Millet koronayla uğraşıyor, ben garaj kapımın önüne park eden duyarsız komşumla.
Ben Esenler’de ikamet ediyorum. Dar bir sokakta bulunuyor apartmanımız. Binada oturmaya başlayalı 1 sene bile olmadı. Apartmandakilerle aramız iyi, biri hariç. Adamla neredeyse kavga ediyordum, hala anlamadı. Arkadaş diyorum, garaj kapısı bu, önüne park edilmez. Yahu zaten sokak da dar. Diğer araçlar zar zor geçiyor oradan. Ama arkadaş bir türlü anlamıyor bunu.
Acil bir durum olsa nasıl çıkarız bilemiyordum. Her defasında adama anlatıyorum. Uzaktan kumandası da var. Zor geliyormuş. Ulan koy içeri araban da güvende olur soyulmaz, çalınmaz, çizilmez burası İstanbul.
Bir gün, aldım bunu elime sarstım biraz. Abi yapma etme dedi. Ulan dedim, kaç kez uyardım seni. Çıkamıyorum garajdan senin araban yüzünden.
Komşular polisi aramışlar. Adamlar geldi tabi haliyle. Bizim duyarsız komşu, abi benim suçum, arkadaşı çıldırttım dedi. Ulan dedim çıldırtmak da nedir. Kahrettin günlerdir. Asıl ben polisi çağırabilirdim ama hiç çağırmadım.
Her yerde böyle insanlar vardır. Güzelce defalarca uyardım. Suç benim mi? Kaç kez düzgünce, efendi gibi anlattım. Adam takmadı beni. En sonunda delirtti beni, kendi zararına oldu. Ben banka yöneticisiyim. Sürekli yurt dışına çıkarım, gece gündüz şehirlerarası dolaşırım. Ne zaman çıkacağım belli olmaz. Benim gibi adamı sinirlendirdi ya anlamadım.
Sabır gerçekten sabır.