We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Boston, MA
26-29 Temmuz 2004
Aday: John Kerry Başkan için Mass
Aday: Tenessee'den John Edwards Başkan Yardımcısı
Senatör Kerry ilk oylamada aday gösterildi. Kongre, gerçek bir sürpriz olmadan iyi organize edildi.
26 Temmuz Pazartesi Birinci Gün
konuşmalar:
Bill Clinton, Amerika Birleşik Devletleri Eski Başkanı
Jimmy Carter, Amerika Birleşik Devletleri Eski Başkanı
Al Gore, Amerika Birleşik Devletleri Eski Başkan Yardımcısı
Hillary Clinton, New York'tan ABD Senatörü
Tammy Baldwin, Wisconsin ABD Temsilcisi
Robert Menendez, New Jersey'den ABD Temsilcisi
Stephanie Tubbs-Jones, Ohio'dan ABD Temsilcisi
İkinci Gün 27 Temmuz Salı
konuşmalar:
John Kerry'nin Eşi Teresa Heinz Kerry
Ted Kennedy, Massachusetts'ten ABD Senatörü
ABD Senatosu Adayı Barack Obama
Janet Napolitano, Arizona Valisi
Üçüncü Gün 28 Temmuz Çarşamba
konuşmalar:
John Edwards, Demokrat Başkan Yardımcısı Adayı
Elizabeth Edwards, John Edwards'ın Karısı
Steve Brozak, Ret. Yarbay, USMC
Jennifer Granholm, Michigan Valisi
New Mexico Valisi Bill Richardson
Dördüncü Gün 29 Temmuz Perşembe
John Kerry, 2004 Demokratik Başkanlık Adayı
Alexandra Kerry, John Kerry'nin kızı
Vanessa Kerry, John Kerry'nin kızı
Juanita Millender-McDonald, Kaliforniya'dan ABD Temsilcisi.
Madeline Albright, Eski Dışişleri Bakanı
Max Cleland, Georgi'den Eski ABD Senatörü
'Dünyanın İlk Bilim Kurgu Kongresi' Vril-Ya Çarşısı ve Fete'nin Tuhaf Hikayesi
Londra'nın ünlü Royal Albert Hall'unun içi başka bir dünyaya dönüştürülmüştü. Egzotik görüntüler duvarları süsledi ve kanatlı yaratıklar tavandan sarktı, hatta katılımcılar bile eğlenceye katılarak tuhaf kostümler için normal kıyafetlerini attılar. Gösterişli gösterilere ek olarak, yapacakları ve hayran kalacakları çok şey vardı: Renkli önlükler ve eksantrik takımlar içinde kadınlar tarafından satılan mallarla dolu stantlar ve dönemin en popüler bilimkurgu masallarından birinden esinlenen ilginç etkinlikler vardı. .
Modern bir bilimkurgu kongresi gibi gelebilir, ancak bu ilginç buluşma aslında 130 yıldan daha uzun bir süre önce gerçekleşti.
Bir hayır kurumu ve fuarı olan Vril-Ya Bazaar ve Fête, Comic-Con ve WonderCon gibi hayran etkinliklerinin detaylandırılmasının habercisiydi. BBC ve diğerleri tarafından “dünyanın ilk bilim kurgu kongresi” olarak adlandırıldı. Ancak bu çağdaş dezavantajlardan farklı olarak, bu etkinlik eksantrik bir hayal gücüne adanmıştı: Edward Bulwer-Lytton'ın hit romanı Vril: Yaklaşan Irkın Gücü.
2004Demokrasi Konvansiyonu8 - Tarihçe
B raf O bama
2004 Demokratik Ulusal Kongre Açılış Konuşması
27 Temmuz 2004'te teslim edildi, Fleet Center, Boston
Tarayıcınız video etiketini desteklemiyor.
[ DOĞRULUK SERTİFİKALI: Aşağıdaki metin versiyonu doğrudan sesten kopyalanmıştır. (2)]
Bir ulusun kavşak noktası olan büyük Illinois eyaleti adına, Land of Lincoln, bu sözleşmeye hitap etme ayrıcalığı için en derin minnettarlığımı ifade etmeme izin verin.
Bu gece benim için özel bir onur çünkü kabul edelim ki bu sahnede bulunmam pek olası değil. Babam Kenya'da küçük bir köyde doğup büyüyen yabancı bir öğrenciydi. Keçi güterek büyüdü, teneke çatılı bir kulübede okula gitti. Babası - büyükbabam - bir aşçıydı, İngilizlerin hizmetçisiydi.
Ama dedemin oğlu için daha büyük hayalleri vardı. Çok çalışma ve azim sayesinde babam, daha önce gelen pek çok kişi için bir özgürlük ve fırsat feneri olarak parlayan büyülü bir yer olan Amerika'da okumak için bir burs aldı.
Burada okurken babam annemle tanıştı. Dünyanın diğer ucundaki bir kasabada, Kansas'ta doğdu. Babası, Buhran'ın çoğunda petrol kulelerinde ve çiftliklerde çalıştı. Pearl Harbor'dan sonraki gün, büyükbabam göreve başladıktan sonra Patton'un ordusuna katıldı ve Avrupa'yı boydan boya yürüdü. Eve döndüğümde büyükannem bir bebek büyüttü ve bir bombacı montaj hattında çalışmaya gitti. Savaştan sonra G.I. Bill, F.H.A. aracılığıyla bir ev satın aldı ve daha sonra fırsat aramak için batıya, Hawaii'ye taşındı.
Ve onların da kızları için büyük hayalleri vardı. İki kıtadan doğan ortak bir rüya.
Annemle babam sadece imkansız bir aşkı paylaşmakla kalmadılar, bu ulusun olanaklarına daimi bir inancı paylaştılar. Hoşgörülü bir Amerika'da adınızın başarıya engel olmadığına inanarak bana Afrikalı bir isim vereceklerdi, Barack ya da "kutsanmış". Hayal ettiler -- Zengin olmasalar da ülkedeki en iyi okullara gittiğimi hayal ettiler, çünkü cömert bir Amerika'da potansiyelinize ulaşmak için zengin olmanız gerekmiyor.
Şimdi ikisi de vefat etti. Yine de biliyorum ki bu gece bana büyük bir gururla bakıyorlar.
Onlar burada duruyorlar ve ben bugün burada duruyorum, mirasımın çeşitliliği için minnettarım, iki değerli kızımda ailemin hayallerinin yaşadığının farkındayım. Burada duruyorum, hikayemin daha büyük Amerikan hikayesinin bir parçası olduğunu, benden önce gelen herkese borçlu olduğumu ve dünyadaki başka hiçbir ülkede hikayemin mümkün olmadığını biliyorum.
Bu gece, Ulusumuzun büyüklüğünü teyit etmek için toplandık - gökdelenlerimizin yüksekliğinden, ordumuzun gücünden veya ekonomimizin büyüklüğünden dolayı değil. Gururumuz, iki yüz yıl önce yapılan bir deklarasyonda özetlenen çok basit bir önermeye dayanmaktadır:
Tüm insanların eşit yaratıldığı, Yaratıcıları tarafından kendilerine devredilemez bazı haklar bahşedildiği, bunların arasında Yaşam, Özgürlük ve Mutluluk arayışının olduğu gerçeğinin apaçık olduğunu kabul ediyoruz.
Amerika'nın gerçek dehası budur, bir inanç - basit rüyalara inanç, geceleri çocuklarımıza sokabileceğimiz küçük mucizelerde ısrar ve onların beslendiklerini, giyindiklerini ve zararlardan korunduklarını bildiğimizi söyleyebileceğimizi söyleyebiliriz. düşün, düşün, düşündüğümü yaz, ani bir kapı çalma sesi duymadan bir fikir sahibi olabileceğimizi ve rüşvet ödemeden kendi işimizi kurabileceğimizi, siyasi sürece intikam korkusu olmadan katılabileceğimizi ve oylarımızın sayılacağını -- en azından çoğu zaman.
Bu yıl, bu seçimde, değerlerimizi ve taahhütlerimizi yeniden onaylamaya, onları sert bir gerçekliğe karşı tutmaya ve atalarımızın mirasına ve gelecek nesillerin vaatlerine nasıl ulaştığımızı görmeye çağrılıyoruz.
Ve dost Amerikalılar, Demokratlar, Cumhuriyetçiler, Bağımsızlar, bu gece size söylüyorum: Yapacak daha çok işimiz var -- Illinois, Galesburg'da tanıştığım ve Maytag fabrikasında sendika işlerini kaybeden işçiler için yapacak daha çok işimiz var. Meksika'ya taşınıyor ve şimdi tanıştığım, işini kaybeden ve gözyaşlarını tutamayan baba için saati yedi dolar daha fazla ödeyen işler için kendi çocuklarıyla rekabet etmek zorunda kalıyor, 4500 doları nasıl ödeyeceğini merak ediyor. Doğu St. Louis'deki genç kadın ve onun gibi binlercesi için yapacağına daha çok güvendiği sağlık yararları olmadan oğlunun ihtiyacı olan ilaçlar için bir ay, notları olan, azimli, iradeli, ama yapamayan binlerce kişi. üniversiteye gidecek paran yok
Şimdi, beni yanlış anlama. Küçük kasabalarda ve büyük şehirlerde, lokantalarda ve ofis parklarında tanıştığım insanlar hükümetin tüm sorunlarını çözmesini beklemiyorlar. İlerlemek için çok çalışmaları gerektiğini biliyorlar ve istiyorlar. Şikago çevresindeki yaka ilçelerine gidin ve insanlar size vergi paralarının bir sosyal yardım kuruluşu veya Pentagon tarafından boşa harcanmasını istemediklerini söyleyecektir. İçeri girin -- Şehir içindeki herhangi bir mahalleye gidin ve insanlar size tek başına hükümetin çocuklarımıza ebeveynlerin öğretmesi gerektiğini bildiklerini öğrenmeyi öğretemeyeceğini, biz onların beklentilerini yükseltmedikçe ve biz onları kapatmadıkça çocukların başaramayacaklarını söyleyecektir. televizyonlar ve bir kitapla siyah bir gencin beyaz davrandığını söyleyen iftirayı ortadan kaldırın. O şeyleri biliyorlar.
İnsanlar beklemiyor -- İnsanlar hükümetin tüm sorunlarını çözmesini beklemiyor. Ancak önceliklerde ufak bir değişiklikle Amerika'daki her çocuğun iyi bir yaşam şansına sahip olmasını ve fırsat kapılarının herkese açık olmasını sağlayabileceğimizi derinden hissediyorlar.
Daha iyisini yapabileceğimizi biliyorlar. Ve bu seçimi istiyorlar.
Bu seçimde bu seçeneği sunuyoruz. Partimiz, bize önderlik etmesi için bu ülkenin sunabileceği en iyi şeyleri bünyesinde barındıran bir adam seçti. Ve o adam John Kerry.
John Kerry, hayatını tanımladıkları için topluluk, inanç ve hizmet ideallerini anlıyor. Vietnam'a yaptığı kahramanca hizmetten, savcı ve vali yardımcısı olarak geçirdiği yıllara, Amerika Birleşik Devletleri Senatosu'ndaki yirmi yılı boyunca kendini bu ülkeye adadı. Tekrar tekrar, daha kolay olanlar varken zor seçimler yaptığını gördük.
Değerleri ve sicili, içimizde en iyi olanı onaylar. John Kerry, çok çalışmanın ödüllendirildiği bir Amerika'ya inanıyor, bu nedenle denizaşırı iş gönderen şirketlere vergi indirimleri sunmak yerine, onları burada evde iş yaratan şirketlere sunuyor.
John Kerry, tüm Amerikalıların Washington'daki politikacılarımızın kendileri için sahip olduğu sağlık sigortasının aynısını karşılayabileceği bir Amerika'ya inanıyor.
John Kerry, enerji bağımsızlığına inanıyor, bu nedenle petrol şirketlerinin kârlarının veya yabancı petrol sahalarının sabote edilmesinin rehininde değiliz.
John Kerry, ülkemizi dünyanın kıskançlığı yapan Anayasal özgürlüklere inanıyor ve asla temel özgürlüklerimizi feda etmeyecek, inancı bizi bölmek için bir kama olarak kullanmayacak.
Ve John Kerry, tehlikeli bir dünya savaşında bazen bir seçenek olması gerektiğine, ancak asla ilk seçenek olmaması gerektiğine inanıyor.
Bilirsiniz, bir süre önce -- bir süre önce V.F.W.'de Shamus adında genç bir adamla tanıştım. East Moline, Illinois'deki salon. Yakışıklı bir çocuktu - altı iki, altı üç, berrak gözlü, kolay bir gülümsemeyle. Bana Deniz Piyadelerine katıldığını ve ertesi hafta Irak'a gideceğini söyledi. Ve neden askere gittiğini açıklamasını dinlerken, ülkemize ve liderlerine olan mutlak inancını, göreve ve hizmete olan bağlılığını, bu genç adamın herhangi birimizin bir çocuktan umut edebileceği tek şey olduğunu düşündüm. .
Ama sonra kendi kendime sordum, "Biz Shamus'a onun bize hizmet ettiği kadar mı hizmet ediyoruz?"
900 erkek ve kadını düşündüm - kendi memleketlerine dönmeyecek olan oğulları ve kızları, karıları ve kocaları, arkadaşları ve komşuları. Tanıştığım aileleri, sevdiklerinin tam geliri olmadan geçinmek için mücadele eden veya sevdiklerinin bir uzuv kaybıyla veya sinirleri paramparça olarak geri döndüğü, ancak yine de yedek asker oldukları için uzun vadeli sağlık yararlarından yoksun olan aileleri düşündüm. .
Genç erkek ve kadınlarımızı tehlikeye attığımız zaman, sayıları değiştirmemek veya neden gittikleri konusunda gerçeği gölgelememek, onlar yokken ailelerine bakmak, aileleriyle ilgilenmek gibi ciddi bir yükümlülüğümüz var. askerleri geri döndüklerinde ve savaşı kazanmak, barışı sağlamak ve dünyanın saygısını kazanmak için yeterli birlik olmadan asla savaşa girmemek.
Şimdi -- Şimdi açıklığa kavuşturmama izin verin. Açıklığa kavuşturayım. Dünyada gerçek düşmanlarımız var. Bu düşmanlar bulunmalı. Takip edilmeleri gerekir. Ve mağlup edilmeleri gerekir. John Kerry bunu biliyor. Ve Teğmen Kerry, Vietnam'da kendisiyle birlikte hizmet eden adamları korumak için hayatını riske atmaktan çekinmediği gibi, Başkan Kerry de Amerika'yı güvende ve emniyette tutmak için askeri gücümüzü kullanmakta bir an tereddüt etmeyecektir.
John Kerry Amerika'ya inanıyor. Ve sadece bazılarımızın başarılı olmasının yeterli olmadığını biliyor - çünkü ünlü bireyciliğimizin yanı sıra, Amerikan destanında bir başka bileşen daha var, hepimizin tek bir insan olarak birbirimize bağlı olduğumuz inancı. Chicago'nun güney tarafında okuyamayan bir çocuk varsa, bu benim çocuğum olmasa bile benim için önemlidir. Bir yerde reçeteli ilaçlarını ödeyemeyen ve ilaç ile kira arasında seçim yapmak zorunda kalan yaşlı bir vatandaş varsa, bu benim büyükannem ve büyükbabam olmasa bile hayatımı daha da yoksullaştırır. Bir avukat ya da yasal süreç olmaksızın bir Arap-Amerikalı aile tutuklanırsa, bu benim sivil özgürlüklerimi tehdit eder.
Bu temel inançtır - Bu temel inançtır: Ben kardeşimin koruyucusuyum. Ben kız kardeşimin bekçisiyim - bu ülkeyi çalıştırıyor. Bireysel hayallerimizin peşinden gitmemize ve yine de bir Amerikan ailesi olarak bir araya gelmemize izin veren şey budur.
Şimdi biz konuşurken bile, bizi bölmeye hazırlananlar var -- spin ustaları, "her şey yolunda" politikasını benimseyen olumsuz reklamcılar. muhafazakar Amerika -- Amerika Birleşik Devletleri var. Siyah Amerika ve Beyaz Amerika ve Latin Amerika ve Asya Amerika yoktur - Amerika Birleşik Devletleri vardır.
Uzmanlar, bilginler ülkemizi kırmızı eyaletler ve mavi eyaletler kırmızı eyaletler, Cumhuriyetçiler için mavi eyaletler, Demokratlar için mavi eyaletler şeklinde dilimlemeyi seviyor. Ama onlara da haberlerim var. Mavi eyaletlerde müthiş bir Tanrı'ya tapıyoruz ve kırmızı eyaletlerdeki kütüphanelerimizde federal ajanların ortalıkta dolaşmasından hoşlanmıyoruz. Mavi eyaletlerde Küçükler Ligi'ne koçluk yapıyoruz ve evet, kırmızı eyaletlerde eşcinsel arkadaşlarımız var. Irak'taki savaşa karşı çıkan yurtseverler olduğu gibi Irak'taki savaşa destek veren yurtseverler de var. Biz tek bir halkız, hepimiz yıldızlara ve çizgilere bağlılık sözü veriyoruz, hepimiz Amerika Birleşik Devletleri'ni savunuyoruz.
Sonunda -- Sonunda -- Sonunda, bu seçim bununla ilgili. Bir sinizm siyasetine mi katılıyoruz yoksa bir umut siyasetine mi katılıyoruz?
John Kerry bizi umut etmeye çağırıyor. John Edwards bizi umut etmeye çağırıyor.
Burada kör iyimserlikten bahsetmiyorum - işsizliğin sadece düşünmezsek ortadan kalkacağını ya da görmezden gelirsek sağlık krizinin kendi kendine çözüleceğini düşünen neredeyse kasıtlı cehalet. Bahsettiğim şey bu değil. Ben daha önemli bir şeyden bahsediyorum. Ateşin etrafında oturan kölelerin umudu, özgürlük şarkıları söyleyen özgürlük şarkıları, uzak kıyılara giden göçmenlerin umudu, Mekong Deltası'nda cesurca devriye gezen genç bir deniz teğmeninin umudu, bir değirmen işçisinin oğlunun tüm olasılıklara meydan okumaya cesaret eden umudu. Amerika'nın ona da yer olduğuna inanan, komik bir isme sahip sıska bir çocuğun umudu.
Umut -- Zorluk karşısında umut. Belirsizlik karşısında umut. Umudun cüretkarlığı!
Neticede bu Allah'ın bize en büyük hediyesi, bu milletin temel taşıdır. Görülmeyen şeylere duyulan inanç. Önümüzde daha iyi günlerin olduğuna dair bir inanç.
Orta sınıfımızın rahatlamasını sağlayabileceğimize ve çalışan ailelere fırsata giden bir yol sağlayabileceğimize inanıyorum.
İşsizlere iş, evsizlere ev sağlayabileceğimize ve Amerika'daki şehirlerdeki gençleri şiddet ve umutsuzluktan kurtarabileceğimize inanıyorum.
Arkamızda doğru bir rüzgar olduğuna ve tarihin kavşağında dururken doğru seçimler yapabileceğimize ve karşı karşıya olduğumuz zorluklara göğüs gerebileceğimize inanıyorum.
Amerika! Bu gece, benim hissettiğim enerjiyi hissediyorsanız, benim hissettiğim aciliyeti hissediyorsanız, benim hissettiğim aynı tutkuyu hissediyorsanız, benim hissettiğim aynı umutluluğu hissediyorsanız - yapmamız gerekeni yaparsak. , o zaman Florida'dan Oregon'a, Washington'dan Maine'e kadar ülkenin her yerinde halkın Kasım ayında ayağa kalkacağından ve John Kerry'nin Başkan olarak ve John Edwards'ın Başkan Yardımcısı olarak yemin edeceğinden hiç şüphem yok. ve bu ülke sözünü geri alacak ve bu uzun siyasi karanlıktan daha parlak bir gün gelecek.
2004 Demokratik Konvansiyonundan Dersler: Obama'nın Konuşması
VICKY RIDEOUT (KONUŞMA YAZILIMI DİREKTÖRÜ, 2004 DEMOKRATİK ULUSAL SÖZLEŞMESİ): Jack Corrigan ofisime girip, "Chicago dışından bu genç adamla ilgili açılış konuşmasıyla bir şans almayı düşünüyorum" dediğinde onun adını ilk kez duydum.
GELENEKSEL AKIL
KONUŞMA: 2004
VICKY RIDEOUT: Sadece ABD Senatosu'na aday olan iki dönemlik bir eyalet senatörünün Demokratik Konvansiyonun açılış konuşmacısı olması oldukça sıra dışıydı.
JOHN KUPPER (DANIŞMAN, 2004 OBAMA ABD SENATO KAMPANYASI): 2004'te Illinois'de ABD Senatosu koltuğu açıktı. O sırada kimsenin adını duymadığı Obama'nın bazı erken odak grup tanımlarını gösterdik ve onlar, &lsquowell, bu adam kulağa oldukça ilginç geliyor.&rsquo diye düşündük. sonuç ezici oldu. Onu televizyona çıkarabilseydik, kampanyadaki insanlarla konuşabilseydi, çok olumlu bir tepki alacağı hissini verdi.
JACK CORRIGAN (MÜDÜR, 2004 DEMOKRATİK ULUSAL SÖZLEŞME): Açılış konuşmasının rolü, tüm parti için bir toplanma çığlığı olabilir.
ARŞİV (1984):
VALİLİ ANDREW CUOMO: Belki Sayın Başkan, bir milyoner için vergi indirimi için paraya ihtiyacınız vardı ya da kullanmayı göze alamayacağımız bir füze!
JACK CORRIGAN: Kadınlar açıkça önemlidir, Afrikalı-Amerikalılar önemlidir. Adamın hiçbir videosunu görmemiştim, bu yüzden partiyi ve temsil ettiği her şeyi sunmanın yollarını aramaya başlayana kadar onu pek düşünmüyordum.
JOHN KUPPER: Genel olarak yazacak büyük bir konuşması olduğunda, kendini deliyor ve birkaç gün ondan haber alamıyorsunuz. Hepimiz ilk taslağın nasıl görüneceğini bekliyorduk. Birkaç gün sonra, 24 dakikada gelen bir faks aldık. Kerry halkı ona on teklif etmişti. Kesintileri yapar ve onları gönderirdim ve bir veya iki gün içinde, kesintilerin çoğu geri yüklenmiş olarak taslaklar geri gelirdi. Aynı zamanda kampanyası, bu zaman sınırını genişletmeye çalışmak için Kerry halkıyla müzakere ediyordu.
ARŞİV (DEMOKRATİK ULUSAL SÖZLEŞME, 2004):
BAŞKAN BARACK OBAMA: Bu gece benim için özel bir onur çünkü kabul edelim, bu sahnede bulunmam pek olası değil.
MICHAEL SHEEHAN (SPECH COACH, 2004 DEMOKRATİK ULUSAL SÖZLEŞME): Anladığım kadarıyla teleprompter konusunda çok az deneyimi varmış. İnsanların yaptığı iki hata, bir tenis maçına bakıyormuşsunuz gibi görünüyor – buradan okuyorsunuz, sonra buradan okuyorsunuz – ya da ekranlara bakmıyormuşsunuz gibi görünmeye çalışıyor. Gözünüzün ucuyla ekrana bakıyorsunuz ki bu elbette son derece aptalca görünüyor. Demek ki bu, kendine güvenme fikri, "insanlar ekranlara baktığımı ve onlara baktığımı bilmiyorlar."
VICKY RIDEOUT: Oyunun biraz ilerisinde, Kerry ekibi, "Obama'nın konuşmasında çıkarmamız gereken bir veya iki satır var" dedi. "Biz kırmızı ve mavi eyaletler değiliz, Amerika Birleşik Devletleri'yiz" ile ilgili bir şeydi.
JOHN KUPPER: Biliyorsunuz, "Bu Senatör Kerry'nin ileteceği bir mesaj, bu yüzden belki de iletmenize gerek yok" dediler. Ama Barack kararlıydı.
VICKY RIDEOUT: Ona sormam pek iyi olmadı. Ancak, bu bölümü yeniden yazmanın iyi bir yolunu bulduk.
ARŞİV (DEMOKRATİK ULUSAL SÖZLEŞME, 2004):
BAŞKAN BARACK OBAMA: Uzmanlar ülkemizi kırmızı ve mavi eyaletler olarak ikiye bölmeyi seviyor. Cumhuriyetçiler için kırmızı eyaletler. Demokratlar için mavi devletler.
MICHAEL SHEEHAN: En zor şey ev ve salon arasındaki farkı ayırmaktır. Önümdeki 16.000 kişi için mi oynuyorum, yoksa beni televizyonda izleyen 40 ila 60 milyon insan için mi biraz daha endişeliyim? Yıllar önce uygulamaya başladığım bir teknik "alkışlarda sörf yapmak" diye bir şeydi.&rdquo Salondaki seyirciler çılgınca alkışlıyor olsa da, evdeki seyirciler sizi hala duyabilir.
ARŞİV (DEMOKRATİK ULUSAL SÖZLEŞME, 2004):
BAŞKAN BARACK OBAMA: Hayal ettiler&mldr
MICHAEL SHEEHAN: Üzerinde biraz konuşuyorsun.
ARŞİV (DEMOKRATİK ULUSAL SÖZLEŞME, 2004):
BAŞKAN BARACK OBAMA: En iyi okullara gittiğimi hayal ettiler.
MICHAEL SHEEHAN: Yapması biraz zor ve konuşmacı tarafından muazzam miktarda kontrol gerektiriyor.
ARŞİV (DEMOKRATİK ULUSAL SÖZLEŞME, 2004):
BAŞKAN BARACK OBAMA: Belirsizlik karşısında &mldrhope. Umudun cüretkarlığı!
VICKY RIDEOUT: Hiçbir şeyin ters gitmediğinden emin olmak için konuşmayı dinlemek için dışarı çıktım. O konuşmayı kağıt üzerinde yüz kere falan görmüştüm ama o salonda yaptığında, "Tanrım, hayatım boyunca siyah bir Başkanımız olacak" diye düşündüm. Kimsenin bunun olacağını düşündüğünü sanmıyorum. dört yıl sonra.
ARŞİV (DEMOKRATİK ULUSAL SÖZLEŞME, 2004):
BAŞKAN BARACK OBAMA: Ve bu ülke sözünü geri alacak ve bu uzun siyasi karanlıktan daha parlak bir gün gelecek. Herkese çok teşekkürler. Tanrı seni korusun.
VICKY RIDEOUT: 2004 kongresinde podyumdan 250'den fazla farklı konuşma gerçekleştirdik. Bir konuşma-yazma ekibine sahip olmak ve mesajdaki tutarlılığın ve herkesin mesajında olduğundan emin olmak gerçekten önemli bir görevdir. Ve Chris Christie'nin 2012 Cumhuriyet Konvansiyonu'ndaki açılış konuşmasını gördüğümde beni gerçekten eve götürdü. Adayın eşi Ann Romney ayağa kalkar ve tamamen aşkla ilgili bir konuşma yapar.
ARŞİV (CUMHURİYET ULUSAL SÖZLEŞMESİ, 2012):
ANN ROMNEY: Bu gece seninle aşk hakkında konuşmak istiyorum.
VICKY RIDEOUT: Ve konuşmasının hemen ardından Chris Christie ayağa kalktı ve şöyle dedi:
ARŞİV (CUMHURİYET ULUSAL SÖZLEŞMESİ, 2012):
VALİLİ CHRIS CHRISTIE: Bu gece, sevgiye karşı saygıyı seçeceğiz.
VICKY RIDEOUT: Esas olarak kendisinden bahsetti ve konuşmasının en az üçte ikisi olana kadar Mitt Romney'den bahsetmedi bile.
ARŞİV (FOX HABER, 2012):
CHRIS WALLACE: Şahsen bunun şimdiye kadar duyduğum en anahtarsız açılış konuşmalarından biri olduğunu düşündüm&mldr
JACK CORRIGAN: 1952'den beri ilk oylamadan sonra tartışmalı bir kongre olmadı. Sözleşme daha az şüpheli hale geldi. Çok dinamik hoparlörler olmadan bunu ilginç kılmak daha zor.
ARŞİV (REAGAN BAŞKANLIK KÜTÜPHANESİ):
BAŞKAN RONALD REAGAN: Bu bizim mücadelemiz.
ARŞİV (JFK KÜTÜPHANESİ, 1980):
SENATÖR TED KENNEDY: Çalışma devam ediyor. Nedeni sürer.
ARŞİV (CSPAN, 2000):
COLIN POWELL: Bazıları buna şefkatli muhafazakarlık diyor. Bana göre, sadece insanları önemsemek.
VICKY RIDEOUT: İnsanlar gelenekleri geçmişten gelen sıkıcı bir şey olarak düşünse de, hala gerçekten önemlidir. Herhangi bir sözleşmeden en iyi şekilde yararlandığınızdan emin olmak istersiniz.
(2004) Al Sharpton, “Speech Before the 2004 Demokratik Ulusal Konvansiyonu”
2004'te New York'tan Rev. Al Sharpton, Demokratların Başkan adaylığı için kampanya yürüttü. Sharpton kendisini, yoksullar ve ezilenler adına Başkanlık için kampanya yürüten Rev. Jesse Jackson'ın halefi olarak gördü. Jackson'ın 1984 ve 1988'de yaptığı kadar destek görmemesine rağmen, ulusal ilgiyi seçmenlerine ve onlara yardım etme önerilerine odakladı. Boston'daki 2004 Demokratik Ulusal Konvansiyonu'ndaki konuşması takip ediyor.
Bu gece, sözlerime iki bölümde değinmek istiyorum.
Bir, buradaki delegelere hitap etmekten onur duyuyorum.
Geçen Cuma, Detroit'te Başkan George Bush'un konuşmasını dinleme deneyimine sahip oldum. Ve konuşmasında bazı sorular [sordu]. Umarım bu gece izliyordur. Sorularınıza cevap vermek istiyorum, Sayın Başkan.
Başkanımıza, delegelerimize ve toplanan herkese bu gece burada olmaktan onur ve mutluluk duyuyoruz. Ülkenin dört bir yanından destekçiler ve arkadaşlar tarafından katılmaktan mutluluk duyuyorum. Ailem Kathy, 18 yaşına girecek Dominique ve Ashley'nin bana katılmasından memnunum.
Amerika'nın özgürlüklerini kurmak için savaştığımız Boston'da 282 [228] yıl sonra buradayız. Devrim Savaşı'nda ölen ilk kişi, buradan çok uzak olmayan bir yere gömüldü, Crispus Attucks adında Barbadoslu bir Siyah adam.
Kırk yıl önce, 1964'te, Fannie Lou Hamer ve Mississippi Özgürlük Demokrat Partisi Atlantic City'deki Demokratik kongrede, ırk veya cinsiyetten bağımsız olarak tüm Amerika ve tüm Demokratlar için oy haklarını korumak için savaştı. Hamer'in standı, 1965'te Oy Hakkı Yasası'nı getiren Dr. King'in Selma'daki yürüyüşüne ilham verdi.
Yirmi yıl önce, Rahip Jesse Jackson, San Francisco'daki Demokratik Ulusal Kongre'de yine bu özgürlüklerin korunmasına çağrıda bulundu.
Bu gece, söz konusu özgürlüklerin ve söz konusu vatandaşlar olarak güvenliğimizin yanındayız. Bu gece buraya, tarihin bu noktasında özgürlüğümüzü korumak için yapmamız gereken tek seçeneğin John Kerry'yi Amerika Birleşik Devletleri başkanı seçmek olduğunu söylemek için geldim.
İlk sezondaki tartışmalarda hem John Kerry hem de John Edwards ile 30'dan fazla kez yan yana durdum. Onlarla sadece tartışmadım, onları izledim. Yaptıklarını gözlemledim. Gözlerine baktım.
Ne demek istediklerini söyleyen ve söylediklerini kasteden erkekler olduklarına ikna oldum.
Ayrıca, Amerika'nın özgürlüklerini — medeni haklarımızı, medeni özgürlüklerimizi — baltalamaya çalışan bu ülkenin siyasetinde kötü bir ruhun bu şehri terk edip ilerlememiz gerektiğine ikna oldum. bu ulusu partimiz ve John Kerry ve John Edwards için Kasım ayında zafer için örgütle.
Ama hemen söyleyeyim, bu sadece seçim kazanmakla ilgili değil. Bu ulusun üzerine kurulduğu ilkeleri korumakla ilgilidir. Tek taraflı dış politikamızın bir sonucu olarak milletimizin dünyadaki mevcut görünümüne bakın. 12 Eylül 2001'de benzeri görülmemiş bir uluslararası destek ve dayanışmadan, bu gece burada dururken düşmanlık ve nefrete geçtik.
Dünyada kendi başımıza hayatta kalamayız.
Dünyayı demokrasi için birleştirmek ve açlık ve hastalığa karşı küresel mücadeleye katılmak için bu fırsatı nasıl harcadık? Bunu, kusurlu istihbarata dayalı tek başına bir dış politikayla yaptık. Bize kitle imha silahları olduğu için Irak'a gittiğimiz söylendi. Yüzlerce askerimizi kaybettik. Rekor düzeyde devlet açığı verdiğimiz bir dönemde 200 milyar dolar harcadık. Ve silah olmadığı anlaşılınca savaşın mantığını değiştirip: Hayır, başka sebeplerden dolayı gittik dediler.
Bu gece size 'Tehlikedeyiz' Filo Merkezinden ayrılalım deseydim ve dışarı çıktığınızda bana 'Rahip Al, tehlike nedir?' diye soruyorsunuz ve ben "Önemli değil" deyin. Sadece biraz temiz havaya ihtiyacımız vardı,” seni yanlış yönlendirdim — ve biz de yanlış yönlendirildik.
Ayrıca, önümüzdeki dört yıl içinde iki veya daha fazla Yüksek Mahkeme Yargıcının koltuğunun müsait olacağı ihtimaliyle karşı karşıyayız. Bu yıl Brown'ın Eğitim Kurulu'na karşı kuruluş yıldönümünü kutladık. Bu mahkeme, kadın hakları ve medeni haklar gibi kritik konularda beşe karşı dörde karşı oy kullandı. Bu yönetimin önümüzdeki dört yıl içinde Beyaz Saray'da olması halinde, sivil ve kadın hakları ve son yüzyıldaki bu hareketlerin kazanımlarının tersine dönebileceğini düşünmek korkutucu. Bu gece size şunu öneriyorum, eğer George Bush 'te mahkemeyi seçmiş olsaydı, Clarence Thomas hukuk fakültesine asla gidemezdi.
Bu bir Parti ile ilgili değil. Bu Amerika'nın sözünü yerine getirmekle ilgili. Amerika'nın vaadi, tüm çocuklara kaliteli eğitimi garanti edeceğimizi ve okullarımızda metal dedektörlerine bilgisayarlardan daha fazla para harcamayacağımızı söylüyor.
Amerika'nın vaadi tüm vatandaşları için sağlık hizmetini garanti eder ve yaşlıları burada evde karşılayamayacakları reçeteli ilaçları satın almak için Kanada'ya gitmeye zorlamaz.
Amerika'nın vaadi, sağlık sistemimizde çalışanların her gün temizledikleri yataklarda hastaneye kaldırılmalarını sağlıyor.
Amerika'nın vaadi, hükümetin yatak odanızdaki davranışlarınızı düzenlemeye değil, mutfakta yemek sağlama hakkınızı garanti etmeye çalışmasıdır.
Devletin meselesi yatak odasında kimin birlikte yatacağını belirlemek değil, mutfakta yemek yiyemeyenlere yardım etmektir.
Amerika'nın vaadi, ister şu anda Joe Madison ve diğerlerinin oruç tuttuğu Sudan'da köleliğe karşı mücadele olsun, ister Sudan'da neler olup bittiğine dair olsun, insan haklarını savunmamızdır, Lesoto'da AIDS bu ülkede bir polisin görevi kötüye kullanmasıdır.
Amerika'nın vaadi, ister Meksika'dan, ister Haiti'den, ister Kanada'dan gelsin, kıyılarımıza girmek isteyen herkes için tek bir göçmen politikasıdır, herkes için bir dizi kural olmalıdır.
Gelenleri hoş karşılayamayız ve sonra hiçbir kültüre saygı gösterilmeyecek veya aşağı muamele görmeyecekmiş gibi davranmaya çalışamayız. Latin topluluğuna bakıp 'tek bir dil' vaaz edemeyiz. Amerika için savaşmaları için Irak'a göndermeden önce kimse onlara İngilizce sınavı vermedi.
Amerika'nın vaadi, her vatandaşın oylarının sayılması ve korunması ve seçim planlarının seçime karar vermemesidir.
Bana göre, Irak'ın başkenti Bağdat'taki halk için oy kullanma hakkını elde etmek için savaşacağımız ve haklı olarak öyle olacağımız, ancak yine de Irak'taki halka federal oy hakkını vermememiz apaçık bir çelişki. Amerika Birleşik Devletleri'nin başkenti, Washington, DC'de
Sayın Başkan, kapatırken Sayın Başkan, Cuma günü seçmenlere, özellikle Afrikalı-Amerikalı seçmenlere sorularınız olduğunu söylediğinizi duydum. Ve şu soruyu [sordunuz]: Demokrat Parti bizi hafife aldı mı? Pekala, soruları yükselttim. Ama sorunuzu cevaplayayım.
Cumhuriyetçi Parti'nin Lincoln ve Frederick Douglass'ın partisi olduğunu söylediniz. Bay Lincoln'ün Özgürlük Bildirgesi'ni imzaladığı ve ardından 40 dönüm ve bir katır verme taahhüdü olduğu doğrudur. Bu güne kadar tazminat tartışmasının başladığı yer burasıdır. 40 dönümü hiç alamadık. Herbert Hoover'a kadar gittik ve 40 akre asla sahip olamadık. Katırı alamadık. Biz de bu eşeğe bizi götürdüğü yere kadar sürmeye karar verdik.
Sayın Başkan, iki taraf da oyumuzu alırsa daha fazla kozumuz olur demiştiniz ama bu noktaya kadar siyasi oyunlar oynayarak gelmedik. Oyumuzu alan oyumuzu alanlar oldu. Bir Demokrat altında Sivil Haklar Yasası'nı aldık. Oy Hakları Yasası'nı bir Demokrat altında aldık. Demokratlar altında örgütlenme hakkımız var.
Sayın Başkan, bu kadar mücadele etmemizin, Florida'yı bu kadar ciddiye almamızın nedeni oy hakkımızın yaşımızdan dolayı kazanılmamış olmasıdır. Oyumuz şehitlerin kanına bulandı, Goodman, Chaney ve Schwerner'ın kanına bulandı, Birmingham'daki dört küçük kızın kanına bulandı.
Bu oy bizim için kutsaldır.
Bu oy pazarlık konusu olamaz.
Bu oy başkasına verilemez.
Sayın Başkan, saygılarımla, Sayın Başkan, dudaklarımı okuyun: Oyumuz satılık değildir.
Ve bu ülkede öne çıkan, dürüstlük ve gelenekleri üzerinde duran, Greg Meeks gibi, Obama Baracka [Barack Obama gibi John Kerry ve John Edwards ile ortaklar olarak ortaya çıkan genç liderlerden oluşan bir nesil var. ], seçmen kayıt direktörümüz Marjorie Harris gibi, siperlerdekiler gibi.
Ve güçlü aile değerleriyle geliyoruz. Family values is not just those with two-car garages and a retirement plan. Retirement plans are good. But family values also are those who had to make nothing stretch into something happening, who had to make ends meet.
I was raised by a single mother who made a way for me. She used to scrub floors as a domestic worker, put a cleaning rag in her pocketbook, and ride the subways in Brooklyn so I’d have food on the table. But she taught me as I walked her to that subway that life is about not where you start, but where you’re going. That’s family values.
And I wanted — I wanted somebody in my community — I wanted to show that example. As I ran for President, I hoped that one child that come out of the ghetto like I did, could look at me walk across the stage with governors and senators and know they didn’t have to be a drug dealer, they didn’t have to be a hoodlum, they didn’t have to be a gangster, they could stand up from a broken home, on welfare, and they could run for President of the United States.
As you know, I live in New York. I was there September 11th when that despicable act of terrorism happened. Few days after, I left home — my family had taken in a young man even who lost his family. And as they gave comfort to him, I had to do a radio show that morning. When I got there, my friend James Entome [sp?] said, “Reverend, we’re going to stop at a certain hour and play a song, synchronized with 900 and 90 other stations.”
He said, “We’re dedicating it to the victims of 9/11.”
I said, “What song are you playing?”
He said, “We’re playing ‘America the Beautiful.'”
And the particular station I was at, they played that rendition song by Ray Charles. As you know, we lost Ray a few weeks ago, but I sat there that morning and listened to Ray sing through those speakers, “Oh beautiful for spacious skies, for amber waves of grain, for purple mountains’ majesty across the fruited plain.” And it occurred to me as I heard Ray singing, that Ray wasn’t singing about what he knew, ’cause Ray had been blind since he was a child. He hadn’t seen many purple mountains. He hadn’t seen many fruited plains. He was singing about what he believed to be.
Mr. President, we love America, not because of all of us have seen the beauty all the time.
But we believed if we kept on working, if we kept on marching, if we kept on voting, if we kept on believing, we would make America beautiful for everybody.
2004Democratic Conventio8 - History
President Barack Obama takes the stage tonight to speak at the Democratic National Convention in Philadelphia. Twelve years ago, he made his famous keynote address at the 2004 DNC that catapulted him into the national spotlight. We look back on this speech with a passage from Power in Words: The Stories Behind Barack Obama’s Speeches, from the State House to the White House in which authors Mary Frances Berry and Josh Gottheimer give us a behind-the-scenes look at the craft and preparation that went into it.
It’s fair to say that no one could have expected what resulted from Barack Obama’s prime-time speech at the July 2004 Democratic National Convention. Not the Senate candidate himself nor his two key aides and traveling companions, David Axelrod and Robert Gibbs, nor Mary Beth Cahill, the campaign manager for John Kerry, the Democratic nominee for president.
No one could have imagined how that seventeen-minute speech would catapult Obama into stardom and onto the national political stage and eventually into the White House itself. After all, no one had even heard of Barack Obama before he took the podium. On the morning of the speech, the Philadelphia Sorgulayıcısı headlined, “Who the Heck Is This Guy?”
True, Obama had captured the attention of people in his home state and had become the leading candidate for the Illinois seat in the U.S. Senate vacated by Peter Fitzgerald, a Republican. But he had grabbed the lead only after his well-funded Republican opponent Jack Ryan dropped out of the race in the wake of a sex scandal. Having served only in the Illinois State Senate for eight years, Obama was not a national figure by any stretch. In fact, he has since reminded people that in 2000, after his failed bid for Congress, he had trouble even getting a pass onto the floor of the Democratic National Convention in Los Angeles and ended up watching the proceedings on a TV screen near the convention hall. He was so broke that the rental car facility rejected his American Express card.
Obama wrote in his 2006 book, The Audacity of Hope, “The process by which I was selected as keynote speaker remains something of a mystery to me.” In truth, there wasn’t much mystery about it. The Kerry campaign had thought long and hard about whom to pick for the slot. A team of about a dozen convention organizers, including Cahill, the Massachusetts politico Jack Corrigan, and the campaign strategist Robert Shrum, considered their options. The group narrowed their list of appealing Democratic Party politicos to Governors Jennifer Granholm of Michigan, Janet Napolitano of Arizona, Tom Vilsack of Iowa, and Obama.
In the end, the campaign concluded that Obama was the politically wise choice he would help them attract African American voters, a demographic that had been lagging in the polls. He was eloquent and youthful and delivered the right optimistic message (his campaign speeches for the U.S. Senate included the now familiar “Yes, we can”). Illinois was also a critical Senate seat. It was true that the campaign was concerned about Obama’s position on the war in Iraq—Kerry had initially voted to authorize military action. But ultimately, as Cahill put it, “I was convinced he was going to be the best.”
Plus, on a personal level, Kerry and Obama had hit it off during a joint campaign swing in spring 2004, first at a vocational center on Chicago’s West Side and then at a downtown fund-raiser at the Hyatt Regency Hotel. According to David Mendell, there was a clear rapport between the two: “It’s Kerry kind of looking at him and picking up tricks from the rookie.”
Obama and his aides had pursued the speaking slot with intensity and purpose. The team composed an eight-minute video that included excerpts from Obama’s Illinois Senate primary victory speech and campaign photos set to music from the documentary movie When We Were Kings, featuring Muhammad Ali. And Gibbs, a former Kerry campaign staffer, worked the phones to his former colleagues. They knew the promising history of past keynote speakers, including Franklin D. Roosevelt, who delivered rousing nomination speeches for Alfred E. Smith in 1924 and 1928, and Bill Clinton, who introduced Governor Michael Dukakis in 1988. Even though Hubert Humphrey, Barbara Jordan, and Mario Cuomo didn’t ascend to the presidency, their convention speeches have become important historical footnotes: Humphrey delivered a fiery defense of civil rights in 1948 Barbara Jordan was the first black woman to deliver a keynote speech in 1976 Cuomo’s 1984 “Tale of Two Cities” speech, about rich and poor in America, received critical acclaim.
Barack Obama began working on his speech in early July, as soon as Cahill delivered the good news that he had been chosen. Without missing a beat, Obama turned to his aides and delivered a clear message: he would write this speech. According to Gibbs, “He wanted to write this speech. in a way that was personal.” Axelrod later commented, “Almost immediately he said to me, ‘I know what I want to do. I want to talk about my story as part of the American story.’”
Obama toiled away on the draft assiduously, at all hours of the day and night, up until a week before the convention, when the convention speechwriting team demanded to see a copy. He wrote one version after another, scribbling lines on scraps of paper, on the corners of envelopes, on yellow legal pads, and on the top of memos from his aides. Obama tested lines from the speech on everyone, from crowds at his campaign events to his state senate colleagues. At one point, after coming up with a new idea, he went and sat on a stool in the bathroom off the Illinois General Assembly floor to write it down. According to one former campaign aide, David Katz, “We’d finish [the senate day] at nine or ten p.m. and he’d write till one or two in the morning.”
The Kerry staff gave Obama eight minutes of speaking time. Obama’s first draft was twenty-five minutes, so he sent drafts back and forth to his aides they’d cut out lines and he’d invariably add them back into the text.
The Kerry campaign was a little anxious about what Obama’s speech would say he was still an unknown quantity. Vicky Rideout, the convention’s chief speechwriter, had been expecting a draft in mid-July and it was getting late.
But the moment Rideout received and read the draft, she knew they had a hit. At seventeen minutes the speech was longer than they had asked for, but it didn’t matter. Rideout asked to take out one line, but otherwise accepted the speech as it was submitted.
Obama arrived in Boston the evening before his first rehearsal at the FleetCenter. Gibbs had scheduled a flurry of interviews, including a one-on-one with Tim Russert for Basınla tanışmak—so many, in fact, that Obama started to lose his voice.
Obama had never used a TelePrompter when he went to his first rehearsal. According to Mendell, “Obama was kind of winging it—that is how he was doing things back then.” But this was different. Michael Sheehan, a veteran speech coach, offered Obama his standard tips, including how to handle the three competing audiences the night of the speech—the screaming party delegates in the hall, the giant JumboTron screen that would beam his image and words out to the far reaches of the hall, and the millions sitting in front of their television sets.
Obama had three hour-long rehearsals at the practice podium in front of blue velvet curtains in what was normally the Celtics locker room. His initial run-throughs weren’t particularly strong he seemed to be adjusting to his new setting. But he soon found his groove. Jon Favreau, then working as Kerry’s speechwriter, who later became Obama’s chief speechwriter, remembered watching his future boss and being awestruck by his passion and charisma. He knew immediately that Obama was different from everyone else he had watched rehearse that week.
Unfortunately, Favreau also had to deliver some tough news to the future senator. One of the lines from Obama’s text was virtually identical to one in Kerry’s acceptance speech. Obama’s draft read: “We’re not red states and blue states we’re all Americans, standing up together for the red, white, and blue.” Kerry’s speech included the line, “Maybe some just see us divided into those red states and blue states, but I see us as one America: red, white, and blue.”
After Favreau told Obama that he would have to drop the line, Obama replied peevishly, “Are you telling me I have to take this line out?” Favreau remembered stuttering, unsure how to respond. Axelrod could see that Obama was frustrated, so he grabbed Favreau, quickly introduced himself, and asked him to step out into the hallway where they could discuss the line.
The two spent the next few minutes rewriting the sentence, changing it to: “We are one people, all of us pledging allegiance to the stars and stripes, all of us defending the United States of America.” Axelrod and Favreau had nipped the problem in the bud before it erupted into a larger issue. At the time, neither knew that it would be the first of many such collaborations between them.
Obama awoke at 6:00 a.m. the day of the speech. After a big breakfast, a rally sponsored by the League of Conservation Voters, and a quick lunch gobbled down between interviews, Obama retired to his room for a breather. The break didn’t last long. There was a last-minute crisis. His wife, Michelle, didn’t like his tie, so Axelrod grabbed Gibbs’s tie literally off his neck.
When Obama finally made it into the car that would ferry him to the FleetCenter, he relaxed the way he knew best. He called his grandmother, Madelyn, in Hawaii, and his two daughters, Sasha and Malia.
With a sea of Democrats cheering him on, and millions more watching on television, Barack Obama walked onto the national stage—literally and figuratively—beaming from ear to ear. From his vantage point in front of the crowd, all he could see was a sea of placards with “Obama” painted on them. For seventeen minutes Obama mesmerized his audience, first with his biography and then with a ringing endorsement of John Kerry—2,297 words in all. He told America the meaning of his African name, Barack: “blessed” he spoke about the importance of bipartisanship and the need to provide opportunity to all Americans.
His delivery started slowly and was a little stiff. His long-time Chicago friend Valerie Jarrett was so nervous that she “was digging [her] nails into [her] hands.” But then, Rideout recalls, a metaphorical light bulb went on. “His shoulders settled down and this wave of support from the crowd looked like it literally washed over him. Something happened to him physically.” His polish, poise, and preacher-like cadences drew in the crowd. It was clear that he was comfortable in his own skin, unlike so many other politicians. One of his Harvard Law professors, Christopher Edley, later said, “He was almost freakishly self-possessed and centered. He doesn’t strive for an Everyman quality: he is relaxed but never chummy, gracious rather than familiar. His surface is so smooth, his movements so easy and fluid, his voice so consistent and well pitched that he can seem like an actor playing a politician, too implausibly effortless to be doing it for real.” Democratic strategist Stephanie Cutter recalled the evening and his energy, saying, “I remember standing behind him and watching his feet move. It was like he was dancing at the podium. His feet were moving to the rhythm of the speech.”
Obama was interrupted with applause thirty-three times. The reviews were unanimous: it was a barnburner. People immediately compared his oratorical skills to those of John Kennedy, Ronald Reagan, and Martin Luther King Jr. He was mobbed by crowds, not just that evening, but also every day thereafter. The throngs at his senate campaign events regularly shot up from hundreds to thousands. His political future would be forever changed. As Senator Dick Durbin of Illinois put it, “Without that Boston speech, there is a question whether Barack would be. [president] today. His public image changed because of that speech.”
About the Authors
Mary Frances Berry is the Geraldine R. Segal Professor of American Social Thought and professor of history at the University of Pennsylvania, and the author of nine books. The recipient of thirty-three honorary degrees, she has been chair of the U.S. Commission on Civil Rights, is a regular contributor toPolitico, and has appeared onReal Time with Bill Maher, Anderson Cooper 360, The Daily Show, Tavis Smiley, and PBS's NewsHour. Follow her on Twitter at @ DrMFBerry .
Josh Gottheimer was presidential speechwriter and special assistant to President Bill Clinton appears on MSNBC, Fox News, and CNN as a political analyst edited Ripples of Hope: Great American Civil Rights Speeches and is executive president of the global PR firm Burson-Marsteller. Follow him on Twitter at @ JoshGottheimer and visit his website.
Barack Obama’s 2008 Election
During the 2004 Democratic National Convention, a first-term senator named Barack Obama from Illinois delivered a speech that exuded excitement, charisma and spark. Four years later, he found himself on that same platform as he launched his campaign to become the president of the United States.
The Obama vision was contagious and aspirational, although some considered him a long shot because of his minimal experience and because of his race. However, whenever he was met with opposition, he was able to exhibit a tone that spoke to people in a way that ushered in a change they could believe in. On November 4 th , 2008, the United States elected him to become first black president. Obama would go on to serve two terms.
In this episode of Black History In Two Minutes or So hosted by Henry Louis Gates Jr., with additional commentary from Farah Griffin of Columbia University, Jelani Cobb of Columbia University, and Leah Wright Rigueur of Harvard University, we take a closer look at a campaign that represented hope and unification and culminated with a historical moment in United States politics.
Black History in Two Minutes (or so) is a 2x Webby Award winning series.
If you haven’t already, please review us on Apple Podcasts! It’s a helpful way to for new listeners to discover what we are doing here: Podcast.Apple.com/Black-History-in-Two-Minutes/
Archival Materials Courtesy of:
• Alamy Images
• Getty Images
• Shutterstock
Additional Archival by::
• The Boston Globe
• Channel 4 News
• C-SPAN
• CNN
• C-SPAN
Additional Footage Courtesy of:
• Inkwell Films, Kunhardt, & WNET
Executive Producers:
• Robert F. Smith
• Henry Louis Gates Jr.
• Dyllan McGee
• Deon Taylor
Produced by:
• William Ventura
• Romilla Karnick
Be Woke presents is brought to you by Robert F. Smith and Deon Taylor.
Follow Black History in Two Minutes on Facebook
Follow Black History in Two Minutes on Instagram
Subscribe to Black History in Two Minutes Youtube Channel
‘Black History in Two Minutes’ is also available on Apple and Google podcasts.
A Brief History of Democratic Convention Keynoters
With his selection as the keynote speaker at this month’s Democratic convention, Mark Warner is stepping into an opportunity to significantly raise his political profile. Traditionally, the keynote slot has served to promote a rising or overlooked star in the party, and the past six keynote speakers all saw their political fortunes improve – sometimes radically – after their turns in the spotlight. İçerirler:
Barack Obama: You know how this one turned out.
Harold Ford, Jr.: Then a 30-year-old from Memphis, Ford was fellow Tennessean Al Gore’s handpicked choice to keynote the Los Angeles convention. Ford has been elected to the House in 1996, succeeding his father, Harold Ford Sr. The younger Ford plainly had (and has) statewide and national ambitions, and his speech provided an ideal platform to project a moderate image somewhat at odds with the politics (strident liberalism) of his predominantly black, Memphis-area district. Ford mulled and ultimately passed on a Senate run in 2002 when Fred Thompson retired and the waged a late-starting, ill-advised and ill-fated leadership challenge to Nancy Pelosi in December ’02. Finally, he gave up his seat to run for the Senate in 2006, very narrowly losing to Republican Bob Corker in an open seat contest. Ford won mostly positive reviews as a candidate and should have another chance to run for statewide office.
Evan Bayh: Then 40, Bayh was completing his second and last term as Indiana’s governor when he keynoted the Chicago convention that renominated Bill Clinton. Because of his pedigree – the son of liberal lion Birch Bayh – and his remarkable success in a deeply Republican state (at such a young age, too), it was already clear that Bayh’s future was bright and that he’d from in the years to come. In that sense, his selection as the keynote speaker merely served as affirmation of what was already known. His speech wasn’t particularly memorable (perhaps fitting, given his reputation for blandness), but two years later he won a Senate seat (his popularity scared incumbent Republican Dan Coats out of the race) and in 2000 he was one of Gore’s V.P. finalists. Bayh then passed on V.P. bid in 2004 and 2008 but has emerged – once again – as a serious V.P. contender. But if Barack Obama passes on him and goes on to win in November (thereby taking the 2012 presidential nomination out of play), Bayh could become the new Sam Nunn – that is, the red state-friendly senator who is perpetually mentioned for the V.P. slot but never chosen.
Zell Miller: Yes, that’s right, the angry Georgia firebrand who seemed to ridicule the entire Democratic Party as a bunch of terrorist-coddling pinkos in 2004 actually keynoted their gathering in ’92. Then the popular and moderately-liberal governor of Georgia, Miller had played a crucial role in Bill Clinton’s primary campaign by helping to deliver his home state – the first primary Clinton won that year. As a fellow moderate Southerner, Miller’s presence at the convention underscored Clinton’s efforts to convince voters that he had moved the party away from the northern liberalism of Michael Dukakis and Walter Mondale. But while the speech won Miller some attention, he largely avoided the national stage after it, serving six more years as governor. He left office in 1999 at the age of 66, pronouncing himself retired, but the sudden death of Senator Paul Coverdell in the summer of 2000 put an end to that, with Miller winning an appointment to the seat. It was in the Senate where he veered sharply to the right, a course change that ultimately led him to Madison Square Garden in the summer of ’04.
Ann Richards: “Poor George,” her famous put-down of George H.W. Bush at the Democrats’ ‘88 convention went, “he can’t help it. He was born with a silver foot in his mouth.” Richard was the rather obscure 55-year-old Texas state Treasurer when those words made her famous – and earned her the undying enmity of the Bush family. At the time, her Bush-baiting rhetoric was seen (by conventional wisdom) as a mistake that would come back to haunt her in Bush-friendly Texas, where she planned to run for governor in 1990. But she ended up winning that race, becoming the first female governor of the Lone Star State – and something of a folk hero to liberals across the country. She racked up high approval ratings (60 percent on Election Day ’94), but the Bushes nonetheless got their revenge: With Bill Clinton’s poisonous approval ratings sinking Democrats everywhere (and especially in the South), Richards fell victim to the Republican Revolution – and an opponent named George W. Bush – in her ’94 re-election bid.
Mario Cuomo: New Yorkers probably don’t need to be reminded of the most successful keynote address ever delivered at either party’s convention. With one mesmerizing speech, Cuomo, then the second-year governor of New York, established himself as the most compelling and passionate voice in the Democratic Party. Had the delegates at that San Francisco convention not been bound to vote for Walter Mondale, there might have been a stampede on the spot to nominate Cuomo. As it was, Cuomo’s speech alone vaulted him to top tier status among the party’s ’88 prospects. Once Gary Hart dropped out of that race in May ’87, Cuomo very likely would have emerged as the front-runner had he entered (which he refused to). And he was the runaway favorite within the party in 1991, especially after every big name (like Bill Bradley, Lloyd Bentsen and Dick Gephardt) declined the chance to run against George H.W. Bush and his post-Gulf War popularity. Polls showed Cuomo trouncing the B-list Democratic field (names like Paul Tsongas, Bob Kerrey and Bill Clinton) in December 1991, when he chartered a plane from Albany to New Hampshire on the day of the filing deadline for the lead-off primary. The plane sat on the runway all day, but Cuomo never climbed aboard.
TAMPA - Nearly all the suspense – save, perhaps, just how much rain and wind will descend on Tampa during the 2012 Republican National Convention – has already seeped out of this minutely scripted quadrennial event. And yet there still remains an element of doubt on whether, during these upcoming four days, someone will spectacularly fall flat on his or her political rear end or, conversely, will wildly succeed in beating expectations.
Mitt Romney will undoubtedly attract the convention’s single largest television audience when he delivers his major address on Thursday night as the no longer presumptive GOP nominee. But history reveals that the spotlight could also shine (or dim) on the convention keynote speaker as well as on whomever introduces the party’s choice.
In different ways, Barack Obama and Bill Clinton, the current and penultimate Democratic presidents, illustrate these unpredictable factors in convention lore.
Obama’s electrifying keynote address at the 2004 Democratic National Convention spurred talk about a future run for the presidency, even though at the time, as an Illinois state senator, he had yet to ascend to the national political stage.
None of the four major TV networks carried Obama’s speech. But the commentariat was enthralled. And that’s what really mattered.
NBC’s Tom Brokaw wondered whether Obama or the nominee, Sen. John Kerry of Massachusetts, would be the more remembered figure from the convention while Hendrick Hertzberg , a onetime speechwriter for President Jimmy Carter, rated it as “slightly better” than the heralded 1984 keynote address by New York Gov. Mario Cuomo. “If he wrote that speech, then he should be president, because it’s such a great speech,” Hertzberg said. “If he didn’t, then he should be president because he found such a great speechwriter.”
What Obama had found were two key advocates on Kerry’s staff: Convention manager Jack Corrigan and media guru Robert Shrum. Corrigan’s friend, Lisa Hay, who knew Obama from their years on the Harvard Law Review, made a pitch on his behalf. Mary Beth Cahill, Kerry campaign manager, chose Obama over the other finalist, Canadian-born Michigan Gov. Jennifer Granholm.
As the keynote speaker in Tampa, New Jersey Gov. Chris Christie is already far better known among the political cognoscenti than Obama was in 2004. Romney gratefully received his endorsement last October, while his nomination was still far from being assured.
Clinton was a young up-and-coming governor of Arkansas in 1988 when Gov. Michael Dukakis of Massachusetts chose him to give the convention nominating speech. It went on for 33 minutes, twice the assigned length, while the convention delegates, paying scant attention, milled around the Omni in Atlanta, as if at some giant cocktail party, and the networks all cut away.
The most memorable highlight from that evening’s calamity came when Clinton spoke the words “in closing,” prompting a sardonic cheer from the delegates. Afterwards, Clinton sought to shrug it off as “a comedy of errors, just one of those fluky things.” Fearful, however, that he had put his wider political ambitions at risk, he agreed to go on NBC’s “Tonight Show” and joined in the laughter after Johnny Carson turned an hourglass over on his desk as he began to speak.
The best prospect to emerge as the “un-Clinton” in Tampa is Marco Rubio, the junior senator from Florida, who is scheduled to speak before Romney. Expectations are running high: In addition to his Hispanic roots and come-from-behind 2010 Senate victory, Rubio has earned a reputation as the anointed “crown prince” of the Tea Party movement.
To the dismay of some convention history buffs, what most assuredly will be lacking in Tampa, long the home of fine cigars, is any semblance of a “smoke-filled room” – a bygone staple of U.S. politics.
The late William Safire wrote in his authoritative political dictionary that the phrase originated at the 1920 Republican National Convention in Chicago, which nominated Ohio Gov. Warren Harding on the 10 th ballot.
According to Safire, Harry Daugherty, an Ohio Republican political operative, predicted the delegates would be deadlocked. Then, he reportedly said: “After the other candidates have gone their limit, some 12 or 15 men, worn out and bleary-eyed for lack of sleep, will sit down about two o’clock in the morning around a table in a smoke-filled room in some hotel and decide the nomination. What that time comes, Harding will be selected.”
Daugherty, who went on to become President Harding’s scandal-tainted attorney general, “later denied having said any such thing.” Safire wrote. But the account was subsequently corroborated by William Allen White, the iconic editor of the Emporia (Kan.) Gazette and a well-respected figure in Republican ranks.
As usually happens in such cases, the press had the last word. A story filed by Kirke Simpson of the Associated Press at five in the morning on June 12, 1920, led off with the words: “Harding of Ohio was chosen by a group of men in a smoke-filled room early today as [the] Republican candidate for president.”
The Speech That Made Obama
Twelve years ago, almost to the day, Barack Obama’s flight from Springfield, Ill., landed in Boston around 4 a.m. He paced around the lobby of the Back Bay Hilton, ran into his campaign press secretary, Robert Gibbs, and together they contemplated the keynote speech Obama would deliver to the Democratic National Convention the next night. Sleep was not in the immediate plan for Obama, who was then running to become the only African-American in the United States Senate. He would head out again at 6 a.m. to tape “Meet the Press,” “Face the Nation” and “Late Edition” on CNN. It was not the normal Sunday morning regimen for little-known state lawmakers.
But then, things had become aggressively abnormal for Obama since John Kerry had picked him to be the keynote speaker at his nominating convention. Obama figured this was a moment in time and that the fuss would subside soon enough. “I’m not someone who takes the hype that seriously,” Obama told me when I met him a few hours later.
He was making the rounds of a brunch hosted by the Congressional Black Caucus held aboard a docked cruise ship in Boston Harbor. I was assigned to write an article on Obama, then 42, that same day, and met up with him as he boarded the boat. Obama addressed me as “the guy from The Washington Post,” my employer at the time. He kept telling me, and the many people that kept rushing up to him, that he was desperate for a nap. I found this somewhat audacious and endearing. He seemed to have somewhere between eight and 12 seconds of political nicety in him for everyone before he would declare what he would rather be doing (“I need a nap”) and move on.
He was never a natural, draw-energy-from-the-crowd politician like Bill Clinton or even George W. Bush. When we could steal a few seconds, Obama kept emphasizing to me that this was all temporary, that the fuss would all end soon enough. He had some experience with riding small waves of national acclaim, after all, having been named the first African-American editor of The Harvard Law Review several years earlier. “After about two weeks, all the stories were written and everyone left me alone,” he said.
That, of course, never happened in this case. Normalcy would be an early casualty of what would come next for Obama, beginning with that 2004 keynote. It’s not really clear, in retrospect, whether Obama really believed he was a mere “flavor of the month, or the flavor of the week, or whatever,” as he told me or whether he was deftly practicing the faux modesty required of a politician otherwise amply equipped with self regard.
But it’s hard not to look back on those flavor-of-the-month days in Boston as Obama prepares to make his last speech as a sitting president to the Democratic Convention. He could very well allude to that keynote from the lectern tonight, no doubt contrasting, as he likes to do, his black hair of then with the deep gray of now. He could very well invoke the unifying themes that he struck in what was the first national convention after 9/11. “There’s not a liberal America and a conservative America,” Obama said in one of that speech’s most quoted lines. “There’s the United States of America.”
The speech became a touchstone of national unity and a soaring manifesto of hope that would form the foundation of his 2008 presidential campaign. It would also represent, strikingly, the exact opposite tenor of Obama’s two terms in office. He is no longer a flavor of the month, and today’s flavor is a very different one of division.
Obama will stand on the convention podium tonight in the midst of a fractured, tense and violent time in America. The 2016 presidential campaign has served as a bizarre and awful corollary to a stretch that can seem frighteningly off the rails. Obama will make his address tonight a few hours after the Republican nominee, Donald Trump, said today in a rambling news conference that he hoped the Russians would hack into his opponent’s email to reveal the contents of Hillary Clinton’s missing emails.
In the perversity of this atmosphere, Democrats seem to be sensing a moment of bipartisan opportunity – a kind of backdoor unity campaign that could bring mainstream Republicans into their camp. The big speeches of Monday and Tuesday nights were both strikingly nonpartisan and included easy nods to the other side. Michelle Obama emphasized the shared imperative of picking a president best equipped to ensure better futures for children. “This November, when we go to the polls this is what we’re deciding,” she said. “Not Democrat or Republican, not left or right.” Bill Clinton last night quoted Newt Gingrich’s praise of his wife and also mentioned her past collaboration with another longtime Democratic boogeyman, Tom DeLay. It’s as if the Democrats are almost nostalgic for having normal, familiar Republican opponents and engaging in a retroactive normalization of past partisan norms. What a bizarre year.
And now comes Obama, in what many will see as a valedictory coda to his 2004 debut. It’s a big speech for Obama, no doubt. It feels bigger than the usual, even for an old gray pro that set out 12 years ago, thinking he could rest soon enough.