Parkın en ücra köşesine portatif sandalyelerini açmış, ayaklarını uzatmış, gazetelerini ve içeceğini almış, o kadar keyifli gözüküyordu ki “valla amca hayat sana güzel” demekten zor alıkoydum kendimi ne yalan söyleyeyim. Bir an olsun adamın yerinde olmayı istedim ve Umut’a sordum “Şöyle hiçbir şey düşünmeden en
son ne zaman gazete okudun, okuduk??” Gazete okumayı bırak, 16 aydır istediğim saatte yatıp istediğim saatte kalkmadım ben, bunu hep Begüm belirledi.
Sonra da düşündüm; bu adam dışarıdan böyle gözüküyor da içi nasıl acaba? Belki hasta, belki bir sürü borcu var, belki dün karısından ayrıldı, belki bugün abisiyle birbirlerine girdiler, belki belki belki… Aman dedim kimsenin yerinde olmak istemiyorum, ben iyiyim böyle, varsın gazetemi okumayayım, varsın öğlene kadar uyumayayım. Sevdiklerim yanımda, sağlımız yerinde en önemlisi de bu değil mi zaten? İşte o an anladım ki aslında HAYAT BANA GÜZEL:))))