Bizim Ebristan ve Bülendistan sohbetlerinin en can insanlarından biri; rahmetli şefkatli ve muhabbetli Gönül ablaydı! Göztepe’nin gözde bülbülü, şen şakrak Gönül Temel abla! Çooook özel, çok güzel, çok tatlı, çok çok can mercan bir insandı. Gönül cenneti herkese açık bir gönül cömerdiydi.
“Şarkılar seni söyler, dillerde nağme adın” şarkısı, güftekâr ve bestekârından sonra en çok Gönül ablaya yakışır ve yapışırdı! Hep sevdiren ve sevindiren gönül alan gönül salan bir hanım ablaydı.
Onun bir serâbı vardı, hâlâ var hamd olsun, hem yoldan, hem belden kızı Serab! Temel Babanın Hakka yürüyüşünden sonra, kaderin yoruma sığmaz akışı içinde gelen yalnızlık ve yaşlılık günlerinde Serab bakıyordu ona.
Hayatın hıkmetli ve bereketli akışı içerisinde, öyle bir gün geldi ki, Gönül abla, ağır bir kan can ârızasına mihmandarlık etmeye başladı! Öyle ki, yerinden bile kımıldayamadığı gibi, sağına soluna, önüne ardına dönüp bakma mecâli bile kalmadı!
O günlerde o demlerde şunu sormuştum Gönül ablaya:
– Gönül ablam, melek ablam! Şu anda en çok arzu ettiğin şey nedir?
Ne söyledi biliyor musunuz, o berrak insan:
– Mustafam! Şu anda en çok arzu ettiğim şey, hiç kimsenin yardımı olmadan bi yanımdan bi yanıma dönüp bakabilmek! Buna bile mecâlim yok! Elhamdülillâh ki şekvâm yok!
DERDERÛN
Gönül ablam, gül ablam! Müthiş bir ders verdin bize sen Gönül ablam! Kadrini kıymetini, mürvetini servetini bilemediğimiz neleeeer var, neler! Güzel Allah neler vermiş neler!
Üç ihlâs bir fâtiha / Gönül ablam rûhuna! Yâ Rahîm, yâ Rahmân, yâ Selâm!
Mustafa Özdamar
29 Aralık 2020