Yillar geçti, sevgili Manuel Valadares. Simdi kirksekiz yasindayim ve zaman zaman, özlemimde, hep bir çocuk oldugum izlenimine kapiliyorum. Birden ortaya çikiverecekmissin, bana artist resimleri ve bilyeler getirecekmissin gibi geliyor. Hayatin sevilecek yanlarini bana sen ögrettin, sevgili Portuga'm. Simdi bilye ve artist resmi dagitma sirasi bende, çünkü sevgisiz hayatin hiçbir anlami yok. Arasira sevgimle mutluyum, arasira da yaniliyorum; bu daha sik oluyor.
O çaglarda, bizim çagimizda yani, yillar önce bir Budala Prens'in, mihrabin önünde diz çökmüs Budala'nin, gözleri yaslarla dolarak ikonlara sunu sordugunu bilmiyordum:
OLUP BITENLERI ÇOCUKLARA NIÇIN ANLATMALI?
Gerçek, sevgili Portuga'm; bunlari bana çok erken anlatmis olmalaridir.
Hosçakal! (Ubatuba, 1967)
SON