DUYGUSAL FARKINDALIKLA YAŞAMAK – II Farkındalık ve Sonrası
Bir önceki yazımda duygularımızın farkına varmaktan bahsetmiştim. Hissettiğimiz duyguyu tam olarak tanımlamaktan.. Ve en önemlisi bize vermek istediği mesajın ne olduğunu duymak ve bu şekilde duygumuzun sorumluluğunu almanın önemine değinmiştim.
“Senin yüzünden böyle hissediyorum” yerine,
“Böyle hissediyorum çünkü, …… ihtiyacım var” diyebilmek. Yani sorumluluğun kendimde olduğunu fark etmek!
Peki duygularımızın ya da o an için duygumuzun farkına vardık, harika! Ya sonra.. Farkettikten sonra ne olacak?
Fark etmek, farkındalık ifadeleri bir durumu farklı bir açıdan görebilmek, her yönüyle hissedebilmek, o güne kadar hiç değerlendirmediğimiz bir şekilde değerlendirmekten geçiyor. (Bu konuda sizin farklı tanımlarınız varsa lütfen yorumlarda paylaşın!😉)
Optimum Denge Modeli’ne göre farkındalık anlamı değiştiriyor. Anlamın değişmesi ise davranışımızı değiştirmeye yardımcı oluyor.
Buna göre farkındalık aslında bir son değil, bir başlangıç! Hem de çok önemli bir başlangıç! Çünkü devamında bir şey yapmamız gerekiyor. Farkındalık oluştuktan sonra değişimi sürdürmek için adım atmamız gerekiyor. Bu durum aslında tüm farkındalıklar için geçerli! En basit anlatımla; “Fark et ve harekete geç!” Ben burada duygusal farkındalık konusunda ele alacağım.
Duygusal farkındalığımız oluştuktan, içimizde hissettiğimiz duygunun bize vermek istediği mesajı aldıktan sonra bir adım atmalıyız. Öncelikle o mesaj ne, ne anlatıyor, belki de benden birşey istiyor. Bunu tam olarak duyabilmeliyiz. Bunları duyduktan sonra detaylı bir değerlendirmeye ihtiyacımız var. Daha sonra bu değerlendirmeyle aksiyon adımlarımızı belirlemeye ve tabi ki bu adımları atmaya başlamamıza ihtiyaç var. Tüm bu süreçleri bazen kendi gelişim yolculuğumuzda yolumuza çıkan destek ve araçlarla hayatımıza geçirirken bazen de bir uzman desteği alarak hayatımızda var edebilmemiz mümkün. Burada hatırlamamız gereken en önemli konulardan biri kendimize göstereceğimiz şefkat!
Sonuç olarak farkındalıklarımızdan çok, bu farkındalıklarımızdan hareketle hayatımızda var edebildiklerimiz bizim gerçek gelişim öykümüzü oluşturuyor. Ancak bu şekilde içimizde yaşadığımız, bazen yargıladığımız o duygu bile bizim için faydaya dönüşebilir. Aksi halde içimizi kemirip bazen durulup bazen coşmaya ama hayatımızı olumsuz yönde etkilemeye devam edecektir.
Farkındalık sonrası adım atmak konusunda bir önceki yazımda yer verdiğim hikayenin kahramanı bakalım ne yaptı, merak ediyor musunuz?
(Kahramanımız en son, bir süredir hissettiği öfke konusunda kendisine “Benim neye ihtiyacım var?” diye sormuştu.)
Yoğun trafikte yol almaktayken aniden trafiğin rahatlamasıyla arabasını en yakında bulunan benzin istasyonuna çekerek, istasyonun marketinden kendisine bir kahve aldı. Kahvesini yudumlarken bir yandan da not defterini çıkarıp onu öfkelendiren her şeyi maddeler halinde yazmaya başladı. Liste uzuyor ancak o aklına gelen tüm detayları yazıyordu. Yazdıkça bir parça hafiflediğini düşünüyordu. Listesini tamamladıktan sonra her maddenin karşısına o maddeyi var eden, kendi içinde hissettiği temel nedenleri yazmaya başladı. Alışkanlık bu ya, tabi ki ilk başlarda neden olarak başkalarının davranışlarını yazdı. Bunu fark ettikten sonra, listenin en başına büyük harflerle;
“BENİM NEYE İHTİYACIM VAR?” sorusunu yazdı. Bu hatırlatıcı ile birlikte kendi içine döndü ve kendini dinlemeye başladı. Uzun zamandır belki de ilk kez!!
Dinledikçe yazdı ve ihtiyaçlarını değerlendirmeye başladı.
“Çok mu fazla sorumluluk üstlenmişti?” “Belki de bu kendi seçimiydi!”
“Sorumluluğu paylaşmaya, yardıma mı ihtiyacı vardı?”
“Kendisini olduğu gibi ifade edebiliyor muydu?” “Kendisini, kendisine bile tam olarak ifade etmezken, dışarıdan anlaşılmamak mıydı onu bu derece öfkelendiren?”
İçinden “Hayır” deyip de dışarı “evet” olarak çıkan cevaplara ne demeli!!
“Aslında tam olarak neye veya kime öfke duyuyordu?”
“Belki de sadace yalnız kalmaya, kendini dinlemeye ihtiyacı vardı!”
…
Her maddeyi tek tek değerlendirdi ve kendi yapacaklarını düşündü. Bunları da yapılacaklar listesi olarak maddelerin karşısına yazıp şöyle bir göz gezdirdi. İlk önce hangisini ele almalıydı? Onu en çok rahatlatacağını düşündüğü maddeye bakıp, ilk adımını atmak üzere yola koyuldu.
Bir başka hikayede buluşmak dileğiyle 😊