Her şey hayalimden yazdığım küçük bir fantastik hikâyenin genişlemesiyle başladı. Hikâye, fikrini almak için okuttuğum bir arkadaşımın internetten bulup gönderdiği birkaç haberle de ilerlemeye başladı. İlk romanı yani Karlar arasında’yı, nasıl yazdığımı gerçekten tam olarak hatırlamıyorum ama ortaya çıkan Anadolu’da kurulmuş Karya uygarlığı tarihiyle yoğrulmuş bir bilim kurgu aşk romanıydı. Romanın kahramanı olan kişi geçirdiği kaza sonucu bazı güçlere sahip oluyordu. İnsanların düşüncelerini okuyabiliyor, düşünce gücünü kullanabiliyor, geçmişte yaşamış hayallerle konuşabiliyor ve insanlara şifa verebiliyordu.
Bu benim akademik tezlerim dışında hazırladığım ilk büyük eserdi ve söylenilenler gibi onun kendi kendini yazdığına emindim, hâlâ da öyle düşünüyorum. Akademik tezlerde yaptığım gibi kütüphanelerde yüzlerce yabancı kitap ve dergiyi incelememiş ve onlardan alıntılar yapıp tercümelerle uğraşmamıştım. Aksine ortada hiç olmayan bir eseri yazıp ortaya çıkarmıştım ve hayâl gücüm her zaman ön plandaydı. Çoğu zaman bütün bunları nereden uydurdum diye düşündüğüm bile oldu ama sonuçta 2010 yılında farklı bir fantastik roman olan ‘Karlar arasında’ ortaya çıktı.
Biten bu romanı birkaç tane çoğaltıp büyük coşkuyla önceden belirlediğim ve adreslerini bulduğum birkaç büyük yayınevine safça gönderdim. Onların da beni büyük bir ilgiyle karşılayacaklarını, romanımı da bir solukta okuyacaklarını düşünmüştüm. Rüyadan uyanmam fazla zaman almadı, birkaç gün sonra gönderdiğim dosyaların kargo ile kabul edilmeden geriye dönmeye başlamasıyla gerçek dünyaya döndüm, ayaklarım da o zaman yere bastı.
Aylar geçtikçe yayınevlerinden haberler de bazen internetten mesaj olarak, bazen de mektuplarla bana ulaşmaya başladı. Doğal olarak bazıları beğendiğini, bazıları da hiç ilgilerini çekmediğini bazen kibarca bazen de akıl verir gibi belirttiler. Pek çok yayınevi de sanki kendilerine böyle bir çalışma gönderilmemiş gibi davranıp beni ve çalışmamı yok saydılar. Sonuçta benim hiç yaşamadığım olayları anlattığım romanım maalesef basılmadı.
Karşılaştığım bu olumsuz cevaplara doğal olarak üzüldüm, kızdım. Kendimi yeteneksiz ve değersiz hissettim, neden hayallere kendimi kaptırdığımı anlamaya çalıştım ama sonuçta insandım. Hiçbir yerden çalmadan, çırpmadan emek vererek bir eser ortaya çıkartmıştım, bundan öte bir şey var mıydı?
Ne kadar hayal kırıklığına uğrasam da yoluma yine de bildiğim şekilde devam ettim, yazmaktan asla vazgeçmedim. Yazmak artık benim için bir yaşam şekli olmuştu.
İnsan yazmayı sevince, bunu bir yaşam tarzı olarak hayatına nakış gibi işlemeye başlıyor. İlerleyen zaman içinde farkında olmadan yeni bir hikâyeye başladım ve bu çalışma da bir anda ikinci roman çalışmam oluverdi. Türkiye’de karşılaşılan UFO’lar ile uzaylıların insan kaçırma konularının işlendiği, organ mafyasının da dâhil olduğu bir polisiye aşk romanı olan ‘Hayat günlüğü’ ortaya çıktığında çok sevindim.
Bu çalışma da maalesef birinci çalışmamın kaderini paylaştı, kendilerine dosya ulaştırdığım yayınevleri ret cevaplarını birkaç gün içinde bana ilettiler. Bu kadar kısa süre içinde nasıl değerlendirdiklerini anlamasam da sesimi çıkarmayıp olanları kabullendim. Onlara ticari bir ürün sunuyordum, onlar da yatırım yapmaya değip değmediğini kendilerince değerlendiriyorlardı. Aslında bunda öyle kızılacak bir şey de yoktu, benim ürünüm onlara kârlı gözükmüyordu.
Bir gazetenin hafta sonu ekinde bir yayınevi sahibi ile yapılan röportajı okuyunca bazı taşlar yerine oturmaya başladı. Kitap maliyetleri, fiyatlandırma ve değerlendirme konularında öğrendiklerim bana ilk romanımın çok uzun olduğunu gösterdi. Önde gelen bir yayınevinin değerlendirmesini düşününce kitabı iki cilt haline getirmeye karar verdim. Orijinal, akıcı ve kurgu bütünlüğü tam olarak nitelenen bir romanı iki parçaya bölmek kolay olmayacaktı.
Bu konu üzerinde çalışırken diğer yandan da üçüncü roman için fikirlerimi geliştirmeye başladım. Bu fikirleri çevremdeki yakın arkadaşlarıma da bir parça bahsettim. Yeni yıl hediyesi olarak yakın arkadaşlarım Banu ile Bora gelirken bana iki kitap getirmişler. Kayıp Kıta Mu’nun çocukları ile Atlantis.
Önce James Churchward’ın ‘Kayıp kıta Mu’nun çocukları’ kitabını fırsat bulduğumda öylesine okumaya başladım. Yazarın Tibet, Meksika ve Hindistan’da bulup şifrelerini çözdüğü tabletlerde Mu kıtası ve oradaki yaşam ile ilgili bilgileri ortaya çıkarmış. Bu kitapta Pasifik okyanusunda M.Ö. 70 bin yıl önce yer alan ve sonra kaybolan Mu kıtası anlatılıyor. Mu kıtasındaki Büyük Güneş imparatorluğunun bu günün modern toplumundan çok daha ileri bir uygarlık olduğu ve gezegenler arası yolculuklar yaptığını tablet yazılarından öğrenilmiş.
Kitapta bana ilginç gelecek ve yeni roman çalışmamda kullanabileceğim bir şeyler ararken geldiğim kolonileşme bölümünde aklım bir anda karıştı. Zaman içinde artan nüfus ile birlikte Mu üzerinde yaşayan bazı gruplar koloniler kurmak üzere yola çıkıyorlar. Batıya doğru harekete geçen Karalar veya Karyalılar önce Amazon deltasına, sonra da Orta Amerika’ya, Atlantis’e ve Afrika yoluyla Anadolu’ya geliyorlar.
Karyalılar ile birlikte kitap ilgimi çekti, okudukça şaşkınlığım arttı. İnternette konuyu biraz daha kurcalayınca, Mustafa Kemal Atatürk’ün Mu kıtasını araştırmaya 1936 yılında başladığını öğrendim. Bu konuda yazılanları okuyunca ne düşüneceğimi şaşırdım. Onun ne kadar büyük bir araştırmacı olduğunu daha iyi anladım. Benim 2017 yılında tesadüfen farkına varıp araştırmaya başladığım Mu kıtası ile ilgili kitap ve araştırmaları, o tam 80 yıl önce incelemeye başlamıştı. James Churchward’ın kitaplarını da o getirtip tercüme ettirmişti.
Benim en değer verdiğim ve önemsediğim, yolunu yolum saydığım kişi ile aynı yöne baktığımı görmek beni çok gururlandırsa da bir yandan da utandım. Bir akademisyen ve araştırmacı olarak böyle önemli bir konuyu bunca yıl nasıl görmezden gelirdim.
Kitabın ilerleyen bölümlerinde Mu kıtasında yaşayan insanların karşılarındaki kişilerin düşüncelerini okuma ve düşünce gücüyle istediklerini yaptırdıklarını okuyunca şok oldum. Bunların üzerine onların gezegenler arası astral seyahatler yapabilmesi ve geçmişte yaşamış kişilerle bağ kurabilme yeteneklerinin olduğunu öğrenince içime bir kurt düştü.
Benim romanımda hayalimden yarattığım her şey gerçek olarak karşımda duruyordu. Bir insan bunca şeyi usturuplu olarak bu kadar mı atabilirdi?
O kişi de bendim.
Köklerimin Mu’dan ve Karyalılardan geldiğine inanmamam için ortada tek bir neden yoktu.
Böyle bir mucize karşısında romanımın basılmamış olmasına ne kadar sevindiğimi hiç ama hiç anlatamam. Bu gelişmeler ışığında ilk romanımı ikiye bölüp hayallerimi gerçeğe dönüştürmeye başladım. Artık roman kahramanımın Mu kökenli bir Karyalı olduğunu çok iyi biliyorum. Onun bütün güçlerinin hayali değil Mu ve Atlantis’ten geldiğine eminim. Şimdi bütün ilgimi bu roman üzerinde yoğunlaştırdım. Kitabımın basılıp basılmaması artık önemini tamamen yitirdi, benim yaşadığım gurur ile duygular her şeyin üzerinde. Beni reddeden yayınevleri sizleri çok seviyorum, çalışmamı geri çevirdiğiniz için sizlere minnettarım. Benden ne çok dua aldığınızı bilemezsiniz.