Siz ne şahane gençlersiniz!
“D vitamini eksikliği olan Covid19 hastalarının %99’u hayatını kaybediyor” haberini okuyunca D vitamini bahane tatil şahane deyip corona gölgesinde geçen bir tatil deneyimini sizlerle paylaşmayı düşündüm. Dikkati elden bırakmayarak keyifli zamanlar geçirilebildiğini ve elbette yeni düzen içinde artık hayatımızda olmazsa olmaz bir takım kuralları aktarmayı. Evet, güzel bir tatil yaptım ve adeta güneşle yıkandım. Çünkü güneş benim için sadece ısı ve ışık kaynağı değil aynı zamanda bir mutluluk kaynağı.
Geçtiğimiz bayramı evlerimizde hapis geçirmiş olmanın acısını çıkardığımız sevdiklerimizle bir masa etrafında toplanmanın neşesinden de söz etmemek olmazdı. Gerçi bir bayram klasiği, annemin en az iki kilo almama sebep olan yemekleri, sonrasında vicdan azabı olarak dönecek bana ama olsun! Ah bir de Arzu ablanın şekerpareleri... Neyse bu bahsi de hızla kapatıyorum.
Ve geliyorum hikayeme.
Dün bir alışveriş merkezinden çıktım ve kapalı otoparktaki arabama geldim ve rutinin bir parçası olarak emniyet kemerimi takıp kontağı çalıştırdım. Yani çalıştırmaya çalıştım çünkü olmadı.
Daha öncesinde en ufak bir sıkıntı yaşamadığım arabama sadece bir saat içinde ne olduğunu anlamadım.
Aşırı sıcak filan da eklenince panikledim.
Hemen durumu oradaki iki gençle paylaştım. Aküsünün bittiğine dair hemfikir olunca sağ olsunlar harekete geçtiler. Arabadan arabaya uzanan kablolar vs. Bir süre sonra işler yolunda gibi gözüktü ve ben kendilerine çok teşekkür edip hareket ettim.
Ancak santral yokuşunu çıkmayı çok sağlıklı bulmadığım için arabamı bir servise götürmenin daha doğru olduğunu düşündüm ve yönümü oraya çevirdim.
Bayram nedeniyle trafikte yoğunluk ve akan bir anayol düşünün.
Henüz beş dakika bile olmadan işte tam o karmaşanın ortasında, sağa bile yanaşmama fırsat vermeyen arabam aniden durdu.
Sıcak bir yandan, daha önce deneyimlemediğim arıza bir yandan. Yanımdan hızla geçen arabalar, korna sesleri. İlk dakikalar gerçekten insan ne yapacağını kestiremiyor.
Bir şey yapmalı ama ne?
Ve şu şansa bakın ki (şanssızlık içinde şans) aynı genç arkadaşlar yolda ilerlemekteyken beni görüp durdular.
Yine gerekli olan bir kablo ihtiyacı doğdu, oto sanayi sitesine gidip getirdiler bu kez de işe yaradı ve en azından arabayı daha emniyetli bir yere çekebildik.
Nihayet artık mantıklı olanı yapıp telefonumdan aramam gereken yakınlarımı ve araba onarımı için aslında hep rehberimde kayıtlı kişiyi arayabilme düşüncesini gösterip, durumu çözüme kavuşturdum.
Bazen böyledir. Küçük ya da büyük krizlerde olayı ilk dakikalarda yönetmek kolay olmayabilir.
İşte tam o an’da karşıma çıkan iki genç siz ne şahane insanlarsınız!
Yüzlerinde ne hiç tanımadıkları birine yardım etmenin sıkıntısı ne de pandeminin getirdiği bir çekince vardı.
Bir bayram arifesinde belki yetişmeleri gereken bir yer, yapmaları gereken bir iş, bekleyenleri olabilirdi.
Ama onlar bana yardımcı olmayı seçtiler.
Açıkçası bazen ülkeme, dünyaya, hayata, bizlere bakarken keyfim kaçıyor, umutsuzluğa kapılıyorum ama basit gibi görünen öyle bir hadise insanlığa, hayata, günümüz gençliğine dair mutluluk yaşatıyor ki gülümsüyorum hem de yüreğimden.
Sevgili Ahmet ve yanındaki o harika arkadaşı size sadece yaptıklarınız için değil insanlığınızdan dolayı teşekkür ediyorum.
İyi ki varsınız!
Hepinize mutlu bayramlar.
En çok da Ahmet gibilere....