anlatılan senin hikâyendir
Küçük ya da büyük olsun bütün işletmelerin gözleri, kulakları, elleri, ayakları yani insanlar gibi duyu organları olmalı. Pazara çıktığında insanlar gibi görmeli, duymalı, dokunmalı. Örneğin iyi bir yönetici çalışanlarının sesini bir kilometre uzaktan tanıyabilmeli, bir satışçı müşterilerinin istek şarkılarına eşlik edebilmeli ve en önemlisi işletmeler arada bir rakiplerinin pişirdiği yemekleri de yemeli.
Peki bunlar yeter mi? Yok, yetmez. Tüm bunların üstüne bir de sağlığına dikkat etmeli. Kütük gibi olursa, çalışanların beli, çok gevşek olursa yöneticilerin başı ağrır. O zaman, sert ya da yumuşak değil, esnek olmalı. Çalışanlar her sabah güne esneme hareketleriyle başlamalı. Bir işletme için büyümek değil en önemli mesele. Çünkü kimi işletmeler büyümeye çalışırken, kimi de küçülme derdinde. Esnek bir işletmeyse gerektiği zaman gerilir, sivrilir, büyür, gerektiğinde yumuşar, küçülür. Çok önemli bir istatistik -ve tamamen uydurma- iyi bir işletme yılda tam on dört kere değişebilmeli. Çakallarla kurtların devri bitti artık, bukalemun gibi koşullar değişince kendisi de değişenler revaçta. Bu devirde kafasını dizine, ayaklarını da poposuna değdiremeyen işletmeler için ekmek aslanın ağzında.
Buraya kadar her şey tamamsa devam ediyoruz. Evet, işini çok iyi yaptın, esneme hareketlerin fena değil, ahlakına da kimse toz konduramaz ama biraz da gösteriş lazım. Pembe bir fularla ortalarda dolaşamam diyorsan en azından hafif bir makyaj, sıcak bir gülümsemeyi düşünebilirsin. Ama gülüşün sana ait olsun, çünkü sen farklısın. Eğer değilsen, hemen farklı olmalısın.
Elbette kendini bizden iyi tanıyorsun ama öyle bir şey daha var ki onu sadece ama sadece sen biliyorsun. Belki bugün bize, sana nasıl yardım edebileceğimizi öğretebilirsin.
içerik yoksa ben bir hiçim
İşletmenizi rahat bırakın. Öyle bir köşede baston yutmuş gibi duracağına, o da konuşsun, gülsün, şikâyet etsin, edilsin. Duvarlar ardında duracağına insan içine çıksın, hayata karışsın biraz.
Günlüğü olsun, mektup arkadaşları bulsun. Mesela, yaz gelince kısa kolluyla dolaşsın. Her gün, her saat başka hikâyeler anlatsın. Baharda çiçek açsın, sonbaharda durulsun. Kış akşamları şöminenin önünde otururken, bir kitabın sayfaları gibi açılsın.
sosyal medya?
Müşteriler, çalışanlar, rakipler, makipler, herkes burada. Peki yavrum, sen neredesin?
Bak açıkça söylüyorum: bundan sonra her sabah bakacağım buralarda mısın diye. Twitter’da, Facebook’ta, Instagram’da yoksan, sen de yoksun demektir. Haberin olsun.
Şakası yok bu işin. Üç defa ‘yok’ yazarsam, sosyal medya ve içerik pazarlama dersinden sıfırı çeker, üstüne bir de devamsızlıktan kalırsın.
bana masal anlatma
Bana masal anlatma, hikâye anlat.
Nasıl başladın, nerelerden geldin, nereye gidiyorsun? Hepsi için bir hikâyen olsun. Çünkü sadece hikâyeler akılda kalır. Benim ürünüm böyle iyi, benim hizmetim şöyle güzel demenin modası geçti. Artık storytelling yani hikâye anlatma çağındayız.
Bir hikâyen varsa sen de varsın, hikâyen yoksa…
Sahi sen kimdin yahu?
dükkân senin ama reklam benim
Biliyoruz tabii. Aslında dükkân benim değil, senin. Ama sen laf olsun diye diyorsun ki ‘dükkân senin’.
Peki hiç düşündün mü, patron neden müşterilere ya da çalışanlara ‘dükkân senin’ der? Çünkü herkes kendi dükkânından alış veriş yapmayı ister de ondan. Yani benim manavım olsa gidip başka yerden kabak alır mıyım?
Aslında dükkan müşterilerin de çalışanların da patronun da değil. Biri elini çekse, üç ayaklı masa gibi anında devrilir yerinden. Peki bu masanın çok önemli bir ayağı daha var desem.
Bu devirde dijital pazarlama olmadan ayakta durur mu bu dükkân?
önce biz, sizi dinleyelim
sonra siz, bizi dinleyip dinlemeyeceğinize karar verin
Ormanda yol ikiye ayrıldı ve ben--
Kimsenin girmediği bir keçi yoluna saptım.
İşte her şey öyle değişti.
R.Frost
Ne Haber?
-- Burak Kaya,
-- Baran Kaya,