AB, Tunus’un siyasi ve ekonomik çöküşe doğru gitmesinden açıkça endişe duyuyor.
Yaygın hayal kırıklığının bir sonucu olarak, demokrasi düşüşe geçti ve otoriter popülistler dünyanın çeşitli köşelerinde iktidarı ele geçirdi.
Ne yazık ki, Tunus bir istisna değil.
Tunus’un 2011’deki Yasemin Devrimi’nin ardından demokrasiye geçişi – geniş çapta Arap Baharı hareketi olarak bilinen bir dizi demokratikleşme protestosunun ilki – yalnızca ortalama vatandaşlar bunun daha iyi bir yaşam sunacağına inandıkları sürece sürdü.
Bugün, Başkan Kais Saied otoriter yönetimini sağlamlaştırdığı için darmadağın durumda. Bu demokratik durgunluğun ardından Tunus, 29-30 Mart tarihlerinde ABD’nin ev sahipliğinde düzenlenen ikinci Demokrasi Zirvesi’ne davet edilmedi.
Yolsuzluktan ve artan eşitsizliklerden bıkan Tunuslular da popülizme yöneldi
Brexit’in ve eski ABD Başkanı Donald Trump’ın iktidara gelişinin yılı olan 2016’da, OECD ülkelerinde hayal kırıklığı doruk noktasına ulaştı.
Dünya çapında birçok insan, hükümetlerinin sağlıklarını koruma ve herkes için olumlu ekonomik politikalar ve refahı teşvik etme konusunda etkili bir şekilde hareket etme becerisine giderek daha fazla şüphe duymaya başladı.
Avrupa’da veya ABD’de küreselleşmeden dışlananlar, kendilerini dinlemeyen seçkinleri iktidardan uzaklaştırdı.
Demokrasinin getirilerinin yavaş yavaş somutlaştığı Tunus’ta vatandaşların öfkesi arttı ve sorunlarına somut çözümler getirebilecek araçlar olarak demokratik kurumlara olan güvenlerini kaybettiler.
Bu gerilimler, kitlesel ve yaygın yolsuzluk ve artan eşitsizliklerle birleşerek, popülizmi tehlikeli bir şekilde beslerken korkunç hayal kırıklıklarına yol açtı.
Brezilya’da, eski Başkan Jair Bolsonaro’nun 2018’de iktidara gelmesinin en önemli nedenlerinden biri, 2003’ten 2016’ya kadar iktidarda olan rakibi Lula’nın İşçi Partisi’nin yönetimini lekeleyen devasa boyuttaki yolsuzluktu.
‘Yozlaşmaz bir anayasacı’dan liberal olmayan bir otokrata
Tunus’tan Saied, 2019’da kendisini ülkenin “yozlaşmış, beceriksiz seçkinlerine” karşı bir savaşçı olarak resmettiği bir platformda seçildi ve siyasi bir yabancı olarak dürüstlüğüyle ilgili bir üne sahipti.
Tüm devrim sonrası hükümetler temelde sendelese de, adı bilinmeyen bir anayasacı olan Saied, parlamentoyu askıya aldığı, Başbakanı görevden aldığı ve ülkedeki tüm siyasi hayatı yerle bir ettiği 25 Temmuz 2021’de iktidarı ele geçirene kadar popülaritesini korumuştu.
Muhalefetin darbe olarak nitelendirdiği demokratik gerileme, Avrupa ve ABD’de yeterince önemli bir tepkiye yol açmadı.
COVID-19 salgını ve onun şiddetli etkisi, enflasyon, Çin ile gerilimler ve Rusya’nın Ukrayna’daki savaşı, Arap Baharı’ndan doğan tek demokrasi olan Tunus’taki durumun Ortadoğu’da istikrar için ne anlama geldiği konusunda endişeye yer bırakmadı. genel olarak doğu.
Bu nedenle, ABD Başkanı Joe Biden’ın yakın tarihli “zamanımızın zorluğu, demokrasilerin kendi insanlarının yaşamlarını iyileştirerek ve daha geniş bir dünyanın karşı karşıya olduğu en büyük sorunları ele alarak başarabileceğini göstermektir” şeklindeki beyanı, çevredeki vatandaşlara güvence sağlamak için yeterli değil. demokrasinin gelecekteki refahımızın anahtarı olduğu dünya.
Para geçici bir önlem olabilir, ancak uzun vadeli bir çözüm değildir.
Demokrasi, sürekli olarak beslenmesi ve korunması gereken canlı, kırılgan bir şeydir.
Devrim sonrası dönemler her zaman ekonomik krizlere ve çalkantılara sahne olmuştur.
Doğu Avrupa’nın Sovyet yönetiminden geçişi, ekonomilerin uzun vadeli bir vizyona dayalı olarak Avrupa Birliği’nin önemli yardımı ile ekonomik büyüme yaratmadan önce 1990’lar boyunca gerilemesine tanık oldu.
Bugün ne yazık ki AB’nin, göç ve hareketlilik başta olmak üzere AB komşuluk politikalarındaki değişiklikler yoluyla Tunus ve Kuzey Afrika’daki istikrarsızlığı ele almaktansa, İtalya hükümetinin liderliğini takip etmesi ve kısa vadeli bir IMF kredisi için zorlaması daha kolay görünüyor.
Dünyanın dört bir yanındaki deneyimler, otoriter yönetimin nadiren kapsayıcı büyümeye, dinamik ekonomilere ve yolsuzlukla mücadeleye yol açtığını göstermiştir.
Bu nedenle, AB ve İtalya’nın Tunus’a koşulsuz olarak 1,9 milyar dolarlık (1,74 milyar avro) bir IMF kredisinin blokesini kaldırma hamlesi, sorunu yalnızca birkaç ay geciktirebilir ve Avrupa’ya doğru daha da büyük bir göçmen dalgasını serbest bırakabilir.
İki büyük değişiklik ilerleme sağlayabilir
Tunus, geleceği daha sakin bir şekilde dört gözle beklemesini sağlayacak çifte bir arınma sürecinde.
İlk arınma, İslamcı parti Ennahdha ve onun yardımcısı Karama (“Onur”) partisinin, iktidara geldiklerinde ilk endişeleri zaten iflas etmiş bir ülkeden yüksek mali tazminat talep etmek olduğu için acı başarısızlığıyla geldi.
Nüfus, teokratik sistemlerin dini sömürdüğünü ve refahlarını artırma konusunda içi boş vaatlerde bulunduğunu gördü.
Ayrıca bu koalisyon, Tunus’un dünyadaki en büyük cihatçı sağlayıcılarından biri olduğu bir zamanda ortaya çıktı. Post-İslamcılık, aşırı aktif bir Selefi hareketin aksine, Ennahda’yı ılımlı bir parti gibi göstermek için tasarlanmış bir tuzak olarak görülüyor.
İkincisi, yalnızca ekonomik miyopi, “yozlaşmış” laik seçkinlere karşı içten nefret ve demokratik kurumlara ve sözde “Batı müdahalesi”ne karşı düşmanlıkla karakterize edilen otoriter popülizmin başarısızlığından kaynaklanacak.
Aynı otoriter popülizm, göçmen karşıtı ırkçılıktan – özellikle Sahra altı Afrikalılara karşı – yerli “hainlere” ve “yabancı güçlerin yalvaranlarına” karşı komplolardan ve “gizli güçlerin elinde” olduğu iddia edilen medya nefretinden suçludur.
Tüm bunlar, hayallerini yaşamak için sabırsızlanan gençleri baştan çıkaran popülist oyunlar, artık eskisi gibi etki yaratmıyor.
Tunus demokrasisi bir an önce ayağa kaldırılmalı ve
Bu çifte arınma, kayıp on yılı kovmayı ve birkaç bin yıla yayılan bir geçmişe sahip barışsever Tunus’un tüm sorunlarıyla ciddi bir şekilde başa çıkabileceği yeni bir aşamaya yaklaşmayı mümkün kılacak.
Özellikle rant ekonomisi, yerleşik çıkarlar, kayırmacılık, ekonomik korumacılık ve büyük yolsuzluk.
Tunus’un demokrasisi hızlı bir şekilde restore edilmeli ve Avrupa ve ABD, uzun vadeli sistemik çözümlerle ülkenin bunu daha etkili bir şekilde gerçekleştirmesine yardım etmelidir.
İkinci Demokrasi Forumu, Tunus’un demokratik geçiş sürecini vurgulamalı ve ülkenin en acil sorunlarının üstesinden gelebilmesini sağlamalıdır.
Forum şunları belirtiyor: “Demokratik değerlere dayanan bir dünya vizyonumuzu savunacağız: şeffaf, duyarlı ve sorumlu yönetişim; hukuk kuralı; ve insan haklarına saygı.”
Tarih bize bunun sadece bir temenni olup olmadığını gösterecek.
Ghazi Ben Ahmed, Akdeniz bölgesindeki ekonomik ve sosyal kalkınmayı desteklemek için 2013 yılında kurulan Tunus merkezli bir düşünce kuruluşu olan Mediterranean Development Initiative’in (MDI) Kurucusudur.
Euronews olarak, tüm görüşlerin önemli olduğuna inanıyoruz. Satış konuşması veya sunum göndermek ve sohbetin bir parçası olmak için [email protected] adresinden bize ulaşın.