Oh merhaba. Seni orada görmedim. Ben Kenneth Shepherd, kotakuYeni Personel Yazarı.
Beni tanımıyorsanız, son üç yılımı video oyun endüstrisi hakkında yazarak geçirdim. Van Baytı Bir kadrolu yazar olarak ve bunu bir mercek aracılığıyla yaptım Garip bir şeyVe sosyal iletişimVe iç gözlem. Ben de bu tür şeyler hakkında yazdım. nervürlüVe IGNVe Yapıştır DergisiVe Oyun DergisiVe daha burada sayamayacağım bir çok yer. Ama sözlerimi orada okuyacak kadar nazik olursanız, hepsini burada bulacaksınız. kotaku, bunun gibi. Ama bunun da ötesinde, yardım etmek için buradayım İpuçları ve Tavsiyeler Video oyunları oynamanın nedenleri ve nedenleri hakkında konuştuğumuz yer.
Yerel haberler için çalışan bir muhabir olarak başladım. Üniversite gazetem için yazmakla başlayan şey, sonunda onu yönetmeye ve ardından kısa bir süre yerel gazetem için çalışmaya dönüştü. Nihai hedef her zaman oyunlar hakkında yazarak bir iş bulmak olmuştur, ancak insanlar hakkında daha temelli bir düzeyde yazmanın sektör hakkında nasıl düşündüğüm ve konuştuğum konusunda çok şey bilgilendirdiğini düşünüyorum. Bir zamanlar piyasayı fethetmek adına ortalıkta dolaşan canavarları izlemekle ilgilenirken, şimdi oyuncular ve içerik oluşturucular kültürü olarak oyunun bizim için ne anlama geldiğiyle daha çok ilgileniyorum. İnsanlara gazetede çalışırken röportajlarda sorduğum en iyi sorunun “Bu senin için ne ifade ediyor?” Ve cevap verirken içlerinden birinin ışığının yanmasını izliyordum. Video oyunları ve yönetim kurulunda oturup iş gücünün yarısını işten çıkarırken rekor kârlarla övünmeyen insanlar için bunların ne anlama geldiği hakkında yazarken aynı zihniyeti korumayı seviyorum.
Video oyunları hakkında yazmanın dışında, onlar hakkında da konuşuyorum. Normandiya FMbirlikte sunuculuğunu yaptığım iki haftada bir retrospektif bir podcast yıkıcıEric Van Alen. Adı söylemiyorsa bir dosya olarak başladık kitle etkisi BioWare’in bilimkurgu destanının tamamını anlatan podcast, her oyunda geçen bölümlerle birlikte sektörden inanılmaz konuklar. Bu şovun performansı, eleştirel sesim üzerinde büyük bir etki yarattı ve oyunlar, anlatı ve oyuncu ifadesi hakkındaki düşüncelerimin çoğunu, her şeyi geniş, indirgeyici vuruşlarla özetlemeye çalışmak yerine belirli bir anı gerçekten incelemeye kaydırdı.
O zamandan beri, gösteri daha çok genel bir video oyunu retrospektifi haline geldi. örtmeye gittik Ejderha çağıVe Yeşim İmparatorluğuVe Bizden geriye kalanlarVe son fantezi xVe şu anda retrospektifimizi tamamlamamıza iki bölüm kaldı. siberpunk 2077 filmi. Yeni yılda, sonuna kadar oynamaya başlayacağız boyunduruk heyecan verici bir seri, çünkü ilk defa şovda oynamadan önce bir oyun oynamadım.
Aman Tanrım, benim hakkımda söylenecek ne var? pokemon O benim hayattan sorumlu başkan yardımcım ve birincil grubum olarak kabul ettiğim altı Pokémon’dan oluşan özel bir koleksiyonum var (Raichu, Palkia, Latias, Beautifly, Torterra ve Houndoom). Pandemi öncesi, sinema salonlarında yaşıyordum ve iyi ya da kötü gösterilen her şeyi görüyordunuz. Hâlâ yeniden film izleme alışkanlığı kazanmaya çalışıyorum, ancak sinemalar yeniden açılırken bu geçiş devam eden bir süreç oldu. Oyunlar hakkında yazmadan önce, lise korosunda öğretmenlik yapan bir müzik öğretmeni olma yolunda ilerliyordum (belli ki çok istikrarlı iş piyasaları olan kariyer yollarını seçmekte ustayım), çünkü lise korosunda erkenden şarkı söyleyen her gey genç 2010’larda yakalandı sevinç Şu anda Matthew Morrison’ın “Blurred Lines” performansını unutmaya çalışıyorlar ve terapide olabilirler. Artık profesyonel olarak müzik çalmıyorum ama arabamda şarkı söylüyorum ve Eli’nin gitarının bir kopyası için çok para ödedim. Sonumuz ikinci bölüm Zaman zaman açmadığın için.
Önceki kotaku, Georgia’nın küçük kasabasında, tüm kalbimi sahiplenen Lily adında 16 yaşındaki Yorkie-Chihuahua ile yaşadım. Özellikle yaşlılığında New York’a taşındığımızda şehir hayatına nasıl tepki verirsin bilmiyorum ama uzun zamandır bizi buraya getirmek için çalışıyorum. 2013’te gözleri açık bir üniversite öğrencisi olarak video oyun endüstrisi hakkında yazmaya şok edici bir incelemeyle başladım… Büyük Araba Hırsızlığı V üniversite ödevlerim için (çok şükür zaman ve yerin yeniden tasarlanması nedeniyle kayboldu), ancak o zamanlar çoğu insana söylemediğim şey, kariyerin beni kurtaracağından emin olduğum için video oyunları hakkında yazmaya başladığımdı. küçük Georgia kasabasının boğucu sınırları ve orada yaşamayı özlediğim büyük şehir. Üniversite yılları, bir salgın, sağlık sorunları ve daha sonra bir işten çıkarma, bunu G/O’nun New York ofisinden kadrolu yazar olarak yazıyorum. kotaku. Pencereden yüksek binaları görebiliyorum ve aşağıdan şehrin koşuşturmacasını duyabiliyorum. En uzun süre, bir şehrin silüetini görmek, ailenizin sizi güzel bir restorana götürmesi gibi hissettirdi. Size bir veya iki maaş çekini geri getireceğini bildiğiniz özel bir olaydı. Şu anda? İş günüm sona erdiğinde, kasabaya gideceğim ve artık yoldan geçen biri olmadığımı bileceğim.
Bunu yazarken, benim için büyük bir değişiklik zamanı geldi. Bir web sitesi için yazmaktan diğerine gitmek bir şey, tüm hayatınızı hayatınızın yarısında hayalini kurduğunuz şehre taşımak başka bir şey. Pekala, işte heyecan verici yeni bir yerde yeni başlangıçlar. Hem büyük şehirde hem de burada kotaku. İlk sayfada hepinize bir bakın.
“Gezgin. Twitter ninja. Ödüllü yaratıcı. Kendini adamış seyahatkolik. Sert zombi savunucusu. İnternet hayranı.”