Suyu tanımak ve suyla dost olmak
Recep Ali Topçu
Adell Armatür ve Vana Fabrikaları A.Ş. | Yön. Kur. Bşk.
Su insanlığa, tüm canlılara sunulmuş en büyük nimettir ve tüm insanlığın ortak malıdır. Canlılara verilmiş en büyük hediyedir. İnsana emanettir ve sorumluluğu yine insana yüklenmiştir. Evrenin her karesinde su vardır. Kur’an-ı Kerim’de belirtildiğine göre canlı olan, hayat taşıyan her şey sudan yaratılmıştır.
Su, Mevla’mızın Hayy isminin tecellisidir. Su, tüm canlıların ortak hammaddesidir. Bir ölçüde hepimiz suyun ete, kemiğe bürünmüş haliyiz diyebiliriz. Dolayısıyla su hayattır, hayatın özüdür. Elementlerin efendisi olarak tanımlanan ‘su’yu çıkardığımızda geriye hiç bir şey kalmayacaktır. Suyla başlayan hayatımız yine suyumuzun çekilmesiyle son buluyor, başka bir boyuta geçiyoruz. Aslında hayatımız iki su parantezi arasında bir süreçtir denebilir. Suyla gelir, suyla gideriz. Başlangıçta yüzde 100 su iken, cenin haline dönüştüğümüzde bu oran yüzde 85’e, yaşlılığa ilerleyen aşamalarda ise bu oran kademeli olarak azalmakta, sıfıra düşmesiyle birlikte ölüm gerçekleşmektedir. Ölmüş ağaçlar için ‘suyu çekilmiş’ der çiftçiler… Aynen öyle de… Tüm canlıların suyunun çekilmesi demek ölüm demek. Susuzluk, kuraklık aynı zamanda hayatın kuruması anlamına geliyor.
Bir bardak suya mülkümün yarısını veririm
Suyun maddi anlamını şu kısa anekdot bize ne güzel anlatmaktadır. Evliyadan İbn-i Semmak bir gün Halife Harun Reşid huzuruna girer. Bu esnada Harun Reşid hizmetçilerinden su ister. Bir bardak su getirirler. Tam içmek üzere iken İbn-i Semmak “Ey Müminlerin emiri, biraz bekleyin” der. Sonra da; “Eğer bu suyu içmekten alıkonulsaydın onu kaça satın alırdın?” diye sorar. Halife; “Mülkümün yarısını verirdim” diye cevap verir. Bunun üzerine İbn-i Semmak “Buyurun için, afiyet olsun” der. Halife suyu içince İbn-i Semmak; “İçtiğiniz bu suyun vücudunuzdan çıkmaması halinde, onun dışarı çıkmasını ne ile satın alırdın?” diye sorar.
Halife “Mülkümün hepsiyle satın alırdım” diye cevap verir. Bunun üzerine İbn-i Semmak “Kıymeti bir içimlik su ve idrar kadar olan bir mülke rağbet etmek uygun olmaz der”. Bu sözler üzerine Harun Reşit çok ağlamıştır.
Acaba bizler içtiğimiz bir bardak suyun değerinin farkında mıyız?
Araştırmalar, insanın yalnızca yemek yemeden yaklaşık 40 gün boyunca yaşamını sürdürebileceğini, susuzluğa ise, ancak 4 ila 10 gün dayanabileceğini gösteriyor. Yağmurların yeryüzündeki sadece insanlar için değil tüm canlılar için ne kadar büyük bir rahmet olduğunu elbette biliriz. Şimdi size bu konuda çarpıcı bazı örnekler:
- Üzerinde yaklaşık yedi milyon kadar yaprak bulunan bir çınar ağacı tek bir mevsimde 120 ton suyu topraktan çekmektedir.
- Bir dönümlük arazideki otlar günde 6 ton su emer.
- Ekili bir tarlada 1 kilo buğday yetiştirmesi için 500 litre suya gereksinim vardır. 10 dönümlük bir tarla ise doğru düzgün mahsul verebilmesi için 5 milyon litre suya ihtiyaç vardır.
- Bazı fasulyeler, çiçek açıncaya kadar 6 litre, çiçek açtıktan sonraları ile 5-8 litre su kullanılır.
- Bataklık yosununun suya olan ihtiyacı öyle fazladır ki, mesela 150 kiloluk bir adam cüssesine oranla bataklık yosunu kadar su içmek istese, bu saniyede 4 litreye denk gelir.
Uzay araştırmacıları uzaya çıktıklarında ilk baktıkları şey suyun olup olmadığıdır. Dolayısıyla bu kadar önemli bir elementi tanımamız, anlamamız, anlamlandırmamız önem kazanmaktadır. Gelin birlikte suyun hikmetlerine, derin manalarına yağmur üzerinden bir tefekkür penceresi aralayalım, anlamaya çalışalım onu.
Yağmur rahmettir… Bize, dünyamıza akan hayattır…
Su, bizlere daha çok yağmur yolu ikram edilmektedir. Eğer yağmur taneleri yeryüzüne inerken fizik kurallarına uysaydı her bir tanesi kurşun gibi değdiğini öldürecekti. Yağmur taneleri mermi hızına (568 km/saat) erişmesi gerekirken sadece 8-10 km/saat hızla iniyor dünyamıza. Bu limitin üstüne çıkmıyor. Daha çok denizlerden buharlaşma yoluyla bulutlara ulaşan su buharları tuzlu/acı olduğu halde orada manevi arıtmadan geçirilerek bize tatlı olarak gönderiliyor. 1200 ile 10.000 metre yükseklikten inen yağmurdaki diğer bir hikmet ise inişi esnasında sürtünmeden dolayı ısınıp sıcak su olarak inmesi gerektiği halde yine canlıları düşünüyor ve soğuk su olarak iniyor. İnsanların, hayvanların, bitkilerin, ağaçların üzerine sanki onları okşarcasına iniyor. Dünyaya gelirken karıncaları bile düşünüyor. Onların da üzerine de şefkatle iniyor. Hiçbir ayırım yapmıyor, hiç kimseyi incitmiyor. Herkesi seviyor demek ki… Su, büyük bir şefkat ve merhamet sahibi… Su rahmettir…
Görüldüğü gibi yağmurun miktarından tutun, damlaların düşüş hızına, iniş şekline, kimyasal yapısına ve sıcaklığına kadar her şeyinde bir ölçünün olduğu ve insan merkezli tasarladığı asrımızdaki ilmi çalışmalar neticesinde anlaşılmıştır
Akılsız bulutlar bize nasıl yağmur verebilir? Acaba yağmur damlalarının kurşun gibi inmesine müsaade etmeyen rahmet sahibi kim? Elbette damlaların kendisi olamaz. Yerçekimi kanunu da olamaz Zira ikisi de bizi tanımaz ve bize acımaz. Bu işi biz de yapmadığımıza göre kim yapıyor?
Tüm işaretler bizi hepsinin arkasında bizi seven, bilen yaratıcımızı Allah’ı gösteriyor.
Bize bu kadar şefkat gösteren suyun da ilgi ve şefkat görmeye hakkı yok mu sizce?
Şimdi sıra bizde ‘sudan ucuz’ diyerek itibarsızlaştırdığımız suya ilgi ve şefkat göstererek itibarını iade edelim. Bu şefkati esirgemeyelim ondan…
Su’da sevgiyi, muhabbeti, farklılıkların birlikteliğini, hoşgörüyü görmek, onun ardındaki, onu vazifelendiren, yaratan Yaratıcımızın büyüklüğünü ve sanatını görmek farkındalığımızı arttırıyor, hayatımıza anlam katıyor. Hayata, onun içindekilere, hayatımıza hayat katanlara, çevremizdeki insanlara, ağaçlara, hayvanlara yani bir ölçüde sudan kardeşlerimize su gibi kardeşçe, yumuşakça yaklaşmak, onlara su gibi enerji taşımak, onların gönüllerine akmak ve onların sevgilisi, dostu haline gelebilmek ne güzel değil mi?
Yine maddi hayatın koşuşturması içinde göremediğimiz, net resmini çekip görüntü edemediğimiz şeylerden birisi de suyu, olayları, eşyaları mana boyutuyla değerlendirmek. Suyu maddi yönü kadar manevi yönünü de tanımalıyız diye düşünüyorum… Her şey ancak manasıyla, ruhuyla, içsel değerleriyle birlikte olunca değer kazanır. Elin üstü öpülüyor ancak asıl iş yapan yeri iç kısmı.
Kalp ve sevgi medeniyetinin torunlarıyız, temsilcileriyiz. Dikkat etmemiz gereken husus maddi ihtiyaçlarımızı giderme telaşına kapılıp asıl önemli olan manevi hayatı, manevi ihtiyaçları ve beslenmeyi ihmal etmemektir. Ruhumuzu, kalbimizi unutmamaktır.
İlk önce sevgi… Gönül tarlamızın suyu sevgi…
Sevgi güçlendiriyor. Sevgi tarafları, eşyaları değerli hale getiriyor.
Kendi varlıklarımıza, suya yeni bir değer kazandırmak, yeniden bir kimlik, yeniden bir anlam yüklemek mümkündür. Ecdadımızın suyla, eşyayla, tabiatla ilişkiler Rabbani şefkat, ilahi şefkat, merhamet eksenlidir.
Su, aynen hayat gibi sevince daha güzel…
Suyla iletişimimizi geliştirebiliriz. Yeniden inşa edebiliriz. Suyla dost olmak ister misiniz? Uzattığınız dost elinizi boş çevirmeyecektir.
İnsan ancak tanıdığını, bildiğini, sevdiğini korur… Gelin ilk önce suyumuzu sevelim, onu bize ikram eden Yaratıcımızı, Cenab-ı Hakkı sevelim. O zaman o bizi daha çok sevecek, lütuflarını, ikramlarını artıracaktır bize.
İsrafsız hayat bize emredilmektedir…
Yememizde, içmemizde israf haram kılınmıştır bizlere. İhtiyaçlarımızı aşırıya kaçmadan, minimum miktardaki su ile karşılamalıyız. Enes rivayet ettiğine göre Allah Rasûlü bir sâ’ (3,3 litre) ile beş müd (4,15 litre) arasındaki su miktarı ile yıkanırdı; bir müd (0,83 litre) ile de abdest alırdı. Biz kendimize bakalım ve sorgulayalım.
Evimizde, işimizde, hayatımızın her karesinde tükettiğimiz her şey aynı zamanda su tüketimi demektir. Bir A4 kağıt 10 litre, bir ceket 400 litre, bir kitap 200 litre su demek. Fazladan tükettiğimiz, israf ettiğimiz her şey su israfı demektir. Tasarruf ettiğimiz her şey su tasarrufu demektir.
Sürdürülebilir bir yaşam, sürdürülebilir bir dünya için suyu korumak zorundayız.
Sorumluluk hepimizin. Sorumluluk duygusuna sahip bir insan, her hareketinin muhtemel neticelerini düşünür. Tarihe karşı sorumluluk, tarih şuurunun, çevreye karşı sorumluluk vatan sevgisinin ve vatandaşlık şuurunun ifadesidir. Yaşadığı ülkeyi gerçekten seven insan, onu korumak için azami ölçüde gayret ve dikkat gösterir. Ülkesini, vatanını seven, sorumluluğunun bilincinde olan insan, suyu, toprağı, doğal kaynakları, giyeceklerimizi, yiyeceklerimizi israf etmez, gerektiğinde bu kaynaklara kendisinden daha az sahip canlılarla paylaşır. Yaşarken yaşatma idealini hiçbir zaman unutmaz.
Küçük adımlarla hemen başlayalım.
Küçük adımlarla başlayalım suyu, toprağı sevmeye, israf etmemeye, onu anlamaya, anlamladırmaya ve onunla ilişkimizi geliştirmeye. Önce güzel bir niyet edelim. Büyük sonuçlar küçük uygulamaların sonucudur… Küçük mütevazi adımların bileşkesi muhteşem iş ve hayat sonuçlarına götürür. Bütünün kalitesi bileşenlerin kalitesine bağlıdır. Hayat bütününün kalitesi onu oluşturan detayların kalitesiyle ortaya çıkar.
Suyu anlar, anlamladırırsak onu ve sudan yaratılmış tüm insanları, canlıları korur, geliştiririz. Haydi suyumuzu sevmeyle başlayalım işe, sevgi içeren güzel sözler söyleyelim, su içerken bardağı öpen, dudak payına güzel sözler, ayetler yazan ecdadımız gibi bizde onu severek aziz kılalım. Gönül mimarlarımız Hz. Mevlana, Yunus Emre büyüklerimizin yaklaşımıyla Yaradanımızdan ötürü suyu ve sudan yaratılmışları sevdiğimizde önce kendimizle, sonra çevremizdekilerle iletişim kalitemiz yükselecek, yaşamımızın kalitesi artacaktır.
Umulur ki, sevgiyi seven, nefretten nefret eden insanların yaşadığı böyle bir dünya gelecekte huzur ve kardeşliğin yeşerdiği bir sulh adacığı haline gelir. Su bağı ile birbirine bağlı tüm insanlar, canlılar birbirini sever, bir dağı bölüşemeyen maddeci anlayıştakilere rağmen bir dalı paylaşan sudan kardeşler haline gelir.
Su gibi duru, su gibi coşkulu ve su gibi aziz olunuz.
http://www.adell.com/blogs/blog/tagged/makalelerimiz