Önce Chelsea ile UEFA Şampiyonlar Ligi kupasını kaldıran ardından İtalya Milli Futbol Takımı ile EURO 2020’yi kazanan derin oyun kurucu Jorge Luiz Frello Filho veya bilinen adıyla Jorginho‘nun 1 Eylül 2021 tarihinde Players’ Tribune için yazdığı “To Anyone Who’s Dreaming/Ne olursa olsun asla vazgeçme!” yazısını Medyascope Spor Servisi’nden Kubilayhan Kavrazlı çevirdi.
Ne olursa olsun asla vazgeçme!
Odalarımız pisti. Günde üç kez aynı yemeği yiyorduk.
Duşlarda kışın bile sıcak su yoktu.
Dışarıda yerel çeteler bizi soymaya çalışırdı.
Ama en kötüsü temizlikçi kadının çalışmayı bırakmasıydı. Bunu söylemenin güzel bir yolu yok ama tuvalete gittin değil mi? Ve sen ikinci sırada mı yapıyorsun? Bu yerde, kağıdı tuvalete atarsan sıkışabilir, bu yüzden çöp kutusuna atıyorsun. Ama çöp kutusu birkaç hafta boyunca boşaltılmadığında, şey… evet, anladınız.
Bu benim Brezilya Guabiruba’daki futbol kampımdı.
Ailemden 100 mil uzakta yaşıyordum.
13 yaşındaydım dostum.
On üç.
Askerlik gibiydi. Günde iki kez antrenman yapın ve sonra çalışın. Yan yana dizilmiş ranzalarda uyuyan elli oyuncu. Gelmeden önce São Paulo’da üç kulüple denemelere katılmıştım ama hepsi beni reddettiler; bu yüzden memleketim Imbituba’ya geri döndüm. Bir İtalyan futbol menajeri beni yönettiği bu kampa davet etti. Orada başarılı olan oyuncuların İtalya’ya gitmek için küçük bir şansı olduğunu söyledi. Hangi çocuk Avrupa’ya gitmek istemez ki?
Asıl sorunlar başladığında bir süredir kamptaydım. Bir gün temizlikçi kadın maaşını almadığı için işi bıraktı, bu yüzden bizi beşerli gruplara ayırdılar ve her birine bir temizlik günü verdiler. Çünkü ucuzdu… Ama bir gün bir grup temizlik yapmaya yeltenmedi. Peki ertesi gün ne oldu? İkinci grup da tuvaleti temizlemedi… Bu haftalarca devam etti ve pislik birikti. Tuvaletler en kötüsüydü. Nefesini tutmak zorundaydın.
Belki bu sizi şaşırtacak ama böyle yaşamak aslında bana normal geldi. Ciddi anlamda. İnsanların ne kadar kötü olursa olsun her şeye uyum sağlayabileceğini öğrendim. Başka seçeneğin yokmuş gibi hissettiğinde tek yapabilceğin, hedefine delicesine kitlenmek.
Bir şeyi o kadar çok istediğinde, vazgeçmek imkansız görünüyor.
Biliyor musun, ben beş yaşındayken babam bana büyüdüğümde ne olmak istediğimi sormuştu. “Futbolcu!” dedim.
”Ama futbolcu olmak sadece televizyonda gördüğünüz şeylere benzemez. Seni incitecekler, senden çalacaklar, seni ağlatacaklar. Eve gitmek isteyeceksin. vazgeçmek isteyeceksin. Şimdi, büyüyünce ne olmak istiyorsun?” diye tekrar sordu.
“Futbolcu!” dedim.
“Anne, ben gitmiyorum!”
Her şeyi yapmaya hazırdım. Ama temizlikçi kadın işten ayrıldıktan birkaç hafta sonra annem kampa beni ziyarete geldi. Banyoya gitti. Geri döndüğünde, “Eşyalarını al. Eve gidiyoruz” dedi.
”Anne, ben gitmiyorum!” dedim.
Dedi ki, “Bunun senin hayalin olduğunu biliyorum. Ama oğlumun bu şartlarda yaşamasına izin veremem.”
Beni eve gitmeye zorlarsa ve bir futbolcu olmazsam hayatımın geri kalanında onu suçlayacağımı söyledim.
“Hayır, lütfen böyle söyleme…” dedi.
Sonra ağlamaya başladı.
“Bu benim şansım” dedim. Ne acı çekeceğim umurumda değil. 10 gün boyunca aynı yemeği yiyebilirim. Kirli bir tuvalete gidebilirim. Bu önemli değil!”
Bana baktı.
“Ciddiyim” dedim.
Sonra gözyaşları içinde ayrıldı.
O an, hayatımın en zor anlarından biriydi. Bunun onun için ne anlama geldiğini anlamalısın… O, başka anneler gibi futbolu elimden almak için uğraşmadı. Hayır, o benim arkadaşımdı. Bana tüm bu yeteneklerimi veren de o. Bunu söylediğimde babamın kızdığını biliyorum ama baba, bunun doğru olduğunu biliyorsun!!! Futbolcu bir aileden geliyor ve hâlâ top oynamaya devam ediyor. Ben beş yaşındayken, evimizin yakınındaki kumsalda benimle top oynardı. Sadece eğlenirdik ve eğer bir hata yaparsam, “Ayağını bu şekilde koyma. Bunu böyle yap” diye beni uyarırdı.
Giderdim ve dediğini yapardım: Lanet olsun, annem haklı!
Ama benim için en iyisini istedi, biliyor musun? Bu yüzden eve gelmemem onu incitti. Ve birçok yetenekli oyuncunun o kamptan ayrıldığını gördüm. Onlar vazgeçti.
O yerde iki yıl geçirdim.
Ve Tanrıya şükür, işe yaradı çünkü 15 yaşındayken Verona’ya imza attım. Beni eski bir manastıra koydular. Üç ranzalı küçük bir odada altı genç oyuncu kalıyorduk. O kadar fazla değildi ama yine de çok heyecanlıydım.
İtalya!! Artık her şey mümkündü.
“Yalnız bir varoluşun içinde sadece futbol için yaşadım”
İlk üç ay harikaydı. Ama sonra ağırlaştı çünkü ne zaman eve gidebileceğimi bilmiyordum. Ve beni kampa davet eden menajerimden haftada 20 euro alıyordum. Hep aynı şeylere harcardım. Brezilya’daki ailemi aramak için beş eur, şampuan, deodorant ve diş macunu için birkaç euro daha. Hafta sonlarını ise MSN’de arkadaşlarım ve ailemle sohbet etmek için bir internet kafede geçirirdim.
Bazen gerçekten bir ziyafet çekmek istediğimde, Verona’daki ana meydana gider ve McDonald’s’tan bir milkshake alırdım. 1 euroya mal olurdu. Patates kızartması? Hamburger? Unut onu adamım! ”Happy Meal” zengin çocuklar içindi. Sonra meydanın köşesindeki bir merdivene oturur ve sadece seyrederdim. İnsanların gelip gitmesini izlerdim. Kuşları ve turistleri izler ve düşüncelerimin akıp gitmesine izin verirdim. Cumartesi öğleden sonralarımı böyle geçirdim.
Gerçekten yalnız bir varoluştu. Bir buçuk yılımı böyle geçirdim, sadece futbol için yaşadım. Ama 17 yaşımdayken ve Verona’daki profesyonellerle antrenman yapmaya başladığımda menajerimle aramız bozuldu. Bu konuda fazla bir şey söylemek istemiyorum ama kötüydü. Beni gerçekten hayal kırıklığına uğrattı.
Brezilya’da pis bir futbol kampında iki yıl acı çekmiştim.
18 ayımı İtalya’da haftada 20 euroyla yaşayarak geçirdim.
Ve şimdi; olan bu…
Ağlayarak annemi aradım. “Anne, tamam. Bu benim için çok fazla. Seni özledim. Eve geliyorum.” Kafamda zaten Imbituba’ya dönmüştüm.
Ama o, “Kapıyı açmam” dedi.
“Ne?” diyordum.
Eve gelmiyorsun dedi. “Kapıma gelirsen açmam.”
Şok olmuştum. Kendi annenin sana bunu söylediğini hayal edebiliyor musun?
Babamı aradım. Boşandıklarından onunla yaşayabileceğimi düşündüm. Ama babam da kapısının bana kapalı olduğunu söyledi.
Sonra annemler bir araya gelip beni aradılar. “Jorge, profesyonellerle antrenman yapıyorsun ve şimdi pes etmek mi istiyorsun? Yaşadığın onca şeyden sonra? Mantıklı değil. İnan. Devam et. Rüyan gerçek olacak.”
Ablam daha sonra annemin telefonu kapattıktan sonra gözyaşlarına boğulduğunu söyledi.
Tanrıya şükür, ailem olması gerektiğinde güçlüydü.
Şans eseri onları dinledim. Bugün hâlâ benimle olan Joao Santos adında yeni bir menajer buldum. Takımdaki kaleci ve artık benim kardeşim gibi olan Rafael’e de teşekkür etmeliyim. Haftada 20 euro aldığım zamanlarda beni evine götürdü ve bana yiyecek ve giyecek aldı. Joao ve Rafael, 2011’de Verona birinci takımına girmemde büyük rol oynadı. Benim için yaptıklarını asla unutmayacağım.
Napoli’de süpermarkete gidemedim, parka gidemedim…Kapşonlu ve gözlükle kendimi gizleyerek gezebiliyordum
Ocak 2014’te Napoli’ye taşındığımda çok farklı bir şehre taşındım . Napolililer’in nasıl olduğunu hepimiz biliyoruz, değil mi? Vay!! Tutku, dostum! Oyuncularına tanrı gibi davranıyorlar! Süpermarkete gidemedim. Parka gidemedim. Şans yok!! Bir şapkayı gözlerime kadar indirir ve bir kapşonlunun altına saklanırdım. Babam bir hırsız gibi göründüğümü söylüyordu!
Bu sefer bir arkadaşım bir hafta sonu beni ziyarete geldi. Genelde pazar günü oynardık ama bu sefer cumartesi oynamıştık ve günleri karıştırmıştım. Onu saat 17.00’de şehir merkezine indirdim ve inanamayacağınız kadar trafik vardı. Tanrım! Kaos. Her yer araba doluydu…
Ben, kendi kendime pazartesi ve iş çıkışına denk geldiğim için bu trafiğin olduğunu düşündüm.
Emin olmak için birine hangi gün olduğunu sordum.
“Pazar” dedi
”Hayııııırrrr!’
Sonra arkadaşıma döndüm ve “Kes sesini dostum” dedim. ”Artık Tanrının elindeyiz.”
Taktik yapmaya çalıştık. Şapkamı ve kapüşonlumu giydim ve onun arkasından dar bir yaya caddesinde yürüdüm. “Yürümeye devam et, durma” dedim. Piazza del Plebiscito’ya geldik ve kalabalık bir barın arkasına saklandık. İşe yaradı. Kimse beni fark etmedi.
Bir süre sonra aynı şekilde kaçmayı planlıyorduk. Ama bardan dışarı çıktığımızda bil bakalım kim benimle fotoğraf çekilmek istedi? Garson!! Adamım, saçmalık! Barın dışındaydık!! Küfür etmek istemiyorum ama kahretsin adamım!! İçeride fotoğraf çekilmek çok daha kolay olurdu. Ben de “Abi şaka mı yapıyorsun? Neden içeride sormadın?” dedim.
“İçeride sorsaydım işimi kaybederdim” dedi.
Dedim ki, ”Ama asıl bardan ayrılmadığında işini kaybetmezsin?” Anlamsızdı.
Sonra tekrar, Napoli’ye nadiren gelirsin, değil mi? Hahahaha.
Tüm meydan arkasını döndü ve “JORGINHO!!!” diye bağırdı
Her neyse, şimdi büyük tehlikedeydik çünkü meydan insanlarla doluydu . Şimdiye kadar sadece garson beni görmüştü ama hava çoktan kararmıştı. Tahmin edin ne oldu? Garson flaşı açmıştı. Tuşa bastı. Ve flaş patladı!! Yüzüm aydınlanıyordu…
Tüm meydan arkasını döndü ve “JORGINHO!!!” diye bağırdı.
Arkadaşıma ”Burası savaş alanı olacak” dedim.
Herkes adımı haykırmaya başladı. Herkes fotoğraf istedi, kim olduğumu bilmeyenler bile!! Onlar, “FOTOĞRAF! FOTOĞRAF! HEY, KİMSİN?? diyorlardı. Yemin ederim her adım için üç fotoğraf çektim. Lütfen ya da “Seninle bir fotoğraf çekebilir miyim?” diyenleri de unutun. Napoli Londra değil dostum! Çekiyor ve itiyorlardı. Eve asla varamayacağımızı düşünmüştüm. 30 dakika sonra sokağın yarısına anca inebilmiştik.
Şans eseri biri beni kurtardı. Napoli’nin organize taraftar gruplarından birinin üyesi olan bu dev adam, “Hey, bırakın evine gitsin!” dedi. Beni kalabalığın içinden çekip çıkardı.
Ben, ”Teşekkür ederim” dedim.
“Ama şimdi sıra bende?” dedi. Fotoğraf çekilelim mi?”
“Abi sen beni kurtardın” dedim. İstersen 10 tane çekilelim!”
Napoli, adamım… çılgın. Ama şehri sevdim. Napolitenleri severdim.
Dört yıl sonra oradan ayrılmak benim için gerçekten zordu.
“Eleştiriyi yakıt olarak kullandım!”
Chelsea’deki başlangıcım Napoli’yi daha çok özlememe neden oldu. Ne dediklerini hepimiz hatırlıyoruz, değil mi? Çok yavaştım ve çok zayıftım. Sarri’nin oğluydum. Adamım, bu beni çok kızdırdı.
Ama iyi dinle, beni hafife aldılar. Gördüğün gibi, çalıştığım her kulüpte çalkantılı bir başlangıç yaptım. Her kulüp. İnanılmaz. Verona’ya geldiğimde kimse beni istemedi. Beni dördüncü lige kiralık gönderdiler. Orada da kimse beni istemedi. Ama çalışmaya devam ettim ve saygı kazandım. Verona’ya döndüm ve Serie A’ya çıktık. Napoli’de de zor bir yıl geçirdim ve sonra Sarri geldi ve her şeyi değiştirdi. Yani Chelsea olayı? Ah! Eleştiriyi yakıt olarak kullandım. Bu insanları utandıracaktım!
Ve şimdi burada bir Avrupa Ligi şampiyonluğu ve bir Şampiyonlar Ligi şampiyonluğu ile oturuyorum. Bu yüzden tüm eleştirmenlere tek bir şey söylemek istiyorum.
Teşekkürler. Gerçekten, hepinize teşekkür ederim.
Avrupa Ligi şampiyonluğu duygusaldı. Annemin izini kaybettiğimde ailelerimizle Bakü’de bir otelde şampiyonluğu kutluyorduk. Onu bulduğumda, denizi ve şehri görebileceğiniz bir balkonda yalnızdı. Sabahın beşiydi, güneş yükseliyordu ve bu sansasyonel manzarayı gördük.
“Anne sen ağlıyor musun?” dedim.
“Bu sadece sevinç gözyaşları” dedi.
Sonra ne kadar ilerlediğimden, ailemin ne kadar gurur duyduğundan, Imbitubalı bu çocuğun bu kadar çok şey başarmasının ne kadar inanılmaz olduğundan bahsetmeye başladı. O her zaman duygulanır, biliyor musun? Ama o cümlelerini bitirdiğinde ben de duygulandım.
“Hey, ben de ağlamaya başlamak istemiyorum. Sadece geri dönelim.”
Elbette, o haklıydı. Gerçekten yaşananlar inanılmazdı.
Şampiyonlar Ligi finali gününde yemek yemedim. fazla endişeliydim. Her saniye bir saat gibi geliyordu. Dostum, hayatımın en uzun günüydü.
Ama oyun başladığında, sadece ne yapman gerektiğini düşünmeye başlıyorsun.
Sonra Kai golü atıyor, hakem son düdüğü çalıyor ve “Neler oluyor?”
Bunu açıklamanın bir yolu yok. Bir çok duyguyu aynı anda yaşıyorsunuz. Ben de annem gibi ağladım. Çok fazlaydı, kardeşim… çok fazla.
“İtalyan hissediyorum ve İtalya’nın bana yardım ettiğini asla unutmayacağım”
Ve bunu kavrayacak zamanım bile olmadı çünkü çok geçmeden Avrupa Şampiyonası’na (EURO 2020) gittim.
İtalya için oynamak benim için çok özel. İtalya’yı seçmek kolaydı. Brezilya bana asla hayalimi gerçekleştirme şansı vermedi. İtalya, başka bir ülkede doğmuş olmama rağmen onlar için oynamam için beni seçti. Bu benim için büyük bir şey. Ayrıca büyük büyükbabam İtalyan’dı, bu da benim İtalya’da oynamamı sağladı. Ben İtalyan hissediyorum. Hayatımın neredeyse yarısını burada geçirdim. Her gün bu ülkeyi daha çok seviyorum.
Ve yardıma ihtiyacım olduğunda İtalya’nın bana yardım ettiğini asla unutmayacağım.
Peki İtalya’nın bana ihtiyacı olduğunda nasıl sırtımı dönebilirdim?
Yine de dürüst olmalıyım: Dünya Kupası grup elemelerine hiç çağrılmadığım için incindim. Kasım 2017’de nihayet oynama şansı bulduğumda ve play-offu İsveç’e kaybettiğimizde gerçekten ağırdı. Buffon’un ağladığını hatırlıyorum. Bundan çok daha iyi bir vedayı hak ediyordu.
Çok şükür tekrar ayağa kalktık. Büyük pay Mancini’nin. Bazı antrenörler oyuncuları tercih ettikleri stile uyum sağlamaya zorlar. Kendi stilini oyunculara uyarladı. Çok fiziksel olmadığımızı ancak bunu başarabileceğimizi gördü. Oynayabilirdik…. Oldukça iyi sonuçlandığını söylemeliyim.
Finalde penaltı kullanacağımdan emindim. Bu hakkı alabilmek için kendi tarzım vardı, değil mi? Napoli’de Henrique ile antrenman yaparken kullanmaya başladığım bir numara. Ama Pickford beni iyi incelemişti. Top girmeyince, ”Hayır, bu mümkün değil” dedim ve sonra burada tekrarlanmaması gereken bazı şeyler söyledim.
Bütün bir ulusu hayal kırıklığına uğratmanın nasıl bir his olduğunu tarif etmek zor. Gigio’nun beni kurtarması için dua ettim. Tanrı aşkına, hadi!
O kurtarışını yaptığında ben yere yığıldım. Avrupa şampiyonu olduğumuza inanamıyordum.
Belli ki kazandığımızdan beri, penaltı kaçırmamın bir önemi yoktu. Ama dürüst olursam, beni asla terk etmeyecek. Penaltı kaçırmak yeterince kötü. Bunu bir finalde – ve böyle bir finalde – yapmak… İnan bana: Unuttuğunu söyleyen yalan söylüyordur.
Yine de inanılmaz mutluydum. Annem ağlıyordu tabii. Şampiyonlar Ligi’ni kazandıktan sonra hissettiklerime benzer şeyler hissettim. Elbette bir hayalin var ama o kadar ileri gidebileceğini asla düşünmüyorsun . Ve bunu yaptığınızda, gerçeküstü hissettiriyor. Nereden geldiğinizi ve katlandığınız her şeyi düşünüyorsunuz.
Futbol kampı.
Manastır.
Anne babanla yaptığın aramalar.
Ve şimdi de Avrupa’yı mı fethettin? İki kez mi?
Gerçeküstü, dostum. Bu durumu tanımlayan tek kelime bu.
Zavallı babam. Finalden sonra bana “Jorge, bunu bana yapamazsın. Bir kardiyologa görünmem gerekecek.” dedi. Umarım sadece şaka yapıyordur.
Tabii ki, o ve annem olmadan orada olmayacağımı biliyordum. Muhtemelen Imbituba’ya geri dönerdim, maçı televizyonda izlerdim. Ve burada ailemin ve ayrıca Rafael ve João gibi adamların önemini anladığınızdan emin olmak istiyorum. Elbette, bu, hayalinizi sonuna kadar sürdürmekle ilgili bir hikaye. Ama aynı zamanda etrafınızda iyi insanların olmasıyla da ilgili. Sizi önemseyen, sizin için en iyisini isteyen insanlar.
Dostum, istediğin kadar iyi olabilirsin. Ama sana söylüyorum: Futbolda ve hayatta tek başına zirveye çıkamazsın. Bu imkansız.
Avrupa Şampiyonası’ndan sonraki haftalar büyülüydü. Uzun zamandır gitmediğim Verona’da biraz zaman geçirdim ve manastırı ziyaret ettim. Maalesef herkes tatildeydi ama 14 yıl önceki evimi görmek gerçekten çok duygusal bir andı. . Sonra ana meydana gittim, McDonald’s’a girdim ve bir milkshake aldım. Gençken pek çok öğleden sonrayı geçirdiğim köşedeki merdivenlere oturdum ve sadece izledim.
Sonra gözlerimi kapattım ve zamanda geriye gittim. Sanki 15 yaşındaki halimi yanımda otururken görüyor gibiydim. Kimse onu fark etmedi. Ev hasretini ya da ailesiyle yaptığı konuşmaları kimse bilmiyordu.
O sadece 1 euroluk milkshake içen utangaç ve sıska bir çocuktu.
Ama katlandığı ve katlanmak üzere olduğu tüm zorlukları biliyordum. Ben de eğildim ve bir hayalin peşinden koşan her çocuğa söyleyeceğim şeyi fısıldadım.
“Vazgeçme dostum” dedim.
Ne olursa olsun, vazgeçme!
Yazan: Jorge Luiz Frello Filho “Jorginho”
Çeviren: Kubilayhan Kavrazlı
Editör: Doğa Üründül