Her taraftan sorunlarla karışan Amerika, küresel gücü ve nüfuzu kaybediyor ve dünya kamuoyu “ikinci bir süper güce” dönüşüyor.
Dünyayı kimin yönettiği sorusunu sorduğumuzda, genellikle dünyadaki ana aktörlerin devlet olduğu standart tezden devam ediyoruz, üstelik çoğunlukla baskın güçler. Bu nedenle, öncelikle kararlarını ve aralarındaki ilişkiyi dikkate alıyoruz. Bu doğru. Ancak, böyle bir soyutlama seviyesinin yanıltıcı olabileceğini de aklımızda tutmalıyız.
Elbette, devletler karmaşık bir iç yapıya sahiptir ve içsel güç yoğunluğu, nüfus bir bütün olarak kendisini kenarda bulup herhangi bir etkiden mahrum kaldığında, siyasi liderliklerinin seçimlerini ve kararlarını büyük ölçüde etkiler. Bu, en demokratik toplumlarda bile olur ve geri kalanı için bu durum bellidir. Adam Smith’in dediği gibi “insanlığın ustalarını” görmezden gelen, dünyayı kimin yönettiği hakkında gerçek bir fikir elde edemeyiz. Onun zamanında bunlar İngiltere'nin tüccarları ve sanayicileriydi; Çağımızda bunlar çokuluslu çeşitlendirilmiş şirketler, büyük finansal kurumlar, perakende imparatorlukları ve benzerleridir.
Fakat Smith'ten sonra, “insanlığın ustalarını” yönlendiren “temel prensibi” düşünmek gereksiz olmayacaktır: “Her şey kendisi için, başkaları için hiçbir şey”. Başka bir deyişle, çoğu kez tek taraflı olan, ülke nüfusuna ve bir bütün olarak dünyaya zarar veren keskin ve sonsuz bir sınıf savaşının doktrinidir.
Modern dünya düzeninde insanlık yöneticilerinin kurumları, sadece uluslararası arenada değil aynı zamanda devletlerinde de muazzam bir güce sahiptir. Güçlerini korumak ve çeşitli şekillerde ekonomik destek sağlamak için bu kurumlara güveniyorlar.
İnsanlığın ev sahiplerinin rolünü düşündüğümüzde, Trans-Pasifik Ortaklığı gibi şu anki durum politikası önceliklerini kesinlikle ele alacağız. Bu, propaganda ve yorumlarda yanlışlıkla “serbest ticaret anlaşması” olarak adlandırılan yatırımcıların haklarına ilişkin anlaşmalardan biridir. Bu tür anlaşmalar gizlidir ve en önemli ayrıntıları belirten sadece yüzlerce şirket avukatı ve lobici bunlara erişebilir. Buradaki amaç, onları Stalin'de hızlandırılmış bir şekilde ele almak, tartışmayı ortadan kaldırmak ve sadece "evet" veya "hayır" (bu nedenle her zaman "evet" anlamına geldiği için) söyleme fırsatı vermek.
Bu tür anlaşmaların yazarları çok başarılı, ki bu şaşırtıcı değil. Ve insanlar? Onlar alakasız. Bunun sonuçları kolayca tahmin edilebilir.
İkinci süper güç
Geçmiş neslin neoliberal programları güç ve serveti birkaç grubun elinde toplamaya yardımcı oldu ve aynı zamanda mevcut demokrasiyi baltaladılar. Ancak bu nedenle muhalefet uyandı ve Latin Amerika'da ve aynı zamanda küresel güç merkezlerinde en belirgin olan kızgındı.
II. Dünya Savaşı'ndan sonra gelecek vaat eden projelerden biri haline gelen Avrupa Birliği (AB), Uluslararası Para Fonu ekonomistlerinin bile (fonun saflarındaki politik güçlerini değil) kınayan durgunluk sırasında kemer sıkılaştırmanın ciddi sonuçları nedeniyle çöküşün eşiğindeydi.
Avrupa'daki demokrasi zayıflar ve karar alma süreci yetkililerin kendi ellerine aldığı Brüksel'e taşınmıştır. Kuzey bankalar da uzun gölgelerini üzerlerine döktüler.
Önde gelen yön merkezi partileri, sağa veya sola doğru hareket eden üyelerini hızla kaybeder. Paris merkezli araştırma grubu EuropaNova'nın yürütme direktörü, bu genel hayal kırıklığını “prensipte demokratik politikaya uyması gereken ve ulusal politik liderlerin elinden kaçan ve piyasaya, Avrupa Birliği ve kurumlarının eline geçiren olayların” ulusal siyasi liderlerin elinden kaçan olayların etkilenmesi için gerçek bir fırsat olan ruhsuz güçsüzlük havası ruhuyla) - neoliberal doktrininin ruhunda.
ABD'de de benzer nedenlerle benzer süreçler yaşanıyor. Ve bu, sadece ülke için değil, aynı zamanda Amerikan gücü nedeniyle tüm dünya için de önemli olan önemli bir konudur.
Neoliberal saldırıya karşı muhalefetin güçlendirilmesi, toplumun kenara itilmesiyle, liberal demokratik teori tarafından kendisine onaylanan izleyicinin (katılımcının değil) rolüne kesinlikle katılmamakla birlikte, standart geleneksel bilgeliğin çok önemli bir yönünü öne çıkarmaktadır. Bu tür itaatsizlik egemen sınıf için her zaman endişe vericidir. Amerikan ruhunu ve mektubunu takiben hikayelerGeorge Washington, ortakları "alt sınıflarında açıklanamayan deliler gösteren kirli ve iğrenç insanları" olarak nitelendirdi.
Amerikan Devrimi'nden başlayıp modern Irak ve Afganistan ile sona eren isyancı hareketlerin mükemmel bir incelemesi haline gelen Violent Politics adlı kitabında William Polk, General Washington'un “bu milisleri bir kenara itmek istediği sonucuna varıyor” Bu adamın neredeyse devrimi kaybetmeye karar verdiğini umutsuzlaştırdı. " Aslında, “devrimi koruyan” Fransa'nın aktif müdahalesi için olmasa bile, “bunu yapabilirdi”. Bu noktaya kadar bugün “terörist” olarak adlandırdığımız partizanlar muzaffer oldular. Ve İngiliz tarzı Washington Ordusu savaşı tekrar tekrar kaybetti ve neredeyse savaşı kaybetti. ”
Başarılı bir isyanın ortak özelliği Polk, bir zaferden sonra halkın desteğinin zayıfladığını ve liderliğin gerilla taktikleri ve terör yöntemleriyle savaşı kazanan "kirli ve iğrenç insanları" bastırmaya başladığını söylüyor. Bunu korkudan yapar, ortakların sınıf imtiyazlarına meydan okuyacağından korkar. Yıllar geçtikçe, seçkinlerin bu insanların “alt sınıfına” yönelik saygısızlığı birçok farklı biçime bürünüyor.
Bugünlerde, liberal enternasyonalistlerin savunuculuğu yapan pasiflik ve itaat çağrısı (“demokraside ılımlılık”), demokratikleşmede ifade edilen 1960 halk hareketlerinin tehlikeli sonuçlarına bu şekilde tepki vererek, bu hor görmenin biçimlerinden biri haline geldi.
Bazen devletler hala güç merkezlerinde büyük öfke ve öfkeye neden olan kamuoyunu izlemeyi tercih ediyorlar. En çarpıcı olaylardan biri, Bush yönetiminin Türkiye’nin Irak’a işgali yapmasını talep etmesiyle 2003 yılında meydana geldi.
Türkiye nüfusunun% 95'i böyle bir harekete karşı çıktı ve Washington'un hayranlık ve dehşetine karşı Türk hükümeti halkın görüşlerini destekledi. Türkiye, böyle bir eylemi reddettiği için şiddetle kınandı. Amerikan idaresindeki "idealizm şefi komutanı" basın tarafından çağrılan Savunma Sekreteri Yardımcısı Paul Wolfowitz, her şekilde Türk ordusunu yasadışı eylemlerde bulunmaktan küfretti ve özür istedi. Efsanevi “demokrasiye duyulan özlem” in bu ve diğer sayısız tezahürlerinden çok fazla etkilenmeyen bozulmamış ve saygın yorumcular, Başkan George W. Bush'u “demokrasiyi teşvik etme” konusundaki bağlılığı ve bazen de saf düşüncesi ve inancına olan inancına itiraz ettiği için övmeye devam etti. Bir dış gücün demokratik özlemlerini başkalarına dayatabileceğini.
Türk toplumu yalnız değildi. Amerikan-İngiliz saldırganlığının küresel muhalefeti ezici oldu. Uluslararası kamuoyu yoklamalarına göre, Washington’un askeri planlarına verilen destek hemen hemen tüm ülkelerde% 10’e ulaştı. Bu tür bir muhalefet, tüm dünyada ve Amerika Birleşik Devletleri'nde güçlü protestolara neden oldu. Belki de emperyal saldırganlığın resmi başlangıcından önce bile sert bir şekilde kınandığı tarihteki ilk zamandı.
Gazeteci Patrick Tyler, New York Times'ta "dünyada iki süper güç var: Amerika Birleşik Devletleri ve dünya kamuoyu" yazdı.
Birleşik Devletler'deki eşi görülmemiş protestolar, birkaç on yıl önce başlayan saldırganlıktan hoşnutsuzluğun bir tezahürüydü. Katılımcıları, Çinhindi’deki Amerikan savaşlarını kınadı. Bu protesto hareketi çok geç de olsa büyük ölçekli ve çok etkili oldu.
Savaş karşıtı hareketin önemli bir güç kazandığı 1967 yılında, askeri tarihçi ve Vietnamlı uzman Bernard Fall (Bernard Fall) uyardı: "Kültürel ve tarihi bir eğitim olarak Vietnam ... tam bir yıkımla tehdit altında ... çünkü bu ülkenin kırsal alanı kelimenin tam anlamıyla dünyanın en güçlü darbelerinin altında kalıyor ... Bu büyüklükte bir alanda askeri bir makine var. "
Ancak, savaş karşıtı hareket, artık göz ardı edilemeyecek bir güç haline geldi. Ve iktidara geldiğinde Orta Amerika'ya bir saldırı başlatmaya kararlı olan Ronald Reagan'ın eylemlerini görmezden gelemezdi. Onun yönetimi, yirmi yıl önce Güney Vietnam'a karşı savaş başlatan John F. Kennedy örneğini takip etmeye karar verdi. Ancak 1960'in başlarında olmayan güçlü halk protestoları nedeniyle geri adım atması gerekiyordu.
Bu saldırı yeterince korkunçtu. Kurbanları şu ana kadar iyileşmedi. Fakat Güney Vietnam’da ve daha sonra “ikinci süper gücün” çatışmayı protesto etmeye başladıkları tüm Çinhindi’de yaşananlar kıyaslanamayacak kadar kötüydü.
Irak işgaline karşı güçlü bir halk muhalefetinin etkisinin olmadığı sık sık söylenir. Bu ifade bana yanlış gibi görünüyor.
Kuşkusuz, istila yeterince korkunçtu ve sonuçları çok kötüydü. Ancak, işler çok daha kötü olabilirdi.
Başkan Yardımcısı Dick Cheney, Savunma Bakanı Donald Rumsfeld ve Bush yönetiminden diğer üst düzey yetkililer, Başkan Kennedy ve Başkan Lyndon Johnson'ın 40’te yıl önce aldığı önlemleri düşünemediler çünkü bunun protestolara neden olacağını biliyorlardı.
Baskı altında Batı gücü
Elbette, devletlerin uluslararası ilişkilerde aktör olduğu standart fikrine uyduğumuzda ortaya çıkan devlet politikasını belirleyen faktörler hakkında çok şey söylenebilir. Ancak bu kadar önemsiz çekincelerde bile, bu görüşü en azından gerçeğe ilk yaklaşım olarak kabul edebiliriz. Bu durumda, dünyayı kimin yönettiği sorusu derhal Çin gücünün güçlenmesi ve Pekin’in ABD’yi attığı ve terörle küresel savaş, Doğu Avrupa’daki Amerikan hegemonyası ve Amerikan çöküşünün yanı sıra diğer benzer kaygılar.
Batı gücünün yılın 2016'unun başında karşılaştığı zorluklar, Mali İşler baş yorumcusu Gideon Rachman tarafından genel kabul görmüş çerçevede ele alındı. Batı dünya düzeninin resminin gözden geçirilmesiyle başladı: “Soğuk Savaş'ın sona ermesinden bu yana Amerikan silahlı kuvvetlerinin ezici gücü uluslararası siyasetin merkezinde yer aldı.”
Bu üç bölgede özellikle önemlidir: Doğu Asya’da “ABD Donanması’nın“ Pasifik Okyanusu’nu “Amerikan gölü” olarak kullandığı Avrupa’da, NATO’nun (NATO’nun askeri harcamasının dörtte üçünü paylaşan ABD’yi garanti ettiği) Üye ülkelerin toprak bütünlüğü ve Ortadoğu’da, “arkadaşlarına güven vermek ve düşmanları korkutmak” için ABD’nin dev deniz ve hava üslerinin bulunduğu yer.
Günümüz dünya düzeninin sorunu, Rahman devam ediyor: “Her üç bölgede de, bu güvenlik prosedürüne itiraz ediliyor”. Rusya, Ukrayna ve Suriye'ye müdahale etti ve Çin yakınlardaki denizleri bir Amerikan gölünden “tartışmalı sulara” dönüştürdü.
Bu nedenle, uluslararası ilişkilerin temel sorusu ABD'nin bölgelerindeki diğer büyük güçlerin de belli etki bölgelerine sahip olması gerektiğini kabul edip etmemesi gerektiğidir. ” Rahman, “dünyadaki ekonomik gücün dağılması - basit sağduyuyla birlikte” olması gerektiğine inanıyor.
Tabii ki dünya farklı açılardan görülebilir. Fakat kendimizi kuşkusuz çok önemli olan bu üç bölgeyle sınırlayalım.
Bugünün Zorlukları: Doğu Asya
"Amerikan Gölü" ile başlayalım. 2015'in Aralık ayının ortalarında ortaya çıkan mesajda, “Güney Çin Denizi üzerinde rutin bir uçuş gerçekleştiren Amerikan B-52 bombardıman uçağının yanlışlıkla Çin tarafından inşa edilen yapay ada üzerinde iki millik bir bölgeye uçtuğuna” şaşırmış olabilir. Gerçek şu ki, askeri bakanlık temsilcilerine göre, bunun “Washington ve Pekin arasındaki keskin çelişkilere” neden olduğu.
70'in nükleer çağının korkunç tarihine aşina olan insanlar, bu tür olayların dünyayı tehlikeli bir nükleer savaş hattına götürdüğünü ve tamamen yok edilmesini tehdit ettiğini biliyorlar. Bu olayın Karayipler'de veya Kaliforniya kıyılarında bir Çinli nükleer bombardıman ile meydana gelmediğine dikkat çekmek için Güney Çin Denizi'ndeki PRC'nin kışkırtıcı ve agresif eylemlerinin destekçisi olmanıza gerek yok. Çin bu bölgelerde “Çin gölü” yaratma iddiasında değildir. Neyse ki tüm dünya için.
Çinli liderler, deniz ticaret yollarının düşman güçlerle çevrili olduğunu, Malacca Boğazı'ndaki ve diğer yerlerin Japonya olduğunu ve bu düşman güçlerin yenilmez ABD askeri gücünün desteğini aldığını söylüyor. Buna göre, Çin batı yönünde genişlemesini çok dikkatli bir şekilde gerçekleştirmekte, büyük yatırımlar yapmakta ve düşünceli entegrasyon önlemleri almaktadır.
Özellikle, bu eylemler Orta Asya ve Rusya ülkelerini içeren Şangay İşbirliği Teşkilatı (SCO) çerçevesinde gerçekleştirilir ve yakında Hindistan ve Pakistan katılır. Bu organizasyondaki İran bir gözlemci ve bu statüdeki ABD reddedildi. Ayrıca bölgedeki bütün askeri üsleri kapatmaları istendi. Çin, yalnızca etkisi altındaki bölgeyi birleştirmekle kalmayıp, aynı zamanda Avrupa’ya ve Ortadoğu’nun petrol üreten bölgelerine gitmeyi amaçlayan eski İpek Yolu’nun modern bir versiyonunu inşa ediyor. Pekin, Asya'da entegre bir enerji ve ticaret sistemi inşa etmek için büyük miktarda para yatırıyor ve aynı zamanda çok sayıda yüksek hızlı demiryolu ve boru hattı inşa ediyor.
Bu programın bileşenlerinden biri, dünyanın en yüksek dağlarından geçerek Pakistan'da Çinliler tarafından inşa edilen Gwadar limanına geçecek bir otoyol inşaatı. Bu liman, petrol kaynaklarını olası ABD müdahalelerinden koruyacak.
Çin ve Pakistan, bu programın Pakistan topraklarında sanayinin gelişmesini de hızlandıracağını ve İslamabad'a, Sincan Uygur Özerk Bölgesi'nde Çin için de sorun yaratan yerel terörizmi bastırmak için ilave teşvikler vermesini umuyor. Pakistan'a kapsamlı askeri yardım sağlayan ABD, burada ekonomik meselelerle ilgilenmiyor. Gwadar, Hint Okyanusu'nda ticari amaçlarla inşa edilmiş ancak askeri uygulamaları da olan birkaç bazın bileşiminde "inci ipliğin" Çin parçası olacak. Gelecekle ilgili tahminlere göre, Çin zaman içinde, askeri tarihini, modern tarihte ilk kez olacak olan Basra Körfezi'nde bile gösterebilecek.
Birleşik Devletlerin aşılmaz askeri gücü, tüm yıkımlardan önce bir nükleer savaş olmadıkça, bu durumda ABD'nin de imha edileceği sürece, tüm bu eylemlerden güvenilir bir şekilde korunmaktadır.
2015'te Çin, ana hissedarı olan Asya Altyapısı Yatırım Bankası'nı yarattı. Haziran ayında Pekin'de gerçekleşen bankanın açılışına ABD müttefikleri Avustralya, İngiltere ve diğerleri de dahil olmak üzere 56 ülkeleri katıldı. Washington'ın isteklerine karşı yaptılar. Amerika Birleşik Devletleri ve Japonya orada değildi.
Bazı analistler, yeni bankanın Birleşik Devletler'in veto yetkisi aldığı Bretton Woods kurumları (IMF ve Dünya Bankası) için rekabet yaratabileceğine inanıyor. SCO'nun nihayetinde NATO'ya karşı bir ağırlık oluşturacağı yönünde bir hesaplama da var.
Bugünün Zorlukları: Doğu Avrupa
Rusya ile NATO arasındaki sınırda bir krizin yaşandığı ikinci bölgeye, Doğu Avrupa'ya dönelim. Bu çok önemli bir nokta.
Frontline Ukraine - Sınır Alanlarındaki Kriz (Frontline Ukraine - Sınırdaki Kriz) olarak adlandırılan bu bölgedeki eğitici ve ihtiyatlı bilimsel çalışmasında Richard Sakwa, ikna edici bir şekilde şöyle yazıyor: Aslında, NATO’nun genişlemesini durduracak ilk savaş oldu. ” Ukrayna krizi 2008, böyle bir savaş. İnsanlığın üçüncü bir savaşta hayatta kalacağı belli değil. ”
Batı, NATO’nun genişlemesinin faydalı olduğuna inanıyor. “Küresel güney” in çoğunun yanı sıra Rusya’nın, bu konuda bazı etkili Batılı uzmanlarınki gibi farklı bir görüşü olması şaşırtıcı değildir. Başlangıçta George Kennan NATO’nun genişlemesinin “trajik bir hata” olduğu konusunda uyardı ve ittifakın “tarihi kapsamdaki siyasi hata” olarak adlandırdıkları Beyaz Saray’a açık bir mektup yazan üst düzey Amerikalı devlet adamları katıldı.
Mevcut kriz, soğuk savaşın sona erdiği ve Sovyetler Birliği'nin çöktüğü 1991 yılında başladı. O zamanlar yeni güvenlik sistemi ve Avrasya'nın ekonomi politiği hakkında iki karşıt görüş vardı. Sakwa'ya göre, merkezde “bitişik Avrupa-Atlantik askeri ve siyasi topluluğuna sahip Avrupa Birliği olmak üzere“ Avrupa’nın genişlemesi ”denilen kavramlardan biri. Öte yandan, Lizbon'dan Vladivostok'a kadar Brüksel, Moskova ve Ankara da dahil olmak üzere pek çok merkezde, ancak ortak bir amacı olan - kıtayı uzun süre takip eden farklılıkların üstesinden gelmek için büyük bir karasal Avrupa fikri vardı. ”
Büyük Avrupa'nın ana destekçisi Sovyet lideri Mihail Gorbaçov'du. Bu kavram, de Gaulle’un politik hareketinde ve diğer girişimlerde Avrupa kökenli olmuştur. Ancak Rusya, 1990'in yıkıcı piyasa reformlarının baskısı altında çökmeye başladığında, bu kavram kayboldu. Önde gelen gerçek bir "stratejik ortaklık" oluşturmak için Lizbon'dan Vladivostok'a kadar tüm büyük Avrupa’nın jeopolitik olarak birleşmesi çağrısında bulunan ve eşi Dmitry Medvedev ile birlikte defalarca çağrılan Vladimir Putin’in uluslararası arenadaki yerini aramaya başlayan Rusya’nın restorasyonu ile canlanmaya başladı.
Bu girişimler “kibar hor” ile karşılandı, Sakwa, ““ büyük Rusya ”nın gizli canlanmasının bir örtüsünden başka bir şey olmadığı ve Kuzey Amerika ile Batı Avrupa arasındaki ilişkilerde bir ayrılıktan fazlası olmadığını söyledi. Bu endişe, Avrupa’nın büyük ve küçük süper güçlerden bağımsız olarak “üçüncü bir güç” olabileceği, ancak ikincisine giderek daha yakın olan (bu, Willy Brandt ve diğer girişimlerden izlenebilir) olduğu gerçeğinden Soğuk Savaş’ın önceki korkularından kaynaklanıyor. .
Batı, muzafferlikle Rusya'nın çöküşüne tepki gösterdi. Bu çöküş, “tarihin sonu” ve Batı kapitalist demokrasisinin son zaferini, Rusya'ya I. Dünya Savaşı'ndan önceki durumuna geri dönmesi ve tekrar Batı'nın ekonomik bir kolonisi haline gelmesi talimatını verdiği şeklinde karşılandı.
NATO’nun genişlemesi gecikmeden başladı. Gorbaçov’un, Sovyet lideri Almanya’nın NATO üyeliğini birleştirmeyi kabul etmesine rağmen İttifak’ın güçlerinin doğuya taşınmayacağına dair sözlü güvenceleri ihlal etti. Tarihsel olaylar ışığında çarpıcı bir imtiyazdı. Tartışma sırasında, partiler Doğu Almanya hakkında konuştu. Almanya dışındaki ittifakı Gorbaçov ile genişletme olasılığı özel olarak bile tartışılmadı.
Yakında NATO gerçekten Almanya sınırlarının ötesine geçti ve Rusya sınırlarına yaklaştı. NATO'nun ana misyonu resmen değiştirildi ve şimdi ittifak küresel enerji sisteminin, deniz yollarının ve boru hatlarının "kritik altyapısını" koruma görevini aldı. Böylece, NATO'nun eylem bölgesi küresel hale geldi. Ayrıca, Batı tarafından tamamen gözden geçirilmiş olan NATO kavramına uygun olarak, doktrini BM'nin resmi versiyonuyla keskin bir şekilde tezat oluşturan bir “koruma görevi” ilan etti. Artık NATO, ABD'nin emri altında müdahaleci bir güç olarak hareket edebilir.
Özellikle Rusya’ya endişe duymak NATO’yu Ukrayna’ya taşımayı planlıyor. Bu planlar, Gürcistan ve Ukrayna’nın ittifak üyeliğine söz vermesi üzerine Nisan 2008’teki Bükreş’teki NATO zirvesinde kamuya duyuruldu. İfadeler açıktı: “NATO, İttifak'a katılmak için Ukrayna ve Gürcistan'ın Avrupa-Atlantik isteklerini memnuniyetle karşılıyor. Bugün bu ülkelerin NATO’ya katılacağı konusunda anlaştık. ”
Batı yanlısı adaylar Ukrayna'nın yılın 2004 devriminde kazandıklarında, Dışişleri Bakanlığı sözcüsü Daniel Fried orada acele etti; “ABD'nin Ukrayna'nın NATO ve Avrupa-Atlantik topluluğuna katılma isteklerini desteklediğini” vurguladı.
Rusya'nın endişeleri kolayca anlaşılabilir. Bunlar, Amerikan kuruluşu Dış İlişkiler’in önde gelen dergisinde dışişleri uzmanı John Mearsheimer tarafından ana hatlarıyla belirtildi. “Ukrayna'daki mevcut krizin asıl nedeninin NATO’nun ve Washington’un Ukrayna’yı Batı’ya entegre ederek Moskova yörüngesinden ayırma arzusunun genişlemesi olduğunu” yazdı. Putin bunu "Rusya'nın kilit çıkarlarına doğrudan bir tehdit" olarak nitelendirdi.
“Onu kim suçlayabilir?” Diye soruyor Mirshaymer, “Washington Moskova’nın konumunu sevmeyebilir ama mantığını anlamalı.” Çok zor değil. Sonunda, herkesin bildiği gibi, “Birleşik Devletler, uzak büyük güçlerin silahlı kuvvetlerini Batı Yarımkürede herhangi bir yerde, hatta sınırlarında daha fazla konuşlandırdığı gerçeğini kabul edemez”.
Aslında, Amerika Birleşik Devletleri çok daha zor bir duruş alıyor. ABD'nin Batı Yarımküre üzerindeki kontrolünü (şimdiye kadar uygulanmadı) ilan eden, yılın 1823'lu Monroe Doktrini'nin “başarılı itaatsizlik” olarak adlandırdıkları ile uzlaşamazlar. Böyle başarılı bir itaatsizlik göstermeye cesaret eden küçük bir ülke, tüm "yeryüzünün cezalarına" ve aynı zamanda Küba'ya olan güçlü bir ambargoya maruz kalabilir.
ABD’nin nasıl tepki vereceğini sormaya ihtiyacımız yok, Varşova Paktı’ndaki Latin Amerika ülkelerine giriyor ve bu olasılığı değerlendirmek için Meksika ve Kanada’yı başlatıyoruz. Bu yöndeki ilk test adımının en ufak bir ipucu bile, CIA terminolojisine koymak için “maksimum sağlamlık” ile durdurulmuş olacaktı.
Çin'de olduğu gibi, Putin’in amaçlarının ve eylemlerinin mantığını anlamak için, olumlu muamele görmeleri gerekmez. Küfür etmek yerine bu mantığı anlamak önemlidir. Çin'deki gibi, riskler de oldukça yüksek. Kelimenin tam anlamıyla bir hayatta kalma sorunu var.
Günümüzün Zorlukları: İslam Dünyası
Şimdi üçüncü ciddi bölgeye gidelim. Bu, İslam dünyasının (çoğunlukla) yanı sıra, George Bush’un Eylül 2001 saldırılarından sonra 11’ta ilan ettiği teröre karşı küresel bir savaş sahnesidir. Daha doğrusu, yeniden ilan edildi.
Teröre yönelik küresel savaş, Reagan yönetimini iktidara geldiğini ilan etti. Çılgınca "medeniyetin kısır düşman muhalifleri tarafından yayılan veba" (Reagan'ın sözleri) ve "modern çağda barbarlığa geri dönme" (Dışişleri Bakanı George Schulz'un sözleri) hakkında çılgınca övgüde bulundu.
Teröre karşı orijinal küresel savaş sessizce tarihe geçti. Çabucak Orta Amerika, güney Afrika ve Orta Doğu’yu vuran acımasız ve yıkıcı bir terörist savaşa dönüştü. Bu dönüşümün karanlık sonuçları bugün hala hissettiğimiz bir şey. Bu nedenle ABD, Birleşmiş Milletler Uluslararası Adalet Divanı (Washington'ın dinlemediği) tarafından bile kınandı. Her halükarda, bu savaş tarihin yanlış tarafındaydı ve bu yüzden sessizce “gitti”.
Küresel savaşın Bush-Obama versiyonunun teröre karşı başarısı, doğrudan inceleme ile kolayca değerlendirilebilir. Bu savaş ilan edildiğinde, yenilgi hedefleri kabile Afganistan'ın küçük bir köşesiyle sınırlıydı. Teröristler, çoğu zaman onlardan hoşlanmayan ve onları küçümseyen Afganlar tarafından savunuldu, ancak kabile misafirperverliği kurallarına göre sığınmak zorunda kaldılar. Bu, yoksul köylülerin "onlar için astronomik bir 25 milyon dolarlık toplam tutarı için Usame'ye teslim olmalarını" reddetmeleri üzerine Amerikalıları şaşırtmıştı.
İyice organize olmuş bir polis operasyonu veya Taliban ile ciddi diplomatik müzakereler yapılması durumunda, Eylül 11'in suçlarını işlediğinden şüphelenilenlerin Amerikan adaletine getirilebileceğine inanmak için her türlü sebep var. Ancak bu seçenek düşünülmedi bile. Bunun yerine, refleksler açıldı ve yaygın şiddet tercih edildi. Ancak Taliban'ı devirmek değil (bu daha sonra geldi), ama Amerikan’ın Taliban’ın Usame bin Ladin’in olası iadesi için şartlı önerileri için verdiği hor görüsünü göstermek için.
Bu tekliflerin ne kadar ciddi olduğunu bilmiyoruz, çünkü hiç kimse onu düşünmedi. Belki de Birleşik Devletler basitçe "kaslarını göstermeye, kazanmaya ve dünyadaki herkesi korkutmaya" karar verdi. Afganların acılarını ve kaç kişiyi kaybedeceğimizi umursamıyorlar. ”
Bu sayede, Amerikan bombardımanının birçok rakibinden biri olan Taliban Abdul Haq (Abdul Haq), yılın Ekim 2001'inde başlatılan saygıdeğer savaş ağalarının ve rakibin görüşleridir. Bu bombalama eylemlerini, destekçilerinin Taliban'ı içeriden devirmeye teşebbüs etme girişimleri nedeniyle “büyük bir engel” olarak nitelendirerek, böyle bir görevin ulaşabileceğine inanıyordu.
Görüşü, Afganistan'a saldırmak için planlar yapıldığında, Terörle Mücadele Güvenlik Grubunun başkanı olarak Başkan George W. Bush başkanlığında Beyaz Saray'da bulunan Richard Clark (Richard A Clarke) tarafından doğrulandı. Clark, toplantılardan birinde, cumhurbaşkanına saldırının uluslararası hukuku ihlal edeceği konusunda bilgilendirildiğinde, küçük bir toplantı odasında bağırdığını hatırlattı: “Uluslararası avukatların ne dediği gibi umurumda değil, bazı insanları kıçımız için öldürüyoruz”. Afganistan'da çalışan lider yardım örgütleri de saldırılara şiddetle karşı çıktılar. Milyonlarca insanın açlık sınırında olduğu ve sonuçların korkunç olabileceği konusunda uyardılar.
Bu sonuçların kaç yıl sonra talihsiz Afganistan için ortaya çıktığını hatırlatmak zor.
Ayrıca, Amerika'nın demirci çekiç altında Irak'ı vurdu.
Mantıklı bir mazeret olmadan gerçekleştirilen Amerikan-İngiliz işgali, 21 yüzyılın en ağır suçudur. Bu saldırı, sivil toplumun zaten Amerikan ve İngiliz yaptırımları tarafından tahrip edildiği bir ülkede yüz binlerce insanın ölümüne neden oldu. Onları tanıtan iki seçkin diplomat bu yaptırımlara "soykırım" adını verdi ve protestoda istifa etti. İstila, milyonlarca mültecinin ortaya çıkmasına neden olmuş, ülkenin çoğunu tahrip etmiş ve bugün Irak ve bütün Ortadoğu bölgesini parçalayan dinler arası bir çatışmaya yol açmıştı. Bu, entelektüel ve ahlaki kültürümüzde korkunç bir gerçektir, ancak aydınlanmış ve aydınlanmış çevreler onu sevgiyle ve sevgiyle “Irak'ın kurtuluşu” olarak adlandırdı.
Pentagon ve İngiltere Savunma Bakanlığı'nın yaptığı araştırmalar, Iraklıların yalnızca yüzde üçünün ülkelerindeki Amerikan ordusunun eylemlerinin meşru olduğunu kabul ettiğini ve yüzde birinden daha azının Amerikan ve İngiliz kuvvetlerinin “koalisyonunun” güvenliklerinden faydalandığına inandığını gösterdi. Aynı zamanda,% 80 Irak'taki koalisyon kuvvetlerinin varlığına karşı çıkarken, çoğu koalisyon kuvvetlerine yönelik saldırılara destek verdi. Afganistan, orada güvenilir anketler yapmanın imkansız olduğu ölçüde yıkıldı; ancak, oradaki ilişkinin de aynı olduğuna dair göstergeler var. Irak'ta, ABD ezici bir yenilgiye uğradı, resmi askeri hedeflerini bıraktı ve ülkeyi İran olan tek kazanan baskısı altında bıraktı.
ABD, demirci çekiçini özellikle Libya'da, üç geleneksel emperyal gücün (İngiltere, Fransa ve ABD) 1973 sayılı Güvenlik Konseyi kararını aldığı ve derhal ihlal ettiği, isyancılara yardım etmek için hava kuvvetlerini gönderdiği şekilde sallıyor.
Sonuç olarak, müzakereler yoluyla barışçıl bir çözüm olasılığı ortadan kalktı, kayıplar keskin bir şekilde arttı (siyasi bilim adamı Alan Kuperman'ın belirttiği gibi en az 10 kez), Libya harabeye döndü, savaşçı grupların elinde idi ve Terörün uygulanmasında topraklarını kullanan “İslam devleti”.
Afrikalı uzman Alex de Waal'ın (Alex de Waal) belirttiği gibi, emperyal zafer, Afrika Birliği'nin çok makul diplomatik önerilerini görmezden geldi. Büyük akar оружия ve cihatçılar batı Afrika’ya (şu anda terör cinayetlerinde lider olan) ve Doğu Akdeniz’e aktı ve terör ve şiddetin yayılmasına neden oldu. NATO’nun saldırıları yüzünden mülteci akışları Afrika’dan Avrupa’ya aktı.
Bu, "insani müdahalenin" bir başka zaferidir. Uzun ve sık sık kasvetli bir tarihin gösterdiği gibi, her şey dört yüzyıl önce başladığından beri, olağandışı bir şey yoktur.