Bakalım bakalım buraya ne yazacağız. Bu kitap bayadır gördüğüm ve okumak istediğim bir kitaptı, kapak tasarımı falan ne bileyim çok hoşuma gitmişti renk tonları falan. Sonra arkadaşım (selam ranacım djdkf) doğum günümde aldı ama maalesef ben rs ye girince kaldı kendisi dolapta. Neyse sonunda elime aldım ve okumadan gelenekten birkaç inceleme okuyayım dedim. Genel olarak herkes bu kitabı işte yani inansam mı inanmasam mı bilemedim, inanç metremi sınadı gibi yorumlar yazmıştı ve ben görünce anlamsız bulmuştum baya dhjd yani sıradan gençlik kitabı sanıyordum, nesi garip olabilirdi ki..? Okuyunca anladım neden böyle düşündüklerini.
İlk yüz sayfaya kadar falan her şey normaldi ama sonra BOM!
Bom’un nedenini elbette ki söylemeyeceğim. Bu kitapla ilgili hiçbir şey söylemeyeceğim. (söyledi) Çünkü bu kitap böyle gözünüze takılacak, ilginizi çekecek ve öyle okuyup bitireceksiniz. Ve büyük ihtimal seveceksiniz. Çünkü ben çok sevdim. Aycan’ın da dediği gibi. :D Ben böyle hafif karamsar ve mizah duygusu baskın karakterlere bayılıyorum, onlar için yitip bitiyorum. Parker Santé de tam böyle bir karakterdi. Daha ilk sayfada vuruldum kendisine ve düşüncelerine. Ayrıca o yazdığı hikayeler de çok güzeldi. Yani kısaydı falan ama, hoşlardı. Belki de gençlerin hissettiği en yoğun duyguları bulup onları esas olarak yazdığı içindir. Bilemiyorum… ama benim bir yerlerime dokundu okurken.
Parker Santé ve Zelda’yla beyinlerimiz aynı şeyleri düşünüyor gibiydi. Benzemiyorduk ama düşüncelerimiz aynıydı, bilemiyorum ama sadece böyle hissettim. Bu yüzden belki de okurken bu kadar etkilendim ve gülümsedim.
Kitapla ilgili en sevdiğim kısım o BOM olan kısımdı. Bu kitaba sonuç olarak bir kurgu olduğu için inanıyorsunuz ama aslında inanç metrenizin kırmızı alarm verme sebebi, hikayenin bilim kurgu veya fantastik türde olmaması. Sıradan lise öğrencileri arasında sıradan, babasını kaybetmiş bir genç hakkında olması. Yani bu, çoğumuzun hayatıyla benzer ve biri çıkıpta size, “Ben Mars’tan geldim,” dese inanmayacağınız için bu kitaba da inanamıyorsunuz. Çünkü Parker’ın başına gelen durum da çok farklı değil.
Ha, bu kısmı neden sevdim? Çünkü her kitap okuduğumda keşke benim de başıma bu gelse, desem de asla gelmeyeceğini bilmeme rağmen yine de bunu istemem ama aslında böyle bir şeyin asla gerçekleşmeyecek olması ama yine de belki 0,00000000000001 o ihtimal gibi. İşte bu hoşuma gitti.
Neyse uzatmadan gidiyorum. Elinize geçerse bu kitabı okuyun.
Zelda, Parker ve Satranç Kulübü (özellikle Tom) seviliyorsunuz<3