Formatın İçi – Dışı
25 Ağustos 2014 tarihinde bu köşede yayınlanan “Format” başlıklı yazımda dostu düşmandan, iyiyi kötüden ayırmak içinÜlkücü Hareketin sağlam bir formata ihtiyacı olduğunu yazmıştım.
Tehlikelerden biri: “Pat diye şehitlikte yanımıza takılan kimliği belirsiz bir şahsın, iki sene sonra ‘Ülkü devi’ olarak karşımıza çıkabilmesi”ydi.
Bazen dekim olduğu, ne olduğu belirsiz bir adam bir kitap yazıyor. Hareketin değerlerine saldırıyor ve kafalarda soru işaretleri meydana getirebiliyordu.
Çünkü hareketin formatlanmış, biçime girmiş, herkesin nereye kaydedileceğinin belli olduğu bir ortak hafızası, sicil arşivi yoktu.
Böyle olunca da siyasetçisi – fikir adamı, teşkilatçısı – komitacısı, gönül adamı – görüntü adamı, evliyası – eşkıyası birbirine karışıyordu!
12 Eylül öncesindeki şartlar yüzünden liste yapmak, sicil tutmak, bir tezkiye varakası sistemi kurmak tehlikeli bulunmuştu.
Ne var ki bu “arşivden yoksunluk” hem, Ülkücüleri değersizleştirmek veya itibarsızlaştırmak isteyen kötü niyetlilere hem de sahte kahramanlara bir avantaj sağlıyordu.
Bugün 5 genel başkan adayından hangisinin Ülkücü hangisinin maceracı olduğunu anlamak için herkesin “tamam” diyebileceği objektif bir data kaynağına sahip değiliz.
Yine aynı şekilde eski ocak genel başkanlarının hüküm ve kanaatlerinin MHP’nin mevcut siyasi kararlarıyla aynı sıklette ve kulvarda olup olmadığı da kimsenin umurunda değildir.
Böyle olunca da herkes bu tartışmadan işine gelen sonucu çıkarmakta, bu düzensizlik, farklı hükümlerlehareket eden insanların süngüsünü dik tuttuğu için de kargaşa kaosa dönüşmektedir.
Kısacası, daha da geç kalmadan Milliyetçi- Ülkücü Hareketin teşkilat kaidelerine ve davranış usullerine sağlam bir format atmak önemli bir ihtiyaçtır.
Normal şartlarda camiadaki”Milliyetçi” ve “Ülkücü” kavramlarını birbirinden ayırmak pek mümkün olmasa da bu iki kavramı, ayrı sektörler olarak kullanmakgayet mantıklıdır.
12 Eylül öncesinde bazen dilimize takılan “partici” kelimesi yerine “partili” gibi daha kibar bir söz bulunabilir.
1-Siyasetin özel bir ihtisas alanı olduğu gerçeği, herkes tarafından idrak edildikten sonra…
2-Ülkücünün de dünyanın en kıymetli görev ve dava adamı olduğu aynı kararlılıkla teslim edildikten sonra…
“Siyasetçi tipinin esnekliği”yle “Ülkücü karakterin tavizsizliği” ayrı ayrı tanımlandıktan ve “tanındıktan” sonra herkes kendi işini yapmalıdır.
Karşılıklı saygı çerçevesinde bu iki kimlik, kemalat içinde, ehliyetle birbirinden ayrılmalıdır.
Çünkü kuralları, kitlesel ihtiyaçları, esnek manevra alanları olan Siyaset Kurumu ile katı gelenekleri olan Ülkücü Hareket, farklı toplumsal roller gerektiriyor.
Zamanla statü haline gelen bu farklı davranış kriterleri arasında bir ahenk sağlamak için ise “format”ın içini dışını bilmek gerekiyor.
Siyasi parti genel başkan adaylarının “Ülkücü” olup olmadığının tartışılması, adayların sürekli “Ülkücü irade” vurgusu yapması, Ocak teşkilatının, olması gerektiği gibi MHP Genel Başkanının emrinde disiplinini korurken eski Ocak Başkanlarının farklı siyasialanlara savrulması, formatkonusundaki eksikliktenkaynaklanıyor.
MHP’nin iktidar ortağı olduğu 1977’de Ülkü Ocaklarının, Sol söylemleri okşayan, Hükümet politikalarıyla da çelişen Amerikan karşıtı bir afiş çalışması yapma isteği Başbuğ’a iletildiğinde:
“Biz siyaset yapıyoruz, onlar da Ülkücülüğün, gereğini yapıyorlar, sakıncası yok!” cevabını vermesi, bir “format”lamadır.
Ülkücü,ülkücülüğünü yapacak ama siyasette liderinin işinekarışmayacaktır.
Ocaklılar, hukuktaki “normlar hiyerarşisi” örneğinde olduğu gibi,gündem hakkında partinin anayasası olan parti programıyla, yasa hükmündeki divan kararlarıyla, lider emirleriyle çelişmeyen etkinliklerde bulunabilir, görüş beyan edebilirler.
Ancak hiç bir Ülkücü, MHP’nin politik tavrınınnetleştiği bir konu üzerinde alternatif fikir beyan edemez, kendi partisinin karar ve politikaları aleyhinde çalışmalarda bulunamaz.
Bizdeki partili- ocaklı ilişkisini belirleyen yegâne “format” budur.
MHP’de formatsızlığa ve disiplin bozukluğuna izin verilmesi; partiyi, kumpas, sızma, beşinci kol gibi operasyonlara açık hale getirir.
“İç düzenini sağlayamamış bir partinin Türkiye’nin düzenini nasıl sağlayacağı” konusunda şüpheye düşürür.
Böyle olunca da dava zarar görür.
Davaya bu zararın, partinin hedef kitlesi üzerinde sempatisinin ve itibarınınarttığı, 17-25 Aralık ve 15 Temmuz gibi tarihikırılma noktalarında verilmesi ise son derecede “manidar”dır!
“Kimse kimsenin ülkücülüğünü ölçemez!” Kabul!..
Ancak davaya bugünlerde hoplaya zıplayazarar verensiyasetçiler,artık formatın”ülkü-metre”yle bile ölçülemeyecek kadar dışında kalmıştır.
Ülkücülüklerinin ölçülememesinin sebebi budur.
CHP’nin kanalları, solun avukatları ve Perinçek’in maskaralıkları “formatın dışı”dır!