babamın dükkanında vardı bunlardan. çatır çatır satıyordu. o zamanlar boğazımızdan geçen rızık bu bulaşık makinesinin sayesindedir. ya da makinasının. neyse lan zaten "matarama su ko" bile çözemedi (bkz: #27127411
).
neyse azizim mesele o değil. yine böyle soğuk bir ankara ayazı vardı dışarda. o zamanlar şehre kar yağdığında tatil beklentisi yok, ayrıca pederin de inisiyatif alıp okula göndermeme niyeti yok, yani sike sike gideceksin.
dükkan evin olduğu binanın alt katındaydı. okula giderken harçlık almak için pederin yanına uğradım. ben dükkana girip kapıyı kapattıktan sonra, bıyığı alt dudağına kadar sarkmış bir adam ve elini sıkı sıkıya tuttuğu ben yaşlarda bir kız girdi içeri. ben hayatımda şivesiyle görüntüsü bu kadar zıt başka bir adam görmedim arkadaş. adamda kessen bir yorganı teşekkül ettirecek bıyık var ama nasıl kibar nasıl öztürkçe konuşuyor anlatamam.
ben tabi bu zıtlık karşısında kıza odaklanamıyorum, gözüm yorganın hammaddesinde. adam konuştukça bıyık ileri geri gidip geliyor ama ağzını görmek imkansız. bıyık okuyan biri için ideal bir tip.
bu arada adamla kızı, peder karçlığımı bana uzattığı sırada gelmişti. bana vereceği paranın meblağından utanmış olacak ki hemen cebine koydu ve müşteriyle ilgilenmeye başladı peder. milletten utandığı parayı oğluna verebilen ender adamlardandı.
neyse adam "leydi 170 var mı efendim" dedi. o zamanlar piyasanın tekeli arçelik'te olduğundan, beyaz eşyaların başına marka eklemek mantıksız sayılırdı.
"var efendim" cevabını vererek hareketlenen peder, müşterisini birazdan kendisine pankınot olarak dönecek bulaşık makinesinin/makinasının yanına davet etti. adam streçlenmiş cihazı, sanki dışardan bakınca çalışmasını anlayabilecekmiş gibi incelerken, ben de nihayet dikkatimi ondan alıp kızına vermiştim. son derece tatlı bir kız olduğunu hatırlıyorum, bir de schindler's list filmindeki kızın kırmızı gocuğuna benzer bir şey giydiğini. ha bir de adının leyla olduğunu...
adamın elleri ve bıyıkları hala streçlerin üzerinde geziniyordu. ben ise bir yandan pedere "hadi lan geç kalıyorum ver şu parayı da siktirip gidelim okula" bakışı atarken bir yandan da kıza gülümsüyordum. adamın kendini streçten, bizi stresten uzaklaştırması on dakika kadar sürdü. yine kibarlığını bozmadan "ne kadar diyorsunuz buna efendim?" diye sordu. babam "x lira efendim" dedi. "efendi"lerin böyle havada uçuştuğu sırada, pederin adama söylediği fiyatla bana verdiği harçlığı mukayese edip ağız dolusu sövdüm içimden.
on saniyelik bir pazarlık sürecinden sonra parayı uzattı kibarbıyık, sonra da teslimat için evinin adresini yazdı. çıkarken kızının elini tekrardan öyle bir tuttu ki, kızın kelepçelerinin sadece dükkanımızda çözüldüğünü ve sadece benim yanımda özgür kaldığını düşündüm. hayal dünyamın tavan yaptığı dönemlerdi...
babasının mahkumiyetinde dükkandan çıkarken arkasına dönüp bana gülümsedi. son derece tatlı bir kız olduğunu gülümsemesinden hatırlıyordum demek ki. gocuğunu ise yıllar sonra adı geçen filmi izlediğimde "zorunda olmasa kim giyer abi böyle sikik şeyleri" dediğimde hatırlamıştım. ismi ise leyla 170 kod adıyla kaldı zihnimde. evet öyle kodlamıştım. kodlayamadan ezber yapamayanlardanım hafız, bir de telesekretere konuşamayanlardan.
ne zaman makineye/makinaya bulaşıkları dizsem leyla 170 geliyor aklıma. daha bir temiz görüyorum bulaşıkları, mahzun oluyorum. benim romantizmim de bu kadar oluyor, öküzüm biliyorum.
bu arada, o gün o salaklıkla hem harçlığı almayı unutmuş hem de okula geç kalmıştım. peder mi unutturmuştu acaba lan? bak hatırlayamadım şimdi. keşke kodlasaydım. peder 170...