29 Kasım 2015 Pazar
Ben bir bitki olsam kökleri zayıf bir bitki olurmuşum. Bulunduğum yerlere yeterince bağlı değilim. Bazenleri "burada olmayı seviyor gibiyim" gibi hissediyorum ama bu buranın benden olmamı istediği gibi bir insan olmaya dönüşüyor oluşumdan dolayı bana böyle hissettiriyor düşüncesi ise beni hep kaygılandırıyor. Çünkü bir nedeni olması gerekiyor ya. En azından kendimce bir neden.
Soğuk ve yağmurlu bir perşembe gecesi Ankara'ya giden bir otobüse bindik. Abimin sabahki yemin töreni için. Ankara çok soğuk, kasvetli ve eskiydi. Yemin töreninde bir ara bizimkileri kaybettim. Ben de töreni izledim. Öyle bir atmosfer oluşturmuşlardı ki insanın her şeyi bırakıp, unutup allahallah diyip düşmanla cenk edesi geliyor idi. Ölüm lafının geçtiği yerlerde düşündüm. Ne tatlıdır ölmek vatan için, ölüm haberi müjde gelir bize diyor idi. Ama bence o işler hiç de öyle değil idi. Tören sonunda çıkıştan önce on dakika kadar görüş izni verdiler. Ama biz abimi bir türlü bulamadık. Sonra ben de gidip askere ismini anons yaptırdım. Bir iki dakika sonra yanımıza geldi.
Eğer trene bilet bulsaydık trenle dönecektik. Ama tüm biletler tükenmişti. Biz de Aşti'den otobüse bindik. Yolculukta muavin anlamadığım bir nedenden bize çok ilgi gösterdi. Tatlı mı tuzlu mu alsam karar veremediğimde bana tüm çeşitlerden birer tane verdi. Ben hiç bu kadar bonkör bir muavin görmedim. Mürefte'den dönerken bindiğim otobüste bana şeker tutarken kaşıyla gözüyle "şşş al al kız bi tane daha al" yapan muavini saymıyorum......
-Hava keşke hiç soğumasa'ydı. Kıbrıs'ta hava nasıl acaba?
vakit daha erken. 19:55