

Aşk..!
Aşk İnsanın zırhıydı
Hayat azar azar yaşanıyorken
Yüreğimdeki acı dilime sıçradı
Aşk sözcüklere muhtaçken..!
Sonbahar kadar yalnızdı aşk
Yapraklar dalına yük gelirken
Herkes benzer şekilde benzersizdi
Gün, karanlıktan kefen sarılıp giymişken..!
Kaldırılması zor ipotekti aşk
Duyguları kefil gösteren
Haczedip bütün düşünceleri
Bedelini sözcüklere ödeten..!
Bir endişenin sancısıydı Aşk
Telefonun bulunduğu andan bu yana
"Neden aramıyor" diye tedirgin eden
Aradığında yanıt alamayınca
Kaygıyla kıvrandırıp düşündüren..!
Bir nefeslik ömürdü aşk
Soluduğum hava bu kadar ıssızken
Sanki bir cennetti düşlerimde
İki insandan meydana gelen..!
Sonsuzlukta mola yeriydi aşk
Bir kez uğradım, öldüm elinden
Daha sonra diye bir şey yok
Uzun vadede hepimiz ölüyüz zaten..!