Doğunun Beyaz Örtüsünden Karadeniz'in Yeşil Gözlerine
28.12.2017 22:07
Doğunun Beyaz Örtüsünden Karadeniz'in Yeşil Gözlerine
Erzurum otogarından hareket eden otobüsün camlarında karın habercisi olan soğuk damlalar dağıldıkça hüzün ve sevinç bir olup düşlerimi yollara döküyor. Ufukta kaybolan her çizgi kalbimi çok uzaklara götürürken beyazın gökyüzüyle buluştuğu doruklarda düşüncelerimi tazeleyerek yeniden umuda bağlıyorum düşlerimi. Doğunun beyaz örtüsünden başlayan yolculuğum kim bilir Karadeniz’in hangi sahilinde yeşil mavi gözlere kavuşur.
Tekerlekler zamanı durdururcasına dönerken radyodan dökülen ince bir ses “karlı dağın ardını aşan bilir” nağmeleriyle şoförü heyecana katarak uykusunu açıyor. Kilometrelerce ilerden bizi selamlayan Kop Dağının ardında kim bilir hangi güzellikler saklıdır. Aşılan her küçük tepenin ardında yavaş yavaş kendisini hissettiren geçit, yolumuzu yükseldikçe düşlerimiz bulutların elinden tutabilmek için göğe uzatıyoruz. Zirveye yaklaştıkça kalbimde ayrı bir heyecan; acaba zirvenin ötesinde ne var?
Yollar kıvrıldıkça yorgun düşen bedenler rahatını ararcasına koltuklarda kıvrılıp duruyor. Kimi gözler hayranlıkla Doğunun beyaz örtüsünü izlerken kimileri de bilinçsizce başını cama dayamış bir bir yol çizgilerini sayıyor, tesbih taneleri gibi zamanı çekiyor. Ön koltuklardan birinde anne çocuğunu susturabilmek için her türlü annelik rolüne bürünüyor. Bilmiyor ki henüz yaşını doldurmuş bebesi hayallerini beyaz örtünün arkasına gizlenmiş yeşil gözlerde kuruyor.