Sezai Karakoç, Türkiye’nin aydınlık sesi, kararmayan güneşi, gönül iklimimizin diriliş beyi. Annesinin ifadesine göre, Mayıs ayının başlarında doğmuş. 1933’te. Bu yıl 80 yaşında. Bu sebeple Edebiyat Ortamı Dergisi bu sayısını Karakoç’a armağan etmiş. 80. Yıl armağanı. Gerçi, eğer bir armağan arayacaksak, asıl armağan Sezai Karakoç’un kendisidir.
Sezai Karakoç okuru Karakoç’u “sever”. Onu rüyalarına bile konuk eder. Nasıl ki onun kalkış noktası muhabbetse, ona yönelen bakışlar ve dikkatler de muhabbetle karşılık vermiştir. Çünkü o, kadim İslam geleneğinin bütün büyükleri gibi insanı ve varoluşu aşk ve hikmet penceresinden görmeyi ve kavramayı ilke edinmiştir. İsyan ve ret, onun dünyasında hemen hiç yer almaz. Bu, her şeyi kabullendiği ya da öfkesinin olmadığı anlamına gelmez elbette. Her hareket özüne bakılarak kavranabilir ancak. Onun eyleminin özü isyan ya da ret değil, aşk ve hikmettir. İsyan ya da ret, hayranlık damarlarını bir müddet kabartabilir, insanı tutkularından yakalayarak onu bir müddet peşinden sürükleyebilir ama aşk ve hikmet insanı ezel ve ebed iklimindeki huzura çeker, ona bu dünyadan öbür dünyanın mutlak dekorunu gösterir.
Abdulkadir Geylani diyor ki “Allah peygamberlerini kelam sıfatı ile terbiye eder. Sevdiği kulları ise ilham yoluyla ıslah eder. İlham velîlere, kelâm da peygamberlere gelir.” İlhamın velîlere gelişi aşk ve hikmet şeklinde olmuştur. Mevlâna Celaleddin-i Rumi, Yunus Emre, Şeyh Sadi-i Şirazi bu aşk ve hikmet ehlinden bazılarıdır. Yunus Emre ne güzel ifade etmiş: ”Aşk imamdır bize, gönül cemaat.” Asırlar geçmesine rağmen bu isimleri bugüne taşıyan yegâne gerekçe “aşk” olsa gerek. “Biz aşktan sudur ettik” diyen İbn-i Arabi, gerçeği, sonsuzun insana bakan ucundaki başlangıç noktasından kavrıyor olmalı. Sezai Karakoç, bu ipeksi ve kopmaz ipliğin bir süreği, bir düğümüdür.
Selâm safında toplanır kalbimizin müminleri
Eski mimarların avuçlarından akar gibi
Sızar pancurlardan günışığı loş bir âmentü örneği
Bağlarda sarhoşluk üzüm salkımlarından taşar (Ayinler)