İçsel bir yolcunun bavulu...
18 Ekim 2014, Cumartesi - 16:24
Bu aralar bir dağınığımki sormayın pari dostlarım eski sandığımdan neler çıkartayım diye düşünürken aklımın en zemheri kuytularında takılan sorular nedeni ile birde gelen hüzünlü hazandan olsa gerek sadece sorgulayan bir tarafa çekiştiren bir us ile dağınık kalsın arasında araftayım sanırım.
Hani olur ya zaman, zaman hiçbirşey yapmama, isteği kapınızı ısrarla çalar durur aslında,siz "bre git melun bak işimiz gücümüz var şimdi çalışma zamanı yeni bir dönem başlıyor '' dediğiniz anlardır ki dinleyen kim, geldi mi gitmez, haciz memuru edasıyla illaki alacak kalan huzur kırıntılarını ruhunuzun,ama işte buda hayata dair.
Şimdi kafamda bu karmaşık sorular cevabını benim bile bilmediğim çıkmazlar, insan nasıl başeder bunca yükle dostlar, bu zamanlarda profesyonelinden yardım almak en güzeli.Ancak toplumsal olarak buna da bir kalın önyargı battaniyemiz var ki sormayın en derin ve karmaşık ruh hallerimiz bile bunun altında, hamamdaki göbek taşına yatmış misali anında terler.Neymiş efendim biz delimiyiz? Ne gereği varmış bu durumlara, kendi kendinin doktoru olacakmışsın.Yok be kardeşim olmuyor işte öyle...
Halbuki sizin dinleyen ve hiç tanımayan profesyonel birinin kucağına bırakıp tüm biriktirdiklerinizi cevaplarını birlikte aramak , bulmak en doğrusu. Önce kendimizle dürüst olup kabul edeceğiz problemi sonrası bence kolay.
Neden yazıyorum bu satırları diyeceksiniz belki de, biliyorum ki kendim gibi yılların birikimini taşıyan dostlarımın sayısı hiç de az değil bizler ruh da ve bedende genç görünsek de yamalı bohça yaşam macerasına da artık yarabandı tutmayan kesik ve çiziklere çözüm istiyoruz.
Zira fazlasıyla yıpratıcı fiziksel ve ruhsal olarak.Hatta aynanın karşısına geçip baktığınızda anlıyorsunuz ki o gülen gözlerle herkese umut ve ilham veren kişi gitmiş bambaşka bir kara mizah oyuncusu almış sahneyi.
Evet yaşam belki bir oyun sahnesi ve oynamak gerek her rolü ama zamanında ve dozunda.
Heran herşeyi yapmaya yetişmeye herkesi mutlu edeyim derken kendini unutunca insan hayat trenini kaçırıyor garda farkında olmadan.
Elinde eski bavulu ve içinde biriktirdiği tüm kırgınlıkları ,defoları, ya üstüne oturup ellerini başının arasına alıp dalıp gidecek.Yada o bavulu en yakın deniz kenarından fırlatıp atacak en derine ama bu yapmak içinde yukarda bahsettiğim o yardım kapısını aralayıp girmek herkese ve herşeye kulakları kapamak yola devam demek, sonrada o eski bavulu içindekilerle birlikte atmak gerek o denize.
Onlar dibe çöktükçe göreceksiniz ki siz yepyeni bir başlangıça doğru kuş gibi kanat çırpıyor olacaksınız.
Ben mi? Aynen öyle yapıyorum bu aralar..
Hepinize güzel bir haftasonu diliyorum, sağlıklı ve sevgi dolu bir yaşam için yola devam...