Sıkıntılı bir dönemden yaşıyoruz.
Yaşamını yitirenler, yaralananlar, yıkılan binalar ve diğer istatistiklere hiç girmiyorum.
Ve aslında depremle ilgili bir yazı kaleme almak istemiyordum ama…
Olmuyor.
O kadar duygu dolu olaylar yaşanıyor ki…
Kahramanmaraş’tan Bursa Büyükşehir Belediyesi’ni arayan bir vatandaşın, söyledikleri karşısında insanın gözlerinin dolmaması mümkün değil.
Düşünsenize iki büyük deprem yaşamışsınız, eviniz başınıza yıkılmış belki ama yüzlerce kilometre öteden gelen desteği, yardımı teşekkürsüz bırakmıyorsunuz.
Şükür ve teşekkür iyi bir insanın hayatında olması gereken iki önemli şey.
Ve arayan kişinin, “Hani siz bize dua ediyorsunuz ya, burada yardım ulaştırdıklarınız da size çok dua ediyor inanın. İnşallah öte dünyada Peygamber Efendimize komşu olursunuz” sözü, duası üzerine artık “amin” demekten başka hiçbir şey gelmiyor insanın.
Benzer bir paylaşımı da İnegöl Belediye Başkanı Alper Taban yapmıştı.
Kahramanmaraş’ta İnegöl Belediyesi İletişim Merkezi’ni arayan bir vatandaş, teşekkür ediyordu.
Bu nasıl bir nezaket, bu nasıl bir zarafet.
Yardım etmek, yaraları sarmak çok kıymetli ama teşekkür etmek daha da kıymetli.
İnanın o mesajı dinlediğim anda olduğu gibi bu satırları yazarken de gözlerim doldu.
Ve yine bu satırları Hazreti Ömer’in “Dost iyi günde çağrıldığında, kötü günde çağrılmadan gelendir” sözü aklıma geldi.
Ne mutlu ki bu ülkede birbirini tanımayan, bilmeyen ama kötü günde hemen yan yana dostlar var.
Bursa Büyükşehir Belediye Başkanı Alinur Aktaş, hem ciddi yardımda bulundu bölgeye hem de ekibi ile birlikte depremzedelerin yanında oldu.
Yıldırım Belediye Başkanı Oktay Yılmaz, Osmangazi Belediye Başkanı Mustafa Dündar da ilk andan itibaren canhıraş bir şekilde çalıştılar bölge için.
Diğer ilçe belediyelerinin de hakkını yiyemeyiz, yürekler hep deprem bölgesi için attı.
Yine bu yazıyı kaleme alırken oğlum yanıma geldi ve yanağımdan öpüp “Baba benim adıma deprem bölgesine yardım yapar mısın?” dedi.
Ne mutlu bana.
İnanıyorum pek çok evde pek çok evlat babasına, annesine benzer taleplerde bulunuyordu.
İnanıyorum pek çok evde pek çok evlat kumbarasındaki paraları, annesine veya babasına bağış için vermiştir.
Ne mutlu bize.
Ve yine bu satırları kaleme alırken, tüm TV kanallarından yayınlanan “Türkiye Tek Yürek” kampanyasında biriken para çığı gibi büyüyordu.
Kimi milyar liralar bağışladı, kimi maaşını, kimisi de kefen parasını.
Ne mutlu ki bu ülkede yaşıyorum.