Bundan hemen hemen üç yıl kadar önce kardeşim anasınıfına yeni başlamıştı bizde bir kaç veliyle birlikte okul bahçesinde bekliyorduk, neyse o gün okulda tiyatro gösterisi varmış. 1. Sınıflar sırayla çıkıp tiyatronun yapılacağı diğer binaya gidiyordu. Sıraya gitmemiş bi çocuk arkadan biraz da korkarak yürüyordu. Öğretmeni gördü sınıfa git dedi. Çocuk gitmedi tabii. Anladık ki çocuğun tiyatroya gidecek parası yok. Ben parayı aldım çocuğun yanına gittim. Sen tiyatroya mı gitmek istiyorsun diye sorunca çocuk kafa salladı konuşsa ağlıcaktı zaten. Parayı uzattım hadi koş şimdi dedim. Elimden tutup çekti beni, eğildim yanaklarımdan öyle bir öpüşü vardı ki. Öyle içten sarıldı ki. Ağlamamak için zor tuttum kendimi. Sarıldım çocuğa. Öyle mutluydu ki koşa koşa gitti. Parayı öyle sıkı tutuyordu ki. O para, o 3 lira onun kocaman hayaliydi. O çocuğun gözlerini herkes görseydi, o duyguyu tatsalardı belki kimse bu kadar bencil, menfaatçi olmazdı. O çocuğun elbiseleri kirli, ütüsüzdü belki ama dünyası hepimizden daha temiz ve güzeldi.
Niye yalnızım, okulda bu kadar kadar insan varken. Neden hiçbirine ısınamıyorum; peki niye hepsi bana yapmacık geliyor. Hepsi iki yüzlü, asalak dar düşünceli, gelecek kaygısı gütmeyen, umursamaz, gerçek hayatla bağları kopuk adeta bir koyun sürüsünden farklı değiller. Ben daha zekiyim, onlardan daha iyiyim demiyorum fakat hiç sevemedim, ne okulu ne de okuldakileri. Ve yıllarımı burada boş insanlarla, yalnız bir biçimde geçirdiğim için canım acıyor; oysa en güzel yıllarım olmalıydı o yıllarım.
Bu kadar iyi özetlenirdi