ANTİ EMPERYALİST ASANSÖR
1) Allah’ım bana bugünleri de gösterdiğin için şükürler olsun. Hrant Dink Davası’nda yollar nereye geldi dayandı artık apaçık ortaya çıkıyor. Kısaca Nedim Şener’in cinayetle ilgili soruları çoktan doğrulandı bile. Hatta Yasin Hayal kendisini kullanan emniyetçilerin isimlerini tek tek sayıyor, açın okuyun.
Bizler de bu toprakta bu sokaklarda yaşadık, 12 Eylüller yaşadık, nice cinayet davası gördük, Hrant Dink cinayetinin (tıpkı Malatya rahip cinayetleri ve bir çokları gibi) Türkiye’yi tasfiye ve işgal projesinin parçası olduğunu Hrant’ın ölümünden birkaç gün sonra ekranlardan söyledik, açıp bakarsınız.
Bir de Hrant’ın arkadaşı (kabul edilen) Oral Çalışlar ve Etyen Mahcupyan, Ali Bayramoğulları’nın o günlerdeki yazılarını bir zahmet açıp bakınız.
Başta hayali bir Ergenekon’u hedef alıyor ve tüm yurtseverleri ima ederek yüzlerce suçlama töhmet dolu konuşmalar yapıp yüzlerce yazılar yazdılar.
Bugün ise hava değişti, kaç zaman var ki Hrant’ın bu en yakın arkadaşları artık ‘Ergenekon’ diyemiyor, ancak ‘cemaat de’ diyemiyor.
Ergenekon’a sallamak kolaydı ama şimdi şüpheler cemaat polislerine yoğunlaşınca Ergenekon gibi rahatlıkla üfüremiyor, aksine içine düştükleri acıklı konumdan mı bilinmez inceden inceye davanın hukuki sürecine aşırı titizlikle riayet eden bir çerçevede sıkışıp kalmışlar, gıkları çıkmıyor.
İnsan soruyor bu fazla incelmiş hukuki hassasiyetleri o günlerde (hedef gösterip itham eden yazılarla) habire yurtsever insanlar içeri tıkılırken niye göstermediler. Ve neden o günlerde birbirleriyle anlaşmış gibi aynı yerleri suçladılar aynı boş iddiaları ekranlardan yıllarca sabahlara kadar salladılar.
Yaşları altmışı çoktan geçmiş üstelik yazarlar Ergenekon’un bir ‘kalıp’ olduğunu dün başkalarına bugün başkalarına göre şekillendiğini anlayacak kadar tecrübeleri zekaları yok muydu, yoksa köşelerin ekranların maaşların tadı mı kamaştırıcıydı?
Şimdi Basra harap olduktan sonra, nihayet efeler düze indi, acı gerçekle yüzleştiler ve Ergenekon diyemez oldular, hayır şimdi biz iddia ediyoruz, bir Ergenekon var dün başka bugün başkalarının kullandığı, Hrant cinayetinde de onun parmağı var.
Allah bugünleri de gösterdi şükürler olsun. Ben ise o günlerde ekranda sakın Hrant’ı öldürenler size maaş verenler olmasın diye konuştum. Ancak Hrant’ın hatırasına bir şekilde ipotek koyanlar bizleri ‘cani’ yerine koymakta ve avuçlarının içinde yaşadıkları İslamcı liberal arkadaşlarını da ileri demokrasileri için övmekte pohpohlamakta tereddüt göstermediler, altlarına döşenen yastıklar divanlar koltuklar mı çok güzeldi?
Hepimiz patır patır içeri tıkılalım diye Hrant’ı öldüren şebekenin gölgeleriyle ideolojik dostluklarına toz kondurmadan masum insanları suçlayıp bugüne kadar güle oynaya geldiler.
Geçen zaman içinde ortalığa dökülen binlerce iftira yüzlerce insanı içeri tıktı, hatta bu iftiralardan bir kaçı bana kadar dahi geldi, üstümde öyle bir baskı kurdular ki mesela Ufuk Güldemir, Hrant’ın öldürüldüğü gün Hrant’ı Nihat Genç’in adamları öldürdü diyen bir yazı dahi kaleme aldı. Üstüne mesela Ece Temelkuran gibi geçmişte beni çok iyi tanıyan şirin muhalif yazarlar Hrant’ın ölümüyle ilgili ismimi ( o günlerin rüzgarına kapılıp Genç’in adamları diye ara başlıklar atıp) ima eden yazılar dahi yazdılar. Sessizliğe çekilip bugünleri bekledim, bir gün hesaplaşırız diye.
O hesabı bu birkaç satırla burada kesmek istiyorum, açın o günkü yazılarınızı bir daha okuyun, Hrant cinayetini kimlerin üstüne yıkmaya çalıştınız kimleri ima ettiniz kimleri suçladınız ve Hrant’ı öldüren şebekenin emellerine nasıl alet oldunuz, kudurduğunuz o günlere bir daha bakın.
Hrant’ın öldürüldüğü günün akşamı ekrandan çok duygusal bir konuşma yapmıştım, bir de birkaç gün sonra bu cinayeti Türkiye’yi işgal planı başlatanlar işledi dediğim ikinci konuşma, iki, ve o günden sonra bugüne değin Hrant’la ilgili ailesi rahatsız olmasın diye asla tek cümle etmedim, suskunluğumu şimdi burada bozuyorum.
Hrant benim de arkadaşımdı, onunla İstanbul’un Tahran’ın Şam’ın Kahire’nin Erivan’ın caddelerinde defalarca sabahlara kadar, o, dağılmış nar tanelerini toplarken bugün orta boy bir kitap olacak kadar hatıralar saklıyorum, hatırasına saygıdan çok, hatıralarını bloke edenleri maaşlayan gazetelerden-gazetecilerden iğrendiğim için, bugüne kadar tek kelam etmedim.
Ve Hrant’ın onurunu koruma tekeline alan bu güya arkadaşları Hrant cinayeti sonrası suçladıkları itham ettikleri yurtseverlerden özür dilemedikçe, bu dava mahkemede biter, burada bitmeyecek.
Başta Nedim Şener’e ve sonra Hrant’ın avukatlarına çok şey borçluyuz. Ve ayrıca Türkiye’ye ‘kumpas’ kuran çetelere karşı gazetecilikle bağımsızlık yazarlıkla direndikleri için bugün içerde olan ve bizlerin sesimizi yükseltmelerine yardımcı olan bütün arkadaşlarıma şükran borçluyum. Evet içerdesiniz ama karanlığı kumpasları yıkıp parçalayan sizlersiniz.
Belgesellerde izlemişsinizdir nehrin tersine yukarısına giden balıkların yolunu kesen ayılar, balıkları pençeleriyle avlayıp afiyetle yiyor. Ancak belgeseli sabırla sonuna kadar takip ederseniz, soylarını sürdürecek kadar birçok balığın ayıların pençelerinden kurtulup nehrin kaynağına ulaştığına şahit olursunuz, tıpkı bugün gibi.
Hrant davasının nihayet yırtılıp kumpasın gözükmeye başladığı bugünleri görmek, bizler için iki cihana değer, artık ölmüşüz içeri tıkılmışız, umurumda değil.
Doğru fikir önce samimi dava adamlarını arar sonra sabır ister, ey hayat SEN NELERE KADİRSİN, ey güzel Allahım dünya gözümüzle bize bugünleri gösterdin, sana şükürler olsun..
Şimdi sabırla Ali Bayramoğlu’nun Etyen’in Oral Çalışlar’ın dönüp o günlerde kimleri ima etmiş kimleri suçlamışlar diye dönüp bakmalarını hatırlatmak, boynumuzun namusumuzun borcudur.
Bakalım en yakın arkadaşları Hrant’ın katillerini gerçekten bulmak mı istiyorlar, yoksa, aldıkları maaş uğruna, en yakın arkadaşlarının ölümünü nefret ettikleri bir ideolojinin üstüne yıkmak için kurban verip, karmaşık hukuki süreçleri de bir fırsat bilip, dolambaçlarında kaybettirip unutturmak mı istiyorlar.
Çok acılar çekmiş sevgili eşi Rakel’e de saygıyla bir nazirede bulunmak istiyorum, Rakel hanım, bir bebekten katil yapanları, biraz da liberallerle Amerikan ajanlarının toplantılarındaki tertiplerde gelin birlikte arayalım.
CEMAATİN EŞEKLEŞTİRDİĞİ YAZARLARDAN DEĞİLİZ
2) Yazar Nagehan Alçı’ya Atatürk’e diktatör suçlaması üzerine geçtiğimiz aylarda mizahi bir cümleyle karşılık verdim, elime sağlık iyi ki verdim, yandaş medya, vay Nihat Genç bayan yazarın iffetiyle oynadı diye manşetler attı.
Kaç gündür ODA TV sütunlarında gazetecilerin savunma metinlerini okuyorsunuz. Türk basınının iftihar sayfaları. Ağlayarak gururlanarak okuduk. Bilmem Nagehan hanım da okudular mı? Arkadaşlarımız içeri alındığı günden beri başta karanlık oda, sonra ‘neler var neler, daha kimler alınacak’, sonra orada müstear isimle yazanlar var hepsi birer birer çıkacak yeni dalgalar gelecek diye tehditle iftirayla kaç tane konuşma kaç tane yazı yazdılar.
Özellikle Sait Çakır’ın savunmasını izlediniz Nagehan Alçı hanımefendi, iffetli insanlar, ya iddialarını ispat eder ya da bir cevap verir. Değil gazetecilik insan olmanın namusu bunu gerektirir. İffet diye bir şey varsa savunmalar ortada, buyurun iddialarınızı tekrar edip ispatlayın.
Arkadaşlarımız bir yıldır içerde ve savunmaları işte ortada, şimdi söylüyorum namus ve iffet sahibi insanlar ‘karanlık oda’ iftiralarına ‘müstear gizli isimler yazıyor’ iddialarına bir küçük cevap vermek zorundalar. Mahkeme orada değil, mahkeme ‘beyaz kağıt üzerinde’ burada. Sizin de kaleminiz bembeyaz kağıtlara inanıyorsa elinizde kalem de var, bir yıl tam bir yıl bedavadan salladınız üfürdünüz.
Bedavadan konuşulan Turkcell hattı gibi ‘savcıların hatlarından’ konuşanları ifşa etmek rezil rüsvay etmek boynumuzun borcu olsun.
Tertemiz insanlar hapishanelerde çürürken bir de üstüne vahşi karanlık iftiralar atıp sonra da kahkahalarla eğlenenler! Aylarca usanmadan attığınız iftiraları, ömrümüz oldukça hergün bu sütunlarda kelimelerle haşlayıp haşlayıp kaynatıp başınızdan aşağı dökeceğiz, öyle vur kaç, tutun yakalayın, alın içeri, yok, burası dingonun ahırı değil ve biz de cemaatin eşekleştirdiği yazarlardan hiç değiliz.
3) Ordu, çoktan cemaatin ‘baltalık ormanına’ dönüştü. Bilindiği gibi baltalık orman, ısınmak, yerleşmek ya da tarım yapmak için kesilir. Ve baltalık ormanın ürün randımanı ilk beş-on yıl yüksektir, bire on verim alırsınız ama sonra toprak bir daha iflah olmaz.
Baltayla ormanı açanlar şimdilik sefa günlerini yaşıyor ürün üstüne ürün, cahil kitleye güç gösterisi, Avrupa’ya sivil demokrasi gösterisi, medyaya vesayeti bitiriyoruz dalgası ve Amerika’ya ‘mal senin’ istediğin gibi kullanabilirsin kıyağı.
Hatta AKP iktidarı ve cemaat o denli ürün fazlası demokratik zafer kazandı ki elindeki rekolte fazlasını depolar almıyor nereye harcayacağını da bilmiyor, mesela sırf Uludere’yi örtmek için bir genelkurmay başkanını feda edebiliyor. Yetmedi bu ürün fazlasını zamanı geliyor nutuklarla Orta-Doğu’ya ithal ediyorsun, zamanı geliyor uzun kış gecelerinde meclis kürsüsü tartışmalarında kırıp kırıp yakıp ısınıyorsun…
Ve eskiden Özal’ın şortla askeri teftişini dahi idareli kullanıp uzata uzata yiyip bitiremezlerdi, şimdi elde o kadar çok ürün fazlası var ki, yüzlerce yandaş yazar bu ürün fazlasını her gün köşelerinde bol keseden ‘çar-çur’ edip yine de bitiremeyince, artık spor programlarında dahi ürün fazlasını kırıp yarıp yakmaya başladılar.
Yakında daha on yıl önce kurulmuş Rus Pazarları’nda satılan Rus general paltoları gibi ‘Ordu pazarları’ kurulup kaşık, tencere, levazım, jeep, Bülent Arınç’ın ‘bunlar mı savaşacak.’ nutuklarıyla doldurulmuş kasetleri, Milli Güvenlik Kurulu oturma düzeninin krokileri posterleştirilip satılmaya başlarlarsa şaşırmayalım.
ÇİN HÂLÂ YIKILMADI, MISIR KAYBOLDU GİTTİ
4) Gençler dünyayı öğrenmek istiyorlarsa ilk yapacakları şey, büyük medeniyetlerin tarih sahnesine hangi imkanlarla çıkıp ve sonra neden yok olduklarını sosyolojik ve siyasal ama özelikle Marksist bir bakışla öğrenmek.
Bakın Çin hala yıkılmadı. Ama tarihin en büyüleyici zenginliklerini üreten Mısır ve İnka medeniyetleri kayboldu gitti. Çin’in yıkılmayışının sebebi ‘sömürgeciliğe’ geçit vermeyişi ve hangi şekilde olursa olsun ‘tarımını’ onbinlerce yıldan beri yorulmadan sürdürmeyi başarmasıdır.
Pirinç tarlalarında insanlar yılın her günü çalışır ve tarihin ilk günlerinden beri su kanalları çamuru hergün yeniden insan eliyle düzenlenir. Baksanıza şu dünyanın haline ithali daha ucuz diye Vietnam dahi ‘pirinç ithaline’ başlamış.
On yıl önce ekrandan ülkemiz bağımsızlığını ayakta tutmak istiyorsa pastoral çobanlık yapacak onbin yirmi bin çobana ihtiyacımız var dediğimde bir çok insan götüyle güldü. Ve şimdi doğu vilayetlerinde görüyoruz ‘Gürcü çobanlar ithal edildiğini’.
Yani ekonomimiz hala yerlilere boncuk verip karşılığında topraklarını alan beyaz adam günlerinden bugüne zırnık değişmedi.
Geçen yüzyıllık zaman içinde sadece bankalar gelişti ve boncuk yerini ‘krediye’ bıraktı. Araba al kredi, ev al kredi, peki karşılığında neyi ipotek ediyorsun? Türkiye uçsuz bucaksız arazi genişliğine sahip, her gün satsam desen Hollanda kadar yeri otuz sene de tüketirsin.
Tarım köylü ailelerin elinden şehirli büyük şirketlerin eline geçince kalkınıyoruz sanıp köylüyü de yeşil kartla avutanlar, bugün tam anlamıyla sömürgeci tarımın tuzağına düştüler, ne akıl almaz günler yaşıyoruz, köylünün sütü sudan ucuz, et ise hiç yok.
5) Yeryüzü kültürü içinde ‘tarım’ yapmayı ilk beceren ‘karıncalar’, toprak altında ‘küçük mantarlar’ üretiyorlardı ve mantarların nemini ayarlıyor, dışarıdan çer çöp çalı taşıyıp onları besliyorlardı.
İnsanlığın ‘tarıma’ başlaması teknik dediğimiz, alet yapma becerisiyle başladı. Bugün ‘avadanlık’ dediğimiz şey alet kutusu ya da aletler demek, bu topraklar onbinlerce yıl hafif karasaban tarımını en ilkel aletlerle geçtiğimiz yüzyıla kadar sürdürdü.
1950’li yıllardan sonra tüm dünyada büyük bir tarım devrimi başladı, yeni bir çağ açan avadanlık artık bir karasaban bir orak bir çift öküz değil, el aletleri atıldı ve seri tarım yapan makinelere şahit olduk. Traktör ve biçer döverlerle çok daha az insan çok daha büyük arazilerde yüksek rekoltede tarım yapacaktı.
Ey genç adam, şimdi kendine önce şu soruyu sor, avadanlık bu denli makineleştiği halde neden 1950’li yıllarda olduğu gibi kendi karnını doyuramayan ve sürekli ithal eden tarım politikalarına boğulmuş durumdasınız.
Çünkü, avadanlık yani alet kutusu sadece tarım makineleriyle zenginleşmedi, medya da liberal yazarlar da ‘avadanlık kutusunda’ yerlerini aldılar ve siyasi hükümetlere biçerdöverler gibi hizmet ettiler.
Sömürge tarımı insansız tarlalar demek sömürge tarımı köyleri boşalmış boş arsalar demek.
Sömürge tarımı sadece traktörler biçer döverler getirmedi, medyadaki ‘avadanlık kutusu’nu da onlar getirdi, yazarlarınız onlarca yıldır sömürgecilerin ‘avandanlık’ı gibi çalıştı ve başardılar.
İşte gözünüzün önünde gitti bağımsız cumhuriyet, geldi, aydınlarını yazarlarını hatta askerlerini hapse atıp tutuklayan cici SÖMÜRGE CUMHURİYETİ…
HERKESE BİREYSEL SORUMLULUK DÜŞÜYOR
6) Kardeşlerim, yazmanın çizmenin anlamını yitirdiği bir yere doğru sürükleniyor ülkemiz. Bugünlerde hepimiz siyasal ve sosyal duruşumuzu bir daha gözden geçirmeliyiz. Seçimden seçime oy ver sonra ortadan kaybol, günleri çok geride kaldı. Şimdilik bu hukuk kavgasını gazeteciler ve avukatlar sonuna kadar veriyor, verecek. Ancak herkes artık bireysel sorumluluklarını düşünmek zorunda.
Hemen her hafta sevdiğiniz parti ya da kendinize yakın hissettiğiniz dernek ve sivil kurumlara mutlaka uğramalısınız. Parti ve derneklerde beşer onar arkadaşlıklar inşa etmeli, ülkemizin siyasi durumunu, bizlere bugünlerde hangi görevler düşüyor diye uzun uzun konuşmalısınız.Siyasi partilerin ve derneklerin en ücra kasabalara ülkenin kılcal damarlarına kadar güçlenmesi için ayakta, uyanık ve sorumlu olmalıyız.
Kardeşlerim, bizlere mucize piramitleri inşa edenlerin köleler olduğunu söylediler, bu düşünce yanlıştır, köleleri onlarca yıl üstelik hiyerarşik düzen içinde çalıştırmak imkansızdır. Doğrusu şudur, dünyanın bu en büyük nehri etrafında milyonlarca köylü, her gün ama hergün tarlasının başındaydı, çünkü çekilen suları havuzlarında tutmak olağanüstü bir hiyerarşik organize bir çalışma gerektiriyordu.
Anadolu’da ‘imece’ dediğimizden daha büyük bir organize yapı düşünün. Ve hiyerarşik disiplin içinde çalışmayı öğrenmiş Mısır köylüsü yılda iki ay gibi gönüllü piramitlerde çalışıyor ilk çağların ilkel imkanlarına rağmen nehrin çamurunda on milyonlarca insan karnını bereketle doyurmayı başarıyordu.
Şayet partilerin ve derneklerin her şubesi organize ve disiplinli bir şekilde insanları bir arada tutamaz ise, bunun anlamı, partiler ve dernekler asla ‘siyaset yapamaz’ demektir.
Okulunuzda sokağınızda işyerinizde köyünüzde üç kişi beş kişi mutlaka hiç değilse haftada bir gün kendi aranızda ülkenizin hukuku, siyaseti, tarımı, ekonomisi vs. olup bitenler üzerine birbirinizin yüzüne bakarak birbirinizi tanıyarak bir araya gelebilmeliyiz.
Partiler ve dernekler ‘insanlar’ olmadan ‘insanlar konuşmadan’ ‘insanlar bir araya gelmeden’ asla varlıklarını sürdüremez.
Ve bu denli haksız hukuksuz tutuklamaların bir sebebi de Ergenekon süreciyle başlayan davaların hemen hepsinde ceza verecek yargılayacak belge bulamadılar, bu itibarla, muhalifleri kışkırtıp suç’a sürükleme amacı taşıyor olabilirler, bu yüzden çok dikkatli olacağız.
Şahsi görüşüme göre Amerikan ajanları bir şeyi yanlış hesapladı, o da, onlar şimdiye kadar bu ağır hukuksuzluklar karşısında muhaliflerin çoktan saldırganlaşıp suça bulaşabileceklerini düşünüyorlardı, oysa, muhalif güçler bugüne kadar hukuk düzeni ve sürecinden milim sapmadı.
Yani Amerikan ajanları da şunu artık öğrensin, hukuk sürecine saygımız ülkemizin işgaline sessiz kalacağız anlamını asla taşımıyor, hep birlikte göreceğiz.
Hesaplayamadıkları diğer şey ise, birkaç bin insanı tutuklayarak belki varlığı on-on beş kişiden ibaret bir örgütü bir marjinal yapıyı kökünden kazıyabilirsiniz, ancak, karşınızda muhalefete oy veren on milyonlarca insan var. Milyonlarca insanı ‘tutuklayarak’ durduramaz bitiremezsiniz.
Milyonlarca muhalif insana karşı yapabileceğiniz tek şey, yazıyla tartışmayla fikirle ikna etmektir, Amerikan ajanları Filipinler’den Latin Amerika’ya kadar yüzyıldır yaptığı gibi yine işin kolayını seçti. Beş on savcı beş on satılmış yazar beş on siyasetci beş on medya patronu bulmanın sevinciyle ülkelerine ve bağımsızlıklarına ölümüne düşkün milyonların elinden ülkelerini kopartıp alabileceklerini düşündüler.
Irak’ı işgal edip kaçan, Afganistan’ı işgal edip şimdi Taliban’la bile anlaşma yollarını arayan, Suriye gibi küçücük ülkeye dahi gücü yetmeyen Amerika’nın gerçek başarısı, içerden bolca işbirlikçi bulduğu Libya gibi Mısır gibi Türkiye gibi ülkeler. İşbirlikçiler, istihbarat, cemaat hangi güçlerle gelirse gelsinler örgütlenmiş bağımsız güçler karşısında hiç şansları yok, bizler zihnimizde Allah göstermesin her evden bir kurban verilecek günlerin muhakemesini çoktan tarttık yola çıktık bile, inşallah doğru olmaz süreç gösterecek.
BİR HİKÂYE...
7) Hadi bir de neşeli bir hikaye anlatayım, bir zaman okursunuz.
Ülkemizin en hazin macerası yetişmiş okumuş genç aydınların kafa karışıklığını artık bir hayat stili haline getirmeleridir. Dahası kafa rahatlığı için olmayacak uzun sıkıcı anlamı zor entelektüel bahanelere, hayatlarına kurtarıcı battaniye gibi sarılmaları.Bağımsızlık, üretmek, bölüşmek, çok sadece herkes tarafından anlaşılır soylu kavramlar, gelin görün ki aydınlar marifetiyle su kadar berrak bu kavramları dahi tanıyamaz olduk.
Türkiye solunun dürüstlük adına girdiği saçma sapan ideolojik tünelde havasızlıktan kafa karışıklığından bitkisel hayata girişini utanarak ve kederle izledik.
Bu feci yok oluşu okuyucuya en iyi nasıl anlatırım diye yıllarca düşünür, ertelerim.
Şöyle küçük bir hikaye derdime derman olur sanırım.
Bir Anadolu kasabasında maceralı bir gecenin sabahına uyandığımda alçak tepeler ve uzun tarlalar içinde sırtında kazması yürüyen bir köylü gördüm. Hikayemin ana fikri burada, neden bu kadar basit değiliz, gökler açık, etraf yeşil, yamaçlar boz otlarla kaplı, her şey o kadar apaçık ve anlaşılır ki: üreteceğiz ve bölüşeceğiz.
Adı kalsın Anadolu’nun bir küçük kasabası, ki mazisi sol kültür ve aydınlarının bolluğuyla ünlü, son on yılda büyük bir değişime girdi ve malum AKP’nin doğal saltanat bahçeleri haline dönüştü.
Arabamız beş on dakikalığına mola verdi, çay sigara içip yolumuza devam edeceğiz. Derken
Ankara’dan çok tanıdık arkadaşların da burada olduğunu duyunca ulaşmak için sağı solu arayıp akşamı ettik. Arkadaşlara sürpriz yapıp hiç değilse akşam muhabbeti için bir-iki saatliğine eğleniriz, telefonlarda onlarca yıldır geliriz uğrarız diye verdiğimiz sözlerin hatırına.
Tam o sırada kasabada yazar Nihat Genç’in bulunduğu haberi yayıldı. Sonradan orta büyüklükte bir alışveriş merkezinde tezgahtar olarak çalıştığını öğrendiğim (ki hikayemde portresi tam çizilmemiş gerçek kahramanıdır) bir delikanlı yanıma geldi, sizinle görüşmek istiyor deyip telefondaki kişiyi işaret edip telefonu uzattı.
Yağlı ballı can sarması neşeli curcunalı bir ses, davet için kuzu tandırlardan girdi özenle sakladığı cins şaraplardan çıktı, bu gece misafirimsiniz, bir yere kaçamazsınız, sizi hemen aldırıyorum, bu akşam beraberiz kaçmak yok, diye, ısrar etmeye başladı.
Nezaketle teklifi işimiz acele deyip geri çevirdim.
Kasabayı da alelacele karakalem iki çizikle resmedeyim, sağlı sollu dümdüz tarlalar ve tek tük köy evleri ortasında biçimsizce ve çoğu inşaat halinde iç içe geçmiş elliye yakın dükkan ve binaların olduğu bir yer.
Telefonu kapattığımda telefon davetine şahit olan arkadaşlar, haa o mu, bizim çok sevdiğimiz dünya iyisi ağabeyimizdir, çok kültürlü çok baba bir adamdır, kasabada herkes onun bir hayrını görmüştür, şöyle can bir insan, böyle dünya tatlısı. derken, tezgahtar çocuk (aslında isim bulamadım başka bir şey) yeniden telefonu uzattı, telefondaki ses, emrivaki ‘ayrılmayın yarım saate ordayım’ dedi.
Yapacak bir şey kalmadı, etraftakilerin ‘baba’ dediği adam yarım saate kapıda olacağını söylüyordu ve şimdiden bizi kıskıvrak yakalayıp kafesine tıkmıştı bile.
Yola çıkmayı bir daha erteledik, ne yapalım, sabaha yollanırız, yol arkadaşlarımızdan biri de yakın köylerde bir yakınına uğrayacakmış zaten, neyse, ‘baba’nın arabaya bindik.
Baba, benim boylarda ve yaşta, kır saçlı, bu ücra kasabada (insanı niyeyse şaşırtıyor) şu bol cepli savaş muhabiri yeleklerinden giymiş.
Baba, eski sol hareketlerde bulunmuş bilmediği tanımadığı takip etmediği yok, ne hatıra bitiyor ne çarpıcı eğlenceli geyik çevirmesi, sert üslubu, öfkeli sözleri, kara mizahı, baba bana çok benziyor kimseyi Allah’ını affetmiyor. Ağzından çıkan cümleler hızlı, kabına sığmıyor salyalı tükürüklerle savruluyor heyecanı.
İnsan kendini başka kılıkta görünce içindeki şiir yüksek tepesinden konuşmaya başlıyor. Baba durmaksızın konuşuyor ben içimdeki cümleleri tekrar tekrar temize çekiyorum. İçimdeki koşan çocuğa yetişemedim. Yemek yerken yetişemedim. Konuşurken yetişemedim. Yazarken yetişemedim. Sevişirken yetişemedim. Okurken yetişemedim. Korkuyorum içimdeki çocuk bir an dursa bir daha gelmeyecek en yakınım hayaller. Onsuz çuval gibi boşalacağım. İçimdeki çocuğun ardından gözlerimi ayırmadan koşuyorum peşinden… sonra g.t cebinden buruşuk bir makbuzun arkasına not alıyorum, şiirin ana duygusu bu, sonra toparlarsın.
Baba, Ermeni, Kürt, Kıbrıs’tan bahsediyor olmalı ama benim anladığım o da içindeki çocuğun peşini bırakmamak için henüz bir dakika önce tanıdığı insanın yanında ağza alınmaz ama içinde çok ezilmiş çok dövülmüş küfürler savuruyor.
Yurdun ücra bir kasabasında, bu denli bizden, bu denli yüksek kalitede muhabbet bulmanın sevinciyle yola geç kalışımızı çoktan teselli edip sindirdim bile.
İlk gençlik muhabbetlerinden bugüne nerde ‘muhabbet’ acayip tatlanıp ‘mavraya’ dönüşse ‘lahmacunu eksik’ deriz, yani, muhabbet geyik dört dörtlük, tek eksik lahmacun, anlamında bir deyim.
Baba’ya gecenin bir vakti şu anda burada çok ama çok mutlu olduğumu kendi dilimle anlatmak için ‘lahmacun’u eksik’ dedim. Baba seri konuşarak hafızasını telaşla boşaltmanın derdinde olmalı esprimi anlamadı.
Şimdi (adamı demeyeyim yine) ‘çalışanı’ olduğunu anladığım tezgahtar çocuğa, on km. ötede bir dağ lokantası tarif ederek, bir saate lahmacunlar hazır olur, dedi. Öyle mutlu oldum ki göt cebimden buruşuk başka bir makbuz çıkartıp pencereden karşı dağlara bakıp iki kelime not ettim: ‘şimdi seni yıkayan yağmurların bir damlası da ben olsam.’
‘Baba’ mevzuyu çakızladı, ne yazıyorsun arada bir öyle, dedi. Ne bileyim akşamın bir vakti dağlara tarlalara yağmur yağıyor karayollarının ışıkları sarı otlara vuruyor, insan arabadan inip otlarını öpmek istiyor, pastoral bir duygu değil benimkisi, dudaklarım da ömrü oldukça hatırlasın iftihar etsin bu karanlıkta sapsarı otları bir kaçak gibi gizlice öpüşüyle.
Baba: ‘daha dur gece başlamadı’ dedi ve sanki karşıdan gelen bir arabaya bodoslama çarpıyormuş gibi frene bastı…
İlk iki katı dükkan dört katlı sıvasız bir apartmanın önüne geldik. Apartmanın ilk katının sahibi başka, kendi daireleri üçüncü ve terasın olduğu dördüncü kat, mahkemelik olmuşlar, sonra binaya ilave giriş çıkışlar yaptırtmış baba.
Arabadan indiğimiz yeri de bir satır tasvir edeyim, sabah kalktığında şahit oldum, göz alabildiğince her yanınız upuzun tarlalılık, uzakta dere kenarında kümelenmiş ağaçlıklar ve ilk okul ünite kitaplarındaki gibi basit bir desen güzelliğinde bir köy manzarası, köyde bir iki ailenin yaşadığına dair canlı kanıt birkaç evden yükselen masmavi odun dumanı.
Daha üç-beş dakika geçmedi ‘baba’nın Mahir Çayanlar’dan 68’ten CHP’nin en ücra teşkilatlarına kadar bilmediği tanımadığı bok yok, yatmış çıkmış bir yığın hatıra, bir çoğu da ortak arkadaşımız çıktı.
Saat gecenin onikisine gelmişti. Arkada bıraktığım arkadaşlara haber için telefona sarıldım, bir tuhaflıkla karşılaştım ‘telefon çekmiyor’, baba: ‘burada çekmez’ deyince içime hafiften bir telaş girmedi değil.
Peşinden ‘rakı mı’ votka-tonik mi deyince, paniğim iyice büyüdü. İlk gençlik yıllarından beri votka-tonik içen arkadaşlar erkek argosu içinde sırf eğlence olsun diye gizli eşcinsel dedikodusuna kurban giderlerdi. Bu argo tabirleri sevmezdim ama votka-cin içen çok arkadaşın üstten kot gömlek ya da kot mont alttan ütülü pantolon giymesine şahit olmuş, dedikodular karşısında susmak zorunda kalmışımdır. Rakı’dan sapanları cezalandıran gençlik hurafeleri bunlar, ancak, erkek adamın ne içtiği nasıl giydiği karmaşık zihin haritasını gösterir ve gece yarısından sonra arkadaşlık yapıyorsanız her söz giysisindeki her parça aşırı yaşamsal kritik hale gelir.
Anlattığım hikaye uzun zaman önce değil geçen sene başıma geldi, hayatımda o ana değin görmediğim korkuyla dolu karmakarışık duyguların içine sürüklendim, çünkü beni paniğe sürükleyen bir yığın alamet yavaş yavaş ortaya çıkıyordu. Bir tanesine arabada şahit oldum, kendince bestelediği bir müzik parçasını kasete alıp dinletti, Ahmet Kaya özentisi mi desem komik mi gerçek mi anlayamadım, sözleri şöyle: ‘Dışarda köpekler havlıyor biz merdiven altında sevişiyorduk.’
Üstelik daha apartmanın demir kapısı önündeyiz, bir yandan da habire ballandıra ballandıra, terasa çıkacağız manzarası çok güzeldir bayılırsın, orada ne besteler yaptım, diye konuşuyor. Murat 121 günlerinden kalma hayaller, hayalleri iç yünü patlayıp pörtlemiş oyuncaklar gibi, oyuncakları ağız dayanarak içilen muslukların emilmekten altın sarısına dönüşmüş bakırı gibi. Ve dudaklarında kimin bestelediğini bilmediğim bir özgün müzik teşebbüsü: ‘Şahlanırdı gözleeeeriiii, tökezlerdiiiii sevdaaaaaaaaaamm…’
Bir deste anahtarlık çıkarttı, hafif alkollü olmalı, uygun anahtarı bulamadı, yoruldu pohladı küfretti, moralimi yüksek tutmayı da ihmal etmiyor: ‘Yo yo anahtar burada, bu anahtarların biri ama hangisi.’ .
Gözünü kestirdiği anahtarlarla rastgele kapıyı açamayınca tekrar başka anahtar deniyor, aynı anahtarı bilmeden defalarca boşuna denemiş oluyordu. Ikınacak alnından ter dökecek kadar anahtar deliğiyle boğuştuktan sonra ‘bu böyle olmayacak’ deyip anahtarları sıraya sokup hepsini düzen içinde sokup açmaya çalıştı. Bu çaresiz onbeş-yirmi dakikalık boşlukta, upuzun karayolunun tarlalara doğru uzayan soğuk ışıklarına dalıp ‘hah buldum’ müjdesini vermesini, yazık, mahvoldu güzelim yolculuğumuz. hayıflanmasıyla bekledim.
Film başlamadan, yani içeri girmeden apartmanın krokisini ama önce koridoru da anlatmalıyım, uzun kenarları çok büyük bir dikdörtgen gibi düşünün, yandan binaya eklemlenmiş çok incecik bir koridora girdik, yan tarafı yüzü sokağa dönük dükkan.
Koridorda iki kişi yan yana gidilmiyor, bir ışık ta yok, baba önde ben arkada karda yürür gibi ayaklarımız paletli gibi penguen adımlarla koridorun taa karşısındaki asansöre kadar yürüdük.
Herkes kullanmasın ya da ben yokken birileri çıkmasın diye sadece asansörün bağlı olduğu sigorta kutusunu açtı, şalteri indirir gibi bir hareketle ışıklar geldi asansör lambası yandı.
Asansör hayatım boyunca gördüğüm en dar asansör, sadece bir kişi binebiliyor, bu da uzun hikaye, dükkan sahibi yer vermediği için ve bu koridor girişi de sonradan ekleme olduğu için ‘baba’ çok uğraşıp dar belediye imkanlarıyla inadla icadla(!) bulmuş.
‘Önce sen çık’ dedi, ‘bilmediğim yere nasıl çıkayım’, korkumu güçlükle gizleyerek ‘sen biliyorsun önce sen çık’ dedim, önce baba çıktı, ama yüzüme doğru hafifce eğlenircesine ‘yahu şu şehirli enteller ne kadar korkak oluyor’ demeyi de ihmal etmedi, kudurdum ama gizledim, neyse dağlara gel dağlara türküsü patlamadığına sevinmeliyim.
Demirin betona sürünmesi gibi asansörden gelen sesler, sürtünme değil asansörün demir kabininin betonu kazıma seslerini felaketi önceden kestiren deprembilimciler gibi ince ince dinleyip korkuma takımdan ayrı düz koşular yaptırmaya başladım bile.
Sorun yok, baba yukarı çıktı, koridorda tek başına kalınca, koridordan dışarı sokağa tarlalara doğru bir bakış fırlattım, şimdi gerisin geri şu karanlık tarlaların içine doğru koşup kaybolsam dahi dedim içimden, sonra ben bindim.
Asansörün yukarı çıkışında ilk hamlesi sanki darasını alır gibi eliyle tartan terazi esnafı gibi önce bir hoplattı, ne oluyor demeden ikinci kez asansör kabini yanlamasına duvarlara çarptı, çizgi filmlerindeki gibi kalbim holizonik bir yay gibi kutusundan çıktı geri döndü. O boşlukta ilk hamlem o ona kadar varlığını hiç hissetmediğim gözlüklerime yapışmak oldu, ben neler olduğunu hissediyordum ama gözlüklerim hiçbir şeyin farkında değildi, nedense insan yine de ilk kurtarılacak eşya gibi önce gözlüklerini korumaya alıyor.
Ey okuyucu buraya kadar anladınız ise sizin için de sorun yok, birinci kata kadar çıktık.
Birinci kat karanlık ve kullanılmayan malzemelerin darmadağınık atıldığı çöplük deposu gibi bir yer. Işıklar yanmıyor. Baba, burada bir fener olacaktı diye bir beş-on dakika körebe sağı solu yokladı, bulamadı, ‘önemli değil sakın düşme arkamdan bana tutun takip et’ dedi.
Yahu, dedim, benim bildiğim asansörler birinci kat sonra ikinci kat 3, 4, 5 diye çıkar, bu nasıl cins bir asansör?
Asansör sadece tek kat çıkarıyor, sonra ikinci bir asansör ta koridorun karşı kıyısında ikinci kat’a çıkarıyor, şimdi sağ salim oraya varmaya çalışıyoruz, ey okuyucu burayı da anladınız değil mi, hiç korkmuyormuşum sadece laflıyoruz gibi çaktırmadan konuşarak babayı sorguluyorum, çünkü üçüncü dördüncü katta durumlar nedir hala muamma.
Bir elim baba’nın sırtında çelik kadar sert çadır kumaşından muhabir yeleğinde, sağda soldaki inşaat işi içi sürpriz demir parçalarıyla dolu çuvallara çarpıp, düşe kalka altınokta körler derneği toplantıya gidiyoruz.
Ne zaman ayağımı çarpıp off puff yere düşer gibi olsam hafif serzenişle: ‘yahu hocam buranın merdiveni yok mu güzel güzel çıkardık’ diye artık misafir adabını çoktan aşan ne bu lan ayarında cümleler kurmaya başlıyorum, baba çok sakin, ‘merdiven lafını’ hiç sevmemiş olmalı, geçiştirmek için ‘yukarısı terasın manzarası çok güzel, bir çıkalım görürsün’ diye karşılık veriyor.
Üçüncü kat’a çıkmak için bu sefer aman bir laf işitmeyeyim diye önce ben binip çıktım. Asansör zınk diye durdu, ne göreyim, kapı açılmıyor, panik içinde bağırmaya başladım, aşağıdan korkumu anlamış olmalı, ‘arkana dön, asansörün arkası açılıyor’, evet kapısı tersmiş, soğuk terlerle ohh deyip çıkıverdim.
Daha üçüncü kattayız, dördüncü son kata nasıl çıkacağız henüz bilmiyorum. Buraya kadar iki farklı asansörle çıkmayı başardık. Artık bir daha eski halime yani bu kasabaya geldiğim o masum pastoral yolculuk haline dönemeyeceğim, üstüne artık yolu da bilen sadece baba, artık ne derse nasıl uygun görürse mecburuz ona, ideolojiler gibi önce bir hayalle girersin sonraki katta tıkanır kilitlenir kalırsın ağır ağbiler birkaç makale yazıp yolu sana gösterir.
Baba da laf yememek için olacak apartman içinde boşlukta kattan katta bağrışarak konuşuyoruz, baba: ‘yahu ne yapalım buraları terk etmeyelim, oturmuş bu toprağı bekliyoruz işte.’ diye avaz avaz bağırıyor, kesmiyor olmalı, yeni iddialara ihtiyaç duyuyor: ‘bu kasabada başka asansörlü ev yok, asansörü ilk ben getirdim…’
Yanlış çapraşık yere giden asansör değil, asansörün verdiği imkanları bu denli tersine hatta acıya kedere trajediye hatta utanç dolu suçluluğa dönüştüren bir zihniyetin hikayesini işte bu karanlık boşlukta yazmaya başladım. Sol ideolojiler içinde dürüstlük adına sıkışıp kalmış ve durmaksızın her duruma bin ayrı açıklama metinleriyle akıllarını tıpkı bu asansörler gibi hareket ettiren arkadaşlarımı anlatmak için.
Bu tuhaf karmaşık yol zihnime muhteşem bir katkıda bulundu, insan bu kadar sahiplenmemeli fikir kahramanlığını. Teknolojik ya da çağdaş imkanları dahi kendi aleyhine tuzağa dönüştüren kaç yüz arkadaşımın hayat hikayesine ne çok şahit oldum.
Asansörden ‘akrobatik’ beceriler isteyen okumuş solcu kardeşlerim, kör karanlıkta tutunmak için bizlere basit bir tırabzanı dahi çok gördüler. Üstelik bir küçük dernek gibi bu küçük kasabada mütevazi bütçesini bu gülünç sadece bir kişilik asansöre harcayacak kadar kim bozdu akıllarımızı.
Daha dördüncü kata çıkmadık. Sonunda sağ salim baba da da üçüncü kat’a çıktı. Aceleyle bu iş hemen bitsin bu karanlık dehlizden kurtulalım diye labirentini öğrenmiş fare gibi koridorun karşısına yürümek için hamle yaptım.
Ne göreyim, asansör buraya kadar, bundan sonrası elle çalışıyormuş, yani yukardan birinin çekmesi lazımmış. Telefona sarıldı, on km. ötede lahmacuna gönderdiği adamını aradı: ‘geldin mi oğlum, nerdesin oğlum’…
Doğal olarak herhalde bir merdiven artık vardır diye düşünüp ‘biz çıkalım çocuk nasılsa gelir’ dedim, baba, gayet sakin teorik açıklamasını ezber cümleleri soluksuz söyleyerek yapıverdi: ‘yan apartmanın terasına çıkıp bizim terasa asma merdiven gibi kurulmuş kalasın üstünden bizim terasa geçecek ve oradan bizim asansörün zincirlerini elle yukarı çekecek…’
İki apartman arası tutturulmuş keresteleri düşününce aklım çıktı, beynime katran zift yapışmış gibi petrol denizinde boğulmuş leylekler gibi korkunç duygular içinde donakaldım.
Canımın sıkıldığını anladı, ben bu denli bozuk asansör için değil bu kadar bozukluğu hazırlayan insanlarla hiçbir çıkış yolumuz olmadığını düşünen hesaplaşmalara çoktan girdim.
Baba çok ta oralı değil ballandıra ballandıra mezeleri sayıyor: ‘şu işe bak bir misafir gelecek biliyormuşum gibi taa sabahtan çiğ köfte getirttim, vay be sana kısmetmiş…’, belki de baba haklı, neşe dediğin genişlik böyle en zor anlarda gerekli insana.
O karanlıkta asansör önünde yarım saat bekleştik, gece biri geçiyor.
Tam o sırada aramızdaki muhabbetten de kısacık bahsedeyim, ben bu çocuk dört kat yukardan, karanlıkta, o kalasın üstünde bu tarafa geçerken, bir de elinde lahmacunlar, acaba lahmacun paketiyle mi geçecek, yoksa lahmacunu bırakıp, bizi çıkartacak, sonra dönüp lahmacunları ikinci seferde mi geçirecek, diye soruyorum.
Baba, adamı için, cesur çocuktur korkma, dedi, bizim çocuklar hep bu kasaba karanlığında büyüdü onların gözleri karanlıkta açılır, onların yüz tane gözü vardır, ve şu tasvire bakar mısınız, çağıldaya çağıldaya akan derenin köpükleri kadar çok gözleri vardır onların.
Bu güzel çok düşünülmüş hatta Nazım Hikmetvari cümleleri duyunca hazineler bulmuş gibi sevindim, korkaklığım ürkekliğim çekingenliğim her sesten tırsan her şeyden şikayetçi olan havam dağıldı, bir de yüzümü yıkayabilsem tam kendime geleceğim, artık kendimi milyonlarca gözü olan dereye bırakma saati geldi.
Yine de içimden bir ses çocuğa akıl veriyor, hiç değilse bir elinde lahmacun olur öbür elini cambaz değneği gibi denge ayarında kullanır, ya da ne bileyim uzun bir sopa uzatır karşıki apartmanın duvarından kanca gibi alırız lahmacun paketini, ne dersin baba?
Baba, gülmekten yere yıkıldı, yahu ne manyak kafa taşıyorsun bırak yaa çocuk gelip çekecek bizi düşünme yaaa…
Devamla: ‘bizim oğlan cin gibidir şimdi o lahmacunun yanına kebap da yaptırmıştır.’ deyince, o karanlık içinde, google yeryüzü haritası içinde şu anda Anadolu’nun neresinde hangi konum hangi delik içinde olduğumu baş döndüren bir süratle bulmaya çalışıyorum.
Müjdeli haber asansörün tavanından geldi, bizi yukarı çekecek, baba hemen harekete geçti bir kişilik asansöre beni iterek soktu kendi de sıkışarak girdi: ‘yahu bir saniye korkma be, biraz sıkışırsak iki kişi çıkarız’ dedi.
‘İyi de nasıl sıkışacağız’, önde ben arkada baba, nasıl sıkışma, yatak odasının final sahnesi. İnsan ne kadar ayıp değil, utanmam dese de, bu temas denen şey insan onurunu paramparça ediyor, ben biraz zayıfça baba biraz genişçeydi yumru vermiş salatalık gibi kudretten tohumundan yapışık bir hale geldik.
Etin ete bu aşırı yapışıklığını kim seviyor acil durumlar için ne yapalım olur kardeşim demesin, şimşek hızıyla bir bahane buldum: ‘Yahu bu çocuk bu kadar şeyi nasıl çeksin, tek tek çıkalım’ dedim. Baba artık dayanamadı misafirliği bir cümleyle ortadan kaldırdı: ‘yahu kardeşim sen de kendine sanat eseri muamelesi yapıyorsun, şunun şurası bir kat yukarı çıkacağız…’
Arkadaşlık misafirlik adabı nezaketini kaybediyor, sustum, zincir gıcırtısıyla milim milim yukarı çıkıyoruz. Hiç olmayacak bir şey oldu, vücut sıcaklığımızı etimizle hissettiğimiz bu sıkışıklık içinde baba birden osurdu demeyelim ayıp olur pırtlayıverdi.
Baba her kabahat sahibi insan gibi kabahati örten bir neşeli açıklama ihtiyacı hissetti: ‘cemaatin polisleri şimdi bu osurukları da dinliyor mudur?’ dedi.
Kokuyu duyacaklarını sanmam, asıl biz görüntüden korkalım, şimdi bu vaziyette bir fotoğraf yayınlansın en yakın arkadaşlarım bile savunamaz.
Çok neşeli bir kahkaha atarken baba yeniden İngilizce fartlayıverdi, asansörün içinde osuruğuna doğru tezahüratla bağırmaya başladı: ‘Vur vur inlesin, cemaat dinlesin.’
Sonunda herkesin eşit olduğu terasa çıktık, sevgili okuyucu, Allah hepinize bu mutlu anları da gösterir inşallah. Duvara gömülü şöminevari bir mangal, upuzun tahta bir sedir, yerde şu saunalardaki gibi ızgara stili tahta döşeme. Bakkalların önünde dondurma çikolata koyulan üstten açılıp kapanan buzdolabı. Üç-dört beyaz plastik sandalye ve bir vidalanıp monte edilen türden bir demir masa, bir de şu inşaatlarda üst katlara malzeme taşımak için kullanılan kuyu çıkrığı gibi elle çekilen çıkrık var…
Meğerse baba burayı ‘inziva’ yeri gibi kullanırmış, kimse çıkmasın istermiş, kasabaya
sevgiliye küstüğünde ve en çok beste yapmak için buradan aylarca çıkmazmış, alış veriş ihtiyacını da çıkrık’la giderirmiş…
Dünden değil geçen senelerden kalma yemek artıkları boş yağlı tabaklar yarısı yanmış odunlar, yere düşmüş kırık tabaklar.
Hızla bardaklar dolduruldu çiğ köfte paketi açıldı, ben kaçar gibi bir kurtuluş planı gibi uzun tahta sedire attım kendimi. Planım hazırdı, peşpeşe çiğ köfteleri löp löp ağzıma atıp hızla birkaç kadeh yuvarlayıp ‘sızdım’ numarasıyla sedirde uyuyakalmak.
Baba eline sazını aldı, Aşık Veysel’den girdi Mahzuni’den çıktı. ‘Serkan oğlum ateşe bak’ deyince tezgahtar çocuğun da nihayet adını öğrenmiş oldum…
Sedirde uyuyorum numarasıyla uzandım ama buradan nasıl çıkacağız paniği beynimde dört dönüyor. Hayal meyal sesler işitiyorum. Serkan: Baba daha hangi misafiri bekliyoruz ermişten şiş yapalım.
Baba: Biz çevreciyiz piçin oğlu, ermişe dokunma…
Bu anlaşılmaz acayip diyalog çok normalmiş gibi baba bir türkü daha söyleyip mola verip domatesli mezelere uzanıp ağzına tıkıştırıyor, dolu ağzıyla: Serkan, bak oğlum ermiş uyuyor mu?
Haydaaa yine ermiş. Ne dönüyor lan burada kafayı yiyeceğim.
Serkan, şömineyi yelpazelemeyi bırakıp dondurma makinesinin başına gidiyor, dumanlar içinde bağırıyor: Ermiş inzivada baba.
Ve sonra her şey çok normalmiş gibi yeniden mangalın başına dönüyor Serkan, oradan bağırıyor: Baba, ermişi odasına ne zaman taşıyacağız.
Baba: Yağmurlar bir başlasın bakalım, yahu nereye taşıyacaksın mına koduğum köylüleri her gün dinamit atıyor.
Bir kabus mu gerçek mi bir ‘ermiştir’ lafı gidiyor, hadi gel de uyu.
Ermiş lafı geçtikçe gözlerim etraftaki eşyaları mikroskopik incelikte inceliyor, nedir bu Ermiş yahu, anlamak için her yeri her lafı dikkatlice tartmaktan göz kapaklarım kurbağa gibi perdeyi ne indirdi ne kapattı.
Beynim gözlerim zehir gibi ama bedenim etim sıcaklığını gücünü dermanını bitirdi, hayatın tam da bu anı işkenceden beter insan evladına.
İçimden kendimi sigaya çektim, yahu dedim bir gün olsun düşünme, bir gün de merak etme, ermişse ermiş, sana ne, duyma işitme dik dolu bir kadeh daha, vur kafanı yat. Ermiş mermiş belki hepsi düş hepsi kabus, zıbar yat, unutursun hepsini.
Tembihime rağmen yine de ‘ermiş’ lafı ne zaman geçse beynime kırbaç yemiş gibi irkilip doğruldum. Sonra ağzımın tavanına elle değil çekiçle dövülmüş gibi tutkallaşıp yapışan çiğ köfteden sıvayı dilimle yontup biberlerin acısını gıdım gıdım yuta yuta… sızıvermişim.
…
Öğleye doğru Serkan’ın çıkrık sesleriyle uyandım, kahvaltılık almış, iple yukarı çekiyor. Ayağa kalktığımda ne göreyim:
Burası gerçek bir cennet. Çok uzaklarda yamaçlara yapılmış TOKİ sitesi manzarayı bozsa da, Baba az bile övmüş, hayretler içinde, ne bu yahu, biz bunca zaman yaşamamış görmemiş tatmamışız, geride bıraktığım hayat yalanmış.
Manzara karşısında kalbimin de gözleri kamaştı artık içimde ebediyen bir çatışma çıkma ihtimali hiç kalmadı. Mayıs ayında Orta-Anadolu’nun Kızılırmak kenarında bu yerler, nasıl ifade etsem. Tasavvuf insan egosunu kibrini yenmek için hücrelere tıkar en aşağılık işler yaptırır, kendini bir bok sanmasın büyüklük taslamasın, diye, ‘hiçliği’ tattıran bir eğitime sokar insanı.
İşte burada hiçbir tasavvuf mektebine ihtiyaç yok, tabiat yendi bitirdi beni, toprağın bedeni bir büyük zafer kazandı içimde. Anadolu’nun coğrafyasını tarihini kitaplardan binlerce defa okumuştur çok insan ama burada bu sabah çıplak gözle, başka, içimden bir ses koş ve git o yumuşacık filizlerini açmış tarlaların içinde yuvarlan, bu ova bu küçük tepeler, bir güzellik bu kadar mı güzel sunulur …
Bayırlara tırmanmış geniş çayırlar, yeni ekilmiş tarlalar, ılık tatlı bir rüzgar, kucaklasan sıçrayıp haykırsan, insanı çok mutlu eden bir şey var burada.
Hiç sebepsiz ‘Sağol ya Serkan o kadar yardımcı oldun bize’ diyerek öptüm çocuğu, sabah olsun hemen kaçarım dediğim bu belalı yerde, şimdi, masayı, yerleri, yemek artıklarını türküler söyleyerek temizliyorum.
Karşıda tarlaların içinde uzun bir patika yol, bir köylü, sırtında kazma. İlkokul ünite dergilerindeki gibi basit birkaç çizik gibi. Doyamadım, bakakaldım.
Akşam başladığım hikayenin final sahnesi tamamlanmıştı zihnimde, neden o tarlalar o manzara o köylü o kazma kadar basit değiliz. Bu kadar çapraşık çıkmaz sokağı kim hazırladı.
Bu yerden bu terastan, yanlış yerinden bakıyorum bu tarlalara, biliyorum o tarlalarla aramda çok acayip gülünç asansörler zihnimizin labirentlerinde bir tuzak gibi hayatımıza kurulmuş…
İşte böyle bir son söz: İNSAN BAZEN ÇIKAMIYOR İÇİNDEN…
…
Serkan’ın sesiyle irkildim, oyuncu neşeli şakacı bir seslenmeydi: Ermiş uyuyor musun? Deyince, ‘Ne Ermiş’i Serkan’, dedim.
Serkan, ‘baba önce Nihat ağbiye şişini yapalım dedi ama yine kıyamadı’, deyip buzdolabının yanına götürdü beni. İçinde. Timsah kadar büyük timsahdan da uzun bitişik iki s harfi gibi kımıltısız suyun içinde duruyor.
‘Serkan bu Kızılırmak Yayını, bunların yüzelli kiloluğu dahi olurmuş…
Serkan: ağbi bu yüzelli kilodan da fazla.
‘Canlı Serkan bu?’ dedim, Serkan: ‘dolabın içinde canlı olsa ne ölmüş olsa ne? Dedi.
…
Kızılırmak çamuru içinde gizli odaları vardır Kızılırmak yayın balığının, çamurun içine girip sindiler mi, on sene yirmi sene kimse bulup avlayamaz bu balıkları.
Dolabın kapağını kaldırdım, elimi suyun içinde sırtını okşar gibi, konuştuk dertleştik biraz. İkimiz de kıskıvrak yakalandık, şimdi buradan kaçırsam seni, asansörüne sıkışıp kalırız, asansörden kurtulsak tökezleyen sevdası boğar bizi…
‘Gücüm yetmez, dedim, seni buradan çıkartmaya…’
Nihat Genç
Odatv.com