|Kalp Yalnızca İçeriden Açılan Bir Kapıdır / Jan - Philipp Sendker|
Koridor Yayıncılık
"Seviliyor muydum? Annem tarafından elbette. Kendince. Kardeşim tarafından? Emin değilim. Amy tarafından? İki kişi. İki farklı sevgi. Aklıma başka kimse gelmedi. Bu yeterli miydi? Ne için? Mutlu olmak için kaç kişi tarafından sevilmeliydik? İki? Beş? On? Ya da belki de sadece bir? Bize ilham veren kişi tarafından. Korkularımızı alıp götüren, varlığımıza anlam fısıldayan biri tarafından. Benim için öyle biri yoktu." Kitabın ismi kadar, iç kapağındaki bu cümleler de onu almamı sağladı diyebilirim. İlk başlarda şizofreni belirtileri gösteren bir avukatın hayatını okuduğunuz izlenimi uyandırsa da Budist kültüründen taşıdığı ögelerle çok geçmeden sizi çok farklı bir hikayeye sürüklüyor. Hatta öyle ki, kötü ruhların karması olma fikri bile size göz kırmaya başlıyor bir süre sonra :-P Savaşın acımasızlığı, bir annenin adalet tanımayan evlat sevgisi, pişmanlıkları, çocuk yüreğinin hassasiyeti... Bu kitabın anahtar kelimeleri belki de. Kitabın akıcılığına rağmen son 20 sayfayı okumakta epey zorlandığımı söylemeliyim. Eğer okumaya karar verir de başlarsanız, kitabın kurgusunun kalitesine göre havada kalan bir son sizi bekliyor olacak. Yine de okunası romanlardan :)
Bu arada okumaya başladıktan sonra fark ettim. Bu bir serinin devamıymış. Serinin ilk kitabının ismi ise "Her Kalp Kendi Şarkısını Söyler". Ancak, ilk kitaptaki olaylardan ikinci kitapta da bahsedildiği için sadece ikincisini okusanız bile olay örgüsünde bir kopukluk hissetmeyeceksiniz.
* Neticede sürprizlerden nefret eden bir kadındım. Beklenmedik şeylere tahammülüm yoktu. Plansızlıktan zerre kadar hoşlanmazdım. (Kendimi gördüğümü söylemeliyim. Herkesin mutluluğu için bu durumu yavaş yavaş kırmaya çalışıyorum:)
* Kapalı kapılardan da kilitlerden de nefret ederdi. Kapıları kilitlemeye meyilli insanların aslında kendilerini içeriye hapsettikleri görüşünü ısrarla savunurdu.
* Tüm gerçekler anlaşılmaz. Tüm anlaşılabilir şeyler de gerçek değildir.
* Yaptığımız her şeyin sonuçlarından da biz sorumluyduk. Seçimler de bütünüyle bize aitti. Evet ya da hayır. Hepsi bu.
* Delilikle aramızdaki duvarın kalınlığı ne kadardır? Hiç kimse bu duvarın neden yapıldığını bilmez. Ne kadar baskıya dayanabileceğini de. Hepimiz deliliğin eşiğinde yaşarız. Sadece bir adım uzakta. Küçük bir adım. Bazılarımız bunu hisseder, bazılarımızsa farkına bile varmaz.
* Neden bir kadın çocuksuz bir yaşam istediğini açıklamak zorunda kalır? Hiç kimse bir anneye neden çocuk doğurmayı tercih ettiğini sormaz? (Bu cümle bana daha çok, çocuk sahibi olamayan kadınların üzerindeki toplumsal baskıyı hatırlattı. Ah teyzeler... Her yerdeler)
* Attığımız her adım iz bırakır.
* Otlar, çekiştiriyorsun diye daha hızlı büyüyemezler.
* Düşüncelerin seni ne geleceğe ne de geçmişe taşır.
* Sevenler tehlikelidir. Korku nedir bilmezler. Kendi kurallarına uyarlar.
* Kıyaslama yapabileceğim bir şeyim de yok. İşte mutlu yaşamanın sırrı budur.
* Buda der ki; en büyük armağan sağlıktır. En büyük servet mutluluktur. En yakın dostumuzsa inancımızdır.
* Aşkına filizlenecek bir yer bulamayınca karşısındakini nasıl sevebilirdi ki?
* İnsan mutluluğun değişik şekillerde karşısına çıkabileceğini aklından çıkarmamalıydı.
* Mutluluk tükenebilecek bir şey miydi? Mutluluk, insanlara bazılarının önce bazılarınınsa sonra tadacağı biçimde paylaştırılmış mıydı?
* Başkalarıyla kuşatılmamış bir hayat. Kaybedeceğinden korkacağın kimsenin olmadığı bir hayat.
* Kıyas hoşnutsuzluğun anasıdır.
* Aşkı kendi tasarladığımız şekilde algılarız. Tıpkı sevdiğimiz gibi sevilmek isteriz. Aksi durumlar bizi rahatsız eder.(Son zamanlarda üzerinde en çok düşündüğüm konu. Sevginin değeri ne ile ölçülür? Karşındakinin sevme şeklini kabullenerek mutlu olmaya mı çalışmalı yoksa bizi bizim istediğimiz gibi sevecek birinin gelişini mi beklemeli? Seni mutlu etmeyen bir sevgiyle karşındakini ne kadar mutlu edebilirsin ki? Hayır, hayır. Bu bencillik değil, ukalalık hiç değil.)
* Sadece affedersek özgürleşebiliriz. Ancak affedenler tutsaklıktan kurtulabilirler.
* Sebepsiz mutluluk, mutluluğun en güzeli ve en zor ulaşılanıdır.
* Mutluluk yüreklerimize şöyle bir uğrayan, gelip geçici bir misafirdir. Kalıcı, sadık bir dost değil.
* Bazen elimizin altındakini bulmak için, onu uzaklarda aramamız gerekir.
5 Şubat 2016
14:22
Ankara