Vatan Partisi Eski Üyesi, Ulusal Kanal’da “Kurtuluş Savaşı Günlüğü” ismiyle bir programa imza atan Zeki Sarıhan, başına tekraren gelen yeni bir dolandırıcılık yolunu kaleme aldı.
Sarıhan, vatandaşların Facebook hesapları kullanılarak insanların dolandırıldığını aktardı. Sarıhan kendisinin de birçok sefer bu dolandırıcılığa maruz kaldığını belirterek “80 lira kadar bir parayı kaptırdım. Savcılığa dilekçe verdim. Bir şey çıkmadı” sözlerini kullandı.
İşte Sarıhan’ın o yazısı:
Birkaç yıldır Facebook’tan, bir arkadaşımın hesabın ele geçirmiş ve onun ismini kullanarak şöyle yazışmalar yapıyoruz:
“Nasılsın?”
“İç güveysinden beri hallice. Buyur!”
“(…)Hediye çeki dağıtıyor. Seni de düşündüm. Telefonun faturalı mı?”
“Ah ne kadar duygulandım bilsen! Dünyada arkadaş canlısı kimse kalmadı. Beni düşündüğün için çok teşekkür ederim.”
“Telefonunun numarasını muharrir mısın?”
“Yazmaz olur muyum: 01234567890”
Yazışma burada bitiyor. Hesabıma el konulmuş arkadaşı uyarıyoruz. Hesabını kurtarmak için uğraşıp duruyor.
Son birkaç yıldır 10-15 kere bu dolandırıcılık teşebbüsüyle karşı karşıya kaldım. Yalnız birinci acemiliğimde saflığıma geldi. 80 lira kadar bir parayı kaptırdım. Savcılığa dilekçe verdim. Bir şey çıkmadı…
“TELEFONUZDAN PKK’LILARLA KONUŞMUŞLAR”
İki yıl önceydi. Polis memuru olduğunu ve karakoldan aradığını söyleyen biri, benim telefonumla PKK’lı biri ile konuşmalar yapıldığını, bu sorunu çözmek için görüşmemiz gerektiğini söyledi. Hangi karakoldan aradıklarını sordum. “Semt karakolundan” dedi. Telefonumu kapatmadan otomobile atlamamı ve tanım edecekleri yere gelmemi istedikleri bende şafak attırdı. Karakola gelmemi istemiyorlardı. Telefonu kapattım fakat bu türlü işlerin muhatabı seçilmiş olmamdan canım sıkılmadı değil.
Birkaç yıldır, İçişleri Bakanlığı, bu tipçetelerin telefonlarına inanmamamızı ihtar eden bildiriler paylaşıyor. Basından da bu yolla dolandırılan yaşlı ve saf bireyler hakkında haberler okuyoruz.
“FETÖCÜLER İSMİNİZE ŞİRKET KURMUŞLAR”
Ama evvelki gün karşılaştığımız dolandırıcılık teşebbüsü biraz daha etraflı düşünülmüştü ve az daha tongaya düşüyorduk.
“Zeki Sarıhan’la mı görüşüyorum?”
“Evet, benim, buyrun!”
“Müsait misiniz beyefendi”
“Evet, buyurun!”
“Beyefendi ben Çankaya Karakolundan arıyorum.”(Eyvah, yeniden bir yazımdan dolayı geçen yılki üzere tabirimi mi alacaklar?) Adım Alpaslan. Nüfus Cüzdanınızı kaybettiniz mi?”
“Kaybetmiştim fakat yenisini çıkardım.”
“Beyefendi sizin kimliğinizi ele geçirmişler. Fetüsüler, bununla şirket kurmuşlar. Bu Fetöcü hainler, sizin üzere memleketini seven, vatana epey hizmet etmiş şahısların ismini kullanarak ihanetlerine devam ediyorlar. (Bu cümleleri, tekraren ve süratlice tekrar etti. Bu adam benim memlekete hizmet ettiğimi, nerden biliyordu? Bende kuşku oluşmaya başladı. Bu bir polis lisanı değildi. Ayrıyeten konuşma sırasında benim milletvekilliği yapmış biri olduğumu söyleyince araştırmalarının sağlıklı olmadığı da anlaşılıyordu)
“Allah Allah, şu işe bak! Dolandırıcılar durup dururken başımıza iş açmışlar.”
YAKALANANLARIN FOTOĞRAFLARINI DA GÖNDERDİLER
“Bunlardan ikisini yakaladık. Şu anda nezaret altındalar. Fotoğraflarını telefonunuza gönderiyorum. Bunları tanıyor musunuz?”
Ve saniyede karakolda çekildiği anlaşılan sarışın bir bayanla sakallı bir erkeğin duvar önünde çekilmiş fotoğraf telefona düşüyor. Daha ben fotoğrafları inceleyemeden telefon tekrar çalıyor ve birebir kişi karşılığımı bekliyor. Sonra benim kimlik bilgilerimi tek tek bana okuyarak doğrulatıyor. Olayın gerçek olabileceği üzere bir kanı oluşurken konuşmamızı duyan eşim ne olduğunu anlamak için yanıma geliyor. “Avukatım yanımda” diyerek telefonu ona devrediyorum. Bu defa onun ofisine girip çıkanlardan kimliğini çalan olup olamayacağı soruluyor. “Polis” ve “komiser”den biri bırakıp biri alıyor. İkimizin telefonunu da meşgul ediyorlar. Onun kimlik bilgilerini de doğrulamak istediklerinde eşim “Beyefendi bu türlü olmaz. En uygunu ben karakola geleyim, orada görüşelim” deyince telaşa kapılıyorlar. “Karakola gelmeniz riskli olabilir” diyorlar, bizde kuşku artıyor. “Niçin?” diye sorduğumuzda zanlıların yakınlarının karakolun kapısında beklediğini, bize nahoş bir harekette bulunabileceklerini söyleyince bunun polis tarafından söylenemeyeceğini anlıyoruz. Ortada “Sizi biz aracımızla aldıralım” dediklerinde işin foyası düzgünce ortaya çıkıyor.
Eşim bir taksi çağırarak yola çıkıyor. Onun karakola gelmekte olduğunu söylemem üzerine telefonları kapanıyor. 15 dakika sonra ben arıyorum. Evvel meşgul sesi geliyor, sonra bu telefonun devre dışı olduğu otomatik yanıtı! Gönderdikleri fotoğrafı da kendileri silmişler!
Şenal Karakola vardığında görüştüğü nöbetçi amir “Bu bizim günde birkaç defa karşılaştığımız bildik bir hikâye” demiş. Şenal Şikâyetçi olmuş. Benim sözümü almak üzere de karakoldan tutanak polisi konuta geldi. Olayı bir de ben anlattım. Ama Savcılık, mahkeme kapılarında beklememek için şikâyetçi olmadığımı söyledim.
Bu dolandırıcılar anlaşılan rastgele bir daireden ele geçirdikleri nüfus cüzdanımdaki doğum tarihime (1944) bakıp benim vücutça ve zihince düşkün bir eski milletvekili olduğumu sanarak kendilerine bir poşet para teslim edebileceğimi düşünmüşler. Usullerini de bayağı geliştirmişler ama her yalancı dolandırıcı üzere yazdıkları senaryolarda tutarsızlıklar ortaya çıkıyor.
Türkiye son vakitlerde garip bir ülke oldu. Birçok insan emeksiz para sahibi olma yolunu seçti. Yoksulluk mu arttı, yoksa ahlaksızlık tabana mi vurdu? Koku, balığın başından kuyruğuna mı vurdu? Tanıdığım bir polis memuru, Türkiye’de ahlakın zerresi kalmadığını, kendisinin de birkaç ay sonra emekliliğini isteyerek sistemin dışına çıkacağını söyledi.”