Aklımızla dalga geçmeyin lütfen. Tamam, kolay kanan/kandırılan demeyelim ama kolay inanan/inandırılan bir yapımız var hem birey hem de millet olarak.
Ayıktığımızda çoğu zaman çok geç kalmış olsak da uykumuz ebedi değil, bir başka hayalle yeniden uyumak/uyutulmak üzere uyanıyoruz o pembe hayallerle süslü rüyadan. Ve gerçeğin acı yüzüyle karşılaşıyoruz acılar ve endişelerle dolu olarak.
Elin adamının elli iki yıl önce kendi aracıyla ve insanlı olarak “yumuşak iniş” yaptığı bir zamanların sevdalımız aya, biz iki yıl sonra el adamının “kiralık aracıyla” insansız “sert iniş” müjdesiyle memnun ve mesrur oluyoruz/olabiliyoruz ya da olacağımız/olabileceğimiz sanılıyor.
Epeydir başarıya ve müjdeye hasret olabiliriz ama hala hesap kitap yapmayı, hala hayalle gerçeği, olabilecekle olamayacağı ayıracak ferasete sahibiz. Ne yazık ki çok gecikmiş de olsa, el aracıyla taşınmak da olsa önümüzdeki iki yıl içinde aya gidemeyeceğimizi bilecek hala çok insan var bu ülkede.
Çoğu gitti azı kaldı 2023’e varmamızın ve hayallerimizle gerçeklerimizin acı karşılaşmasının. Dünyanın en büyük onuncu ekonomisi olacaktık; ne yazık ki her geçen yıl ileriye değil geriye gittik. 1997’de dünyanın en büyük 20 ekonomisinin oluşturduğu G20’nin kurucularından birisiydik ve ekonomik büyüklükte 17’nci sıradaydık. Bir ara 16’ncılığa da yükseldik ama sonra hızla gerilemeye başladık, önce 18’inciliğe, sonra 19’unculuğa ve en sonunda 20’nciliğe kadar geriledik. İnşallah olmaz ama aklımızı başımıza toplamazsak -korkarım ki- bu gidişle Cumhuriyet’in yüzüncü yılına G20’den dışlanarak gireriz.
Bilmem hatırlar mısınız ne güzeldi o tantanalı günlerin şaşaalı vaatleri: Üretimimiz iki trilyon doları, fert başına milli gelirimiz 25 bin doları, ihracatımız da 500 milyar doları bulacaktı. Bir ara 12 bin doları yakalayan fert başına milli gelirimiz “orta gelir tuzağını” yırtıp bir üst düzeye geçecekken ne yazık ki geri geri giderek bir alt kümeye düştü. Milli gelirimiz 1 milyar doların, ihracatımız ise 200 milyar doların altında çırpınıp duruyor.
Bu süreçte yükselen hiçbir rakam yok mu? Olmaz olur mu var hem de oldukça hızlı büyüyen bir dış borç rakamı var, cari açık rakamı var, ödenen faiz rakamı var ve özellikle tarımda birbiriyle yarışan ithal ürünler var.
Neyi hayal ettik neyi bulduk Allah’ım…
Bütün bunlar aşılır bir şekilde eğer oturmuş bir eğitim ve öğretim sisteminiz ve iyi yetişmiş “yerli ve milli” gençleriniz varsa. Eğitimden vazgeçtik ne yazık ki öğretimde de sınıfta kaldık. Tek bir sebebe Covit 19 salgınına bağlamaya kalkarsak yanlış yaparız. Eğitimimiz yıllardır bozuktur ve her yıl daha bir bozulmaktadır. Kaliteyi yaygınlaştırmak yerine kalitesizlikte eşitlik sevdasına gençlerimizi feda ettik/ediyoruz.
Her şeye rağmen iyi bir öğretim görme şansını yakalayan zeki gençlerin ise gözü yurt dışında. Sadece onların değil yaşı yarıma asrı geçmiş nice meslek ve imkân sahibinin de sırf çocuklarının geleceği için bile olsa gözlerini yeni ülke arayışlarına diktiği bir gerçek.
Yıllardır dindarlık perdesi arkasına gizlenmiş ihanet örgütü tarafından giriş sınavlarındaki sahtekârlıklarla üniversite giriş imkânları ve istikballeri dolayısıyla da hayalleri çalınan o gençlerin yokluğunu ne yazık ki ilerleyen yıllarda çok daha derinden hissedeceğiz.
Zaman ne hayallerle avunma ne de nefret söylemleriyle ayrışma zamanıdır. Farklı görüşlerin hakaret etmeden, sövmeden, saymadan, kin ve nefret kusmadan da dile getirilmesi mümkündür ve de çok güzeldir.
Bir zamanlar “İstanbul beyefendisi” diye bir tabir vardı nezaketi, kibarlığı, sevgi, saygı ve adamlığı ifade ederdi. “Devlet adamı” ve “devlet umuru” tabirleri de kültür ve medeniyetimizde önemli yer tutardı. Biz bütün bunları kaybettik yokluklarını hakaret ve düşmanlık içeren kelimelerle doldurmaya çalışıyoruz. Sokak ağzının salon dilinin yerini tutması/tutabilmesi mümkün mü?