Vatandaşların talep ve beklentileri yaşamlarını sürdürdükleri yerleşim birimine göre değişiyor. Küçük yerleşim birimlerinde talep ve beklentiler daha bireysellik arz ediyor ve yerleşim birimi büyüdükçe beklentiler ve talepler daha çok toplumsal bir hal alıyor.
Dilerseniz bu cümlelerden neyi kast ettiğimi örneklerle açıklayalım; Siirt gibi nispeten küçük şehirlerde bir siyasetçinin bir vatandaşı tanımaması ya da hatırlayamaması, telefon açtığında cevap vermemesi büyük bir eksiklik olarak görülüyor.
O siyasetçi memlekete ne kadar hizmet ederse etsin o hizmetler o vatandaş tarafından ya görmemezlikten gelinir ya da kusurlu bir hizmet olarak görülür.. Küçük şehirlerde siyasetçiyi değerlendirme kriteri daha çok kişisel ilişkiler iken, şehirler büyüdükçe bu durum yerini topluma hizmete doğru bırakıyor.
Ankara, İstanbul gibi büyük metropol kentlerde vatandaş seçtiği milletvekilini sokakta görse tanımaz ve bu nedenle doğal olarak ondan kendisini tanıması veya telefonuna cevap vermesi gibi bir beklenti içerisine giremez, bunun yerine o milletvekilinin topluma hizmetini baz alır.
Aynı şey bürokratlar ve özellikle halkla teması çok daha fazla olan belediyelerdeki bürokratlar için söz konusudur.. Küçük yerleşim birimlerinde bürokratlardan aynı siyasetçilerde olduğu gibi kişisel ilişkiye önem vermeleri istenir.. Bürokrata ulaşmak, onunla konuşabilmek çoğu zaman vatandaş için sorunun çözümünden önce gelen bir konudur. Sorunu çözülmezse bile vatandaş ilgili bürokratla görüşebilmişse, ondan güler yüz ve ilgi görmüşse yeterli oluyor.
Bu konuda daha çok şeyler yazılabilir ve özellikler sıralanabilir ama, özellikle bürokratlarımızın halkla iç -içe olmaları gerekir.. İşinde ne kadar başarılı olursa olsun, kapalı kapılar ardında görev yapmayı tercih eden ve halk için ulaşılmaz olan bir bürokrat, küçük yerleşim birimleri için uygun bir bürokrat tipi değildir.