26 Mart 2017 Pazar
Hayvanlardan (benim gibi) çok korkan ve nasıl alıştığımı yazmamı rica eden arkadaş için instagramdaki yazımı burada da paylaşayım istedim 😍❤️🐾
-----------------------
Ben apartman çocuğu olarak büyüdüğüm için sanırım, hayvanlardan ölesiye korkardım. Evimizin önü çocuk parkıydı (Acısu parkı, sadece kaplumbağaları hatırlıyorum) her yaz kısa bir süre köyde de kalırdım ama bunların korkuma bir faydası yoktu. İlginçtir köy kökenli büyüklerim filan, hiç kimse bu konuda bizi uyarmadı. Sevmem için bir girişimde bulunmadılar fakat dalga da geçmediler. Öyle bir konu yokmuş gibi sanki. Bu hala çok tuhafıma giden bir noktadır.
En sevdiğim iki şey: kitapçı ya da dondurmacı kocam olsun hayal ederken, veteriner bir eşim oldu. Aman Allah'ım! Bu pek hoşlanmadığım bir sürprizdi işin açıkcası.
9 Ocak 2015 Cuma
Diğer blogumdan farklı olarak,
burayı şimdi olmayan kedilerimin unutulmaya yüz tutan hatıralarını anlatmak için açmıştım.
Bütün hikayelerini...
Bana kattıklarını...
Onlardan öğrendiklerimi...
Fakat kilit nokta şu:
"Şimdi olmayan kediler"
Yani hikayenin sonu hüzünlü.
Hatta, aniden gelen hüzün.
Bu okuyanları çok üzdü.
Bazıları demedi ki:
Bu kedi sevildi..
Çook sevildi...
İhtimam gösterildi...
Bakıldı..
Mutlu yaşadı...
Mutlu gitti.
"Aaay ben çok üzüldüm, çünkü ben çok merhametliyim de"
Evet biz değiliz sanırım ona göre...
Her canlı Allah ona ne kadar ömür verdi ise onu yaşar.
Benim buna inancım sonsuz. Hiç bir canlının ömrünü bir nefes dahi uzatacak güç insaoğlunda yok.
Ve bu ayrılık geçici bir ayrılık. Bir gün kavuşacağız bütün sevdiklerimize inşallah..
Bunun farkında olmak -başkalarını bilmem- beni çok sakinleştiriyor.
---------------
Bir gün yine devam edeceğim inşallah.
Devam etmek istiyorum.
Şimdilik hikayelerin komik ve 'acısız' yönlerini ara ara instagram da paylaşıyorum.
---------
Ekim 2017 güncelleme: Yanımda olan, yaşayan canlarımdan, paylaştıklarımın çoğunun başına üzücü şeyler geldiği için instagram sayfamı dondurdum.
24 Ağustos 2013 Cumartesi
Bu fotoğraf - geçmişten bir hatıra- ev halimiz.
Şimdi Carrefour bana dedi ya "sen ot yemez insan kızı" diye. Muhtemelen beni sıkı bir etobur sandınız. Severim evet, ama ben eeen çok üç beyazı severim maalesef. :) Ayrıca bir de kahvaltı olayına aşığım.:)
Bu fotoğraf: mutfakta değil, yemek masasında da değil, rahat rahaat uzuun uzuuun kahvaltı yapmak için portatif masayı koltukların önüne koyup ta sofra kurmamı görüntülüyor. Tabi bu olaya brunch diyoruz malum. :P (Fotoğrafın tarihi 8-12-2010 saat 11.35)
2 Ağustos 2013 Cuma
Kedi sahibi olmak ne demektir diye Google amcama sorarsanız karşınıza bir yığın sayfa çıkar muhakkak. Ya da kediden neler öğrenildiğine dair bir sürü yazılar.
Ama ben bunlardan bahsetmiyeceğim, ben nelerden muzdaribim onları yazacağım sevgili blogum.
1 Ağustos 2013 Perşembe
Sayfanın ismi ise beni anlatıyor, çocuklar taktı bu ismi ve bana böyle sesleniyorlar. Sesleniyorlardı desem daha doğru olacak sanırım, çünkü bir kaç ay önce taşındım. Burada da komşular ile daha yakınlık kurmadık -ki hiç sıcak değiller bu arada- ama bu mahallenin kedilerini kapıma alıştırdım bile.
Bu yeni sayfamda geleni geçeni, eskisi yenisi, hayatıma giren bütün kedilerimin ayrıntılı hikayesi olacak.
Özellikle geçmişteki, şimdi olmayan kedilerimi anlatmak, hatıralarını canlı tutmak, onları unutmamak için bu sayfa.
Her bir yazı bir kediyi anlatacak, hayatıma kattığı zenginlikler için onlara gönül borcum bu benim.
Hatta becerebilirsem karakterlerine uygun bir dil kullanarak hikayelerini kendilerine anlattırmak istiyorum. Huysuz, cadı, aksi, yumuşak, tatlı, sert, çocuksu, takıntılı, uyumlu vs. vs.
Fotoğraflarını bulmam uzun sürebilir, kimi resmi daha sonra ekleyebilirim. İlk amacım sadece yazmak.
Not: hikaye amaçlı yazmak istiyorum ama bu acıklı hikayeler kaç yaşa hitab eder bilmiyorum. Dedim ya, ilk etapta kendim için yazıyorum. Yorumlar da kapalı olacak, isteyen yazabilir tabi. Ama onları sadece ben okuyacağım muhtemelen. :)