Konu: Gümüş Kaplan
- 10.Ocak.2013 #1
KızıLAteş Ziyaretçilerimize Uyarı!: Kullanıcıların Profil Bilgileri Misafirlere Kapatılmıştır. Görmek için KAYIT olmalısınız.~
Gümüş Kaplan
tek toplu iğne küçük kağıt parçası; beni şimdiki zamanda tutmaya çalışıyor. Boş bir çaba. Bakınca şehrin tüm çatılarının üstünde uçabileceğimi düşünürüm. Burası çay bahçesi olmakla birlikte yaşamımdan kaçıp kurtulmak için seçilmiş bir nokta aslında.
Aşağıyı izliyordum ve araç gürültüleri insan sesleri arasından tüten müezzinlerin sesini duyuyordum. Kirli önlüklü kahveci ağaçlardaki hepsi kel kimi kör ampulleri yakıyorduçay kaşıklarının sesini dinleyerek; “Üzerimde tılsımın kalmadı” dedim. “Çok uzaklarda kaldın. Bir türlü gidemediğim İspanya gibisin. Haritada mürekkebi uçmuş bir işaret…”
Aradığım adam değildi. Altı yaşımda âşık olduğum erkeğe benzemesini sabırla beklediğimi bilemezdi. Saçları beyazlamak bilmiyordu. Mavi gözleri koyu kaçıyordu ve hiçbir zaman benimle yanak yanağa dans etmediği gibi onunla masal içeceği kadar özel ahududu şurubu da içmemiştik. Hiç…
Ondan ayrılma nedenlerimi haklı görmesini ve anlamasını bekliyor değildim zaten. Boş bir çaba. Dün akşamı düşünürken gördüm “Nefis Ahududu Şurubu” yazısını. Elle yazılıp vitrine yapıştırılmış sıradan bir kâğıt. Ama o andan sonra kağıt olmaktan çıkıp tüm sokağa ahududu şurubu taşıyan bir tepsiye dönüştü yavaşça. Ayrıldığım sevgilimin hiç düşünmediği bu gizemli sunuyu kabul ediyorum.
Öğlenden sonra; vitrayların içerideki tozlu halının üzerine serildiği saatler yine. Halı yok ama. Antika eşyalar da yok. Antikacı dükkânının kokusunu bulup getiriyorum belleğimden. Duygu dağarcığımın parçaları hemen esrarengiz anı iplikçikleriyle iş birliği yapıyor. Vitrinin “Nefis Ahududu Şurubu” çağrısı artık benzeri kalmamış buzlu camları pirinç tokmağı üstünde yelpaze biçiminde yerleştirilmiş vitrayıyla o koyu kızıl maun kapı masal ülkesine açılmak üzere karşımda işte.
“Bir masal içeceği kadar özel” dedi garson bardağı masama bırakırken. İrkildim gülümseyerek teşekkür ettim.
İlk yudumu alır almaz yanaklarımın içini kuşatan tadı gene başımı döndürdü. Dişlerim kamaştı çene kemiğim sızladı. Dilimin gerisinden boğazıma doğru akarken verdiği bulut yutmuşum duygusunda ve yemek boruma serinliği sürükleyişinde masal tadı vardı.
Annem ve ben dükkana girer girmez eşyaların arasından bulutsu bir süzülüşle çıkıvermişti. Çok değerli eşyalara dokunduğu zarafetle annemin elini avucuna alıp öpecekmiş gibi yaparken ikisinin de yüzünde bıçaktan yansıma bir gülüş parlıyor. Bu el öpüşün benim el öpmemden hayli farklı kaldığını düşünüyorum. Ben kocaman ıslak bir iz bir şapırtı çıkarırım eli alnıma götürmeye yeltenirken. O sırada büyükler kontrolü ele geçirir parmak eklemlerini sertçe alnıma vurup savururlar beni. Bu zarafeti denemeye karar veriyorum. Beni fark ediyor. Zayıf ve uzun boylu ona bakarken ensemin ağrıdığını hissediyorum öyle uzun. Belimden tutarak bir koltuğun üzerine çıkartıp yüzüme dikkatle bakıyor. Beyaza yakın gri saçları ve griye yakın buz mavisi gözlerini görüyorum.
“Bu ceylan gözler… Bakmaya doyulmaz. Hele bakışlarındaki o ışık…” Anneme dönüp; “Kızınız sizin kopyanız Tülin Şafak Hanım hele gözleri..” diyor. “Gözleri” derken “i” harfiyle birlikte dudakları aralanıp beyaz dişleri parlıyor.
Altı yaşımdayım ve ona oracıkta âşık oluyorum. Hayalimdeki ismi de hemen belirliyorum; Gümüş Kaplan .
“Tülin Hanım kızın sana bir tülin kadar benziyor” diyor beni yere indiriyor.
“Huyu da Tülin kadar uzak ama” diye cevaplıyor annem.
“Ne demek istiyorsunuz? “ diyorum. Hemen yanı başımda bir ayna var ve çalımla geriye attığım saçlarımın durumunu inceliyorum.
“Görünüşün annene benziyor ama huyların benzemiyor demek küçüğüm.”
“Huylarımın da anneme benzemesini isterim” diye açıklıyorum aynadan gözlerimi ayırmadan.
Annem daha içerilere doğru yürüyor; “Beklediğim Beykoz ibrikle şerbet bardağı hazır mı?”
“Üzerinde kalp ve maydanoz desenli altın yaldızlıları diyorsunuz. İbriğin altın yaldızlı kubbe kapağını da temizledik.”
Kadife bir kutuyu açıp uzun parmakları arasına aldığı su kadar saydam bardağı hafifçe kaldırıyor gerisinde dişleri yine parlıyor; “Kusursuz değil mi?” diye mırıldanıyor.
“Güzel” diyorum yarım ağızla. Sonra kulplu bir kabı işaret edip; “Bu nedir?”
“Bu bir tombaklı daldırma güzelim”.
Katıla katıla gülüyorum; “Tombalak dalgıç mı?”
O da gülüyor; “Tombak bir yaldız işidir. Eşyaları altın görünümlü kılar. Eskiden dürüst zanaatçılar alanlar aldanmasın onları altın sanmasın diye tombaklanmış eşyalara özel damga vururlardı” diyor. “Ama asıl şunlara bak sen şiir kadar güzel değil mi? Biliyor musun Tulû” (Adım Tulû değil Esin ama nedense beni böyle çağırmasına karşı çıkmak aklımdan geçmiyor. Belki bir tür peri prenses demektir diye düşünüyorum.) “Biliyor musun Tulû bu kaplar birbirinin eşi olsun yalnız kalmasınlar diye yapılmışlar. Onları bana satan kişi mutlaka birlikte satmam ayırmamam için söz verdirmişti. Bak ibriğin de bardağın da altında aynı ustanın imzası var. Başka hiçbir şey de onların yanına yakışmaz. Sözgelimi şimdi şu bardağın yanına bir çeşm-i bülbül bardak koysam…”
“Aaa anne bardakla çocuk bardak oldu.”
“Hayır” diyor sertçe. “Görmüyor musun renkleri ve desenleri ne kadar farklı.” Çeşm-i bülbül bardağı alıp ötekilerin yanına uzak bir yere koyuyor. Güceniyorum.
“Yavru bardağı annesinden ayırdınız ama!” diyorum. Güceniğim şimdi.
“Yavru bardağın annesi bu. Bu bardaksa ibrikten ayrılamaz. Aynı ustanın elinden çıkmışlar” diyor anlayamadığım bir gerginlikle.
“Hayır hayır asla! Bu ibrik babama hiç benzemiyor. Benim babam şu olabilir ancak.”
“Çok akıllıca bir benzetme Tulû. Halka dipli armudi gövdeli Çin porseleni bir zemzemlik bu. Sır altı kobalt renkli monokrom ve ağzına geçmeli Osmanlı gümüş zincirli kapağı var. Kapak balık pulu desenli tutmağı kozalak şeklinde bak. Bu haliyle zırh giymiş iri yarı bir yeniçeri kadar korkunç. Beykoz bardaksa tüller içinde dans eden bir Nedim dilberi kadar farklı. Size içecek bir şeyler getireyim Tülin Hanım.” Bütün bu anlamadığım şeyleri bana mı anlattı anneme mi tam anlamış değilim. O gidince ; “Sana bayılıyor” diyorum anneme kıskançlıkla.
Annem sinirli bir kahkaha atıyor; “ Elbette ondan çok alışveriş yapıyorum para kazanıyor. Ama seni gerçekten sevdi” diyor.
“Bu doğru değil. Bence benden nefret ediyor. Baksana küçük çeşm-i bülbül bardağı nasıl da uzak bir yere koydu. Şimdi gelir gelmez Çin porseleni zemzemliğin yanına koymasını isteyeceğim ve ona küsüm !” diye kollarımı birbirine bağlıyorum.
Beykoz ibrikle şerbet bardağının yanına ne çeşm-i bülbül bardağı ne de kobalt mavisi porselen zemzemliği koymayı istiyordu ama Gümüş Kaplana âşık olmuştum. Anneme o kadar yakın davranması yüzündense kıskançlık ve öfke değirmeninde ufalanıyordum. Antika bardaklarda içtikleri şarap özellikle bardakları değdirişleri beni çileden çıkarıyordu. İkramlarını geri çevirip eşyaların arasında gezinirken ayağımı bilerek koltuğa vurup; “Buradaki her şeyi kırıp dökmek istediğimi” haykırıyorum. Gözlerimden yaşlar süzülüyor.
Dükkânın içine bir müzik yayılıyor. Gümüş Kaplan gelip beni kucağına alıyor ve yanak yanağa dans ediyoruz. Mırıltılı; “Sana bir masal anlatacağım Tulû. Dinler misin?”
“Beni kucağınızda tutmaya devam ederseniz evet” diyorum. Şimdi iyi hissediyorum. Ayağımın acısı geçti.
“Peki bir varmış bir yokmuuuş” diyor o kaplan mırıldaması kalın sesiyle.
Bu cümle tüm çocukları yüreğinden vurur gizem ve merak kapılarını ardına dek açar onları çarçabuk içeri çeker.
“Dünyanın kötülüklerle dolu olduğu karanlık bir çağda kötülerin çok güçlü olduğu sevginin günden güne azaldığı günlerde iyilikleri ve sevgileri çoğaltmak için çırpınan bir kraliçe varmış. Yüreği de kendisi de çok ama çok güzel olan bu kraliçeyi kocası Korkunç Kral bir başka ülkeden esir alıp getirmişmiş zamanında. Ailesinden ve ülkesinden koparılmış kraliçe de kendisini sevginin çoğalmasına ve gücü yettiği kadar çok insanı mutlu etmeye adamışmış.
Herkes kraldan çok korkarmış. Çünkü o karanlık güçlerin kendisine bağışladığı yeteneklerle devamlı savaşıyor ve kazanıyormuş. Korkunç Kral ülkesinin sınırlarını günden güne genişlete dursun işgal ettiği ülkelerin halkları da sefalete gömülüyormuş. Kralları sürgünlerde ölüyor hastalık çaresizlik ve korku kol geziyormuş.”
Duruyor. “Şimdi sen biraz dinleneceksin ve ben sana bir ikramda bulunacağım. Bu çok özel bir içki. Gümüş bir kupada saray usulü bir şerbet. Keşiş dağının karlarını eritip yine o dağın hoş kokulu hoş renkli meyvelerinden yapılmış yakut renkli bir şurup. Bir masal içeceği kadar özel…”
“Yakut renkli ne demek?” dedim hala birazcık küskündüm ama artık eşyaları kırmayı falan düşünmüyorum. Beni 17. yy. dan kalma çini desenlerine benzeyen bordo pembe çatma kumaştan minderin üstüne bırakıyor. Bunu bana güzelce anlatıyor bağdaş kurup masal içeceğini ve masalın devamını bekliyorum çoraplarımın altından parmaklarımı kıpırdatarak. Şurubumu getiriyor ve “ Şimdi küçük bayan siz şurubunuzu içerken ben biraz da başka hanımlarla dans etmeliyim” diyor.
“Ama masal.”
“Sabırlı ol” diyor.
Oturduğum yerden annemin belindeki parmaklarını görüyorum. Sonra eli terlemiş olmalı annemin ipek gömleğinin beli ıslanıyor.
Konsollar saatler koltuklar yazı masaları gaz lambaları tablolar arasında kayarak geziyor dükkânın içinde oradan oraya dans ediyorlar. Yüzlerini göremiyorum. Ama ikisi de nefes nefese koşmuşlar sanki ; göğüslerinin inip kalkması… Gümüş Kaplan mırıltılı sesle bir şeyler söylüyor;
Gözüme uyku girmiyor Georgia
Uykusuzum Georgia
Bekliyorum Georgia
Masal içeceğinin gerçekten muhteşem olduğunu düşünüyorum onlara; dans eden iki figürün atlas kumaş kaplı bir paravanla kocaman kapaklı pirinç bir maltızın arasına sıkışmış görüntülerine bakıyor anlam veremediğim konuşmalarına kulak kabartıyorum. Bir ara “uyuyamıyorum” dediğini duyuyorum.
“Bu nedir?” diyorum aslında niyetim onları durdurmak. “Bir tekerleme mi?”
“Bu bir şiir tatlım” diyor Antikacı. “Philippe Soupoult diye birinin. Çok derin bir sevgiyi anlatıyor.”
“Derin sevgi ne demek? “ diyorum çevremi çalımla inceleyerek.
“Birinin birini nefesi daralacak gözü kararacak başı dönecek kadar sevmesi”
“Ben de bir yanıltmaca öğrendim; al bu takatukaları takatukacıya götür. Takatukacı takatukaları takatulamam derse takatukacıdan takatukaları takatulatmadan al da gel… Masalın devamını anlatacak mısın? Yoksa anneme şiir okuduğun için benim masalım yarım mı kalacak?”
“Yoo. Birazdan masalı anlatacağım” diyor dansı sürdürüyor. Anneme; “Beykozları kendim getireceğim” diyor.
Annem kaygılı; “Yo olmaz” diyor. “ Bir görevli getirsin. Danyal mesela.”
“Evinizdeki diğer antikaları da görmek istiyorum. Belki bakıma ihtiyaçları vardır. “ Sesinde sanki başka bir şey söylemek ister gibi bir anlatım.
“Bu çok tehlikeli olur. Yani kocam antikalarına çok özenlidir.”
“Özel parçalara kendisinden çok daha fazla özen gösterecek biri var.”
“Bu bir facia olur.”
“Beykozların konacağı yeri görmek istiyorum. Belki yatak odası daha uygun olur.”
“Çıldırdın mı? Şey yani… Hizmetçinin ayağı takılırsa kırar döker ortalığı geri dönüşü olmaz..”
“Peki peki peki. O zaman ödemeyi siz yaparsınız. Birkaç gün sonra Abant’a gideceğim… İhtiyacım var duyuyor musun?”
“Neye?” diye araya giriyorum. Konuştukları tümcelerden anlam çıkaramıyorum. Onların birbirlerini anlıyor olması bende dışlanmışlık duygusu yaratıyor ve bu sıkı fıkılıklarını kıskanıyorum.
Annem: “Abant’a gidebilmek güzel olurdu. Hatta hiç geri gelmemek” diyor dalgın.
Antikacı; “İhtiyacım var prenses” diyor büyüklerin çocukları birden hatırlayıp konuştukları bir sesle. “Anneniz Tülin Şafak Hanım zaten öyle cimri ki her şeyin pazarlığı şartı şurtu oluyor… Çok cimri bir kraliçe o…”
Son tümceyi neden dişleri arasından söylediğini annemin neden birden sıkışmışçasına sırtını dikleştirdiğini anlayamıyorum.
Sonradan ömrümce dinlerken antikacı dükkânını hatırladığım Chopin’in Balad’ı piyano tuşlarından damla damla dökülüp şaraplara şuruplara karışıp her yeri kaplıyor. Kapının üstündeki vitrayın gölgesiyle tozlu halının üstüne sinmiş. Şimdi bile duyuyorum. Şurup bardağımın üstünden onları görüyorum. Ayak ayak üstüne atmış olduklarından ayakkabılarının burunları birbirine hafifçe değiyor. Bu dokunuştan ötürü özür dilemiyorlar. Kıpırdamadan duruyorlar. Sessizlik antikaların arasından gezinen müziğe yenik; her susta sıçramaya hazır bekliyor. Eski binalarla dolu bir ara sokakta bir hanın içinde kaybolmuşuz; hoşnutuz… Antikacı oturduğu yerden masalını sürdürüyor;
“İyi kalpli kraliçe her gün sarayından çıkar çocuklara hastalara ve fakirlere türlü yardımlarda bulunurmuş. Ama ne çare ki onun tek başına yaptığı bu fedakârlık yeterli olamazmış.
Günlerden bir gün yine yoksullara yardım etmek için halkın arasına karıştığında tılsımlı eşyalar satan bir çerçiyle karşılaşmış. Çerçi gerçekte korkunç kralın işgal ettiği ülkelerden birinin sürgüne gönderilmiş kralıymış. Oraya da Kraldan öç almak için gelmişmiş. Gezdiği tüm topraklarda Kraliçenin dillere destan yardımseverliğini zaten duymuş. Kraliçe Çerçiye neler sattığını sormuş. Çerçi de yerlere kadar eğilip onu selamlayarak tılsımlı yetenekleri olan eşyalar sattığını söylemiş;
“Sözgelimi bu divit onu eline alıp yazı yazan insanın her yazdığı gerçekleşir. Şu tombaklı buhurdan hiç bitmeyen misk-ü amber kokusuyla insanlara mutluluk verir. Şu Toros dağlarında yaşamış gürbüz koyunların kıllarından özel örülmüş eldiven şifa verir” demiş.
Kraliçe onu susturup; “Peki bu tılsımlı eşyaların şu anda var olan kötülüklerin hepsini ortadan kaldırıp kaldıramayacağını” sormuş. Ona dünyayı nasıl güzel sevgi dolu ve mutlu bir yer yapmayı amaçladığını ama bunun için tüm çalışmalarının nasıl yetersiz kaldığını anlatmış. Çerçi bu temiz kalpli ve yüce gönüllü güzel kadına oracıkta âşık olmuş. Kraliçe sormuş;
“ İnsanların öfkesini yok edip kalplerine sevgi doldurmak için neyin var?”
Çerçi mavi dalgın gözlerini kraliçeye dikip; “bunun sevgi tozu olduğunu ama ne yazık ki elinde bulunmadığını” söylemiş. “Bu toz sadece Kaf Dağının ardına yaşayan Kara Kraliçenin büyüler odasında bulunuyor. Kara Kraliçe yeryüzündeki tüm iyilik tozlarını burada topluyor ve kapağını da sıkıca kapatıyor. Ne olduğu bilinmeyen bir maddeden yapılmış bu küp hiç gün yüzü görmeyen bir yerde duruyor ve onu ancak Kara Kraliçenin tılsımlı sözleri açıyor” demiş. Güzel Kraliçe o küpü ona getirmesini emretmiş. “O sevgi tozlarını özgür bırakmalıyız. Çünkü böyle giderse insanların içindeki sevgi giderek tükenecek ve sonunda dünya çok kötü bir yer olacak” demiş. Çerçi ona hayır diyememiş. Kupanın büyüler odasından çıkarılamayacağını ancak cesur bir yüreğin içine hapsedilip depolanırsa Kara Kraliçenin sarayından kaçırılabileceğini söyleyememiş. İnsan sevdiklerine hayır diyemez ki… Üstelik güzel bir şey yapmak isteniyorsa buna katkıda bulunmak gerekir. Tılsımlı eşyalarını toparlayıp yollara düşmüş…”
Gümüş Kaplan’ın sesi giderek uzaklaşıyor ve bir sarayda üzerine uzandığımın aynısı bir minderin üzerinden ayağa kalkıyorum. Koşa koşa büyük salonları koridorları odaları geçiyorum. Bir bahçeye ulaşıyorum. Çiçek güneş ve güzel kokularla dolu bahçede kestane renkli bir atın üstünde bir adam duruyor. Saçları beyaza yakın gümüş rengi gözleri griye yakın buz mavisi. Gümüş Kaplan bu çok yakışıklı ve çok genç bense büyüğüm. Gülümsüyor. Beni atına bindiriyor onunla rüzgâr oluyoruz.
Annemin elini alnımda hissedince uyanıyorum ve antikacı dükkânında çatmadan yapılmış antika minderden doğruluyorum. Halının üstündeki vitray yok artık. Şimdi şamdana benzer elektrik ışığı var. Annem gülümsüyor. Dudak boyası silinmiş. Antikacının ceketi üstünde değil ve gömlek kolları sıvanmış gömlek düğmeleri açık. Annem artık gitmemiz gerektiğini söylüyor gülüşü çevresine ışık yayıyor.
“Ceketini niye çıkardın?” diyorum sinirliyim elimde değil. Sanki anne o değil benim şimdi. Ama yanıtı bilmek de istemiyorum.
“Senin üstüne örttüm hayatım üşüme diye.”
İnanıyorum. “Rüyamda bir prensestim ve koşuyordum.”
“Yorulmuşsundur.”
“Çok güzel bir sarayda yaşıyordum. Gidiyor muyuz?”
“Sen uyuyup kalınca kıyamadım ama artık gitmemiz gerek.”
“Peki ya masalım?”
“Bir dahaki sefere” diyor Gümüş Kaplan.
“Hayır şimdi”.
“Onu senin için kalbimde saklayacağım” diyor Antikacı. “Geldiğinde de anlatacağım. Zaten özellikle anlatmıyorum ki tekrar görebileyim seni…”
Gümüş saçlarını zarif parmaklarıyla tarayıp ensesini ovuyor. Bana da dokunmasını istiyorum içten içe.
“ Sen çok akıllı bir kızsın ve ben seni seviyorum. Hadi öp bakayım beni bir kerecik.”
Yanağına ıslak bir öpücük konduruyorum. Kum tanelerine benzeyen sakalları dudaklarıma batıyor.
Annemle vedalaşırken yine elini çaprazlama avucunun içine alıyor ve öper gibi yapıyor. Benimle de öyle vedalaşmasını istiyorum ama… Uzun bir süre çok uzun bir süre anneme bakıyor. Ben bu arada ayakkabılarımı paltomu giyiyor aynada tokalarımı düzeltiyorum. Antikacı kapının kilidini açıyor perdenin altında “kapalı” yazısının kenarındaki peri kızı resmi gülümsüyor çıkıyoruz.
Artık benzeri kalmamış buzlu camlar pirinç tokmak… Asıl önemlisi kapının üstünde yelpaze şeklinde dilimlenip yerleştirilmiş vitray… Öğlenden sonraki bir saatte gelmiştik bu antikacı dükkanına vitrayların içerideki tozlu halının üzerine serildiği saatlerdi…
“Ahududu şurubumuzu biliyor muydunuz?” dedi bir ses boş bardağı masaya bıraktığım sırada. Görüntüler ve eteklerinde püsküllenmiş tümceler bu sorunun içinde birden bire kayboluverdi. Giderlerken çekiştirdikleri bu rengârenk anı örtüsü dükkânın şimdiki halini açıkta bırakmıştı.
Uzun bir uçuştan dönmüş yorgun bir martı edasıyla seğirip etrafıma bakındım.
“Rahatsız ettim sanırım” dedi. Aşağı yukarı ben yaşlardaydı.
“Hem şurubu hem burayı biliyorum ve rahatsız etmiş değilsiniz” dedim. “Bir zamanlar burası antikacı değil miydi? Hatta bu aynalı konsol…”
“Doğru. Değerli olmadığı gibi yerinden kalkacak durumda da değildi sanırım o yüzden bıraktılar.”
Bir açıklama yapmam gerekiyordu. “Buranın eski sahibi aile dostumuzdu” dedim.
“Ooo” yaptı. “Bunca yıl sonra denir mi bilmem ama başınız sağ olsun. Ben mirasçılarından duymuştum. Bir trafik kazasında vefat etmiş sanırım. “
Bir sandalye çekti. Öylesine heyecanlanmıştı ki izin istemediğini sonradan anımsayıp özür diledi. “Mirasçıları dediğime de bakmayın; uzak akrabaları her şeyi satıp savdılar. Diyeceğim o değil unutulmuş mu bırakılmış mı bilmiyorum bir emaneti var bende rahmetlinin. O eşyaları atamadım.”
Kalkıp çalışma masasının çekmecesinden siyah demir bir anahtar aldı onunla aynanın altındaki çekmeceyi açtı ve eliyle gizli bir şey gösteren hazine avcısı tavrıyla çağırdı beni. Düzgünce yerleştirilmiş bir yazı takımı üstünde armamsı bir
(s) harfi bulunan sedef kakmalı tahta bir kutu bir takım mektuplar bir fular bir çift eldiven. Fotoğraf dolu iki albüm. İçinde yedi adet pipo ve aparatlarının olduğu bir çanta eski gazetelere sarılmış tabağıyla ve cezvesiyle paketlenmiş tek kahve fincanı ve bir kitap... Açıklanmayan bir dürtüyle kitaba uzandım. Daha ilk satırlarda parmaklarım gevşedi halsizce koltuğa bıraktım kendimi.
“Bu masalın sonunu tam yirmi yıldır merak ediyorum biliyor musunuz?” dedim. “Lütfen okumama izin verir miydiniz?”
Günlerden bir gün muhafızları Kraliçeye kendisini mavi gözlü ve beyaz saçlı gizemli bir adamın görmek istediğini haber vermiş. “Bir Çerçi olduğunu söylüyor” demiş muhafız. “Sizin istediğiniz bir şeyi getirdiğini söylüyor.”
Kraliçeye tutkun sihirli eşyalar satan Çerçi Kraliçenin huzuruna çıkmış. Onu selamlayıp pelerinini açmış ve güm güm atan kalbini onun elleri arasına bırakmış.
“Sevgi tozunu Kaf dağından ancak yüreğime doldurarak kaçırabildim Kraliçem artık senindir” demiş ve oracığa yığılmış.
Tanrıların armağanı tüm tılsımlı eşyaları iyilik tozu uğruna harcayan Çerçinin böylece hiçbir şeyi kalmamış ama yüreği kraliçesinde sonsuza dek saklanmış. İyi kalpli kadın sevgi tozunu her ilkbahar dünyaya serperek kötülüklere rağmen insanların güzel şeyler yapmasını sağlamış.
Yıllar geçtikçe dünyadan azalan iyilik tozunu Kara Kraliçenin bir yandan hâlâ toplayıp biriktirdiği söylenir. Ta ki ondan yeni bir Çerçi alıp cesur yüreğiyle taşıyana kadar…
Kitabın son sayfasında farklı bir yazıyla “Bir çerçiden ayın çevresindeki hareye bakarken” yazıyordu. Yazıya hayranlıkla dokundum. O küçük kıza ne oldu?
Annemin ne hissettiğini hiçbir zaman bilemeyeceğim diye düşündüm. Abant’tan dönmedi ki hâlâ… Bana hemen yanımdaki o eski ayna yanıt verdi; Tülin Şafak Hanım sırları dökülmüş hüzünlü bir yüzle bana bakıyordu… Kalkıp kapıya doğru yürüdüm Tülinler hayalsiz hayaller insansız kaldı….
“Hiç İspanya’ya gittiniz mi?” dedim yer sahibine.
“Bu eşyaları almayacak mısınız? diye yanıtladı.“Bence onlar sizin” dedim. “Ama kitabı almayı isterim tabi.”
“ Hiç gitmedim ama en çok görmeyi istediğim ülke” İspanya resimlerini gösterdi. Kitap sizde kalsın. Eşyalarla ilgili fikrinizi değiştirirseniz de… Buradalar… Şey tekrar gelmenizi çok isterim…”
“Neden olmasın?” diye mırıldanıyorum. O ona söylediğimi sanıyor.
aLıntı..
Konu Bilgileri
Bu Konuya Gözatan Kullanıcılar
Şu anda 1 kullanıcı bu konuyu görüntülüyor. (0 kayıtlı ve 1 misafir)