Günlük JustJared gezimi yaparken Leighton Meester'in bu fotoğrafına rastladım. Gördüğüm an katıla katıla güldüm. Biraz da sevindim. Zira fırlak ayakkabılara sahip olan sadece ben değilmişim:) Ahh kaç kere rezil oldum, kaç kere patateslerim ortaya çıktı bu ayakkabılar yüzünden.
En yakın arkadaşımın nişanını kutlamak için dışarı çıktığımızda 2-3 metre önümüze patır kütür bir cisim düştü. Noluyor yaa dememe kalmadan ayağım soğuk zeminle buluştu:) Meğer 3 metre öteye fırlatmayı başardığım benim ayakkabımmış. Allah'tan kafa göz yarmadım, boş bir yere düşmüş:)
Daha da rezili bir iş görüşmesinde oldu! Görüşme sonrası üretim müdürü "Size üretimi de gezdireyim" dedi. Üretimde ince topuklu ayakkabının işi ne? Üretime inen merdivenlerde önde müdür arkada ben tıngır mıngır inerken ızgara şeklindeki basamaklara ayakkabımın tekini kaptırdım:) Hemen müdür görmeden kapar tekrar giyerim derken o da ne? Ayakkabı gelmiyor!! Bir yandan müdüre bakıyorum bir yandan ayakkabıya. Her şey slow motion! Ihhh olmuyor! Sonra en çatallı, en ezik büzük, en utanmış sesimle "Şeeey, bakar mısınıızzz, X Beeeey, ben gelemiyorum daa" :) Sonra müdür gelir, erkek gücüyle ayakkabıyı çeker, bana uzatır ve der ki "Seni işe alırsak bunları giymeyeceksin değil mi?" İş görüşmesi stresine mi yanarsın patatesleri sergileme utancına mı:) Fırlayan ayakkabıma rağmen o görüşme olumlu olmuştu olmasına da sonra ben onlara "Bir zamanlar patatesleri dışarda ama gururlu bir kız vardı işte o kız bugün sizi reddediyor hıh" demiştim:)
Her türlü ayakkabı, her türlü ayakkabı ürünü yapıldı da şu derdime çare bulunamadı. Artık diyorum fırlayan ayakkabılar için ayağı zamk gibi ayakkabıya yapıştıran bir ürün çıksa da ben de patateslerim de rahat etsek:)