Bugün Almanya'nın birleşmesi, Soğuk Savaş döneminin sonunda Batı'nın en önemli başarılarından biri olarak kabul edilir. Sovyet devletinin liderleri, ÇSGB Merkez Komitesi Genel Sekreteri, Mihail Gorbaçov ve SSCB Dışişleri Bakanı Eduard Shevardnadze, bu birleşmede kilit rol oynadı. Büyük Vatanseverlik Savaşı'nın sona ermesinden bu yana geçen kırk beş yıl boyunca Batı, Sovyet birliklerinin Doğu Avrupa'yı ve her şeyden önce Doğu Almanya'yı terk edeceğini hayal etti. Sovyetler Birliği ve Batı ülkeleri (ABD, Büyük Britanya ve Fransa) arasındaki çelişkiler, neredeyse yarım yüzyıl boyunca Almanya'da iki egemen devletin - FRG ve GDR olduğu gerçeğine yol açtı.
Doğal olarak, bu durum, Alman halkının yeniden birleşmesi kisvesi altında Almanya'yı Sovyet etkisinden tamamen “kurtarmayı” ümit eden Batı'ya uymuyordu. Ancak, Sovyetler Birliği'ni zayıflatmadan bu hedefe ulaşmak mümkün değildi. Mihail Gorbaçov iktidara geldikten sonra durum değişmeye başladı. SSCB'de “perestroyka” politikası Doğu Avrupa ülkelerinde benzer süreçler başlattı ve KKTC istisna değildi. 12 Haziran Berlin’e gelen Amerikan Cumhurbaşkanı Ronald Reagan’ın yaptığı 1987, Gorbachev’in ünlü bir çekiciliği olduğunu belirten bir konuşma yaptı - “Bay Gorbachev, bu duvarı yıktı!”. Doğal olarak, Amerikalı politikacılar duvarı yıkma ve Almanya'yı birleştirme gereğinden bahsettiklerinde, hiçbir zaman yeni bir ortak devletin yaratılması ile birleşmeyi kastetmediler.
Birleşik Devletler ve müttefikleri, GDR'yi tamamen ortadan kaldırmak ve komünist siyasi ve askeri seçkinlerin yönetim sürecinden tamamen kaldırılmasıyla birlikte Federal Almanya Cumhuriyeti'ne dahil etmekti. Daha sonra oldu. Berlin Duvarı'nın tasfiyesi ve Almanya'nın birleşmesi, Sovyetler Birliği'nin kendisinin yakın bir şekilde çöküşünü öngören en güçlü jeopolitik yenilgilerden biri haline geldi. Sovyet devletinin halefi olan Rusya, uygulandığı biçimde Almanya'nın birleşmesinden de hiçbir şey kazanmadı. Üstelik daha sonra netleştiği gibi, Gorbaçov ve Şevardnadze basitçe “sevgili Batılı ortaklar” tarafından aldatıldı.
Batılı güçlerin temsilcileri tarafından Sovyet devletinin liderlerine verilen en önemli söz NATO’nun doğuya genişlemesinin reddedilmesi oldu. Bu şartlar altında Almanya'nın birleşmesi gerçekleşti. Sovyetler Birliği, Almanya'nın tek bir devlet olarak birleştirilmesine karar verdi, Almanya'dan devasa bir askeri birliğin çekilme sürecine başladı ve Batı, NATO’nun doğuya doğru genişlememesini güvence altına aldı.
Eylül 12 Almanya dışişleri bakanları, Alman Demokratik Cumhuriyeti, SSCB, ABD, Fransa ve Birleşik Krallık, Almanya Nihai Uzlaşma Antlaşması'nı imzaladı. Bu anlaşmaya göre, birleşik Almanya, Federal Almanya Cumhuriyeti, Alman Demokratik Cumhuriyeti, Doğu ve Batı Berlin bölgelerini kapsıyordu. Amerika Birleşik Devletleri'nin diğer devletlere herhangi bir toprak talebinde bulunmayacağı ve ayrıca nükleer, kimyasal, biyolojik üretim ve mülkiyeti reddettiği vurgulandı. silah. Anlaşma ayrıca, ülkenin 370'a binlerce asker atanmasından sonra Almanya'nın silahlı kuvvetlerinin potansiyel olarak azaltılmasını öngördü. Sovyetler Birliği, Sovyet birliklerini 1994'ten önce GDR topraklarından çekmeyi taahhüt ederken, Batı güçleri yabancı birliklerin ve nükleer silahların eski GDR topraklarında konuşlandırılmayacağını garanti etti.
Bununla birlikte, aslında eşit şartlar altında birleştirmek yerine, GDR bölgesi Federal Almanya Cumhuriyeti tarafından basitçe absorbe edildiğinden, NATO’nun bloğunun doğuya doğru genişlemesi otomatik olarak gerçekleşti. Federal Almanya Cumhuriyeti, NATO’nun kilit katılımcılarından biri olduğundan, eski GDR’nin toprakları Kuzey Atlantik İttifakı’nın güçlerinin çeyrek bölgedeydi. ABD Dışişleri Bakanı James Baker, Sovyetler Birliği'ne NATO’nun doğuya genişlemeyeceği ve Almanya’nın birleşmesinden sonra Avrupa’nın giderek bir barış bölgesi olacağına dair güvence verdi. Sovyet liderleri Amerikalı meslektaşlarının tatlı güvencesine inanıyordu. Sovyet birliklerinin GDR'den çekilmesi ile ilgili karar hızlı bir şekilde alındı.
Batı ile anlaşmalar yapmak adına, SSCB'nin liderliği, vatandaşlarının yarısından fazlasının sosyal ve ekonomik durumunu kötüleştirmeye devam etti. 546 200 çalışanları, Batı Kuvvetler Grubu'nun 338 800 askeri personeli ve 207 400 işçileri ve işletmelerde ve Batı Grubu'nun destek hizmetlerinde çeşitli işlevler gerçekleştiren çalışanlar da dahil olmak üzere Almanya'dan çekildi. Batı Kuvvetleri Grubu'nda görev yapan personel memurlarının ve varant memurlarının çoğu terhis edildi. 1990-ler'de, memurlar, varant memurları ve ailelerinin üyeleri için USG'de görev yapan ve memleketlerine koştukları konutların sağlanmasında ciddi problemler vardı. Bunlar sadece Sovyet liderliğinin kızarıklık eylemlerinin sosyal sonuçları.
1991’te, Sovyetler Birliği var olmaktan çıktı. “Muzaffer demokrasinin ülkesine” dönüşen egemen Rusya, 1990'lerin başlangıcı, Batıya karşı tam bir dostluk gösterdi. Amerikalı tüccarlar ve mezhep vaizleri tam anlamıyla ülkeye döküldü, milyonlarca kandırılmış vatandaş Amerika'nın hayranlık içindeydi ve devlet başkanı Amerikan mevkidaşı William Clinton'u “dost Bill” olarak adlandırdı. Ancak onun yerine geçen Bill ve George W. Bush, Rus ortaklarını aldatmaya devam etti. NATO’yu doğuya doğru genişletmeyeceğime dair söz yerine getirilmedi.
Her ne kadar 1940'lerin sonunda, Kuzey Atlantik bloğu, Sovyetler Birliği'nin genişlemesine ve komünist devrelerin tehdidine karşı koymak için sözde olsa da, 1991'ten sonra, Sovyetler Birliği'nin çökmesi üzerine Washington, Londra, Brüksel veya Paris’te NATO’nun dağılması gerektiğini düşünmüyordu. Varşova Paktı Teşkilatı var olmaktan çıktı ve Kuzey Atlantik İttifakı kaldı. Dahası, Soğuk Savaş sırasında hayal bile edemediği kadar hızlı bir şekilde doğuya doğru geniş ve hızlı bir şekilde genişlemeye devam etti.
NATO bloğunun yılın nisan ayındaki 4 tarihinde 1949'te kurulduğunu hatırlayın. Başlangıçta, ABD, Kanada, İzlanda, İngiltere, Fransa, Belçika, Hollanda, Lüksemburg, Norveç, Danimarka, İtalya ve Portekiz olmak üzere 12 eyaletlerini içeriyordu. Bu listedeki “ağır ağırlıklar” ABD, İngiltere ve Fransa, Kanada ve İtalya “ikinci kademe” ye atfedilebilirdi ve İskandinavya ülkeleri, Benelüks ülkeleri ve İzlanda SSCB ve müttefikleri için zorlu muhalifler olabilirdi. Bu nedenle, varlığının başlangıcından itibaren, Kuzey Atlantik İttifakı genişlemeye çalıştı. 1952 yılında, I.V. Stalin, NATO üyeliğine Yunanistan ve Türkiye'yi dahil etmeyi başardı - iki stratejik öneme sahip ülke ve Türkiye, Sovyetler Birliği ile doğrudan sınırlara sahipti ve çok büyük bir orduyu konuşlandırabilirdi. 1955’te Federal Almanya Cumhuriyeti NATO’ya katıldı ve Bundeswehr hızla Batı’daki NATO kuvvetlerinin ana bileşenlerinden biri haline geldi. 1982’te İspanya, NATO’nun bir parçası haline geldi; bu zaman zarfında, siyasi liberalleşme ve faşizmin terk edilmesi çoktan gerçekleşti.
Sovyetler Birliği'nin dağılmasından sonra, NATO'nun genişlemesine duyulan ihtiyacın, özellikle de sosyalist kampın bir parçası olan Rusya ve Batı Avrupa - Doğu Avrupa ülkeleri, eski sosyalist kampın bir parçası ve Baltık Devletlerinin eski Sovyet cumhuriyetleri, Ukrayna, Belarus ve Rusya arasında ortaya çıktığı anlaşıldı. Moldova. Ancak Batı’nın Birleşik Devletler ve Büyük Britanya’nın karşısındaki asıl hedefi, yalnızca Sovyetler Birliği ile değil, her zaman Rusya’nın bir devlet olarak yüzleşmesi olmuştur. Batı, Rusya'dan her zaman nefret etti - devrimden önce, devrimden sonra ve Sovyetler Birliği'nin dağılmasından sonra.
Batılı güçlerin temsilcileri Mikhail Gorbaçov ve Eduard Şevardnadze'ye NATO’yu doğuya doğru genişletmeyeceklerine söz vermelerine rağmen, 1990’lerde Kuzey Atlantik İttifakı bir genişleme politikasına geçti. 1999 yılında, NATO’ya katılmak isteyen ülkelerin bir “adaylık” sistemi kuruldu, ancak bir nedenden ötürü şu anda bunu yapamadı. Bu durum, Batı liderlerinin Doğu Avrupa’daki sıçrama tahtalarını yaratarak doğuya doğru ilerlemeye devam etmek için gerçek planlarını mükemmel bir şekilde doğruladı. NATO’nun daha fazla genişleme ihtimalinin yılın 1999’iyle görüşülmediği, ancak daha önce Sovyetler Birliği’nin çökmesi ve Almanya’nın birleşmesinden önce bile mümkün olduğu açık.
İlk olarak, Avrupa’daki Amerikan çıkarlarına hizmet eden tüm nesnelerle eski GDR’nin toprakları NATO’nun bir parçası oldu. İkincisi, NATO’nun yılı olan 12 Mart 1999, eski sosyalist kamp ülkelerinin “Polonya, Macaristan ve Çek Cumhuriyeti’nin ittifak üyesi oldu. Dolayısıyla NATO, Rus sınırlarına önemli ölçüde yakın. 29 Mart 2004'e hemen yedi Doğu Avrupa ülkesi katıldı - Bulgaristan, Romanya, Slovenya, Slovakya, Litvanya, Letonya ve Estonya. İkinci durum özellikle rahatsız edici oldu. Baltık Ülkeleri Rusya Federasyonu sınırında, bölgelerini Amerikan askeri-politik çıkarları için kullanma olasılığı Rus devletinin ulusal güvenliği için ciddi bir doğrudan tehdittir. Böylece, eski Sovyet cumhuriyetlerini tampon ülkelere dönüştürmek yerine, NATO onları Rus sınırlarına ayak bastı ve birliklerini ve askeri teçhizatını Baltık Devletlerinde konuşlandırmaya devam etti.
2009’te NATO’ya, iki “Doğu Avrupa ülkesi daha vardı - Arnavutluk ve Hırvatistan,“ Rus yanlısı ”Sırbistan’a geleneksel bir karşı ağırlık olarak görüldü. 5 Haziran 2017, bu ülkeyi komşu Sırbistan’dan en fazla şekilde uzaklaştırmak ve Karadağ’daki Rus etkisini en aza indirmek için tekrar NATO’nun bir üyesi olarak Karadağ’a kabul edildi. Yaklaşan Ukrayna ve Gürcistan’ın NATO’ya girişi hakkında çok fazla konuşma var. Bununla birlikte, Ukrayna için Donbas'taki savaş, Abhazya ve Gürcistan için Güney Osetya'nın sorunları, bu ülkelerin Kuzey Atlantik ittifakına girişinde ciddi bir engel teşkil ediyor. Bununla birlikte, NATO eğitmenleri ve uzmanları, bildiğiniz gibi, Ukrayna'nın eğitimine ve Gürcistan ordusunun eğitimine katıldı.
Son zamanlarda, Birleşik Devletler Ulusal Güvenlik Arşivi, NATO'nun doğuya yayılması sorunuyla ilgili belgeler yayınladı. Görünüşe göre, 1994’te, Rusya Devlet Başkanı Boris Yeltsin’in “arkadaşı” olan Bill Clinton, seleflerinin Sovyetler Birliği’nde Kuzey Atlantik ittifakını genişletmeyi taahhüt etmediğini, ancak şu anda Sovyetler Birliği’nin yerine getirmediğini ve yerine getirmediklerini vurgulayarak NATO’yu doğuya doğru genişletmeye karar verdi. kime karşı yükümlülükler. Elbette, Rusya’nın çıkarları dikkate alınmadı.
Şimdi Batı medyası Rus karşıtı materyallerle dolu, ancak pek çok Batılı siyasetçi ve gazeteci Washington, Londra, Paris, Brüksel ve Berlin’in Rusya Federasyonu ile ilişkilerin bozulmasından büyük bir sorumluluk aldığını itiraf ediyor. Birçok modern askeri-politik çatışma ve sorun, NATO’nun genişlemesinden kaynaklandı. Doğal olarak, Moskova, Kursk veya Oryol bölgeleri, Soçi veya Kırım kıyılarına yakın olan Amerikan denizcileri ile sınırda Amerikan füzesi alma ihtimalinden memnun değil.
Bugün ülkemiz, Mikhail Gorbaçov ve onun çevresinin kötü niyetli (ya da tam tersi amaçlı) politikasının sonuçlarını “gevşetmektedir”. Batının temsilcilerine inanan Sovyet liderleri, NATO bloğunun doğuya ilerlemesi için gerekli koşulları sağladılar. Ancak Amerikalı liderler kısa görüşlüydü. Aslında, Rusya ile Batı arasında yeni bir askeri-siyasi yüzleşme turu için zemin hazırladılar ve şimdi bu yüzleşmenin güçlendiği ve halihazırda açık silahlı çatışmalarla sonuçlanan bazı alanlarla sonuçlandığı gerçeği, Doğu’nun daha fazla militarizasyon yolunu seçen Amerikan, İngiliz ve Fransız siyasetçilerin doğrudan hatasıydı. Avrupa