Midsommar
İnsanlığın en eski ve güçlü duygusu korkudur, ve korkunun en eski ve güçlü türü bilinmeyen korkusudur. H. P. Lovecraft
Son yıllarda düzenli olarak vizyona az ve öz sayıda eli yüzü düzgün korku filmlerinin girmesinden çok mutluyum. Açıkçası anlatacağı bir fikre sahip olan ve çeşitli diğer unsurlarla atmosfer kurmaya odaklanan filmler nadiren beni hayal kırıklığına uğratıyor. Yoksa aynı hayalet hikayesini, aynı zombileri, aynı vampirleri kaç defa gördük de doymadık? Artık bu saydıklarım o kadar baştan savma bir şekilde vizyona sokuluyor ki nadiren korkunç ve daha da nadiren anlamlı oluyorlar. Huzurlarınızda türün az yapılan örneklerinden birisi var.
Pagan korku görece diğerlerine göre yapması biraz zordur çünkü görsel ve sembolik anlatımda detaylar aşırı önemlidir seyircinin dikkatini toplamakta. En ufak açık bile zorla konuyla ilgisi olmayan izleyiciyi, gündelik hayatta pratik olarak karşılıksız bir olguya turist olarak hissettirebilir. Bir de The Wicker Man gibi kült bir filmle kıyaslanma ihtimali var elbette. Çünkü bilgiye ulaşımın kısıtlı olduğu 1970lerde gizem, korku ve pagan ögeleri eksiksiz bir şekilde seyircinin karşısına çıkartan bir eserle karşılaştırılma ihtimali var. Ki Midsommar en başından beri farklı olduğunu iddia etmeye uğraşsa da ilerleyen sürede bu çekime karşı koyamıyor. Aslında “neredeyse” tatmin edici bir klon olarak da finali yapıyor.
Yönetmen: Ari Aster geçen sene sinemalarımıza (bir başka kült korku filmi olan Rosemary’s Baby türevi olan) gayet başarılı bir korku filmi olan Hereditary ile gelmişti. Hatta o kadar iyiydi ki 2. defa gitmek için cesaretimi toplayasıya dek film vizyondan kalkmıştı. Bu ikinci uzun metraj filminin The Wicker Man esintileri taşıdığını göz önünde bulundurursak seneye Psycho veya Kwaidan benzeri bir fikirle gelirse şaşırmamak lazım. Kameraya hakimiyeti, arka plan çekimleri (ki tavsiye ederim belli anlarda sizi bir yere odaklamaya çalışırken arkada olan bitenlere dikkat kesilin) kesinlikle çok iyi. Kendi yazdığı senaryoyu çekerken özenli davranmış belli oluyor.
Senaryo: The Wicker Man üzeri az Teen Slasher gibi düşünün. Bir yandan Ari Aster’e hak veriyorum; esinlendiği filme karşı koymak kolay değil. Her yönüyle aşırı zengin ve doyurucu bir iş. Ama özellikle esin kaynağından uzaklaştırmak ve orijinalleştirmek için araya eklediği ögeler çoğunlukla sırıtıyor. Açılış hikayesinin aslında konunun geneliyle bağlantısı çok düşük. Film ilerledikçe ortaya bir sürü şey saçıp bir kısmı hiç olmamış gibi davranıyorlar. Yan hikayeler esas konuyu ve gidişatı yeterince besleyemiyorlar. Karakterlerin olay içindeki yerleri ve kişilikleri tatmin edici değil. Ama yine de merak uyandıran ve irkilten şeyler başarılı bir şekilde eklenmiş.
Oyunculuk: Geçen sene Oscar adaylıklarında en büyük haksızlıklardan birisi bence Hereditary’nin başrol oyuncusu Toni Collette’ye yapılmıştı. Filmi sırtlayan performansı ile en azından adaylığa gösterilmeliydi diye düşünüyorum. Bu sefer de yine bir kadın filmin çoğu yükünü üzerine almış. Konunun tutarsızlıklarını bir kenara bırakırsak, Florence Pugh gerçekten hikayeyi hissettirme konusunda çok iyi. Yan rollerden de memnunum aslında ama erkek başrol o kadar da iyi diyemeyeceğim. Ama arka plandaki figürasyon oyuncuları bile sahnenin bütünlüğü konusunda ekstra çaba göstermiş.
Sinematografi/ Diğer: Sanat yönetimi göz alıcı. Çekimlerden kalite akıyor. Adeta bir renk cümbüşü ve gözünüzü yormuyor. Esasında hikayenin aldığı yolda sizi en çok rahatsız eden unsur oluyor bir süre sonra. Çünkü olup biten her şey daha kötüye giderken o renkli cıvıl cıvıl atmosfer sizi bir anda ters köşeye yatırıyor. Gerçeklik algınızı biraz bozuyor. Ses ve ses kurgusu başarılı. Şarkılar ve efektler gayet yerinde kullanılmış
Kurgu: Çeşitli boşluklar içeren hikayesini kurgu ile de telafi edemiyor Midsommar. Biraz güçlü görselliğine sığınmaya çalışıyor ama olayların birbirine eklemlenmesini erteledikçe biraz kan kaybediyor. Özellikle başlarda uzun sahne çekimleri fazla dikkat dağıtıcı ve sürekli esas olaya girmekten ziyade zaman çalmaya çalışıyormuş gibi geliyor.
Son söz: “Aşkım İç Anadolu’da XXX köyünde YYY festivali varmış. Gidelim mi?” diye soran sevgiliye uçak rezervasyonu yapmadan önce izletmelik film. Belki etkili olur kim bilir?
76/100, Bir The Wicker Man türevine daha hayır diyemeyenler için….
Paylaş
Yazarın diğer içerikleri
“Türk televizyonu izlemiyorum ya. Ben hep yabancı yapım…”. Bu cümleyi ömrü boyunca bir kere kuranlar elini kaldırsın. Evet sizleri sağ tarafa alalım. Kalan okuyucular. Siz de bu kalıbı hiç kullanmamış olsanız da kesin bunu sarf eden birisini tanıyorsunuzdur. Heh. Sizi de alalım öyle. Kalanlar… Birilerinin kalmasını beklemiyordum açıkçası. Ama neyse
Ucuzluk+ Bol Çeşit Gel Vatandaaş geel Aslında kendisine bir süredir erişimimiz vardı (misal ben Eylül 2019’dan beri kullanıyormuşum) ama Netflix’in yakın zamana dek domine ettiği pazarda Prime’ın çok esamesi okunmuyordu şimdiye kadar (buraya not eklemeden de geçemeyeceğim. Netflix o kadar umutsuz ki, Yılmaz Erdoğan’ın son filmine bel bağladılar izleyici çekmek
Tekrar merhaba sayın okurlar. Daktilo1984’te son yazımın üzerinden üç ay geçmiş. Enes’ten duyduğum kadarıyla sitenin kapısını yumruklayıp duruyormuşsunuz, kendimi daha fazla özletmek istemedim bu yüzden. O kadar çok şey izleyemedim ki bu sürede. Aslında eski filmlere sardım biraz, malumunuz sinema salonları kapalıydı. Bazı Netflix ve Prime dizilerine başlamayı denedim ama
Online streaming piyasası hareketli bu sıralar. Amazon Prime Türkiye piyasasında çok aktif bir oyuncu değil henüz ama birbiri ardına yeni içerikleri gösterime sokuyor, takvime de yenilerini ekliyor. Netflix biraz daha kalabalık haftada birden fazla yeni içerikleri var orası kesin. Sonuçta herkes evdeyken insanların ilgisini canlı tutup müşterileri kaybetmemek en önemli.
Self karantina günleri nasıl geçiyor? Online kurslar, evde spor, sevdiklerinizle daha fazla zaman geçirmek imkânı… Kesin hepiniz bu olayları hasretle bekliyorsunuzdur ve oluşan fırsatı iyi değerlendirmişsinizdir. Ben mi? 5 sene önce yayınlanmış bir youtube videosunu 38. defa izlemekle meşgulüm. “Bir şeyler izlesem de hızlıca yazıp kafamdakileri yazıya dökebilsem” dediğim dönemler
Ne kadar garip zamanlardan geçiyoruz değil mi? İmkanları elverenler evlere kapandı işlerini oradan halledip yaşamaya çalışıyorlar ama her şey yolunda gitmiyor haksız mıyım? Hepimizin “zaman bulursak yaparız” dediğimiz şeyler için şartlar müsait ama sürekli dört duvar arasında tıkılı yaşamaktan bunları yapacak heves bulamıyoruz. Kendi adıma konuşayım, aylardan beri kafamda dönen
Jean Seberg (kendisi Amerikalı olmasına rağmen) Fransız yeni dalgası ile bütünleşmiş bir isimdir. Benim gibi bu akıma yabancı (ve hatta yabancı kalmakta ısrarcı) bir ismin bile kendisini bildiği döneminin en ikonik, en başarılı aktrislerinden birisidir. Şiirsel güzelliği, o dönem için farklı moda tercihleri ve oynadığı filmler ve elbette politik kimliği…
Blumhouse yine yaptı. Düşük bir bütçe ile çektiği bir korku/gerilim filminden, filmin çekimi ve pazarlanmasına ayırdığı bütçenin kat kat fazla gelir elde ettiği bir filmle daha vizyonu sallıyor şu an. 49 milyon dolar gibi (özellikle parayı hamutuyla kaldıran Disney filmlerini düşününce) alçakgönüllü bir gişe geliri elde etmiş bir filmin, toplamda
Sinema izleyicilerinin, yazarlarının çoğunlukla “Golden Age” diye tanımladığı (1910’lardaki sessiz sinema patlamasından 1950’lerin sonuna kadar olan dönem) zaman aralığı bugün bile tekrar tekrar izlenebilen, zamana karşı iyi dayanabilen filmlerin çıkartıldığı, orijinal fikirlerin henüz klişeleşip inandırıcılığını kaybetmediği bir dönemi anlatır. Teknik imkanların henüz zayıf olduğu, oyunculuğun (en azından sinema için) bir
Başarı için neleri göze alabiliriz? Etrafımızdaki insanların bizim hüsranlarımıza ve başarı vaatlerimize ne derece kanmasını bekleyebiliriz? Uncut Gems her düşüşte yere kalkmaya çalışan insanların ve onlara tahammülün bir hikayesi. Bir nebze de old school capitalism anlatısı aslında. Zenginliğe ve başarıya giden yolda mubah davranışların özet olarak sunumu ve bazen ne