Alışma bana;
Ne yapacağım belli olmaz,
Bugün varım yarın birden yok olurum.
Dokunma bana;
Kapanmamış yaralarla doluyum,
Canımı acıtma bir yarada sen açma.
Çözmeye çalıma sakın;
Seninle karışır kördüğüm olurum.
Güveniyorsan kendine;
İnandır beni aşkın varlığına,
Sonucunda öyle bir aşk yaşatırım ki,
Vazgeçemezsin,
Tutkun olurum…
Önceden çok sevdiğin birine şimdi bomboş bakabilmek mümkün mü?
Hiç bir şey hissedememek…
Ben de bu mümkün oldu.
Artık ellinci kattan düşmüşümde, kalkıp yürümeye devam etmişim gibi hissediyorum…
Tek şaşkınlığımsa,
Böyle bir sevgimin bitmiş olması…
Bu yüzden artık insanlara seni seviyorum ama sensizde yaşarım mesafesinde duruyorum.
Çünkü artık kimsenin benden şüphe duyacak kadar sebebi, emin olacak kadar cesaretinin olmasını istemiyorum…
Artık biliyorum,
İnsanlar değişmez,
Ya daha iyi yalan söylerler ya da siz değiştiklerine inanmak istersiniz…
Neden inanmıyorsun bana anlamıyorum?
Sen neredeysen orada olmaya çalışıyorum.
Hep yanında olmaya çalışıyorum.
Ayrıca sana neden yalan söyleyeyim?
Her yaptığım şeyden sonra neden seni inandırmaya çalışıyorum.
Ne yapayım? Yanımda şahitlerle mi dolaşayım?
Bu tarz davranışların aşırı kırıcı olmaya başladı.
Zaten sen bana inanmadıktan sonra daha ne kadar kırılabilirim ki?
Yeter artık, kırma beni!!!