Dünya’nın birinci yıllarında şimdiye kıyasla çok daha fazla şiddet içerdiği bilim insanları tarafından bilinen bir durum. Şiddet deyince aklımıza gelen tiplerden bahsetmiyoruz doğal ki; mevzu, dünyanın maruz kaldığı şiddet.
Bilim insanları, Dünya’nın kıymetli sayıda büyük (çapı 10 km’den fazla) asteroidler tarafından ‘dövüldüğüne’e ve bu durumun Dünya’nın yüzey kimyasına ve hayatı destekleme kabiliyetine kıymetli ölçüde tesir ettiğine inanıyor. Bu çeşit darbelerden sırf biri olan Chicxulub asteroidinin darbesinin dinozorların jenerasyonunun tükenmesine yol açtığı hayli yaygın bir fikir.
Kürecik katmanları çarpışmaların delilini oluşturuyor:
Benzeri çarpışmalarda oluşan darbe kraterleri, Ay’da ve öbür gezegenlerde açıkça görülürken Dünya’da yaşanan mevsimler ve plakaların tektonik hareketleri bu kraterlere dair direkt ispatları gizliyor. Fakat bu uzak darbelerin tesirleri antik taşlar üzerindeki küreciklerde görülebiliyor. Devasa darbeler erimiş partikülleri ve buharları fırlatmış ve bunlar sonrasında soğuyup Dünya’ya düşmüş ve küçük, global ve camsı partiküller olarak kayalara karışmış. Darbe ne kadar büyükse bu partiküller darbe alanından o kadar uzağa yayılmış; yani tüm Dünya’ya yayılan kalın kürecik katmanı, büyük bir darbeye işaret ediyor.
Southwest Araştırma Enstitüsü’nde (Boulder, CO, ABD) misyon yapmakta olan araştırmacı Dr. Simone Marchi, husus hakkında “Yeni bir darbe akış modeli geliştirdik ve eski kürecik katmanı bilgilerinin istatistiksel tahliliyle karşılaştırdık. Bu yaklaşımla, mevcut modellerin Dünya’nın birinci yıllarında yaşadığı bombardımanın sonuçları, kürecik katmanları tarafından kaydedildiği üzere bilinen çarpmaların sayısını önemli biçimde hafife alınıyor.” dedi.
Marchi, eldeki bilgilerin ışık tuttuğu ‘gerçeği’ şu kelamlarıyla tabir etti: “Gerçel çarpma akışı, 3.5 ila 2.5 milyar yıl evvelki devirde, evvelden düşünülenden 10 kat daha fazla olabilir. Bu, şu manaya gelir: O erken devirde, muhtemelen ortalama her 15 milyon yılda bir Chicxulub Krateri büyüklüğünde bir çarpmaya maruz kalıyorduk.“