Türkmen göçerliğin son temsilcilerinden olan Sarıkeçililerin hayatta kalma mücadelesinin bir gezginin gözünden aktarımıyla yazılmış kitap. Çok fazla tarihsel bilgi içermiyor daha çok yörüklerin son yıllardaki güncel yaşamına dair detaylar var. Neredeyse iki sayfada bir oldukça güzel fotoğraflar bulunuyor. Basımın siyah beyaz olması nedeniyle de fotoğraflara bakınca sanki yüz yıllar öncesine aitmiş hissi veriyor. Dadaoloğlu zamanından bu günlere iskan politikası pek değişmemiş. Bu nedenle büyük bir yaşam kültürü olan göçerlik bitiyor. Bu kitap da buna tanıklık ediyor üzülerek. Meraklısı için okunulabilir bir kitap, ne yazık ki bu konuda pek fazla kaynak da zaten yok.
"Gecenin bu kimsesizliğine, garipliğine inat çıkıp gelse" diyorum içimden. Gelse o hüzünlü gülüşüyle karşıma dikiliverse. Sanki asırlar önce yaşanmış bir anı geliyor aklıma. Bir fotoğraf. Koyunlar yayılıyor yemyeşil bir vadide.
Bir kadın yerine göre obanın yöneticisi, doktoru, veterineri durumundadır. Çocuk hastalansa ilk tedavisini o yapar. Koyuna, keçiye iğne vurulacaksa o vurur. Malın kırığını sarar, yarasına merhem olur. Süt ürünlerini yoğurda, peynire, yağa dönüştürmek onun işidir.
Günlük yaşamda saatin yeri yoktur göçerlerde. Her şey güneşin doğuşu ile batışı arasında yaşanır. Şafak yeri ağarmaya başlayınca sürü ve insanlar uyanır. Evin (çadır her zaman evdir göçerler için) hanımı çoktan çayı demlemiş, sofrayı kurmuştur.