Bir tesadüf sonucu, engelli ve özürlülerin eğitim aldığı bir okula giren ve çıkanları birkaç gün için izleme fırsatı buldum. Bu yaşımda, bana bir şekilde ders veren bazı gözlemlerimi kapasitem ölçüsünde sizlerle paylaşmak istedim.
Hani derler ya; “ Ders almak istiyorsan, ya hastanede yatanları dolaş, ya da daha ötesi git mezarlığı ziyaret et.” Bu söylem; yaşamanın ve sağlığın değerini hatırlatmak için kullanılan bir söylemdir ve de çok doğrudur.
Engelli okulunun önündeki kısa gözlemim ise, bence çok daha büyük ders oldu bana. Orada sağlığın ve yaşamın ötesinde, gerek engelli ve özürlü çocukların gerekse ailelerinin çok daha güzel değerlere sahip çıktığını gördüm.
Araçtan kucakta indirilen bir çocuğun, etrafa gülücük dağıtarak okula geliş heyecanını, aynı şekilde okuldan eve götürülürken kendini ispat eden, ben de varım, okuldan dönüyorum diyen, kendine güven duyan, sizden de bunun onayını isteyen sevimli, masum bakışlarını hissettim.
Aynı anda, görevlilerin, hele hele Annenin, Babanın, bir yandan çocuğun heyecan ve sevincini paylaşırken, diğer yandan araca bindirirken ve indirirken ona zarar vermemek için gösterdikleri dikkat ve ihtimama büyük bir saygı duydum.
Çocuğunun çıkışını bekleyen Anne ve Babaların, bazen Anneanne, Babaanne ya da Dedelerin, gözler dalgın, sabır kusan, derin ve sürekli düşünen çehresini görünce, ağırbaşlı selamlarını alınca, onların dünyanın en kıymetli eli öpülesi onurlu insanlar olduğunu bir daha anladım.
Hele bir seferinde, engelli büyük bir çocuğun okulda ne yaptığını anlattığı kişiye defalarca, “Dayı, Dayıcığım” dediğini duyduğumda; bir yandan anne, babanın ortada olmadığı bu durumun arkasında kim bilir ne acı bir hikaye var diye düşündüm ve yıkıldım, öte yandan da kendisinden de ağır yeğenini, ileri yaşına rağmen bir hamlede tekerlekli sandalyeden kaldırıp arabaya yerleştiren adamın koşup elini öpmek istedim. Uzaktan izlediğim, tanımadığım ama saygın olduğuna inandığım bu kişi arabasına binip okulun önünden ayrılırken bir de bana sempati ile selam verince, böyle bir insanın yanında bir hiç olduğumu hissettim.
Bu kadar örnekle yetinirken, kısaca demek istiyorum ki; aramızda yaşayan bu çocuklara, onların ailelerine ve onlara severek hizmet veren tüm onurlu insanlara, yaşamak ve yaşatmak için verdikleri bu mücadelelerinden dolayı büyük SAYGI duyuyorum. Sağlıklı olanların da, bu insanların yaşama tutunan bu zorlu gayretlerini örnek alıp, kendilerine ders çıkarmaları ve en azından onlara saygı göstererek yaşamlarına da destek olmaları gerekir diye düşünüyorum.
Sağlıcakla kalın.
18 Aralık 2019