Mary McDowell 1854'te Cincinnati'de doğdu. Babası kölelik karşıtı harekette aktifti ve aile İç Savaştan sonra Chicago'ya taşındı. Genç bir kadın olarak McDowell, Kadın Hıristiyan Denge Birliği'ne (WCTU) katıldı ve kadınların oy hakkı mücadelesinde aktif oldu.
1889'da McDowell, Hull House'da Jane Addams, Ellen Gates Starr, Alzina Stevens, Edith Abbott, Grace Abbott, Florence Kelley, Julia Lathrop, Alice Hamilton, Sophonisba Breckinridge ve diğer sosyal reformculara katıldı.
Jane Addams'ın Hull House'daki çalışmalarından ilham alan McDowell, 1894'te Chicago Yerleşim Üniversitesi'ni kurdu. McDowell özellikle Chicago'daki işçilerin ücretlerini ve koşullarını iyileştirmelerine yardımcı olmakla ilgilendi. Amerikan İşçi Federasyonu'nun bir üyesi olarak McDowell, birkaç grevin düzenlenmesine yardımcı oldu.
1903'te Kadın Sendikaları Birliği'nin kurulmasına yardım etti ve ertesi yıl Chicago Stockyards Strike'daki Amalgamated Et Kesiciler ve Kasap İşçilerinin organizatörü Michael Donnelly'ye yardım etti.
'Stajyerlerinin Meleği' olarak tanınan McDowell çok sevilen bir isimdi ve yerel bir gazete "Chicago'daki en iyi kadın kimdir?" başlıklı bir yarışma düzenlediğinde, McDowell ankette Jane Addams'tan sonra ikinci oldu.
Mary McDowell 1936'da öldü.
Mary McDonnell Biyografi
Passion Fish oyuncusu Mary McDonnell, sevgilisinden hayat arkadaşı olan Randle Mell ile inanılmaz bir kimya paylaşıyor. İkili, iki sevimli çocuğu da paylaşıyor. Mary McDonnell hala evli mi?
Mevcut İlişki Durumu
Akademi ödüllü aktris Mary McDonnel, otuz yılı aşkın bir süredir hayatının aşkıyla bir düğüm attı. Battlestar Galactica oyuncusu ve partneri, 29 Eylül 1984'te bir ilişkiyi kutsal bir evliliğe dönüştürdü. Kocası da meslek olarak bir aktör.
Aşk tanrısı, herhangi bir komplikasyon söylentisi olmadan mutlu bir evlilik hayatı yaşıyor. Çiftin iki çocuğu Olivia (1984) ve Michael (1994) ile kutsanmıştır. Dört kişilik aile, Pacific Palisades, California'da lüks bir hayat yaşıyor.
Evlenmeden önce ve sonra iki taraftan da herhangi bir ilişki olduğuna dair herhangi bir söylenti yok. McDonnell, 1990'da Cindy Costner'ın kocası Kevin Costner ile Wolves ile dansta mükemmel bir eşleşme yapar.
Mary E. McDowell, Depoların Meleği
McDowell, Chicago'nun Back of the Yards semtindeki yerleşim evinin başına geçti. Jane Addams'ın çağdaşı.
Bazen "Halkın Meleği" olarak adlandırılan Mary McDowell, kendisini Endişeli Vatandaş olarak düşünmeyi tercih ediyordu. 1894'teki başlangıcından bu yana Chicago Üniversitesi Yerleşimi Başkanı, sendikacılığı ve daha güvenli çalışma koşullarını, kadınlara oy hakkını, ırklar arası anlayışı ve belediye atıklarının bertaraf edilmesinde reformları teşvik etmek için bu tabana ulaştı.
Kölelik karşıtı babası, İç Savaş'tan sonra aileyi Cincinnati'den Chicago'ya getirdi. 1880'lerde Mary McDowell, kadınların oy kullanma hakkını savunan Women's Christian Temperance Union ile çalıştı. Hull-House'daki deneyimleri ve 1894'teki grevdeki demiryolu işçilerine duyduğu güçlü sempati, onu hayatının geri kalanını Back of the Yards'daki yerleşim evine ve işçi reformuna adamaya itti. McDowell, Amalgamated Et Kesiciler ve Kasap İşçileri örgütünün organizatörü Michael Donnelly'ye yardım etti ve kadın çalışanlar için Yerel 183'ü başlatmak için inisiyatif aldı. 1904'teki acı paketleme evi grevi sırasında, sendika davasının sadık bir destekçisi ve tercümanıydı.
1903 Amerikan İşçi Federasyonu kongresinde sendikayı temsil ederken, başkalarıyla birlikte ulusal bir Kadın Sendikaları Birliği kurmak için katıldı. WTUL'un Illinois şubesinin ilk başkanı olarak, eldiven üreticisi Agnes Nestor'u ve çizme ve ayakkabı işçisi Mary Anderson'ı Illinois'deki fabrika kadınları için daha kısa saatler için savaşa dahil etti. McDowell ayrıca, Başkan Theodore Roosevelt'i, endüstrideki kadın ve çocuklar için çalışma koşulları ve ücretlerine ilişkin ilk federal soruşturmayı yetkilendirmeye ikna etmede etkili oldu.
Birinci Dünya Savaşı sırasında kadınlar için güvenli çalışma koşulları ve uygun ücretler için bir bekçi köpeğiydi ve bu konularda kadın örgütlerine ve 1920'lerde Chicago Belediye Başkanı William Dever'in Kamu Refahı Departmanı Komiseri olarak konuştu. Agnes Nestor, Mary McDowell'ın "etkisinin sahip olduğu ofislerde değil, güçlendirdiği insan ilişkilerinde ve kazandırdığı sosyal vizyonda olduğunu" söylerken haklıydı.
Louise C. Wade
Oregon Üniversitesi
Kontrol etmek için bazı takip soruları:
Yerleşim Evi neydi?
McDowell'ın koştuğunda ne oldu?
Kadın Sendikaları Birliği ne hakkındaydı?
Agnes Nestor'un hayat hikayesi iyi bir araştırma projesi olurdu. Mary Anderson için de aynısı geçerli.
Yukarıda sözü edilen 1894'ün "çarpıcı demiryolu işçileri", Büyük Pullman Grevi ve Boykot'tu. Bu kadar "harika" olan neydi?
Yukarıda 1904'te Amalgamated Meat Cutters tarafından yapılan bir paketleme işçisi grevine bir gönderme var. Bunu ne sağladı ve McDowell'ın bu bağlamdaki faaliyetleri hakkında ne öğrenebilirsiniz?
Burada ilginç bir açı: McDowell'ın yerleşim yeri Chicago Üniversitesi'ne bağlıydı. Üniversitenin ana bağışçılarından biri, ülkenin en büyük et paketleme şirketlerinden biri olan Swift and Company'nin sahibiydi. Swift'in Chicago fabrikası greve katıldı.
Mary McDowell'ın makaleleri, Chicago Tarih Kurumu'nun el yazması arşivlerinde incelenebilir. Dönemin paketleme işçileri üzerine iyi bir kitap: James Barrett'ın (1987) yazdığı Ormanda Çalışma ve Toplum.
Mary Eliza McDowell, 30 Kasım 1854'te Ohio, Cincinnati'de Malcolm ve Jane Welch Gordon McDowell'ın altı çocuğundan en büyüğü olarak dünyaya geldi. Babası, İç Savaş'taki seçkin hizmetiyle tanındı ve cumhurbaşkanlığına verdiği destek, siyasi inancının yerleşmesine yardımcı oldu. Savaştan sonra aile, babasının bir çelik haddehanesi açıp yönettiği Chicago'ya gitti ve aile Metodist Kilisesi'ne katıldı. Değişiklikler annesinin hasta olmasına, artık aileye bakamayacak duruma gelmesine neden oldu ve McDowell beş erkek kardeşinden sorumlu oldu. [1] [2]
Ailenin Chicago'daki ilk birkaç yılında, McDowell çeşitli yardım çalışmalarına ve dini katılıma katıldı. 1871'deki Büyük Şikago Yangını sırasında, McDowell ve babası, insanları ve eşyalarını derme çatma kampa ateşten uzağa taşıyarak mültecilere yardım etmeye çalıştı. Ohio'dan yardım alındığında, McDowell yardım çabalarına öncülük etti ve daha sonra Başkan Rutherford B. Hayes tarafından hizmetlerinden dolayı tanındı. Daha sonra, ölçülü hareketin önde gelen isimlerini, Northwestern Üniversitesi'nden öğrencileri ve Chicago sakinlerini çeken gençler için dini dersler düzenledi. [2]
McDowell ilk olarak, Kadın Hıristiyan Denge Hareketi'nin kurucusu Frances Williard için çalışmaya başladı ve burada Elizabeth Harrison ile tanıştı. Harrison'ın desteğiyle McDowell, Hull House'da anaokulu dersleri vermeye başladı ve Jane Addams ve Ellen Gates Star altında kadın kulübünün düzenlenmesine yardımcı oldu. [2] [3] [4]
1893'te Chicago Üniversitesi, varlığının ikinci yılındaydı ve şehre dahil olmak için bir girişim başlatmak istedi ve bunu yapmak için Yerleşim hareketine baktı. Üniversitenin Christian Union, Jane Addams ve Profesör J. Laurence Laughlin ile birlikte çalışan üniversite, 1 Ocak 1894'te 4688 South Gross Avenue'de Stock Yard Bölgesinde Chicago Üniversitesi Yerleşim Evi'ni kurdu. Addams'ın tavsiyesi üzerine, üniversite daha büyük bir Back of the Yards yerleşim evinin başına geçmesi için McDowell'ı tuttu. [5] Yerleşim evi planı, daha fazla etki elde etmek için topluluk içinde tek bir ev normu yerine, etnik olarak farklı göçmen mahallesi boyunca bir ev kolonisinden oluşuyordu. [6]
1894'te McDowell, kalabalık, sağlıksız konut göçmenlerini ve Afrika kökenli Amerikalı ailelerin sık sık karşılaştığı sorunları hafifletmek için Chicago Üniversitesi Yerleşim Evi'ni açtı. Orada sınıflar düzenledi, anaokulu eğitimi verdi ve meslek okullarına, banyo tesislerine, konserlere, konferanslara erişim sağladı. [3] [4] Bohemian Women's Club ve Settlement Women's Club dahil olmak üzere hem erkekler hem de kadınlar için kulüpler kurdu. [3] [4] [7] Bu ailelerin aldığı düşük ücretlerin, düşük yaşam standartları ile doğrudan ilişkili olduğunu hissetmeye başladı ve işçi örgütleyicisi Michael Donnelley tarafından 1901'de başlayan ve filizlenen sendika örgütlenmesini memnuniyetle karşıladı. 1902'de, 20 kadından oluşan küçük bir grup, Kuzey Amerika Birleşik Et Kesicileri ve Kasap İşçilerinin Yerel 183'ü oldu. 1904'teki depo grevi sırasında işçilerle birlikte dururken, barışçıl protestolar konusunda danışmanlık yaptı [8] ve sendikaları, grevleri kırmak için daha yeni grupların kullanıldığını ve farklı tuhaflıklar dahil edilirse sendikanın güçleneceğini hisseden Afrikalı Amerikalıları kabul etmeye çağırdı. [9] Grev sırasındaki çalışmaları nedeniyle "Dövüşen Mary" adını aldı. [8]
1896'da ABD'deki Yerleşim evleri, bu topluluklar tarafından kazanılan bilgileri kamu görevlilerine ve kurumlara sergilemek için ilk konferanslarını düzenledi. McDowell, hayır işlerinin insanlığını tanımanın ve ihtiyacı olan bireylerle doğrudan çalışmanın gerekliliği üzerine bir bildiri sundu. [8] 1906'da Başkan Theodore Roosevelt, McDowell'dan Temsilciler Meclisi Tarım Komitesi'ne Chicago Stock Yards'ın kötü koşulları hakkında bilgisini tavsiye eden bir mektup gönderdi. [7]
McDowell, siyasi haklar ve yurttaşlık bilinci eğitimi yoluyla mahallelerini iyileştirmek için sakinlerle birlikte çalıştı. [4] Yakındaki çöplük kemirgenleri davet etti ve hastalık yaydı ve Bubbly Creek'in durgun suyunun mahallede büyük ölçüde temizlenmesi gerekiyordu. Sorunları temizlemeleri için şehir yetkililerine baskı yapmak için oy hakkı hareketiyle birlikte çalıştı. 1913'te Chicago, McDowell'ın çöp toplama yöntemlerini araştırmak için hizmet verdiği Chicago Atık Komisyonu'nu kurdu. [8] Önerileri, yakma ve indirgeme tesislerinin bir kombinasyonuydu. Upton Sinclair'in yayınlanmasından sonra halkın tepkisinden korkmak Orman, şehir çöp imha tesisleri için fon ayırdı. [10] Sivil bilinç projeleri onu yerel politikacılarla yakınlaştırdı ve 1923'te Belediye Başkanı William Emmett Dever'in altında Kamu Refahı Komiseri oldu. Bu görevde bir istihdam ve sosyal anketler bürosu kurdu. [8]
Birinci Dünya Savaşı sırasında, McDowell, Ulusal Savunma Konseyi'ne katılarak, yabancı doğumlu kadınlar komitesinin başkanı ve endüstrideki kadınların yürütme komitesinin bir üyesi oldu. [7] McDowell, Chicago Kadın Sendikaları Birliği'nin [8] kurulmasına yardım etti ve 1920'de kadınların ve çocukların yaşam ve çalışma koşullarını incelemek üzere Kadın Bürosu'nu kurmak için ABD hükümetine lobi yaptı. [8] [3]
14 Ekim 1936'da Chicago'da felç geçirerek öldü. [7]
McDowell, Mary
Editörün Notu: Bu girdi Mary McDowell hakkındaki bilgilerin bir bileşimidir. Yazarın adı bilinmiyor, ancak alıntıların çoğu onu tanıyan veya başarıları hakkında yazan kişilere atfediliyor. Bu girdinin katkılarından biri, Chicago'nun paketleme evi endüstrisinin tarihi ve bunun Back of the Yards topluluğu, göçmenler, halk sağlığı ve sanitasyon üzerindeki etkisidir.
Mary McDowell, 1854'te Cincinnati yakınlarında, kendine ait bir işi olan ve ilk buharlı teknesini 21 yaşından önce inşa eden girişimci büyükbabası tarafından inşa edilen Ohio Nehri'ne bakan bir evde doğdu. Büyükannesi eski bir Maryland'den geldi. aile. Kızları Malcolm McDowell ile evlendi, ailesi de Devrim günlerine geri döndü.
Mary'nin babası Malcolm McDowell, ağabeyi General Irvin McDowell'ın kadrosunda İç Savaş'ta hizmet etmeye çağrılana kadar makinelere ve çelik üretimine olan ilgisini sürdürdü. Malcolm McDowell, Lincoln'ü tanıyor ve ona büyük hayranlık duyuyordu ve Lincoln'ün emriyle Tennessee Ordusu'nun veznedarı olarak hizmet ediyordu. Yaralandıktan sonra Ohio'ya döndü, ancak savaşın sonunda ailesini Chicago'ya taşıdı, Webster Bulvarı'nda bir tuğla ev inşa etti ve o zamanlar Noble ve Clyborn Sokaklarında bir kır olanın kenarında bir haddehane kurdu. Çok yaratıcı, yeni yöntemlerin patentini aldı ve Chicago'nun 1873'te inşa edilmiş devasa bir salon olan ve şu anda Sanat Enstitüsü'nün bulunduğu yerde bulunan eski Exposition Building'in çerçevesi de dahil olmak üzere yeni çelik ürünler inşa etti.
Mary'nin sosyal vicdanının bir kısmı, kesinlikle babasıyla olan yakın ilişkisi sayesinde gelişmiştir. Kendisi için çalışan adamlara ve ailelerine adandı. Cincinnati'deki hali vakti yerindelerin Piskoposluk kilisesinden ayrılmış ve işçilerin katıldığı küçük bir Metodist Şapeli'ne katılmıştı. Orada, basit, emekçi insanlarda gördüğü ve hayran olduğu Tanrı ile bir ilişki aradı. O zaman 11 ya da 12 yaşında olan genç Mary, babasıyla birlikte gitti ve şöyle dedi: “Babam cennete gidiyorsa, ben de öyleyim.” Chicago'ya geldiklerinde, Pazar Okulu'nda bir erkek sınıfına ders verdiği başka bir çalışan adamın kilisesine katıldılar.
Büyük Şikago yangını sırasında (Mary 17 yaşındaydı) babası, kendisi hasta olmasına rağmen, kaçan vatandaşları ve bazı mallarını kurtarmak için atlarını ve arabalarını dışarı çıkarmasına izin verdi. Ohio valisi, McDowell'ların eski bir arkadaşı olan Rutherford B. Hayes, yardıma koşan şehre ilk yardım edenlerden biriydi ve tabii ki dağıtmak için McDowell'ların evine gönderdi. Mary, yangından sonraki ilk günlerde, merkezi yardım kuvvetleri örgütlenmeden ve daha sonra Chicago United Charities'in ortaya çıkacağı “Yardım ve Yardım Cemiyeti”nin kurulmasına yardım etmeden önce durmadan çalıştı.
Ama Mary'nin genç hayatı tamamen iş ve oyun değildi. Rutherford Hayes başkan olduğunda, Mary Beyaz Saray'da bir ay geçirmeye davet edildi ve daha sonra şimdi Binbaşı General McDowell olan amcası ile California'da bir yaz geçirdi. 1880'lerin başında, ailesi o zamanlar çok Metodist bir banliyö olan Evanston'a taşındı. Orada Mary, Woman's Christian Temperance Union'ın kurucusu Frances Willard'ın arkadaşı ve takipçisi oldu. Ulusal Anaokulu Koleji'nden mezun olduktan ve New York'ta özel bir aileye öğretmenlik yaptıktan sonra 1890'da Evanston'a döndü. Jane Addams ve Ellen Gates Starr'ın General Hull'un Chicago'daki eski malikanesinde başlattığı sosyal deneye olan ilgisi onu yönlendirdi. Northwestern Üniversitesi Yerleşim Yeri Evanston'da böyle bir deneyin bulunmasına yardımcı olmak için.
Kısa bir süre sonra, annesinin hastalığı onu Evanston'daki ailesine geri çağırana kadar (altı çocuktan biriydi) Hull House'da ilk anaokulu çalışanlarından biri olarak yaşıyordu. Hala okuyabiliyor, okuyabiliyor ve her iki yerleşim evine de ara sıra ziyaretler yapabiliyor ve hızla gelişen endüstriyel yaşamın alt tarafı olan “Amerika şehirlerindeki huzursuzluk” hakkında sürekli bilgi arıyordu. Sorularına çok az cevap buldu. "Evanston'da," dedi, "ılımlılık hakkında her şeyi biliyorlardı, ama doğum hakkında çok az şey biliyorlardı."
Pullman Car Company'deki işçiler 1894'te greve gittikten ve Chicago'daki büyük paketleme fabrikalarından işçiler sempatiyle dışarı çıktıktan kısa bir süre sonra Mary, gerçekleri öğrenmek için Pullman'a gitti.
“Doksanlarda, işçilerin, nüfusun çoğunluğunun, topluluğumuzun, küçük bir azınlığın huzur içinde cahil olduğu bir şey için mücadele ettiği, o büyük, hareketli, huzursuz Chicago'ya yakın bir üniversite kasabasında yaşıyordum. Pullman Strike başladı. Evanston, çalışan ücretlilerin Browning Dernekleri ve birçok kilisesiyle kültürlü topluluğumuzun huzurunu bozmaları için hiçbir neden görmedi.
Dostların dediği gibi aklıma öyle bir endişe geldi ki, beni Pullman'daki Metodist kilisesinin papazı Rahip Carwardine'i görmeye götürme nezaketini gösteren bir Evanston yurttaşı bulana kadar aradım. Bu Metodist vaiz, Pullman grevinin yalnızca anlaşılması gereken büyük bir huzursuzluk dünyasının tipik bir örneği olduğunu görmeme yardımcı oldu.”
Bu arada yeni bir Chicago Üniversitesi kuruluyordu ve öğretim üyeleri, bu yaygın kargaşanın nedenlerini öğrenmeye ve aynı zamanda bir mahallenin ihtiyaçlarına hizmet etmeye kararlı olan Hıristiyan Birliği adlı bir derneği dönüştürdü. Hull House modu. Son 1894 grevi sırasında kan dökülmesi ve ayaklanmaların yaşandığı Union Stock Yards'ın Packingtown'un hemen arkasındaki bölgenin böyle bir merkeze çok ihtiyacı olduğu konusunda mutabık kalındı. Jane Addams'ın tavsiyesi üzerine, o sırada 40 yaşında olan Mary McDowell, yeni evin sorumluluğunu üstlenmesi için davet edildi. Mary, sormakta olduğu zor sorulara deyim yerindeyse kaynaktan bazı cevaplar öğrenmek için bu fırsatı kabul etti.
Kasım 1894'te, Gross Caddesi'ndeki (şimdi Mary McDowell Caddesi) bir apartmanda, dört küçük odada, en zor, geçici bir bölgenin kalbinde bir binaya yerleşti ve orada işçilerin komşusu olarak yaşamaya başladı. Paketleme kasabası.
“Bu ilk günlerde Yerleşim evi, kışın havanın zar zor hafif olduğu her sabah bir Kreş üzerindeydi, annenin evde kalmasını ve işe gitmemesini isteyen küçük çocukların ağlamasıyla uyanırdım. Burada yine hayatımda ilk kez işin anlamını ve ücretli kadınların nasıl evin ve ücretli dünyanın iki yükünü taşımak zorunda kaldıklarını gördüm. O gün çocuk işçiliği yasası yoktu ve ambalaj endüstrisi on bir yaşındaki erkek ve kız çocukları yararlı buldu ve erkek, kadın ve çocukların günlük işlerinde bir sınırı yoktu. İnsanların günün her saatinde ve akşam neden işten geldiklerini sorduğumda, öldürmenin bir gecede bakılacak sığır kalmayana kadar devam etmesi gerektiği ve benim yeşilliğimde ne zaman soracağım söylendi. Bir paketleme endüstrisi, çiftçiler bunu çok iyi yaptığında neden sığırları bir gecede besleyemedi, onları beslemek ve sulamak için bir maliyeti olduğu için erkeklerin genellikle on altı saat boyunca kasaplık yapmak zorunda olduklarını öğrendiğimde şaşırdım. Sabahleyin bu adamlar, kadınlar ve çocuklar işe gittiklerinde, birçoğunun akşam yemeği için eve mi yoksa birden on altıya kadar mı çalışacaklarını anlayamadıklarını ilk kez o zaman öğrendim. saat." (M. McD., Illinois Tarih Kurumu, 1920)
1906 yılına gelindiğinde, Yerleşim Evi, aynı blokta yaklaşık 60 yıl boyunca evi olarak kalan yeni bir binaya taşınmıştı. 1930'lara gelindiğinde, site, çoğu merkezi, dört katlı bir binada bulunan 45.000 fit kare içeriyordu ve bir boks odası, beş kulüp odası, bir oyun odası, genç ve kıdemli kız odaları, bir kütüphane, manuel eğitim ve dikiş alanları içeriyordu. bir müzik odası, kreş, duşlar ve çatıda iki oyun alanı.
Sonunda, biri erkekler, diğeri kızlar için olmak üzere iki spor salonu ve bir misafir hemşire programı vardı. Sakinler, kreşteki bebeklerden yaşlılara kadar her yaştan insanla çalıştı. Yerleşim evinde çocuk sahibi olan çocuklara en çok ilginin gösterilmesi, anne babaların da geleceği anlamına geliyordu. Anneler Kulübü uzun yıllar aktif bir organizasyondu. Daha büyük çocuklar ağaç işleme, el eğitimi (erkekler için), yemek pişirme ve dikiş (kızlar için) ve sanat ve el sanatları (her ikisi için) dersleri aldı. Bazı çocukların kendi arazileri vardı ve bahçe tutmayı öğrendiler. Haftada bir kez gençlerin hazırladığı bir film ya da şov vardı. Yerleşim evi kulüpleri, birçok etnik, Parish sponsorluğundaki sosyal ve atletik kulüplerle spor ve diğer etkinliklere katıldı. Howard Wilson, Mary McDowell biyografisinde şöyle yazıyor:
“Hemen hemen ilk andan itibaren, Uzlaştırma Birliği’nin Üniversite mahallesinde Uzlaşma çalışmalarına yardım ve destek amacıyla örgütlenmiş bir grup kadından oluşan bir müzik komitesi faaliyet gösteriyordu. Müziğin kültürel gelişimde olumlu bir etken olduğu inancıyla ilerleyen komite, piyano temin etti ve birkaç gönüllünün yardımıyla iki Yerleşim sakininin müzik dersleri düzenlemesini mümkün kıldı. Birçoğuna bireysel dersler verildi, ardından bir çocuk korosunun organizasyonu geldi ve bu koro, üç yüz kişilik büyük bir grup haline geldi ve bu, kendi topraklarının türkülerini ve hiçbir ulusal sınır tanımayan daha iyi şarkıları söyleyen büyük bir gruba dönüştü. Bir de yetişkin korosu vardı. Şehrin dört bir yanından sanatçılar, müzik dünyasındaki bu yeni karakolun oturma odasına giren herkese ücretsiz olarak verilen Pazar konserlerine gönüllü olarak hizmet ettiler…
Dersler ve resim sergileri, konserler ve resitaller yeni mahalle eviyle daha fazla insanın temasını sağladı… Packingtown'da yaşayanlar için iyi olan bu temas, şehrin diğer bölgelerinden gelenler için de aynı derecede iyiydi… bir pencere açıklığı gibi şehrin sosyal olarak farklı sınıflarını ayıran duvarda. Uzlaşma Birliği ve şehrin önde gelen paketleyicileri, evde hastaları ziyaret eden, beslenme kursları organize eden eğitimli bir hemşirenin desteği için para topladı…”
(Howard E. Wilson, Mary McDowell, Komşu)
Uzlaşma Evi kardeşliği vurguladı…
“#8230hepsi kardeştir ve hepsi vatandaştır…herkes için ortak olan şeyler, herkesten farklı olan şeylerden daha güçlüdür. Basitçe insan olmamız, birbirimizi kardeş olarak tanımamız zor. Oysa bu, özünde dindir. Tanrı Baba, insanlar bizim kardeşlerimiz. Benim demokrasim ve Hıristiyanlığım harmanlanmalıdır. Hem Tanrı'yı tüm yüreğinle sevmiyor musun, hem de komşunu sanki o kendinmişsin gibi?"
Ama…hiçbir şey basit değildir. Yerleşim evrensel olarak hoş karşılanmadı. Reform konusunda kesinlikle ihtiyatlı olan politikacıların bununla çok az ilgisi olacaktı ve birçok etnik yerleşim bölgesi ve başından beri bu kadar ayrılmış olan cemaat örgütleri tarafından şüpheyle karşılandı. Ve sonuçta, Hyde Park'tan ve bazılarının züppe, küçümseyici, orta sınıf ve Protestan olarak gördüğü Chicago Üniversitesi'nden geldi! Ve destek, uzaklardaki North Shore'daki zenginlerden ve hepsinden kötüsü, Swift ve Armor klanlarının kendilerinden geldi!' Paketleme fabrikalarının nefret edilen derebeyleri. Yerleşim evi sakinleri bile yabancıydı! Tabii ki, Mary McDowell ve iş arkadaşları Packingtown sakinleri için gerçek komşular haline geldikçe, bu erken itirazların çoğu yavaş yavaş yıprandı.
Packingtown her zaman bir sanayi merkezi değildi. İlk günlerinde, Michigan Gölü seviyesinden sadece birkaç metre yüksekte, bataklık arazisinin düşük seviyesi nedeniyle “Göl” olarak adlandırılan Gölün ilçesinin bir parçasıydı. Bölge, 1865'te bir köy olarak dahil edildi, ancak bölgede çeşitli derinliklerde havuzlar vardı. Boşaltılıp doldurulmadan önce Jackson Park'a çok benziyor olmalıydı. Bir erken dönem sakini şunları bildirdi: “1880'lerde, genç cemaatçiler 51. caddeye yakın St. Augustine Kilisesi çevresindeki onlarca minyatür gölde kurbağa, yengeç ve hatta yılan avına çıktılar ve Ashland, Western Avenue'deki büyük hendekte balık tuttular. Düğün arabaları defalarca çamura saplandı... Gelin çiftinin yürümekten ya da kiliseye yürümekten başka seçeneği yoktu.” Tahta sokakları çevreleyen hendeklerden bazıları on fit derinliğe ulaştı (“The Jungle”daki kahramanın bebek oğlunun böyle bir hendekte boğulduğu trajik sahneyi hatırlayacaksınız!) ve çocuklar Chicago'nun güney kolunda seyahat etmek için sallar inşa ettiler. nehir.
1800'lerin ortalarında, merkezi Cincinnati'de olan ambalaj endüstrisi batıya doğru hareket etmeye başladı. Hepsi Şikago şehrini geçiyor, yük vagonlarından dökülen hayvanları barındırmak için depolar açıldı, ta ki birçok metre tüm şehri kaplayana kadar. Sonra, 1864'ün başlarında, bir grup uzak görüşlü yatırımcı, şehrin kendisinden dört mil güneybatıda 320 dönümlük uzak bir site satın aldı. O yaz boyunca, yaklaşık 1000 adam bataklıklardan bir depo merkezi inşa etmek için çalıştı. Genellikle İç Savaş'tan arta kalan ordu üniformalarını giyerek kalas yolları ördüler, kuyular ve drenaj hendekleri kazdılar, barakalar diktiler, kalıcı binalar ve hayvan ağılları kurdular. Ve demiryolları avlulara ray döşedi. 1865 Noel Günü'nde, Union Stockyards, Halsted Caddesi girişinde açıldı.
1867'de Phillip Armor ilk fabrikasını inşa etti, Gustavus Swift 1875'te geldi. Burnham ve Root tarafından tasarlanan ünlü kireçtaşı kapısı 1879'da dikildi, bir otel, Transit House, sığır yetiştiricileri için inşa edildi ve paketleme endüstrisi hızla büyüdü. 8211 özellikle dört harika gelişme nedeniyle: frigorifik vagon, konserve süreci, montaj hattı yöntemlerinin tanıtılması ve daha önce atık malzeme olarak kabul edilenlerden yan ürünlerin yapılabileceğinin keşfi. 1860 yılında, başta deri, sosis ve domuz yağı olmak üzere yalnızca birkaç yan ürün hasat edildi. Ancak 1868'de bir Chicago rehber kitabı şunları iddia etti:
“Avlarda bir günde yüz ton saman sıklıkla kullanılıyor. Bu avlular Doğu Eyaletlerinden herhangi birinde olsaydı, gübre satışı önemli bir iş olurdu. Ama Illinois'in verimli bozkırları, böyle bir şeye ihtiyaç duymadığından, onu kürek çekmenin maliyetinden daha az olan bir vagon yüküne 10 sentten satmaktan memnunlar."
Bununla birlikte, 1886'da profesyonel bir kimyager olan Dr. Herman Schmidt işe alındı ve 1900'e gelindiğinde, paketleyiciler tutkal, ilaç, kıl ve sabun dahil 40'tan fazla yan ürünü hasat ediyorlardı. Ve 1889'da Lake Township ve Hyde Park Township, Chicago şehrine eklendi.
1910'a gelindiğinde, "bahçeler" 500 dönümlük bir alanı kaplıyordu, 13.000 ağıl, 300 mil demiryolu, 25 mil sokak, 50 mil kanalizasyon, 90 mil boru ve 10.000 hidrant vardı. Sıcak bir günde, 7 milyon galon su ile beslenen sığırlar, makineler ve insanlar. 1919'a gelindiğinde, fabrikalar yaklaşık 15 milyon hayvanı işledi ve yaklaşık 46.000 kişiyi istihdam etti! Bir Swift & Company fabrikasında 11.000'den fazla çalışan vardı ve o yıl Illinois'de (çoğunlukla Chicago Stock Yards'da) üretilen et ve et ürünlerinin toplam değeri neredeyse 1,3 milyar dolara ulaştı.
Bu fabrikaları işletmek için, paketleyicilerin işçilere ihtiyacı vardı ve başlangıçta tersanelerin batı ve güney kenarlarında yükselen işçi kolonileri, yaklaşık %60 İrlandalı ve %30 Alman'dı. 1881'de 60 İrlandalı aile St. Rose of Lima Kilisesi'ni kurdu ve 1885'te Rahibe Rahibeleri cemaat okullarını açtılar. 1879'da Alman işçiler kendi kiliselerini ve okullarını kurdular, St. Augustine. 1884 yılında, Alman Katoliklerinden sadece üç blok ötede, St. Martini Lutheran Kilisesi kuruldu. 1882'de Bohemyalılar topluluk Metodist kiliselerini açmışlardı ve 1892'de Bohem Katoliklerin kendi St. Cyril ve Methodius'ları vardı.
1877'de Polonyalılar birçok Slav Halkının Yards'a büyük göçüne başladı: Slovaklar, Litvanyalılar, Ruslar, Ruslar ve Ukraynalılar. Her biri mahallenin ayrı bölümlerine taşınarak kendi kiliselerini, topluluklarını ve hatta mağazalarını yarattı. 1909 itibariyle, stok sahalarındaki tüm işçilerin %46'sından fazlası Slav kökenliydi. 1910'a gelindiğinde, yakın bölgede (bazıları doğrudan caddenin karşısında) en az 12 kilise vardı ve her biri kendi etnik topluluğunun dini, eğitimsel ve sosyal merkezi olarak hizmet ediyordu. 1913'te Mary McDowell, "29. koğuşun her on yılda bir nüfusunu ikiye katladığını ve her on beş yılda bir uyruğu değiştirdiğini" yazdı.
Packingtown ortamı kasvetliydi ve her şeyin üzerinde kötü dumanlar asılıydı. Atlı kovboylar, sürüleri avluların yerel sokaklarında ve bazen bir hayvan serbest kaldığında yerleşim sokaklarında da sürdü. Sinek sürüleri sayılamayacak kadar fazlaydı, bazıları da kullanılamayan ve bozulan etleri paketleyicilerden ve kasaplardan satın alan ve gübre olarak satmak için öğüten gübre fabrikalarından geliyordu. 47. ve 43. caddeler arasındaki Damen Caddesi'ndeki şehir çöplükleri, 29. Koğuştan Alderman Thomas Carey'e ait olan yakındaki tuğla bahçeler için kilin kaldırıldığı dört büyük çukurdu. Şehrin bir çukurunu çöp arabaları doldurdu, özel araba şirketleri diğer ikisini doldurdu ve et paketleyicileri atıklarını yaktıkları son kuyuya attılar, böylece kokuşmuş bir ateş her zaman için için için yanıyordu. (Alderman Carey her şekilde kâr elde etti: kili tuğla olarak kullandı, şehri boşaltmak için suçladı ve çöpleri atmak için haftada 15 dolara kadar profesyonel çöpçülerden ücret aldı.) Ve işleri bitirdikten sonra, bazı Packingtown kadınları ve çocukları seçecekti. kalıntıların üzerinde, soba odunu, eskimiş giysiler, mobilyalar ve nadiren de olsa gümüş kaşık gibi değerli bir eşya bulmak.
Sakinlerin bu çukurlara ne girip ne çıktığı konusunda hiçbir söz hakkı yoktu. Packers'ın umursamazlığının bir başka kötü şöhretli sembolü hakkında da hiçbir şey söylemediler: Şikago Nehri'nin Güney Kolunun çatallarından biri olan ve paketleyiciler tarafından ortak kanalizasyon olarak kullanılan ünlü ve kötü şöhretli “Bubbly Creek”. Federal Hükümet, Şehir ve Sıhhi Bölge tarafından ara sıra tarama yapılmasına rağmen, dere yatağı 1900 ile 1921 arasında yılda yarım ayak oranında yükseldi. Fabrikalardan kanalizasyona “askıda madde” çıktısı. Chicago genellikle günde 131 bin pound gibi şaşırtıcı bir rakamdı. Tüm bu maddeler bir "gazlı coşku" ya da kabarcıklar, dolayısıyla "Bubbly Creek" salıverdi. Bu konuda, kürek çekmeye çalışan, ancak altı fitlik bir baloncuğu teknesini sardığında geri dönen muhabir hakkında olduğu gibi, çok sayıda hikaye vardı. Pek çok insan sözde düştü ve asla geri dönmedi ve tahmin edebileceğiniz gibi geri dönenler tam olarak hoş karşılanmadı! Upton Sinclair'in tanımladığı gibi: "…yer yer yağ ve pislik katılaşmıştı ve dere, üzerinde yemlenen bir lav tavuğu yatağı gibi görünüyor… ara sıra yüzey alev alıyor ve öfkeyle yanıyordu… itfaiye onu söndürmek zorunda kalacaktı.”
Her zaman ve genel olarak Packing House kokularının nüfuz eden kombinasyonu vardı: çürüyen saçlar ve derilerden kazınmış alanlar, hayvan barınaklarından ve mezbahalardan gelen atıklar, Bubbly Creek ve açık kokuşmuş çöp yığınları! Mary McDowell, Packingtown'a yerleştikten yıllar sonra, misafir bir arkadaş şu şikayette bulundu: "Bu kokular şimdiye kadar yaşadığım en kötü şeyler! Ama siz Bayan McDowell, onlara alıştınız herhalde?" Mary McDowell, "Hayır, Gerçekten! Hayatımızdaki tatsız şeylerden kurtulmak istiyorsak, onları görmezden gelmemek için kendimizi eğitmeliyiz!”
1900 yılında şehir, Mary McDowell ve Settlement House Kadınlar Kulübü'nün teşviki altında Gross Caddesi'ndeki William Mavor Hamamı'nı inşa etti. Sonunda binanın inşasını kolaylaştırmak için harekete geçen belediye meclisi üyesi, Mary McDowell'ın potansiyel siyasi gücüne o kadar ikna olmuştu ki, onu "Mary McDowell Belediye Hamamı" olarak adlandırmaktan vazgeçirmek zorunda kaldı. Hamamda bir hamam düşünün: Erkekler ve kadınlar için ayrı saatler vardı. Müşteriler, operatör isimlerini söyleyene kadar küçük bir bekleme odasında toplandı. When the small cubicles lining the walls were all occupied, a bell rang and the water came on, cold at first, then warming up. After a while, another bell range and the water went cold, producing loud screams. The customers had a clear choice: leave with the soap still on — or freeze. People stood in line for these showers, which cost a nickel, as they did for similar facilities in the city parks and in the Settlement House.
Immigrant families in Packingtown were passionate about owning their own homes, a trait surely stemming from the peasant’s traditional attachment to the land. In the new world, this meant owning one’s home: it represented financial security against the caprices of the packers in time, the mortgage would be paid off there would always be a roof over the family’s head, even in bad times. No sacrifice was too great: women did laundry, took in boarders, children went to work. In 1913, a researcher found that about ½ of 300 men who earned less than $2 a day, and 95 percent of the remaining heads of households were property owners!
Newspapers and periodicals were important to the neighborhood. Each nationality had two or three foreign language papers churches published some, political and fraternal groups others some came from similar ethnic pockets in Chicago and from other cities. Social clubs developed, some religiously oriented. Other organizations, though centered in the ethnic churches and parishes, had secular purposes such as citizenship, insurance, dramatics, athletics, English language, and others.
But the most important part of a man’s life was work. At the time of the influx of the Slavs, most jobs were unskilled-and whenever possible, packers fired a skilled man and replaced him with an unskilled laborer thus lowering their labor costs. And the assembly line was developed: for example, in 1884, five splitters (a splitter, as you can guess, had to split an animal cleanly down the middle of the backbone) five splitters processed 16 cattle per hour per man. Ten years later, four splitters handled 30 per hour per man — a 100% production increase in ten years — and their pay had fallen from 45 to 40 cents an hour. The hog-wheel propelled a never-ending supply of carcasses along the assembly line where they were skinned and gutted.
Other job classifications noted in a 1896 report (you can easily envision them) included stunner, throat slitter, head holder, leg breaker, ripper open, gullet raiser, breast breaker, hide remover, trimmer of bruises, butcher, weigher, etc. From five to eight minutes elapsed from the time the steer was stunned by a heavy blow to its head until it was placed in the cooler, during which time it passed through the hands of 42 men! Another animal followed in quick succession, another, and another…
There also were other workers who maintained the vast enterprises: each plant had its own railroad yards and shops, tanneries, storage, and plants for byproducts. Cowboys herded the flocks-not Texas cowboys, but men from the farms of Poland, Slovakia, and Lithuania.
Wages were terribly low, work was never regular and there was a large surplus of labor. Companies shifted workers to different jobs and pay scales daily and laid them off when they did not need them. The work was hard, heavy, repetitive, the stench unbearable, the heat-or the cold, depending on the work site-intolerable, the pace maddening. Danger was everywhere: within one eight-month period, Swift and Company’s medical department treated 2,371 cases. Within one year, one-half of the Armour workforce had been ill or injured. Cattle broke loose and ran through the killing floors men sustained terrible knife cuts and burns.
For many years prior to 1900, women had worked in certain areas of the industry: sewing bags in which hams were packed, painting cans and pasting on labels. Later, plants brought in women to replace men in stuffing, canning, and soldering. Mary McDowell noted:
“They next obtained a place in the making of chip beef, beef extract, albumen, in the soap house, where they wrapped and packed soap, then in the laundry and the tin-can works, and in the department where bones were ground for buttons, and knife handles etc., and they began to wield the knife in some departments.”
By 1902, there were more than 3,000 girls and women working in the yards. For many years, efforts to unionize had been ineffective. The packers had wealth and power and the support of the middle class and the government. The workers had poverty, poor English, a desperate desire and need to work and were hampered by their ethnically isolated communities. Efforts at negotiation and strikes during 1880s and 90s were effective.
“…job was almost a sacred word, meaning food, clothes, shelter, and a chance to be human. It is the first word learned by the immigrant. The children lisp it and the aged cling to it to the end.
“In my home life, I had been used to men with courage — men who had gone to battle for a conviction. And now, for the time I was meeting men, who ‘for fear of losing a job’ went to and from work with a silent protest against conditions and a sense of injustice they were afraid to express.”
Her interest in the Labor movement led, in 1903, to the founding of the National Women’s Trade Union League, and her election as its first president. She and Jane Addams and others, convinced President Theodore Roosevelt and the Congress to authorize $300,000 for a study of women in the workplace. This landmark study took four years and filled 19 volumes!
By the early 1900s, the Amalgamated Meat Cutters began to form a more effective union–recruiting local leaders fluent in the languages of the immigrants. In 1904, the union entered into negotiations with the packers who agreed to grant increases to skilled men, but refused to provide a minimum wage for laborers. Holding out for decent wages for unskilled laborers and women members as well, the Union went out on strike on July 12 th . Packing plants across the country closed down and the Packingtown community united to seek redress. They made sure the strike was orderly-and even improved their usual behavior: disorderly conduct and drunkenness arrests were down by 90 percent during the strike!
“When the “knockers on the ‘killing beds’” of the six great packing houses in the Union Stock Yards ceased stunning the cattle, and 22,000 workers stopped work, there was a hush of suspense in the stockyards district, for the strikes of 86’ and 94’ were vividly remembered. The wives who had suffered recalled the riots, the bloodshed, and the burning of cars on the railroad tracks that encompass Packingtown…To the surprise of everyone the “walk-out” of 1904 was as orderly as the everyday leaving of work.
‘The orders issued by the unions that every place must be left as clean as on Saturday night, that no material must be left out to spoil, that the stock handlers must feed and water stock until all were cared for, so the animals would not suffer, were obeyed to the letter. The women, who were always the hysterical ones in the past…came out as quietly as did the men. The superintendent of one of the largest plants said, “It is a remarkable experience for the stockyards. We have never had such a strike before.”
(Mary McDowell, Union Labor Advocate, October, 1904)
But replacement workers were hired by the packers, and the strike continued through August. Then, desperate for work to resume, the strike leaders, including Michael Donnelly, Union president, through the efforts of Mary McDowell, met with J. Ogden Armour who represented the packers.
“While the twenty-two thousand waited and talked of the decent American wage ideal, a cattle butcher who waited with me for the momentous word from these two representatives, said a significant thing that I shall never forget. ‘You know,’ he said, ‘I think the world has to learn that Michael Donnelly represents quite as important an interest as does the representative of the packers, Mr. J. Ogden Armour.”
But in their desperation, Union representatives convinced Armour to end the strike by taking the workers back. Unfortunately, wages were kept at pre-strike rates and the Union admitted defeat.
“I just sat down and cried, I was so glad. The men lost what they were fighting for, but the fact that an arrangement could be made between their leaders and the packers prevented the loss of all self-respect back of the yards… Eighteen cents an hour, ten hours a day, four days a week, seven in a family-this is the economic problem that Packingtown is trying to solve…the strike failed, but not dishonorably. The cause lives and will be won yet by better methods than those of the past.”
However, further efforts at negotiation, and even further strikes, were fruitless as packers lowered wages whenever they wished. It was not until the 1930s that labor organizations were strong enough to effect better wages and conditions, but the years of organizing and bringing workers together for common cause in a democratic process were not wasted either.
The Strike of 1904 did have one extraordinary result: it brought about a great deal of interest in the meat packing industry on the part of the press, local and national, which in turn brought Upton Sinclair, age 26, to Chicago. Disguised as a worker, he investigated packing house processes and production methods-including production areas usually off-limits. For two months he took notes, often taking his meals at the settlement house and interviewing workers there. He discovered rampant filth and lack of sanitation (as well as incredible disregard for the hardships of the workers’ lives).
His book, “The Jungle,” was published in February 1906. Over 100,000 copies were quickly sold. Despite the packers’ desperate attempts to nullify its effects, the U.S. Congress felt the public’s outrage and by May of that year (only 4 months later!) a Comprehensive Meat Inspection bill had passed and was signed into law by Theodore Roosevelt. The power of the pen!
For many years, most Packingtown politicians were Irish. Even here the ethnic enclaves produced interesting outcomes. Big Jim McDermott, alderman from 1933 to 42’ (by all reports a fair and honest alderman!) put it succinctly. He said, “A Lithuanian won’t vote for a Pole. A Pole won’t vote for a Lithuanian. A German won’t vote for either of them-but all three will vote for a Turkey!” (My husband, also a McDermott, tells me “Turkey” refers to Irishmen–comes from red-neck…turkey neck–as Irishmen were called who were fair-skinned and suffered terrible sunburn while digging various U.S. canals).
Even Mary McDowell herself, at least once, resorted to her ethnicity:
“One night I was awakened by a neighbor who brought an appeal for aid…the woman sent word that her drunken husband had driven her out of the house and her children were waiting in the street hoping ‘the good woman for bad husbands’ would come to their aid. When I came to them…I walked directly into the house and faced him.
‘Look here, Mike,’ I said, ‘You’re Irish and I’m Irish too. When Irish meets Irish something’s bound to happen. Put down that poker and let your wife come in here where its warm.’
And Mike, who also had heard of the ‘good woman for bad husbands’ and of my influence on the local police court, did what his sense of humor prompted him to do — he obeyed me.” (Howard Wilson, Mary McDowell, Neighbor)
Politicians did help individuals and ethnic organizations and worked for better living conditions, but they brought no changes in the packers’ attitude toward their workers. It wasn’t until the great depression, with the enormous loss of jobs and the failure of banks and businesses, that Packingtown, now calling itself ‘Back of the Yards’ came together. The CIO’s newly established Packinghouse Workers Organizing Committee, the churches of all ethnic heritages, and especially two men, Joseph Meegan and Saul Alinsky, with the help of Bishop Bernard Sheil, founded the first Community Organization in the United States, The Back of the Yards Neighborhood Council, which brought about outstanding improvements for the workers and the community and led the way for community organizations far beyond the area of Packingtown…but that is another-and inspiring-story.
Mary McDowell worked ceaselessly to better living and working conditions, appearing before clubs and committees, unions and legislatures–wherever her words might be heard and she slowly won precedent-making reforms. She traveled to Europe to investigate the garbage disposal process used in large cities there, and returned to America with practical, technical information, which she tirelessly brought to the attention of state and local governments until, at last, the dumps which were her neighbors at Damen Avenue, which she had fought since the 1890s, were finally done away with in 1913.
She also continued to work on the menace of Bubbly Creek. Jane Adams, in her book, A Second Twenty Years at Hull House recalled:
“During these prewar years, the settlement groups met constantly for civic discussion. I recall an incident connected with the City Club which, when it was first built in Chicago, was used as a meeting place for all sorts of organizations. We talked over all our causes as we ate luncheon…
“One day, as I entered the elevator, the boy who knew me well said casually: ‘Who are you eating with today–with garbage or with the social evil?’ I replied: ‘Garbage,’ with as much dignity as I could command under the circumstances and he deposited me on the fourth floor where I found Mary McDowell, head of the University of Chicago Settlement, pinning on the wall blueprints of a certain garbage reduction plant.
“I had been a little disturbed by my conversation in the elevator, and remarked: ‘Isn’t it amazing the way we eat and at the same time talk about these disagreeable subjects?’ She went on pinning up her blueprints as she replied: ‘If you lived near Bubbly Creek, into which the five largest slaughterhouses in the world discharge their refuse, you would be so interested in garbage that you would talk about it at luncheon or at any other time.’
“I assured her that I was interested in garbage, and instanced that fact that I had once been a garbage inspector myself. ‘Yes,’ she said, ‘you are interested, but if you lived back of the yards, you could not think that any mere talk about it was disagreeable’”!
Bubbly Creek still exists. It is no longer used as a sewer, but it still bubbles now and then!
In 1923, reform Mayor William E. Dever appointed Mary McDowell Commissioner of the Department of Public Welfare (a department created in 1914, mainly through the efforts of Charles Merriam, alderman and UC professor), which consisted of a Bureau of Employment and a Bureau of Social Surveys. In 1921, the City Council had been ready to abolish the department saying it was ‘the most useless on the city payroll.’ The Chicago Tribune on June 27 th , 1923, quoted an alderman, after some argument, as proposing: “Let’s give Miss McDowell this one opportunity to work out some of her plans, and if she fails, then we’ll repeal the act which created her position.” She was commissioned and the department really began to serve the city and its citizens. It is a story in itself…would that she were here today!
We will run out of time long before we run out of the list of Mary McDowell’s accomplishments in the Settlement House, in Packingtown, in the city, and far beyond. She had campaigned for Women’s Suffrage, for World Peace, for better schools, for improved health care, for honest government, for the day, as she wrote, “when wage-earners would have a decent American standard of living.”
She had moved in prestigious circles too, and sought the help of those in power for her many causes-for those in need whom she considered her friends and neighbors. She had asked the questions and set up the procedures whereby accurate information could be assimilated and used. And she was years ahead of most of her fellow citizens in regard to race relations. As early as 1919, she instigated the establishment of an Interracial Cooperative Committee of Women’s Clubs. Some 80 Women’s Clubs, black and white, participated and, of course, Mary McDowell was elected its president. Her “Civic Code” sums up her philosophy:
“We believe that God has made of one blood all nations of men, and that we are his children, brothers, and sisters all. We are citizens of the United States, and believe our flag stands for self-sacrifice for the good of all people. We want to be true citizens of this, our city, and therefore will show our love for her by our words.
“Chicago does not ask us to die for her welfare she asks us to live for her good, so to live and to act that her government may be pure, her officers honest, and every home within her boundaries be a fit place to grow the best kind of men and women to rule over her.”
Mary McDowell retired at the age of 75 in 1929, and died at 82 in 1936. The University Settlement, renamed The Mary McDowell Settlement in 1956 in her honor, was put under the wing of Chicago Commons in 1967 and the old settlement house buildings were torn down in the early 1970s.
To close, I’d like to share an article published in the Chicago Daily News in June 1927, describing an interracial dinner given in honor of Mary McDowell by her friends, both black and white. She would have been 73 years old:
“Orators of both races recited the contributions of the founder of the University of Chicago Settlement to the common good, and sweet-voiced colored singers sang the spirituals wherein a race has given voice to the aspirations, which Miss McDowell has tried to realize…
“Wearing the Order of the White Lion, which the young republic of Czechoslovakia had conferred upon her for distinguished service to the people of that land, Miss McDowell beamed as the tributes from her admirers were offered her, and then she told her friends how much it pleased her to have them get acquainted with each other.”
Books re. Mary McDowell
Mary McDowell, Neighbor, Howard E. Wilson
Back of the Yards-Making of a Local Democracy, Robert Slayton
Second Twenty Years at Hull House, Jane Addams
Chicago, Growth of a Metropolis, Mayer and Wade
Settlement Folk, Mina Carson
Crisis and Community, Back of the Yards, 1921, Chicago History, Fall, 1977, Dominic Pacyga
The Ethnic Frontier, Ethnic Chicago, Holli and Jones
Noblisse Oblige Charity and Cultural Philanthropy in Chicago, 1849-1929, Kathleen D. McCarthy
The Prairie State Civil War to the Present, Robert P. Sutton, Editor
Chicago Portraits, June Skinner Sawyer
Nature’s Metropolis, William Cronon
Chicago’s Pride, Louis Wade
The Yankee of the Yards, Louis Swift
Kaynak: Hyde Park Historical Society. Collection, [Box 24, Folder 3], Special Collections Research Center, University of Chicago Library.
History in Back of the Yards
Schaller's Pump is the oldest restaurant in the City of Chicago. It opened at 3714 South Halsted Street in 1881, but had a different name until it was purchased by George “Harvey” Schaller at the end of Prohibition era. It's called "Schaller's Pump" because, in the old days, the beer was pumped in from a brewery next door. The restaurant was frequented by at least five former Chicago mayors who hailed from the same Bridgeport neighborhood.
It's mere location, across the street from the local Democratic ward office, nearby the old Union stockyards, and a short walk from Comiskey Park (er, Guaranteed Rate Field), essentially confirms the notion that many plans and schemes affecting Chicago's history were hatched over drinks and dinner here. UPDATE: Schaller's Pump has unfortunately permanently closed.
Mary McDonnell
Mary McDonnell (Mary Eileen McDonnell) was born on 28 April, 1952 in Wilkes-Barre, Pennsylvania, U.S., is an American actress. Discover Mary McDonnell's Biography, Age, Height, Physical Stats, Dating/Affairs, Family and career updates. Learn How rich is She in this year and how She spends money? Also learn how She earned most of networth at the age of 68 years old?
|Popular As||Mary Eileen McDonnell|
|Occupation||Aktris|
|Yaş||69 years old|
|Zodiac Sign||Boğa Burcu|
|Doğmak||28 April 1952|
|Doğum günü||28 April|
|Birthplace||Wilkes-Barre, Pennsylvania, U.S.|
|Nationality||BİZ.|
We recommend you to check the complete list of Famous People born on 28 April. She is a member of famous Aktris with the age 69 years old grup.
Dagen McDowell Biography
An American anchor and analyst, Dagen McDowell is known to be an ambitious, strong, and independent woman. At present, she is associated with Fox Business Network. she also works as a business correspondent for the Fox News channel. She a multitasking lady serving as a Business news anchor, Tv personality, and accountant.
Erken dönem
Mary Dagen McDowell popularly known as Dagen was born on 7th January 1969 in Brookneal, Campbell County, Virginia, United States. She belongs to a family of Irish descent. not much is known about her parents, but somehow it is known that they attended the University of Virginia. McDowell shared her childhood with her brother, who still lives in Virginia. As a teenager, she had an affinity for cars. She drove ‘Ford Bronco’ and at the age of 16 took a driving test in a ‘Ford F150’. She loved ‘NASCAR’ racing. The information about her primary and secondary education is unavailable. For her further studies, she attended Wake Forest University and graduated with a degree in Art History.
Dagen McDowell Career
Before venturing into a Journalism career, McDowell worked at a dressing room as an attendant. She served as a salesgirl and sold beer at a golf course. At the Institutional Investor’s Newsletter Division, she started her career as a Financial Journalist. She later worked for the Magazine called ‘Smart-Money’, which was published by a ‘Wall Street journal’. The magazine delts with personal business. She is committed to the ‘Fox News channel’ as a business correspondent since 2003. As well as, she is a regular guest at the talk show called ‘Your World with Neil Cavuto’. The show is all about stock market movement and the political and other factors that may affect stock prices.
In the year 2007, she began her anchoring career and started as an anchor on the show ‘Markets Now’, where Dagen gets aired from 11 pm to 12 pm. Later she was seen on a business analysis program, ‘Cashin’ In’ as a weekly panelist. She also appeared in the daytime news and talk show ‘Outnumbered’ as a semi-panelist as well as on the American talk show ‘The Five’. In 2016, she replaced the position of Brenda Buttner as a host on the business analysis program ‘Bulls and Bears’.
Dagen McDowell Biography
Physical Statistics
Aile
Qualification/Education
Relationship Status
Kişisel hayat
Dagen McDowell tied knots with the love of her life Jonas Max Ferris, who is an investment advisor and also works for ‘Fox News’ as an economic analyst. They first met on the show, where they have to counter each other on an argument on a show about mutual funds. The couple took vows in 2005 and do not have any children. They adopted a pet Chihuahua and named it Ramon. Prior to Jonas, she was married to someone, whose identity is still hidden from the public. Later, as their marriage didn’t work out, they parted ways and filed a divorce.
Social Media
Gorgeous media personality Dagen enjoys being social. She has a huge fan base. On her Instagram account @dagenmcdowell, she has around 65.1k followers. While on her Twitter account, she has earned around 190.3k followers under the username @dagenmcdowell.
Dagen McDowell Net Worth & Salary
McDowell initiated her career in 1996 and since then, she has been able to accumulate a fortune for herself. Her estimated net worth is around $4 million while her annual salary is under review. Presently, she is leading a happy life with her family and is grateful for her destined life.
Mary T. McDowell
Mary T. McDowell (born 1964) is an American technology executive [6] [7] and CEO of Mitel, [8] a global business communications provider. Prior to that, McDowell served as CEO for Polycom from 2016 [9] until its sale to Plantronics in 2018. [10] While at Polycom, she led a strategic pivot to open ecosystems [11] [12] [13] [14] [15] and bought Obihai to strengthen the company’s phone and cloud products. She serves on the boards of Autodesk [16] and Informa plc. [17]
At Nokia she was in charge of its mobile phone division [18] and oversaw the introduction of Nokia Asha feature phones, [19] Nokia Life Tools, [20] and Nokia Money. [21]
Before Nokia, she worked at Compaq/Hewlett Packard from 1986 to 2003, [22] where she was at one point in charge of its server division. [23] In 2012 she was described as one of ten "disruptive individuals" reshaping the mobile phone industry. [24]
In 2018, she was recognized as one of the top 10 women in telecommunications. [25] She is a graduate of the University of Illinois College of Engineering. [26]
McDowell's husband is Kevin Longgino, the CEO of the National Kidney Foundation. [27]
McDowell, Mary Eliza (1854–1936)
"Angel of the Stockyards" who helped to improve living conditions in Chicago's squalid meat-packing district . Born on November 30, 1854, in Cincinnati, Ohio died after a stroke on October 14, 1936, in Chicago, Illinois daughter of Malcolm McDowell and Jane Welch (Gordon) McDowell attended Elizabeth Harrison's kindergarten training school in Chicago, late 1880s.
Moved to Chicago (c.1866) was active in relief efforts after Chicago Fire of 1871 served as national organizer for Women's Christian Temperance Union (c. 1887) was first director of the University of Chicago Settlement House (1894) traveled to Europe to study sanitation plants (1911) appointed Commissioner of Public Welfare (1923) retired from Settlement House (1929).
Reformer Mary Eliza McDowell, called the "Angel of the Stockyards," belonged to a breed of activists who at the turn of the 20th century fought big business and apathetic government to improve the lives of the poor, the desperate, and the immigrant, which often intersected. Born in Cincinnati, Ohio, in 1854, McDowell came from a family of strong abolitionists in the era of slavery. During the Civil War, her father Malcolm McDowell served as paymaster of the Tennessee army. After the war ended, they moved to Chicago, where he established a steel-rolling mill. As the eldest daughter, McDowell was responsible for many household duties and child-rearing tasks, since her mother Jane Gordon McDowell was often ill. She also grew close to her father, with whom she had converted from the Episcopal faith to the Methodist faith back in Ohio. Living on Chicago's northwest side, she became active in her parish, and helped in the relief efforts organized by her pastor after the Chicago Fire of 1871.
These activities inspired McDowell to work on behalf of the needy, and when her family moved to the suburb of Evanston she came to know the temperance activist Frances Willard . She became active in the Women's Christian Temperance Union (WCTU), and served as a national organizer for the anti-alcohol group. She also developed an interest in early elementary education, and after attending Elizabeth Harrison 's teacher training college in Chicago, worked as a kindergarten teacher in New York City around 1890. Returning to Chicago, she worked with Jane Addam s' Hull House settlement on the South Side and established its kindergarten. Through these activities, she became interested in the conditions of the industrial working class, about which little was widely known in the days before extensive public transportation and automobiles (and, later, television) made the areas in which the urban poor lived accessible to middle-class viewing. At the urging of Addams, McDowell was invited to assume the directorship of a "settlement" house similar to Hull's that was created by the University of Chicago.
In the fall of 1894, McDowell took up residence near the University of Chicago Settlement House, on what was then called Gross Avenue. "No social climber ever desired more earnestly to be accepted by the elite than I wished to be accepted by my neighbors," she later wrote. It was an abominable neighborhood, treeless and filthy, where the exploited immigrant workers of the giant meat-packing industries lived. Known as Packingtown, or Back-of-the-Yards, it was home to numerous German, Irish, and later Slavic immigrants and grew in infamy for its stench and miserable conditions. The ward was surrounded by open garbage dumps and decimated by political corruption, a situation later detailed but not overtly fictionalized in Upton Sinclair's 1906 novel Orman. Running through Packing-town was a branch of the Chicago River that was called Bubbly Creek because it was so toxic it literally fizzled. McDowell spent her days running the Settlement House and fighting city hall to improve the neighborhood. Her efforts eventually resulted in the first public bath, the first library, and the first park in the area, Davis Square. She also exposed political payoffs and battled illegal dumping. McDowell became so adamant about raising awareness about the open pits that ringed the district that she became known as the "Garbage Lady." In 1913, when the city created a City Waste Commission, she was appointed to it.
The University of Chicago Settlement House was a focal point of the Packingtown neighborhood and featured a gymnasium, social activities, day care, adult-education classes, and an Indiana summer camp for youth. McDowell's sympathies for the workers and the unsafe and precarious conditions under which they worked naturally made her sympathetic to the organized labor movement. She co-founded the National Women's Trade Union League in 1903 and served as president of its Chicago branch. During a heated 1904 Packingtown strike, she was the only well-known figure in the district to publicly side with the strikers. This pro-labor stance cost her some support for her Settlement House, but her wider efforts helped to bring about a federal investigation into the use of women and child labor in industry by 1907. She also campaigned to establish a Women's Bureau in the U.S. Department of Labor, which was created in 1920.
Mary McDowell's sympathies knew neither class nor race barriers. After the infamous race riots in Chicago in 1919, she established the Interracial Cooperative Committee, and was active in the National Association for the Advancement of Colored People (NAACP) as well as the Chicago Urban League. In 1923, a sympathetic new city government appointed her commissioner of public welfare, a post in which she served for four years. McDowell had traveled twice to Europe: once in 1911 to visit its sanitation treatment public-works projects, and later in the 1920s, when she received honors from the governments of Lithuania and Czechoslovakia for her service to immigrants from those countries who lived in Chicago and toiled in the meat-packing industry. A volume of her collected essays, Mary McDowell and Municipal Housekeeping, was published in 1929, the same year she retired from her Settlement House duties. McDowell died after a stroke in 1936 and was buried in Chicago's Rosehill Cemetery. Gross Avenue, the street on which she had lived for so many years, was renamed McDowell Avenue in her honor.