Bismillahirrahmanirrahim.
“Ben …” şeklinde başlayan cümlelerimiz var maalesef hayatımızda. Sürekli “ben” li cümlelerin esiri olmaya yüz tutmuş kelimelerimiz, karakterimize sirayet ettiği vakit gönül lisanından, maddiyata dönüşen cümlelerimizin “ben” ile başlamasını önleyemeyiz. O sözcükler dilimizden dökülene kadar onlar bizim lakin döküldükten sonra bizler onların kölesi oluruz. Çünkü kibir nefsi yüceltir, içimizde ki rahmanın orduları şeytanın ordularına mağlup olur. Bu öyle bir kibirdir ki kendini övme gibi çok zillet bir ahvale bizleri sokar, başkalarını hor görmeye başlarız. Sadece “ben” olarak da bakmamak lazım mevzuya, daha nicesi var bu kelimelerden. Müslüman ahlak ve edebine uymayan kelimeleri kullanan biz Müslüman gençler artık dilimizle edepsizliğin, hayasızlığın son raddesine geldik maalesef. Edepsizliği bir kenara koydum, İslamdaki herkesin eşitliği ilkesini unutmuş Müslümanlar olarak artık bu kibir sözcüklerinin tesiriyle insanları aşağılamaya başladık. Ve ne yazıktır ki bu durumun neticesi olarak da kibir cümlelerine onlarda “o” diye karşılık vererek bizlerin hakkında kötü konuşmaya başladılar. Ben şimdi diyorum ki; Kardeşler gelin yeniden tanış olalım, yeniden bir olalım, yeniden Müslüman olalım. Bizleri kendi kötü ahlaklarıyla asimile etmek isteyenlere karşı iri olalım, diri olalım. Ne demiş Mevlana; ” Kapına geldim ve ben, ben olmaktan vazgeçtim. Sen yeter ki kim o de. Kim olmamı istersen o olmaya geldim.” Mevlana’nın da dediği gibi gelin rabbimiz kim olmamızı istiyorsa o olalım. Vallahi de bunda hepimizin için bir hayır vardır. Yoksa o gafillerin hayasızlığı bizlere sirayet ettiği sürece “benler” ve niceleri çoğalacak, bahsettiğim İslam ahlak ve edebi kaybolacaktır. Son olarak yazıma “ben” ile başladığım için sizlerden özür dilerim. Vesselam.
Faruk KARABABA Kasım/2015 Ankara