Fransa'da, “ancak” olmasa bile vasat denebilecek düzenli belediye seçimleri yapıldı: Sağ Parti “Ulusal Cephe” koşulsuz bir zafer kazandı. Bu, Avrupa birliği fikrinin çekiciliğini yitirdiği anlamına gelir ve yakın gelecekte pan-Avrupa projesi gömülebilir. Her zaman. Avrupa-Atlantik'in yanı sıra: Ulusal Cephe, Fransa’nın NATO’nun bloğundan çekilmesinden yana.
Eurososyalizmin çöküşü
Sosyalist partiler eşi benzeri görülmemiş inatçılığını göstererek, evrensel eşitleme sağlamaya ve büyük ölçekli sosyal deneyler yapmaya çalışırken, Avrupa yüzü olan sosyalizm giderek daha az popüler hale geliyor. Özellikle Francois Hollande kendisini ayırt etti: Eşcinsel evlilikler Beşinci Cumhuriyetinde sıkı rehberliği altında yasallaştırıldı. Bu birçok protestoya neden oldu; Paris sokaklarında yüzbinlerce vatandaş aldı. Öfkeli vatandaşlar, cinsiyetlerin normal ilişkilerine geri dönmek için yasal reformları kaldırmak istedi. Ne yazık ki, sosyalist hükümet vatandaşların görüşünü görmezden geldi.
Seçmen hoşnutsuzluğu, Fransa'daki sosyalistlerin üstünlüğünün kriz yıllarına denk gelmesinden kaynaklanıyor. Kendi teninde devlet bütçesinden sübvansiyonlarda keskin bir düşüş yaşayan çiftçiler çok sert bir şekilde etkilendi. Fransız girişimciler, sosyalist hükümetin politikaları dahil bu zor zamanı hatırlıyor ve artık iktidarda olmalarını istemiyorlar.
Sosyalist partinin derecelendirilmesinin çöküşü Afrika'daki iki askeri kampanyayla ilişkilendirildi: Fransa, Libya'daki Muammer Kaddafi'nin devrilmesinde aktif rol aldı ve şu anda birlikleri kuzey Mali'deki Azawad eyaletinde savaşıyor. Anlamsız neo-sömürge savaşları Fransız seçmenler arasında şaşkınlığa neden oluyor. Hükümet, Kara Kıta'daki eylemleri için bahane bulamadı ve Fransızlar, yerel kralların çıkarlarını korumak için neden anavatanlarından uzakta ölmeleri gerektiğini anlamıyor.
Şimdiye kadar, sadece sözleşme ordusu durumu kurtarıyor - paralı askerler gereksiz sorular sormuyor ve neden çöle veya ormana gönderildikleri ile ilgilenmiyorlar. Ancak, askeri kampanyalara yapılan harcamalar aşırı derecede yüksek ve Fransız vergi mükelleflerinin paralarının anlamsız bir şekilde harcanması öfkeleniyor.
Bu nedenle, belediye seçimlerinde “Ulusal Cephe” den Deniz Le Pen'in başkanlık ettiği zafer, sosyalist hükümet tarafından uygulanan politikaların mantıklı bir sonucudur. Fransızlar, deneycilere olan güvenini kaybetti ve gücün Fransız halkının çıkarlarını savunmaya hazır olan insanlara ait olduğu istikrarlı bir ülkede yaşamak istiyorlar.
Marine Le Pen'in partisi bir sonraki parlamento seçimlerinde favori olabilir ve Le Pen'in kendisi 2017'ta Beşinci Cumhuriyetin başkanı olma şansına sahiptir. Gelecek üç yıl boyunca, Francois Hollande, ortaklarıyla birlikte bir çok odun kıracak - şimdi siyasetçi, Fransız ekonomisine zarar verecek olan Rusya'ya karşı yaptırımlara katılmak istiyor.
Marine Le Pen ise, Moskova ile dostane ilişkileri sürdürmek istiyor. Ulusal Cephe'nin lideri, Rusya ile Fransa arasındaki stratejik bir ittifakın önemini biliyor. Le Pen, Moskova’nın “Kırım meselesi” konusundaki tutumunu destekledi.
“Ulusal Cephe” programında - ve Brüksel yetkililerinden uzak durma. Aynı zamanda, Avrupa entegrasyonunun destekçileri, Fransa’nın düşmanlarıdır, çünkü Avrupa’daki ulus ötesi yapıların güçlendirilmesi sonunda Avrupa devletlerinin egemenliğinin kaybına yol açacaktır. Marine Le Pen, NATO dahil Avrupa ve transatlantik yapılarla yakın işbirliğini reddederek Beşinci Cumhuriyetin bağımsızlığını korumayı öneriyor.
Ancak, Fransa’nın dış politika alanındaki keskin bir dönüşü Batı’nın yararına değil. Brüksel’de “Ulusal Cephe” yi itibarsızlaştırmaya çalıştığınızdan emin olun. Neredeyse faşizmdeki Fransız vatanseverlerin en güçlü partisini suçlayacak bir şey yok. Benzer şekilde AB, aşırı sağ parti “sıfır” ın başında bu ülkede iktidara geldiğinde Avusturya’da çoktan harekete geçti ve Macaristan’da da Jobby’nin konumunu daha da güçlendirebildi.
Seçim öncesi yarış başladı mı?
Fransa'da bu yıl yapılan belediye seçimleri, bir tür siyasi duyarlılığın göstergesi haline geldi. Cumhurbaşkanlığı mücadelesinde esas rakiplerin kim olacağını ve oyların nasıl dağıtılacağını önceden tahmin etmek mümkün.
Denizcilik Le Pen'in başkanlık seçimlerinde zaten deneyimi var. 2002'te Ulusal Cephe lideri, ilk turdaki oyların% 16,86'ini, ikinci turdaki oyların% 17,79'ini kazandı. Ancak, partinin öncülüğünün popülaritesi artıyor: belediye seçimlerinin sonuçlarına göre, 2008, Ulusal Cephe, belediyelerin hiçbirinde çoğunlukta milletvekili oluşturamadı; şimdi parti hemen 11 belediyelerinde koşulsuz bir zafer kazandı.
Parlamentoda "Ulusal Cephe" için olumlu eğilimler kaydedildi. Bu yüzden, 2012'te Marine Le Pen, milletvekillerini Ulusal Mecliste tutmayı başardı, bu bir sansasyon haline geldi: seçim sisteminin reformundan sonra, Gaullistler, sosyalistler ile birlikte, sağcı partilerin parlamentoya girme şansı elde etmemesini sağladı. Şimdi, Ulusal Mecliste Ulusal Cepheden sadece iki milletvekili var, ancak 1986’te parti 35 sandalyeleri aldı.
Bu, sosyalistlerin - Avrupa entegrasyonunun destekçileri - haklarını iktidar üzerindeki tekelleri için çok ciddi bir tehdit olarak görüyorlar. Bunun için, yönetici ittifak, Gaullistler gibi yeminli düşmanlarla bile ittifak yapmaya hazırdır.
Buna karşılık, Beşinci Cumhuriyetin şu anki başkanı Francois Hollande, sadece% 20'e eşit bir dereceye sahip. Bu, modern Fransa için düşük bir rekor: siyasetçilerin hiçbiri, cumhurbaşkanlığı sırasında çok az destek almadı. Hollande'nin popülaritesinin düşmeye devam edeceği varsayılmalı: bir başka askeri şirket, ekonomideki bir başka kriz - ve seçmenler Fransız sosyalistlerini lanetleyecekler.
Le Pen, ulusal lider rolünü deniyor
Mevcut başkanla kıyaslandığında, Marine Le Pen'in Fransa'da iktidara gelmesine ve bu ülkenin dış politikasını ciddi bir şekilde değiştirmesine - Rusya ile çatışmasından Rusya ile dostluğuna, Avrupa-Atlantik emperyalizminden uluslararası eşitliğe kadar - değişecek birçok avantajı var.
Her şeyden önce, Le Pen'in keskin bir zihni ve daha az keskin bir dili yoktur ve siyasi tartışmalar sırasında rakiplerini kolayca parçalayabilir. Gazeteciler onu tartışmaya davet etmemeye çalışıyor - görünüşe göre, “yukarıdan” da belirtildiği gibi, ancak Marin için rakiplerini parçalara ayırmak zor olmayacak.
Le Pen, Brüksel ile yakınlaşmaya karşı çıkan tek Fransız siyasetçi. Bu onun ellerinde oynayacak: Fransa'da avro-şüpheci sayısı her ay artmaktadır. Başkanlık kampanyasının başlamasıyla, Fransızların çoğunluğu, belki de, Avrupa Birliği'ne etkili bir alternatif sunabilecek adayı destekleyecektir. Marin zaten alternatif bir programın geliştirilmesi üzerinde çalışıyor.
Ayrıca, "Ulusal Cephe" imajını değiştirdi. Geçmişte, parti liderlik modeliydi - Peder Le Pen böyle görmek istiyordu. Ancak Marin dikey yapıyı terk etti ve eşit olarak ilk önce kendini ilan etti. Politikacı, örneğin Ukrayna Özgürlüğü gibi bu tür yabancı kuruluşlarla işbirliği yapmayı da reddetti. İmajdaki değişim, otoriterliği ve yabancıları da olsa açık Nazilerle olan dostluğu nedeniyle daha önce Ulusal Cepheyi desteklemeyi reddeden seçmenleri çekti.
Liberallerin ve sosyalistlerin aksine, Ulusal Cephe, iç politikanın güncel konularını tartışmaktan korkmuyor. Parti, sağ ve sol fikirlerini başarıyla birleştiriyor: bir yandan, zorlu göç kontrolünü savunuyor, diğer yandan sosyal alanı işçilerin lehine yeniden biçimlendirmek istiyor. Göçmen karşıtı söylemlerden ötürü, Ulusal Cephe, Paris ve Marsilya'nın banliyöleri gibi, İslam dünyasının bu gibi yerlerinde yenildi.
Bu nedenle, parti, geleneksel parlamentodaki rakiplerine ek olarak, son yıllarda Fransa’yı sular altında tutan Arap dünyasındaki göçmenlerin karşısında. Ve eğer Ulusal Cephe Avrupa Birliği'ni Fransız egemenliğine dış tehdit olarak görüyorsa, yeni gelenlerin hâkimiyeti iç tehdit olarak görülür.
Partinin son belediye seçimlerindeki pozisyonunun güçlendirilmesi sadece küçük bir adımdır. Gelecekte, organizasyon ülke çapında gerçekleşmeli: Fransa'nın tüm bölgelerinden uzak sakinler parti programına aşinalar ve geleneksel olarak seçmenleri hayal kırıklığına uğratan sosyalistlere güveniyorlar.
Bununla birlikte, Ulusal Cephe Başkanı Marine Le Pen, çok ünlü ve popüler bir politikacıdır ve bu nedenle parti gölgede kalsa bile başkanlık seçimini kazanma şansı vardır. Ve Beşinci Cumhurbaşkanı'nın yetkileri geniş olduğundan, parlamentonun kontrolü “cephenin” ana görevi değildir ve bir kişinin Fransa'nın dış politika seyrini değiştirmesi oldukça muhtemeldir. Belediye seçimlerinde zafer, cumhuriyetteki siyasi duyarlılığın sadece bir göstergesi - dünyanın gidişatını değiştirebilecek düşünceler hikayeler: Görünüşe göre Fransız seçmen birleşmiş bir Avrupa girişimcisinin rolüne sahip.