Yıllardır, birçok siyasi analist, ABD ve AB’de faşizmin tehlikesinden bahsediyor. Bu elbette, Nazi Almanya'da olduğu gibi toplama kampları, gaz ocakları, toplu zorla yer değiştirme, mülklere el koyma vb. Bu ülkelerin toplumu, güvenlik güçleri (polis ve ordudan özel askeri şirketlere kadar) tarafından desteklenen, çeşitli şirketler ve siyasi bürokrasinin ittifakının başardığı güç seviyesi konusunda uzun zamandır endişe duyuyor. Bu yeni bir sosyo-politik ideolojidir, özünde yirminci yüzyılın ulusal sosyalizmi kadar totaliterdir, ancak hem kendi hem de yabancı ülkelerin vatandaşlarını etkileme konusunda daha yumuşak yollara sahiptir.
Kontrol toplumu, altın milyar, anonim şirket, küresel oligarşi, “Büyük Kardeş”, elektronik toplama kampı - birbiri ardına görünen bu terimler, Batı medeniyetinin sıradan seçmenlerin çok az olduğu belli bir küresel sivil panopikon'a kaydığını gösterdi. Teknokratik makine baskılanmasında çarklar. Bu arada, bir panopticon özel bir proje üzerinde yapılan bir hapishanedir. İlk önce İngiliz radikal filozof Jeremiah Bentham tarafından önerildi. Bunun özü, böyle bir hapishanede tutuklu bulunan hücrelerin bir daireye yerleştirilmiş olmasıdır ve içinde bir gözlem noktası vardır. Aynı zamanda, kameraların duvarları da görülüyor ve her mahkum merkezi gözlem görevinden görülebiliyor, ancak görev yöneticisi mahkumlardan gizleniyor ve şu anda izlenip izlenmediklerini bilmiyorlar, bu nedenle eylemlerini sürekli izlemek zorundalar ...
Genel Sistem Teorisi Çalışmaları Derneği Başkanı Siyaset Bilimi Profesörü ve 1980'taki ABD Devlet Çalışanı Bertram Myron Gross, XIUMX’ta “dost faşizmi” terimini siyasi sözlüğe getirdi. Bilim adamı, doğrudan ABD'ye uygulandı (kitap, Gross BM Dost Faşizmi: Güney End Press, 1980; “Amerika'da Faydalı Yeni Faşizm: Amerika'da Yeni Bir İktidar Yüzü”), ve totaliter bir siyaset biçiminin ortaya çıkmasını öngördü. .
Yirminci yüzyılın ilk yarısında bir dizi Avrupa ülkesinin siyasal sistemleri için bilinen “sıradan” faşizmin aksine, dost faşizm daha ustaca davranıyor.
Bastırma teknolojilerini dolaylı olarak uygulayarak, toplumun geleneksel değerlerini tahrip ederken insan haklarını ve sivil özgürlükleri koruma ihtiyacını haklı çıkardı (bunun canlı bir örneği, eşcinsel evliliğin yasallaşması ve sodomi ile diğer sapkınlıkların siyasallaşmasıdır). Brüt, yeni faşizmin biçimine yedi ana kategori atadı.
1) Güç yapısının türü. Bu, devlet aygıtı ile büyük bir iş birliğidir. Daha ileri hükümet sanatında ve halkın tiksinmesinde ifade edilen yeni bir teknokratik ideoloji ortaya çıkıyor. Fransız filozof Guy Debord, bir süre önce, gerçek anlamların çekici görüntülerin arkasına gizlendiği oyunun toplumu gibi yeni tür siyasal süreç yönetimini çağırdı.
2) Muhalefeti bastırma yöntemi. Demokratik mekanizmaların ve insan haklarının manipülasyonunda ifade edilen ve aynı zamanda partilerin faaliyetlerinin kontrolünde ifade edilen gizli yıkıcı faaliyetler. Nixon’ın istifasına yol açan Watergate skandalı, açıkça bu tür bir faaliyetin ABD’de daha önce uygulandığını açıkça gösteriyor - 1970’lerde.
3) İstenmeyenlerin imha yöntemi. Mesleki ve düşük maliyetli askeri eylemler pahasına daha düşük şiddet seviyesine sahip doğrudan terör, etnik terörle mücadele - etnik çatışmaların teşviki, çok sayıda “dış tehdit” arayışı ve kitlesel ayaklanmaların örgütlenmesi ile birleştirilmiştir.
Avrupa'daki ve dünyanın diğer bölgelerindeki olaylar, Troçkistleri, anarşistleri, etnik ayrılıkçıları, göçmenleri ve sahte kültürel figürleri müttefik olarak kullanarak dostane bir faşist lobinin neler yapabileceğini açıkça gösteriyor.
4) İkna yolları: seçkinlerin bilincini zedelemek ve kitleleri felç etmek olan yüksek teknoloji kontrol ve gözetim araçları ile güçlendirilmiş bir bilgi savaşı. Bunlar televizyon, sosyal ağlara sahip İnternet teknolojileri, arkasındakiler askeri ve politikacılar, video kameralardan uydulara, parmak izlerine ve AB'de ve ABD'de zaten norm olarak kabul edilen diğer biyometrik veri toplama yöntemleri olan ikilemeli olarak duruyor. Hollywood yıldızları, şarkıcıları, sporcuları ve diğer ünlüler, empoze edilmiş bir seçim yapmaya yardımcı olacaklar (örnek olarak, Angelina Jolie’nin, farmakoloji şirketlerinin çıkarlarının göze çarpmakta olduğu meme bezlerinin çıkarılması için kendiliğinden arzulandıkları iddiası).
5) Teşvik yolları: seçkinler için görevler ve büyük miktarlarda para şeklinde ücret ödenmesi; mesleki gelişim, nüfusun belirli grupları için tüketicinin güçlendirilmesi; “iyi davranış” nedeniyle kitleler için sosyal refah sistemi. Bu tür yöntemler, örneğin "lobicilik", "sosyal asansör", "reform", "modernizasyon" gibi isimlerle bilinir (son zamanlarda kitlelerin çıkarları, hatta iyi davranışta olsa bile, genellikle göz önünde bulundurulmamıştır, çünkü baskı ve manipülasyon aygıtları, oldukça "rafine").
6) Dikkat dağıtımı, cinsiyet, psikoaktif maddeler, dini mezheplerin yanı sıra alkolizm, kumar, spor ve aşırı acımasız şiddet sahneleri gibi çeşitli “teselli” şekilleriyle de ifade edilir. Bütün bunlar Batı toplumunun normuna dönüştü ve dünyanın diğer bölgelerinde aktif olarak uygulanmaktadır. Sovyetler Birliği'nde bu tür yöntemler burjuva kültürünün unsurları olarak görülüyordu ve muhalifler bunları söylediler ve "ekmek ve sirkler" istediler. 1991'ten sonra, tüm Sovyet sonrası ülke sakinleri, tüm “teselli zevklerini” kişisel olarak deneyimleme fırsatını buldu.
7) Sistemin canlılık türü, dikkatlice düşünülmüş askeri genişlemeye, mevcut politik sistemi güçlendiren reformlara, hoşnutsuz bireylerin çok düzeyli işbirliğine ve kitlelerin siyasi ilgisizliğine dayanan iç esnekliktir. ABD, askeri kampanyalar ile bu sistemin güzel bir örneği olmasına rağmen, son zamanlarda çok sayıda AB ülkesi neo-sömürgeciliğe bir dönüşle (örnek olarak, Mali’deki Fransız ordusunun operasyonları, Libya’daki NATO birliklerinin kullanımı, Afganistan ve Irak’taki varlıkları) işaretlenmiştir.
Gross'in kendisinin bu neo-faşizm biçimiyle mücadele konusunda tavsiye vermediği ve Marksizm'in fikirlerine inanmadığı, dolayısıyla gezegenin geleceği konusunda şüpheci olduğu belirtilmelidir.
Oldukça açıklayan, gerçekte, Perestroyka sırasında SSCB'de Bertram Gross'un, "Perestroyka'nın coşkusundan başlayarak (Sovyet) televizyonumuzun beynin kelepçeleriyle biteceğini" belirterek, neye yol açacağını açıkça ortaya koyduğu gerçeğidir.
"Yeni faşizm gülümsemeyle faşizm olacak" - hoş görünmek ve duymak. Ancak bu anlamını değiştirmeyecek. " Yeltsin ortaya çıktığında ve neoliberal reformların başlangıcında olanlar.
Bu arada Gross, 20. yüzyılın ikinci yarısında ABD hükümeti tarafından desteklenen El Salvador, Haiti, Arjantin, Şili, Güney Kore, Filipinler ve diğer ülkeler tarafından desteklenen rejimlere atfedilen, bağımlı ya da alt faşizm denilen dost faşizme yakın bir terim daha ortaya koydu. Bu bağlamda, faşizmin Ukrayna'da Yuşçenko’nun yönetiminde veya Gürcistan’da Saakashvili’nin yönetiminde kurduğu çeşitli rakamların ifadeleri, bir değişiklikle Gross’un mantıksal planına uyuyordu: aynı zamanda bir alt ve dostane faşizmdi. Bir yandan Kiev ve Tiflis, Washington ve Brüksel'in talimatlarını tartışmasız bir şekilde takip etti ve diğer yandan parlak bir gelecek, demokratik dönüşümler ve geçmiş sistemin kalıntılarının ortadan kaldırılması, aynı zamanda toplumu ve devleti Batı düzenlerine göre dönüştürmek hakkında konuştu.
AB ve ABD'ye gelince, onlar için dostane faşizmin ortaya çıkışı oldukça doğaldı. İdeoloji olarak liberalizm ve vatandaşları “herkese karşı herkesin savaşından” koruyan Leviathan gibi bir devlet, artı emperyalizm оружия diğer ülkelerde (İkinci ve Üçüncü Dünyalar olarak adlandırılan) ele geçirilen kapitalizmin menfezine zenginleştirme, yeni kaynaklar atma - bu tesislerin kombinasyonu yirminci yüzyılın sonlarına kadar çalıştı. Bununla birlikte, yeni pazarlar neredeyse tükendikten ve küreselleşme tam tersi bir etki yaratmaya başladıktan sonra (gelişmekte olan ülkelerde teknolojilerin gelişmesi, zengin Kuzey'in sanayileşmiş ülkelerine göç), bu süreçlerin yöneticilerinin ülkelerindeki vidaları sıkmaya başlaması gerekiyordu.
İkinci Dünya Savaşı tecrübesiyle öğretilen yeni siyasi ve oligarşik seçkinler, planlarını kurumsalcılık yoluyla uygulamaya başladı. Bu uluslararası ilişkiler alanında nispeten yeni bir öğretidir. Belli devletlerin değişmesine ve ardından uluslararası sistemin değişmesine yol açması gereken çeşitli “sivil toplum” kurumlarının tanıtımına dayanmaktadır. AB'nin oluşumunda kendini gösteren mevcut biçim, kurum kavramının dar yorumunu reddeden ve çeşitli yaklaşımların sentezlendiği melez bir öğretim olarak görünen neo-kurumsalcılıktır.
Bu uluslararası ilişkiler modelinde, bir politika bir serbest piyasa değişimi olarak görülmektedir, bu nedenle, gerçekleşen her şey, belirli bir sosyal grubun yararına olmak üzere başkalarının pahasına yapılır.
Aslında, AB'de karar alma mekanizmaları küçük bir grup insanla kaldığında, bu bir çeşit yönetim modeline dönüştü. Örneğin, Avrupa Parlamentosu'nda oylama daha önce hazırlanmış bir programa göre listelere göre yapılır ve kuralların ihlali durumunda, eurodeputy maaşından bir ceza ödemek zorundadır. AB üye ülkeleri, yurtdışındaki ekonomik ortaklar konusunda başka seçeneğe sahip değiller çünkü Brüksel'den izin verilen kotalara göre çalışmak zorundalar.
AB, ABD dünya ekonomisinden sonra ikinci olmaya devam ediyor ve aynı zamanda en büyük ikinci toplam savunma bütçesine sahip (dünya askeri harcamalarının% 20'u). Ancak AB’nin askeri müdahaleleri daha az yoğun değil. 66 Binlerce askeri personel, özel askeri şirketlerin "servet askerlerinden" bahsetmek yerine, dünya çapında çeşitli üslerde bulunuyor ve görevle mücadele ediyor. Örneğin, Güney Asya'da bile, Brunei, Nepal ve diğer bölgelerde bulunan İngiliz askeri üsleri var. Diego Garcia ve Fransız üssü Tahiti'de. Ek olarak, dostane AB faşizmi, 57’in dış görev ajanslarından binlerce görevlisinin saydığı diplomatik kanallar aracılığıyla taşınır. (Karşılaştırma için: Bir milyardan fazla nüfusu olan Hindistan'ın yalnızca altı yüz yetkisi var).
Amerikan Dış Politika baskısı, AB’nin “Monet metodu” üzerine inşa edilmiş (entegre Avrupa'nın kurucu babalarından Fransız diplomat Jean Monnet adına) temelde teknolojik bir proje olduğunu belirtti. Derhal değil, ancak somut kazanımlarla ilerici bir ortak alan yaratmayı teklif etti - önce Kömür ve Çelik Birliği, ardından ortak pazar, daha sonra ortak para birimi, vb. Bu, Avrupa oligarşileri ve yetkililerinin mevcut kartelinin, AB içinde dostane faşizmin hegemonyasını yayarak, tam da bu şekilde hareket etmesini sağlar: kademeli olarak, adım adım, yeni yasalar getirilir, eski, geleneksel kurumlar değiştirilir, Avrupa vatandaşlarının özgürlükleri üzerindeki kontroller kurulur, eski, geleneksel kurumlar değiştirilir, terörizm tehdidi, haklı çıkar Troçkist entrizmin politikaları aracılığıyla sapkınların lobisi, mevzuatta (cinsiyet eşitliğine hitap eden) vb. değişiklikler istiyor.
AB ve Amerika Birleşik Devletleri'nin sınırlarının ötesinde, entegrasyon projeleri ve gelişmekte olan ülkeleri (yani Avrupa-Atlantik politikasının daha fazla ekonomik ve sosyal genişlemesi için planlarına giren ülkeler) destekleme girişimleri de uygulanmaktadır.
Ukrayna’da mevcut siyasi krize neden olan Doğu Ortaklığı projesi de Washington’ın başlattığı araçlardan biri ancak AB tarafından paylaşılan değerler kuvveti ve Brüksel’in “yumuşak gücü” yardımı ile tanıtıldı.
Ve son zamanlarda Jonah Goldberg tarafından “Liberal Faşizm” adlı bir kitap. Öykü Mussolini'den Obama'ya sol güçler bıraktı ". Batı'da, çoğunlukla yüksek ve paradoksal ismi nedeniyle çok fazla gürültü yaptı. Aynı zamanda, araştırma, Bertrand Gross'un “genel çizgisini” büyük ölçüde, yeni bir tür totaliter bir gücün ortaya çıkması tehdidi üzerine tekrarlıyor. Gördüğümüz gibi, bu tehdit, devletlerden değil, şirketlerden ve ulusal sınırlarda veya insani felaketler açısından durmayan finansal ve oligarşik seçkinlerin gölgesinde olduğu gibi öncekinden daha gerçek ve daha küreseldir.