Onca kırgınlığı kızgınlığı bir kenara bıraktım, beni bıraktığın yerde bekliyorum seni. Buradan hiç uzaklaşamadım. Etrafında döndüm durdum ama gidemedim. Seni hem çok görmek istedim hem de köşe bucak kaçtım içimde. Bir kızdım iki özledim. Sesini duyabilmek için kaç defa aramaktan alıkoydum kendimi. Eksiğim, yalnızım sensiz. İçimde iki tarafımda savaş halinde. En kötüsü de ikisi de fazlasıyla haklı. Taraf seçmek çok zor. Özledim ama dönmeye değer mi? Bir şeyleri geride bırakıp eskisi gibi bakabilir miyiz gözlerimize? Birbirimize olan heyecanlarımız kendini koruyabildi mi? Ya karşı karşıya geldiğimizde kırgınlıklar perde çekerse gözlerimize? Buğulu bakarsak birbirimize? İçimizden bir şeyler geçiyor mu hala birbirimiz için? Seni gördüğümde sarılmak için heyecanlanır mıyım? Kokunu duyduğumda göğsüm sıkışır mı?