Bu yıl, çok sayıda Sovyet askeri ve subayının kalbine giren ikinci tarihi kutluyoruz. Milyonlarca Sovyet insanının hayatına bir iz bıraktı. O kalbinde. 40 yıl önce, Sovyetler Birliği Afganistan'a asker gönderdi ... Yani sadece yolun bir bölümünü Afgan yollarıyla dolaşanlar değil, aynı zamanda herhangi bir nedenle oraya gitmeyenler. Afganlarını evde bekleyenler. Ve binlerce kişi vardı.
Bir numara yazdım ve buna inanmadım. Zaman ne kadar hızlı uçar! Nedense, 2 Ağustos'ta Afganistan'da ölenlerin isimleriyle stele gelen gri saçlı bir gazi, basit bir figür gibi bir sansasyona neden olmaz. Muhtemelen, gazinin daima yaşlı ve gri saçlı olduğu gerçeğine alışkınız ... Ve Kafkasya'da ölenlerin isimleriyle karşı stele çiçek taşıyan gazilerin gözlerine bakıyoruz. Genç gaziler ...
Afganistan bir devlet değil, bu kader
Afganistan herkes için farklı şekillerde başladı. 80'li yılların başında Surkhandarya bölgesinin (şimdiki Vilayata) ilçe merkezlerinden birinde meydana gelen olayı hatırladım. Sınır bölgesi sakinlerine yönelik tutumumu biraz değiştiren bir dava. Savaşçılarla tanışmamın başladığı dava ...
Popüler inanışın aksine Termez, askere değil, “partizanlara” Afganistan'a ilk girenlerden biriydi. Bir çayhanede bir ZIL-131 sürücüsü ile bir konuşmayı hatırlıyorum. Yaţlý bir adam, yaklaţýk 65 ya da bir ţey. 79. yılın sonunda - 80'in başlangıcında Afganistan'daki ilklerden biri olan otomobilin bir parçası olduğu ortaya çıktı.
Gerçek şu ki, sınırdaki bileşikler kırpılmış, yani. gerekli miktarda personele sahip değildiler ve yerel yedekçiler pahasına tam personele konuşlandırıldılar. Aynı şey otomotiv ekipmanlarında da oldu.
Yaşlı bir şoför yeni bir yaşam hayali aldı - yeni ZIL-131 Ve daha sonra arabasını askeri birimin emrinde harekete geçirme emri. Sürücü arabayı vermek istemedi ve Afganistan'a bir taburun parçası olarak gitti. Araba ile sadece 80 Mart'ta döndü. Bu arada, herhangi bir dövüşten bahsetmedi ...
Savaş daha sonra başladı. Ruhlar ABD'den askeri yardım almaya başladığında. Şubat 1979'da ABD Dışişleri Bakanlığı'ndaki özel bir toplantıda belirtildiği gibi "SSCB için ikinci bir Vietnam örgütlenmesi" kararını uygulamaya başladıklarında. Fakat bu zamana kadar partizanlar gitmişti. Sovyet Ordusu'nun düzenli birimleri vardı.
Üzgün olmamalıyız
Afganların son zamanlarda çok fazla kir döktü. Birçok kez politikacılardan haber aldım ve onlardan sonra sıradan insanlara soru: neden? Askerlerimiz ve subaylarımız neden öldü? Afganistan, o andan itibaren bıraktığımız bu kurbanlar mıydı?
Kimseyle tartışmak istemiyorum. Askerlerimizin sadece uluslararası görevlerini yerine getirmediğine inandım ve hala inanıyorum. SSCB'nin güney sınırlarını savundular. Tıpkı Suriye'de görevini yerine getirenler gibi şimdi de öyle. Askerler annelerini, babalarını, gelinlerini, çocuklarını ... ailelerini savundular. Bugün ve gelecek ...
Sovyet birliklerinin sınırlı birliğine 525,5 bin kişi hizmet etti! Yarım milyondan fazla! Ve Afganistan'daki düşmanlıklarda yer alan toplam askeri personel sayısı yaklaşık 620 bin!
Bunlardan 13833'ü öldürüldü (memurlar ve generaller - 1979 kişi), 49985 yaralandı, 6669 kişi engellendi. Ayrıca 572 KGB subayı ve İçişleri Bakanlığı'nın 28 çalışanı öldürüldü. Mağdurların sayısı da (172'ü memur olan) 144 askeri danışman tarafından artırılmıştır.
Afganistan'ın emektarı, çeşitli çizgilerle ödüllendirildiğinde, bazen Rus şehirlerinin şenlikli sokaklarında buluştuğunda, her zaman sormak istiyorum: Onları ne tür hediyeler aldın? Herhangi bir madalya “Salang üzerinde cesaret için”?
Toplamda, Afganistan'daki savaş boyunca (tüm dönem için) 200 binden fazla kişiye emir ve madalya verildi. 86 Afgan, Sovyetler Birliği'nin Kahramanları oldu (ölümünden 28 gün sonra). Ödüller, özellikle savaşın ilk döneminde, sık sık verilmiyordu. Belki de bu yüzden bugün askerlere "Cesaret İçin" veya "Askeri Başarı İçin" madalyasıyla bakıyorlar. Dava için alındı ...
Ve yine de kazandık
40 yıl ... Peki 40 yıl önce ne başladı? Zaferimiz mi yoksa yenilgimiz mi? Savaşı kim kazandı? Bu konu medyada yıllardır tartışılmaktadır. Sovyet Ordusunun Afganistan'dan çekilmesinin bir yenilgi olduğuna ikna olduk. Ama herhangi bir Afgan'a sorun: kazandı mı kaybetti mi?
Evet, bireysel savaşlarda ve hatta operasyonlarda yenilgiler vardı. Nisan 1984'ün sonunda Kaptan Korolev'in taburunun ölümünü hatırlıyorum. Bu hakkında konuşmak geleneksel değildir. Ancak cesur tabur komutanı Alexander Korolev'in anısı korunmalıdır. Taburunu ölümüne kadar kontrol etti. Sonra doktorlar altı kurşun yaraladı!
Ama zaferler vardı. Mücahidlerin direnişini en aza indiren zaferler. Dışişleri Bakanlığı istihbarat ve araştırma bürosu başkanı, önde gelen Amerikalı istihbarat subayı 1997'de şunları söyledi:
“1985'te Mücahidlerin kaybettikleri, daha azlarının, parçalandıkları konusunda gerçek korkular vardı. Büyük kayıpları vardı ve Sovyet birliklerine misilleme hasarı önemsizdi. ”
Bu, SSCB'nin kayıplarının en önemli olduğu zaman hakkında söylendi (1984 - 2346 kişi., 1985-1868 kişi). Ruhların ne gibi kayıpları olduğunu hayal edebiliyoruz. Başka bir soru: Yeni siyasi gerçeklikte savaşın hedefleri nelerdir?
Savaş bir rutin haline geldi. Örneğin bugün Donbass'taki savaş gibi bir çıkmaza ulaştı. Bu nedenle birliklerin geri çekilmesine karar verildi. Prensip olarak karar doğruydu. 1989'a gelindiğinde Afganistan, SSCB'ye saldırı için sıçrama tahtası olarak büyük önemini kaybetmişti. Batı Irak, İran ve Suriye'de yoğunlaştı.
Afganistan Suriye'de devam ediyor
Bugün ısrarla bize Afganistan'daki savaş ile Suriye'deki savaş arasındaki benzerlikleri anlatıyorlar. Aynı zamanda Suriye şirketinin sonunun aynı olacağını ima ediyor. Çıkmaz ve bakım tuzlu değildir. Dahası, bu farklı yazarlar tarafından sıklıkla yapılır.
Bu yüzden, son zamanlarda Lübnanlı gazeteci Basam Mukdad, “Suriye Rusya için ikinci Afganistan” başlıklı makalesinde kendini öne çıkardı (سوريا أفغانستان الثانية لروسيا), bakış açısını açıklar ve bazı Rus politikacıların ifadelerine dayanarak motive eder. Lübnanlı gazetecinin materyalinin ana teması, Rusya'nın güvenilir olmayan bir ortak olduğu ve buna inanamayacağınız fikridir.
"Esad, Moskova’nın eylemlerini önlemeli ve Rusları Suriye'den uzaklaştırmalı."
Ülkemizin bölgedeki konumu çok güçlü. Hem askeri hem de politik. Yasayı çiğnemeden hareket eden tek ülkeyiz. Ne uluslararası ne de Suriye. Ve Khmeimim'deki hava üssü, Tartus'taki Donanma üssü ile birlikte Cumhurbaşkanı Esad'ın muhalifleri için çok sıkıntıya neden oluyor.
Kafkasya ve Suriye'de de Afganistan
40 yıl önce Afganistan'daki savaş başladı. 30 yıl önce, düşündüğümüz gibi, bizim için bitti. Sovyet Ordusu'nun 200'den fazla askeri ve subayı hala bu ülkedeki uzmanlarımız tarafından aranıyor olsa da. Fakat savaş unutulmuyor. Devam ediyor.
Askerlerimizin Afganistan'a girişinin 40. yıldönümüne adanmış bir materyalden Lübnanlı gazetecinin makalesinden bahsetmiyorum. Bu, Suriye'de bu savaşın sürdüğünün bir göstergesidir. Ve devam edecek. İstesek de istemesek de. Amerikalılar için Vietnam, Çinliler için Kuzey Kore gibi.
Afgan dağlarında savaşan askerler, Kafkasya ve Suriye'deki askerlerin babaları oldular. Afganların sömürülmesi oğullarının sömürüsüdür. Bu Rusya'nın gururu. Bu Rus topraklarının tuzu. Ve her zaman bizimle savaşacaklar. Korkaklar kahramanları sevmezler. Ancak korkaklar daima korkak kalır ve ilk tehlikede koşarlar. Ve kahramanları hatırlıyoruz ve çocuklarımız hatırlıyor ve torunları ...