Evet dostum, bir bütün olarak yani tamamiyle yalnızlıktan yaratılmış olmalıyım. Olmalıyım çünkü yalnızlıkla iyi anlaşıyorum.
Ve itiraf etmeliyim benimki sıradan yalnızlıklar gibi değil. Biraz daha farklı. Güçlendirilmiş, sınıf atlatılmış bi’ yalnızlık. Ve benim yalnızlığımı özel kılan sadece kalabalıklara rağmen olması değil.
Bir çoğunuz yalnızlıkla dertleşemez mesela. Ama ben her sabah kalktığımda aynaya bakar, kendime değil yalnızlığıma hatrını sorarım.
Bugün diye başlarım söze;
- Bugün hiç birilerine ihtiyaç duydun mu sevgili yalnızlık ?
Cevabını bildiğiniz soruları sormak bile dostluğunuzu pekiştirir bazen. Hayır, kimseye ihtiyacı yoktur yalnızlığın. Sadece ama sadece size ihtiyacı vardır. Onunla geçirdiğiniz her saniye, onu besler büyütürsünüz. Bazen birlikte hayaller kurar daha da fazla yalnızlığa gömülürsünüz.
Dostlarınız vardır, arkadaşlarınız vardır. Ama hiç biri bir yalnızlık değildir. Çünkü yalnızlık bir nevi sessizliktir. Sessizlik sizi dinler. İnsanlarsa asla dinlemez, sadece dinliyormuş gibi görünürler.
Kısa kesmek istiyorum, çok iyi yazamasam da birgün geriye dönüp baktığımda yalnızlıktan ne kadar zevk aldığımı hatırlamak güzel olur diye buraya not düşüyorum.
Evet, birçoğunuz yalnızlığımın ne özelliği olduğunu anlamadınız biliyorum. Sadece şunu bilin yeterli;
Ben amaçsız birliktelikler yerine, gurur duyulacak yalnızlıkları tercih ediyorum.
Sevgiler.
vox.