya zorladı, ancak dört karısından ikisini sebepsiz boşadı. Kralları ve prensleri ayaklarının dibine çökmeye zorladı, ancak annesi ve en sevdiği iki karısı, kendi evinde sık sık onu reddetti.
Charlemagne Saltanatına Başlıyor
Charlemagne, krallığını güçlendirmeye ve Avrupa'ya düzen getirmeye kararlıydı. 772'de kuzeydeki güçlü pagan Saksonları fetheden ve Hıristiyanlaştıran 30 yıllık bir sefer başlattı. Tuna'da dev bir Tatar kabilesi olan Avarlara boyun eğdirdi. Asi Bavyera düklerini kendisine boyun eğmeye zorladı. Bununla birlikte, mümkün olduğunda meseleleri barışçıl bir şekilde çözmeyi tercih etti. Örneğin, Charlemagne, Lombard kralı Desiderius'a toprakların papaya geri verilmesi için ödeme yapmayı teklif etti, ancak Desiderius reddettiğinde, Charlemagne krallığını 773 ila 774'te ele geçirdi ve Papalık Devletlerini restore etti.
Charlemagne'ın inanılmaz fetihlerinin anahtarı, organize etme yeteneğiydi. Saltanatı sırasında 50'den fazla askeri sefer gönderdi. En az yarısının başında komutan olarak ata bindi. Ordularını ülkenin geniş sınırlarına inanılmaz bir hızla gönderdi, ancak her hareket önceden planlandı. Bir seferden önce, krallığındaki kontlara, prenslere ve piskoposlara kaç adam getirmeleri gerektiğini, hangi silahları taşıyacaklarını ve hatta ikmal vagonlarına ne yükleyeceklerini söyledi. Bu örgütlenme başarıları ve hızlı yürüyüşler daha sonra Napolyon'u taktiklerini incelemeye yöneltti.
Charlemagne'ın küçük kampanyalarından biri en ünlüsü oldu. 778'de kafir Sarazenlerle savaşmak için ordusunu İspanya'ya götürdü. Dönüşünde, Basklar kuzey İspanya'daki Roncesvalles'te arka muhafızları pusuya düşürdü ve "Kont Roland"ı öldürdü. Roland, ortaçağ şarkılarının ve romanslarının büyük bir kahramanı oldu (bkz. Roland).
800'e gelindiğinde Charlemagne, Batı Avrupa'nın tartışmasız hükümdarıydı. Onun uçsuz bucaksız krallığı şu anda Fransa, İsviçre, Belçika ve Hollanda'yı kapsıyordu. Bugünkü İtalya ve Almanya'nın yarısını, Avusturya'nın bir bölümünü ve İspanyol Yürüyüşünü ("sınır") içeriyordu. Geniş Mart Ebro Nehri'ne ulaştı. Böylece Batı Avrupa üzerinde merkezi bir hükümet kurarak, Charlemagne eski Roma İmparatorluğu'nun birliğinin çoğunu restore etti ve modern Avrupa'nın gelişmesinin yolunu açtı.
Taçlandırılmış imparator
Charlemagne'ın taç giyme törenine şaşırdığı ve papanın planını bilseydi kiliseye gelmeyeceğini ilan ettiği söyleniyor. Ancak bazı tarihçiler, Papa'nın Charlemagne'in bilgisi olmadan harekete geçmeye cesaret edemeyeceğini söylüyor.
Taç giyme, Kutsal Roma İmparatorluğu'nun temeliydi. Charlemagne unvanı kullanmamasına rağmen, ilk Kutsal Roma imparatoru olarak kabul edilir (bkz. Kutsal Roma İmparatorluğu).
Reform ve Rönesans
Yılda iki kez Charlemagne, imparatorluğun önde gelen adamlarını işlerini tartışmak için çağırdı. Tüm sorunlarda, hatta kilise meselelerinde bile son söz sahibiydi ve kilise ile devleti büyük ölçüde birleştirdi.
Charlemagne, halkının durumunu birçok yönden iyileştirmeye çalışan yorulmak bilmeyen bir reformcuydu. Ticareti teşvik etmek için para standartları belirledi, bir Ren-Tuna kanalı inşa etmeye çalıştı ve daha iyi tarım yöntemlerini teşvik etti. Özellikle eğitimi ve Hristiyanlığı her sınıfa yaymak için çalıştı.
Başkenti Aachen'deki Saray Okulu'nu canlandırdı. Başka okullar kurdu ve onları soyluların yanı sıra köylü çocuklara da açtı.
Charlemagne çalışmayı hiç bırakmadı. Bir İngiliz keşiş, Alcuin ve diğer bilginleri sarayına getirdi. Latince ve biraz Yunanca okumayı öğrendi ama görünüşe göre yazı konusunda uzman değildi. Yemeklerde, soytarılara gösteri yaptırmak yerine, öğrenilmiş eserlerden okuyan adamları dinledi.
Kilise müziğini canlandırmak için, Charlemagne, Frank şarkıcılarını eğitmek için Roma'dan keşişler gönderdi. Sanata biraz değer vermek için İtalya'dan değerli parçalar getirdi. Dinine bağlılığının etkileyici bir anıtı, inşa ettiği ve gömüldüğü Aachen'deki katedraldir (bkz. Aachen).
Charlemagne 814'te öldüğünde, üç oğlundan sadece biri Louis yaşıyordu. Louis'in zayıf yönetimi, iç savaşların ve isyanların yükselmesine neden oldu. Ölümünden sonra, kavga eden üç oğlu, 843'te Verdun'un Bölünmesi ile imparatorluğu aralarında paylaştırdı.
Charlemagne'in Efsanevi Kılıcı ‘Joyeuse’'nin Günde 30 Defa Renk Değiştirdiği Söylendi
Joyeuse kılıcı tek kelimeyle harika. İnsanlar, insanlık tarihi boyunca efsanevi bir statü kazanan efsanevi kılıçları düşündüklerinde, Kral Arthur'un kullandığı kılıcın akla ilk gelenlerden biri olduğu neredeyse kesindir. Bununla birlikte, bu kılıç, sözde doğaüstü güçlerle dolu olan hem kurgusal hem de gerçek uzun bir silah listesinden sadece bir tanesidir.
Bu efsanevi silahların çoğu uzun zamandır fetihler, mitler ve sihirle ilgili destansı hikayelerin ayrılmaz bir parçası olmuş ve dünyanın her yerindeki insanların ilgisini ve hayal gücünü cezbetmiştir. Ancak bu efsanelerden bahsederken, Joyeuse'un kılıcının hikayesini de anlatmayı unutmamalıyız: Fransa Krallarının doğaüstü güçleri olduğu söylenen taç giyme kılıcı. Ayrıca bazı tarihçiler tarafından Büyük Şarlman'ın Batı Avrupa'yı birleştirmesine yardım eden ve ona “Avrupa'nın Babası” ünvanını kazandıran kılıç olarak kabul edilir.
Bugün Paris'teki Louvre Müzesi'nde görülebilen Joyeuse kılıcı, şimdiye kadar yapılmış en esrarengiz kılıçlardan biridir. Fransızca'da 'keyifli' anlamına gelen “La Joyeuse,” olarak adlandırılan bu gizemli kılıç, popüler efsaneye göre hayatının üç yılını bu kılıcı tamamlamakla geçiren efsanevi demirci Galas tarafından dövüldü.
Joyeuse ile Louis XIV (Hyacinthe Rigaud, 1701)
Efsaneye göre Galas'ın mükemmel kılıcı güneşi gölgede bırakacak kadar parlaktı ve Kral Arthur'un kılıcı Excalibur'a benzer şekilde savaşta düşmanlarını kör etme yeteneğine sahipti. Ek olarak, günde 30 kez renk değiştirebileceği söylendi ve onu kullanan kişinin zehirlenemeyeceğine inanılıyordu.
Joyeuse, Charlemagne'nin Fransız Taç Giyme Kılıcı. Fotoğraf Bradley Weber CC tarafından 2.0
Joyeuse, Eski Kıta'da hızla büyük bir ün kazandı ve "Avrupa'yı fetheden kılıç" olarak bilinmeye devam etti. Çoğu tarihçi, bu efsanevi silahın gururlu sahibinin, Büyük Charles olarak da bilinen İmparator Charlemagne olduğu konusunda hemfikirdir. tüm kıtanın orta çağ tarihini büyük ölçüde şekillendiren 9. yüzyıl Batı Avrupa'sını birleştirmek için büyülü güçlerini kullandığı söyleniyor.
Louvre'da sergilenen Joyeuse. Fotoğraf Siren-Com – CC BY-SA 3.0
814 yılında İmparator Charlemagne öldükten sonra kılıca ne olduğunu kimse kesin olarak bilmiyor, ancak bir şey açıktı, Charlemagne'nin kılıcının Avrupa'da kazandığı ün giderek güçleniyordu. Kılıcın hayranları, yıllar içinde hikayesine daha fazla mistisizm ekledi.
“Song of Roland” olarak bilinen destansı 11. yüzyıl Fransız şiiri, İmparator Charlemagne'nin ünlü kılıcıyla nasıl savaşa girdiğinin bir tanımını sunar:
[Charlemagne] güzel beyaz zırhını giyiyordu ve yanında altın işlemeli taşlarla süslenmiş miğferi Joyeuse'a asılmıştı ve asla günde otuz kez rengi değişen ona uygun bir kılıç yoktu.
Joyeuse, 2012 yılında Musée de Cluny'de 13. yüzyıldan kalma kılıfıyla sergilendi. Photo Chatsam – CC BY-SA 3.0
Roncevaux Geçidi Savaşı sırasında Charlemagne'nin değerli kılıcı kaybettiği söylenir. Bir hikayeye göre, imparator Joyeuse'nin kılıcını bulabilene büyük bir ödül vaat etti. Şansına, askerlerinden biri, imparator tarafından vaat edildiği gibi, ödül olarak büyük bir toprak parçası verilen kılıcı bulmayı başardı.
Charlemagne'nin ölümünden sonraki birkaç yüzyıl boyunca, Joyeuse'un kılıcının varlığı bir şekilde gizemle örtüldü, ancak daha sonra, çeşitli tarihi hesaplara göre, Cesur Philip'in 1270'de gerçekleşen taç giyme töreninde kullanıldı. Ortaçağ kılıcı Fransa'nın gelecekteki birçok kralının taç giyme törenine tanık oldu, en son 1825'te Charles X'in taç giyme töreninde kullanıldı.
Bugüne kadar, Louvre'da bulunan gizemli eserin Charlemagne'ın kılıcı olup olmadığını kimse kesin olarak söyleyemez. Kesin olan şu ki, hala büyük bir gücün simgesi, efsanevi fetihlerin tanığı ve en önemlisi tarihin en ünlü kılıçlarından biri olmaya devam ediyor.
Şarlman'ın Taç Giymesi - Tarih
Einhard: Şarlman'ın Hayatı
Çeviren: Samuel Epes Turner
(New York: Harper & Brothers, 1880)
Not:
Charlemagne'nin hayatı hakkında ayrıca bkz.
Saint Gall Keşişi: Şarlman'ın Hayatı
Einhard, Romalı biyografi yazarı Suetonius'u (c.69-MS 122'den sonra) taklit ederek, özellikle de yine çevrimiçi olan Augustus'un Hayatı'nı yazdı.
EINHARD'IN ÖNSÖZÜ
Lordum ve üvey babam, en çok ödünç verilen ve en adil ünlü Kral Charles'ın kamusal ve özel hayatını ve yaptıklarının küçük bir kısmını anlatmayı kendime görev edindiğimden beri, konuyu kısa bir biçimde özetledim. olabildiğince. Bildiğim kadarıyla herhangi bir gerçeği atlamamaya, aynı zamanda modern olan her şeyi hor gören zihinleri bir prolix tarzıyla gücendirmemeye dikkat ettim, eğer biri muhtemelen hor gören yeni bir işçiyi gücendirmekten kaçınabilirse. aynı zamanda antik çağın başyapıtları, en bilgili ve aydınlık yazarların eserleri. Birçoğunun, hiç şüphem yok, kendini edebi boş zamanlarına adamış, şimdiki neslin meselelerinin göz ardı edilmemesi gerektiğini hisseden ve bugün yapılan her şeyi anılmaya değer ve hak etmeyen insanlardır. sessizliğe ve unutulmaya teslim olmak, ancak yine de ölümsüzlük şehvetiyle başka zamanların şanlı işlerini bir tür kompozisyonla kutlamak için baştan çıkarılırlar.
Her ne olursa olsun, bu tür bir işe girişmekten kaçınmam için hiçbir neden göremiyorum, çünkü hiç kimse benim hakkımda meydana gelen olayları ve hakkında kişisel bilgi sahibi olduğum gerçekleri benden daha doğru yazamaz. , söylendiği gibi oküler gösteri ve konunun başka birinin elinde olup olmadığını tespit etmenin hiçbir yolu yok.
Her halükarda, bu en mükemmel kralın, zamanının tüm prenslerinin en büyüğünün en görkemli hayatını yaşamaktansa, hikayemi yazmaya adamayı ve deyim yerindeyse başkalarıyla ortaklaşa gelecek nesillere aktarmayı tercih ederim. ve onun şanlı işleri, daha sonraki zamanların insanları için taklit edilmesi zor, unutulmanın karanlığına sarılmış.
Ama yine de beni bu konu üzerine yazmaya iten, kanımca ne dayanılmaz ne de yetersiz başka nedenler var, yani Kral Charles'ın çocukluğumda bana gösterdiği özen ve benden sonra kendisiyle ve çocuklarıyla olan sürekli dostluğum. mahkemede yerimi aldı. Bu şekilde beni kendine güçlü bir şekilde sevdirdi ve beni hayatta olduğu kadar ölümde de kendisine çok borçlu kıldı, öyle ki, bana bahşedilen faydalardan habersiz olsaydım, bir adamın en şanlı ve şanlı işleri hakkında susmam için. Elimden bu kadar çok şey talep ediyor ve sanki hiç yaşamamış gibi, hayatının gereğinden fazla övgü ve yazılı anıttan yoksun kalmasına neden oluyor, haklı olarak nankör görünmeli ve böyle düşünülmeliydim, her ne kadar güçlerim cılız, kıt, gerçekten hiçbir şeyin yanında, ve bir Tully'nin belagatını zorlayacak bir hayatı yazmaya ve ortaya koymaya hiç de uygun değil [not: Tully Marcus Tullius Cicero'dur].
kitabı teslim ediyorum. Kitap çok büyük ve seçkin bir adamın tarihini içeriyor, ama onun yaptıklarından başka şaşılacak bir şey yok, bir barbar olan benim ve Roma dilinde çok az bilgim olduğu gerçeği dışında, bu konuda kendimi yetenekli sanıyormuşum gibi görünüyor. Latince zarif ve saygın bir şekilde yazmak ve küstahlığımı, Cicero'nun Cicero'nun ilk kitabında söylendiği hissini küçümseyecek kadar ileri taşımak için. Tusculan Tartışmaları Latin yazarlardan bahsederken ifade etmiş olmak. Sözleri şöyledir: "Bir insanın, düşüncelerini düzenleme veya açıklama becerisine sahip olmadan ya da bir üslup büyüsü ile okuyucuları cezbetmeden yazmaya adaması, hem zamana hem de edebiyata büyük bir saygısızlıktır." Ünlülerin bu vecizesi. Dünyanın görüşlerini riske atmanın ve beste için küçük yeteneklerimi teste tabi tutmanın, bu kadar büyük bir adamın anısını bir şey için küçümsemekten daha iyi olduğuna karar vermeseydim, hatip beni yazmaktan alıkoyabilirdi. kendimi kurtarmak adına.
İMPARATOR CHARLES'İN HAYATI
1. Merovenj Ailesi
Frankların kendi krallarını seçtikleri Merovenj ailesinin, Roma Papazı Stephen tarafından tahttan indirilen, tıraş edilen ve manastıra itilen Childeric [III, 743-752] zamanına kadar sürdüğü söylenir. [II (veya III) 752-757]. Ama her ne kadar dış görünüşe bakılırsa onunla sona ermiş olsa da, uzun zamandan beri hayati güçten yoksundu ve krallıktaki gerçek güç ve otorite, krallığın baş subayının elindeydi. Mahkeme, sözde Saray Belediye Başkanıydı ve işlerin başındaydı. Padişahın adıyla, dalgalı saçları ve uzun sakalıyla yetinmek, tahtına oturup hükümdarlık oynamak, her taraftan gelen elçilere kulak vermek ve onları, sanki kendi sorumluluğundaymış gibi, aslında kendisine önerilen, hatta kendisine dayatılan sözlerle reddeder. Bu boş Kral unvanının ve Saray Belediye Başkanının kendi takdirine bağlı olarak izin verdiği güvencesiz desteğin ötesinde, kendisine çok küçük bir gelir getiren tek bir ülke koltuğu dışında kendine ait diyebileceği hiçbir şeyi yoktu. Bunun üzerinde bir mesken ve ona bağlı, gerekli işleri yapmaya yetecek kadar az sayıda hizmetçi vardı. Yurt dışına çıkmak zorunda kaldığında, köylü usulü öküzlü bir boyunduruğun çektiği bir arabaya binerdi, bir pullukçu tarafından bu şekilde saraya ve bir zamanlar bir araya gelen halk meclisine giderdi. krallığın refahı için bir yıl verdi ve onu aynı şekilde geri verdi. Saray Belediye Başkanı, hükümetin ve yurtiçinde veya yurtdışında planlanması veya yürütülmesi gereken her şeyin sorumluluğunu üstlendi.
2. Charlemagne'ın Ataları
Childeric'in tahttan indirildiği sırada, Kral Charles'ın babası Pepin, bu Saray Belediye Başkanlığı makamını elinde tutuyordu, denebilir ki, Pepin'in babası Charles'ın [Martel 715-41] kalıtsal hakkıyla bu görevi ellerinden almıştı. babası Pepin'den ve onu ayrıcalıkla doldurdu. Bütün Frank topraklarını kendilerininmiş gibi yönettiğini iddia eden tiranları ezen ve Galya'yı fethetmeye kalkışan Sarazenleri -iki büyük savaşta- biri Aquitania'da, Poitiers ve diğeri, Narbonne yakınlarındaki Berre Nehri üzerinde - ve onları İspanya'ya dönmeye zorladı. Bu onur genellikle halk tarafından yalnızca şanlı doğumları ve bol zenginlikleriyle seçkin kişilere verilirdi. Birkaç yıl boyunca, görünüşte Kral'ın altında, Kral Charles'ın babası Childeric, Pepin, babasından ve büyükbabasından miras kalan görevleri en dostane bir şekilde kardeşi Carloman ile paylaştı. İkincisi, bilinmeyen nedenlerle, dünyevi bir tacın ağır kaygılarından vazgeçti ve Roma'ya çekildi [747]. Burada dünyevi giysisini bir kukuleta ile değiştirdi ve Oreste Dağı'nda, St. Sylvester Kilisesi'nin yakınında bir manastır inşa etti ve burada birkaç yıl boyunca arzu ettiği inzivanın tadını çıkardı. görüş.Ama o kadar çok seçkin Frank, adaklarını yerine getirmek için Roma'ya hacca gitti ve yolda eski efendileri olarak ona saygılarını sunmakta ısrar ettiler, o kadar çok sevdiği huzur bu sık ziyaretlerle bozuldu ve o meskenini değiştirmeye sevk edildi. Buna göre, planlarının pek çok ziyaretçi tarafından engellendiğini anlayınca, dağı terk etti ve Samnium eyaletindeki Monte Cassino'daki St. Benedict Manastırına çekildi [754] ve geri kalanını orada, dinin tatbikatı.
3. Charlemagne'ın Katılımı
Bununla birlikte Pepin, Roma papasının emriyle Saray Belediye Başkanı rütbesinden Kral rütbesine yükseltildi ve on beş yıl veya daha fazla bir süre boyunca Franklar üzerinde tek başına hüküm sürdü [752-768]. Damlalıktan öldü [Eylül. 24, 768] Paris'te, Aquitania Dükü William ile dokuz yıl üst üste yürüttüğü Aquitania Savaşı'nın sonunda ve iki oğlu Charles ve Carloman'ı, Tanrı'nın lütfuyla, kapris üzerine bıraktı. ardıllık devredildi.
Franklar, halktan oluşan bir genel kurulda, bütün krallığı aralarında eşit olarak paylaşmaları koşuluyla her ikisini de kral yaptılar [9 Ekim 786], Charles babaları Pepin'e ait olması gereken kısmı alıp yönetmek için. ve Carloman, amcaları Carloman'ın yönettiği kısım. Koşullar kabul edildi ve her biri, bu düzenlemeyle kendisine düşen krallığın payına sahip oldu, ancak aralarında barış ancak en büyük zorlukla sağlandı, çünkü Carloman'ın ekibinin çoğu, onların iyi anlayışlarını bozmaya çalıştı ve Hatta onları birbirleriyle savaşa sokmayı planlayanlar bile vardı. Ancak tehlikenin gerçek olmaktan çok hayali olduğunu gösteren olay, çünkü Carloman'ın ölümü üzerine dul eşi [Gerberga] oğulları ve başlıca yandaşlarıyla birlikte İtalya'ya kaçtı ve kocasının erkek kardeşinin kendisini ve çocuklarını bırakmasına rağmen sebepsiz yere İtalya'ya kaçtı. Lombards Kralı Desiderius'un koruması altında. Carloman, kardeşiyle ortak olarak iki yıl [aslında üçten fazla] hüküm sürdükten sonra hastalığa yenik düşmüştü ve ölümünde Charles oybirliğiyle Frankların Kralı seçildi.
4. Bu Çalışmanın Planı
Charles'ın doğumuyla, bebekliğiyle, hatta çocukluğuyla ilgili bir şey yazmak bence budalalık olur, çünkü bu konuda şimdiye kadar hiçbir şey yazılmamış ve şu anda hayatta olup da bu konuda bilgi verebilecek kimse yok. Buna göre, bunu bilinmeyen olarak geçirmeye ve derhal onun karakterini, eylemini ve hayatındaki diğer gerçekleri anlatılmaya ve ortaya koymaya değer olarak ele almaya ve ilk önce eyleminin hesabını vermeye karar verdim. önce yurt içinde ve yurt dışında, sonra karakteri ve uğraşları ve son olarak da yönetimi ve ölümü hakkında, bilmeye değer ya da bilinmesi gereken hiçbir şeyi atlamadan.
5. Akitanya Savaşı
Askeri anlamdaki ilk girişimi, babası tarafından başlatılan, ancak sona erdirilmeyen ve kolayca gerçekleştirilebileceğini düşündüğü için, kardeşi henüz hayattayken, onu savaşmaya çağıran Aquitania Savaşı idi. yardım. Sefer başladığında, çorbasını söz verdiği yardımı durdurmasına rağmen, büyük bir güçle yürüttü ve sabrı ve kararlılığı ile amaçlarını tamamen elde edene kadar kendi kendine empoze ettiği görevden vazgeçmedi veya çekinmedi. . Waifar'ın ölümünden sonra Aquitania'yı ele geçirmeye çalışan ve neredeyse sona erecek olan savaşı yenilemeye çalışan Hunold'u Aquitania'yı terk etmeye ve Gaskonya'ya kaçmaya zorladı. Burada bile onu rahat bırakmadı, ama Garonne Nehri'ni geçti, Fronsac kalesini inşa etti ve kaçağın teslim edilmesini talep etmek için Gaskonya Dükü Lupus'a elçiler gönderdi ve derhal teslim edilmezse onu zorla almakla tehdit etti. ona. Bunun üzerine Lupus daha akıllıca bir yol seçti ve sadece Hunold'dan vazgeçmekle kalmadı, yönettiği eyaletle birlikte Kral'a boyun eğdi.
6. Lombard Savaşı
Bu savaşı sona erdirdikten ve Aquitania'daki meseleleri hallettikten sonra (yetkili ortağı bu hayattan ayrıldı), [773'te], Hadrianus'un [I, 772-795] duaları ve ricaları ile ikna edildi. Roma şehri, Lombardlar'a savaş açmak için. Kendisinden önceki babası bu görevi Papa Stephen'ın [II veya III, 752-757] ricası üzerine üstlenmişti, ancak büyük zorluklar altında, çünkü genellikle danışmanlık yaptığı bazı önde gelen Franklar, tasarısına şiddetle karşı çıktılar. açıkça Kral'ı bırakıp eve gideceklerini söylediler. Bununla birlikte, Lombard Kralı Astolf'a karşı savaş başlatıldı ve çok hızlı bir şekilde sonuçlandı [754]. Şimdi, Charles babasının sahip olduğu savaş ilan etmek için benzer veya daha doğrusu aynı gerekçelere sahip gibi görünse de, savaşın kendisi, zorlukları ve konusu bakımından öncekinden benzer şekilde farklıydı. Pepin, şüphesiz, Kral Astolf'u Pavia'da birkaç gün kuşattıktan sonra, onu rehine vermeye, aldığı şehirleri ve kaleleri Romalılara geri vermeye ve onları bir daha ele geçirmeye kalkışmayacağına dair yemin etmeye zorlamıştı. : ama Charles, savaş ilan ettikten sonra, uzun bir kuşatma ile Kral Desiderius'u tüketene kadar [773] ve Lombardların son umudu olan oğlu Adalgis'i -krallığından değil, kendi takdirine bağlı olarak teslim olmaya zorlayana kadar durmadı. , ancak tüm İtalya'dan [774] Romalılara kaybettikleri her şeyi geri verdi [776], devrimi planlayan Friuli Dükü Hruodgaus'u [776] tüm İtalya'yı kendi iktidarına indirdi ve oğlu Pepin'i kral olarak atadı. [781]
Bu noktada Charles'ın Alpler üzerinden İtalya'ya zorlu geçişini ve Frankların izsiz dağ sırtlarına, cennete uzanan uçurumlara ve düzensiz zirvelere tırmanırken katlandıkları zorlukları tarif etmeliyim, eğer bu çalışmadaki amacım kaydetmek değilse. yürüttüğü savaşların olaylarından çok, yaşamının biçimidir. Bu savaşın İtalya'nın boyun eğmesi, Kral Desiderius'un ömür boyu sürgün edilmesi, oğlu Adalgis'in İtalya'dan kovulması ve Lombard krallarının fetihlerinin Roma Kilisesi'nin başı Hadrian'a geri verilmesiyle sona erdiğini söylemek yeterlidir. .
7. Sakson Savaşı
Bu mücadelenin sonunda, sadece o dönem için bir kenara bırakılmış gibi görünen Sakson savaşı yeniden ele alındı. Frank ulusunun giriştiği hiçbir savaş, bu kadar ısrarla ve acıyla yapılmadı ya da bu kadar çok emeğe mal olmadı, çünkü Saksonlar, Almanya'nın hemen hemen tüm kabileleri gibi, azılı bir halktı; insani ve ilahi bütün kanunları çiğnemeyi ve çiğnemeyi şerefsizlik olarak görmemiştir. Sonra her gün barışın bozulmasına neden olan tuhaf koşullar vardı. Büyük ormanların veya dağ sıralarının araya girip sınırları kesinleştirdiği birkaç yer dışında, bizimle Saksonlar arasındaki çizgi neredeyse tamamen açık bir araziden geçiyordu, böylece cinayetlerin, hırsızlıkların ve kundaklamaların sonu gelmiyordu. İki taraf da. Bu şekilde Franklar o kadar hırçınlaştılar ki, sonunda artık misilleme yapmaya değil, Saksonlarla savaş açmaya karar verdiler [772]. Buna göre onlara karşı savaş başlatıldı ve art arda otuz üç yıl boyunca Franklardan çok Saksonların aleyhine büyük bir öfkeyle sürdürüldü. Saksonların inançsızlığı olmasaydı, kuşkusuz daha erken sona erdirilebilirdi. Ne sıklıkta fethedildiklerini ve Kral'a alçakgönüllülükle boyun eğdiklerini, kendilerine emredilenleri yapmaya söz verdiklerini, tereddüt etmeden gerekli rehineleri aldıklarını ve Kral'dan gönderilen subayları alıp aldıklarını söylemek zor. Bazen o kadar zayıflamış ve küçülmüşlerdi ki, şeytanlara tapmaktan vazgeçip Hıristiyanlığı kabul etmeye söz verdiler, ancak bu şartları çiğnemeye olduğu kadar kabul etmeye de hazırdılar, bu yüzden hangisinin daha kolay olduğunu söylemek imkansızdı. savaşın başlangıcından bu yana, kendi taraflarında bu tür değişiklikler olmadan neredeyse bir yıl geçmediler. Ancak Kral, yüksek amacının ve kararlılığının - iyi ve kötü talihte olduğu gibi - kendi taraflarındaki herhangi bir kararsızlıktan bıkmasına veya üstlendiği görevden geri çevrilmesine izin vermedi, tam tersine asla izin vermedi. inançsız davranışı cezasız bıraktı, ama ya bizzat onlara karşı savaştı ya da intikam almak ve haklı tatmini sağlamak için kontlarını bir orduyla gönderdi. Sonunda, direniş gösteren herkesi fethettikten ve boyun eğdirdikten sonra, Elbe kıyılarında yaşayan on bin kişiyi aldı ve onları karıları ve çocukları ile birlikte burada ve orada Galya ve Almanya'da birçok farklı bedene yerleştirdi. 804]. Bunca yıl süren savaş, sonunda kralın sunduğu ulusal dinsel geleneklerden ve şeytanlara tapınmaktan vazgeçme, Hıristiyan inancının ve dininin ayinlerini kabul etme ve Hıristiyanlık ile birlik olma gibi şartları kabul etmeleriyle sona erdi. Franklar tek bir halk oluşturmak için.
8. Sakson Savaşı (devamı)
Charles'ın kendisi bu savaşta sadece iki meydan muharebesi yaptı, her ikisi de bir aydan biraz daha kısa bir sürede, Osning Dağı'nda [783], Detmold denilen yerde ve yine Hase nehri kıyısında uzun sürmesine rağmen. . Bu iki muharebede düşman o kadar bozguna uğratılmış ve yenilmişti ki, güçlü bir mevzi tarafından korunmadıkça, daha sonra taarruza geçmeye veya Kralın saldırılarına direnmeye asla cesaret edemediler. En yüksek onur mevkilerini işgal eden Sakson soylularının yanı sıra Frank'in de büyük bir kısmı, ancak otuz iki yıl sonra sona eren bu savaşta öldü [804]. Bu arada Franklara karşı ilan edilen ve Kral tarafından ustaca yürütülen savaşlar o kadar çok ve acıklıydı ki, onun metanetine mi yoksa talihine mi daha çok hayran olunacağı sorgulanabilir. Sakson savaşı, İtalyan savaşından [773] iki yıl önce [772] başladı, ancak kesintisiz devam etmesine rağmen, başka yerlerdeki işler ihmal edilmedi ve diğer eşit derecede zorlu mücadelelerden herhangi bir gerileme olmadı. Zamanının tüm prenslerini bilgelik ve ruhun büyüklüğü konusunda geride bırakan Kral, onu caydırmak için zorluk çekmedi ya da üstlenmesi ya da yapılması gereken herhangi bir şeyden onu korkutma tehlikesiyle karşılaşmadı, çünkü kendini tahammül etmek için eğitmişti. ve zorluklara boyun eğmeden veya bollukta talihin aldatıcı nimetlerine güvenmeden gelen her şeye tahammül edin.
9. İspanyol Seferi
Saksonlarla bu şiddetli ve neredeyse kesintisiz mücadelenin ortasında, sınırı uygun noktalarda garnizonlarla kapladı ve toplayabildiği tüm güçlerin başında Pireneler üzerinden İspanya'ya yürüdü. Saldırdığı tüm kasaba ve kaleler teslim oldu. ve yurda dönüşüne kadar herhangi bir kayıp yaşamadı, ancak Pireneler üzerinden dönüşünde Gaskonların ihanetine pişman olmak için bir nedeni vardı. Bu bölge, etrafını saran sık ormanlar nedeniyle pusuya çok uygun ve ordu, yolun darlığının gerektirdiği uzun yürüyüş hattında ilerlerken, tepede pusuya yatan Gaskonyalılar [778]. çok yüksek bir dağ, yük treninin arkasına ve ondan sorumlu arka muhafıza saldırdı ve onları vadinin en dibine [daha sonra M.Ö. Roland'ın Şarkısı]. Çıkan mücadelede onları bir adamla kestiler, daha sonra bagajı yağmaladılar ve yaklaşan gecenin örtüsü altında hızla her yöne dağıldılar. Zırhlarının hafifliği ve savaş alanının doğası bu olayda Gascon'ları iyi durumda tutarken, Franklar zırhlarının ağırlığı ve zeminin düzensizliği nedeniyle her bakımdan dezavantajlı bir şekilde savaştı. Eggihard, Kralın vekilharcı Anselm, Kont Palatine ve Brittany Yürüyüşü Valisi Roland, diğer pek çok kişiyle birlikte bu göreve düştüler. Bu kötü dönüşün intikamı alınamadı, çünkü düşman planlarını uyguladıktan sonra o kadar geniş bir alana dağıldı ki, nerede olduklarına dair en ufak bir ipucu bile bulunamadı.
10. Bretonların ve Beneventanların Teslimi
Charles ayrıca Galya'nın en batı kesiminde deniz kıyısında yaşayan Bretonlara [786] boyun eğdirdi. Ona itaat etmeyi reddettiklerinde, üzerlerine bir ordu gönderdi ve onları rehine vermeye ve emrini yerine getireceğine söz vermeye zorladı. Daha sonra ordusuyla bizzat İtalya'ya girdi [787] ve Roma'dan geçerek Campania'daki bir şehir olan Capua'ya geçti, burada kampını kurdu ve Beneventanları kendisine boyun eğmezlerse düşmanlıkla tehdit etti. Dükleri Aragis, iki oğlu Rumold ve Grimold'u büyük miktarda parayla Kral'la görüşmeye göndererek, onları rehine olarak kabul etmesi için yalvararak ve kendisi ve halkı için Kralın tüm emirlerine uyma sözü vererek tehlikeden kaçtı. , kişisel katılımının gerekli olmaması şartıyla. Kral, Dük'ün inatçı tavrından ziyade halkın refahını göz önünde bulundurdu, teklif edilen rehineleri kabul etti ve yakışıklı armağanını göz önünde bulundurarak onu huzuruna çıkma zorunluluğundan kurtardı. Küçük oğlu sadece rehin olarak tuttu ve büyük olanı babasına geri gönderdi ve Roma'ya döndü, komisyon üyelerini Aragis'e bağlılık yemini etmelerini ve Beneventanlara yönetmelerini sağladı. Kutsal yerlerde ibadetlerini yerine getirmek için birkaç gün Roma'da kaldı ve sonra Galya'ya geri döndü [787].
11. Tassilo ve Bavyera Seferi
Bu sırada, aniden Bavyera savaşı patlak verdi, ancak hızlı bir şekilde sona erdi. Dük Tassilo'nun küstahlığı ve aptallığı yüzündendi. Kral Desiderius'un kızı olan karısı [Liutberga], babasının sürgününün öcünü kocası aracılığıyla almak istiyordu ve buna göre onu, Bavyera'nın doğudaki komşuları olan Hunlar ile bir anlaşma yapmaya ikna etti. Kralın emirlerini yerine getirmeden bırakmak, ama onu savaşa davet etmek. Charles'ın yüksek ruhu Tassilo'nun itaatsizliğine katlanamadı, çünkü ona göre tüm sınırları aşıyor gibi görünüyordu, hemen her taraftan birliklerini Bavyera'ya karşı bir sefer için çağırdı ve sınırı oluşturan Lech nehrinde büyük bir orduyla bizzat ortaya çıktı. Bavyeralılar ve Alemanniler arasında. Kampını kıyılarına kurduktan sonra, eyalete girmeden önce bir büyükelçilik tarafından Dük'ün eğilimini test etmeye karar verdi. Tassilo ısrar etmenin ne kendisinin ne de halkının iyiliği için olduğunu düşünmüyordu, bu yüzden Kral'a teslim oldu, talep edilen rehineleri, aralarında kendi oğlu Theodo'yu verdi ve yemin ederek, kimseye kulak vermeyeceğine söz verdi. Onu biatından döndürmeye çalıştılar, böylece çok acıklı görünen bu savaş çok çabuk sona erdi. Bununla birlikte, Tassilo daha sonra Kralın huzuruna çağrıldı [788] ve ayrılmak zorunda kalmadı ve sorumlu olduğu eyaletin hükümeti artık bir düke değil, saymaya emanet edildi.
12. Slav Savaşı
Bu ayaklanmalar bu şekilde bastırıldıktan sonra, aramızda yaygın olarak Wilzi olarak bilinen, ama aslında, yani kendi dillerinde Welatabian olarak adlandırılan Slavlara karşı savaş ilan edildi. Saksonlar, bu sefer sırasında Kral'ın çağrısını takip eden kabileler arasında yardımcı olarak hizmet ettiler, ancak itaatleri samimiyet ve bağlılıktan yoksundu. Savaş ilan edildi çünkü Slavlar, Frankların eski müttefikleri olan Abodriti'yi, aksi yöndeki tüm emirlere rağmen, sürekli baskınlarla taciz etmeye devam ettiler. Bilinmeyen uzunlukta bir körfez [yani Baltık Denizi], ancak hiçbir yerde yüz milden daha geniş ve birçok yerde daha dar değil, Batı Okyanusu'ndan doğuya doğru uzanıyor. Birçok kabilenin kıyılarında Kuzeyliler olarak adlandırdığımız Danimarkalılar ve İsveçliler, kuzey kıyısında ve komşu adaların tamamında yerleşimler vardır, ancak güney kıyısında Slava ve Aïsti (günümüzdeki "Estonya" adını türetilen) ve çeşitli kabileler yaşamaktadır. diğer kabileler. Kralın şimdi kendilerine karşı savaş açtığı Welatabyalılar bunların başındaydı, ancak şahsen yürüttüğü tek bir seferde [789] onları o kadar ezdi ve boyun eğdirdi ki, bundan sonra krallarına itaat etmeyi reddetmenin uygun olmadığını düşündüler. komutlar.
13. Hunlarla Savaş
Avarlara veya Hunlara karşı savaş [791] izledi ve Sakson savaşı dışında, yürüttüğü en büyük savaştı, onu diğer savaşlarından daha fazla cesaretle aldı ve bunun için çok daha büyük hazırlıklar yaptı. Pannonia'da o zamanlar Hunların sahip olduğu bir seferi bizzat yürüttü. Sonraki tüm operasyonları oğlu Pepin'e ve illerin valilerine, hatta sayımlara ve teğmenlere emanet etti. Savaşı en şiddetli şekilde kovuşturmalarına rağmen, ancak yedi yıllık bir mücadeleden sonra sonuçlandırıldı. Pannonia'nın tamamen boşaltılması ve artık bir çöl olan ve insan yerleşimine dair hiçbir iz bulunmayan Han'ın sarayının bulunduğu yer, o yıllarda ne kadar çok savaşın yapıldığına ve ne kadar kan döküldüğüne tanıklık ediyor. Hun soylularının tüm bedeni bu yarışmada ve onunla birlikte tüm ihtişamı da yok oldu. Yıllarca biriktirilen tüm para ve hazineler ele geçirildi ve Frankların insanın hafızasında şimdiye kadar giriştikleri hiçbir savaş onlara bu kadar zenginlik ve bu kadar ganimet getirmedi. O zamana kadar Hunlar fakir bir halk sanıyorlardı, ama Han'ın sarayında o kadar çok altın ve gümüş bulundu ve savaşta o kadar çok değerli ganimet ele geçirildi ki, Frankların Hunlardan adil bir şekilde aldığı şeyleri pekala düşünebilir. Hunlar daha önce başka milletlerden haksız yere almışlardı. Frankların önde gelenlerinden sadece ikisi bu savaşta öldü - Liburnia kıyısındaki bir kasaba olan Tarsatch'ta [799] öldürülen Friuli Dükü Eric ve sakinlerin ihaneti tarafından öldürülen Bavyera Valisi Gerold. Pannonia'da ölümünü karşıladı, Hunlara karşı savaşmak için güçlerini sıralarken ve adamlarını cesaretlendirmek için ileri geri at sürerken, kendisine eşlik eden iki adamla birlikte, bilinmeyen bir el tarafından öldürüldü [799]. Bu savaş, aksi takdirde Franklar için neredeyse kansızdı ve büyüklüğü nedeniyle uzun sürmesine rağmen, en tatmin edici şekilde sona erdi.
14. Danimarka Savaşı
Sakson savaşı, mücadelenin uzun sürdüğü kadar başarılı bir şekilde sona erdi. Daha sonra patlak veren Bohemya [805-806] ve Linonian [808] savaşları uzun sürmedi, ikisi de genç Charles'ın önderliğinde hızla gerçekleştirildi. Bu savaşların sonuncusu Danimarkalılar denilen Kuzeylilere karşı ilan edilen savaştı. Kariyerlerine korsan olarak başladılar, ancak daha sonra geniş filolarıyla Galya ve Almanya kıyılarını yakmaya başladılar. Kralları Godfred, boş heveslerle o kadar şişmişti ki, Almanya'nın tamamında imparatorluk kazanmaya güvendi ve eyaletleri olarak Saksonya ve Frizya'yı gördü.Komşularını Abodriti'ye boyun eğdirmiş ve onları vergiye bağlamıştı ve kısa bir süre sonra büyük bir orduyla Kral'ın mahkemesini düzenlediği Aix-la-Chapelle [Aachen - Charlemagn'ın başkenti] önüne çıkacağıyla övünüyordu. Sözlerine, kulağa ne kadar boş gelse de, biraz inanç konuldu ve erken bir ölüm tarafından engellenmemiş olsaydı, böyle bir şeye teşebbüs edeceği varsayılırdı. Kendi korumalarından biri tarafından öldürüldü [810] ve böylece hayatı ve başlattığı savaş bir anda sona erdi.
15. Charlemagne'ın Fetihlerinin Kapsamı
Bu en güçlü kralın kırk yedi yıllık saltanatı boyunca yürüttüğü, en ustaca planlanmış ve başarıyla yapılmış savaşlar bunlardır. Babasının eline geçtiğinde zaten büyük ve güçlü olan Frank krallığını o kadar büyüttü ki, eski topraklarının iki katından fazlası ona eklendi. Frankların otoritesi daha önce Galya'nın Ren ve Loire, Okyanus ve Balear Denizi arasında kalan bölümüyle, Almanya'nın Doğu Frankları olarak adlandırılan ve Saksonya ile sınırlanan bölgesiyle sınırlıydı. Tuna, Ren ve Saale - bu nehir Thüringenleri Sorabyalılardan ve Alemanni ve Bavyera ülkesine ayırır. Yukarıda bahsi geçen savaşlarla ilk önce Aquitania, Gascony ve Navarrese topraklarında yükselen Ebro Nehri'ne kadar Pireneler bölgesinin tamamını, İspanya'nın en verimli bölgelerinden akar ve boşalır. Balear Denizi, Tortosa şehrinin surlarının altında. Daha sonra, Aosta'dan Aşağı Calabria'ya kadar tüm İtalya'yı vergilendirdi ve sınır çizgisinin Beneventanlarla Yunanlılar arasında geçtiği, Saksonya'dan bin milden daha uzun bir bölge olan ve Almanya'nın küçük bir bölümünü oluşturan ve Almanya'nın küçük bir parçası olarak kabul edilen bir bölge haline geldi. Hem Pannonias, Tuna ötesinde Dacia hem de Istria, Liburnia ve Dalmaçya, Yunanlılara bıraktığı kıyıdaki şehirler hariç, Frankların yaşadığı ülkenin iki katı, buna ek olarak uzunluğu ona eşit. İmparator, dostluk uğruna ve onunla yaptığı antlaşma nedeniyle. Özetle, Almanya'da Ren ve Vistula, Okyanus ve Tuna arasında yaşayan, hepsi hemen hemen aynı dili konuşan, ancak gelenek ve giyim bakımından birbirlerinden çok farklı olan tüm vahşi ve barbar kabileleri yendi ve vergiye tabi tuttu. . Bunların en önde gelenleri Welatalılar, Sorabyalılar, Abodritiler ve Bohemyalılardır ve onlarla savaşmak zorunda kaldı, ancak geri kalanı, çok daha büyük bir kısmı, kendi istekleriyle ona boyun eğdi.
16. Dış İlişkiler
H, birkaç kral ve ulusun iyi niyetini kazanarak saltanatının görkemine, gerçekten de, Galiçya Kralı ve Asturias'ın Alfonso [II 791-842] ile yaptığı ittifakla o kadar yakındı ki, ikincisi mektup gönderirken ya da Charles büyükelçileri, kendini her zaman onun adamı olarak nitelendirdi. Cömertliği, İskoç krallarını, isteklerine o kadar saygı duymalarını da sağladı ki, ona hiçbir zaman efendi ya da köleler ve köleler dışında başka bir unvan vermediler: onlardan gelen mektuplar var, bu konuda bu duyguları ifade ediyor. Hindistan hariç, Doğu'nun neredeyse tamamına hükmeden Pers Kralı Harun'la [yani Harun El-Raşid, 786-809] ilişkileri o kadar arkadaş canlısıydı ki, bu prens tüm kralların ve yeryüzünün hükümdarları ve şeref ve cömertlik işaretlerinin yalnızca ona ait olduğunu düşündüler. Buna göre, Charles tarafından Rabbimiz ve Kurtarıcımız'ın en kutsal mezarını ve diriliş yerini ziyaret etmek için gönderilen elçiler, kendisine hediyeler sunduklarında ve efendilerinin isteklerini bildirdiklerinde, sadece isteneni vermekle kalmadı, aynı zamanda ona sahip oldu. kutsal ve mübarek yer. Geri döndüklerinde yanlarında elçilerini göndererek, Doğu topraklarının eşyaları, parfümleri ve diğer zengin ürünlerinin yanı sıra muhteşem hediyeler de gönderdi. Bundan birkaç yıl önce Charles ondan bir fil istemişti ve sadece o göndermişti. sahip olduğu biriydi. Konstantinopolis İmparatorları, Nicephorus [I 802-811], Michael [I, 811-813] ve Leo [V, 813-820], Charles'a ilerlediler ve birkaç elçilik aracılığıyla onunla dostluk ve ittifak kurmaya çalıştılar. Yunanlılar, onun imparatorluğu kendilerinden koparmayı planladığından şüphelendiler, çünkü İmparator unvanını üstlenmesinden dolayı, onunla yakın bir ittifak kurdular, hiçbir suç nedeni olmasın. Aslında, Frankların gücü, Yunanlılar ve Romalılar tarafından her zaman kıskanç bir gözle görüldü, bu nedenle Yunan atasözü "Frank'ı arkadaşın için al, ama komşun için değil."
17. Bayındırlık İşleri
İmparatorluğunu genişletmek ve yabancı milletleri boyunduruk altına almak konusunda kendini bu kadar büyük gösteren ve bu amaçla sürekli planlarla meşgul olan bu kral, krallığını süslemek ve fayda sağlamak için hesaplanmış pek çok işe de girişmiş ve birçoğunu tamamlamıştır. Bunların arasında en çok anılmayı hak eden, Aix-la-Chapelle'deki Meryem Ana'nın en hayranlık uyandıran şekilde inşa edilmiş bazilikası ve Mayence'de Ren Nehri üzerinde, nehrin genişliği olan yarım mil uzunluğundaki bir köprüdür. Bu noktada. Bu köprü, Charles'ın ölmesinden bir yıl önce [Mayıs 813] yangınla yok edildi, ancak çok kısa bir süre sonra ölümü nedeniyle, onu taştan yeniden inşa etmeyi amaçlamasına rağmen onarılamadı. Güzel işçilikle yapılmış iki saraya başladı - biri Ingelheim adlı malikanesinin yakınında, Mayence'den çok uzakta olmayan, Nimeguen'de, Batavia adasının güney tarafını yıkayan Waal nehri üzerinde. Ama hepsinden önemlisi, tüm krallığı boyunca kutsal yapılar onun ilgi odağıydı ve ne zaman onları eski çağlardan beri harap halde görse, onlardan sorumlu olan rahiplere ve babalara onları onarmalarını emretti ve komisyoncular tarafından onun talimatlara uyuldu. Ayrıca Galya ve Almanya'dan Kuzey Okyanusu'na akan nehirler üzerinde Kuzeylilerle savaş için bir filo hazırladı. Dahası, Kuzeyliler sürekli olarak Galya ve Alman kıyılarını istila edip yakıp yıktıkları için, düşmanın karaya çıkmasını önlemek için tüm limanlarda ve gemilerin girişine izin verecek kadar büyük nehirlerin ağızlarında nöbet ve koğuş tutulmasına neden oldu. Güneyde, Narbonensis ve Septimania'da ve Roma'ya kadar İtalya'nın tüm kıyılarında, korsanlık uygulamalarına yeni başlamış olan Moors'a karşı aynı önlemleri aldı. Bu nedenle, kendi zamanında İtalya, Mağribilerin, Galya ve Almanya'nın da Kuzeylilerin elinde büyük bir zararı olmadı, Moors'un Etrüsk kasabası Civita Vecchia'yı ihanetle ele geçirmesi ve yağmalaması dışında, Kuzeyliler bazılarını rahatsız etti. Alman kıyılarında Frizya'daki adalar.
18. Özel Hayat
Böylece Charles iyi bilindiği gibi krallığını korudu ve güzelleştirdi ve burada onun büyük niteliklerine ve hem iyi hem de kötü talihindeki olağanüstü sabitliğine hayranlığımı ifade etmeme izin verin. Şimdi onun özel ve aile hayatının ayrıntılarını vermeye devam edeceğim.
Babasının ölümünden sonra, krallığı kardeşiyle paylaşırken, düşmanlıklarına ve kıskançlığına en sabırla katlandı ve şaşırtıcı bir şekilde, ona kızacak durumda değildi. Daha sonra Lombard Kralı Desiderius'un bir kızıyla, annesinin isteği üzerine evlendi, ancak bir yılın sonunda bilinmeyen bir nedenle onu reddetti ve Suabian kökenli soylu bir kadın olan Hildegard ile evlendi. Ondan üç oğlu - Charles, Pepin ve Louis - ve bir o kadar da kızı - Hruodrud, Bertha ve ve Gisela vardı. Bunlardan başka üç kızı daha vardı - Theoderada, Hiltrud ve Ruodhaid - ikisi Doğu Frenk (yani Alman) kökenli bir kadın olan üçüncü karısı Fastrada'dan ve üçüncüsünün adı bir cariyedendi. an benden kaçıyor. Fastrada'nın ölümünde [794], Alemannik bir kadın olan Liutgard ile evlendi ve ona hiç çocuğu olmadı. Ölümünden sonra (4 Haz 800) üç cariyesi vardı - Drogo ve Hugh ve Ethelind'in annesi olan Adaltrud Regina'ya sahip olduğu bir Sakson olan Gersuinda, Theodoric'i yönetti. Charles'ın annesi Berthrada, onunla birlikte yaşlılığını büyük bir onurla geçirdi, ona en büyük saygıyı gösterdi ve Kral Desiderius'un onu memnun etmek için evlendiği kızını boşaması dışında aralarında hiçbir anlaşmazlık olmadı. Hildegard'dan kısa bir süre sonra, oğlunun evinde üç torun ve bir o kadar torunla yaşadıktan sonra öldü ve o, onu babasının yattığı St. Denis Bazilikası'na büyük bir ihtişamla gömdü. Kızlık çağından itibaren kendini dinsel bir yaşama adayan tek bir kız kardeşi Gisela vardı ve annesine olduğu kadar ona da sevgi beslerdi. O da hayatını geçirdiği manastırda ondan birkaç yıl önce öldü.
19 Özel Hayat (devamı) [Charles ve Çocuklarının Eğitimi]
Çocuklarının eğitimi için benimsediği plan, her şeyden önce, hem erkek hem de kız çocuklarına liberal sanatlarda eğitim vermekti ve bu da dikkatini kendi üzerine çevirdi. Yılları kabul eder etmez, Frankların adetlerine uygun olarak, oğlanlar binicilik öğrenmek, savaş ve kovalamaca yapmak zorundaydılar, kızlar ise kumaş yapımına alışmak ve pala ve iğ ile uğraşmak zorundaydılar. aylaklıkla tembelleşmeyebilirler ve onlarda her erdemli duyguyu besledi. Ölümünden önce tüm çocuklarından sadece üçünü, iki oğlu ve bir kızı, en büyükleri Charles'ı, İtalya Kralı yaptığı Pepin'i ve en büyük kızı Hruodrud'u kaybetti. Yunan İmparatoru Konstantin [VI, 780-802] ile nişanlı olduğu. Pepin, Bernard adında bir oğlu ve beş kızı, Adelaide, Atula, Guntrada, Berthaid ve Theoderada bıraktı. Kral, Pepin'in ölümü sırasında [810] baba sevgisinin çarpıcı bir kanıtını verdi: Torunu Pepin'in halefi olarak atadı ve torunları kendi kızlarıyla büyüttü. Oğulları ve kızı öldüğünde, olağanüstü güçlü zihninden beklendiği kadar sakin değildi, çünkü sevgileri daha az güçlü değildi ve onu gözyaşlarına boğdu. Yine dostlarından en çok sevdiği Romalı Pontif Hadrianus'un [796] ölümü kendisine haber verildiğinde, bir erkek kardeşini ya da çok sevgili bir oğlunu kaybetmiş gibi ağladı. Doğası gereği arkadaşlık kurmaya en hazırdı ve sadece kolayca arkadaş edinmekle kalmadı, onlara ısrarla sarıldı ve bu tür bağlar kurduğu kişilere çok sevgiyle değer verdi. Oğullarının ve kızlarının eğitimine o kadar dikkat ederdi ki, evdeyken asla yemeklerini onsuz yemez, onlarsız yolculuk yapmazdı, oğulları onun yanına binerdi, kızları da onu takip ederdi. Korumaları için detaylandırılmış korumasının arka tarafını kaldırdı. Söylemesi garip, çok güzel kadınlar olmalarına ve onları çok sevmesine rağmen, onlardan hiçbirini kendi milletinden bir adamla veya bir yabancıyla asla evlenmek istemedi, hepsini ölümüne kadar evde tuttu, dedi. toplumlarından vazgeçemeyeceğini söyledi. Bu nedenle, aksi halde mutlu olsa da, onlar söz konusu olduğunda talihin kötülüğünü deneyimledi, ancak onlar hakkında mevcut olan söylentiler ve onurlarına yönelik şüpheler hakkındaki bilgisini gizledi.
20. Charlemagne'a Karşı Komplolar
Cariyelerinden birinin yüzünde yakışıklı ama kambur, Pepin adında bir oğlu vardı. Charles Hunlarla savaştayken ve Bavyera'da kışı geçirirken [792], bu Pepin hastalığı utandırdı ve kraliyet otoritesinin boş vaatleriyle onu baştan çıkaran bazı önde gelen Franklarla birlikte babasına komplo kurdu. Aldatmacası ortaya çıktığında ve komplocular cezalandırıldığında, başı tıraş edildi ve istekleri doğrultusunda Prüm Manastırı'nda dini bir yaşama adadı. Daha önce Almanya'da Charles'a karşı korkunç bir komplo kurulmuştu, ancak tüm hainler sürgüne gönderildi, bazıları sakatlanmadan, bazıları gözleri söndürüldükten sonra. Üçü sadece hayatlarını kaybettiler, kılıçlarını çektiler ve tutuklanmaya direndiler ve birkaç adamı öldürdükten sonra başka türlü etkisiz hale getirilemeyecekleri için öldürüldüler. Kraliçe Fastrada'nın gaddarlığının bu komploların başlıca nedeni olduğu ve her ikisinin de Charles'ın karısının gaddar davranışlarına açıkça rıza göstermesinden ve olağan nezaket ve mizacından sapmasından kaynaklandığı varsayılmaktadır. Hayatının geri kalanında herkes tarafından büyük bir sevgi ve şefkatle karşılandı, öyle ki, ona karşı en ufak bir haksız titizlik suçlaması yapılmadı.
21. Charlemagne'nin Yabancılara Karşı Davranışı
Yabancıları severdi ve onları himayesi altına almak için çok uğraşırdı. Hem sarayda hem de krallıkta sık sık o kadar çoktular ki, makul bir şekilde bir baş belası olarak kabul edilebilirlerdi, ancak geniş insanlığıyla, bu tür rahatsızlıklardan çok az rahatsız oldu, çünkü bu büyük rahatsızlıkların telafi edildiğini hissetti. cömertliğinin övgüsü ve yüksek şöhretin ödülü ile.
22. Kişisel Görünüm
Charles iri ve güçlüydü ve heybetliydi, ama orantısız derecede uzun değildi (boyunun ayağının yedi katı olduğu biliniyordu), başının üst kısmı yuvarlaktı, gözleri çok büyük ve hareketliydi, burnu ve burnu büyüktü. biraz uzun, saçları açık, yüzü gülüyor ve neşeli. Boynu kalın ve biraz kısa olmasına ve göbeği oldukça belirgin olmasına rağmen, vücudunun geri kalanının simetrisi bu kusurları gizlediği halde, ister ayakta ister otururken olsun, görünüşü her zaman görkemli ve ağırbaşlıydı. Yürüyüşü sağlamdı, tüm arabası erkekçeydi ve sesi netti, ancak cüssesinin beklendiği kadar güçlü değildi. Sağlığı mükemmeldi, ölümünden önceki dört yıl boyunca, sonunda sık sık ateşlenmeye maruz kaldığında, hatta bir ayağıyla biraz topalladı. O yıllarda bile, kendisinden neredeyse nefret eden doktorların tavsiyelerinden ziyade kendi eğilimlerine başvurdu, çünkü onun alışık olduğu kızartmalardan vazgeçmesini ve onun yerine haşlanmış et yemesini istiyorlardı. Ulusal geleneklere uygun olarak, at sırtında ve kovalamacada sık sık egzersiz yaptı, dünyada neredeyse hiç kimsenin Franklarla eşit olamayacağı başarılar. Doğal sıcak su kaynaklarından nefes almaktan zevk aldı ve sık sık yüzme pratiği yaptı; yüzmede o kadar ustaydı ki, hiç kimse onu geçemezdi ve bu nedenle sarayını Aixla-Chapelle'de inşa etti ve son yıllarında sürekli olarak orada yaşadı. ölüm. O sadece oğullarını hamama değil, aynı zamanda soylularını ve arkadaşlarını da davet ederdi ve zaman zaman maiyeti veya muhafızlarından oluşan bir birlik, bazen yüz veya daha fazla kişi onunla yıkanırdı.
23. Elbise
Ulusal, yani Frank giyerdi, derisinin yanına keten bir gömlek ve keten pantolon giydirirdi ve bunların üzerinde ipek püsküllü bir tunik alt uzuvlarını saran ve ayaklarını ayakkabılarıyla örten bir hortum vardı. ve kışın omuzlarını ve göğsünü su samuru ya da sansar derisinden oluşan dar bir ceketle korurdu. Her şeyin üzerine mavi bir pelerin attı ve çevresinde her zaman bir kılıç kuşağı vardı, genellikle altın ya da gümüş kabzası ve kemeri olan bir kılıç taşıyordu, bazen mücevherli bir kılıç taşıyordu, ama sadece büyük bayram günlerinde ya da yabancı ülkelerden gelen büyükelçilerin kabulünde. milletler. Ne kadar güzel olursa olsun yabancı kostümlerden nefret ederdi ve Roma'da iki kez Roma tuniği, chlamys ve ayakkabılarını ilk kez, ikinci Leo'yu memnun eden Papa Hadrian'ın ricası üzerine giydiği zaman hariç, asla onlara cübbe giydirilmesine izin vermedi. Hadrian'ın halefi. Büyük bayram günlerinde işlemeli giysilerden ve değerli taşlarla süslenmiş ayakkabılardan yararlanırdı, pelerinine altın bir toka takılırdı ve altın ve değerli taşlardan bir taçla taçlandırılmış gibi görünürdü: ama diğer günlerde elbisesi sıradan olanlardan çok az farklıydı. insanların elbisesi.
24. Alışkanlıklar
Charles yemek yemede ve özellikle içmede ölçülüydü, çünkü sarhoşluktan herkeste, daha çok kendisinde ve ev halkında iğreniyordu ama yemekten kolay kolay vazgeçemezdi ve sık sık oruçların sağlığına zarar verdiğinden şikayet ederdi. Çok nadiren, sadece büyük bayram günlerinde ve daha sonra çok sayıda insana eğlenceler verirdi. Avcılarının şişte getirdikleri kızartmayı saymazsak, yemekleri genellikle dört çeşit yemekten oluşuyordu, buna diğer yemeklerden daha çok düşkündü. Masadayken kitap okuyor ya da müzik dinliyordu. Okumaların konusu eski zamanların hikayeleri ve eylemleriydi: O da St. Augustine'in kitaplarına ve özellikle "Tanrının Şehri" başlıklı kitaplarına düşkündü.
Şarap ve her türlü içki konusunda o kadar ılımlıydı ki, yemek sırasında kendisine nadiren üç fincandan fazla izin verirdi. Yazın öğle yemeğinden sonra biraz meyve yer, bir bardak suyunu süzer, gece yaptığı gibi elbiselerini ve ayakkabılarını çıkarır, iki üç saat dinlenirdi. Gece boyunca dört-beş kez uyanıp yataktan kalkma alışkanlığı vardı. Giyinirken ve ayakkabılarını giyerken, sadece arkadaşlarını dinlemekle kalmadı, sarayın kontu, kararının gerekli olduğu herhangi bir davayı ona söylerse, tarafları hemen önüne çıkardı, haberdar etti. davayı açtı ve kararını verdi, sanki Yargı kürsüsünde oturuyormuş gibi. Bu, o sırada yaptığı tek iş değildi, ama ister kendi başına isterse de subaylarına bu konuda emirler vermek zorunda olsun, günün herhangi bir görevini yerine getiriyordu.
25. Çalışmalar
Charles'ın hazır ve akıcı konuşma yeteneği vardı ve söylemek zorunda olduğu her şeyi son derece net bir şekilde ifade edebiliyordu. Sadece ana diline hakim olmakla yetinmeyip, yabancı dillerin incelenmesine önem verdi ve özellikle Latince'ye o kadar hakimdi ki, onu anadili kadar iyi konuşabiliyordu ama Yunanca'yı kendisinden daha iyi anlayabiliyordu. konuşabilirdi. Gerçekten de o kadar belagatliydi ki, bir belagat öğretmeni olarak kabul edilebilirdi. Liberal sanatları büyük bir gayretle geliştirdi, onlara öğretenlere büyük saygı duydu ve onlara büyük onur verdi. O zamanlar yaşlı bir adam olan Pisa deacon Peter'ın dilbilgisi dersleri aldı. Bir diğer diyakoz, Britanyalı Albin, soyadı Alcuin olan, o zamanın en büyük alimi olan, Sakson kökenli bir adam, onun diğer ilim dallarında hocasıydı. Kral, retorik, diyalektik ve özellikle de hesap yapmayı öğrendiği astronomi çalışmak için onunla çok zaman ve emek harcadı ve gök cisimlerinin hareketlerini en merakla, akıllı bir inceleme ile araştırdı.Ayrıca yazmaya çalıştı ve boş zamanlarında elini harfleri oluşturmaya alıştırmak için yatağında tabletleri ve boşlukları yastığının altında tutardı, ancak çabalarına zamanında değil, geç yaşta başladığı için, kötü bir başarı ile karşılaştılar.
26. Dindarlık
Çocukluğundan beri kendisine aşılanmış olan Hıristiyan dininin ilkelerini büyük bir şevk ve bağlılıkla besledi. Aix-la-Chapelle'de altın, gümüş, kandiller, masif pirinçten korkuluklar ve kapılarla süslediği güzel bazilikayı bu yüzden inşa etti. Bu yapının sütunlarını ve mermerlerini başka bir yerde uygun bulamadığı için Roma ve Ravenna'dan getirtmişti. Sağlığı elverdiği sürece bu kilisede sürekli olarak ibadet etti, sabah ve akşam, hatta akşam saatlerinden sonra bile, ayine katılmanın yanı sıra, orada yapılan tüm hizmetlerin mümkün olan en uygun şekilde yapılmasına özen gösterdi ve çoğu zaman halkı uyardı. binaya uygunsuz veya kirli herhangi bir şeyin getirilmesine veya içinde kalmasına izin vermemek. Ona çok sayıda altın ve gümüşten kutsal kaplar ve o kadar çok sayıda rahip kıyafeti verdi ki, kilisedeki en mütevazı görevi yapan kapıcılar bile görevlerini yerine getirirken günlük kıyafetlerini giymek zorunda kalmadılar. Kilise okumasını ve mezmurunu geliştirmek için büyük çaba sarf ediyordu, çünkü alçak bir tonda ve başkalarıyla birlikte, ne toplum içinde okudu ne de şarkı söyledi, ancak her ikisinde de çok yetenekliydi.
27. cömertlik [Charles ve Roma Kilisesi]
Yoksullara yardım etmede ve Yunanlıların sadaka dediği karşılıksız cömertlikte çok ileriydi, öyle ki, sadece kendi ülkesinde ve kendi krallığında vermeye önem vermekle kalmadı, aynı zamanda yaşayan Hıristiyanların olduğunu keşfettiğinde. Suriye'de, Mısır'da, Afrika'da, Kudüs'te, İskenderiye'de ve Kartaca'da sefalet içinde, onların isteklerine merhamet eder, denizler üzerinden onlara para gönderirdi. Denizlerin ötesindeki krallarla dostluk kurmaya çalışmasının nedeni, onların yönetimi altında yaşayan Hıristiyanlara yardım ve rahatlık sağlamaktı.
O, Roma'daki Havari Aziz Petrus Kilisesi'ni diğer tüm kutsal ve kutsal yerlerden üstün tuttu ve hazinesini çok büyük altın, gümüş ve değerli taşlarla yığdı. Papalara büyük ve sayısız hediyeler gönderdi ve tüm saltanatı boyunca en yakın arzusu, Roma şehrinin eski otoritesini kendi gözetimi ve etkisi altında yeniden kurmak ve Kilise'yi savunmak ve korumaktı. Aziz Petrus'un anıtı ve onu diğer tüm kiliselerin üzerinde kendi deposundan güzelleştirmek ve zenginleştirmek. Her ne kadar onu bu kadar büyük bir saygıyla korumuş olsa da, saltanat sürdüğü kırk yedi yıl boyunca Roma'ya sadece dört kez adaklarını yerine getirmek ve yakarmak için onarım yaptı.
28. Charlemagne Taçlı İmparator
Oraya son yolculuğunu yaptığında, başka amaçları da vardı. Romalılar, Kral'dan yardım istemek zorunda kalması için Pontiff Leo'yu çok yaraladılar, gözlerini ve dilini kestiler [24 Kasım 800]. Bunun üzerine Charles, Kilise'nin büyük bir karışıklık içinde olan işlerini düzene sokmak için Roma'ya gitti ve bütün kışı orada geçirdi. O zaman İmparator ve Augustus unvanlarını aldı [25 Aralık 800], ilk başta öyle bir tiksinti duydu ki, kendilerine verildiği gün Kilise'ye adım atmayacağını ilan etti. Papa'nın planını öngörebilseydi, büyük bir şölen günüydü. Roma imparatorlarının bu unvanları alırken gösterdikleri kıskançlığa çok sabırla katlandı, çünkü onlar bu adımı çok kötü bir şekilde attılar ve onlara kardeş olarak hitap ettiği sık sık elçilikler ve mektuplar sayesinde kibirlerini yüceliğine teslim etti. , şüphesiz onlardan üstün olduğu bir nitelik.
29. Reformlar
İmparatorluk unvanını aldıktan sonra, halkının yasalarını çok kusurlu bularak (Frankların birçok ayrıntıda çok farklı iki yasa dizisi vardır), eksik olanı eklemeye, tutarsızlıkları uzlaştırmaya ve kötü ve yanlış anılanları düzeltin. Ancak bu konuda, kanunları birkaç kaporta ve o kusurlu kanunlarla tamamlamaktan öteye gitmemiş, kendi egemenliğine giren bütün kavimlerin yazılı olmayan kanunlarını derleyip yazıya indirgemiştir. Ayrıca, eski kralların eylemlerini ve savaşlarını, gelecek nesillere iletmek için yazılmış eski kaba şarkılara da sahipti. Ana dilinin gramerini öğrenmeye başladı. Aylara, eskiden Franklar arasında bilinen Latince ve barbarca adların yerine kendi dilinde adlar verdi. Aynı şekilde rüzgarları on iki uygun isimle belirledi, daha önce kullanımda olan dörtten fazla ayırt edici isim yoktu. Ocak, Wintarmanoth Şubat, Hornung Mart, Lentzinmanoth Nisan, Ostarmanoth Mayıs, Winnemanoth Haziran, Brachmanoth Temmuz, Heuvimanoth Ağustos, Aranmanoth Eylül, Witumanoth Ekim, Windumemanoth Novemher, Herbistmanoth Aralık, Heilagmanoth'u aradı. Rüzgarları Subsolanus, Ostroniwint Eurus, Ostsundroni-, Euroauster, Sundostroni Auster, Sundroni Austro-Africus, Sundwestroni Africus, Westsundroni Zephyrus, Westroni Caurus, Westnordroni Circius, Nordwestroni Septentrio, Nordroni Aquilo, Nordroni Aquilo, Ostroni Aquilo, olarak şekillendirdi.
30. Louis'in Taç Giymesi - Charlemagne'nin Ölümü
Hayatının sonlarına doğru [813], hastalık ve yaşlılıktan kırıldığında, Hildegard'ın hayatta kalan tek oğlu Aquitania'lı Louis, Kigi'yi çağırdı ve tüm krallığın bütün ileri gelenlerini bir araya topladı. Franks ciddi bir toplantıda. Louis'i oybirliğiyle tüm krallığı kendi başına yönetmesi için atadı ve onu imparatorluk adının varisi yaptı, diademi oğlunun başına yerleştirdi, imparator ilan edilmesini emretti ve adım mevcut tüm iyilik tarafından selamlandı. , çünkü gerçekten Tanrı onu krallığın iyiliği için teşvik etmiş gibi görünüyordu, bu Kral'ın saygınlığını artırdı ve yabancı uluslara küçük bir korku salmadı. Oğlu oğlunu Aquitania'ya geri gönderdikten sonra, yaşından dolayı zayıf olmasına rağmen, her zamanki gibi Aix-la-Chapelle'deki sarayının yakınında avlanmak için yola çıktı ve sonbaharın geri kalanını kovalamaca içinde geçirdi, yaklaşık Kasım ayının ilk günü oraya geri döndü. [813]. Orada kışı geçirirken, 22 Ocak 814] Ocak ayında yüksek ateşle yakalandı ve yatağına götürüldü. Hastalanır alınmaz, hastalığın oruç tutmakla ortadan kaldırılabileceğini veya en azından hafifletilebileceğini düşünerek, ateş durumunda her zaman yaptığı gibi, kendisine yemekten uzak durmasını tavsiye etti. Ateşin yanı sıra, Yunanlıların plörezi dediği bir yan ağrısından muzdaripti, ama yine de oruç tutmakta ve gücünü ancak çok uzun aralıklarla alınan nefeslerle korumakta ısrar etti. Yirmi sekiz Ocak, yatağına yattığı andan yedinci gün, kutsal komünyona katıldıktan sonra sabah saat dokuzda, yaşının yetmiş ikinci yılında ve kırk yedinci yılında öldü. saltanatından [28 Ocak 814].
31. Defin
Vücudu her zamanki gibi yıkandı ve bakımı yapıldı ve sonra kiliseye götürüldü ve tüm insanların en büyük ağıtları arasında gömüldü. İlk başta onu nereye yatıracağı konusunda bir soru vardı, çünkü yaşamı boyunca gömülmesiyle ilgili hiçbir talimat vermemişti, ama sonunda hepsi, hiçbir yerde, hiçbir yerde, tam da o sırada kasabada inşa ettiği bazilikadan daha onurlu bir şekilde gömülemeyeceği konusunda hemfikirdi. Tanrı'nın ve Rabbimiz İsa Mesih'in sevgisi için ve Kutsal ve Ebedi Bakire, Annesinin onuruna kendi masrafları. Öldüğü gün oraya gömüldü ve mezarının üzerine resmi ve yazıtı ile yaldızlı bir kemer dikildi. Yazıtın sözleri şöyleydi: "Bu mezarda, Frankların krallığını şanlı bir şekilde genişleten ve kırk yedi yıl boyunca refah içinde hüküm süren Büyük ve Ortodoks İmparator Charles'ın cesedi yatıyor. Yetmiş yaşında, Rabbimiz'in 814 yılı, 7. Kehaneti, 28 Ocak günü vefat etmiştir."
32. Ölüm Alametleri
Pek çok kehanet onun yaklaşan sonunun habercisiydi, bu diğerlerinin yanı sıra onun da tanıdığı bir gerçekti. Ömrünün son üç yılında hem güneş hem de ay tutulması çok sık oldu ve yedi gün boyunca güneşte siyah bir nokta görüldü. Büyük zahmetler ve emeklerle inşa ettirdiği bazilika ile saray arasındaki galeri, Rabbimiz'in mirac gününde birdenbire yıkılarak yerle bir oldu. Mayence'de Ren nehri üzerinde, sanki sonsuza kadar dayanacakmış gibi görünen, takdire şayan bir beceriyle, on yıllık sıkı bir çalışma pahasına yaptırdığı tahta köprü, üç saat içinde tamamen tüketildi. su altında kalanlar dışında tek bir kıymık bile kalmaması tesadüfi bir yangındı. Üstelik, Danimarka Kralı Godfred'e karşı Saksonya'ya yaptığı son seferin bir günü, Charles, tam gün doğmadan önce yürüyüşe çıkmak için kamptan ayrılırken, büyük bir ışıkla aniden göklerden bir ateş topunun düştüğünü gördü. Berrak gökyüzünde sağdan sola koştu ve herkes işaretin ne anlama geldiğini merak ediyordu ki, bindiği at ani bir dalış yapınca, başı önde düştü ve onu öyle ağır bir şekilde yere attı ki onu yere fırlattı. pelerininin tokası kırıldı ve kılıç kemeri paramparça oldu ve hizmetkarları ona acele edip onu kollarından kurtardıktan sonra, onların yardımı olmadan ayağa kalkamadı. Fırlatıldığında elinde tesadüfen bir mızrak vardı ve bu mızrak elinden öyle bir kuvvetle vuruldu ki, olay yerinden yirmi fit veya daha fazla bir mesafede yatarken bulundu. Yine, Aix-la-Chapelle'deki saray sık sık titriyordu, kaldığı binaların çatıları sürekli bir çatırdama sesi çıkarıyordu, daha sonra gömüleceği bazilikaya yıldırım çarptı ve kilisenin zirvesini süsleyen yaldızlı baloya bir yıldırım çarptı. çatı yıldırım tarafından parçalandı ve piskoposun bitişiğindeki evine fırlatıldı. Aynı bazilikada, iç kısmı çevreleyen kornişin kenarında, üst ve alt kemerler arasında, kırmızı harflerle tapınağın kurucusunun kim olduğunu belirten ve son sözleri Karolus olan bir efsane yazılmıştır. Princeps. Öldüğü yıl, vefatından birkaç ay önce bazıları, Princeps kelimesinin harflerinin artık çözülemeyecek kadar silindiğini belirtti. Ama Charles, kendisine hiçbir referansı olmadığı için bütün bu alametleri hor gördü ya da hor görüyordu.
33. irade
Kızlarına ve cariyelerinin çocuklarına mirasta bir pay vermek için bir vasiyet yapmak niyetindeydi, ancak çok geç başladı ve bitirilemedi. Ancak ölümünden üç yıl önce, hazinelerini, parasını, kıyafetlerini ve diğer taşınır eşyalarını arkadaşlarının ve hizmetçilerinin huzurunda bölüştürdü ve onları şahitlik etmeye çağırdı ki, onların sesleriyle tasarrufun onaylanması sağlanabilsin. böylece yapılmıştır. Mülkünün bu dağıtımına ilişkin isteklerinin bir özetini çıkarmış olup, şartları ve metni aşağıdaki gibidir:
"Rab Tanrı, Her Şeye Gücü Yeten Baba, Oğul ve Kutsal Ruh'un adıyla. Bu, en şanlı ve en dindar Lord Charles, İmparator Augustus tarafından Rabbimiz İsa Mesih'in Enkarnasyonunun 811. yılında, Fransa'da 43. yılında ve İtalya'da 37. yılında, 11'inci yılında dikte edilen envanter ve bölünmedir. imparatorluğu ve dindarlık ve basiret düşüncelerinin onu belirlediği ve Tanrı'nın lütfunun ona sağladığı 4. Bu paylaştırmada, özellikle, Hıristiyanların genellikle sahip oldukları mallardan yaptıkları sadakaların cömertliğinin, zamanında ve düzenli olarak kendi servetinden kendisine yapılmasını sağlamakla kalmayıp, aynı zamanda mirasçılarının her türlü şüpheden uzak olmasını sağlamayı özellikle arzu etmektedir. ve kendilerine ait olanı açıkça bilirler ve mallarını herhangi bir dava veya çekişme olmaksızın uygun bir şekilde bölüştürebilirler. Bu niyetle ve bu maksatla bahsi geçen gün hazine dairesinde olduğu tespit edilen bütün eşya ve taşınır mallarını altın, gümüş, değerli taşlar ve kraliyet süsleri olarak üçe ayırmış ve bunlardan ikisini taksim edip ayırmıştır. söz konusu partiler üçüncüsü bütün kalacak şekilde yirmi bir parçaya bölünür. İlk iki kura böylece yirmi bir parçaya bölünmüştür, çünkü onun krallığında yirmi bir" tanınmış metropol şehir vardır ve her başpiskoposluk, mirasçılarının ve arkadaşlarının elinde sadaka olarak alabilsin. ve daha sonra işlerini yönetecek olan başpiskopos, kendisine verilen kısmı alacak ve üçte biri Kilise'ye gidecek ve geri kalan üçte ikisi de oy hakkı sahipleri arasında bölünecek şekilde oy hakkı sahipleriyle paylaşacak. . Tanınmış büyükşehirlerin sayısına göre ilk iki parselin dağıtılacağı yirmi bir kısım birbirinden ayrılmış ve her biri kendi adının yazılı olduğu bir kutuya konulmuştur. kaderinde olan şehir. Bu sadakanın gönderileceği şehirlerin isimleri şöyledir: Rome, Ravenna, Milan, Friuli, Grado, Cologne, Mayence, Salzburg, Treves, Sens, Besançon, Lyons, Rouen, Rheims, Arles, Vienne , Moutiers-en-Tarantaise, Embrun, Bordeaux, Turlar ve Bourges. Tamamının kalmasını istediği üçüncü kısım ise şu şekilde ihsan edilecektir: İlk iki kısım bahsi geçen kısımlara ayrılıp mühürlenerek ayrılırken, üçüncü kısım mal sahibinin günlük ihtiyaçları için kullanılacaktır. , herhangi bir adak yerine getirmek için ayrılma yükümlülüğü altında olmadığı ve bu, bedende olduğu veya kullanımı için gerekli gördüğü sürece, mülk olarak. Fakat ölümü veya bu dünya işlerinden gönüllü olarak feragat etmesi üzerine, bu söz konusu kura dörde bölünecek ve bunlardan biri bahsi geçen yirmi bir kısma eklenecek, ikincisi oğulları ve kızlarına tahsis edilecektir. ve oğullarının oğullarına ve kızlarına, aralarında adil ve eşit bir şekilde dağıtılmak üzere, Hıristiyanlar arasında yaygın olan âdete göre üçüncüsü, fakirlere ayrılacak ve dördüncüsü, erkek hizmetçilerin desteğine gidecek. ve sarayda görevli hizmetçiler. Altın ve gümüşten oluşan tüm miktarın bu üçüncü partisine, silah, giysi ve diğer metallerle birlikte pirinç demirden ve diğer metallerden tüm kap ve gereçlerin eklenmesini diliyor. Asma, örtü, halı, yünlü eşya, deri eşya, semer gibi çeşitli kullanımlara uygun, pahalı ve ucuz diğer taşınır mallar, o zaman hazine odasında ve gardırobunda bulunacak, böylece parçaları böylece söz konusu kura artırılabilir ve dağıtılan sadakalar daha çok kişiye ulaşır. Şapelinin, yani kilise mülkünün ve ayrıca babasından miras olarak kendisine gelenler olarak sağladığı ve topladığı şeylerin bütün olarak kalmasını ve herhangi bir bölünme ile bölünmemesini emreder. Bununla birlikte, söz konusu kiliseye kendisi tarafından verilmediği kesin olarak bilinen herhangi bir kap, kitap veya başka eşya bulunursa, bunları kim isterse, değerini adil bir tahminle ödeyerek alır. Aynı şekilde, kütüphanesinde çok sayıda topladığı kitapların, isteyenlere uygun fiyata satılmasını ve buradan alınan paranın fakirlere verilmesini emreder. Diğer malları ve hazineleri arasında üç gümüş masa ve bir çok büyük ve masif altın masa olduğu iyi bilinir. Üzerinde Konstantinopolis şehrinin bir temsili bulunan kare gümüş masanın, Roma'daki Aziz Petrus Bazilikası'na gönderilmesini emreder ve emreder, diğer hediyelerle birlikte yuvarlak olan, yuvarlak olanla süslenmiştir. Ravenna'daki Piskoposluk Kilisesi'ne, ağırlık ve işçilik güzelliği bakımından diğer ikisini çok aşan ve tüm evrenin planını gösteren üç daireden oluşan üçüncüsü, Roma şehrinin bir tasviri verilecektir. Ustalık ve incelikle çizilen kişi, yukarıda dördüncü olarak bahsedilen altın masa ile birlikte mirasçılarına ve sadakalara ayrılacak olan kurayı artırmaya gidecektir.
Bu tapu ve bunların düzenlemelerini, isimleri burada kayıtlı bulunan piskoposların, başrahiplerin ve kontların huzurunda yaptı ve atadı: Piskoposlar - Hildebald, Ricolf, Arno, Wolfar, Bernoin, Laidrad, John , Theodulf, Jesse, Heito, Waltgaud. Abbotlar - Fredugis, Adalung, Angilbert, Irmino. Walacho, Meginher, Otulf, Stephen, Unruoch Burchard Meginhard, Hatto, Rihwin, Edo, Ercangar, Gerold, Bero, Hildiger, Rocculf sayılabilir.
Allah'ın lütfuyla yerine geçen Charles'ın oğlu Louis, bu özeti inceledikten sonra, babasının vefatından sonra en kısa sürede tüm şartlarını en dini şekilde yerine getirmeye özen gösterdi.
KAYNAK
Einhard: Şarlman'ın Hayatı, Samuel Epes Turner tarafından çevrilmiştir, (New York: Harper & Brothers, 1880) [1960'da University of Michigan Press, Sidney Painter'ın telif hakkıyla korunan bu çeviriyi yeniden bastı]
Bu metin, İnternet Orta Çağ Kaynak Kitabının bir parçasıdır. Kaynak Kitap, orta çağ ve Bizans tarihiyle ilgili kamuya açık ve kopyalamaya izin verilen metinlerin bir koleksiyonudur.
Aksi belirtilmedikçe, belgenin belirli elektronik formunun telif hakkı saklıdır. Elektronik kopyalama, eğitim amaçlı ve kişisel kullanım için basılı olarak dağıtılması için izin verilmektedir. Belgeyi çoğaltırsanız, kaynağı belirtin. Ticari kullanım için izin verilmez.
(c) Paul Halsall Ağustos 1996, Ocak 1999'da güncellendi
NS İnternet Ortaçağ Kaynak Kitabı parçasıdır İnternet Tarihi Kaynak Kitapları Projesi . İnternet Tarihi Kaynak Kitapları Projesi, New York'taki Fordham Üniversitesi Tarih Bölümü'nde bulunmaktadır. Internet Medieval Sourcebook ve projenin diğer ortaçağ bileşenleri, Fordham Üniversitesi Ortaçağ Araştırmaları Merkezi'nde bulunmaktadır. IHSP, Fordham Üniversitesi, Fordham Üniversitesi Tarih Bölümü ve Fordham Ortaçağ Araştırmaları Merkezi'nin web alanı sağlamadaki katkısını kabul etmektedir. ve proje için sunucu desteği. IHSP, Fordham Üniversitesi'nden bağımsız bir projedir. IHSP yürürlükteki tüm telif hakkı yasalarını takip etmeye çalışsa da, Fordham University kurumsal sahip değildir ve herhangi bir yasal işlem sonucunda sorumlu değildir.
Site Konsepti ve Tasarımını &kopyala: Paul Halsall 26 Ocak 1996'da oluşturuldu: en son revizyon 20 Ocak 2021
7 Muhteşem Kayıp Kraliyet Mücevheri
Sıklıkla bazı güzel epik taçlar içermelerine rağmen, taç mücevherleri sadece taç değildir - ayrıca asaları, mücevherleri, kolyeleri, taçları ve devasa değerli taşları da içerebilirler. Bir ulusun taç mücevherleri bir taç giyme töreni sırasında kullanılır, regalia genellikle gücün yeni hükümdara transferini temsil etmek için kullanılır. Yıllar boyunca, birçok ulusun taç mücevherleri bazen çok gizemli koşullarda kayboldu veya yok edildi.
1. HAWAİİ TAÇ MÜCEVHERLERİ // MACUNLA DEĞİŞTİRİLDİ
Hawaii kralı Kalakaua ve kraliçesi Kapiolani, saltanatlarının sekizinci yılında, bu tür törenleri gerçekleştiren birçok yabancı kraliyete tanık olduktan sonra, cömert bir taç giyme töreni düzenlemeye karar verdiler. Londra'da Hoffnung and Co. tarafından tasarlanmış ve yapılmış iki som altın kronları vardı ve bunun için 1000 sterlin ödediler. Bir tacın diğer mücevherlerin yanı sıra 521 elmas, 54 inci, 20 yakut, 20 opal ve sekiz zümrüt içerdiği söylendi.
Taç giyme töreni 12 Şubat 1883'te gerçekleşti ve etkileyici taç, Kalakaua'nın başına törenle yerleştirildi - tacın kullanıldığı tek olay. Kalakaua 1891'de böbrek hastalığından öldü ve kız kardeşi Liliuokalani tahtı devraldı, ancak zaten anayasal yetkilerinin çoğu aşınmıştı ve 1893'te Amerikan liderliğindeki bir askeri darbeyle görevden alındı. Geçici hükümeti devralan koruyucu, kraliyet mülklerinin bir envanterini emretti, ancak personel, Iolani Sarayı'ndaki tacın saklandığı saten astarlı kutuyu getirdiğinde, buldukları tek şey bükülmüş ve bükülmüş kalıntılar oldu. Her bir mücevher kalıbından çıkarılmış ve çalınmıştı.
Dedektifler kayıp mücevherleri bulmak için hemen işe koyuldular ve çok geçmeden gardiyanlardan biri olan George Ryan'ın ceket cebinde en küçük elmaslardan bazılarının olduğu bulundu. Ryan hırsızlıktan üç yıl hapis cezasına çarptırıldı, ancak başka mücevher bulunamadı. Kalakaua'nın tacı 1925'te 350 $'a mal olan cam ve macun mücevherlerle restore edildi ve bugün Iolani Sarayı'nda Kraliçe Kapiolani'nin (başka bir yerde saklanmış ve bu nedenle bozulmadan kalan) tacı ile birlikte sergileniyor.
2. İRLANDA TAÇ MÜCEVHERLERİ // İZ OLMADAN KAYBEDİLMİŞTİR
İrlanda tacı mücevherleri arasında taç yoktu, ancak bir elmas broş, beş altın yaka ve bir elmas, yakut ve zümrüt kaplı St. Patrick Nişanı yıldızı vardı. Jartiyer. 1903'te mücevherler Dublin Kalesi'ndeki özel bir kasaya taşındı ve bu kasanın yeni yeniden yürürlüğe konan güçlü bir odada tutulması gerekiyordu. Ancak görevliler kasayı yeni yerine taşımaya geldiğinde kasanın kapıdan sığmayacağını biraz geç anladılar. Bunun yerine, Silah Subayı Arthur Vicars, bir kütüphanede kasa odasının dışında saklanmasına izin verdi.
1907'de Kral Edward VII ve Kraliçe Alexandra, mücevherleri yerel bir Lord'a Aziz Patrick Nişanı vermek için kullanmak niyetiyle Dublin Kalesi'ni ziyaret edeceklerdi, ancak koruyucular mücevherleri kontrol etmeye geldiklerinde kasayı boş buldular. Şatoyu panik ve şüphe sardı; suçun içeriden bir iş olduğu açıktı, çünkü anahtarlar kasanın kilidini açmak için kullanılmıştı. Bütün parmaklar, anahtarlardan sorumlu kişi olan Arthur Vicars'ı işaret etti, ancak masumiyetini şiddetle protesto etti ve onun yerine asistanı Francis Shackleton'ı suçladı - ünlü Kuzey Kutbu kaşifi Ernest Shackleton'ın kardeşi ve daha sonra hüküm giymiş bir dolandırıcı. Her iki adam da bir Kraliyet Komisyonu tarafından soruşturuldu ve bu komisyon onları hırsızlıktan temize çıkardı, ancak Vicars'ı gereken dikkati göstermediği için uyardı. Vicars, Kral Edward VII'yi kendisini günah keçisi yapmakla suçladı ve Shackleton'ı suçla suçlamaya devam etti, hatta eski meslektaşına başka bir tokat atmak için iradesinde bir ifade kullandı. Modern tarihçiler büyük ölçüde Shackleton'ın en olası suçlu gibi göründüğü konusunda hemfikirdir, ancak mücevherler hiçbir zaman takip edilmedi ve ortadan kaybolmaları bugüne kadar büyük bir gizem olmaya devam ediyor.
3. İNGİLİZ TAÇ MÜCEVHERLERİ // MÜCADELEDE KAYIP
İngiltere Kralı John (Kral John the Bad olarak bilinir) büyük bir taç mücevherleri önbelleğine sahipti. Ekim 1216'da, ünlü Magna Carta'nın imzalanmasından sadece bir yıl sonra, Kral John bir isyanı bastırmaya çalışıyordu ve doğu İngiltere'nin bataklık bataklıklarında bir yolculuk yaptı. O ve geniş maiyeti, Kral John'un tüm taç mücevherlerini tutan biri de dahil olmak üzere, malzeme yüklü birçok araba ile seyahat etti. John'un hastalandığı ve bu nedenle dereler, akarsular ve tehlikeli bataklıklarla dolu bir gelgit bölgesi olan The Wash'i geçmek için acele ettiği düşünülüyor. Biniciler güvenli bir şekilde karşıya geçtiler, ancak çağdaş kronikler bize mücevherlerle dolu bagaj arabalarının sonsuza dek çamurun içine battığını söylüyor. Gerçekten korkunç bir haftayı kapatmak için, sadece birkaç gün sonra Kral Kötü John dizanteriden öldü. Kayıp mücevherlerin efsanesi zamanla büyüdü ve arkeologlar hazineyi boşuna aradılar - devasa, bataklık Fens'in dinlenme yerlerini ortaya çıkarması pek mümkün görünmüyor.
4. İSKOÇ TAÇ MÜCEVHERLERİ // KAYBEDİLEN SONRA YENİDEN KEŞFEDİN
İskoç taç mücevherleri, İskoçya'nın Onurları olarak bilinir ve 1540'ta James V tarafından yeniden şekillendirilen bir taç, 1494'te James IV'e verilen bir asa ve 1507'de James IV'e verilen devlet kılıcından oluşur. mücevherler ilk olarak 1543'te başlayan tüm İskoç hükümdarlarının taç giyme töreninde hep birlikte kullanıldı, ancak İngiliz İç Savaşı sırasında, Oliver Cromwell Charles I'i idam ettiğinde, İskoç taç mücevherleri, Cromwell'in onları yok etmesini önlemek için gizlendi ve saklandı.
Monarşi 1660'ta restore edildi ve 1707'de İskoçya resmen İngiltere ile I. James'in altında birleşti. Bu noktada, tarihi parçalar koruma için Edinburgh Kalesi'nde depoya yerleştirildi. Büyük ölçüde unutulmuşlardı, 1818'de ünlü romancı (ve ateşli İskoç) Sir Walter Scott'ın mücevherleri aramak için Edinburgh Kalesi'nin depolarında bir arama ekibine önderlik ettiği 1818'e kadar kayıp oldukları düşünülüyordu. Scott kilitli bir meşe sandık buldu ve orada, keten yığınlarının altında gizlenmiş İskoç taç mücevherleri, tam olarak 1707'de bırakıldıkları yerdeydi. O zamandan beri yeniden keşfedilen mücevherler, herkesin hayran kalması için Edinburgh Kalesi'nde sergileniyor.
5. RUS TAÇ MÜCEVHERLERİ // ROMANOLARIN KAYIP HAZİNELERİ
Romanov ailesi 300 yıldan fazla bir süre Rusya'yı yönetti: 1613'ten 1917'deki Rus Devrimi sırasında devrildikleri zamana kadar. Rus çarları inanılmaz bir taç mücevherleri koleksiyonunu bir araya getirmişlerdi ve ayrılmalarının ardından ortaya çıkan kaosta, bu şaşırtıcı olmayacaktı. mücevherler kayboldu. Ancak bazı devrimciler, mücevherlerin halkın zulmünü temsil ettiği için satılması gerektiğini savunsalar da, tarihçiler koleksiyonu ulusal önemlerinden dolayı koruyabilmişler - ya da öyle zannedilmiştir. 2012'de araştırmacılar, Reston, Virginia'daki ABD Jeolojik Araştırma Kütüphanesinde 1922'den kalma mücevherlerin büyük bir fotoğraf kaydını ortaya çıkardılar. Bu kaydı 1925'teki kraliyet mücevherlerinin resmi envanteri ile karşılaştırdıklarında, en az dört parçanın eksik olduğunu keşfettiler, daha sonra buldukları bir safir broş da dahil olmak üzere, 1927'de Londra'da müzayedede satıldı. diadem, bir bilezik ve bir gerdanlık - şu ana kadar izi sürülemedi ve nerede oldukları bir sır olarak kaldı. Hala son derece etkileyici Romanov taç mücevherlerinin geri kalanı ise Moskova'daki Kremlin'de sergileniyor.
6. FRANSIZ TAÇ MÜCEVHERLERİ // SATILDI
İnanılmaz Fransız taç mücevherleri en son 1775'te Louis XVI'nın taç giyme töreninde kullanıldı ve daha sonra hazinede sergilendi. Paha biçilmez Charlemagne Crown, Charles V'nin ortaçağ altın asası ve taç giyme kılıcının yanı sıra Fransız hükümdarları tarafından yüzlerce yıl boyunca toplanan muazzam bir değerli taş koleksiyonunu içeriyordu.
Fransız Devrimi'nden sonra, kraliyet mücevherlerinin satılması gerektiğine karar verildi, çünkü onları tutmak monarşiyi yeniden kurma girişimlerini teşvik edebilirdi. Planın uygulamaya konması uzun yıllar aldı, ancak 1887'de taç mücevherlerinin çoğu satışa çıkarıldı (neyse ki ulus için tarihsel olarak en ilginç parçalardan bazıları korundu ve bazıları hala sergide görülebilir. Louvre). Müzayede oldukça sansasyon yarattı ve dünyanın her yerinden mücevher tutkunları tarihin bir parçasını denemek ve güvence altına almak için akın etti. Satıştan elde edilen brüt hasılat, milletin yararına devlet tahvillerine konuldu.
2008'de 1887 müzayedesinde satılan mücevherlerden biri tekrar satışa çıktı. Çarpıcı elmas broş [PDF] 1855'te İmparatoriçe Eugenie için yapılmıştı ve 1887 müzayedesinde kuyumcu Emile Schlesinger tarafından Bayan Caroline Astor için satın alındı. Mücevher 2008'de satışa çıktığında, hayatta kalan taç mücevherleri koleksiyonuna katılabilmesi için Louvre tarafından çabucak kapıldı.
7. İNGİLİZ TAÇ MÜCEVHERLERİ // ERİTİLMİŞ
İngiltere'deki İç Savaştan sonra, Oliver Cromwell yönetimindeki Parlamento güçleri I. Charles'ın kralcı güçlerini yendiğinde, monarşinin tüm amblemlerinin imha edilmesi emredildi. I. Charles 1649'da idam edildi ve Parlamenterler, eski İngiliz taç mücevherlerinin eritilmesi gerektiği ve onların kayıp monarşinin bir sembolü olarak kullanılmalarının önlenmesi konusunda anlaştılar. Şu anda taç mücevherlerinde tam olarak hangi öğelerin olduğu belli değil, ancak 1043'teki taç giyme töreninde kullanılan Confessor Aziz Edward'ın diademinin yanı sıra diğer birçok taç, mücevher ve plakayı içerdiği düşünülüyor. Tarihsel vandalizmin ayrıntıları azdır, ancak altın taçların eritilip madeni para haline getirildiği düşünülmektedir.
Bununla birlikte, bir öğe hayatta kaldı: taç giyme töreni sırasında hükümdarı kutsal yağla yağlamak için kullanılan altın Ampulla ve kaşık. Bugün, 1661'de II. Charles'ın taç giyme töreni için yapılan Restorasyondan sonra yaratılan İngiliz taç mücevherleri, Londra Kulesi'nde sergileniyor. İmparatorluk Devlet Tacı, bir zamanlar İtirafçı Aziz Edward'a ait olan ve 1066'da onunla birlikte gömülen bir safir içerir. Biraz ürkütücü bir şekilde, taşın 1101'de kralın tabutundan alındığı ve Henry I için bir taca yerleştirildiği söylenir. Mücevherin taç mücevherlerinin yok edilmesinden nasıl sağ kurtulduğu belli değil ama neyse ki Restorasyonda yeniden ortaya çıktı ve şu anda mevcut kraliyet kıyafeti içinde hayatta kalan en eski mücevheri temsil ediyor.
Kısa Bir Çıkış Tarihi
Tatil masasından geri çekildikten, kemerinizi gevşettikten ve bir veya iki geğirdikten sonra kendinizi suçlu hissedebilirsiniz. Ama ne kadar müsamahakar olduğunuzu düşünürseniz düşünün, içiniz rahat olsun: Hiçbir modern yemek, dünün sefahat ziyafetlerine bir mum tutamaz. Sadece Amerikan yarış atı sahibi Cornelius K.G.'yi düşünün. Faturalar. 1903'te bir Manhattan restoranının içinde at sırtında bir ziyafet verdi.
İlk avcı eve biraz et getirdiğinden ve tarih öncesi arkadaşlarının övgüsünü kazandığından beri, insanlar yiyecekleri paylaşarak prestij kazandılar. Ve gıdanın kolayca bulunabildiği yerlerde, toplumun en zenginleri, işleri bir adım öteye götürme, olağanüstü cömert yemekler sunma, bunları alışılmadık bir ortamda sunma veya akıl almaz derecede rezil eğlenceler üretme eğilimindedir.
Resimlerle: Tarih Boyunca Büyük Bayramlar
Tabii ki, bu Romalılar en çok fantastik şölenleriyle ünlüler. MS 1. yüzyılda, İmparator Vitellius, turna karaciğeri, sülün ve tavus kuşu beyinleri, flamingo dilleri, lamprey dalakları ve imparatorluğunun her köşesinden toplanan diğer lüks malzemeleri içeren Minerva'nın Kalkanı adlı muazzam bir tabak üretti. Diğer imparatorlar konuklarına pahalı oyunlar oynadılar. 3. yüzyılda, acımasız şakalardan hoşlanmasıyla tanınan Heliogabalus, bezelye ile karıştırılmış altın taneleri ve diğer yemeklerde ametist, yakut ve incileri servis ederdi. Konukların, kırılan dişlerini telafi etmek için mücevherleri saklamalarına izin verildi. Başka bir ziyafette, Heliogabalus misafirlerini üzerlerine kokulu gül yaprakları yağdırarak neredeyse boğacaktı.
Bununla birlikte, eğlence, genellikle konukların yararına sağlanır, masrafları karşılanmaz. Tuzuna değecek herhangi bir ortaçağ şöleninde, her kurs arasında "incelikler" adı verilen ayrıntılı eğlenceler sağlandı: Hizmetçiler mekanik filler, gemiler ve kaleler içinde dönerlerdi, ozanlar ve ozanlar müzik ve hikayeler sağlardı, muhteşem havai fişekler gökyüzünü aydınlatırdı. Bazen eğlence büyük turtalar şeklinde ortaya çıktı. İçeride canlı kuşlar, kurbağalar ya da yılanlar ya da büyük bir kase kremaya atlayan bir soytarı bile olabilir. 1484'te Burgonya Dükü'nün Sülün Bayramı için yapılan büyük bir pasta, bütün bir müzisyen grubunu içeriyordu.
Modern aletler olmadan elle yaratıldığını düşündüğünüzde, eski bayramlar daha da dikkat çekicidir. Tekne, at ve at arabasının en hızlı ulaşım araçları olduğu bir zamanda, yiyeceklerin soğutulmadan toplanması ve hazırlanması gerekiyordu. Ve sadece konukların birkaç gün beslenmesi gerekmedi, hizmetçilerinin de beslenmesi gerekiyordu. NS Başpiskopos Neville'in 1465'te tahta çıkma şöleni, 62 aşçı 900'den fazla misafir artı hizmetçi için yiyecek ve içecek sağladı. Bu sayılar için yemek pişirmek aylarca süren bir planlama, bir aşçı ordusu ve o kadar büyük tencereler gerektiriyordu ki, bazılarının onları boşaltmak için geniş halatlara ve makaralara ihtiyacı vardı. Boş bir bakır tencere bile 40 pound ağırlığında olabilir. Bu devasa pişirme istasyonları, bazen bir savaş zaferini kutlamak için bazen açık hava ziyafetleri için sahada inşa edildi.
Yiyeceklerin süslenmesi ve süslenmesi de özel beceriler gerektiriyordu ve bunların çoğu artık bizim için kayıptı. Ortaçağ şölenlerinin popüler bir unsuru, gagasından alevler fışkıran ve tüyleri tam olarak sunulan kavrulmuş bir tavus kuşu veya kuğuydu. Rönesans döneminden 18. yüzyıla kadar tüm kızarmış hayvanlar, uzun ömürlülüğü simgeleyen altın varakla kaplanmıştır. Şeker oymacılığı zirvesine ulaştı ve yenilebilir tabaklar ve kadehlerden oluşan karmaşık piramitlerin tavana kadar uzanan tam boyutlu heykeller ve bir kuş sürüsünü tutacak kadar büyük iri kaleler yapmak için kullanıldı. 1693 tarihli bir gravür, her yer ayarının önünde üç ayak yüksekliğinde bir şeker heykeliyle 60 misafir için döşenmiş bir masayı gösteriyor ve neredeyse devasa yemek tabaklarını görüntüden kapatıyor. Genellikle yaldızlı bu ziyafet spesiyaliteleri, nasıl olursa olsun çağdaş tatlılar yapar. masraflı--biraz değersiz görün.
Günümüzde, yoksulluğun ortasında böyle abartılı davranışlar - sık sık kullanımından bahsetmiyorum bile. canlı hayvanlar ve kuşlar--genel olarak kabul edilemez olarak kabul edilecektir. 1977'de, Orta Afrika Cumhuriyeti'nin kendi kendini ilan eden başkanı Jean-Bédel Bokassa, Napolyon'un taç giyme şölenini yeniden düzenlediğinde, insanlar, kıt kaynakların israfı ve hayvanlara zulmü karşısında çileden çıktı. Ama bağlam her şeydir. Birkaç yüz yıl önce bir taç giyme töreninin görkemli olmaktan başka bir şey olması düşünülemezdi. Hükümdarlar dinle müttefikti ve yetersizlik Tanrı'ya hakaret olurdu.
Ancak gelenekler değişse de, temel insani ziyafet dürtüsünün kaybolması pek olası değildir. Kutlamak için çok fazla neden var. Geçiş törenleri, yemek ve ritüellerin kültürümüzde bizi güvence altına aldığı aile etkinlikleri olmaya devam ediyor. Tüm dünyada ateşli ve renkli yılbaşı şölenleri yaşanıyor. Ve yüceltme şölenleri yerini süper pahalı güçlü öğle yemeklerine bıraktı. İnsanlar ara sıra eksantrik savurganlığa sahip olmaya devam edecek. Ve sonrasında kendimizi hindi dolması gibi hissetsek bile, sahip olduklarımız için her zaman şükredeceğiz.
Resimlerle: Tarih Boyunca Büyük Bayramlar
Dokuz tarihi ziyafetin tam menüleri için okumaya devam edin.
Tipik Şükran Günü yemeğinin abartılı olduğunu mu düşünüyorsunuz? Erkeklerin ve kadınların fok balığı yağı, doldurulmuş eşek kafası ve kanguru yahnisi yedikleri ve bir oturuşta düzinelerce yemekle karşı karşıya kaldıkları eski bayramlardan birkaçını düşünün. Bu menüler Nichola Fletcher'ın Charlemagne'nin Masa Örtüsü: Şölenlerin Keskin Bir Tarihi. Seattle diyetisyeni ve Amerikan Diyetisyenler Derneği sözcüsü Kerry Neville, her öğünün beslenme değerlendirmesini sağlar.
700 dolaylarında Frigya Kralı (şimdi Türkiye) Kralı Midas için Cenaze Bayramı
- Vişne sosu ile taze incir, keçi peyniri, taze roka ve kuşkonmaz ladin (genç sürgünler) meze tabağı
-Tavuk ve kuş üzümü ile doldurulmuş dolmades
- Garbanzo ve zeytin ezmesi ile servis edilen pide
-Rezene, yıldız anason, kimyon, kereviz tohumu, bal ve taze otlar ile aromatik kuzu ve mercimek yahnisi
-Nar suyu, kuru üzüm ve bal şurubu ile servis edilen karamelize rezenenin tatlı turtaları
-Koyun peyniri ve antep fıstığı ile süslenmiş kuru kayısı
-Keçi sütü ve bal tatlısı
- Bal, arpa ve üzümden yapılan likör
Diyetisyenin düşünceleri: "Biliyorum bu bir cenaze ama yemeğe davet edilmeyi çok isterim. Bu lezzetli, sağlıklı bir Akdeniz şöleni."
Petronius'un "Satyricon" eserinden Trimalchio'nun Bayramı, Roma, MS 1. yüzyıl
Ev sahibini zengin, kaba, sosyal bir tırmanıcı olarak hicveden kurgusal bir şölen.
-Siyah ve beyaz zeytinler, bronz eşek üzerinde tepsilerde servis edilir.
- Altında mürdüm ve nar taneleri "kömürleri" bulunan sahte bir ızgarada bal ve haşhaş tohumu serpilmiş sosisler ve yatakhane
- Altındaki samanın içine gömülmüş canlı bir tavuk, her biri bir incirkakan içeren hamur işiyle kaplı bezelye tavuğu yumurtaları
- Mead ve Falernian şarabı, 121 BC vintage, normal artı seyreltilmemiş şarap
-Gümüş iskelet hatıra mori
-Bir Zodyak tabağı: Koç, nohutla temsil edilen koç Boğa bifteği ile İkizler testis ve böbrek çiftleriyle Yengeç bir çelenkle Yengeç Afrika inciriyle Aslan Genç bir domuzun memesi tarafından Başak Terazi iki dengeli tatlı tavası ile Akrep Deniz kenarında akrep Yay Çipura ile göz benekli Oğlak bir ıstakoz tarafından Kova Kaz tarafından Balık iki barbunya tarafından. Petek ve ekmek ile servis edilir
-Tombul kümes hayvanları, domuz memeleri, Pegasus kanatlı tavşan ve balık sosu içeren figürinler
-Yaban domuzu 'meşe palamudu' (hurma) ile çevrili pastadan yapılmış 'domuz yavruları'. Domuzun karnının içinden canlı ardıç kuşları salınır.
-Karnında sosisli ve pudingli haşlanmış domuz
-Kucağında elma ve üzüm bulunan, tamamı safranla kaplı büyük bir tanrı Priapus böreği
- Tatlılar: hamur işlerinde kapon ve kaz yumurtaları, ardıç böreği, deniz kestanesi kılığında ayvalar, sahte kaz
- İstiridye ve tarakları ortaya çıkarmak için kırılmış şarap testileri
Diyetisyenin düşünceleri: "Bu, sağladıkları sağlık yararları ve olumsuz yönleriyle etlere ağır geliyor - bol miktarda protein, B vitaminleri, E vitamini, demir, çinko ve magnezyum. Ama bununla birlikte çok fazla yağ ve kolesterol geliyor."
George Neville, York Başpiskoposu, İngiltere, 1465'in Tahtına Çıkma Ziyafeti
Üç günlük bir şölen. Menü dönemin İngilizcesi ile yazılmıştır.
-41.833 et ve kümes hayvanları, aşağıdakiler dahil:
-Öküz, yüz dört
-Veales, üç yüz dört
-Porkes, üç yüz dört
- Rayes denilen kuş, iki yüz düzine
-Mallards ve teales, dört bin
-Vinçler, iki yüz dört
-Çocuklar, iki yüz dört
-Conyes [tavşanlar], dört bin
-Hernshawes [genç balıkçıllar], dört yüz
-Staggs, Bucks ve Roes, beş yüz dört
- Soğuk geyik eti böreği, yüz üç
- Sıcak geyik eti böreği, bin beş yüz
- Porpisses ve mühürler, on iki
- Ayrılmış jöle tabakları, üç bin
- Sade tabak jöle, üç bin
-Soğuk turtalar, yüz üç
-Sıcak muhallebi, iki bin
- Soğuk muhallebi, üç bin
-Her türlü tatlı etler, yaklaşık 13.000
Diyetisyenin düşünceleri: "Sığır etinin, domuz eti ve kümes hayvanlarının ve koşan, yüzen veya uçan diğer her şeyin nerede olduğuna dair hiçbir şüphe yok. , potasyum, A vitamini, E vitamini ve C vitamini."
İran Şahı Tarafından Fransız Elçisine Verilen Ziyafet, İsfahan, 1672
- Her biri 12 kümes hayvanı içeren, etle pişirilmiş, meyve suları ve safranla tatlandırılmış dört kase pilav
- Her biri bir bütün kuzu içeren dört leğen pilavı
- Koyun eti içeren üç kase pilav
Diyetisyenin düşünceleri: "Et sıkıntısı yok. Pirinç yemekleri ve ekmekler arasında yeterince tahıl var ama menü meyve ve sebzeden yoksun görünüyor."
Büyük Britanya İklimlendirme Derneği'nin İlk Yemeği, 12 Temmuz 1862, Londra
İklimlendirme Derneği, dünyanın diğer bölgelerinden bitki ve hayvan ithal etmeye kendini adamıştır. Orijinal menü Fransızca olarak yazılmıştır, birçok öğe aşağıda tercüme edilmiştir.
-Ordövrler: Istakoz salatası Digby ringa balığı salatası Botargo
-Çorbalar: Kuş yuvası çorbası tripang veya beche de mer semoul cerfs de daim püre bezelye sahte kaplumbağa à la reine crécy au riz consommé veya prensese kerevit bisküvi.
-Balık: Dilimler de saumon racollées Perth somon rougets whitebait alabalık tartar kalkan a la sos.
-Girişler: Kanguru buharlı biber tenceresi Yeşil fasulyeli Kromiskys à la Russe kümes hayvanları ris de veau a la chicorée bezelyeli kuzu eti ve karic a la Siamoise ris de veau a l'oseille de Dominique.
-Relevés: Çin kuzusu kanguru jambonu yaban domuzu jambonu öküz dili küçük tavuklar a la Makedoine kuzu eyeri York jambonu vol-au-vent au yahni a la Japonaise kuzusu.
-Roasts: Suriyeli domuz Kanadalı kaz Hon. Grantley Berkley'in kılkuyruk ördekleri Guan Curassow Honduras Türkiye esmer ördekler birkaç leporin brent kaz oisons au jus canetons.
-Sebzeler: Çin yam patates bezelye karnabahar.
-Tatlılar: Tatlı patatesler deniz yosunu jöle petites pois a l'Anglais fıstıklı kek minyon bouches a la creme suédoise aux fraises dallarda asperjler ananas şerbeti bavaroise a la vanille petites cupes de groseille millefruit şerbeti.
-Relevés des rots: Sufle glacé babas a la Polonez.
-Dondurmalar: çilek, ananas, portakal
-Tatlı: Kiraz, çilek, kurutulmuş muz korunmuş ananas biba korunmuş cassareep guava jöle rosella jöle Avustralya bisküvileri et bisküvileri.
-Şaraplar ve likörler: Liman, şeri, bordo, şampanya, moselle, erbach, hermitage, chablis, ceres Burgundy, kırmızı Burgundy, beyaz Longfield şarabı, hock, sauterne, beyaz Victoria, ankorat, kırmızı Victoria, tatlı su, Camden şarabı, ananas şarabı, erik, vin de pommes d'acajou, likör amer, creme de citron, creme d'orange, rosoleon, menthe, vino de vino pastra misket romu.
-Çay, kahve: Ayapana çayı Cassia orientalis.
Diyetisyenin düşünceleri: "Şarap ve likör sıkıntısı yok. Ölçülü olarak - kadınlar için günde bir, erkekler için iki içki - alkol, kalp hastalığı geliştirme riskinizi azaltmak gibi yararlı etkilere sahip olabilir."
Paris Kuşatması Sırasında Noel Yemeği, 1870
Prusya ordusu 1870 sonbaharında ve kışında Paris'i kuşatırken, kasaplar Jardin des Plantes'teki hayvanat bahçesindeki hayvanları et için kesmeye başladılar. Bu tatil yemeğini Restaurant Voisin hazırladı.
- İngiliz usulü deve kavrulmuş
- Biber soslu ayı rostosu
- Karaca soslu kurt kalçası
- Yer mantarlı antilop terrine
Diyetisyenin düşünceleri: "Deve kızartmanın İngiliz usulü olduğunu bilmiyordum."
Kwakiutl Potlatch Bayramı, Britanya Kolumbiyası, Kanada, Yaklaşık 1913
-Eulachon yağı ile karıştırılmış kızılcık. (Ökalon, yağı için hasat edilmiş, kokusu benzeri bir balıktır.)
-Eulachon yağına batırılmış fok yağı şeritleri
-Eulachon yağı ile karıştırılmış yengeçler
Diyetisyenin düşünceleri: "Eulachon yağı, kalp hastalığı, felç, iltihaplanma bozuklukları ve muhtemelen Alzheimer hastalığını önlemeye yardımcı olabilecek omega-3 yağları açısından zengindir. Meyve, sebze ve tahıl açısından zengin bir menü değil, ancak bunu başarmış görünüyorlar. sahip olduklarının en iyisiydi."
Avusturya-Macaristan İmparatorluğu'nun son hükümdarı I. Charles için Taç Giyme Bayramı, 1916
Yiyecekler krala ve misafirlerine sunuldu, ancak emriyle Birinci Dünya Savaşı'nın yaralı askerlerine götürüldü ve verildi.
-Tüylerinde sunulan kızarmış sülün
- Trüf mantarlı kaz ciğeri pate
-Çeşitli kümes hayvanları salatası
- Trüf mantarlı geyik eti pate
-Geyik eti dolması
-Ortaçağ usulü kavrulmuş hindi
-Marzipan ve eğrilmiş şeker "Veliaht Prens için saygı sepeti"
Diyetisyenin düşünceleri: "Sebzeler saklanıyor gibi görünüyor."
Amerikan Şükran Günü, 2007
-Zeytin, somon füme, çiğ sebzeler, guacamole, California sosu vb.
-Patates, baharatlı kuru üzüm ve soğan dolması
-Soğan, kereviz, adaçayı ve galeta unu dolması
-Marshmallow ile süslenmiş tatlı patates
- Dereotu tereyağı ve şekerli havuç
-Bir parça chipotle ile kızılcık sosu, elma sosu
- Un ile kalınlaştırılmış sakatat sosu
Diyetisyenin düşünceleri: "Bol tatlılar. Çoğu atılmış veya tereyağı ile karıştırılmış olsa da, gizlenen birkaç sebze var. Bu yemeği yemek için en iyi stratejiniz her şeyden biraz - kalori tasarrufu yapacak ve daha iyi hissedeceksiniz."
'Kudüs Şehri'nde Şarlman'ın Taç Giyme Töreni'
Kolay erişim (EZA) hesabınız, kuruluşunuzdaki kişilerin aşağıdaki kullanımlar için içerik indirmesine olanak tanır:
- testler
- örnekler
- kompozitler
- Düzenler
- kaba kesimler
- Ön düzenlemeler
Getty Images web sitesinde durağan görüntüler ve videolar için standart çevrimiçi bileşik lisansı geçersiz kılar. EZA hesabı bir lisans değildir. EZA hesabınızdan indirdiğiniz materyal ile projenizi sonuçlandırabilmek için lisans almanız gerekmektedir. Lisans olmadan, aşağıdakiler gibi başka bir kullanım yapılamaz:
- odak grup sunumları
- dış sunumlar
- kuruluşunuz içinde dağıtılan nihai materyaller
- kuruluşunuzun dışında dağıtılan herhangi bir materyal
- halka dağıtılan herhangi bir materyal (reklam, pazarlama gibi)
Koleksiyonlar sürekli olarak güncellendiğinden, Getty Images herhangi bir ürünün lisanslama tarihine kadar mevcut olacağını garanti edemez. Lütfen Getty Images web sitesindeki Lisanslı Materyal ile birlikte gelen kısıtlamaları dikkatlice inceleyin ve bunlarla ilgili bir sorunuz varsa Getty Images temsilcinizle iletişime geçin. EZA hesabınız bir yıl boyunca yerinde kalacaktır. Getty Images temsilciniz sizinle bir yenileme hakkında görüşecek.
İndir düğmesini tıklatarak, yayınlanmamış içeriği kullanma sorumluluğunu (kullanımınız için gerekli izinlerin alınması dahil) kabul etmiş ve tüm kısıtlamalara uymayı kabul etmiş olursunuz.
Charlemagne taç giyme töreninin önemi
Charlemagne taç giyme töreninin önemi
Başarılar Lisans Tezi, Batı Oregon Üniversitesi, 2005
Giriş: MS 800 yılında Noel Günü'nde Frankların kralı ve Karolenj soyunun bir parçası olan Charlemagne, Papa III. Taç giyme töreni, taç giyme töreninin hemen ardından Roma'daki Aziz Petrus Bazilikası'ndaki ayinde gerçekleşti, Roma halkının alkışları duyuldu: “Tanrı tarafından taçlandırılmış en dindar Augustus Charles'a, büyük ve barış veren İmparator , hayat ve zafer.” Bu bildiri üç kez yapıldıktan sonra, kral “kadim prensler gibi papa tarafından tapıldı ve patricius unvanı düşürülerek imparator ve augustus olarak adlandırıldı”. Charlemagne'nin taç giyme töreni, 1806'ya kadar süren Kutsal Roma İmparatorluğu'nu yarattı. James Bryce'a göre, taç giyme töreni, Orta Çağ'ın en önemli olayının sınıflandırılmasını garanti ediyor. Bryce ayrıca olayı istisnai olarak görüyor, çünkü tören gerçekleşmemiş olsaydı “dünya tarihi farklı olurdu”.
Taç giyme töreninin arkasındaki nedenler, ilgili her iki taraf için farklıydı. Papa Leo'nun Charles'ı taç giyme motivasyonu, onu kurtardığı için Frank kralı ödüllendirme fırsatını, Romalı isyancılardan korunma ihtiyacının yalnızca bir imparatorun sağlayabileceği ihtiyacı ve imparatorluk tahtının bir kadın olan İmparatoriçe Irene'nin halefi nedeniyle boş olduğunun farkına varılmasını içeriyordu. (797-802), Doğu'da. Charlemagne'ın imparatorluk unvanını üstlenmesi, papalığı Doğu İmparatorluğu'ndan korumanın tek yoluydu. Charlemagne için taç giyme töreni, halihazırda elde etmiş olduğu gücü kutsallaştırma girişimi ve Doğu'daki imparatorla güç ve ün açısından eşit olma fırsatıydı. Bu olay aynı zamanda kralın imparator olması için bir fırsattı (mutlaka bir Roma imparatoru olmasa da), böylece imparatorluk emellerini tatmin ediyordu. Charles'ın taç giyme töreni, Saksonların imparatorluğuna dahil edilmesini de kolaylaştırmış olabilir.
Bu makale, Charles'ın taç giyme töreninin çağdaş anlatımlarını analiz ederek, bu kaynakların ikincil tarihçiler tarafından yorumlanmasını tartışarak ve taç giyme töreninin Avrupa'nın kuruluşundaki rolü hakkında bir sonuca vararak, Charles'ın taç giyme töreninin Avrupa'nın başlangıcına işaret etme olasılığını incelemektedir. Olayların birincil kaynaklarda anlatıldığı ve tarihçiler tarafından yorumlandığı gibi, taç giyme töreninin önemi, Charlemagne'nin Roma Kilisesi'ni restore etmesinden kaynaklanmaktadır; bu, Kilise ile Batı'daki seküler güç arasında güçlenen bir ilişkiye ve buna karşılık gelen ve buna karşılık gelen, Batı'daki laik güç arasındaki ilişkinin kötüye gittiğini gösterir. İmparatorluğun doğu ve batı bölgeleri. Doğu'nun Batı'dan ayrılması, Avrupa'nın kurulmasını mümkün kıldı.List of site sources >>>