İnsanoğlu beli bükülüp, elden ayaktan düşmeden varamaz bazen gerçeklere, gençlik su misali akıp gitmiştir ve kapı arkasında duran yaşlılık sarmıştır bedeni.
Her zaman çocuk kalmak mümkün olmadığına göre, elbette hepimiz yaşayacağız bu durumu ama önemli olan pişmanlıklarla dolu olmayan bir yaşlılıktır.
Küçükken oynadığımız oyunları, Mahallede cirit attığımız arkadaşlarımı, yaptığımız zararsız hileleri, peşinde koşturduğumuz patlak topları, renklerine göre ayırdığımız kimseye vermeye kıyamadığımız bilyelerimizi, Amerikan filmlerinde gördüğümüz westernlere özenerek ağaçtan yonttuğumuz tahta parçaları, bir de kışın marangoz amcanın kapısında bizi yalvartan kar kızaklarımız hepsinin belleğimde güzel bir yeri olmasına rağmen, bıkmışlık çökmüşse üstüme hatayı çocukluğumda aramanın anlamı yok belki de şimdi ne oldu da böyle kapandım içime, üzerime sıcak su kazanları dökülmüşcesine büzüldüm köşeme, yaş kemale erdi galiba hayli yaş aldık.
Beni böyle kara kara düşündüren saçımdaki aklar, belimdeki kambur, elimdeki baston, kulaklarımda varla yok arası bir tını ve yorgun yılların hesabını sormak için üstüme gelen hatıralar.
İnsan ömrü film şeridi gibi gözlerinin önünden geçmeye başlıyor. Hatalarımız ya da doğrularımız kimseye meydan bırakmadan son kararı bizim yerimize veriyor.
Aynı mahalleden komşumuz sarı Levent ağabeyin, yaşadığı aile trajedisi, babasından yediği mahallenin meydanındaki dayak bugün gibi geldi gözümün önüne, aslında kimseye zararı da dokunmamıştı. Fakat tutturmuştu ben sünnet olmam diye, dökülen diller, eve gelen hediyeler fikri sabit komşu oğlunu ikna etmeye yetmemişti.Sonra bir çığlık koptu mahallede sarı Levent bağırıyordu avazı çıktığı kadar mahallenin ortasında “Baba anne ben erkek olmak istemiyorum, gelsin sünnetçi kökünden kessin, bu işe yaramaz fazlalığımı hem sen kurtul hem ben” bütün mahalle sanki hortlak görmüş gibi bakakaldı elinde sıkıca tuttuğu organa ve ben gözlerimi dikmiş, sonra annemin beni çağıran sesiyle kendime geldim.
O gün anlam veremediğim bu bağırış, çağırışa şimdilerde cevap bulmam hiç de zor olmadı. Sarı Levent’in evden ayrıldığı,izine bir daha rastlanmadığı söylenmişti ama ben görmüştüm onu İstanbul’un arka sokaklarında uzattığı sarı saçlarını savurarak geziyordu Levent ağabey, yediği meydan dayağının acısı çoktan geçmişti belli ki, yüzünde alaycı tavır meydan okuyordu tüm dünyaya yanına iliştim beni hemen tanıdı, Bak dedi “kökünden kestirdim artık, erkek oolamadım belki ama mis gibi kadın oldum, üstelik bu civarların en güzel kadınıyım” sarı Levent kırıta kırıta yürürken, kendime bir soru daha sordum. İstediğin hayatı yaşayamadıktan sonra saçlarına ak düşmüş ne yazar.
Hiç söylemediğim her zaman içimde yaşadığım gerçeği haykırmak istedim ben de, beni de al sarı ben de seninle gezeyim. Al beni baştan yarat istersen ben sadece travesti olurum. Yok ben o kadar cesur değildim, söylemedim şimdi şu son günlerimde bir pişmanlık duygusu sarıyor ya içimi işte hep bu gençlik yıllarında yapamadığım, avaz avaz bağıramadığım gerçeklerden, sırf toplum baskısı yüzünden kendimden bile sakladığım gerçekler şimdi bir kor gibi yakıyor yüreğimi, toprağa karışacak olan bedenime bile hesap veremiyorum.