Merakla beklediğimiz nihai sonuç toplumu çok memnun etmedi. Ancak okul öncesi ve ilkokul birinci sınıflara yüz yüze eğitim açılabildi. Elbette bilim kurullarının aldığı kararlar ve uzmanların tavsiye ettiği kararlar hayati önem taşımaktadır. Ancak Avrupa’da tüm ülkelerde okullar açık ve Türkiye’de kapalı ise toplumu ikna etmeniz gerekir. Sonuçta bu ülkelerde de koronavirüs var.
Niçin Türkiye’de okulları açamadık? Aslında tüm eğitim çalışanları ve MEB okulları açmak için üstün gayret ve takdir edilecek bir performans sergiledi. Bu kadar hazırlık ve toplumsal algıyı yönetmedeki başarı ve MEB’in vizyoner atakları ne yazık ki sonuç vermedi. Algı negatife döndü. Uzaktan eğitim artık reddedemeyeceğimiz bir eğitim yöntemi olmuştur. Bizim itirazımız buna da değildir. Okulların açılmasına dönük bu kadar çalışma sonuçsuz kalmıştır. Burada tartışma başka bir alana çekilmiştir. Uzaktan eğitim kimin işine yarıyor sorusunu sormak gerekiyor. Gerçekten de Türkiye’de şu algı maalesef doğrudur: İster olumlu ister olumsuz olsun, bir karar alındığında toplum bu karara endişeyle bakıyor, “yine kimin ekmeğine yağ sürüldü bakalım” diye kendi kendine konuşmaya başlıyor. Şimdi gelinen bu noktada gerçekten de bu karar, kimin ekmeğine yağ sürüyor? Bir yerlerde bir sıkıntı var. Bunu defalarca yazdık ve söyledik de Cumhuriyet hükümetleri içinde eğitime en büyük bütçeyi AK Parti iktidarı ayırdı. Demek ki bu iş parayla olmuyor. Bir zihin devrimine ihtiyacı olduğu reddedilemez bir hakikattir.
Eğitim felsefemizi ideolojilere ve radikal bakışlara angaje etmeden yenilememiz ve cesur adımlar atmamız gerekiyor. Türkiye’de devrimci bir ruha ihtiyaç vardır. Kökten yapısalcı ve yeni dünya düzenine paralel, çağı okuyabilen ve tüm bunlarla birlikte geçmişinin zenginliğinin farkında olan bir eğitim modeli sunmak zorundadır. Geçmişini kuşanan, geleceğini kuşatan bir nesle ihtiyacımız var. Ne yazık ki bu kadar bütçe, bu kadar emek istenilen sonucu doğurmamıştır. Eğitim yapboz tahtası olmaktan kurtulamamış, her bakanla Amerika yeniden keşfedilircesine temel taşlarla oynanmış ve çocuklarımız denek olmaktan kurtulamamıştır.