Lapa lapa kar yağarken mağarada yürüyüş…
Uludağ’a kaymak için gitmiştim… Bembeyaz kar görüntüsüne karşı sıcak salebimi yudumlarken Boytrek yürüyüş kümesinin İstanbul’dan İnegöl, Oylat …
Uludağ’a kaymak için gitmiştim… Bembeyaz kar görüntüsüne karşı sıcak salebimi yudumlarken Boytrek yürüyüş kümesinin İstanbul’dan İnegöl, Oylat’a geldiğini okuyorum telefonumdaki iletiden. Uzun vakittir görmek istediğim lakin daima ertelediğim Oylat Mağarası ve Oylat Şelalesi yürüyüşünü kaçıramam değil mi? Çabucak tanıdıklarımı arayarak İstanbul’dan yola çıkan kümeye Oylat Mağarası kısmından katılmamız konusunda sözleşiyoruz.
Sapaklara dikkat!
Sabah kendi aracımızla yola düşüyoruz. Bir orta uyuyakalıyorum; gözümü açtığımda her yer pamuk pamuk kar olmuş. Anayollar açık fakat orta yollar için lastiklere çorap giydiriyoruz. Zincirden fazla bu kar çorapları çok daha pratik. Takması çıkarması kolay ve zincirle gidilemeyen asfalt yollarda bile rahat ilerleyebiliyorsun. Bu ortada anayoldan giderken sapağı kaçırmamaya bakın. Biz kaçırdık çünkü. Navigasyon yeni rota belirlese de köy yollarına girmek pek akıl kârı değil. Oylat Mağarası’na vardığımızda kümenin geldiğini görüyorum. Mağara giriş fiyatı 7.5 lira. Aracınız yoksa İnegöl merkezden kalkan servislerle gidebiliyormuşsunuz. Oylat Mağarası sportif değil turistik bir ziyaret noktası. İçindeki yürüyüş platformları ve ışıklandırmasıyla kolaylıkla geziliyor.
750 metre uzunlukta ve 95 metre yükseklikte, oluşumunu tamamlamış fosil mağara, Türkiye’nin sayılı büyükleri ortasında. İçeride çokça sarkıt, dikit, sütun, duvar, perde damlataşları ve damlataş havuzları var. Yürü yürü bitmiyor. O dışarıdan gördüğümüz dağın içi tam mağaraymış meğerse. Bir orta kendimi ‘Indiana Jones’ sinemalarının içine düşmüş üzere hissediyorum. Tırman tırman bitmiyor, her yer sarkıt. Mağara iki kısım; birinci galeri daracık, ikinci galeri çok geniş; çökmelerin ve sarkıtların olduğu kısım. Ben en çok girişteki dar koridoru sevdim. Bir kanyon üzere adeta. Mağaranın içinde yarasalar yaşıyormuş fakat biz göremedik. Muhakkak bir noktadan sonrasına geçiş müsaadesi yok. Mağaranın içinden dışarı o karlı görünüme bakmak çok hoş.
Şelalesini de görmeli
Mağarayla kaplıcaların olduğu bölge çok uzak değil. Araçları kaplıca bölgesine park edip asıl gayemiz olan Oylat Şelalesi’ne hakikat yürüyüşümüze başlıyoruz. Parkın içinden geçip ilerlediğinizde şelale yolunu kolay kolay bulabilirsiniz. Şelaleye gidiş geliş toplam 7 kilometre. Karlı havalarda bu stil yürüyüşler çok kolay olmayabilir. Bastığınız yerin altını göremediğiniz için burkulma, kayma yaşayabilirsiniz. Herkes kendi sonlarını bilir. Şayet yürüyüş tecrübeniz yoksa karlı bir havada bu yürüyüşü yapmayın. Hele yalnız başınıza asla denemeyin. Çünkü birtakım yerleri hayli zorlayıcı. Ağır ve temkinli biçimde ilerliyoruz. Önümdeki hanımefendi, kayma kaygısından kara o denli bir kuvvetle basıyor ki bastığı yer göçüyor. Şayet biraz çevikseniz, çok tartı vermeden ceylan üzere seke seke ilerlerseniz risksiz yürüyebilirsiniz. Yeni yağan kar kadar hoş bir görüntü yok benim için. Tabiat ana işbaşında. Kuru kollara düşen karlar bir dantel üzere… Bu beyaz dünyada dereden akan su ve o suyun sesi terapi yapıyor güya…
Dünya siyah-beyaz olmuş ve renkli kalan tek şey bizlermişiz… Canlı bir tablonun içindeyiz. Olağan hava kurallarında yarım saatte yürünebilen şelaleye 1.5 saatte lakin ulaşabiliyoruz. Şelale tüm coşkusuyla çağlıyor bu bembeyaz dünyada. Kardan sebep yanına kadar gidemesek de karşıdan seyretmek çok hoş. Dönüş yoluna biraz çabukla çıkıyoruz zira belediyenin işlettiği kaplıca saat 4’te kapanıyormuş. Oylat’taki oteller 3-4 günden aşağı rezervasyon kabul etmiyor. Bilhassa hafta sonları dışarıdan günübirlik müşteri almıyor. Belediyenin işlettiği yerin paklık sebebiyle uzun saatler kapanması, kapanış saatine de yalnızca bir saat kalması hevesimizi kaçırıyor. Belediye tesisinde çalışanların da epey kaba olduklarını tabir etmem gerek… “Ne yapalım?” diye dönüp dururken bitişikteki otelin aile havuzları olduğunu öğreniyoruz. İki kişilik olağan havuzlu odada iki saat kalabileceğimizi söylüyorlar. Termal için kâfi bir mühlet.
“Öl yat” demişler
Rivayet o ki Tekfur’un kızı amansız bir hastalığa yakalanıyor ve en son buraya getiriliyor. Son günlerini yaşadığına inanarak “Öl yat” diyorlar lakin kızı şifalı sular sayesinde güzelleşiyor ve bölge ün salıyor. İsmi vakitle Olyat’a dönüşüyor. Kaplıcanın şifası saymakla bitmiyor. Ayrıyeten içme kürleri de yapılıyor. Radyoaktif sıcak sular kümesine dahil olan kaplıcanın pek çok rahatsızlığa düzgün geldiği düşünülüyor. Sıcak suların memnunlukla bir ilgisi var. Bu bile kâfi bence… Olağanda 2 saat olan süremiz, hava kaidelerinden ötürü kimsecikler gelemeyince esnek oluyor. Kimse bize dokunmuyor. Bir gün öncesinden kayakta tutulan kaslarımın üstüne bir de şelale yürüyüşü ve soğuk eklenince bu sıcacık sular, saunalar, buhar odaları cennet üzere geliyor bana.
“Sıcacık sulardan çıktık, binanın içi de çok sıcak, dışarıda kar var, hasta oluruz” diye düşünmeyin. Saçlarınızı âlâ kurutup çıktığınızda o soğuk hava mis üzere geliyor beşere. Küçük çarşıda ekmekten mayoya her şey satılıyor. Kaplıcaların olduğu bölgede pideci bile var lakin çok geç kalmak istemediğimizden fırından kocaman bir ekmek alıyoruz, kasaptan sucuk. Hayatımda yediğim en hoş sucuk ekmek ve müzikler eşliğinde yola koyuluyoruz. Bir gün kayak, sonraki gün şelale yürüyüşü ve sonrasındaki kaplıca tecrübesi bizi arınmış bir vücut ve başla yolluyor İstanbul’a. Bazen hoş şeyler çok yakınımızda olabilir. Kâfi ki isteyelim.