Bölüm 223 - Aşk nedir
Zhonghai Şehri İkinci Hastanesi. Acil servis dışındaki alan o kadar sessizdi ki iğne düşse duyulurdu.
Beyaz CFL ışıklar öğlen olmasına rağmen loş olan bölgeyi aydınlatıyordu ve iç karartıcı, boğucu bir his yayıyordu.
Ameliyathanenin ışıkları açık kaldı, ne ses ne de bir hareket vardı. İçeri itilmiş kişi tanrının yargılamasından geçiyor gibiydi, gidip kalması kadere bağlıydı. Beklemekten başka yapacak bir şey yoktu.
O anda, nazik ve yavaş adımlar duyuldu. Tangtang hala sevimli siyah beyaz elbisesini giyiyordu ancak yüzü karanlık duygularla kaplıydı.
Ameliyathanenin dışındaki soğuk bir bankta sessizce oturan Yang Chen ayağa kalktı. Sakince sordu, "Aradın mı?"
Tangtang'ın beyni uyuşuyor gibiydi ancak yine de başını sallayabildi, "Evet. Amcam ve Yuan Teyze, Babam ile birlikte birazdan burada olacaklar."
"Peki ya Zhou Guangnian?"
"Bazı sözleşmeleri imzalatmayı başarıp ayrılmış, onlara çok geç haber verdik." Tangtang usulca dedi.
Yang Chen'in gözlerinde öldürme arzusu ortaya çıkmıştı ancak yine de sakinleşmeyi başardı. Tangtang'ın zayıf omuzlarını destekledi ve onu banka oturttu, "Biraz dinlen, yıpranmış görünüyorsun."
Tangtang'ın gözleri düştü, karmaşık ruh halinin olgunluğu onun yaşındaki kızların sahip olması gereken bir şey değildi. Bu aktif ve öz güvenli kız on yaş büyümüş ve zor tanınacak hale gelmişe benziyordu.
Tangtang, oturduktan sonra kafasını kaldırdı ve Yang Chen'e gülümsedi, "Amca, ben iyiyim, kendini suçlama. Eğer sen olmasaydın, onlar tarafından kullanılıp büyük ihtimalle yem olarak denize atılırdık."
"Dikkatsizdim, bunda teselli edilecek bir şey yok. Ancak, Yuan Ye'nin iyi olacağını düşünüyorum." Dedi Yang Chen.
Ameliyathanedeki Yuan Ye'den konuşurken Tangtang kafasını kapıya doğru çevirdi ve gözlerini ovuşturdu, usulca, "Amca, sana o gün ne sorduğumu hatırlıyor musun?"
“Ne sordun?”
Tangtang ileyken bu kız konuşmayı kesmiyordu, Yang Chen gerçekten hangi sorudan bahsettiğini hatırlayamıyordu.
"Seninle oynamayı ve seninle uğraşmayı seviyorum. Birini sevmenin ve aşık olmanın bu olduğunu zannediyordum. Ancak, beni hiç kabul etmedin ve benimle yakınlaşmaya hiç istekli olmadın. Bana şapşal kız ve velet dedin, bu yüzden o gün sana bir insanın nasıl daha olgun hale gelebileceğini sordum..."
Yang Chen yavaş yavaş bunu hatırladı, Tangtang'ın evden kaçtığı gündü.
"Eğer bir gün, giderek şikayet edecek şeylerin azaldığını ve artık şikayet etmeye değecek bir şey olmadığını hissedersem olgunlaşmış olacağımı söyledin..."
Tangtang onunla yüzleşmek için arkasını döndü, gözleri kızarmıştı ancak yüzünde sevimli bir gülümseme vardı, "Bunca zamandır bu sözleri düşünüyorum ama artık anlıyorum çünkü şu anda çok memnunum. Meğerse yanımda hep biri vardı, beni korumak için hayatını bile riske atacak biri. Benim şikayet edeceğim ne var...?"
Yang Chen sessizce aniden farklılaşan Tangtang'ı gözledi. Buna alışık değildi ancak yine de ciddi bir şekilde dinledi.
"Amca, aklım başıma geldiğinden beri ailem bana iyi davrandı. Ancak istediğim her şeyi kabul eden, benimle ilgilenen ve beni düşünen tek kişi Yuan Ye-ge. Ben gençken, yaz kampında bana eşlik etti, gergedan böceği yakalamak için banliyöye götürdü ve hatta cankurtaran simidi ile oynamamız için denize bile götürdü. Diğer çocuklar bana zorbalık ettiğinde onları benim için döverdi. Eğer onları dövemezse yardım çağırırdı. Hatta Yuan Teyze tarafından yataktan çıkamayacak kadar dövüldüğü bile oldu.
"Önceden bana bir ağabey gibi olduğunu düşünürdüm, bu yüzden bunların hepsi beklenilecek şeylerdi. Yemek için leziz bir şey olduğunda bunu ondan kapmama gerek kalmazdı, bana gönüllü olarak verirdi. Oynamak için eğlenceli bir şey olduğunda kesinlikle beni de götürürdü. Arabayla oynamak istediğimde yetişkinlerden saklayıp bana kendi parasıyla bir Porsche almıştı. Sonunda, ailesinin büyükleri tarafından azarlanmıştı ve hatta bir aylığına ceza da almıştı. Daha sonra, araba yarıştırdığımda, bana bir şey olur veya zorbalığa uğrarım korkusundan peşime güvenlik takardı."
"Ancak ben lise sondayken ve okulla meşgulken o profesyonel oyuncu olarak çalışmaya başladı, bu yüzden birlikte geçirdiğimiz zaman azaldı. Ancak, hangi iyi restoranların açıldığını, hangi iyi filmleri izleyebileceğimi, hangi eğlenceli oyunlar oynayabileceğimi beni yemek, izlemek ve oynamak amacıyla hala beni sık sık arardı."
"Bazen onu çok sinir bozucu buluyorum. Ben çok meşgulken beni her yere çağırırdı, nasıl onunla o kadar fazla zaman geçirebilirdim? Bu yüzden, ona telefondayken çoğu zaman kabaydım ve beni rahatsız etmemesini söylerdim... Ama, o bana hiç sinirlenmedi..."
Tangtang konuşurken sesi biraz kısıldı. Gülümsedi ancak gözyaşları temiz zemine düştü.
Yang Chen sessizce dinledi, spor arabalarının hep ailesi tarafından verildiğini düşünmüştü ve aslında Yuan Ye tarafından hediye edilmiş olduğunu beklemiyordu. Aynı zamanda Yuan Ye'nin eğlence için sürmek yerine Tangtang'ı koruduğunu da beklemiyordu.
"Amca, biliyor musun? Çok genç ve duyarsız olduğumu, senin havalı hareketler yapıp beni kurtarmanın hayranlığı aşk zannetmeme sebep olduğunu söylemiştin? Hep beni sevmediğinden beni başından savdığını ve bana çocuksu dediğinde beni ciddiye almadığını zannederdim. Ki topluluk içerisinde bana dokunup beni kucakladığında da bu yüzden sorumluluk almayacak olmana inanamadım. Dahası... Seni çok düşünüp sana çok sarılmak istiyordum, bu nasıl aşk olamazdı..."
"Ama bugün, o iki adamın seni balıklara yem atmasını izlerken acımın bir yakınımı kaybetmişim gibi olduğunu fark ettim, kocam yerine bir büyüğümü kaybediyor muşum gibi. Aşkın ne olduğunu bilmesem bile sana karşı hissettiğimin aşk olmadığını doğrulayabildim..."
"Daha önce arabadayken, Yuan Ye-ge'nin o kadar acı çekmesini izledim ve hatta... Ve hatta onun öyle şeyler dediğini duydum... Bir anlığına onunla yerimizi değiştirmek istedim. Eğer mümkünse, o iki mermi tarafından vurulan ben olmak istedim ameliyathanedeki yerini almak istedim."
"Ancak, Yuan Ye-ge kesinlikle beni azarlayıp bana vururdu. Hiç beni azarlayıp bana vurmasa da onun için zarar görseydim kesinlikle yapardı... A... Amca... Ne yapacağım... onun beni azarlamasını ya da bana vurmasını istemiyorum, kalbim paramparça olur diye korkuyorum ancak Yuan Ye-ge'nin beni bırakmasını da istemiyorum! Iğğ..."
Tangtang ileri eğildi ve Yang Chen'in vücuduna zayıf bir şekilde yaslandı, gözyaşları Yang Chen'in göğsünü ıslattı ve ağlayışı koridorlarda yankılandı, o kadar aniydi ki kimse onu nasıl teselli edeceğini bilmiyordu.
Yang Chen, Tangtang'ın sırtını okşamak için bir elini uzattı, genç hanımın sözleri sonlara doğru belli belirsizdi ancak içindeki samimiyet onun konuşamamasına sebep oldu. Çoğu zaman, insanlar cahil değildirler, yalnızca prangalarından kurtulup dönüşüm geçirmek için bir fırsatları yoktur ve hepsi bir anda olabilir.
On dakika sonra, sonunda sessiz koridorda hızlı ve dağınık adımlar duyulmuştu. Birçok figür ameliyathaneye doğru yöneldi.
Sonucu bekleyen Yang Chen ve Tangtang ayağa kalktılar, Tangtang hemen gelen insanlara doğru gitti ve babasını çağırdı. Aceleyle gelen Fang Zhongping'a sarıldı.
İnsanların arasında, Yang Chen yalnızca Tangtang'ı, babası Sekreter Fang'ı ve koruması Dugu Zui'yi tanıyordu. Diğer iyi giyimli adamlar ve kadınlar büyük ihtimalle Yuan Ye'nin ailesiydiler.
Ancak, zarif kahve kahverengisi bir elbise giyen ve saçı toplu güzel bir kadın Yang Chen'i gördüğünde, endişeli ifadesi inanılmaz bir şaşkınlığa dönüşmüşe benziyordu ve gözleri ona sabitlendi.
Yang Chen bu kadının ona yönelttiği ilgiyi fark etti ve ondan gizemli bir aura hissetti. Tanıdık görünüyordu ancak bu kadının ondan hoşlandığını düşünecek kadar narsisistik* biri de değildi. Görünüşünden ve kıyafetlerinden anlaşıldığına göre büyük ihtimalle güçlü bir arkası olan kişiydi, Yuan Ye'nin annesi.
(*Narsistliğin ileri halleri.)
Önde duran adam Yuan Ye'ye aşırı benzeyen otuz yaşlarında bir adamdı. O tam olarak Yuan Ailesi'nin efendisiydi, Yuan Hewei. Tangtang'ın güvende olduğunu görünce ışığı açık olan ameliyathaneye baktı, sonra da kaşlarını çatıp, "Tangtang, neler olduğunu bana en ince detayına kadar anlat!? Siz biraz önce kaçırılmış değil miydiniz? Neden aniden bir hastanedesiniz ve neden Küçük Ye yaralandı!?" dedi.
Fang Zhongping hoşnutsuz bir şekilde, "Yuan Hewei, neden bu kadar acele ediyorsun!? Kızımın yıpranmış olduğunu görmüyor musun!? Yavaşla!" dedi.
"Fang Zhongping, Sekreter Fang, oğlum ameliyatta ve durumu belli değil, nasıl paniklemememi beklersiniz!?" Yuan Hewei yüksek sesle konuştu.
"Baba, bırak Amca Yuan ile konuşayım." Tangtang, Fang Zhongping'i ikna etti, sonra da Yuan Hewei ile konuşmak için arkasını döndü, "Yuan Amca, bu sabah, Yuan Ye-ge bizi almaya geldi..."
Tangtang olanları anlattı. Yang Chen'in düşmanlarla nasıl tek başına başa çıktığını anlattığında oradaki herkes bu sessiz sade görünümlü adama şok içerisinde baktı. Fang Zhongping ve Dugu Zui, Yang Chen'i önceden tanıyordu ve hatta onu daha önce tehdit etmişti, Yang Chen'in gidişatı tek başına çevirmesini beklemiyorlardı, ona garip ifadelerle baktılar.
"Tangtang'ı kurtardığın için teşekkürler oğlum." Yang Chen'e bakan kadın yaklaştı ve el sıkışmayı teklif etti.
Yang Chen bir anlığına tereddüt etti, sonra elini sıktı. Eli güzel, sıcak ve nazik bir his verdi, "Nazik olmanıza gerek yok. Benim ihmalimden dolayı Yuan Ye yaralandı, bir şeye yaramadım yani."
"Tangtang size amca diyor, isminizi öğrenebilir miyim?" Doğrudan Yang Chen'in gözlerine baktı ve zarif bir şekilde sordu.
"Yang Chen.”
Kadın açık bir şekilde titredi, yüz ifadesi sertleşti ancak gülümsemesini korudu, "Sizinle tanıştığıma memnun oldum, Yang Chen. Benim adım Yang Jieyu, ben Yuan Ye'nin annesiyim."
Endişeli Yuan Hewei karısının garip tepkisini fark etti, bu yüzden o da Yang Chen'i dikkatlice inceledi. Sonunda o da bir şey fark etti ve Yang Jieyi ile karşılıklı bakıştılar.
"Yang Chen, sana teşekkür etmeliyim. Küçük Ye hala ameliyatta olsa bile onları oradan çıkartman Yuan ve Fang ailelerimiz için inanılmaz derecede iyi bir şeydi. Zhou Guangnian ve Xu Zhihong'un işbirliği yapması hiç beklemediğimiz bir şeydi ve tuzaklarına düşerek onlara karşı koyamadık, ama artık koyabiliriz. Zhou Guangnian küçük zaferlerle kaçmış olsa da büyük bir şey alamadılar, artık açık alanda onlarla kılıç savurabiliriz!" Yuan Hewei de yakınlaştı ve Yang Chen ile takdir eder bir şekilde el sıkıştı.
Yang Chen, "Ne yapmak istiyorsanız, ilk olarak Yuan Ye'nin ameliyatının bitmesini bekleyelim."
"Bu doğru, hemen hastaneyi güvenceye almaları için birilerini dahil edeceğim. Tangtang, sen ilk olarak bana git, yorgun olmalısın, Dugu Amca seni götürecek." Dedi Fang Zhongping.
"İstemiyorum, Yuan Ye-ge'nin çıkmasını bekleyeceğim." Tangtang kararlı bir şekilde başını salladı.
"Tangtang kalsın." Yang Jieyu boğuk bir sesle dedi. Yuan Ye'nin annesi olsa bile oradaki herkesten daha sakin görünüyordu.
Yang Jieyu'nun sözlerini duyan Fang Zhongping başka bir şey demedi ve sessizce başını salladı.
Tam o anda ameliyathanenin ışıkları nihayet söndü, ikili kapı hemşireler tarafından içeriden açıldı...