Birbirine meraklı hikayelerimiz vardı..Bir mekanın ortasında tahta bir masada
birbirinden farklı kadife koltuklarda oturup ,kahve kreması kokan hikayeler anlatıyorduk..
o masada kimse kimsenin sözünü kesmiyordu.
heceler ve fincanlar sürekli yer değiştiriyordu
kulakların duyduklarına inanamıyor ,
gözyaşların masaya düşüyordu
senin için istediğim bir kaç peçete hiçbir nedeni kurutamicaktı , biliyordum
dinledim seni ,bekledim
sıra bana gelince ;
- bu içinde oldugumuz oda bizim gördüğümz yer kadar
sna göre onlarca masa alabilirken , bence tek bi sandalye bile almaz- dedim
Alt dudağımın sol iç köşesindeki yarayı kemiriyorum ve öyle tadıyorum yasanmışlığımı ben, kendi kendine israf olan bir gecenin eşiğindeyken.... Yarım yamalak bir nefes alıyorum işte alabildiğimce , sol bileğimde klavye sıcaklığı,parmaklarımda uyusukluğu.. belleğe sinmiş birkaç cümleyle birlikte, görünen yarımı var etmekte bi kaç satır işte.. Zihin uyanık ,gözler uykuya teğet.. belli belirsiz kendisini gösteren yarın, gözlerimin önünde .. ne çok dünya, ne çok nefes, ne çok yarın dönüp durmuş bu beyaz körlükte.. Oysa ne bir dünya, ne bir yarın, ne de bir nefes bildirmez kendisine ait olanı bir başkasına, hep kendi etrafında döner hafifçe.. çokta sorgulamadım aslında bende, bıraktım herseyi oluruna,herkesin kendi bildiği yola.. Sadece bir nefes alımı düşlerden ayıklanmışsa eğer gerçeeklik denen bu doğrusal olmayan dünya düzlemi hiç hemde hiiç üzerine düşmeden olduğu gibi bırakıvermeli, tam şu anda hemde bunun gibi birşey hayat denemeleri..
Hıhım sevgili sever çiçekleri ama onları sulamaz hiç.. kuru toprağa dokunur parmaklarıyla.. asıl o anı mı sever bilinmez..
Kucagında şeffaf bi kase ışığı geçiren, duygulanmayı bilen , utanınca renkten renge giren içinde 3 portakal cansiperane bekleyen mutfak tezgahına sabitlenen metal sıkacağa doğru giden yolda sıralarını bekleyen teker teker başları ezilen o sulugöz portakallar herşeyi geçiren ama asla hava geçirmeyen o kasenin içinde olmamaktan artık mutlular mı?
balkondaki kuru çiçeklerin sahip olduğu oksijen bugday teninden homojen olarak dağılan kokuyla birleştiğinde nefes alınır kılıyordu orayı dudaklarının dudaklarımdan ayıkladığı portakal tanecikleri hiç bitmemeliydi kanımca ziraa en temiz aldığım nefeslerdendi o birkaç dakika ..
Dört başlı bisküvi enzimleri dişlerinin arasındaydı... Ağzı hala alkol kokan şahıs, geceliğinin dantelli beyazında yalınayak dolaşıyordu odalarda, .. Evin içinde bisküvi kırıkları.. Banyoda vanilya kokulu köpüklerle kısmen dans eden sevgilinin ıslığıboğaza kaçan sudan sebep öksürük nöbetine döner mi..
Tırnak kırılmasındaki o hazin ,ince sızı içimde.. Akıllarda birikmiş sorgular ve hep aynı bak sorulduğunda cevapsiz kalmalar.. sonra, Ölçüp ,biçip; tartıp ,topluyorum herseyi.. Adaletinden benimde emin olmadığım o teraziye ekliyorum seni.. ağırlığın yok, değerin yok, sevgin yok özrün yok..