Konusundan çizimlerine kadar bir efsane: Sweeth Tooth
Netflix'in Youtube'da Sweet Tooth dizisinin fragmanını paylaştığını görmüştüm ama çizgi roman olduğunu bilmiyordum. Buradan haberdar olmama vesile olan Gamze
'ye çok teşekkür ediyorum.
Uzun zamandır çizgi roman okumayı çok istiyordum. Klasiklere saplandığım bu dönemde gerçekten eksikliğini hissettim. Sweet Tooth'un o güzel kapak tasarımıyla da 'okumalıyım,' diye düşündüm. Çizgi roman geçmişim Marvel'ın birkaç karakterinin çizgi romanından oluşuyordu ama daha fazla okumaya kararlıyım. Sweet Tooth'un bölümlerinin sonunda reklamları yapılan diğer eserleri de listeme ekliyorum: The Unwritten, Vol. 1
, Amerikan Vampiri
, The Losers (Andy Diggle Jack), Demo (Brian Wood and Becky Clqonan), Unknown Soldier, Saga...
Renkler, çizimler o kadar güzel ki. Kapak tasarımları hayran olası. Diyalog görsel senkronizasyonu her şeyiyle 10/10. Yazarı ve çizeri Jeff Lenire çoğu kült çizgi romana imzasını atmış ve yazarın diğer eserlerine de bakacağım.
Konusundan bahsedelim -ki konu da çok ilgi çekici, başarılı ve pandemi döneminde okunabilecek en güzel kurgu :). Dünya'da bir salgın hastalık olan veba yeniden patlar ve insanlar yakalanınca kısa sürede hayatlarını kaybederler. Asıl ilginç nokta şu ki; salgın dönemindeki sağlıklı hamile annelerin çocukları hayvansal özellikler taşır; kürk, kuyruk, boynuz gibi... Ayrıca bu çocuklar ölümsüz ve peşlerinde birçok insan var. İzole büyüyen hybrid çocuk Gus'un hayat hikayesini ve sırlarının çözülmesini okuyoruz.
Tavsiye edeceğim çizgi romanlarının başında. Fazlasıyla başarılı...
Netflix'in dizi fragmanından çıkarak kısa yorumum:
Big Man'i görene kadar atmosferin iyi olacağını ve Gus'un seçiminin çok iyi yapıldığını düşündüm. Artık Netflix'in her yapıma kattığı klişelerden sıkıldım... Big Man'i neden siyahi ve kilolu yaptınız? Beyaz tenli, mavi gözlü o kaslı adam nerede? Bir de olaylar sakız gibi uzayacak sanırsam. Sadece çocukluğunu göreceğiz gibi... İzlerim ama heyecanlı değilim.
Spoilers---
Kitap bitti ve ben yüzümde gülümsemeyle kaldım. İncelememin çoğu kısmını bir vol3 ve vol4'ü okurken yazmıştım. Hiçbir şey yazmak istemeden sadece uyumak istedim... Uzun süredir bir kitap beni bu kadar içine çekmemiş ve onların telaşından yorulup, sonunun güzelliğiyle huzura kavuşturmamıştı. Yazara gerçekten teşekkür ederim, bu tatlı son için.
Şimdi, ilk değineceğim nokta okuduğumda 'NE?!' kelimesini sesli söyleten, görsele uzun uzun bakmama neden olan olay: Becky and Gus'un yaşanmış aşkı. Gus'un hiç öyle bir duygusu olduğunu düşünmemiştim, hep domuz kızla (sorry for my language) beraber olur diye düşünmüştüm. Sonunda olmuşlar ancak Becky büyük şok...
Kitaptaki herkes öldü yahu. Bu beni daha da tatmin etti. Gereksiz kötü adamların iyi çıkabileceğine inançlar, aman o yaşlı ölmesin gibi tasalar yoktu. Gus o kadar mantıklı bir karakterdi ki... İşte, sonda ilk önce insanlarla kavga etmeyelim diyip sonrasında savaşma kararı alması, barışa bağlanması... Gus, harika bir karaktersin.
Bir de ben hiç böyle beklemiyordum. Son kitabın kapağında Gus'un o halini görünce işin bu kadar ileriye gideceğini tahmin etmemiş ve acaba veba mı kapmış diye düşünmüştüm.
Big Man, çok sevdim ya. İlk baştaki şakaları özellikle alıntıladığım 'baban geyik etini sevmiyormuş' kısmı gülümsetti. İyiydin Big Man ve teşekkürler, özellikle Buddy'i ilk başta kurtarmak için boş bir kahramanlık sergilemediğin için.
Tüm karakterler o kadar mantıklıydı ki... ÇOK SEVDİM!!