milyarlarca insan içinde kendine az da olsa yakın hiçbirini bulamayan, bulma umudunu yitiren, hatta bütün umudunu yitiren bünye düşüncesi. geniş açılı oda, ev, ayna üçgeninin insana hissettirdiği yegane düşünce.
(bkz: haberin yok ölüyorum)
(bkz: vasfiye teyze)
yalnızlığın öldürmüyor süründürüyor olmasından dolayı mümkün olmayan durumdur.
bazen o kadar yalnız kalırsın ki sesinin çıktığından emin olmak için sessizce adını söylersin. her yalnız yapmıştır bunu. bunu yapmayan yalnız değildir lan.
bütün gün evde bilgisayar başında oyun oynamaktır.
hem yalnız hem internetsizseniz kendinizle konuşmanıza yol açabilecek durumdur.
uzun yıllardan sonra tekrar başa gelendir. gecenin 5'inde nedenini bilmeden burada olmaktır.
yalnızlık konusunda yakınacak kimse bulamayacak kadar yalnız olma, duvarları izleme, lekeleri sayma, ağzına kadar dolu stadyumda ezilerek ölmeyi hayal ederek dünyadan göçme durumu.
bir süreden sonra yalnızlık koymuyor da insana bir ilgi alaka bekler hale geliyor ama yok işte ne yapacaksın dertliyiz reizz
(bkz: çaya kaç şeker)
yapayalnızsın ve geceleyin kızının artık kullanmadığı devasa peluş ayıya sarılıp uyuyorsun. ölsem mi ki artık çok mu kalabalık yaptım acaba
vallahi kusucam yalnızlıktan
yalnızlık etrafındaki insanların eksikliğinden değil seni anlayan insanların eksikliğinden oluşur demişti hocam . bu durumda herkes yalnız ölecek . çünkü siz ölümü dudaklarınızda hissederken sizin o halinizi hiç kimse anlayamaz.