Aynı başlıktaki ikinci yazım bu.<br><br>İlkinin mahreci Diyarbakır’dı.
Beş polis topu aldı ve
İlham kaynağı da beş polisti.
Bu beş polis bagajlarında top taşıyor.
Kendilerine taş ve slogan atan çocuklara jop vurmak yerine top dağıtmayı seçiyor.
Süleyman Hançerli çocuk şube amiri.
Önceki gün aradı dünkü töreni haber verdi.
Diyarbakır polisi 160 risk altında çocuk seçti.
10’ar kişilik 16 takım kurdu, hoca buldu.
Dün Vali futbol turnuvasını törenle başlattı.
Maçlar altı ay sürecek. Projenin maliyeti Başbakanlık’tan karşılandı.
Çocukların kurdukları takımların isimleri de ilginç: Güneydoğu Kaplanları, Şahinspor, Fırtınalar, Türkiye Yıldızları, Vatanspor ve Diyarspor.
* * *
Polislik sadece suçluyu yakalamak mıdır? Bence hayır, hatta suçu işlenmeden önlemek daha mühim.
Diyarbakır polisi risk altındaki çocuklarla yetişkin suçlular olarak karşılaşmamak için elinden geleni ardına koymuyor. O yüzden çabaları her türlü övgüye değer.
Sanırım o polislerde hâlâ merhum Gaffar Okkan’ın ruhu, mirası yaşıyor.
Mahmur hemen değil
Mahmur’a göç fotoğrafları ayrı utanç örneğidir. Türkiye
vatandaşlarını yabancı ülkeye nasıl emanet edebildi, anlamak mümkün değil, hatırlamak bile istemem.
Son on yılda Mahmur’la ilgili çok haber okudunuz.
Hemen boşaltılacak, yarın dönüyorlar gibisinden.
Tamamı palavra çıktı, ama bu kez işler ciddi.
Hükümete tavsiyem, Mahmur’u ayrı tutsunlar.
Kandil veya Avrupa ile karıştırmasınlar.
Mahmur’daki yaşantı sadece siyasi sorun değildir.
İnsanlık dramıdır, ona göre davranılmalı.
Son haberler üzerine Ahmet Türk’ü aradım. DTP Başkanı’nın Mahmur’dan dönüş konusunda bilgisi yok.
Hükümet kanadı aralık ayında Irak’la birlikte yapılacak üçlü toplantıdan söz ediyor.
Demek ki Mahmur’dan toplu dönüş hemen ve acil değil.
Zamanımız var, bu kez elimize gözümüze bulaştırmayalım.
Giderken uğurlayanları yoktu, bari dönüşte akrabaları karşılasın.
Gösteri değil sahici sevinç yaşansın.
Kitabın yeni formatı
Başbakan’ın medya danışmanı Kemal Öztürk, Halide Edip Adıvar’ın belgeselini çekti. 8 yıl sonra belgeselin kitabını yaptı.
Kitabı elime aldığımda, ilk tepkim, “Yeni format acaba bu mu?” oldu.
Çünkü her sayfası resimli, az yazılı, kolay okunur bir eser. Kemal Öztürk’ün de, tasarımcı Elif Sevinçgül’ün de ellerine sağlık.