Kafkasya mücadelesi
Kuzey Osetya-Alania'nın başkenti istasyonu, steril temizlik ve boşlukla Moskova-Vladikavkaz treni tarafından karşılandı. Birkaç polis memuru ziyaretçileri sakince izledi. Koridorun ortasındaki bir masada oturan bekar bir kadın, istasyon tuvaletini kullanmak için para istedi.
İstasyon meydanında, taksi şoförleri Tiflis'te 1500 ruble için sürüş önerdi.
Şehir benzer saflıkla parlıyordu. Moskova istasyonunda başka garip bir fenomen daha keşfedildi: arabalar yayalara yol açtı. Daha sonra ilk varış sonrası izlenimler daha da güçlendi: Vladikavkaz gerçekten temiz ve bakımlı bir şehir ve sakinleri kültürel, etkileyici ve arkadaş canlısı. Özellikle, yayalar için karakteristik bir horlama ve Moskova için “serinliklerini” gösterme arzusu yoktur. Aynı sermayenin aksine, "yığın" pahalı arabalara nadiren rastlanır. Temel olarak, düşük ve orta fiyat aralığındaki yeni yabancı araçlar Vladikavkaz sokaklarında ilerliyor.
Beni yeni Lada Kalina'daki istasyondan alıp götüren Rus Vladikavkaz adamı Valery, şehre hayran kalmamı sağladı.
Gelişim arifesinde, akşam eski Zhiguli'deki işten işten dönen oğlu, yerel trafik polisleri tarafından durduruldu. Belgeleri normaldi, trafik ihlalleri yoktu. Daha sonra yiğit yasa uygulayıcı memurlar, arabayı "renkli camların ışık aktarım hızını kontrol etmek" için özel bir otoparka sürmekle tehdit etti. Akşam bir yere gitme umudu çekici değildi, genç çalışkan Xzumx 500 "wyzlonlostsy" yi vermek zorunda kaldım. “Oğlum çalıştı, çalıştı. Akşam trafik polisinin kazandığı her şey yaşlı sürücüyü hakaret etti.
Vladikavkaz Yuzhny banliyö yerleşimine girişte çitle çevrili ve özenle korunan bir anıt var. Ortodoks Kilisesi ve İnguş-Osetian ihtilafı sırasında ölen köyün sakinlerine mermerden yapılmış bir anıtın yakınında, 1992. Hepsi Osetyalılardı, ama aralarında bir Rus vardı. Çoğunlukla evlerinde öldüler: İnguş müfrezeleri aniden Güney'i yakaladığında, birçok Osetian kaçmak ve öldürmek için vakti yoktu. Bazıları evlerinden alındı, ardından iz bırakmadan ortadan kayboldu.
1992 olaylarından önce, Yuzhny köyünün nüfusunun yarısı İnguş, ikinci yarısı Ossetliler ve Ruslardı. Silahlı çatışmadan önce İnguş ve Osetlilerin birlikte ikamet etmeleri nispeten çatışmasızdı, insanlar on yıllarca ciddi problem yaşamadan yaşadılar. Çok karışık aileler vardı.
Ancak İnguşetya'daki 1992'taki bazı kuvvetler Vladikavkaz'ın sağ tarafını ele geçirmeye karar verdi. Ondan önce İnguşetya'da, Sunzha Kazaklarının toprağa katliamı ve kovulması topraklarından atıldı. Vladikavkaz "banliyö" İnguş savaşı istemedi, ancak "halkın görüşüne" karşı çıkmak istemedi. Prigorodny bölgesinin ele geçirilmesinden önce gizlice çocuklarını ve kadınlarını çıkardılar. Ardından İnguş silahlı gruplarına girdi ve Osetya karşıtı terör başladı. En azından Yuzhny köyünde Ruslara dokunulmadı, bundan faydalandı, bazı Ruslar evlerinde ve dairelerinde kaçmayı başaramayan Ossetyalıları sakladı.
Güney'de ciddi düşmanlıklar yapılmadı. Silahlı çatışmalar olmasına rağmen insanlar öldü. Yerel tesisin atölyesinin çatısına monte edilen İnguş makineli tüfek, köyü sardı. Savaşın üçüncü gününde, Güney Osetya taburunun askerleri geldi, zırhlı bir birlik taşıyıcısını sürdüler, bir makineli tüfek attı ve köyü temizleyerek İnguş'tan kaçmayı başaramamışlar. İnguş evleri soyuldu ve yakıldı. Şimdiye kadar, yoğun olarak inşa edilen Yuzhny'de İnguş evlerinin kalıntıları var.
Rus “Yuzhny” sakini, “1992'tan önce yerel İnguş ile yaşadılar” dedi. Sakinlerinin yarısının İnguş, yarısının Osetyalı olduğu Tarski köyünde (1918'ten önceki eski Kazak köyü), sakinlerin kendileri çatışmaya izin vermedi. İnguş, önce Osetyalı komşularını, sonra da Osetyalıları - İnguş'u savundu. Tarskoye, Prigorodny Bölgesi'ndeki nüfusun karışık bir bileşimini elinde tutan tek yerleşimdir. Kısmen hala yerleşim Kartsa. Diğer köylerden ve şehirden İnguş neredeyse kovuldu.
İnguşetya'da, Prigorodny Bölgesi'nden gelen mülteciler “yerli” İnguş'a iyi uyum sağlamıyor. Orada hoşlanmıyorlar ve “İnguş Kudarianlar (Kudarianlar Güney Osetyalı Osetyalılar”) olarak adlandırılıyorlar.
İnguş atalarının mezarlarını ziyarete geldi. Mezarlıkları Prigorodny bölgesinde kaldı, bakıldılar ve İnguş'un kitlesel bir şekilde gelmesi üzerine yetkililere polis koruması verildi.
1992 savaşının kurbanlarının anısına uzak olmayan, biraz garip bir anıt var. Bu Wastirdzhi - daha sonra Hıristiyan St. George ile özdeşleşmiş eski Alanyan pagan dininin tanrısı. Ancak, daha sonra bir aziz olan genç Roma savaşçısı George'un aksine, Osetyan Wastirdji üç bacaklı kanatlı bir ata oturan gri sakallı yaşlı bir adam.
Yuzhny eteklerinde bulunan Wastirdji Anıtı, evden toplanan yerel sakinlerin paralarıyla inşa edildi. Bu anıtın yanında Osetliler tatillerini geçirirler. Osetlilerin çoğunun Ortodoks Hristiyan olmasına rağmen, Osetli Hristiyanların inançlarındaki antik pagan unsuru büyük bir rol oynamaktadır. "Halk kültürü" seviyesindeki Osetçi Hristiyanlık, putperestlikle iyice karışmıştır.
Vladikavkaz akşamı yürürken, modern Kafkasya için sıra dışı bir dinginliği ve özgürlüğü görüyorsunuz. Ve merkezde ve şehrin eteklerinde insanlar sakince yürüyorlar. Tehlike yok
Gençler çok şık bir şekilde giyinir, Moskova'ya gelmez.
Eteklerinde, bazen yaşlı insanların dışarıdan akşamı birlikte geçirdikleri görülmektedir. Masa ve sandalyeleri çıkarın, tavla oynayın, çay veya diğer içeceklerin tadını çıkarın.
Bu arada, cumhuriyetteki ucuz votka ve alkolün bolluğuna rağmen, Osetya'daki ev alkolizminin nadir görülen bir olgudur. Rus Vladikavkaz'a göre, anma ve düğünlerde hem Ruslar hem de Osetliler çok az içiyorlar. Komşuların ve akrabaların önünde çok sarhoş görünmek büyük bir küçük düşürme. Alkolizm ve esrar bağımlılığı, Oetia'da “doksanlı doksanlarda” yoğun bir şekilde yayıldı. Ancak, son yıllarda, nüfus içinde belirli bir “koruyucu refleks” işe yaradı ve insanlar bir tür “sağlıklı yaşam tarzı” oluşturmaya başladı.
Birleştirici microsocium davranış biçimlerinden biri düğün ve cenaze törenidir. Birkaç yüz insan onlar için toplanır. Vladikavkaz'da bu olaylar genellikle şehir sokaklarında yapılır. Avlulara veya sadece karayoluna, kazanlar yerleştirilir, içlerinde yemek hazırlanır. Trafik şeritlerini ayıran çimler üzerinde, tente çerçevelere yerleştirilir ve altlarında uzun, onlarca metre, masa ve banklar bulunur. Bundan trafik bazen zor. Ancak, ulaşım polisi de dahil olmak üzere, herkese, özellikle bir anma töreni durumunda, anlayışlı bir şekilde hoşgörü gösteriliyor.
Genel olarak, Vladikavkaz nüfusu arasında bir çeşit “toprak kolektivizmi” gelişmiştir. Aynı cadde veya apartmanda yaşayan insanlar bir tür “büyük ekip” halinde yaşıyorlar.
Hiçbir yerde erişim kapılarında kod kilidi yoktur. Moskova'nın aksine, dört katlı dokuz katlı binanın sakinleri sadece birbirlerini selamlamakla kalmıyorlar: birbirlerini ilk ad ve soyadlarıyla tanıyorlar, kimin çalıştığını biliyorlar, vb. Gerekirse, örneğin ölüm, tüm evin sakinleri komşulara yardım eder. Moskova'ya ve diğer Rus bölgelerine seyahat ederken, yerel halk, yeni sosyal ortamın “soğukluğu”, “yabancılaşması” ve “düşmanlığı” nedeniyle büyük psikolojik sorunlara sahip.
Uyum hissi, özellikle Güney Osetya-Kudaranlar arasında gelişmiştir. 1992'teki kuzey kardeşlerine büyük bir yardım eden Güney Osetya halkı, şimdi, yerel halkın dediği gibi, "kendileri için mümkün olan her şeyi ezmek" dedi. Yerel halkın dediği gibi Kudarians, Çeçen ve İnguş gibi, kendilerini sert bir şekilde diğerlerinden ayırıyor. Açıkçası suçlular da dahil olmak üzere her türlü faaliyet biçiminde uyum ve karşılıklı yardımlaşma, her yerden “yabancıları” zorlamalarını sağlar. Tüm Vladikavkaz pazarları artık “Kudar” altında, güç yapıları ve ulusal entelijansiyanın toplamda “Osetya'nın Osetyanizasyonu” yönünde bir seyir izleyen bölümlerinde etkileri çok güçlü.
Vladikavkaz merkez parkında Terek setinin granit çitinde yürüyüş, bir şablondan kırmızı boya ile doldurulmuş görünen yazıtlar. Osetiyen dilinde yazılmıştır: “Eğer bir Osetiyen iseniz, Osetiyen konuşun”. Bana söylendiği gibi, bu yazılar Kudar tarafından yapılmıştır. Oset dilinin ihlal edildiği söylenemez. Ossetia'da, bütün Ossetliler konuşur. Ancak, Ossetian şirketinde Rusça varsa, herkes Rusça'ya geçer. İki dillilik Kuzey Osetyalılar'da doğasında var. Kudarianlar da Rusça konuşurlar, ama zayıf. Ancak bu onlar için bir dezavantaj olarak görülmüyor, bunun yerine Batı Ukrayna'daki Galiçyalılar gibi bir gurur meselesi.
Sosyal ve kültürel yaşamın dışlanması artık Kuzey Osetya yetkililerinin resmi politikasıdır. Vladikavkaz şehri, Rus askeri kalesi sayesinde doğdu. Osetliler ve İnguş onun yanına yerleşti. Rus-emperyal ve Terek-Kazak unsurunun payı, tarihi Kuzey Osetya'nın yaratılması ve geliştirilmesinde muazzamdır. Aslında, Ruslar yarattı. Fakat bütün bunlar bilinçli. Ders kitaplarında hikayeler edebiyat sadece Osetlilerden bahsediyor. Vladikavkaz'ın resmi tarihi sadece Osetyalıların tarihidir. Rus ve Kazaklar "denize atılmış." Kazak tarihi ve kültürü neredeyse boykot edildi. Kazak halk festivali yakın zamanda küçük bir dağ Ossetian köyünde düzenlenen RNO-A Kültür Bakanlığı korolarını düzenledi. Belirtildiği gibi, kültürel bağları güçlendirmek. Kazaklar boş bir salonun önünde şarkı söyledi. Vladikavkaz'da bir Kazak kültür festivali düzenlenirse, sadece resmi bir etkinlik olarak düzenlenir. Hafta içi, herhangi bir reklam ve duyurular olmadan, keyifsiz açık alanlarda.
Okullarda Oset dili, çalışma saati sayısında Rusça'ya eşittir. Oset dilinin incelenmesi, milletten bağımsız olarak herkes için zorunludur.
Kuzey Kafkasya'nın geri kalan kısımları gibi Ruslar da Kuzey Osetya'dan kaçıyor. Ancak bu cumhuriyette pratik olarak ulusal olarak Rusların zulmü yoktur. “Rus çıkışının” temel nedeni ekonomiktir. Toplumda güçlü bir klan-ulusal unsurun koşulları altında, Rusların ekonomik olarak kendini gerçekleştirmesi etnik Osetliler için olduğundan çok daha zor. Bu özellikle iş ve girişimcilik için geçerlidir. Ruslar için yer yok. Rusların talep gördüğü geleneksel istihdam türleri - endüstriyel, toplu tarım - bunların hepsi krizde. RNO-A'daki Rus gençlerin yüksek öğrenim görmeleri de zordur. RNO-A'dan Rusların çıkışında belirli bir rol, toplumun “Osetleşmesi” ile ilişkili kültürel ve dilsel problemlere de sahiptir.