BLOG
Hâl-i Mekân...
İçinde acı.
Yanı başında kadavra haliyle sağ duyu.
Tam karşısında gözleriyle “Ben dememiş miydim?” diyen pişmanlık.
Köşede, duvar dibinin gölgesini kendine sütre yapmış tek ayak üstünde özgüven.
Az ötede, odanın en karanlık yüzünde, yüzünden dökülenlerle cümle kurmaya çalışan iç ses.
En uzakta konuşmak için çırpınarak sırasını bekleyen, zamanında dikkate alınmamış tavsiyeler.
Arkasında, yumrukları sıkılı, beynini dişleriyle öğüten, şafağı şakakta bekleyen,
namluya sürülmüş bir öfke.
Odanın tam ortasında, belki ve keşkelerin çapraz ateşinde arada kalıp, ölümcül yaralar almış kan
revan içinde bir ruh.
Tüm odada, gölgesinin siyahına bürünmüş, mil çekilmiş gözlerinden damlayan gözyaşları, dizlerinin
üzerine kapanmış ellerine damlayan bir matem.
Tüm bedeninde, soluk soluğa, lakin soluğuyla bile, camda ölmüş eski bir kelimeye dahi hayat
veremeyecek durumda bir tâkat.
Odada bulunan tek ışığın altında, “Doğmamış hataları bile kürtaja hazırım” dercesine, pişkin bir
avukat edasıyla dikilen nef’s.
Ve tüm bunların tam da ortasında, kurulmuş bu istikbal mahkemesinde, suçlu sandalyesinde
mazisinin hesabını veren bir beşer.
....................................
Söz Savunmanın
Hâl-i Beşer
Omuzlarının arasına vidalanmış gibi duran başını hışımla kaldırıp, mekân-ı hâli kızgın ve kırgın bir
eda ile uzunca süzdü. Süzerken, bitkin bedenindeki kemik inlemeleri, oturduğu sandalyenin yorgun
ahşabından çıkan çıtırtılarda kayboldu.
Çatlaklarından kan sızmış gözlerini hırsız edasıyla kapatırken, azmettirdiği dudaklarıyla sağ yanağında muzip bir tebessüme yer açtırdı.
Dakikalar önce masadaki küllüğe usulca yatırıp terkettiği, külü yarı bedenini kaplamış sigarasını, iki
parmağının arasına sıkıştırıp, tutsak almışçasına dudaklarında hapsetti.
Ardı ardına iki nefes…İçe çekiş…İç çekiş…
Sonra, başını iki yana sallarken az önce aldığı o iki derin nefesi, saniyeler sonra kuracağı cümlelere
verdi.
Savunma
“İlk nefesimi hatırlamıyor ve son nefesimi bilmiyorum. Ama emin olduğum bir şey var ki, şu an, şu
içinde bulunduğum muhakeme sirkine nefes nefese geldim, ve hiç de kolay olmadı gelişim.
Koştum…Didindim…Çırpındım…Yıldım…Yoruldum…Gücendim…Ezildim…Parçalandım..
Ama koşmalarda yorulsam da, dizlerim toprağın üzerinde dinlendim.
Tek kişilik kalabalıklarda ezilsem de, çok kişili yalnızlıklarda dirildim.
Gücendim evet, ama kalbimin karanlık koridorlarında ağlayıp, kimseye göstermedim.
Yıldım, bıktım belki, ama ölmüş ağaç gibi ayakta kaldım, devrilmedim.
Parçalandım…Lime lime… Bazen onlar beni, bazen de ben kendimi. Yine de tek bir parçamda
bütünümü bulabildim.
Aciz bir tuvalde hayatı resmetme çabası içinde olmadım, aksine aciz bir bedenin yaşam mücadelesini
daha cesurca ve onurluca buldum.
Suyu, çatlamış bir toprağın sevincinde çamura bulamayı sevdim.
Bazen içimden geldiği gibi, bazen de dışımda sizin gördüğünüz gibiydim, hepsi de bendim.
Geceleri başımı yastığa koyarken, doğmamış güne ipekten kumaşlar biçtim evet. Ve o günün
sabahında, kefenimle hayatımın kıyısına vurmuş şekilde buldum kendimi.
Ama her seferinde yırttım o kefeni.
Ne zaman içim bana inansa, dışım içimle aramı açtı.
Ne zaman, şu ömre bir bedel biçmeye kalksam ceplerimde “bir ömre bedel” bulamadım.
Ve ne zaman, bedeli ödeyecek imkân bulsam, ödeyecek bedel bulamadım.
Ertelenmiş gidişlerim, ansızın gelişlerle yollarda geçişti.
Belki bu yüzden olamadım, olmam gereken yerde.
Bazen fark olmaya bazen de farkında olmaya çalıştım. Ama yine de bu konuda farkedilmedim.
Belki bir med-cezirin sadece gidişini yakalayamadım, suda ıslanmış ayaklarından.
Ölü hayallerin vurduğu kıyılardan, köpürmüş hayallerim ayaklarıma dolanırken, suda salınan gemilere
el sallayamadım belki. Yapamadım evet, zindan şehrin prangalı mahkumuydum. Nasıl yapabilirdim?
Emek vermeden ekmek istedim, hata ettim belki. Ama emeğimin ekmeğini alamadığım zamanlar da
oldu. Nefsime yenilip, sağduyumu peşkeş çektim izbe köşelerde, evet yaptım. Çünkü yeri geldi hayatı
anlamaya çalıştım, yeri geldi hayata anlam katmaya çalıştım.
Kaybettiğimde ellerimi açıp arayacağımı bildiğim için, sahip olduklarıma hep dört elle sarılmasını
bildim. Başkasına ait olanda gözüm hiç olmadı, çünkü gözüm hep karnımdan önce doydu.
Bin bahar olsam da taşı yeşertemezdim, bunu yapamazdım, lakin her yaprağın ölüşünde ben de
öldüm.
Dengesizdim evet; gün oldu, gün ışığında mum ışığı aradım, gece oldu, zifiri karanlıkta en
siyah köşeyi aradım. Ama yine de sevdiğimin bir gülümsemesi, tüm günüme yetiyordu, tamahkardım.
Dünyada güneşe layık olmayan bir çok insan olduğunu biliyordum, belki o güruha ben de dahildim.
Ama yine de güneşin her gün yeniden doğduğunun da farkındaydım ve hiçbir zaman suçu güneşte
bulmadım.
İdamı kesinleşmiş, kalemi kırılmış düşüncelerime, müebbeti zor kurtardım.
Ama ne olursa olsun, realist olmaya çalıştım. Çemberin hipotenüs hayaline figüran olmadım.
Belki bazen gözümü her şeye kapattım ama kendi özüme asla kapatmadım.
Çığlıklara bazen fısıltı muamelesi yapsam da, sağır kulaklara fısıldanmayacağını hep bildim.
Lakin, lakin lakin…Hep ama hep, ne zaman saati mutluluğa kurdum, mutsuzluk önce uyandı.
Ne zaman bir doğruya niyetlensem, yanlış önce davrandı.
……………………..
Saniyelerce süren ama tüm zamanı durduran o an…
……………………….
İsyan-ı Sükut…
(Efkarın ucuna değdirilen ateşin, nikotini ele verişi…Son atımlık barutu namluya
dolduruş…Ve isyanın kalp atışlarını dinlemek için nefesi tutuş…)
Beşer’e son sözü soruldu…
(Mekânı, cevap arayan gözlerle hızla süzüp, aynı hızla seslendi)
İçimdeki, yanı başımdaki, karşımdaki, en uzaktaki, sen gölgedeki, ve sen yerde yatan kan revan
içindeki.
Şimdi soruyorum size;
Bedelini ödemeğim ne var?
Varsa istediğiniz bir bedel, kendinizden başka, benden daha alabileceğiniz ne var?