We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Ateşleme için oksijene ihtiyacınız olduğunu biliyorum, ancak muhtemelen mermi geçirmez (veya su geçirmez) ise ve mermi kovanında biraz hava varsa, bu onu ateşlemek için yeterli olmaz mı?
Ve hızı vermek, onu ayın yörüngesine göndermek için yeterli mi/çok mu fazla? Belirli bir açıyla ateşlemeniz gerekir mi? (muhtemelen onu eliptik bir yörünge yapacaktır)
Neredeyse. (DÜZENLE: aslında evet, aşağıya bakın)
Bir cismin yörüngedeki hızı, yörüngenin yarıçapına ve yörüngedeki cismin kütlesine bağlıdır.
Mümkün olan en düşük yörünge, merminin yüzeyi sıyırdığı yerdir, yani r = Ay'ın yarıçapı. M, Ay'ın kütlesi ve G yerçekimi sabitidir. Matematik yapalım:
wolfram alfa hesaplaması
Sonuç yaklaşık 1,7 km/s'dir.
Bir .50 BMG Sabote Edilmiş Hafif Zırh Delici (SLAP), 1.2 km/s namlu çıkış hızına ulaşır. Yani bunun gibi çok güçlü bir tur bile biraz fazla yavaş hareket ediyor.
Ekstra bir barut yüküyle ve muhtemelen özel olarak hazırlanmış bir tüfekle atılan, kandırılmış bir .50 mermisinin gereken 1,7 km/s hıza ulaşabileceği düşünülebilir; bu, SLAP turuna göre hızda %40'lık bir artış olacaktır.
DÜZENLE: Bu makaleye göre sabote edilmiş .224 kalibrelik mermiler .300 RUM (.300 Remington Ultra Magnum) kasalarına yüklenerek 1,7 km/s hıza ulaşabiliyor (tüm test boyunca ölçtükleri ortalama bundan biraz daha azdı, ancak en yüksek değerler 1.7'yi aştı).
Bu durumda, ufka ateşlense dairesel bir yörünge yapacak, Ay'ın çevresini dolaşacak ve 1 saat 47 dakika sonra atıcıyı arkadan vuracak, eğer yolda bir dağa veya başka bir şeye çarpmamak şartıyla, ve yörüngenin ekvator boyunca olması şartıyla.
Ekvator boyunca ateş etmiyorsanız, yine de bir yörünge yapacak, ancak Ay'ın yüzeyine göre hareketi garip bir sarmal olacak ve başlangıç noktasına geri dönmeyecek (yörüngenin kendisi hala kapalı olacaktır). döngü, bir daire, ama Ay onun altında dönüyor, bu yüzden Ay'dan bakıldığında bir spiral gibi görünüyor).
Dairesel yörünge (bir tepede durmak, ufka ateş etmek), döngüyü tamamlamak için en küçük namlu çıkış hızını gerektirir. Başka herhangi bir yörünge, tüfekten daha büyük bir namlu çıkış hızı gerektirecektir. Yörünge ne kadar uzun olursa, hız o kadar yüksek olur.
Ayrıca, ufuktan daha yükseğe ateş ederseniz, mermi size ulaşmadan yere çarpar. Yüksek bir noktada (tepe) durmalısınız ve tüfeğin yere ileri veya geri bakmadığından emin olmalısınız. Bunun nedeni, bir döngüyü tamamladıktan sonra merminin dönüş yörüngesinin tüfekle aynı hizada olmasıdır (tüfek namlusu yörüngeye teğettir) ve tüfeğinizin dipçiği yere bakıyorsa, merminin dönüş yörüngesinde olması gerekir. imkansız olan yerden çık.
Tüfeğe takılan lazer, lazer ileri veya geri dönük olsun, yere doğrultulmamalıdır, aksi takdirde yörünge zemin tarafından kırpılır.
TLDR: Yüksek bir tepenin veya dağın üzerinde durun, tüfek tamamen yatay konumdayken ateş edin. Yüksek kalibreli bir keskin nişancı tüfeği ile ekstra barutla özel olarak yüklenmiş, son derece yüksek hızlı bir mermi kullanın. Daha az bir şey işe yaramazdı.
Ateşleme için oksijene ihtiyacın olduğunu biliyorum.
yapmazsın. Silah tozu kendi oksijenini içerir. Silahları bir vakumda gayet iyi ateşleyebilirsiniz. Primerler ayrıca bir vakumda gayet iyi gider.
Buradaki önemli sayının, 1,7 km/sn, Ay'da yer seviyesine yakın yörünge hızı olduğuna dikkat edilmelidir. Bu, Ay'ın daha yüksek olan kaçış hızıyla (bir cismin yörüngeden ayrılıp sonsuza dek uzaya gitmeye devam ettiği, asla geri dönmemek üzere) hızıyla karıştırılmamalıdır.
Florin'in cevabı, muhtemelen OP'nin gerçekten bilmek istediği şey olan silah açısından çok yardımcı oluyor. Yüzeyden uygun bir başlangıç dürtüsü verildiğinde, gerçekten bir yörünge yapmanın zorluklarını ele almak istiyorum.
Ay'daki kütle konsantrasyonları nedeniyle, ona yakın yörüngeler çok zor. Donmuş yörüngeye bakın. Bana açık görünüyor ki, eğer istersen kararlı yörünge, muhtemelen bunu yerden tek bir dürtü ile elde edemezsiniz.
Çok dikkatli seçilmiş bir yerden, tam doğru yönde, yolun çoğunu daha yükseğe çıkarmak için ekstra hız ile ateş ederseniz, en az bir kez tüm yolu yapabilirsiniz, ama şüpheliyim. Daha fazla uzman görüşüne açığım.
Re: Bir mermi ayın çekiminden kaçabilir mi?
İlk düşüncem, bir atmosfer olmadan silahın zaten ateş etmeyeceği ve astronotların giydiği o garip eldivenlerle onu nasıl ateşleyebilecekleriydi.
Sıralandığını varsayan herhangi bir renk tonu, bunun cevabı nedir. Tahminimce cevap hayır olabilir, ancak ateşli silahlar konusunda deneyimim olmadığı için bunun matematiğine sahip olmak güzel olurdu.
Bu tahtada benden daha nitelikli ateşli silah uzmanları var, ancak modern silahlar kendi oksidanlarını içeriyor, bu yüzden atmosfer olmadan ateş edebiliyorlar. Tipik hızlar saniyede bir kilometre veya daha azdır, oysa aydaki kaçış hızı bunun iki veya üç katıdır - ama bu top parkıdır.
Yörünge hızı, kaçış hızının yaklaşık %71'i kadardır, bu nedenle ayda yüksek güçlü bir tüfekle dikkatli olmanız gerekecek. Biraz yükseğe nişan alabilir ve sonunda kendinizi arkadan vurabilirsiniz.
Namlu çıkış hızı açısından, hava eksikliği hızı artırmalıdır. Mermi hala tüfeğin içindeyken hava muhtemelen mermiyi önemli ölçüde yavaşlatır. Ay'da, namlu çıkış hızı muhtemelen önemli ölçüde daha hızlı olurdu, ancak kaçış hızına yakın bir yerde olacağından şüpheliyim.
Herhangi bir özellik bulamadım. Ay kaçış vel. veya yörünge vel. bu yüzden katkıda bulunabileceğim tek şey denklemlerin tüfek tarafı.
GERÇEKTEN, GERÇEKTEN hızlı bir tüfek mermisi 4200 ft/sn hareket eder. (1285,7m/sn). Çoğu önemli ölçüde daha yavaş seyahat eder. Ay'da, çok düşük (var olmayan) atmosferik yoğunluk nedeniyle biraz daha hızlı gidecekti. %20 daha hızlı SWAG yapalım, bu 5040 ft/sn olur. (1536.2m/sn.)
Bu akıl yürütmeye dayanarak, Ay'da kendinizi arkadan vurma konusunda endişelenmenize gerek olduğunu düşünmüyorum. Dikkate alınması gereken bir şey, birkaç yüz mil aşağıdan arkadan başka birini vurmak mümkün olabilir. Bu yüzden Ay'da hedefinizden emin olun ve ötesinde ne olduğundan GERÇEKTEN EMİN olun! Ateşli silah güvenliği SON DERECE ÖNEMLİ ve Ay'da önem kazanıyor.
Ay'da O2 eksikliği ile ilgili. Bu bir sorun değil. Modern silah barutlarının kendi kimyasal yapıları içinde kendi oksitleyicileri vardır. Aynısı, astar kapağı (ateşleyici) için de geçerlidir.
iyi, yaratıcı olabilirsin. Bir av tüfeğine yeterince rahat oturmayı başarabilirseniz, bir proje orionunu çekip yukarı doğru ateş etmeye çalışabilirsiniz.
Bunu yapmak için birkaç yarı otomatik av tüfeği gerekebilir.
Ben Bova'nın buna dayanan bir kısa hikayesi vardı, ancak adı aklımdan çıkmıyor (okumayalı çok uzun zaman oldu). Bu alternatif gelecekte, ABD ve SSCB çok düşmanca koşullarda. Bir adam, Sovyet ay üssünün yanındaki ABD ay üssünü ziyaret ediyor (Sanırım ortak bir proje olarak başlamış olabilir ama detayları unuttum). Üssün dışında gösterilir ve her iki taraftaki herkesin ne kadar iyi anlaştığına şaşırır ve rehberine bundan bahsetmeye başlar, tam rehberi saatine bakar, onu yakalar ve "Ördek!" diye bağırır. silahlı bir savaştı ve mermilerin çoğu hala yörüngedeydi. Savaşa devam edemediler çünkü hiç kimse her iki tarafça düzenli olarak dönen mermilerin onarımına ayak uyduramayacaktı. Mermilerin çoğu kökenlerine dönüyordu, bu yüzden neredeyse kelimenin tam anlamıyla kendilerini arkadan vuruyorlardı.
Tabii ki, bunun olacağı oldukça şüpheli - mermiler tam olarak doğru yörüngede olmalı ve yol boyunca bir şeye çarpacaklar - ama inmeden önce çok uzun bir yol kat edebilirler.
Diğer forumda oldukça iyi bir izlenim bırakmış gibisin
1975 Apollo - Soyuze bağlantısı gibi bir forum bağlantısı kurmak harika bir fikir olmaz mıydı?
[Diğer forumların gülümsemelerini bu foruma çevirmek için düzenleyin]
Aslında mermi namludaki havaya karşı hızlanmadığı için namlu çıkış hızında çarpıcı bir artış olacaktır. Bunun ne olduğunu nasıl çözeceğimi yeterince bilmiyorum ama oldukça önemli olurdu.
Ancak bazı silah türleri (mermiler değil) muhtemelen havasız bir ortamda başarısız olacaktır. Gaz tüplü bir AR-15 en iyi örnek olacaktır. Gaz dönüş borusu, cıvatayı belki 0,1 ATM'ye geri atmak için gereken basıncı içerecek kadar kalındır. Bundan daha az hava basıncı olursa, gaz borusunun basınçtan dolayı bükülmesi ve çatlaması muhtemeldir.
Bununla birlikte, ruger 10-22 gibi konik namlulu gaz geri besleme cıvatası tasarımına sahip tüfekler gayet iyi çalışmalıdır.
Benim tahminim, mermi ses hızını geçerken havanın direnciyle başa çıkmak zorunda kalmayacağından, silahın namlu çıkış hızları neredeyse iki katına çıkacaktır. Yani, belki 30-6'dan ateşlenen bir mermi, bir cıvata aksiyon tüfeğinden ateşlenen 350 tane yükü paketleyen bir mermi, sadece kaçış hızını vurabilir.
Hangi yöne ateş ettiler?
Geri tepme ile nasıl başa çıktılar (Belki Ay'da hesaba katacak bir şey var mı?)
Dünya'ya ateş etselerdi, mermiler yüzeye çarpmak için hayatta kalır mıydı yoksa yollarına çıkan herhangi bir talihsiz kuruluş mu?
Her neyse, bu maddeyi aydan yörüngeye fırlatmanın bir anlamda pratik bir nedeni var. Ayda madencilik yaptığınız bazı bilimkurgularda, cevher bir kütük haline getirildi ve daha sonra aydan ateşlenen doğrusal bir hızlandırıcı kullanılarak, ya ayın yörüngesindeki bir gemi tarafından ya da kütük, Dünya'nın yörüngesinde, ay ötesi bir yörüngede gönderildi.
BTW, bu sorunun nereden kaynaklandığı TiBB'yi ziyaret etmek isteyen var mı? 8)
Mermi x 14,7 psi'nin enine kesiti olup olmadığını tahmin ediyorum ve merak ediyorum. Bu kuvvet, namluda kaldığı süre boyunca mermiye etki eder. Eğer öyleyse, deniz seviyesi ile boşluk arasındaki namlu çıkış hızlarındaki farkı hesaplamak zor olmayacaktı.
BTW, birinin aydan bir mermiyi ateşleyebileceği yükseklik olarak yaklaşık 300 mil hesapladım. Vakum sorunu nedeniyle daha önce önerildiği gibi namlu çıkış hızına %20 ekledim. [5 m/s, dönme hızı için yaklaşık olarak elde ettiğim değerdir. ayın ekvatorunda, bu yüzden pek kullanışlı değil.]
Aslında mermi namludaki havaya karşı hızlanmadığı için namlu çıkış hızında çarpıcı bir artış olacaktır. Bunun ne olduğunu nasıl çözeceğimi yeterince bilmiyorum ama oldukça önemli olurdu.
Ancak bazı silah türleri (mermiler değil) muhtemelen havasız bir ortamda başarısız olacaktır. Gaz tüplü bir AR-15 en iyi örnek olacaktır. Gaz dönüş borusu, cıvatayı belki 0,1 ATM'ye geri atmak için gereken basıncı içerecek kadar kalındır. Bundan daha az hava basıncı olursa, gaz borusunun basınçtan dolayı bükülmesi ve çatlaması muhtemeldir.
Bununla birlikte, ruger 10-22 gibi konik namlulu gaz geri besleme cıvatası tasarımına sahip tüfekler gayet iyi çalışmalıdır.
Tahminime göre, mermi ses hızını geçerken havanın direnciyle başa çıkmak zorunda kalmayacağından, silahın namlu çıkış hızları neredeyse iki katına çıkacaktır. Yani, belki 30-6'dan ateşlenen bir mermi, bir cıvata aksiyon tüfeğinden ateşlenen 350 tane yükü paketleyen bir mermi, sadece kaçış hızını vurabilir.
Bahsettiğiniz hasarın olacağından emin değilim. Gaz geri tepme sistemleri kesinlikle iyi çalışmayabilir. Namludan çıkan gaz, ayarlanabilse de, pistonu geri itmek için yeterli olmayabilir.
H&ampK'lar iyi olmalı, yeni mermileri döndürmek için namludan gazı tahliye etmeyen gecikmeli bir rollerlock sistemi üzerinde çalışıyorlar. Benzer bir sistem kullanan diğer silahlar gibi.
Ay'a bir kurşun sıkılıp yörüngeye gönderilebilir mi? - Astronomi
Aldrin, Buzz
Aldrin, 20 Temmuz 1969'da Ay'a ayak basan ikinci insandı.
Apollo programı
Apollo programı, ABD'nin insanları Ay'a indirme ve onları güvenli bir şekilde Dünya'ya döndürme çabasıydı.
Armstrong, Neil A.
Armstrong, 20 Temmuz 1969'da Ay'a ayak basan ilk insan oldu.
astronot
ABD uzay uçuşlarına katılmak için eğitilmiş kişilere astronot ("yıldızların denizcileri") denir. Rus uzay uçuşlarına katılanlar kozmonotlar ("evrenin denizcileri") olarak bilinirler.
konveksiyon
Isıtılmış gazların Güneş'in içinden yüzeyine yükseldiği süreç.
çekirdek Güneş'in en iç kısmı sıcaktır, aşırı yoğundur ve nispeten küçük bir hacmi doldurduğuna inanılır.
elektromanyetik spektrum
Uzun radyo dalgalarından kısa gama radyasyonuna kadar her türlü ışık aralığı. Görünür ışık, spektrumun ortasına yakın küçük bir segmenttir.
granüller
Isıyı Güneş'in iç kısmından yüzeyine doğru taşıyan sıcak, parlayan gazların parçaları.
ay
Sovyet Luna sondaları, Ay'ın yakınından geçen, çarpmak ve fotoğraflamak için ilk uzay aracıydı. Ayrıca, iniş yapan, yörüngede dönen ve Ay'dan otomatik olarak numune alan ilk uzay aracını da içeriyorlardı.
Ay Gezisi Modülü
LEM, Apollo astronotları tarafından ay yörüngesindeki Komuta Modülü ile Ay'ın yüzeyi arasında seyahat etmek için kullanılan ulaşım aracıydı.
nükleer enerji
Güneş'in iç kısmındaki atom çekirdeklerinin füzyonu gibi bir nükleer reaksiyonda açığa çıkan enerji.
Gezegen
Bir yıldızın yörüngesinde dönen nispeten büyük boyutlu bir gövde, güneş sistemi iki tür gezegene sahiptir: Dünya gibi kaya veya karasal gezegenler ve Jüpiter gibi muazzam sıvı ve gaz gövdeleri.
korucu programı
ABD Ranger programı, 1960'ların başında Ay'a bir dizi uzay aracı gönderdi. Her Ranger uzay aracı, Ay'a çarpmadan önce, haritalamada daha fazla doğruluk için kullanılabilecek, ay yüzeyinin yüzlerce yakın plan fotoğrafını çekti.
Güneş Sistemi
Güneş ve gezegenler ve uyduları, kuyruklu yıldızlar ve asteroitler dahil olmak üzere onun etrafında dönen cisimler.
star
Kütlesi o kadar büyük olan bir cisim ki atom çekirdekleri içlerinde birleşerek muazzam miktarda ısı ve ışık yayar.
sörveyör programı
ABD Surveyor programı, 1960'ların ortalarında, Apollo programının başlamasından önce Ay'a otomatik uzay aracı indirdi.
Güneş, Dünya'nın ve güneş sistemimizin diğer gezegenlerinin etrafında döndüğü merkezdir. Ortalama büyüklükte oldukça sıradan bir yıldız. Buna rağmen, Dünya'nın çapının 100 katından daha fazla 1,392.000 km'den (865.000 mi) daha fazladır. Kütlesi 333.420 Dünya'nın kütlesine eşittir! Çekirdeğinde nükleer enerjiyle ateşlenen devasa bir fırına benziyor. Üretilen muazzam enerji, konveksiyon olarak bilinen bir süreçte çekirdekten uzağa aktarılır. Gaz parçaları ısınır ve yüzeye doğru yükselir. Granül adı verilen bu ısıtılmış gaz parçalarının üst kısımları, Güneş'in yüzeyinin fotoğraflarında görülebilir 'yüzey, taneler arası şeritler adı verilen daha koyu boşluklarla ayrılmış parlak granüllerin oluşturduğu bir desen tarafından oluşturulan benekli bir görünüme sahiptir. Enerji Güneş'in yüzeyine ulaştığında, dolaşan güneş gazı akımları onu uzaklaştırır. Enerji, uzun radyo dalgalarından kısa ultraviyole ve X ışınlarına kadar elektromanyetik spektrumun tüm yönlerde ve pratikte tüm dalga boylarında yayılır. Dünya çok küçük ve Güneş'ten çok uzak olduğu için, toplam güneş enerjisi üretiminin yalnızca milyarda birinin yaklaşık yarısını alır. Ama bu enerji tüm yaşamı mümkün kılar. Yeşil bitkiler aracılığıyla bize besin ve oksijen sağlar. Doğrudan veya dolaylı olarak, evlerimizi aydınlatmak ve ısıtmak ve makinelerimize güç sağlamak için bize enerji sağlar.
Yüzyıllar boyunca insanlar Ay'ı ziyaret etmeyi hayal ettiler. Bu hayaller 20. yüzyılın ikinci yarısında gerçek oldu. İlk olarak, Amerika Birleşik Devletleri ve Sovyetler Birliği, yüzeyini fotoğraflamak ve iniş için en iyi yerlerin belirlenmesine yardımcı olmak için insansız uzay aracını Ay'a gönderdi. Bu arada, insanlara ekipmanı test etme ve uzay yolculuğunun insan vücudu üzerindeki etkilerini inceleme şansı vermek için insanlı uzay araçları Dünya'nın etrafındaki yörüngelere fırlatılıyordu. Ardından, bu başarıların üzerine Amerika Birleşik Devletleri Apollo programını geliştirdi. Amacı, astronotları Ay'ın etrafında uçurmak ve onları oraya indirmekti. Ay'a uçan ilk Apollo uzay aracı, ay yörüngesine giren ve ardından Aralık 1968'de Dünya'ya dönen Apollo 8'di. İki ek Apollo görevinden sonra, astronotlar aya iniş denemeye hazırdı. Apollo 11, 16 Temmuz 1969'da Florida'daki Cape Kennedy'den (daha sonra Cape Canaveral olarak yeniden adlandırıldı) fırlatıldı. Dört gün sonra Neil Armstrong ve Buzz Aldrin Ay'daki ilk ayak izlerini yaptılar. 1970'lerin başında Ay'a birkaç Apollo görevi daha yapıldı. O zamandan beri kimse ziyaret etmedi, ancak Ay'ın keşifleri insansız uzay aracıyla devam etti.
Aşağıdaki konular güneşi ve ayı keşfetmenize yardımcı olacaktır. Bu Araştırma Başlatıcı'daki makalelere, resimlere ve diğer materyallere bakmak size daha fazla fikir verebilir. Her konunun araştırmanıza başlamanız için bir veya daha fazla makalesi vardır, ancak bir araştırma makalesi hazırlamak için birden fazla makale gerektiğini unutmayın. Aşağıdaki makale listemizle araştırmanıza devam edin.
Uzayda silahla ateş etsen ne olur?
Ateşler, oksijensiz uzay boşluğunda yanamaz, ancak silahlar Yapabilmek ateş etmek. Modern mühimmat, evrenin neresinde olursanız olun, barutun patlamasını ve dolayısıyla bir merminin ateşlenmesini tetikleyecek bir kimyasal olan kendi oksitleyicisini içerir. Atmosferik oksijen gerekmez.
Tetiği Dünya'da çekmekle uzayda çekmek arasındaki tek fark, ortaya çıkan duman izinin şeklidir. Brown Üniversitesi'nde çarpma kraterlerini araştıran bir astronom olan Peter Schultz, uzayda, "namlunun ucundan genişleyen bir duman küresi olurdu" dedi.
Uzayda silah sesleri olasılığı her türlü absürt senaryoya imkan veriyor. [Uzayda Garip Bir Şekilde Olan 7 Gündelik Şey]
Kayan yıldızlar
Galaksiler arasındaki boşlukta özgürce yüzdüğünüzü hayal edin ve sadece siz, silahınız ve tek bir mermi var. İki seçeneğiniz var. Ya tüm sonsuzluğu oraya nasıl geldiğinizi anlamaya çalışarak geçirebilirsiniz ya da kahrolası kozmosu vurabilirsiniz.
Eğer ikincisini yaparsanız, Newton'un üçüncü yasası, mermiye uygulanan kuvvetin tabancaya eşit ve zıt bir kuvvet uygulayacağını ve silahı siz tuttuğunuz için siz de dikte eder. Kendinizi destekleyeceğiniz çok az sayıda galaksiler arası atomla geriye doğru hareket etmeye başlayacaksınız (bunu bilmenin bir yolu yok). Mermi silah namlusunu saniyede 1.000 metre hızla terk ederse, &mdash çünkü olduğundan çok daha büyüksün &mdash saniyede sadece birkaç santimetre hızla diğer yöne gidecektir.
Bir kez vurulduğunda, mermi tam anlamıyla sonsuza kadar devam edecek. Harvard Üniversitesi ve SETI Enstitüsü'nde ortak atamaları olan bir gökbilimci olan Matija Cuk, "Mermi asla durmayacak, çünkü evren, merminin herhangi bir ciddi miktarda kütleyi yakalayabileceğinden daha hızlı genişliyor" dedi. (Evren genişlemiyor olsaydı, o zaman merminin uzay boşluğunda karşılaştığı bir veya iki atom, onu 10 milyon ışıkyılı sonra durma noktasına getirirdi.)
Ayrıntılara inecek olursak, evren megaparsec başına saniyede 73 kilometre (yaklaşık 3 milyon ışıkyılı veya galaksiler arasındaki ortalama mesafe) hızla genişler. Cuk'un hesaplamalarına göre, bu, mermiden 40.000 ila 50.000 ışıkyılı uzaklıktaki maddenin, mermiden yaklaşık olarak aynı hızda uzaklaşacağı ve dolayısıyla sonsuza kadar ulaşamayacağı anlamına gelir. Evrenin tüm geleceğinde, mermi yalnızca silahınızın haznesinden yaklaşık 40.000 ışıkyılı uzaklıkta olan atomları yakalayacaktır.
Senden bahsetmişken, sen de sonsuza kadar uzayda sallanıyor olacaksın. [Görüntülerde: Sonsuzluğun Görselleştirmeleri]
Kalçadan devleri vurmak
Silahlar, galaksiler arasındaki boşluğa tam olarak olmasa da, aslında uzaya taşınır. Onlarca yıldır Rus kozmonotları için standart hayatta kalma paketinde bir silah vardı. Uzay tarihçisi James Oberg'e göre, yakın zamana kadar, sadece herhangi bir silah değildi, "üç namlulu ve kürek işlevi gören ve açılır bir pala içeren katlanır bir kundağı olan lüks bir hepsi bir arada silah" idi. Uzay silahları, kozmonotların Dünya'da bir taneye ihtiyaç duymaları durumunda verilir, böylece Soyuz uzay araçlarının acil inişi onları tehlikeli bir bölgede terk ederse kendilerini koruyabilirler. Ama yine de kozmonotlar teoride yere inmeden önce silahlarını ateşleyebilirler.
Peki ya bir uzay yürüyüşü sırasında bir kozmonot Jüpiter'e ateş açarsa?
Kalçadan ateş etmekte özgür hissetmelidir. University College London'da fizikçi olan Robert Flack'e göre, Jüpiter'in muazzam yerçekimi alanı, kötü bir şekilde hedeflenmiş olsa bile, bir mermiyi emmesi muhtemeldir. Flack, "Jüpiter çok büyük, mermiyi yakalayacak ve sonra gezegene doğru kavisli bir yol izleyecek." Dedi.
Ve olduğu gibi, ciddi bir buhar alacaktır. Schultz'a göre, mermi doğrudan Jüpiter'e doğru atılırsa, gezegenin yerçekimi, gaz devinin eşiğini geçtiğinde cephaneyi saniyede neredeyse 60 kilometrelik göz kamaştırıcı hıza çıkaracaktır.
Arkanı kolla
Birini sırtından vurmak korkakça bir davranıştır. Uzayda, "teorik olarak ateş edebilirsin kendin arkada," dedi Schultz.
Örneğin, bir gezegenin yörüngesindeyken bunu yapabilirsiniz. Gezegenlerin yörüngesindeki nesneler aslında sabit bir serbest düşüş durumunda olduğundan, kurulumu tam olarak doğru yapmanız gerekir. Merminin gezegenin etrafında dönmesi ve başladığı yere (siz) geri dönmesi için doğru yükseklikte yatay olarak ateş etmeniz gerekir. Ayrıca ateş ettiğinizde ne kadar geriye doğru tekme alacağınızı (ve dolayısıyla irtifanızın ne kadar değişeceğini) de düşünmeniz gerekir.
Schultz, "Amaç mükemmel olmalı," dedi.
Böyle bir senaryo göründüğü kadar saçma değil. Aslında Schultz, bilim adamlarının bir noktada, yüksek hızlı çarpmaların etkilerini araştırmak için uzayda böyle bir kendi kendine isabet kurmayı düşündüklerini söyledi.
Bununla birlikte, ilgili tüm matematik göz önüne alındığında, Cuk, ayda bir dağın üzerinde durarak uzayda intihar etmenin daha kolay olabileceğini öne sürüyor. "'Kendini arkadan vurmak' prensipte, bir ay dağının tepesinden ufukta bir mermiyi saniyede 1600 metre hızla atarsanız işe yarar" dedi. Ay şeklindeki, merminin seyahat ederken yüksekliğini etkileyecek olan topakları ve düzensizlikleri hesaba katmak için hedefinizi ayarladığınız sürece işe yarayabileceğini düşünüyor.
Dikkate alınması gereken bu kadar çok olası film konusu varken, bir soru kalıyor: Neden bu kadar az uzay çekimi var?
Natalie Wolchover'ı Twitter'da @nattyover'da takip edin. Life's Little Mysteries'i Twitter @llmysteries'de takip edin, ardından Facebook'ta bize katılın.
Ay'a silahla ateş etsem ne olur?
Güherçile (barutun bir parçası) bir bileşen olarak oksijene sahip olduğundan, silah ateş etmeye devam edecek ve merminin hareket etmesine neden olacaktır.
Hava direnci ve daha düşük yerçekimi olmadan, mermi Dünya'dan daha uzağa ve daha hızlı hareket edecektir.
Ama ayın kaçış hızı olarak (
Saniyede 7.000 fit), herhangi bir küçük silahın namlu çıkış hızından daha yüksekse, mermi yine de yüzeyde bir yere inecektir.
Namludaki hava direnci eksikliğinin namlu çıkış hızını ne kadar artıracağını merak ediyorum. Bazı egzotik kartuşlar, 4-5.000 ft/sn'lik namlu çıkış hızları alabilir. 7.000'e kadar çıkacağından şüpheliyim, ama ne kadar yaklaşabileceğini merak ediyorum.
Biraz daha büyük silahlar alırsak (belirli bir tank topu için kinetik delici mermi), mermiyi yörüngeye sokmak çok mümkün. Topun, yörüngedeki araziyi aşmaya yetecek bir yükseklikten serbest düşüşteyken mükemmel bir şekilde yatay olarak ateşlendiğini varsayarsak.
Siyah tozun güherçilesi olduğunu ve dolayısıyla bir oksitleyici olduğunu biliyorum. ama dumansız tozun (bugünlerde modern kartuşlarda muhtemelen bulabileceğiniz şeyler) bir oksitleyici var mı?
Kaçış hızına ulaşamasa da, merminin ayda yörüngeye girme şansı olabilir.
Ama ayın kaçış hızı olarak (
Saniyede 7.000 fit), herhangi bir küçük silahın namlu çıkış hızından daha yüksekse, mermi yine de yüzeyde bir yere inecektir.
kaçış hızı ve yörünge hızı farklı şeylerdir. 222 Swift yörüngeye girebilir
Kaçış hızı irtifa ile azaldığından, daha düşük kaçış hızlarına erişmek için tabancayı yataydan yukarı doğru ateşleyebilir miyiz?
İnsanlar barutun oksijen içeriğini ve hava direncinin olmamasını gündeme getirdiler, ancak ateşli silahlarla ilgili en büyük sorun vakumda ısı yayılımının olmamasıdır. Isıyı uzaklaştıracak hava olmadığı için silahı aşırı ısıtmamaya dikkat etmelisiniz. Bunun dışında iyi çalışıyorlar.
Ateş edecekti. Barut (hatta eski siyah toz) kendi oksitleyicisini içerir, olmasaydı etkili olmazdı. Bu, bir tabancanın bir vakumda bile barutu ateşleyebileceği ve mermiyi itebileceği anlamına gelir.
Uzayda veya Dünya dışında silah ateşlemenin birkaç ilginç sorunu var. Birincisi, mermi düşüşünün Dünya'nın yerçekimine göre hesaplanmasıdır, bu nedenle uzun mesafeli atışlar için manzaralar yanlış olacaktır. Bir diğeri ise, geri tepmenin Dünya'nın atmosferine ve yerçekimine göre ayarlanmış olmasıdır, bu nedenle silah, yarı otomatik veya otomatik ise, hiç değilse, güvenilir bir şekilde dönmeyebilir. En önemlisi, tabanca atmosfer tarafından da soğutulmayacağından, birden çok kez ateşlendiğinde daha kolay aşırı ısınacaktır.
GRAIL Uzay Aracının Karanlık, Tozlu Mezarları
İkiz GRAIL sondaları, 2011'in son günlerinde Ay'ın iç kompozisyonunu ve yapısını ölçmek için yerçekiminin kendisini kullanmak üzere tasarlanan Ay'ın yörüngesine gönderildi. 17 Aralık 2012'de, ana hedeflerini tamamladıktan sonra, Ay'ın kuzey kutbunun yakınında yere çarparak yüzeye gönderildiler.
Diğer bir görev olan Lunar Reconnaissance Orbiter, iki uzay aracının sonunun geldiği çarpma bölgelerini tespit edebildi ve onları bu öncesi ve sonrası çekimlerinde görebilirsiniz:
Solda, dikey olarak istiflenmiş, GRAIL A'nın (takma adı Ebb) vurduğu yer ve sağda GRAIL B (Akış) var. Alttaki resimlerde de görebileceğiniz gibi, yüzeyde daha önce olmayan toz bulutları var. Her görüntünün ölçeğinin yaklaşık 200 metre, yani bir futbol sahasının iki katı uzunluğunda olduğuna dikkat edin. Bu kulağa büyük gelebilir, ancak Ay'ın çok sayıda kratere doymuş gayrimenkulü var. Onun inanılmaz bu siteleri buldular.
Resim kredisi: NASA/GSFC/Arizona Eyalet Üniversitesi
Aslında, güneye bakan kıyıda, sadece birkaç bin metre arayla bir masifin veya uzun bir dağın tabanına çarptılar - yoğunluktaki değişiklikler nedeniyle yerçekimindeki değişikliği ölçmeye yardımcı olmak için aynı yörüngede birlikte uçuyorlardı. altındaki ay malzemesinden. Ne kadar alçaktan uçarlarsa, ölçümleri o kadar iyi oluyordu, bu yüzden sonunda yörüngeleri Ay'ın sadece birkaç kilometre yukarısına indi. Son darbe, Apollo inişleri gibi tarihi noktaların olası kirlenmesini önlemek için kuzey kutbuna yerleştirildi.
İki uzay aracı yüzeye saniyede 1,6 kilometre (saniyede 1 mil) hızla yaklaştı - bir tüfek mermisinin iki katı kadar hızlı - güneyden kuzeye doğru hareket etti. Düşük açılı bir çarpmadan beklediğiniz gibi, kuzeye doğru yayılan kazı malzemesine dikkat edin. Düzensiz dağılım yine de olağandışıdır. Her biri yaklaşık 5 metre (16 fit) çapında kraterler yaptı.
Ve başka bir sürpriz daha var: Fırlatılan malzeme karanlık. Genellikle, çarpmalarla dışarı üflenen tozun rengi çevreleyen malzemeden daha açık renklidir, kozmik radyasyon tarafından zaplandıkça ve mikrometeorit etkileriyle (örneğin, nispeten genç çarpma krateri Tycho'nun etrafındaki ışınlar gibi) savrulduğundan, sonunda eonlar boyunca kararır. Etkilerin olduğu yüzeyin altında neden daha koyu bir malzeme olduğu net değil.
Ölümde bile, GRAIL bize Ay hakkında bir şeyler öğretmeye çalışıyordu.
Kontrollü etkiler, görevler sona erdiğinde gezegen keşiflerinde yaygındır. Mühendisler ve bilim adamları, bu gibi durumlarda ellerinden gelen her bilgiyi son damlasına kadar sıkıştırmaya çalışırlar ki bence bu iyi ve hatta asildir. Hepimiz kendi son anlarımızda bunu çok iyi yapmalıyız.
Doğrudan Havadan Atılan Bir Kurşuna Ne Olur?
Doğrudan havaya atılan bir mermiye ne olur? Uzaya gitmez. Tabii ki, dünyaya geri döner. Ancak ayrıntılar ilginç:
Bir mermi, bir silahın namlusundan saniyede 2.000 – 3.000 fit hızla çıkıyor. Mermi, namludaki spiral oluklar sayesinde önce namlu burnunu terk eder ve kendi ekseni etrafında dönerek stabilite sağlar.
Bir mermi yatay olarak 90 derece ateşlendiğinde, mermi yerçekimi kuvvetiyle savaşıyor ve yükselmeyi durdurana kadar kademeli olarak yavaşlayacaktır (yaklaşık 10.000 fit – veya 2 mil) sonra tekrar yeryüzüne düşecek. Hava direnci olmasaydı, mermi top namlusunu terk ettiği hızla dünyaya geri dönecekti. yani saniyede yaklaşık 2.500 fit. Bunun nedeni, yerçekiminin sabit olması ve yerçekimi, mermiyi yukarı çıkarken yavaşlattığı oranda merminin aşağı inerken de aynı oranda hızlanmasına neden olacaktır.
Ancak yeryüzünde hava direnci vardır. Kurşun düşerken hava direnci, merminin hızlanmasını durdurmasına ve son hıza çarpmasına neden olur (terminal hız, hava direncinin hızlanan yerçekimi kuvvetini dengelediği hızdır). Deneyler, düşen mermilerin, türüne bağlı olarak saniyede 200-300 fit hızla son hıza ulaştığını belirlemiştir. Düşen mermilerin (dikey olarak vurulan) genellikle burundan aşağıya inmediğini ve bu en aerodinamik – olacağını, bunun yerine mermiyi gerçekten yavaşlatan yuvarlandığını unutmayın.
Havaya bir kurşun sıktığınızda, aşağı inmesi genellikle 20 ila 90 saniye sürer, ateşlendiği açıya, namlu çıkış hızına ve kalibresine bağlı olarak. Yani, eğer bir seyirci iseniz, siper almak için biraz zamanınız var.
Bu Araştırmacılar Dünya'dan Ay'a Kablo Dökmek İstiyor
Enerji yoğun roketleri atlayabilirseniz, Dünya'nın yerçekiminden kaçmak çok daha kolay olurdu.
Yeni önerilen bir uzay asansörü türü olan Spaceline'ın arkasındaki fikir bu, uzay yolculuğunun maliyetini büyük ölçüde azaltan bir teklifte Dünya ve Ay'ı birbirine bağlayacak.
Ön baskı sunucusunda yayınlanan araştırmada açıklanmıştır ArXiv Columbia Üniversitesi ve Cambridge Üniversitesi'ndeki araştırmacılar tarafından, Uzay Çizgisi Ay'ın yüzeyine bağlanacak ve bir çekül gibi Dünya'nın etrafında durağan yörüngeye sarkacak ve astronotların mandallanmasını ve kozmosa girmesini bekleyecekti. Kavram kanıtı makalesi, Uzay Çizgisinin bugün var olan malzemelerden inşa edilebileceğini ve daha kolay uzay yolculuğu ve hatta belki de yörünge yerleşimleri olasılığını artırdığını buldu.
Instead of rocketing all the way out of orbit, astronauts would only need to reach the end point of the Spaceline, cutting back the cost and challenge of rocket launches. Once it reaches the vacuum of space, free of terrestrial gravity and atmospheric pressure, the spacecraft would meet up with the cable and latch onto a solar-powered shuttle that would climb along its length.
Advertisement
Advertisement
Zephyr Penoyre, one of the Columbia astronomy graduate students behind the Spaceline, told Futurism that “the line becomes a piece of infrastructure, much like an early railroad — the movement of people and supplies along it are much simpler and easier than the same journey in deep space.”
Earth-based space elevators would be too taxing for any existing material — Earth’s stronger gravitational pull and rotation speed would snap the cable before it could be completed. But the risk of a catastrophic collapse, the researchers say, is lower when the cable is only tethered to the Moon. Throughout the paper, Penoyre and Cambridge astronomy graduate student Emily Sandford often noted that carbon nanotubes would be the best material to use, but they can’t yet be built to scale.
Based on the calculations in the paper, it seems that several existing materials could be up for the challenge — it’s just a matter of finding the strongest thing that can be made at scale.
“That’s a good way to put it. Only thing to add is that it also needs to be able to survive well in deep space,” Penoyre said. “I have briefly looked into this, but am no expert in materials science. I often used Dyneema as an example material in calculations and it has some pretty good properties.”
Advertisement
Advertisement
As for the line itself, the researchers investigated a number of shapes, ultimately arriving at a cable that was extremely narrow at either end so it didn’t collapse under gravitational pressure but thickened at the middle to prevent snapping. At this stage, the astronomers didn’t factor in space debris collisions in near-Earth orbit, but Penoyre pointed out other projects that had grappled with the challenge.
If it all works out and the Spaceline someday comes to fruition, the researchers envision a future in which humanity uses it as a tether for orbital telescopes, research centers, and other facilities that could hover at the Lagrange point, the altitude at which the Moon and Earth exert equal-but-opposite gravitational force.
“Think of the early Antarctic basecamps, at first there might only be three engineers up there at any one time, but unlike low Earth orbit the Lagrange point is the perfect place to build,” said Penoyre. “We could (indulging in a little imagination) picture prefabricated panels being sent up the line, and assembled into an ever-growing colony. I was amazed to find that there are now thousands of people living a significant part of the year in Antarctica — eventually the same could be true of the Lagrange point.”
Canada's role in future Moon exploration
Canada is joining the NASA -led effort to return to the Moon – to stay. Known as the Artemis program, this exciting next chapter of Moon exploration includes plans for a small space station known as the Lunar Gateway.
Building on a legacy of leadership in space robotics, Canada is contributing Canadarm3, a smart robotic system that will help maintain the Gateway, capture visiting vehicles, and enable cutting-edge science.
The Canadian Space Agency's Lunar Exploration Accelerator Program (LEAP) is designed to prepare Canada's space sector for lunar exploration by offering a wide range of opportunities for Canadian science and technology activities in lunar orbit, on the surface of the Moon, and beyond.
In return for contributing Canadarm3, a smart robotic system, to the Lunar Gateway, Canada receives a range of opportunities for lunar science, technology demonstration and commercial activities, Hem de two astronaut flights to the Moon. A Canadian Space Agency (CSA ) astronaut will be part of Artemis II , the first crewed mission to the Moon since 1972 .