Satürn’ün fotoğraflarını çekebilmem
mümkün olmadığından uzayı, gezegenleri anlatan bir dergiden / kitaptan kareler
çektim.
Bir
şey, sadece o şey olmuyor kimileyin. Ona yüklenen bir anlamla özdeşleşebiliyor.
Çiçeğinden, motifinden takımyıldızına, taşından boncuğuna…
Öyle
ki bakıştan ses tonuna anlam yüklü. Açık açık. Bir de anlamları kapalı olanlar
var. Diyelim ki bir konuda simge olmuş bir şeyin adı geçince anlattığı kavramı
değil çağrıştırdığı şeyi düşünürüz. Yani nazar boncuğu gördüğünüzde bir boncuk
gördüğünüzü düşünmezsiniz. O an sizde uyanan algı, nazara karşı korunma
hissidir.
Diyeceğim
anlamlar sadece kendisini anlatan kavramlara sığamıyor kimileyin. Ya da sadece
bir sözcükten oluşmuyor. Bir şey, kavramın simgesi haline gelebiliyor. Uğur
böceği görenler, böcek gördüğünü düşünmez çoklukla. En basitinden kalp görseli.
Biri kalp imgesi görse aklına gelecek tek şey vardır. Soyutundan somutuna,
sanatından, doğasından, bilimine sayısız olguyla dopdolu dünya dağarcığından o
tek kavram süzülüp çıkagelir akla.
Güneş
sistemi, birbirine benzemeyen; ama bilinmedik karanlıkta yüzerken göğün gümüş,
akumarin, sitrin, lal ya da topazdan yüzük
taşları olan gezegenlerden oluşur. Kimi ateşten top gibi. Kimi buzdan gülle. Dünyamızın
dışı masmavi ama içi kor alev. Kimi kızıl kiminin yüzeyinde basılabilecek katı
tabaka dahi yok.
Gezegen
isimlerinin hepsi de mitolojiden. Roma’dan
olsa da biz de isimler takmışız çoğuna. Mesela “Satürn” dememişiz Satürn’e.
Yıldızlar,
ol git kimi kavramlarla özdeşleştirilmiş. Yani dünyanın tavanı olan gökte asılı
kimi yıldızlar, ışırken yıldız olsalar
da anlamca başka ışıltıdadır. İçleri, simgeledikleri kavramlarla atan kalpler aslında. Satürn mesela…
Satürn,
halkalı gezegen. Görselliği uzayın yankısı. Sanki İspanyol kızın uçuşan
eteklerince etrafındaki halkalarıyla öyle güzel ki. İlkten bir seramik sanatçısının
elinden çıkmış başyapıt bir çalışmaya benzer. Sanki terakotayla uçuk mavinin
nefis uyumunda kusursuz bir yuvarlak çömlek gibidir. Koyudan açığa toprak rengi
tonlarında dizilmiş halkaları, gökyüzünün uzak karanlığında yüzerek dans eder.
Ya da kuş kanadını, gerdanlığı, suya
atılan taşın oluşturduğu dalgalanmayı andıran bu halkalar, uçsuz bucaksız uzayın
boş sayfalarında şiir olmak üzere uçuyor gibidirler.
Güzellikler
aldatıcı olabilir. Ya da tersinden bakış açısıyla söylersek kötülükler, kötülük
diye sunulmaz. O yüzden denmemiş midir “kötülük altın tepside sunulur” diye.
Yani öyle allanıp pullanır ki parıltısı göz alır; ne kötülüğü gözükür ne de
kötü gözükür göze.
Satürn,
alabildiğine gösterişli. Bakılmaya doyulamayacak güzelliği, aslında öyküsünün
süsü püsü. Öyküsü, güzelden, iyiden öyle uzak ki. Binlerce ışık yılı kadar
uzak. Yani Satürn ile simgelenenler, demincek andığımız altın tepside sunulanların ta
kendisi.
Satürn,
adını mitolojiden alıyor. Bizler, Türkler ona Felek diyorken Zuhal olarak da biliniyor. Söylenceye
göre Satürn, Uranüs’ün oğluymuş, Jüpiter’in de babası. Satürn, kurduğu tuzakla babası Uranüs’ün gücünü emmiş ve onun yerine geçmiş. Evlenmiş, kendisinin
de evlatları olmuş haliyle.
Derler ki Satürn, babasına yaptığının bir gün evlatlarınca kendisine de yapabileceğinden çok korkmuş. Bu
korku içini kemirmekteymiş. Bu yüzden doğan beş çocuğunu anında yemiş.
Sadece bir evladı, Jüpiter, doğar doğmaz
bir adaya kaçırılıp saklandığı için
kurtulmuş. Sonrası Satürn’ün korktuklarının gerçekleşmesi olmuş.
Babasına, evlatlarına kötülükten sakınmayan
Satürn, böylece iyi ve güzel olmayan kavramlarla simgeleşmiş. Oysa nasıl da
güzel görünürken halkalarıyla. İlk bakışta uyandırdığı belki en romantik
gezegen izleniminin kaç ışık yılı uzağındaymış meğer Satürn.
Eğer
biri rüyasında Satürn’ü görürse bu onun iyi olmayan kavramlarla özdeşleşmiş biriyle karşı karşıya olduğu anlamına gelirmiş. Böylesi içlere işlemiş bu yıldızın
anlattıkları.O zaman kimse rüyasında Satürn’ü
görmek istemeyecektir.Oysa belki de Satürnler gerçek
hayatta dönüp duruyordur bizim eksenimizde. Belki de Satürn kadar süslü, gösterişli
hallerinden, sözlerinden fark bile edemiyoruzdur
biz onları.
Yani
Satürn, aslında o kadar uzak olmayabilir. Göğün karanlıklarındaki bir güneş
sisteminde dönüp duruyor olmayabilir. Her zaman gökte aramamalı onu.
Bir
yoklasak hafızalarımızı ne Satürnler görmüş olduğumuz gün yüzüne çıkıverecek muhtemelen.
Yoksa hiç denilir miydi onca söz? Tut ki “güvendiğim dağlara kar yağdı”, “insanoğlu
bu, çiğ süt emmiş,” “İnsanın alası içindedir” diye.
Satürn’ün
resmini gördüm de geçenlerde, aklıma çocuğunu yiyen Satürn tablosu geldi önce.
Sonra da geçen yıl Kayseri’deki dört yaşındaki kız bebeğin başına bir hurdacı eliyle neler neler gelip,
nefes alamaz halde çöpte bulunmasının ardından geçen yıldan beri dertli babanın geriye kalan
tek kızı ve karısını bıçaklayıp ardından kendini de yok etmek istemesi haberi
geldi sonra aklıma. Daha yakınlardaki. Sonra da bu yazı döküldü işte.
Bu sabah Bir Parkinson Hastasının Kızı Olmak adlı çalışmama bırakılan yorumu, sadece kendi sayfasında, Bir Parkinson Hastasının Kızı
Olmak adlı çalışmamda değil, ayrı bir yayın olarak da sunmak istedim.
Hemen her gün kesinlikle
üstelik birden çok okunan bir başlık bu yazım. Bir de 5.Evre. En ufak bir
yardımı, fikir edindirmesi oluyorsa çok sevinirim. Henüz yayınlamadığım Babam'ın İzmir'deki hastane günlerine ait bir çalışmam da henüz beklemede.
İzmir Parkinson Hastaları
Derneği’nden gelen yorum ile bir telefon numarası bırakılarak çok güzel bir dilekte bulunulmuş. Ve telefon numarasını paylaşmalıyım haliyle. İstek de bu yönde.
İzmir Parkinson Hastaları
Derneği ve onlara ait bu telefonu duyurmak için elimizden geleni lütfen hepimiz yapar mıyız? En azından hasta
yakınları arasında bir dayanışma sağlamak amacıyla. Edinilmiş tecrübeler mutlaka çok
yararlı olacaktır. O sıkıntıyı yaşamış
aileler bilir tek; böyle bilgilendirmelerin hayat kalitesine katkısını. Daha önceden fikir sahibi bile olunmayan bir hastalıkla kendilerini neler beklediğini ve nasıl davranacaklarını ancak böyle paylaşımlarla, başka sosyal yollarla sağlayabiliriz. şeylerin anlaşılmasına.
Babasını bu hastalıktan kaybetmiş birisi olarak gönüllü olarak yapılabilecek, elden geleleri yapmaya hazır olduğumu bir kez daha anayım.
Bir Parkinson Hastasının Kızı Olmak adlı çalışmamam bırakılan yorumu aynen yayınlıyorum.
Dileyen sağda, çok okunanlarda yer alan Bir Parkinson Hastasının Kızı Olmak
adlı çalışmama da tıklayarak yazıma ulaşabilir, yorumu görebilir.
Merhaba bu
konuda yıllarını mücadeleyle geçirmiş ve şimdi başka kader yolcularınada
yardımcıolmaya çalışan biriolarak o kadar çok hikaye varki bizimki de bunlardan
biri.Yaptığımızaraştırmalr sonucunda baktıkki bizi bizden çok anlayan yok
Damdan düşenin halini damdan düşen anlarmış bu atasözünü çok severim.Eşim 22
yıllıkparkinson hastası 2014 de İzmirde Parkinson Hastaları Derneğini
kurduk.İstedik ki mücadelemiz boyunca yaşadığımız tecrübelerimizi diğer kader
yolcularıyla paylaşıp birnebzede olsa hayatlara dokunarak yaşam kalitelerini
nasıl yükseltilebileceğimiz çözümler arıyalım hep birlikte.Derneğimizin telini
sizlerle paylaşmak isterim belki başka birine sizin vesilenizle ulaşmak ve
hayatına dokunmak nasip olur.Teşekkür ederim,sevgiler.
Okunmuş
kitaplar üzerine yazılırdı ya hep; henüz okunmamış bir kitap üzerine oysa bu
yazım. Bu kez bir ilk olsun o zaman.
Blog
yazarları olarak hepimizin harcı, çimentosu, kaynaştırıcısı, desteği, eli
üzerimizde, aklı bizde bir blog, abartı filan değil kutup yıldızı olmayı
farkında bile olmadan; ama gönüllüce yapıyor. Öyle yapıyor ki ne zaman uyur ne
zaman dinlenir ne zaman yetişir herkese,
bunca bloga şaşarız. Şaşmaya alıştık; ama onun bize seslenmediği tek bir
güne olsun alışmadık, alışacak gibi de
değiliz.
Utangaç,
yardımsever, sessiz ve derinden, içten, gencecik bir kızçe o. Kendisi adını
Deep sansa da adı, Derin.
Sabah
hala evdeyken kısacık bir süre için bilgisayarıma göz atabilirim. Bu sabah saat
altıda olduğu gibi. Tesadüfen yeni yayınlara da baktım. Güzel bir haber günün
ilk günaydını oldu. Tüm günaydınların böyle olmasını
dilerim. Sisli günleri pırıldatan cinsten.
Dün
Ankara günlük güneşlikti. Dün ikinci cemrenin suya düşüş tarihiydi. Dün baharın
uykudan uyandırmak istediği çiçeklere, ağaçlara, tepelere, kızıl şahine
fısıldadığı gündü. Dün, ilk kez patlamış gül dalı gördüm. Dün gebeydi güzelliklere,
yeşile.
Sabah
gözlerim yanarken, daha tam açılamamışken bir baktım okuduklarımla o belirtiler bir anda yok oldu. Günesürgün haberi, gözlerdeki her sorunu da uzaklara
sürgün etti.
Aslında
okunmuş kitaplar üzerine yazılır. Alıntılar, vurgular yapılır. Okunmamış kitap
üzerine yazıya henüz rastlamadım. Vardır belki; ama bana denk gelmedi. Yoksa
eğer, o zaman bu öncü yazı olsun. Her ne kadar okunmamış dediysem de bir şiir
okudum kitaptan. Günesürgün. Daha ne olsun!
Derin,
kitabını bize yeni yıl hediyesi olarak vermek istemiş ilkin. Ne ince bir
düşünce. Yetişememiş kitap. Sonra yazılara ve haliyle yazanlara sevgisi
nedeniyle sevgiyle özdeşleşmiş bir günde çıksın istemiş kitabı. Yine olmamış.
Aslında
şöyle bir bakıma; iyi ki de o iki tarihe
denk gelmemiş kitabın çıkışı. Çünkü belki de onlardan daha anlamlı bir günde çıkması değişik olmuş. İkinci cemre gününe
denk gelmesi, en güzel anlam değil mi?
Baharın
müjdesi günlük güneşlik bir günde çıkmış. Cemre gibi düşmüş. Suya. Su ki
anlamına hiçbir başka anlam denk gelemez. Hayat yani. Yeşermek. Yeşertmek. Umut.
Uyanış. Çiçek, kuş cıvıltısı. Suya düşen ikinci cemre gününde bir cemre daha düştü;
blog topraklarına. Beşinci kitap olarak. Günesürgün.
Kutup
Yıldızı gibi hep olduğu yerde durup parıldarken eli hiç durmayan; ha bire o blogdan bu bloga yetişen; kitaplar
tanıtan, filmler öneren; dizilerden haberdar eden; yeşermekteki birer tohum olan
yeni bloggerları görüp ve sulayan; öyküler, denemeler, şiirler yazıp okumamızı
sağlayan, yön gösteren o parlak yıldız, takım yıldız olmaktan artık koca bir galaksi
olma yolunda yeni kitabı ve bundan sonra
gelecek kitaplarıyla.
Pırıltın
hep üzerimizde olsun bloggerların kaynaştırıcısı, harcı, Günesürgün’ü…
“Kuş
beyinli” lafı kadar karşıdakini tanımadan edilecek laflara örnek olacak başka
bir laf daha var mıdır bilmiyorum. Ama şunu biliyorum ki, kuşlar çok akıllı. O
yüzden bu lafı kullanmak için kimse acele etmesin. Yoksa kuşları kendilerine
güldürüler. Kuşlar, insanların düştüğü duruma gülerken de ne derler insanlara
kuşlar onu da bilemeyiz J))
Yuva
yapıyorlar, mimarlıklarına diyecek yok. Göç ediyorlar yön bilgilerine, coğrafi
verileri değerlendirmeye, gezginliklerine diyecek yok. Av bulma, yem bulmada
ustalıklarına kimse laf edemez.
Kaç
yavruyu teker teker uçarak topladıkları böcekler, avladıkları canlılar ya da tohum, bitkileri öğüterek
besliyorlar. Ve bunu her sene en azından bir kez yapıyorlar. Üstelik öyle yapıyorlar
ki orman yansa yuvalarını terk etmeyip, üstünde kuluçkaya yattıkları yumurtalarıyla
ya da yavrularıyla birlikte kül oluyorlar çoğu.
Bir
miyop olarak görüş yeteneklerine hayranım J)))
Hepsi
de müziğe yetenekli. Evet, kimisinin daha iyi tenor ya da soprano olduğu
doğrudur; ama biri bile müzik dışında değildir.
Kimisi müthiş taklitçidir. Diyelim ki lir kuşu. Deklanşöre basma sesinden motorlu
testere sesine, araç alarmı sesine ve yüzlerce kuş sesinden akla gelebilecek her sese taklit ediyor bu
sevimli kuş. Ayrıca aksansız İngilizce konuşuyormuş eğer yanında İngilizce konuşan
biri olursa. İzlediğim belgeselde öyleydi. Elbette lir kuşu benim yanımda olsaydı
Türkçe konuşacaktı kuşkusuz. Biliyorum.
Vefalılar.
Çok vefalılar. Siz onlara yem vermeseniz bile diyelim ki şahin buğday tanesi ile
beslenmez yeter ki onu sevdiğinizi anlasın o size selam bile verirler.
Bugün
o selamlardan biri ile karşılaştım. O kadar alçaldı ki arabanın camından
görmemi sapladı kendisini. Fotoğraf makin
em hep yanımda malum. Yapılması
gereken neyse yaptım tabii o an. J
Yeterince
kare almama izin verdi. Avlanacaktı belki de tepelerin bir yerinde; ama döne
döne, uzun uzun uçtu. Hava bulanık tam o
sıra. Sonradan açsa da o an bulanık. Sabah yağan yağmurun bulutları hala
yukarıda. O bulanıklıkta pike yaptı, süzüldü, alçaldı, yeniden yükseldi.
Kızıl
şahin bugün, ikinci cemreye” hoş geldin” derken bana da “selam” dedi.
Yani
kimi insanlarca kuş beyinli bulunan kuşları, böyle diyerek kimi insanlardaki
beyinler henüz onları hiç anlamadıklarını gösteriyor J)))