Bir sanat hareketinin kökenleri genellikle kesin olarak belirlenemez, ancak cesurca desenli Aborijin akrilik resmi ilk olarak belirli bir zaman ve yerde ortaya çıktı. Temmuz 1971'de Geoffrey Bardon adında bir resim öğretmeni, en yakın kasaba olan Alice Springs'e 160 mil uzaklıktaki Papunya'nın ıssız yeniden yerleşim bölgesinde yaşayan bir grup Aborijin erkeğe bazı fırçalar, boyalar ve başka malzemeler dağıttı. Bardon, 1950'lerde ve 60'larda Aborijin halkının geleneksel topraklarından koparılmasıyla tehlikeye giren eski bir Aborjin kültürünü korumayı umarak kozmopolit Sidney'den uzak Batı Çölü'nün yakınlarına taşınmıştı. Bardon'un okul çocuklarına sanat malzemeleri dağıttığını gören adamların daha basit bir amacı vardı: yapacak bir şey arıyorlardı. Birlikte badanalı bir okul binasının duvarına bir duvar resmi çizdiler ve ardından Bardon'ın Büyük Resim Odası dediği eski bir askeri hangarda bireysel çalışmalar yaptılar. 1972'de onun yardımıyla 11 kişi Papunya Tula Sanatçıları adlı bir kooperatif kurdu. 1974'te grup 40'a yükseldi.
İlgili İçerik
Papunya Tula şu anda yaklaşık 60 Aborijin sanat kooperatifinden biri ve Avustralya Aborijin sanatının yıllık geliri yaklaşık 200 milyon dolar. Sadece Aborijin halkı için en büyük gelir kaynağı değil, aynı zamanda tartışmasız en prestijli Avustralya çağdaş sanatıdır. Toprak tonlarında cesur geometrik tasarımlar, karakteristik daireler, noktalar ve dalgalı yılan benzeri çizgiler içeren Aborijin akrilik resmi, hem soyut hem de halk sanatının Batılı koleksiyonerlerine hitap ediyor. Fiyatlar yükseldi. Papunya sanatçısı Clifford Possum'un tuval üzerine duvar resmi boyutunda 1977 tarihli bir tablosu, 2007'de 1,1 milyon dolara satıldığında tür için rekor bir fiyat belirledi.
Yine de, genellikle 2 x 3 fit'ten daha küçük olan masonit tahtalarda yapılan ilk küçük resimlere özel bir aura eklenir. Ticari ilgiden önce yaratılmışlar, daha sonra gelen streç tuval işlerinden daha özgün oldukları algısından yararlanıyorlar. İlk kurulların enerjisini ve yaratıcılığını inkar etmek zor; sanatçılar, ritüelistik vücut boyama veya kum mozaiklerinde kullandıkları tasarımlarla iki boyutlu yüzeyleri kaplamak için alışılmadık araç ve gereçler kullandılar. Bir dal veya bir boya fırçasının tahta sapının ucuyla boya uygulayarak doğaçlama yaptılar. New York Üniversitesi'nden antropolog Fred Myers, erken dönem - bu kadar çok deneyin olduğu hiçbir yeri asla bulamayacaksınız, diyor. Her şeyi çözmeleri gerekiyordu. İlk resimlerin sahip olduğu bir enerji var çünkü sıkıştırılacak çok fazla şey var.
Amerika Birleşik Devletleri'nde bu ufuk açıcı eserlere odaklanan ilk sergi - çoğu erken Papunya panoları olan 49 resim - Cornell Üniversitesi ve Los Angeles'taki California Üniversitesi'ndeki gösterilerin ardından yakın zamanda New York Üniversitesi'nde ortaya çıktı. Resimler, tıp alanında New York City merkezli bir girişim kapitalisti olan John Wilkerson ve eski bir bitki fizyoloğu olan eşi Barbara'ya ait. Wilkerson'lar erken dönem Amerikan halk sanatlarını toplarlar ve ilk olarak 1994'te Avustralya'yı ziyaret ettiklerinde Aborijin eserlerine hayran oldular. İkimiz de 'Bunu sevmiyoruz - biz bunu sevmiyoruz' diye düşündük. Aşk o, 'Barbara hatırlıyor. Biz sadece her şeyi beğendik. Melbourne merkezli bir galeri sahibinin yardımıyla, kısa sürede en eski tablolara odaklandılar.
Wilkerson'ların en pahalı tahtası 1972 tablosuydu. Su Rüyası ve Kalipinypa , noktalı, noktalı ve çapraz çizgili şekillerden oluşan göz kamaştırıcı bir yama işi, 2000 yılında yaklaşık 220.000 dolara satın alındı - sadece üç yıl önce açık artırmada satıldığı fiyatın iki katından fazla. Tablo, Papunya kooperatifinin orijinal bir üyesi ve en ünlülerinden biri olan Johnny Warangkula Tjupurrula tarafından yapıldı. Ne yazık ki, sanatçının kendisi uzun zamandır gözden kaçmıştı; 1997'de Avustralyalı bir gazeteci, o sırada yaşlı ve evsiz olan Warangkula'yı Alice Springs yakınlarındaki kuru bir nehir yatağında diğer Aborijinlerle birlikte uyurken buldu. Bildirildiğine göre en iyi bilinen tablosu için 150 dolardan az para almış olsa da, 1997 satışını çevreleyen tanıtım kariyerini biraz canlandırdı ve kısa süre sonra resim yapmaya devam etti. Warangkula, 2001 yılında bir huzurevinde öldü.
Papunya'da başlatılan Aborijin sanat hareketi sadece kırk yıllık olmasına rağmen, dört dönemi ayırt etmek mümkün. Neredeyse bir yıl süren ilkinde, kutsal uygulamalar ve ritüel nesneler genellikle temsili bir tarzda tasvir edildi. Bu tehlikeliydi: belirli ritüeller, şarkılar ve dini nesneler kesinlikle kadınlara ve genç erkeklere yasak. Ağustos 1972'de, Yuendumu'nun yerli topluluğundaki bir sergide Papunya resimlerindeki açık tasvirler konusunda öfkeli bir tartışma çıktı. Bazı topluluk üyeleri, kadınlardan ve çocuklardan gizlenen, inisiyasyon törenlerinde, havada sallanan bir tahta kürek sesinin vınlama sesi çıkarmasına ilişkin gerçekçi tasvirlerden rahatsız oldu.
Öfkeye tepki olarak, sanatçılar yasaklanmış görüntülerden kaçınmaya veya onları noktalama, noktalama ve çapraz taramalar altında gizlemeye başladı. Böylece bir sonraki dönem başladı. Ağustos 1972 civarında boyanmış bu üslubun bir öncüsü, Su Rüyası ve Kalipinypa Warangkula'nın özenli peçelerinin, toprağın altında hareket eden bitki örtüsünü ortaya çıkaran yağmur damlalarının sembolik temasıyla ilgili büyüleyici bir güzelliğe sahip olduğu.
Myers, bence yaşlı adamlar neredeyse sizi göstererek oynamayı seviyor, diyor. Bu sadece bir oyun değil. Bu resimler geleneksel ritüel pratiği yansıtır; örneğin, bir inisiyasyon töreninde, bedenleri geometrik veya noktalı desenlerle boyanmış ergen erkek çocuklar, geceleri bir duman tabakasının içinden kadınların karşısına çıkar, bu nedenle tasarımlar bir an için görülebilir ancak net olarak görülemez. Myers, zaten gizleme ve ifşa ile çalışma geleneğine sahip insanlarınız olduğunu söylüyor.
Üçüncü dönemde sanat, 1980'lerde beğenilen, büyük ölçekli tuvallerle ticari bir pazar buldu. Ve kabaca 1990'lardan günümüze kadar olan dördüncü dönem, turistlerin hediyelik eşyalara olan talebini azaltan -bazı sanat tüccarları tarafından dolar karşılığı olarak küçümsenen- daha düşük kaliteli ticari tabloları içeriyor. Bugün bazı ressamlar, gizleyecek herhangi bir gizli sır olmaksızın geometrik, Aborjin tarzı işaretler koyuyorlar. (Sırt çantalı gezginler tarafından üretilen sahte Aborijin sanatı vakaları bile oldu.)
Yine de çok güzel işler üretilmeye devam ediyor. Myers, çok iyimserim, çünkü bence bu kadar uzun sürmesi şaşırtıcı, diyor. Sidney Üniversitesi'nden bir sanat tarihçisi olan ve Çölün İkonları sergisinin küratörlüğünü yapan Roger Benjamin, 80'lerin sonlarına ilişkin karamsar tahminlerin doğrulanmadığını söylüyor: Orijinal sanatçıların gitgide daha azı resim yapıyordu ve insanlar hareketin ölmekte olduğunu düşünüyordu. dışarı. Bu olmadı.
Çarpıcı bir değişiklik, bugün birçok Aborijin ressamın, anlatacak kendi hikayeleri ve gelenekleri olan kadınlar olmasıdır. Benjamin, Papunya Tula'da resim yapan kadınların artık daha güçlü renkler kullanma eğiliminde olduğunu ve özellikle yaşlı hanımların daha az titiz olduğunu söylüyor.
Görünüşte soyut olsa da, çok katmanlı resimler, Aborijin'in düşman çölün örtülü sırlarını okuma - yeraltı suyunu kehanet etme ve bitkilerin ilkbaharda nerede yeniden ortaya çıkacağını tahmin etme deneyimini yansıtıyor. Aborjin mitolojisine göre çöl, efsanevi ataların hareketleriyle (Düşler olarak bilinen gezintilerle) damgalanmıştır ve bir inisiye araziyi inceleyerek ve kodunu çözerek atalarının hikayelerini hatırlayabilir. Benjamin, çalılıklarda resim yapan birini gördüğünüzde, genellikle şarkı söylerler, diyor. Resimlerinde Düş görme hikayelerini söylüyorlar.
Wilkersons'ın Avustralya müzelerinde resim sergilemeye yönelik orijinal planı, küratörlerin Aborijin kadınlarının veya erkek çocuklarının kutsal görüntülere maruz kalabileceğinden korkmasıyla suya düştü. Aborijin topluluğu üyeleri de dokuz reprodüksiyonun sergi kataloğuna dahil edilemeyeceğine karar verdi. (Amerikan baskısı, yasaklı resimlerle bir ek içerir. Smithsonian hiçbirini yayınlama hakkı verilmemiştir.)
Batılı sanat koleksiyoncuları eserlere ne kadar iyi uygulandıklarına göre değer biçebilirken, Aborijinler onları içlerindeki Düş görmenin önemine göre sıralamaya meyillidir. Papunya sanatçısı Michael Tjakamarra Nelson bir keresinde beyazlar resmimizi anlayamaz, sadece 'güzel bir resim' görürler, demişti.
Sergideki görüntülerin bir kısmı, dışarıdan bilgi sahibi olanlar için anlaşılabilirken, bazıları belirsiz veya tamamen opaktır. Birçok Batılı izleyici için, resimlerin gizli dini içeriği -ilk panolarda, acemi Aborijinler için ölümcül olduğu söylenen görüntüler de dahil- sadece onların çekiciliğini arttırıyor. Çok geometrik olarak düzenlenmiş sanat gibi, Aborijin resmi de güzeldir. Heyecan verici bir şekilde, aynı zamanda gizem ve tehlike de yayıyor.
New York merkezli serbest gazeteci Arthur Lubow en son şunun için yazdı Smithsonian Çin'in pişmiş toprak askerleri hakkında.
Batı Çölü yakınlarındaki Papunya'da Geoffrey Bardon (1971'de Old Tom Onion ile birlikte sağda) Aborijin halkını resim yapmaya teşvik etti.(Allan Scott / Geoffrey Bardon Koleksiyonu)
Aborijin resminin yeni formunun bir örneği, Gizemli Kum Mozaiği , Shorty Lungkarta Tjungurrayi tarafından. Bardon daha sonra, konunun 'bir sır olarak kaldığını' yazdı, ancak alttaki dört oval 'tören nesneleri veya törenlerde kullanılan kutsal çubuklar' olsa da.(John ve Barbara Wilkerson Koleksiyonu)
İçinde Tören Nesnesi ile Rüyada Büyük Mağara Mick Namararri Tjapaltjarri tarafından, üst yarının bitkileri, kayaları ve jeolojik tabakaları önerdiği, alt yarının ise erkeklerin (U-şekilleri) ritüel bir nesnenin (altın çubuk) etrafında toplandığı bir mağarayı gösterdiği düşünülüyor.(John ve Barbara Wilkerson Koleksiyonu)
Deneme Charlie Tarawa Tjungurrayi'nin, bir bölgeye davetsiz misafirin diğer erkekler tarafından cezalandırılmasını sembolize ettiğine inanılıyor (beyaz daireler).(John ve Barbara Wilkerson Koleksiyonu)
Tıp Hikayesi Uta Uta tarafından Tjangala'nın kayınvalidesiyle birlikte yoldan çıkan ve penisi (dikey fallus) ve testisleri (daireler) kendi kendine giden bir büyücü (altta yatan) hakkında bir efsaneye dayandığı düşünülmektedir. 'yürüyüş' yolculuğu.(John ve Barbara Wilkerson Koleksiyonu)
Uta Uta Tjangala'nın merkezindeki oval tören hikayesi geleneksel kum resimlerinde olduğu gibi işaretler taşır; başka bir oval bir yılanı gösterir.(John ve Barbara Wilkerson Koleksiyonu)
Koleksiyonerler John ve Barbara Wilkerson tarafından 220.000$'a satın alınan Charlie Tarawa Tjungurrayi'nin Su Rüyası ve Kalipinypa yağmur suyunun toplandığı, bitkilerin geliştiği ve 'yabani kuru üzüm' (siyah lekeler) gibi yiyeceklerin bulunduğu atalardan kalma bir çöl bölgesini temsil ettiği söylenir.(John ve Barbara Wilkerson Koleksiyonu)
Çocukların Su Rüyası , Shorty Lungkarta Tjungurrayi, 1972.(John ve Barbara Wilkerson Koleksiyonu)
Rüyada Su Görmek , Mick Namararri Tjapaltjarri, 1972.(John ve Barbara Wilkerson Koleksiyonu)
Gökkuşağı ve Su Hikayesi , Eski Walter Tjampitjinpa, 1972.(John ve Barbara Wilkerson Koleksiyonu)
başlıksız , Türkiye Tolson Tjupurrula, 1973.(John ve Barbara Wilkerson Koleksiyonu)
Kadınların Bush Tucker 'Yarlga' Hakkında Rüya Görmesi , Clifford Possum Tjapaltjarri, 1972.(John ve Barbara Wilkerson Koleksiyonu)
Koleksiyoncu Barbara Wilkerson (kocası John ile birlikte) Aborjin sanatına ilk bakışlarını “Her şeyi beğendik” diyor.(Max S. Gerber)
Johnny Warangkula Tjupurrula (sağda), 1972'de Charlie Tarawa Tjungurrayi ile Büyük Resim Odasında.(Michael Jensen)