İber yarımadasında yarasaların yeniden yerleştirilmesinin sonuçlarını değerlendirdikten sonra, YAŞAM Olivares Vivos+ projesi etkili zeytin zararlılarının azaltılması ve ardından suni pestisit ve gübrelerin azaltılmış kullanımından kaynaklanan ekolojik ve finansal faydaların birleşimi nedeniyle bu girişimin genişletildiğini duyurdu.
Girişim, 2019 yılında Portekiz'deki Évora Üniversitesi'nden bir araştırma ekibinin, yarasaların kimyasal ürünlerin kullanımına ekonomik ve sürdürülebilir bir alternatif olarak potansiyellerini vurgulayarak, doğal haşere kontrolörleri olarak yarasaların etkinliği üzerine İspanya'da bir dizi seminer düzenlemesiyle doğdu. .
Ziyaretleri sırasında ekip, Jaén Virgen de los Milagros'taki LIFE Olivares Vivos+ gösteri zeytinliğini inceledi. Amaca yönelik aletler ve bilgisayar yazılımı kullanarak, tek bir gece boyunca koruda altı ila 10 farklı yarasa türü tespit ettiler.Ayrıca bakınız:Korumacılar Kuzeydoğu İspanya'daki Biyoçeşitlilik Projesinin Başarısını Tekrarlamayı Umuyor
Tespit edilen nispeten yüksek sayıda yarasa, ekoloji departmanı tarafından yürütülen araştırmaya dayanan Olivares Vivos zeytin yetiştiriciliği modeline bağlandı. Jaén Üniversitesi İspanya Ulusal Araştırma Konseyi'nin Kurak Bölgeler Deney İstasyonu ile birlikte.
Bu model, biyolojik çeşitliliği arttırırken zeytin yetiştiriciliğinin olumsuz çevresel etkisini azaltmayı amaçlamaktadır. Bu, mahsul olmayan yerli türlerin tanıtılması, göletler, yuvalama kutuları ve çit direkleri gibi fauna için destek altyapılarının kurulması; ve sözde restorasyon "dereler, dereler, raylar ve duvarlar gibi zeytinliklerdeki verimsiz alanlar”.
Olivares Vivos modeli ile büyük ölçüde tek tip yüksek yoğunluklu ve süper yüksek yoğunluklu bahçeler arasındaki bu farklılıklar, artık tüm dünyada yaygın, çevresel varyasyon olmadan ekolokasyon etkisiz olduğundan, böcekçil yarasaları desteklemek için hayati öneme sahiptir.
Büyük bir ders çalışma Évora Üniversitesi'nden araştırmacılar tarafından yürütülen bir çalışma, yapısal basitleştirmenin zeytinliklerdeki hem böcek öldürücü yarasaların hem de böcek zararlılarının aktivite modellerini farklı şekilde etkilediğini gösterdi. Ayrıca, yapısal basitleştirmenin, zeytin meyve güvesi gibi büyük zeytin zararlıları üzerinde yarasalar tarafından sağlanan biyolojik kontrolleri güçlü bir şekilde tehlikeye atabileceğini öne sürdü.
Ziyaret eden araştırmacılar, Olivares Vivos modelinin, birçoğu bölgede tehdit veya tehlike altında olan birçok yarasa türü için mükemmel bir yaşam alanı oluşturduğu sonucuna vardı.
O zamandan beri, iki kuruluş modeli daha da geliştirmek için işbirliği yaptı ve özellikle hedeflerine yarasa korumasını dahil etti. Bu işbirliğinden kaynaklanan yeni önlemler arasında, barınak ve yuvalama yerleri olarak hizmet etmek için çeşitli ek yapılarla birkaç metre yüksekliğinde direklerin yerleştirilmesi yer alıyor.
Bunlar sadece çeşitli türlerdeki yarasaları bölgeyi kolonize etmeye teşvik etmekle kalmaz, aynı zamanda yer işaretlerine benzer değerli ekolokasyon referans noktaları olarak hizmet ederler. Bu tür referans noktaları, yarasaların bölgeyi haritalama ve etkili bir şekilde gezinme yeteneği için önemlidir.
Tüm Project LIFE girişimlerinde olduğu gibi, yarasaların zeytinliklere yeniden kazandırılması, çevre ile ilgili olanlara ek olarak çok net pratik ve ekonomik hedeflere sahiptir.
Tek bir birey, tipik olarak, her gece farklı büyüklük ve türlerde 6,000 ila 8,000 böcek tüketecektir. Bu, modeli takip eden bahçelerin çok daha fazla biyolojik çeşitlilik içermesine rağmen, zeytin meyve sineği hala anlamlıdır.
Buna ek olarak, yarasa guano nitratlar açısından son derece zengindir, o kadar ki genellikle tarımsal kullanım için dünya çapındaki mağaralardan çıkarılmıştır.
Bu, yarasaların tükettiği zararlılar daha sonra verimli ve çevre dostu bir gübreye dönüştürüldüğünden, girdi maliyetlerinin düşürülmesi yoluyla çiftçilere ek bir ekonomik fayda sağlar.
Araştırmanın bugüne kadarki cesaret verici sonuçları, Proje LIFE'ın İspanya'nın ötesine ve Avrupa'ya yayılması için de olumlu etkilere sahiptir. Alentejo bölgesi Portekiz bölgeleri, Toskana ve Puglia İtalya'da; ve hem Mora hem de Girit Yunanistan'da.
Bu alanların tümü hem yerel hem de göçmen yarasa popülasyonlarına sahiptir ve bu ve benzeri girişimlerden yararlanabilecek savunmasız veya tehdit altındaki çeşitli türlere ev sahipliği yapmaktadır.