31 Mart’tan sonra YSK’nin İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığı seçimlerini hukuksuz bir şekilde iptal etmesinin üzerini örtmek için bir slogan bulmuştu iktidar cephesi: Çünkü çaldılar!
Bu slogan ilk bakışta zekice görünse de bir şeyi hesap edemediler; üstünü örtmeye çalıştıkları gerçeğin dönüp kendilerini vurabileceğini…
Erdoğan iktidarı, İstanbul seçimlerinin tekrar edilmesini, 31 Mart’ta kendini açıkça gösteren güç kaybının önüne geçmeye yönelik bir hamle olarak dayattı. Başka bir deyişle Erdoğan, kendi eliyle bu seçimleri İstanbul’un ötesinde kendi iktidarı için bir referanduma dönüştürdü. Çünkü küskünleri, iktidara ders vermek için sandığa gitmeyen yüzde 4’lük kesimi yeniden kazanırsa seçimleri de kazanabileceğini hesap ediyordu. Elbette muhafazakar Kürtleri kazanmak ve HDP seçmeni Kürtlerde kafa karışıklığı yaratmak için yapılan manevralar da bu hesabın bir parçasıydı.
Ama bu hesap tutmadı: Çünkü çaldılar!
Sadece son bir yılda bir buçuk milyon kişinin işini çaldılar.
İşsizlik son 10 yılın rekorunu kırdı, işsiz sayısı resmi rakamlara göre 4 milyonu geçti. Her 3 gençten biri işsiz kaldı.
Evet, gençlerin de geleceğini çaldılar.
Kürt sorununun çözümü için kurulan görüşme masasını devirerek halkın barış umudunu çaldılar.
Önce bombalar patladı, sonra Kürt kentlerindeki çatışma ve yıkım geldi.
Binlerce gencin hayatını, yıkılan kentlerde yüz binlerce insanın evini-barkını çaldılar.
15 Temmuz’dan sonra darbecilerle mücadele adına belediyelere kayyum atayarak, parti eş başkanlarını, milletvekillerini hapishanelere doldurarak halkın iradesini çaldılar.
Evet, çaldılar.
Barış bildirgesine imza attıkları için binlerce akademisyenin, bilim insanının işine son vererek üniversitelerde bilim, kültür, sanat adına onlarca yılda oluşturulan birikimleri yok ettiler.
İtiraz etme hakkı bile tanımadan on binlerce kamu emekçisinin işine son verip ekmeğini çaldılar.
OHAL’i işçi grevlerini yasaklamak için kullanıp işçinin alın terini, hakkını çaldılar.
Kendileri çift maaş, örtülü ödenek, kamunun sınırsız kaynaklarını kullanırken emeklilikte yaşa takılanları ülkenin sırtına yük olmakla suçladılar. Açlığa mahkum ettikleri yüz binlerce EYT’linin onlarca yıllık emeğinin hakkını çaldılar.
Emperyalist planlarda ‘oyun kurucu’ olma, Osmanlı’nın at koşturduğu topraklara yeniden hakim olma hayaliyle Suriye’ye savaş açtılar. Sadece Suriye’deki yıkımın, milyonlarca Suriyelinin evini-yurdunu terk etmesinin suç ortağı olmakla kalmadılar.
Ülkeyi Suriye savaşında destek verdikleri cihatçı çetelerin bir sığınağı haline getirdiler.
Bu ülkenin huzurunu, güvenliğini çaldılar.
Sonra bu yanlışlarından dönmek, komşu ülke ve halklarla barışçıl politikalar geliştirmek yerine “güvenliğimiz tehdit altında” diyerek ülkenin milyarlarca dolarlık kaynaklarını emperyalistlerden S-400’ler, F-35 almak için harcadılar.
Yanlış politikalarla halkın iş, eğitim, sağlık, barınma gibi insanca ihtiyaçları için harcanması gereken kaynaklarını çaldılar.
Bu tablo uzatılabilir ama durumu görmek/göstermek için bu kadarı yeterlidir.
Sonuç olarak bir referandum özelliği kazanan İstanbul seçimlerinde iktidarın tarihi yenilgisinde elbette İmamoğlu’nun söylem ve tutumunun önemli bir etkisi olmuştur. Ancak asıl belirleyici olan, yukarıdaki tablonun da bir şekilde gösterdiği gibi iktidarın uyguladığı politikaların halkın emeğinden, hayatından ve geleceğinde çaldıkları ve halkın buna karşı biriken tepkisidir. Başka bir deyişle İstanbul seçimlerinde ortaya çıkan sonuç bakımından belirleyici olan iktidar cephesinde başlayan çözülmedir.
Ve bu sonuçla iktidar İstanbul’u kaybetmekle kalmadı, aynı zamanda tek adam rejiminin giderek daha fazla tartışma konusu olacağı bir sürecin önünü açmış oldu.
Şimdi yapılması gereken bu çözülmenin devamını getirmek; tek adam rejimine ve uyguladığı politikalara karşı ortaya çıkan tepkiyi demokrasi, barış, iş ve insanca yaşam mücadelesinde birleştirmektir.
Haziran direnişinin o ünlü sloganında söylendiği gibi: İstanbul seçimleri başlangıç, mücadeleye devam!