EY RABBİM!
EY RABBİM!
Ummanında kaybolduğum nurun sahibi Rabbim:
Şimdi affeder misin beni? Layık değilken layık olmaya geldim. Kapını açar mısın şimdi bana? Dalıyor gözlerim ve ben düşünüyorum uzun uzun… Beni bana bırakırsan ne yapacağımı, karanlık, soğuk, kirli ve derin bir kuyu misali olan bu dünyada kime gideceğimi, derdimi, hüznümü, kederimi, sıkıntımı kime anlatacağımı düşünüyorum.
Sonra bir korku kaplıyor benliğimi. Çünkü biliyorum, anlamayacak insanlar derdimi. Senin sonsuz anlayışının ve ilminin yanında, denizde ki damladan da küçük ilim ve anlayışa sahip olan bizlerin birbirimizi anlamayacağını biliyorum. Bu korkuyla hızlanıyor kalp atışlarım, sonra yaşlar süzülüyor gözlerimden. Tam ‘HERŞEY BİTTİ ’diye geçerken aklımdan bir ayetin ferahlığı kaplıyor gönlümü. Diyorsun ki, “Allah’ın rahmetinden ümidinizi kesmeyin.“
Varlık ve yokluk âleminin padişahı Rabbim. O halde bize, emir sendedir demekten başka ne düşer. Sonlu hayatımın tek sonsuzu Rabbim, şu fani hayatımdaki tek duam sensin. Duamı kabul buyur. Beni herkes siz bırak, ama sensiz bırakma