102 kilo bir kadının iç hesaplaşması:
-Ben kimim?
-Nasıl bir hayatım olsun isterim?
-Nefes bile zor alıyorken mutlu yaşamam ne kadar mümkün?
-Oğlumun hayatında kilom yüzünden ikinci plana atılmak ne büyük acı.
-Hayalindeki oyun arkadaşı olamıyorum, mecalim yok, nefesim yetmiyor, seri hareket edemiyorum! …
Artık spor yapmadan duramıyorum! Allah’ım ben senelerce spor yapmadan nasıl yaşamışım! Terlemek, terledikçe zafere adım adım yaklaştığını bilmek, Gizem’e her gidişte yağlarından kurtulduğunu görmek ne muazzam duygu bir obez için. Artık gece yemek yeme bağımlısı değilim çünkü yerine spor bağımlılığı edindim! Hem de bu bana yağ yerine sağlık veriyor. Nefes alışverişlerim düzeldi. 50 beden başladığım bu yolda bir ay içinde 46 bedeni gördüm…
Bu evde aerobik işi süper gidiyor. Kondisyonum çok arttı, terlemeler azaldı. Acaba ne yapsam ki? Kondisyon aleti mi alsam eve? Önce Volkan’ı ikna etmem lazım ya da emrivaki yapacağım.
Daha çok terlemem lazım, aerobik sonrası kaslarım çalışıyormuş gibi gelmiyor, artık süreleri çoğalttım ama olmuyor, yok yok ben gidip kondisyon aleti alacağım. Aklıma koydum…
Çok mutsuzum! Yazlığa gideceğim ve kanım, canım eliptik bisikletim kışlık evde kalıyor. Ah ben ne yapacağım oralarda. Nasıl duracağım spor yapmadan. Merdiven inip çıkarım bol bol yüzerim ama yok yetmez ki bana.
Yazlıkta ilk gün, içim içimi yiyor. Akşam oldu Efekan uyumuyor! Haydi oğlum uyu daha spor yapacağım, sen uyu da herkes uyumuşken sitenin önü boşalmışken gece 00.00 olmuşken ben ineyim bir yürüyeyim, gün içinde yediklerimi yakayım, terlemeden uyumayayım, kendime verdiğim sözden kaçmayayım. Eliptikten sonra hafif gelecek ama hiç yapmamaktan iyidir değil mi?
Ben, en son 7 ‘li rakamları on beşinde gören ben artık 7’li rakamlardayım! Allah’ım bu ne büyük saadet. Bu ne iç huzur böyle! Çabanın, iradenin karşılığını almak, inanarak yılmadan bir yolda gitmek ve karşılığını bu şekilde tıkır tıkır almak, ne büyük mutluluk.
Biraz kıyafet deneyelim, dolabı değiştirelim.
Bayram! Bayram deyince neden yemek yemek gelir ki akla? Önemli olan sevdiklerimizle olmak. Adana’ya gidiyorum ama tabii ki asla listem dışı bir şey yemeyeceğim! Gizem’den de ekmeksiz, lavaşsız adana kebap izni çıktı. Oh, mis! Yerim kebabımı mutlu mutlu yaparım sporumu.
Spor! Eyvah, ne yapacağım ben eliptiksiz Adana’da beş koca gün!
Kendine gel Ece, spor istediğin her yerde. Yeter ki iste! Haydi kalk bakalım 5 kat in, çık, in çık.
6’lı rakamları gördüm. Nasıl mutluyum. Vücut yaşım 34’ten 31’e indi. Yavaş yavaş kendimi buluyorum. Başlarken 75 olsam yeter diyordum. Şimdi durmak istemiyorum. Madem yapabiliyorum, yapabiliyorken neden en mükemmelini görmeyeyim?..
AKUT için 10k 53 dakikada koştum! Köprüden koşarak geçmek, Barbaros bulvarında karnaval havasını yaşayarak, soğuk rüzgarı suratında hissederek koşmak… İçimde kendimce kazandığım bir diğer zafer de 7 ay önce ayakkabımı bağlayamıyorken bugün rüzgara doğru koşabilmek..
Bitiş çizgisinde dizlerimin üstünde ağlıyorum, nefesime, bedenime, kalbime, kaslarıma teşekkür ederek, bu yolda beni yarı yolda bırakmadıkları için onlara minnetlerimi sunarak, en çok da Allah’a şükrederek koşumu alnımın akıyla tamamlıyorum.
Artık gıdım gıdım gidiyor ama en keyiflisi de böyle. Süreçle mücadelem devam ediyor. Bu mücadelede en güzeli de pilatesle bedenimin değişmesini izlemek. Kollar artık sarkmıyor. Sekiz aydır evde ağırlıklarla triceps çalıştım, her gün çalıştım ama bu başka. Evde bir aylık gelişimi burada bir haftada görüyorum. İyi ki başlamışım.
Yılbaşı için çok heyecanlıyım. Seneler önce kendim için beğenip, anneme almak zorunda kaldığım elbiseyi giyeceğim. Denediğimde ağladım, uzun uzun aynada kendime bakıp ağladım. İçine giremeyip anneme almak zorunda kaldığım güne gittim ve o Ece’ye müjdemi verdim.
Yorulmuyorum! Yorulmak nedir bilmiyorum. İnsülin direncimi kırdım kıralı, mayıs ayından beri yorgunluk hissetmiyorum. Sanki öyle bir güç var ki içimde herkese , her şeye yeter. Tüm dünyayı sırtlayabilirim. Hem en iyi anne hem en iyi öğretmen hem en iyi eş hem en iyi ev kadını olma hayaliyle, sporsuz yaşayamayan bir insan olma yolunda, sağlıklı beslenme ile sağlıklı nefes alabilme sevdasındayım!
Kendimce başarıyorum, evet uykusuz kalıyorum ama yorulmuyorum. Gün yetmiyor bana, 24 saat yetmiyor ama ben her şeye yetiyorum. Hafta içi 6.30 da kalkıp okula giden ben hafta sonları 6.30 da kalkıp kendim için en güzel olanı pilatesimi yapıyorum. Neden?…
Ve -40. Başta dediğim “40 kilo nasıl gider?” sorumun cevabına ulaştığım bu ayda, kendime söz verdiğim gibi, şu öğretmenler odasında kakaolu kek kokusu burnuma her geldiğinde -40 ‘ ta yerim dediğim gibi ben bir ufak kakaolu kek yiyeyim. Beyin obezliğimi deneyeyim! Bakalım ölmüş mü yoksa hala minnacık bir su ile köklerinden yeniden doğacak mı görmek istiyorum. Önümde dokuz adet minik kek var ve ben -40 şerefine sadece bir tane yiyeceğim. Mideme hükmedeceğim! Bunu başaracağım…