Bir televizyon dizisinin bu muhteşem karmaşası olan Gianni Versace Suikastı'nın ne bir suikastla ne de 1997'de Miami Beach'teki malikanesinin ön basamaklarında vurularak öldürülen moda tasarımcısı Versace ile ilgili olmadığı ortaya çıktı.
Versace'nin katili Andrew Cunanan'ın The Agony and the Ecstasy of Andrew Cunanan olarak adlandırılması daha doğru olurdu.
Versace'nin öldürülmesiyle başlayan önceki sekiz bölümden oluşan dizi, Cunanan'ın dört kişiyi daha öldürmesiyle bizi zamanda geriye çekti; uyuşturucu bağımlısı ve eskort olarak kariyeri; diğer gey erkeklerin şöhretine ve başarısına duyduğu kızgınlık; onun tuhaf çocukluğu; düşkün ama baskıcı ve yalancı babasıyla sorunlu ilişkisi; ve - Rosebud anına en yakın şeyde - cinayetlerden yıllar önce Cunanan ve Versace arasında hayali bir karşılaşma.
Final, Darren Criss'in canlandırdığı Cunanan'ın, saklandığı Miami Beach yüzen evini dolduran televizyon ve radyo raporları aracılığıyla suç çılgınlığını yeniden yaşadığı, ıstırap ve vahiy ile dolu perçinli bir televizyon saati - uygun şekilde büyütülerek - bir ev sineması projektöründe yaşamdan daha yüksek oranlar, daha az değil. Ancak, ondan öncekilerin çoğunda olduğu gibi, bölüm bir karışıklıktır, asla tutarlı bir teze veya sürekli bir argümana tam olarak yerleşmez.
Yazık, çünkü dizinin yazarı - aynı zamanda tüyler ürpertici İngiliz mini dizisi London Spy'ı da yazan romancı Tom Rob Smith - karakterlere sürekli olarak parlak ve içgörü parıltıları verdi.
Bu nitelikleri hiçbir an, Cunanan'ın Versace'yi öldürmeden önceki iki ay boyunca kanundan saklanırken arkadaş olduğu eşcinsel bir serseri olan Ronnie'nin monologundan daha fazla tezahür etmez. Ronnie, Versace'nin öneminin farkında. Bir polis sorgusu sırasında, eşcinsel olmanızın önemli olmadığı kadar zengin ve güçlü olmanın nasıl bir şey olduğunu hepimiz hayal ettik.
Ancak, yetkililerin gey topluluğunu uyarmakta ve insan avında yardım istemekte geç kalmalarına da kızıyor - ta ki Ronnie'nin belirttiği gibi, kurbanlardan biri ünlü olana kadar. Gölgelerde gizlenmemize çok alışkınsın ve bilirsin, çoğumuz mecburuz, diyor. Benim gibi insanlar, sadece uzaklaşırız. hasta mı oluyoruz? Kimse umursamaz.
Televizyon bu yıl yaratıcılık, mizah, meydan okuma ve umut sundu. İşte The Times'ın TV eleştirmenleri tarafından seçilen öne çıkanlardan bazıları:
Ama Andrew kendini beğenmiş, diye devam ediyor, neredeyse gurur ya da en azından meydan okuma gibi bir şeyin parıltısı gözlerini aydınlatıyor. Acısını bilmeni istedi, duymanı istedi, yalan doğduğunu bilmeni istedi. Andrew saklanmıyor. Görünmeye çalışıyor.
Belki. Ama o anda Cunanan aslında bir ev teknesinde saklanıyor. Acısını iletmek için bir mesajı varsa, paylaşmadı.
Dizi, gevşek bir şekilde Maureen Orth'un dedikodu kitabı Vulgar Favours'a dayanıyor, ancak dramatizasyonlar ve süslemeler o kadar aşırı ki, dizi bir gazetecilik yeniden inşa eyleminden daha çok bir hüsnükuruntu uçuşu gibi görünüyor. Ayrıca yönetmen Daniel Minahan'ın bu finali bir korku retrospektifi yapmaktaki ısrarı da aşırı.
Şimdiye kadar dizi ters kronolojik sırayla anlatıldı. Ancak final, başladığı yere geri dönüyor ve net bir yumruk vermek yerine karışık bir izlenim bırakan teğet karakterler, görsel ipuçları ve abartılı duygularla dikiş yerlerinde patlıyor.
Ürünlerini televizyonda satan ve Chicago'lu bir emlak geliştiricisi olan kocası Lee, Cunanan'ın beş kurbanından üçüncüsü olan, kendi kendini yetiştirmiş bir kozmetik patronu olan Marilyn Miglin'i ziyaret ediyoruz. Versace'nin cinayetini izleyen insan avı gerçekleşirken, Fla., Tampa'da olur. Yerel polis, Cunanan'ın peşinde olabileceği korkusuyla Chicago'ya dönmesi için ısrar ediyor, ancak Cunanan reddediyor.
Gücü ve kararlılığı takdire şayan - ve Judith Light muhteşem bir performans sergiliyor - ancak Bölüm 3'ten bilmediğimiz hiçbir şey öğrenmiyoruz.
Cunanan'ın kendisini öldürmeden önce evine kaçmaya zorladığı Minneapolis mimarı David Madson'ın babasının bir TV röportajında acısını dile getirdiği bir sahne de benzer şekilde tekrar ediyor. den biliyorduk 4. Bölüm baba ve oğul oldukça iyi insanlardı.
Bu finalin en tuhaf ve akıldan çıkmayan anı, umutsuz ve köpek maması yemeye indirgenmiş Cunanan'ın, bazı şüpheli finansal anlaşmalardan sonra memleketi Filipinler'e kaçan gözden düşmüş eski bir borsacı olan babası Modesto'yu aramasıyla gelir. 27 yaşında çaresizliğe düşen Andrew hıçkıra hıçkıra ağlıyor. Baba, başım belada, diye rica ediyor. Yardıma ihtiyacım var. Gelip beni almana ihtiyacım var. Modesto, Andrew'a her şeyi bırakacağına ve onu kurtarmak için Miami'ye koşacağına söz verir. Seni bulacağım ve sana sarılacağım ve seni kollarımda tutacağım, diyor.
Tabii ki yapmaz. O bir dolandırıcı.
Ertesi sabah Andrew, Modesto'nun gelmeyeceğini anladı. Aslında, Filipinler'den ayrılmayı denemedi bile. Oğlum Florida'dan izlerken televizyon muhabirlerine, oğlumun eşcinsel olmadığını ve hiçbir zaman da olmadığını söyledi. Ekliyor: Mükemmel bir çocuktu, gördüğüm en özel çocuk. Katil olabileceği fikri beni sinirlendiriyor.
Modesto gazetecilere Andrew'un bir gece önce kendisini aradığını söyler. Ne tartıştıkları sorulduğunda, şöyle yanıtlıyor: Hayat hikayesinin film hakları. Burada, Manila'da Hollywood'u arayarak komisyoncu olarak hareket ediyorum. Andrew başlık konusunda çok titizdi.
Filmin adının Hatırlanacak Bir İsim olacağını söylüyor.
Tabii ki rahatsız edici ve mide bulandırıcı. Ama Modesto'nun oldukça aşağılık bir adam olduğunu 8. Bölümden zaten biliyorduk.
Ardından, Versace'nin devlet cenazesine benzer bir törenle onurlandırıldığı Milano'ya sarsıcı bir geçiş var. Bize hatırlatıldı - öğrendiğimiz gibi Bölüm 2 - kız kardeşi ve fiili varisi Donatella ve ortağı Antonio D'Amico'nun soğuk bir ilişkisi var. Antonio, Gianni'nin Como Gölü'ndeki mülklerinden birine taşınmak istiyor; Donatella, karar vermenin şirketin yönetim kuruluna bağlı olduğunu söylüyor. (Daha sonra, Antonio'nun intihara teşebbüs edecek kadar umutsuzluğa düştüğü görülüyor.)
Cenazenin canlı yayınını izleyen Cunanan, televizyonun önünde diz çöker ve haç işareti yapar: Şok edici derecede kutsal bir an, ancak Cunanan'ın Katolikliği gerçekten bir tema olmadığı için büyük bir duygusal güce sahip değildir. Cunanan'ın kendisinden pek haber almadığımız arkadaşı Lizzie'nin televizyonda teslim olması için yalvardığı bir sahne de benzer şekilde eksik. Andrew'dan çocuklarının vaftiz babası olmasını isteyen heteroseksüel yaşlı bir arkadaş olan Lizzie ilgimi çekti. dizi boyunca, ancak karakterindeki yetersiz yatırım, savunmasını ahşap gibi gösteriyor.
Cunanan'ın gözlerinin pişmanlık duyduğu tek an, kırılgan annesinin California'daki evinin dışında gazeteciler tarafından takip edildiğini gördüğünde gelir.
Aksi takdirde, Cunanan'ın kurbanları ekranda Macbeth'in hayaletleri gibi titriyor ve sonunda biri tarafından ziyaret ediliyor - kendisi, yaklaşık 11 yaşında. Versace ve Cunanan'ın bir savaş sırasında tanıştığı hayal edilen Francisco opera binası. 1990 üretimi Versace'nin tasarladığı Capriccio.
Cunanan, bu noktada 21, Versace'yi öpmeye çalışır, ancak tasarımcı arkasını döner.
Seni çekici bulmadığım için değil, diyor Versace. Seni buraya davet ettim çünkü sen çok ilginç bir genç adamsın. Bundan ilham almanı, bu geceden beslenmeni istiyorum. Öpüştüysek, bundan şüphe edebilirsin.
Versace, bu anlatımda, Cunanan için bazı yararlı tavsiyelerde bulundu: Başarı, insanları özel olduğunuza ikna etmek değildir. Başarı çok çalışmakla ilgilidir. Cunanan'ın bunu beceriksiz babasından öğrenmemiş olması üzücü, ancak ardından gelen kana susamışlığı açıklamakta bizi hiçbir yere götürmez.
Homofobi, karışık ırk kimliği, cinsel istismar, şöhret hırsı, ünlüye tapınma - bu temaların her biri öne sürüldü ve sonra atıldı.
Pek çok gerçek suç draması gibi, American Crime Story'nin bu ikinci sezonu, varış noktasından çok yolculukla ilgileniyordu. Anladım. Ama sonunda, Cunanan'ın kendisi gibi, gösteri de güzel, ışıltılı, şiddetli, abartılı bir karmaşaydı.