Bu gösteriyi ithaf
Atalarımızın,
özellikle sevgili topluluk
içinde hapsedilen üyeleri
tutukevleri
bakım evleri,
hapishaneler, hapishaneler,
kaybolan bu
pandemik COVID-19,
ve sayısız diğerleri
iklim felaketler kaybetti.
Bu performansı
, dünyamızın ve tüm kreasyonlarının
hayatta kalması için savaşan herkese adadık.
-Sins Geçersiz, "Midyeler Gibi Seviyoruz " 2020 Programı
24 Ekim'de Sins Invalid'in 2020 gösterisini ben de dahil olmak üzere iki yüz kişi evlerinden izledi. Yedi engelli sanatçı, iklim değişikliği ve salgın hakkındaki düşüncelerini paylaştı. Şimdiye kadar, Sins sadece Körfez Bölgesi'nde canlı bir tiyatro seyircisine sahne almıştı. Pandemi yeteneklerini çevrimiçi ortama taşıdı ve dünyaya ilk girişte çalışmalarına doğrudan erişimimi sağladı.
Belgesellerini iki kez izledim. Ayrıca performanslarının birkaç YouTube videosunu izledim (bu makalenin son bölümündeki bağlantılar). UC Berkeley lisansüstü öğrencisi eğitmen, 2015 yılında bana ve sınıf arkadaşlarıma çalışmalarını gösterdi. Ne yazık ki, canlı bir performans izleyemeden Bay Area'dan uzaklaştım. Pandeminin ortasında yaptıkları işleri takdir etme şansı, moralimi yükseltti. Ama tabii ki bir gün performanslarını bizzat görmek istiyorum.
Performansları kendi başlarına açıklamadan önce, bu inceleme için biraz bağlam vermeliyim. Sonuçta, Günahlar Geçersiz sakatlık adalet ve özellikle tanınmış dışında değildir crip çevreler. Bu hareketle ilgili pek çok belirsiz tarih ve terminoloji var.
Patty Berne, Mia Mingus ve Stacy Milbern, 2000'lerin başında ilk engellilik adaleti kolektifini kurdu. Tüm renkli kadınlar, kendileri gibi vücut türlerinin merkez sahneye çıkması için bir alan istediler . Böylece, birkaç başka engelli aktiviste katıldılar ve Sins Invalid'i kurdular.
Günahlar için "engelli sanatçılar" geniş bir kategoridir. Fiziksel, psikolojik veya bilişsel bozukluğu olan herkes sayılır. Kör ve Sağır insanlar gibi duyusal azınlıklardaki insanlar da öyle. Ve kimyasal yaralanmaları ve / veya kronik hastalıkları olan kişileri içerir. Bir Sins performansını izlerken, bazı oyuncuların güçlü vücut odaklı olduğunu varsayabilirsiniz. Ancak, tipik bir kişi için açık olmayan bir engelleri olabilir.
Sanatçılar genellikle kapalı kapılar ardında tutmamız söylenen sakat varoluşun kısımlarına değinirler. Birçoğu arzu edilirlik ve cinselliğe odaklanır. Diğerleri, yardımcı teknolojiler ve düzenlemelerle karmaşık ilişkileri ele alır. Artan semptomlar, izolasyon ve damgalanma ile yaşadığımız zorlukları daha da fazla ifade edin. Sanatçılar, seyreltilmemiş bakış açılarını getirir ve birbirlerinin çalışmalarını destekler. Bu destek bazen sahnede gerçekleşir, ancak daha da sıklıkla perde arkasında olur.
Başlamadan önce şunu belirtmeliyim: Kendimi tuhaf bir sakat olarak tanımlıyorum. Sins performanslarını izlediğimde, kendimi sahnede, temsil edildiğini hissetmediğim şekillerde görüyorum. Bu kolektif kalbime yakın ve değerlidir ve bu inceleme bağımsız bir ton kullanmayacaktır. Ve notlar alırken, gerçeklerimin% 100'ünü doğru anlayacağıma hala söz veremiyorum. Hafızam kusurlu ve lojistik detayların çoğu için programa güveniyorum.
Sins Invalid, yedi sanatçının on iki performansını sergiledi. Bunlar Amerika Birleşik Devletleri ve Kanada'da dört tiyatroda ve bir çiftlikte çekildi. Toronto'dan Alex Cafarelli , Houston'dan Maria Palacios ve Seattle'da Seema Bahl ve Nomy Lamm sahne aldı. Lateef McLeod , Bianca I. Laureano ve Antoine Hunter , Sins'in daha tanıdık mekanlarından biri olan San Francisco'daki ODC sahnesine geri döndüler. Bazı sanatçılar Sins'te yeniyken, diğerleri on yıldan fazla bir süre önce katıldı.
Odaklanmak için birkaç performans seçmem imkansız. Bu yüzden bu incelemeyi yazmam bir haftamı aldı. Yine de notlarıma baktığımda, sadece yaklaşık yarısını derinlemesine yazmaya yetecek kadar var. Bu yüzden, bunlar hakkında yazacağım ve geri kalanını bir “mansiyonlar” bölümüne dahil edeceğim.
Crips en kötüsüne hazırlıklı olarak yaşamayı göze alamaz ama en kötüsü
bizi her zaman daha çok vurur ...
Gerçek şu ki, hazırlıklı olmak ve sakat olmak
zihinsel
olarak terk edilmeye ve ölüme terk edilmeye hazır olmak demektir .
- Maria Palacios, "Unutulmuş"
Sins, tanıtım malzemeleri için "Unutulmuş" tan bir resim seçmedi, bu nedenle yukarıdaki resim daha sonraki bir performansı yakalıyor. Maria, kıyafeti kirli beyaz, çoğunlukla karanlıkta, sahnede sandalyesinde göründü. Aciliyet, umutsuzluk ve kederle, kendisi ve Houston halkının Harvey Kasırgası deneyimlerini paylaştı. Gösterinin görsel sadeliği, dikkati sözlerine ve duygularına odakladı.
Bu performans, gecenin ikincisi, partnerime çok sert vurdu. Bizim gibi sakatların, engelli insanların hazırlanmaya gücünün yetmeyeceğini belirtti. Bazılarımız sabit gelirli ve fazladan yiyecek alamıyoruz. Veya bir doğal afetten önce acil gıda malzemelerimizi yeriz. Mali durumumuzu etkileyen bazı tıbbi harcamaları veya diğer gündelik felaketleri tahmin edemeyiz. Çoğumuz sürekli tecrit ve sosyal felaket içinde yaşıyoruz.
Bazılarımız şanslı. Zorla mücadele ettiğimiz gerçek konaklama yerlerimiz var. Devletin ve sigorta şirketlerinin ve diğer bürokrasilerin “ayrıcalıkları” bizden saklamaya çalıştı. Ya da Sağırız ve Sağır topluluğunun bildiği ve arayabileceği yakın bir yerel ASL tercümanı ağına sahibiz.
Ve aynı nedenlerden dolayı bu felaketler bizi daha çok vuracak. Bazı insanlar radyo dinleyemez. Bazılarının evden çıkmak için yardıma ihtiyacı var. Kaçabilirsek, bazıları tüm özel ekipmanımızı kurtaramaz - bazen tek başına yapmak çok zordur. Devletin engelliler sicili bizi kurtarmak için bir plan oluşturmaz. Crip topluluğunun, isimlerimizi listeye ekleyecek kadar hükümete güvenmesini bile sağlamıyor.
Kendimi bu performansla ilgili şimdiki zamanı kullanırken buluyorum, çünkü geçtiğimiz hafta beynimde çok fazla yer kapladı.
Maria, Harvey'den çok sonra hâlâ huzurevinde olan tanıdığı birini büyüttü. Kasırgada topluluk içinde erişilebilir konutlarını kaybettiler ve hala yaşayabilecekleri bir ev bekliyorlar. Bu gibi kayıplardan sonra, hayatta kalanlar kendi istekleri dışında birbirine bağlı topluluklarının dışında yaşıyorlar.
Bakım evlerinde, güvende olduklarından emin olmak için daha az insan var. COVID-19 maruziyetinden bahsetmek yerine, bakıcıların kötüye kullanımı / ihmali konusunda daha yüksek riskle karşı karşıyalar. Ve sağlıklı dünya, hayatta oldukları gerçeği için onlardan minnettarlık göstermelerini bekler. Sanki bu büyük bir hayır işi gibi davranıyorlar ve temizlemek için mümkün olan en düşük sınır değil. Gerçek bir hayır işi, afet öncesi yaşadığımız yaşam koşullarını olabildiğince eski haline getirmek olacaktır.
Kendimi bu performansla ilgili şimdiki zamanı kullanırken buluyorum, çünkü geçtiğimiz hafta beynimde çok fazla yer kapladı. Bu benim ve partnerim için fazla gerçek geliyor. Tekerlekli sandalyemizi arabada tutuyoruz, kısmen rahatlık sağlamak için ve kısmen de öyle ki - Tanrı korusun - sadece kendimizle, kedimizle ve arabamızla kaçmak zorunda kalırsak. Erişilebilir bir aracımız veya engelli bir dairemiz yok, yine de tekerlekli sandalyeyi içeri getiremiyoruz.
Ancak felaketin sıcağında, tüm ilaçlarımızı, elektrolit içecek karışımımızı, tıbbi kayıtlarımızı, yasal isim değişikliği emirlerimizi hatırlayacak mıydık? Eklem telleri, sargılar ve benzer konaklama koleksiyonumuz? Felaket kurtarma gönüllüleri vegan yiyeceklere erişmeye devam etmemi sağlar mı? Bir süredir kullanmamış olsam bile rolatörümü hatırlar mıydım?
Bizi içeri alacak sakat bir arkadaş bulabilir miyiz? Yoksa akraba olmadığımız için ayrı bir sığınağa mı gireceğiz? Bir birim olarak kabul edilmiyor çünkü evlenmek, eşimin hak kazanabileceği SSDI faydalarını sınırlayacak mı? İlk müdahale ekipleri onun tekerlekli sandalye kullanıcısı olduğunu anlar mı? Bakıcısı değil, hem ortağı hem de sakat olduğumu anlayabilirler mi?
Maria için hissettim ve hissediyorum. İkimiz de iklim kaosuyla karşı karşıya olan sakatız. Özel nedenler değişiklik gösterse de ikimizin de geleceğimiz için korkması için nedenlerimiz var. Günlük bir felakette hayatta kalmaya çalışırken kendimizi akut afet bölgelerinde bulabiliriz.
Bianca, 2017'nin başlarında bakıcısı ona banyo yaparken annesinin öldüğünü söyleyerek izleyiciyi hemen hayatına soktu. Seyirciye asla annesinin nasıl öldüğü hakkında daha spesifik bir bilgi vermedi, bunun yerine hikayede ilerlemeye devam etti. Annesi Porto Riko'da yaşıyordu. Ölümünden çok önce vücudunu bilime bağışlamaya karar verdi. Bianca'nın da belirttiği gibi, bu karar Porto Riko'da yaygın değil. Adalılar akademisyenlere ve yetkililere güvenmiyor. Bu, adanın tarihi ve (Bianca'nın gözünde) ABD'nin kolonyal yönetimi göz önüne alındığında şaşırtıcı değil.
Bianca, ilk başta kendisinin ve kız kardeşinin annelerine iyi bir ölüm verdiklerine inanıyordu. Vücudunu alacak bir üniversite ayarlamışlardı. Dahil olan kişilerden biri Bianca ve kız kardeşinin annelerinin vücudunda ihtiyaç duydukları kadar zaman geçirmelerine izin verdi ve onu bu teklifi kabul ettiler. Kampüsten ayrıldıklarında, bir profesörün onları on sekiz ay içinde arayacağına inanıyorlardı. Bu görüşme sırasında onlara annelerinin kalıntılarının nereye gömüldüğünü söylerlerdi.
Bianca, izleyicilere Maria Kasırgasının sadece aylar sonra Porto Riko'ya çarptığını hatırlatana kadar noktaları birleştirmemiştim. Kalbim battı - sonra ne olacağını tahmin edebiliyordum. Bu üç yıl önceydi ve performans itibariyle Bianca hala üniversiteden haber almamıştı. O ve ailesi, annesinin kalıntılarının gömülü olup olmadığını bilmiyor.
Bianca, Maria'dan sonra çok daha fazla insanın deneyimini paylaştığını vurguladı. Felaket, pek çok kişinin iyi bir ölüm umudunu karmaşıklaştırdı. Bu karşılaştırma onun kişisel ve ailevi engellilik, keder ve umut hikayesini daha geniş bir hikayeye dönüştürdü. Bu temalar, Porto Riko'nun ikili doğal ve sosyal yıkımla karşı karşıya kaldığı anlatılarından geçti.
Gösteriden beri partnerim ve ben öldükten sonra bize ne olmasını istediğimizi tartıştık. Yardım edemem ama Bianca'nın performansının bu konuşmaları en azından kısmen tetiklediğini hissediyorum. Sonuçta, kaotik bir dünyada iyi bir ölümü güvence altına almanın ne kadar karmaşık olabileceğini gündeme getirdi.
Evim olacak.
Kent.
durum.
dikkatli ol.
deniz suları
Kaliforniya'nın yeşil tepelerinin üzerinden geçtiğinde ?
Sığınacak güvenli bir yer var mı ?
ekolojik dalgalar
içeri girmeye başladığında?
- Lateef McLeod, "Ekolojik Dalgadan Kaçmak
Lateef bu performansa, robotik sesini tutan ekli tepsiyle elektrikli sandalyesinde başladı. Diğer bazı sakatlıklar gibi, konuşmak için alternatif ve artırılmış bir iletişim (AAC) cihazı kullanıyor. Birkaç satır konuştuktan sonra başka bir adam sahneye çıktı - Christopher. Performans ilerledikçe Christopher yaklaştı ve tekerlekli sandalyenin eklerini çıkarmaya başladı. Tepsiye cırt cırt ile tutturulmuş AAC cihazıyla başladı.
Christopher, Lateef'in AAC cihazını çıkardığı anda, Lateef'in hayati bir şekilde parçalanmış olduğunu hissettim. Cihaz, ses, Lateef'in vücut türünün bir parçasıydı. Vücudumuzun sadece etimiz ve kanımız olmadığı teması performansın içinden geçti.
AAC cihazı ve tepsi yoldan çekildikten sonra Christopher, Lateef'i sandalyeden kalkarken destekledi ve sahne boyunca durma adımları attı. Christopher basamaklar arasında arkasında durdu. Lateef bir sonraki adımı attığında, Christopher onu izledi. Bu eylemde Lateef hayati soruları gündeme getirdi. Felaket baş gösterdiğinde, şanslıysa, başka birinin yardımıyla kendi bedenini sürüklemesi gerekecek miydi? Yeterince zaman olur mu?
Lateef ayrıca iklim değişikliğinin insan nedenlerine de değindi. Bunu, kapitalizmin hem toprağı nasıl kırdığı, kirlettiği ve hem de vücutları boyun eğdirdiği biçimiyle bağdaştırdı. Anlatımı evrensel karşılıklı ilişkiyi çağrıştırdı - her şey diğer her şeye bağlanır. Böylece, Dünya'ya zarar verdiğimizde kendimize zarar veririz.
Gösterinin başlangıcında yardım almadan gezinebiliyordu, sandalyeden kalkar kalkmaz bağımsız hareketliliği feda etti. Bu, sakatların sandalyelerinden kalkarak "normal" insanlar gibi yürümelerini içeren "mucizeler" hikayelerine meydan okuyor. Lateef, çoğu tekerlekli sandalye kullanıcısı için sandalyenin vücut yapısının ayrılmaz bir parçası olduğunu gösterdi.
Maria'nın “The Forgotten” ı gibi, Lateef de felaketin ortasında sakat varoluş hakkında sorular sordu. Sakatların yardımcı cihazları, ilaçları ve diğer hayati maddeleri kurtarıp kurtaramayacağını sorguladı. Partnerim tekerlekli sandalye kullanıcısı iken ve o yürürken sandalyesini taşıyabilirken, performansında partnerimi ve kendimi gördüm. Cildimizin her zaman bedenin sınırlarını temsil etmediği fikrini güçlendirdi. Benliğimiz uyarlanabilir cihazlarımızı kapsayacak şekilde genişletilebilir.
Sağır bir dansçı olan Antoine, seslendirme ile dans etti. Bianca Laureano kelimeleri yazdı, Juba Kalamka ise yüksek sesle okudu. Üç Siyah sakatlığın bu işbirliği, onlar gibi insanların devam eden varlığını ele aldı. Bu performansla ilgili notlarım yalnızca alıntıdır, bu nedenle alıntılar bu incelemeyi yapılandıracaktır.
"Bizi hayatta tutacak olan melaninimizdir."
Bu sözler, Siyah bedenleri geleceğe yansıtan açılış satırlarının sonunda geldi. Siyah esnekliği ve iklim değiştikçe daha fazla melanine sahip olmanın somutlaşmış deneyiminin nasıl bir avantaj olabileceğini konuşuyorlar. Isıtılmış bir dünyada, muhtemelen daha fazla güneş ışığına sahip olurduk.
"Biz olmaktan korktukları için bizi dışlıyorlar."
Bu noktada odak noktası, sakat varoluş ve güçlü vücut odaklı toplumun bizi nasıl ezdiği üzerineydi. Ancak bu çizgi birçok marjinalleştirme için geçerli olabilir. Sağlamcılığı ve yaşlanmayı görüyoruz çünkü kültürümüz işlevselliği kaybetme korkusunu teşvik ediyor. İnsanlar gelecekte potansiyel işlev kayıplarını kabul edemezlerse erişilebilirliğe odaklanmazlar. Beyaz milliyetçiler, ayrımcılık yoluyla şimdiki ve gelecekteki beyaz çocuklarını “korumaya” çalışıyorlar. Queer ve transfobik yetişkinler, çocuklara insan cinsiyeti ve cinselliği hakkında gerçek bir eğitim vermezler. LGBTQ + insanları hakkında bilgi edinmenin çocukların “masumiyetine” bir tehdit olduğuna inanıyorlar. Çocuklarının bizim gibi olmalarından korkuyorlar, onları dönüştürecek gücümüz olduğuna inanıyorlar.
"Bizi dinlemek, kendinize yalan söylemekten vazgeçmenizi gerektirir."
Bu kelimelerin pek çok potansiyel anlamı var. Çözümleri dinlemek için çevresel adaletsizliğin ve iklim değişikliğinin gerçek olduğuna inanmalısınız. Eğer sakatlıklardan bir şeyler öğrenmek istiyorsan, bir gün senin ve sevdiklerinin sakat kalabileceğini kabul etmelisin. Ve o gün geldiğinde, bugün olduğunuz dolu insanlar olacaksınız. Irkçılık karşıtı aktivistleri dinlemek istiyorsanız, “renk körlüğüne” inanmayı bırakmalısınız.
Antoine'ın dansı, Bianca ve Juba'nın sözlerini vurguladı ve vurguladı. Vurguladığım satırlar, marjinalleştirmeler arasında geçerli olabilecek birçok ifadeden birkaçıdır. Gösteri bu kısa ama dokunaklı ifadelerle doluydu.
"Ağaçların bakım ağları var, tıpkı sakatların bakım ağları, ana zeytin ağacından fide yeraltı kök sistemlerinin miselyal ağları boyunca mesajlar ileten karmaşık mikorizal mantar ağları var."
- Alex Cafarelli, "Keder, Korkunç Bir Şeyi Kabul Etmek İçin Yavaş Adımların Bir İşlemidir", 2020
Alex'in aradan sonraki ilk perdesi olan ikinci performansı, aynı zamanda dışarıdaki tek gösteriydi. Konum, Eli Clare gibi kuramcıların yazılarında ilgilendikleri bir konu olan queer sakatların doğa ile nasıl etkileşime girdiğini vurguladı. Dizlik, performanstaki diğer teknolojilerden (kürek, el arabası vb.) Daha fazla dikkate değer değildi. Yardımcı teknoloji, engelli veya engelli kişiler için yardımcı teknolojidir.
Kanada'nın nasıl bir yerleşimci kolonisi olduğuna değindiler ve bir kariyer peyzajcısı olarak arazi idaresi hakkında konuştular. COVID-19 sırasında, zihinsel sağlıkları, tüm dünya değişirken yapmaya devam edebilecekleri bir şeye sahip olmaktan yararlandı. Yine de, pandeminin ortasında araziye erişimin nasıl bir ayrıcalık olduğunu düşünmek zorunda kaldık, kampüsümün organik çiftliğinde haftada üç saat çalıştığım için minnettarım.
Parça, bireysel çalışmalarının dünyanın ısınmasını engellemediğini kabul ettiklerinde döndü. Son bir veya iki yıl içinde ilk kez işte sıcak çarpması yaşadılar. Biz seyirciler, çevrenin öldürebileceği ve öldüreceği gerçeğine oturduk. Kasırgaların ve orman yangınlarının kaosu Toronto'ya ulaşmamış olsa da, sıcaklık her yerde, her yerde ve ölümcül.
Gösterinin sonuna doğru, Yahudi köklerini vurgulayan İbranice bir şarkı söylediler. Ardından mikorizal mantarların miselyal ağlarına dua etmeye başladılar. Ekosistemlerin ve habitatların korunması ve restore edilmesi için kıtada kır çiçeklerinin büyümesi için dua ettiler.
Her yeni talep ile bu formun gücünü fark etmeye başladım. Alex, duayı mantarlara yönlendirirken, dinleyicileri bunlardan bazılarının olmasına yardım edebilecek bir sakatlıklar ve suç ortakları ağıydı. Mesajları, kaynakları ve bakımı paylaştığımız görünmez bir ağ aracılığıyla birbirine bağlıydık. Bu ağlar, Alex'in dualarını gerçeğe dönüştürmeye de yardımcı olabilir.
Ableizm, sakatların takdiri ifade etmesini sağlar. Ableizm bize, aldığımız artıklar için minnettar olmayı öğretti. Ableizm bize bunun bizim hatamız olduğunu söyler ve biz bu yalanlara inanırken çiş, pislik, kan + yaralar gerçeğini kendimize saklıyoruz.
- Maria Palacios, "Crip Prophecies", 2020
"The Forgotten" gibi bu performans, dikkati Maria'nın sözlerine ve ifadelerine odakladı. Retorik bir araç olarak "diyorlar" ı kullandı. Her ifade, toplumun bizi aşağılayan ve dışlayan yollara işaret ediyordu. Bu, dizideki en radikal parçalardan biriydi ve finalden önceki son performanstı.
Bugünkü hâkim toplum kendi tarzına sahip olsaydı, sakatların hayatta kalamayacağı konusunda uyardı. Renksizlikler yok edilebilir. Beyaz köleler, beyazlığımız tarafından ölümden korunarak gizlenirlerdi. Ancak, bunun asla gerçekleşmeyeceğini savundu - çünkü sakatlar nasıl hayatta kalacaklarını biliyorlar. Bizi söndürmek imkansız çünkü zaten hayatta kalmamız anlamına gelmeyen bir toplumda yaşıyoruz.
Hayatta kalmamız, topluluk oluşturmaya devam etmemiz, Maria'nın gözünde söndürülemez olmadığımızın kanıtıdır. Bu argümanlar, bazı Yerli yazarların inandıkları şeye benziyor - Yerli yaşam zaten kıyamet sonrası.
Maria'nın kehanetinin diğer bazı unsurları benim için göze çarpıyordu. Bir noktada, crips'i insanların "son evrimi" olarak adlandırdı - öjenik inançları baştan aşağı çeviren radikal ve yıkıcı bir ifade. Bizi doğası gereği daha aşağı veya aşağı görmek yerine, Maria birçok yönden daha büyük ve üstün olduğumuzu savunuyor.
Herkesin vücudu farklıdır ve bazı bedenler bu farklılıklar nedeniyle boyun eğdirilir. Bu koşullarda hayatta kalmak, değerimizi kanıtlayan bir direnç gerektirir. Maria'nın savunduğu gibi, sakatlık olarak sahip olduğumuz beceriler, herkesin iklim kaosundan kurtulabilmesi için gerekli olacaktır. Sürekli bir felaket durumunda nasıl yaşayacağımızı biliyoruz.
Ve kişisel bir not olarak Maria, tekerlekli sandalyelerin kanala bantlanması olgusundan bahsetti. Bunu bir sakatlık direnci ve beceriklilik sinyali olarak çerçeveledi. Partnerim ve ben onun bizimle konuştuğunu hissettim. Birkaç ay önce Goodwill'den bir tekerlekli sandalye satın aldık ve koli bandı kol dayama yerlerini sandalyenin geri kalanına sabitliyor. Şimdilik karşılayabileceğimiz tek şey bu ve partnerimin tekerlekli sandalyeye ihtiyacı var - doktor buna inansın ya da inanmasın.
"Crip Prophecies" hem politik olarak alakalı hem de kişisel olarak ilişkilendirilebilirdi. Bu, Barnacles Gibi Seviyoruz için güçlü bir kapanış hareketi olarak hizmet etti .
Evet, bu şovdaki diğer tüm gösterileri içerir. Geleneksel olmayan? Kesinlikle. Ama gerçekleştiren her sakatlık beni farklı bir şekilde mahvetti. Bunlar hakkında pek yazamadığım şeyler.
Alex şovu astımı bir tür dominatriks olarak tasvir eden BDSM'den etkilenen bir performansla açtı. Bu, kötü adamı gururla oynayan eşcinsellerin geleneğine uyuyor. Mistress Astım daha sonra kendini iklim kaosunun süper kötü vücut bulmuş hali olarak ortaya çıkardı. Yağmur ormanlarındaki (dünyanın ciğerleri) yangınlar ve astımın ciğerleriniz yanıyormuş gibi hissetmenize nasıl sebep olabileceği arasındaki bağlantıları kurdu.
Metresi Astım rolünde Alex, ara bağlantı temasını vurgulamak için sahnede bir inhaler kullandı. Kötü adam ve kurban arasındaki sınırları deldiler. İnsanların kendimizle olan ilişkisi bu - iklim değişikliğiyle mücadelede kendimizin en kötü düşmanıyız. Temaları, estetikleri ve tarzları şu anda özellikle alakalı görünüyordu. Yaşadığım yerde, devam eden solunum pandemisinin ortasında, Eylül ayında sürekli bir hafta sigara içtik.
Bianca, izleyici için iklim değişikliğinin ne zaman gerçeğe dönüştüğünü sorarak bu performansı açtı. Kendi ayrıcalığımı işaret eden 2018 IPCC raporunu hayal ettim: O noktadan önce, iklim değişikliğinin beni nasıl etkileyeceğini düşünmemiştim. Ancak bu Bianca'nın performansının ana noktası değildi. Daha önceki "Porto Riko'da Yas" gibi, bu parça da kolonizasyon ve iklim kaosunun etkileşim yollarına odaklandı.
Maria Kasırgası'ndan aylar sonra bakıma erişemedikleri için ölen sakatlara saygı duydu. ABD anakarasında aileleri olan, elektrik şebekesi çöktükten sonra onlarla doğrudan iletişim kuramayan veya destekleyemeyenler. Adadaki arkadaşları aracılığıyla akrabalarından sadece haber alanlar. Yardıma ihtiyacı olan ve hayatta kalmak için yeterince çabuk alamayanlar.
Geride kalma korkusunu hissettim ama tam anlamıyla ilişki kuramayacağımı da anladım. Böylesine korkunç bir krizde anavatanımı tamamen terk eden bir sömürge hükümeti görmedim. Yine de bu siyasi ortamda benzer bir anlayışa yaklaşıyorum.
Sözlü şiirle açılan bu performans, çok parçalı bir müzik performansına dönüştü. Ne yazık ki, işitsel işleme zorluklarım ve beyin sisi nedeniyle performansın çoğunu yakalayamadım - yine de keyif aldım.
Nomy Lamm, bastonunu ve ayrılmış protez bacağının üst kısmını vurmalı bir enstrüman olarak kullanarak Seema ve gitaristle sahneye katıldı. Bu yardımcı teknolojiyi birden fazla şekilde kullanmak crip kültürünün bir parçasıydı. Vücut türlerimizin teknolojik uzantılarının daha fazla işleve sahip olmasını tercih ederiz. Örneğin, partnerim tekerlekli sandalye eldivenlerini ihtiyacı olmadan önce giymeyi seviyor. Sıcak ve modaya uygunlar.
Bu parçada Seema, Maria Palacios ile kültürel geçmişleri hakkında bir sohbet başlattı. Seema Seattle'da konuşurken ve şarkı söylerken Maria, Houston'da flamenko dansı yaptı .. Özgürce var olabileceğimiz anları, genellikle Sins Invalid gibi kuruluşlar aracılığıyla nasıl arzuladığımızı vurguladı. Maria dans ederken, flamenkonun karmaşık, sömürgecilikle dolu tarihiyle boğuşmak zorunda kaldık. Bu iki kadın, flamenkoyu adalet odaklı çerçevelerine uydurarak felç etti ve siyasallaştırdı.
Bu performansta Bianca, Juba Kamalka'nın seslendirmesinde sahne aldı. Gösteri için Wrath'ın "The Infected Planet" adlı şiirini okudu. AIDS ile ilişkili hastalık süreçlerini ve jeolojik süreçleri birbirine bağladı. Nihayetinde ölmediği, bir gezegen olarak doğduğu sonucuna varır.
Nomy'nin performansı, yağ karşıtı önyargıya ve dayanıklılığa doğrudan meydan okudu. "Honey" nin sözleri lüks ve çöküşün mükemmel bir yan yana gelmesini sağladı. Dünya'dan çatlatma yoluyla çıkarılmayı, adaletsiz emek uygulamaları yoluyla vücut türlerimizin çıkarılmasıyla karşılaştırdılar. Ve kendileri gibi diğer queer sakatlara hitap ederek, nefret edilmenin ve çöküşten zevk almanın nasıl bir şey olduğunu kabul ettiler.
“Crip Prophecies” in ardından Sins Invalid kurucu ortağı ve şu anki yönetmen Patty Berne şimdiki ana konuştu. Hayatta kalacağımızı hatırladığımız sürece, bunu bir kabus olarak kabul etmenin sorun olmadığını hatırlattılar.
Patty konuşmayı bitirdiğinde, düzinelerce diğer Sins işbirlikçisi ekrana geldi. Hepsi “Senin için savaşacağım.” Demeden önce her biri kendi sözlerini söyledi. Benim için savaşır mısın? ”. Bunlar, dizideki son sözler, tam da ihtiyacım olan şeydi. Beni gururlu bir sakat olarak hayatta kalma mücadelesine geri gönderdiler.
Geçersiz Günahlar ve engellilik adaleti hakkında daha fazla bilgi edinmek için aşağıdaki bağlantılardan herhangi birine göz atın.
Makaleler:
Disability Justice, Patty
Berne'nin hasta kadın teorisinin
çalışma taslağı, Johanna Hedva, Olmak İstediğim Her Yerde Olmak İstediğim Yerde: Mia
Lingus'un Crip Dayanışması Herkes İçin Erişim: Sins Invalid Kurucu Ortağı ve Direktörü Patty Berne ile röportaj Lindley Mease
Bu Engellilik Adaleti
, Maria Palacio'nun blogu Nomy Lamm CripStory
Videolar:
Eli Clare'in çalışmalarının videoları (10: 05'te başlayan ilk video ve ilk şiir, içerik uyarısı: Cinsel şiddet
Yok Beden Kullanılamaz: Bir Engellilik Adaleti Video Serisi
Günahlar Geçersiz video klipler:
Sins 2007 , kısa bir belgesel
A New Road Home by Nomy Lamm , kısa bir şarkı
Rodney Bell, Günahlar Geçersiz performans 2008
Nomy Lamm, Günahlar Geçersiz performans 2009
Maria Palacios, Günahlar Geçersiz performans 2009
Pussy Vinaigrette
Chili Story
Leah Lakshmi, Sins Geçersiz performans 2009, bölüm 1 , 2 ve 3 , içerik uyarısı: cinsel şiddet
Audio:
Into the Crip Universe (Sins Invalid'den podcast)
The Beauty (Nomy Lamm'ın grubu)
Görsel:
Mia Mingus tarafından Medikal Sanayi Kompleksi Görseli
Yetişkin otizmi ve DEHB teşhislerimi ilk aldığımda, birçok klinisyen beni benzer düşünen insanları internette aramaya teşvik etti. Kısa süre sonra keşfettim ki, birisiyle (kendi kendine) bir teşhis paylaşıyor olabilirim, bunun ne mutlaka iyi geçineceğimiz, ne de birbirimizin kötü durumlarıyla dayanışmayı paylaşacağımız anlamına gelir.
Engelli insanların eşit iş fırsatlarına erişimi yoktur. Buna inanmıyorsanız, Ek 1 ve 2'ye bakmanızı rica ediyorum - engelli insanlar için hem pandemi öncesi hem de sonrası işsizlik oranları, kötü bir durumu alıp çok daha kötü hale getiriyor.
Bilmeyenler için bu Otizm Spektrum Bozukluğu. Ayrıca zihinsel bir engeli var.
Geçen gün Twitter'da başarılı bir moleküler bilim adamının yazdığı bir konuyu okuyordum. (Başka türde bir moleküler bilim adamı var mı?) Kendisine kısa parçalar halinde beslenen satırları kamera karşısında tekrarlaması istendiği, çok tanıdık bir senaryo anlattı.
"Artık POTS (postural ortostatik taşikardi sendromu) teşhisi kriterlerini karşılamıyorsunuz." Çoğu insan için bu sözler neşe kaynağı olur.