EMİNE ESMA ALBAYRAK
Bugün küçük bir çocuğun harika bir internet kullanıcısı olmasını yüksek zeka göstergesi kabul eden ebeveynler, fareyi (mouse) oynatarak bir şeylere erişmenin aslında ne kadar pasif bir eylem olduğunu göz ardı ediyor. Halbuki zekanın büyük ölçüde şekillendiği çocukluk döneminde dikiş dikmek, makas kullanmak, yapıştırmak gibi pek de önemsemediğimiz yahut zarar verebilir diye endişe duyduğumuz birtakım işler çocuklarda, bilgisayara nazaran çok daha fazla zeka gerektiriyor.
Araştırmalardan beynin kas gibi çalıştığını biliyoruz. Ne kadar çok çalışırsa o kadar çok gelişen bir organ. Uzmanlar beynin nöral bağlantılarının kolay şeylerle sürekli başarı kazanıldığında değil de zor olan bir şeyle hatta hata yapa yapa gelişip derinleştiğini söylüyor.
Çocuk etkinliklerinde el becerileriyle ilgili tüm çabalar 7 yaşından itibaren zeka gelişiminde önemli bir rol oynuyor. Gazete ya da derginin resimlerini itina ile kesmek için uğraşan bir çocuğun bu gayreti ya da iki parça kumaşı birbirine dikme çabası; çocukta dikkat, algı, bellek, üretkenlik gibi birtakım gelişimsel süreçleri destekler. Dolayısıyla şöyle düşünebiliriz: Çocukların becerileriyle gelişen zihin yapısı yeni mücadelelere de hazırlık yapar. Azim ve çabaları ise öğrenmenin sonuçlarını değiştirir.
İlkokul Çağından Önce El Becerileri Geliştirilmeli
90’lı yılların nesli hatırlayacaktır. İlkokulda iş eğitimi adı altındaki derste iplerle kilim dokumuştur, mandallardan nihale yapmıştır, yünden atkı örmüştür. Bu etkinlikler sayesinde ortaya çıkan estetik algısı ve bir eseri meydana çıkarma duygusu öz güven oluşumunu sağlıyordu. Bu dersi gereksiz görenler de yok değildi. Geç kalınmış küçük kas etkinlikleri hatta kazanılmamış beceri yüzünden söz konusu çalışmalar ebeveynlere tamamlatılırdı.
…
Yazının devamı; Semerkand Aile Dergisi Mayıs 2017 sayısında.