(Not: Ernest fotoğrafla birlikte bir not gönderdi: "Telefon kameramla çektiğim resim titrek, bu bir bakıma çalışma alanımı tanımlamama uygun." daha kişisel bir not, bence son derece mütevazı bir biyografi yazdı. Size söyleyebilirim ki, en azından New Hampshire'da Ernest Hebert bir efsane ve katılmayı kabul etmesi beni çok heyecanlandırdı. – LH)
Çalışma alanım için kullanmak istediğim bir kelimeyi ilk duyduğumda, lisedeyken şair arkadaşım Reg Gibbons çalışma alanından "ofisim" olarak söz etmişti. Ah, düşündüm, bu kadar. Yazamama sebebim ofisimin olmaması. Elbette çoğu yazar, bu tür çarpık akıl yürütmenin kariyer yolunun bir parçası olduğunu anlayacaktır. Bir süre sonra, kendinizden iğrenmeye, terapiye, kendini kötüye kullanmaya, bir romana ve eğer şanslıysanız kendini affetmeye yol açan, oyun ya da hile yazma hayatıyla ilgili karakter kusurlarını fark etmeye başlarsınız. sadece daha düzmece bir rasyonalizasyon olabilir. Yazarın hayatı böyle.
1970'lerde ruhani bir ölüm kalım meselesi olarak yazmaya başladığımdan beri birkaç ofisim oldu ve onları eski sevgililer, akıl hocaları veEvcil Hayvanlar. Ofisim yuvam ve tapınağım ve onsuz evsizim. Ne yazık ki, aynı zamanda genellikle bir bok çukurudur. Aldığım, temizlediğim ve düzelttiğim nadir durumlardan sonra, ofisimin güzel ve düzenli olabileceğini fark ettiğimde, bir an için huzur buluyorum. Ne yazık ki o ortamda yazamam. Ben daktilo (dizüstü bilgisayar), dün geceden kalma boş bira şişesi, kitap (Rinsai Rosetti'den The Girl with Borrowed Wings), kulaklık (Tekrar tekrar izliyorum La Femme Nikita, Peta Wilson versiyonu), diş fırçası (kompulsif kuru fırçacıyım), kalemler, kağıt, oyuncak bebek "evet adamım", dergiler (Texas Highways, MacWorld) lambası (yakacak odundan yaptım)), 3000 MOTS, dört ve beş yaşlarımdayken konuştuğum ve uyum sağlamak için terk ettiğim bir dili yeniden kazanmak için yaptığım zavallı girişimin bir parçası olan Fransızca kelimelerden oluşan bir çocuk kitabı, ki asla yapmadım.
Dizüstü bilgisayara bakan manzara, odun sobası, çıra kutuları, böldüğünüzde çok güzel olan kiraz yakacak odun. Arkamda kitaplarımdan resim çizmek için kullandığım bir masaüstü bilgisayar var. Bilgisayarın yanı sıra, sabit telefon, modem, kablo yığınları, uzun süredir kayıp ve unutulmuş nesnelerin kilidini açan anahtarların bulunduğu el oyması ahşap tepsi, bilgisayar aygıtları artık geçerli değil, masa üstüne vidaladığım bir kalemtıraş olan bir masa. ve bu artık yolda. Masanın üstünde DVD'ler, ıvır zıvır, el yazmaları, dergiler ve evet, kitaplar bulunan kitap rafı var.
Sağım daha dağınık: maniladosyalar (bunların ne olduğu hakkında hiçbir fikrim yok), bir yazıcı, bir el süpürgesi (daha temiz olması umuduyla altı ay önce aldığımdan beri sadece bir kez kullanıldı). Yazıcı masasının arkasında üç ayak uzunluğunda, iki ayak yüksekliğinde ahşap bir alet sandığı, üstünde eski zamanların hatırına sakladığım bir Olivetti Lettera 35 manuel daktilo var. Alet sandığı, kendim kestiğim, böldüğüm ve istiflediğim bir buçuk yakacak odun şeker akçaağaç, dişbudak, kiraz, kırmızı meşe tutuyor. Bir gün, şüphesiz kargaları beslemek için vücudunun bir kısmını zincirli testereyle keseceğim.
Solumda, masanın yanındaki karyolamdan yazı yazarken kullandığım MacAir'in bulunduğu bir masa var. Aşağıda botlar, terlikler, ayakkabılar, evrak çantası, bir şişe içki, daha fazla saçmalık içeren ucuz plastik dosyalar var. Her ofiste, uyuklamak, düşünmek ve sırtüstü pozisyondan yarı burada ve yarı la-la yazmak için bir karyola veya bir kanepe olması gerekir. Karyolanın üzerinde, Jack Kerouac'ın bir kedi tutan çarpık bir posteri, Arthur Herrick'in bir tablosu, kitap rafı, Katolik yetiştirmeden kalma haç var.
Şu anda ofiste birkaç hafta önce kızımı ziyaret ettiğinde ona verdiğim iPad'im kayıp. El yazısı notlar için kullanacağım yeni bir iPad bekliyorum. Aslında sarı yasal not defterlerine yazmayı tercih ederim ama bu tür notları düzenlemek baş belası. iPad uygulamaları Touchwriter ve Penultimate, eski notlara hiç bakmadığım için aslında oldukça işe yaramaz olan el yazısı notların düzenlenmesine izin veriyor, ancak bana bir düzen yanılsaması vermek için iyi, bu da yanlış bir güvene yol açıyor.neredeyse gerçek şey kadar iyidir ve bu yazarın geçişli fiiller üretmesi için gereklidir.
Ofisimde eksik olan bir diğer parça da "çubuk" koleksiyonum. Eşim ve ben Westmoreland, NH'de bir ev inşa etmeden önce, iki kızımızı büyüttüğümüz Batı Lübnan, NH'de yaşıyorduk. Kızlar ve arkadaşlarının edebi kariyerime saygıları yoktu, bu yüzden onlardan kaçmak için garajımın içine sahte bir kabin inşa etmek zorunda kaldım. Tavanın kenarına yüzlerce çubuk astım. Onları 16 1/2 inç uzunluğunda keser, üst kısımlarını çentikler, çentiğin etrafına bir ip bağlar ve duvarların üst kısmına çubuklar asardım. Çok güzel olduklarını düşündüm. Hareket ettiğimizde çubukları aldım ve çıra olarak yaktım. 1998'de elimin arkasına, etrafı iple çevrilmiş bir sopayla yapılmış bir dövmem vardı. Bir yapımcı olarak kimliğimi temsil ediyor: şiir yaz, roman yaz, deneme yaz, çizim yap, tahta kaşık yap, çubuktan heykel yap, ortalığı dağıt.
Oh, bir şey daha: kedi. Her ofiste bir kedi bulunmalıdır.
Ernest Hebert'in son romanı Never Back Down, Fransız-Amerikalı işçi Jack Landry'nin elli yılı aşkın hayatı ve aşkı.