Şimdi tekrar okusak bi üstte yazdığımız cümleyi, özellikle sarıldığımız yalnızlığımıza dikkati çekerek ve "ne kadar sıradan" diyerek daha da statikleştirsek... çok teknik bu kelam, hayata dalmalı ve;
Bıraktığımız yerde kendimizi bulmak kadar acı bir şey var mı?
elbette, hatta birden çok şey var misal "onu" düşünerek uyanmak ya da bir dolu şey işte. Dünya acımasız malum; ölümler, hastalıklar, ayrılıklar vs.
"Yanlış bir öyküdeyim, ben yeniden yaz" diyor ya ŞU şarkı, çok zaman önce dilime pelesenk olmuştur, msn de, bi forumda ya da herhangi bi başka mecrada hep kendimi tanımladığım yazı olarak kullanmışımdır; bi ihtimal yeniden yazarız bir şeyleri diye ama... şimdi bir yandan bu şarkı, bir yandan BU şarkı çalıyor, aynı anda, ne karmaşa ama. En son Üniversite yıllarında yapmıştım bunu, son ses radyo, teyp ve tv açıp yatağa uzanıp huzuru arıyordum. Bir de gardropta kitap okuma alışkanlığım vardı da neyse, geçmiş zaman...
Bi ucundan tutmazsam hayatın, her şey perişan olacak bu çok belli. Ki sanılmasın çok mükemmel gidişat, sadece bir kaç tık öteye gidecek perişanlık. Yeni bi hayat için alınması gereken kararlar başucumda duruyor ama korkuyorum, o kadar hayal kırıklığı yaşadım ki. Sanırım ilk yapmam gereken karadeniz' den ayrılmak, başka bi şehir, başka bi hayat... evet ilk kararımı uygulamak için düğmeye basmalıyım en azından da nasıl? hangi şehir, hangi kurum... peki ya karadenizden kopabilecek miyim?
Neyse şahsi problemlerim kimseyi bağlamaz, hoş burası da şahsi bir blog, evet evet kişisel bloglar başlığında değerlendiriliyor. Hiçbir kaygım olmamalı bu konuda... neyseee.
Bi şiirden, bi melodiden, bi sözden, bi filmden geçirip güzelleştireceğim de hayatı, olmuyor. Yine mi yanıldı acaba Sezen?
Böyle zamanlar işte, kafamda duman ya da neyse, yazacağım hiçbir şey durumu anlatmayacak. En iyisi...
cem ben, yeni bi öykü lazım bana