We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
New York'taki Rochester Üniversitesi'nden yeni bir araştırma, 565 milyon yıl önce Dünya'nın manyetik alanının çöküşünün, Dünya'nın iç çekirdeğinin zamanında katılaşmasıyla önlendiğinde, Dünya'daki yaşamın şanslı bir kırılma yakaladığını ortaya koyuyor.
Jeodinamo'nun Yavaş Çöküşü
Dergide yayınlanan yeni bir çalışma Doğa Jeolojisi Dünya'nın yaklaşık 565 milyon yıl önce manyetik alanının yıkıcı bir şekilde çökmesine yakın olduğuna dair güçlü kanıtlar sağlıyor.
Baş araştırmacı Richard Bono, Kanada, Quebec yakınlarında bulunan ve yaklaşık yarım milyar yıl öncesine ait kristalleri incelerken, Dünya'nın manyetik alanının bugün olduğundan yaklaşık 10 kat daha zayıf ve zayıfladığına dair güçlü kanıtlar buldu.
Dünyanın manyetizmasındaki değişikliklere duyarlı olan kristallerdeki kafesler, en zayıf noktası yaklaşık 565 milyon yıl önce olmak üzere yaklaşık 75.000 yıl süren bir zayıflık döneminden geçtiğini gösterdi.
Zayıflık, geçmişte düzenli olarak meydana gelen yön değişikliği veya direk tersine çevrilmesinin yakın bir sonucu olsaydı bu, çok daha uzundu. Tek açıklama, manyetik alanı oluşturmaktan sorumlu Dünya'nın sıvı dış çekirdeğinin konveksiyon akımları olan jeodinamonun yakında çökmesi olabilirdi.
“Dış çekirdekteki sıvı demir, sürekli olarak alanı yenileyerek bükülen manyetik alan çizgilerini taşıyarak konveksiyon yapar. Konveksiyon olmasaydı, çekirdek manyetik alan olmazdı, ”dedi çalışmanın ortak yazarı John Tarduno.
Dünyanın Manyetik Alanı Sadece Sizin Pusulanızla İlgili Değil
Bu kalkanın Dünya etrafındaki oynadığı rol, halk tarafından büyük ölçüde takdir edilmiyor, ancak Dünya'daki tüm yaşamın sessiz koruyucusudur.
O olmasaydı, güneşin güneş rüzgarları, saatte milyonlarca mil hızla güneş tarafından üflenen yüklü parçacıklar, müdahale olmaksızın atmosferimize çarpabilirdi. Çölde kumun çöl anıtları üzerindeki hava etkisinin etkisiyle, zamanla bu atmosfer üzerinde benzer bir etkiye sahip olacaktır. Zamanla, boya çıkarılır, yüz hatları düzleşir ve - yeterli zaman verilirse - heykelin tamamı aşınarak yok olur.
Ve bunun neye benzeyeceği hakkında spekülasyon yapmamıza gerek yok, tek yapmamız gereken Mars'ın çorak manzarasına bakmak ve güçlü bir manyetik alan olmadan Dünya'nın nasıl görünebileceğini anlamak.
Zamanın Demir-Nikelinde Kaydedildi
Dünyanın manyetik alanının en zayıf olduğu anda, Dünya'daki yaşam şanslı bir kırılma yakaladı. Gezegenin demir-nikel iç çekirdeği katılaşmaya başladı.
Başlangıçta dış çekirdek gibi tamamen sıvı olduğu düşünülürse, sonunda, bu kadar fazla malzemenin basıncı, sıvıyı yavaşça etkili bir katı hale zorlarken, bu kütlenin yüzey sıcaklığı 5.400 santigrat derecenin biraz üzerine çıkacaktır.
Zaman geçtikçe, dış çekirdeğin sıvı demir-nikel alaşımı kütlesini iç çekirdeğe eklemek için basınç altında katılaşırken iç çekirdek büyüyecekti. Bu katılaşma veya "çekirdeklenme" süreci, solmakta olan jeodinamonun ihtiyaç duyduğu enerjide temel artışı sağladı.
"Dünya geliştikçe," dedi Tarduno, "Konveksiyonu harekete geçirecek enerji, son derece düşük manyetik alan yoğunluğunun işaret ettiği 565 milyon yıl önce kritik bir noktaya kadar kademeli olarak azaldı. İç çekirdekteki büyüme, konveksiyon ve jeodinamoyu yönlendirmek için yeni bir kaynak sağladı. "
Dünya'nın manyetik alanının yenilenmesi sayesinde, yaşam, 565 milyon yıl önce dönmeye başladıktan kısa bir süre sonra meydana gelen, hayvan yaşamından sorumlu biyolojik çeşitlilikteki muazzam büyüme Kambriyen patlamasıyla devam edip gelişebildi.