Dünyaya gelirken sırtımıza sardığımız ten gömleği; renk renk, kimi bir mevsimlik kimi ömürlük dertlerle bezenmiştir ezelde. Nafiledir dertsiz bir mekan, dertsiz bir gün aramak yeryüzünde. Nafiledir derdimizi dökecek bir kör kuyu, azıtacak bir dağ başı arayışımız. Ayaklarımız bağlı, dilimiz suskun, ruhumuz perişan yürürüz dünya üzerinde sırtımızda dert heybesi. Derdin birini döksen bu heybeden, yol üzerinde bir köprüden ırmağa, gelir başkası doldurur yerini. Sabrın demirden çarığı delinir, şükrün demirden asası eskir de elimizde, dert azalmaz, dert bitmez. Dünyaya gelirken bir dertle gözlerimizi açarız lakin dertlerle kapatırız gözlerimizi dünyadan giderken.
Dert tek heceli olsa da belki de türlü türlü olduğundan derdin tek tarife sığmaz manası. Ömürlere dar gelen bir kelimenin elbette yer almaz tam karşılığı lügatlerde de. Dert değildir aslında konuşulan, söylenen; derdin gölgesidir dertleşsek de geceler boyu dostla, yarenle. Derdin yalnız adıdır dolaşan şiirlerde, türkülerde. Dertleşsek de dilsiz geceyle, seherle; kimi dertler yâd edildikçe yayılır kalbin vadilerinde.
Hep özlediğimiz, dertsiz günler olarak andığımız çocukluğumuzun, deli ırmak gençliğimizin, hayatın kıyısında yürüdüğümüz öğrencilik yahut ilk gençlik yıllarımızın dertleri unutulsa da zamanla, aşı izi gibi kalır kalbimizin bir kenarında. Nefes alıp verdikçe ardı arkası kesilmez dert sağanağının sadece büyüdüğümüz için bazı dertler, dertten sayılamayacak kadar küçülür dünyamızda.
Dert bir denizdir bu âlemi seyrederken içinde çırpındığımız ve denizin dalgalarıdır gam, keder, hüzün, elem, acı, hasret, sevda, yoksulluk, hastalık, ayrılık… Tadı acı, katlanması zor olsa da dert bir iksirdir bizi taşıyan varlığa yahut yokluğa.
Derdimiz her ne ise ancak o kadar varız dünyada. Dert yalnız bizim değil her şeyin varlığını resmeden hakikattir kainatta. Dert etmeyenin, derdi olmayanın varlığı yoktur aslında.
Dert etmeden açılmaz önünde durduğumuz hiçbir kapı. Dert etmeden varılmaz bitmez sandığımız yolun sonuna. Derdimizi unuttuğumuzda, unutmaya çalıştığımızda dünya çölünün serabıdır bizi çağıran kendisine. Geceyi dert etmeyene seher, kışı dert etmeyene bahar uğramaz. Su nasıl şekil verirse çakıl taşlarına, dertlerde öyle şekillendirir uğradığı, misafir olduğu kalbi ve işler o kalbin en kuytu köşelerine acziyeti, sabrı, sessizliği.
Kaç geceyi uykusuz geçirdin, kaç gündüzü geceye kederle bağladın. Kalmadı farkı geceyle gündüzün, baharla güzün. İçindeki yükü ruhundaki ağırlığı taşımaktan yoruldu kalbin, ayakların. Kaç kez bulutlansada gözlerin, ağlayamadın. Yorgun bakışların her gün biraz daha boşluğa, ötelere yöneliyor. Konuşan sen değilsin, işiten sen değil. Bir kuş sesi duysan belli belirsiz, kalbine çarpıyor kanatları. Bir boynu bükük çiçek görsen ruhunda yankılanıyor feryadı. Hiçbir şemsiye, çatı altı korumuyor ansızın gelen yağmurlardan gövdeni. Hiçbir mevsim geçmiyor titremesi kalbinin.
Işıltılı cümleler uğramaz oldu sessiz bahçene. Anlatsan dilin yorgun, kelimelerin kırgın içinle konuşmaktan, söylesen tarifi yok lügatlerde halinin. Ruhunun aynasından siliniyor her gün biraz daha suretin. Gölgen bile taşıyamaz oldu derdini. Derdinlesin, derdin SENSİN..