Binlerce yıl boyunca gökyüzünü kazıyabilecek yapıların göklere değmesini istedik.
Ancak ölçeklendirmeyi umduğumuz yükseklikler, yapı malzemelerinin eksiklikleri ve insan vücudunun zayıflığı ile sınırlıydı. 19. Yüzyılın sonlarında çelik ve beton sahneye çıktığında, nihayet uzunca yapılar inşa etmek için araçlarımız vardı. Fakat günümüzde sahip olduğumuz önemli bir teknolojiden yoksunduk.
Gökdelenlere sahip olmadan önce sadece yedi kata kadar inşa edebiliyorduk. Bunun sebeplerinden biri duvarcılık inşaatıydı diğer sebebi ise bu kadar yükseğe merdivenler ile nasıl çıkabilirdik.
Merdivenleri çıkardık, belki yedinci kata ulaşırdık ama nefesimiz kesilirdi. O halde bir taşıma sistemine ihtiyaç vardı. Gökdelenlerin gerçekleşmesini sağlayan en kritik gelişmelerden biri Otis asansörü idi.
Günümüzde asansörleri normal karşılıyoruz ancak ilk ortaya çıktıklarında insanlar buna inanamadılar. 1800’ lerin ortalarında insanlar asansörlere binmediler, çünkü güvensizler idi. Asansörler, fabrika ürünlerini yerden bir halat ile hareket ettirdikleri endüstriyel bir buluştu. 1853 yılında fren sisteminin icadıyla işler değişmeye başladı .halat koptuğu zaman tüm malların olduğu platformun hemen düşmesi engellenmiş oldu. 4 yıl sonra ilk yolcu asansörü kuruldu.
– inanılmaz derecede harika görünüyordu.
1850 ve 60′ lar da Amerika’ya gelen turistler akıl erdiremedikleri bir asansör ile karşılaştılar.
-Bir hikaye var, New Yor’a giden Devonshire Dükü asansörü denedi ve ailesine şunu yazdı.
-Dikey bir demir yoluna bindim.
Güvenli asansörlerin icadı , yükseğe çıkabilme fırsatını sağladı. Şu değişimi gördük ki binaların dibindeki en çok arzu edilen alanlardan binaların en tepesindeki katlara, koku ve gürültüden harika bir görüş açısına ve daha fazla yanal ışığa sahip olmaya.
Bu yüzden kentleşmede daha çok insanı, dikey alana dönüşen daha küçük alanlara koyma eğilimini gözlemliyoruz.
Bugünlerde ne görüyoruz?
150 160 200 katlı binalar..
Makine Mühendisi
Asansör Periyodik Kontrol Muayene Uzmanı / İQNORM Uluslarası Belgelendirme Hizmetleri A.Ş