'' İnsan kendi kelinden veya çıbanından iğrenmez. Yaralı elini yemeğe sokar, parmağıyla yalar. Bundan midesi bulanmaz; ama başka bir kimsede birazcık çıban ve ufacık bir yara görse, o yemeği yiyemez artık ve iğrenir.
İnsandaki kötü huylarda kellere ve çıbanlara benzer. Kendinde olduğu zaman insan ondan iğrenmez, incinmez; halbuki başka birinde ondan bir parçacık görecek olsa iğrenir, nefret eder. Senin ondan ürktüğün gibi, o da senden ürker ve incinirse, onu hoş gör! Çünkü onu görmekten inciniyorsun. O da aynı şeyi sende görür."