Bu sefer modadan,saçtan,kıyafetten bahsetmeyeceğim.Hayatı paylaşmaktan,fedakarlıktan ve mutluluktan bahsedeceğim.Çünkü hayatımızı yaşanabilir kılan şey o hayatı paylaştığımız kişi,karşılıklı yapılan fedakarlıklar ve paylaşılan mutluluktur.Giyim kuşam tabiki önemlidir.Bizi mutlu eder,özgüvenimiz tavan yapar falan filan...Ama ya mutlu değilsek,hayatımızı kimseyle paylaşamıyorsak veya paylaşmayı beceremiyorsak neye yarayacak bu özgüven,bu güzellik,bu gösteriş...
Hayatı biriyle paylaşmak kolay değildir.Cesaret ister,en başta fedakarlık ister.Fedakarlığı sadece tek bir tarafın yapması hiçbir zaman yeterli değildir,sevgi nasıl karşılıklı yaşandığında güzelse fedakarlık da öyledir.Karşındaki insanın da senin için bazı şeylerden vazgeçebildiğini görmek mutlu eder seni.Ben şuna inanıyorum sevgi fedakarlıkla çoğalır.Bir insana istediğin kadar aşık ol,istersen ölmeyi göze al onun için ama o bencilse,kendine odaklıysa ve senin için hiçbirşeyden vazgeçemiyorsa ya sen heba olursun bu aşkın yolunda ya sevgin kül olur biter gider.
Hayatı biriyle paylaşmak bazen de olgunluk ister.Karşındaki kişi haklıysa sen susmasını bileceksin,sen haklıysan karşındaki kişi susmasını bilecek.Hayatı biriyle paylaşmak anlayış ister,saygı ister.Karşındakini anlayacaksın,tanıyacaksın ki o da seni anlasın.Sen saygı duyacaksın ki o da sana saygı duysun.Hayat senin isteklerinden yada senin zevklerinden ibaret değildir.
Ve tabi seveceksin.Ama sevmek asla tek başına yeterli değildir.Atalarımızın dediği gibi iki gönül bir olunca samanlık seyran olmaz,eğer birşeyler eksikse samanlık hüsran olur.
Gerçek hayatta aşk filmlerde göründüğü gibi sonsuz değildir.Aşkı sonsuz kılan şey kendisi değil bileşenleridir.Yanında sevgi,saygı,fedakarlık,olgunluk olmadan aşk tek başına sihirli bir balkabağıdır.Gerçek değerlerle desteklenmezse bütün büyüsünü,ihtişamını kaybeder ve sıradan bir balkabağına dönüşür.
Hayatınızdan bu değerleri eksik etmeyin.
Sevgiler