Sinop'ta yeni evli bir çiftin astığı yazının fotoğrafı çekildi ve sosyal medyanın gündemine oturdu.
Fakat anlamadığım şöyle bir nokta var. Maddi durumu yeterli olmayan ve evini döşeyecek parası olmayan insanların kullanılmayan eşyaları istemesi kadar başka doğal bir şey ne olabilir?
Bizler düğün düzenleyerek insanların altın vermesini kabul ediyoruz.
Bu paralar ve maddi değeri olan eşyalar üzerinden hayat kurabiliyoruz.
Peki durum açık bir alana gelince neden değişiyor?
Bu duruma emin olun halk nezdinde, komşu, mahalle kültüründe tepki verileceğini bile sanmıyorum. Ancak hayata sınırlı bir çerçeveden bakan sosyal medyadan tepki alabilir böyle bir ilan.
Çok net hatırlıyorum, bizler küçükken kullanmadığımı eşyaları sokağın başına koyardık gelir biri alır diye.
Şimdi insanlar bunları direkt çöpe atıyor. Çünkü ben kendim kullanmıyorsam, diğerlerinin neden ihtiyacı olsun ki diye düşünüyor.
Şehir hayatının getirdiği bireyselleşme, yalnızlaşma, öküzleşme diyin istediğinizi söyleyin... değişmeyen tek şey kapı insanların maddi yetersizliklerinin diğerleri tarafından neden aşağılandığına gelecektir.
Ben alıyorum, sen niye alamıyorsun?
Abicim bu iş, hava, su, ahlak değil ki.
Bu sistemi döndüren en büyük çark olan para bende belki de yok. Ayıp mı?
Değil.
O yüzden Sinoplu çift yapabileceği en doğru hareketi yapmış. Tüm samimiyetiyle bir ilan yapıp mahalleye asmış. Bu evlilikten ancak samimiyet doğar bana güvenin.