Öyle bir maç ki, şaşırmamak elde değil. Nasıl şaşırmayalım. Koskoca 90 dakikada Beşiktaş'ın sadece tek pozisyonu var. Ve sonra bakıyoruz, uzatmanın ilk 7 dakikasında iki gol. Rahim'in golü muhteşem. Oktay'ın attığı golde de Amokachi'nin hareketleri enfes. Oktay'ı boş kaleyle buluşturdu. Peki, Beşiktaş 90 dakika neredeydi? Rahim neredeydi, Amokachi neredeydi, Oktay neredeydi?
Bu bir kupa maçı. Bu tür maçlarda önemli olan gollerin dakikası değildir. Asıl amaç, turu geçmektir. Belki biraz zor oldu ama Beşiktaş işte bunu başardı. Ve finale yükseldi. 35. dakikada iki oyuncu değişikliği yapılır mıydı? Yapılırdı. Sarı kartlı Emre kontrolsuz hamlelerle kendisini oyundan attırabilirdi. Yusuf da oyundan çıktığı dakikaya kadar misafir sanatçı gibiydi. Toshack bu değişikliklerde haklıydı. Toshack, 75. dakikadan sonra Ertuğrul'u ileri alarak da maçın kaderini belirleyen en önemli faktör oldu.
Beşiktaşlı futbolcular, uzatmaya kadar bekleneni veremediler. Ancak, hiçbir zaman inançlarını yitirmediler, oyundan düşmediler. Son derece kararlıydılar, istekliydiler, hırslıydılar. İşte bu unsurlar turu geçmelerini sağladı. Oyunun büyük bölümünde topa sahiptiler. Özellikle de ikinci yarı adeta tek kale oynadılar. Tek eksikleri pozisyon üretememeleriydi. Bunda aşırı stres içerisinde olmaları büyük rol oynadı.
Beşiktaşlı taraftarları gönülden kutluyorum. Hiç durmadan takımlarını desteklediler. Ve bu zaferde büyük pay sahibi oldular. Ligde Beşiktaş yok ama kupada artık finalist. Ne yapalım, bununla yetineceğiz.