Yönetmen: Yuzuru Tachikawa
Stüdyo: Bones
Tür: Doğaüstü, Komedi
Yapım Yılı: 2016
Bölüm Sayısı: 12
Anime Puanı: 10/8.5
One Punch Man sayesinde hepimizin ismini bildiği Mob Psycho 100’da olaylar doğaüstü güçlere sahip olan ortaokul öğrencisi Shigeo Kageyama etrafında dönüyor. Tıpkı One Punch Man’da Saitama nasıl olağanüstü fiziki güçlere sahipse Kageyama da olağanüstü psişik güçlere sahiptir. Sıradan, fiziksel olarak vasat ve göze batmadığı için ustası Reigen tarafından Mob (Japonca’da göze batmayan, arka plan karakter anlamında) olarak çağırılan Kageyama, eşi benzeri olmayan bir yeteneğe sahiptir. Her ne kadar Mob, Arataka Reigen’i ustası olarak görse de Reigen, 300 yen karşılığında ona kötü ruhlar karşısında güçlerini (güya kendisi o kadar güçlüdür ki her işi deneyim kazansın diye Mob’a bırakır) kullandırır. Fakat ara sırada öğüt vermeyi de ihmal etmez. Örneğin yeteneğini asla insanlar üzerinde kullanma gibi. Mob, oldukça sakin ve pasif bir kişiliğe sahiptir ama onun da sabrı zorlandı mı sinirlenebilmektedir. Ve Mob’un sinir sayacı 100’e (Mob Psycho 100’deki 100 buradan geliyor) ulaştığında emin olun Saitama bile karşısında zor anlar yaşayacak bir duruma gelmektedir. Animede Mob’un güçlerini kullanmasını ve etrafındaki diğer psişik güçleri olan kişilerle yaşadığı etkileşime tanıklık ediyoruz.
One Punch Man’in yaratıcısının eseri olduğu için Mob Psycho 100 ile One Punch Man hem içerik hem de çizimleri bakımından oldukça benzer. Bahsettiğim gibi ana karakterimiz Mob, tıpkı Saitama gibi adeta fark edilmeyen bir görünüme sahip olsa da psişik güçleri eşsizdir. Ruhları tek hamlede yok edebilmekte, en güçlü düşmanlarını zorlanmadan savuşturabilmektedir. Ayrıca saf olduğu için Reigen’i ustası bilmekte ve duyduğu her şeye inanmaktadır. Kardeşi Ritsu (psişik güçleri olmayan ama sosyal yönden kabiliyetli olan) ve ailesi dışında Mob’un güçlerinden kimse haberdar değildir.
İçerik olarak anime One Punch Man ile benzerlik gösterse de tam olarak aynı kalitede sayılmaz. Evet, aynı absürt komediye sahip, Baharat Şehri, Tuz Orta Okulu, Sirke Orta Okulu gibi isimlere sahip, ilginç kamera açıları ve karakterlere (serilerin yaratıcısının “o” çene merakı) sahip ama Mob, Saitama’dan aldığımız o elektriği veremiyor. En azından ben alamadım. Bunda herhalde Mob’un henüz bir çocuk oluşu, bazı yönlerden deneyimsiz oluşunun da etkisi vardır. Animenin benim gözümde en büyük eksisi ilk birkaç bölümünün açıkçası yeterli düzeyde olmaması. Hatta ilk iki bölüm sıkıldım bile diyebilirim. Fakat bölümler ilerledikçe Mob’un sinir katsayısı gibi tempo da arttı ve bir müddet sonra bir baktım ki One Punch Man’da olduğu gibi izlerken zevk almaya başladım. One Punch Man’dan sadece yarım puan düşük vermemin sebebi de bu. Bir müddet sonra sanki Saitama’nın psişik güçlü versiyonunu izliyormuş hissine kapıldım ve ikinci sezona açık kapı bırakan sezon finaliyle de tatmin oldum.
Animenin çizimlerini ilk bakışta çok yadırgadım. Yine One Punch Man’e benzeyen farklı bir teknik kullanılmış ama bu sefer biraz abartılmış. Karakterler ve mekanlar daha bir karikatür gibi ve her ne kadar Mob’un yüz ifadesi Saitama’ya benzese de anime ana kaynağına One Punch Man’dan daha fazla bağlı kalmış. Şahsen ben buna bir artı diyemem. Mob da bir webcomic ve çizim bakımından alışılagelen mangalardan çok farklı. One Punch Man da farklıydı ama Mob benim gözümde kimi zaman farklı olmaktan ziyade bildiğiniz kötü gibiydi. Bunun dışında çatışma sahneleri, kullanılan kan miktarı, az da olsa dram içeren sahneler çok başarılı yansıtılmış. Evet, çizimler kimi zaman göze batsa da aktarılmak isteneni başarı ile aktarmasını da başarıyor.
Animenin açılış parçası “99” benim çok hoşuma gitti. Ritmi ve yüze doğru (animenin ismine atıf olarak) sayımı ile oldukça başarılı buldum ve hemen her bölümde dinledim. Tabi açılış sekansıyla da birleşince çok eğlenceli bir açılış olmuş. Kapanış parçası “Refrain Boy” da fena değil ama açılış parçasının yanında doğal olarak gölgede kalıyor. Bölümler esnasında çalan parçalara da diyecek bir sözüm yok.
Mob Psycho 100 izlenmesi zevkli, eğlenceli bir anime. Zaten One Punch Man’i izleyen herkes eminim izleyecektir. İlk bölümleri sıkıcı gelebilir ama bölümler ilerledikçe güzelleştiği de inkar edilemez. Ayrıca sıra dışı içeriği ile tıpkı Saitama ve arkadaşları gibi farklılığını belli ediyor.
Yönetmen: Akira Iwanaga
Stüdyo: Asread
Tür: Korku, Gerilim, Gizem, Dram
Yapım Yılı: 2003
Bölüm Sayısı: 4 OVA
Anime Puanı: 10/8
Dört bölümlük bir OVA (original video animation) serisi olan Corpse Party: Tortured Souls, aynı adlı bilgisayar oyunundan uyarlanan bir yapım olarak karşımıza çıkıyor. İlk olarak 1996 yılında sadece Japonya'da ücretsiz olarak PC-9801 adlı bilgisayar için geliştirilen yapım ancak 2008 yılında yenilenerek ve genişletilerek resmi bir oyuna dönüştü. 2008 yılındaki dönüşünden sonra popülerleşen Corpse Party, anime serisi dışında hikayesi farklı altı mangaya ve iki live-action filme uyarlandı.
Geleneksel Japon korku sinemasının korku öğelerinden hayaletleri işkenceyi birleştiren yapımda olaylar Kisagari Akademisi'nde başlıyor. Kültür festivali sona ermiş ve yağmurlu bir akşamüzeri bir grup arkadaş birbirlerine hayalet hikayeleri anlatır. Derken tıpkı anlattıkları hikayedeki gibi sınıfın kapısı açılır ama içeriye kötü bir ruh değil de öğretmenleri girer. Artık toparlanma vakti gelmiştir çünkü iyice geç olmuştur. Yedi arkadaş, sınıf öğretmeni ve çocuklardan birisi olan Satoshi'nin kız kardeşi Yuka dışında okul boştur. Herkes evinin yolunu tutmadan önce kızlardan Ayumi Shinozaki "son bir şey yapabilir miyiz" der çünkü o gün arkadaşlarından Mayu "Suzume" Suzumoto'nun okuldaki son günüdür. Yapmak istediği şey ise "Mutlu Sachiko-san" adlı muskadır. Bu muskaya göre herkes insan şeklindeki kağıt parçasının bir ucundan tutacak ve herkes dokuz kez (toplamda dokuz kişi oldukları için) "Sachiko-san sana yalvarıyoruz" diyecektir. Akabinde kağıdı çekiştirecek ve herkesin elinde birer parça olacaktır. Muskaya göre bu parça, ne kadar uzakta olurlarsa olsunlar onların daimi arkadaşlıklarının simgeleyecektir.
Mutlu Sachiko-san gerçekleştirilir ve herkes bir parça kağıdın sahibi olur. Lakin beklenmedik bir şekilde büyük bir deprem meydana gelir. Ve deyim yerindeyse yer yarılır içine girerler. Çocuklar ayrı yerlerde kendilerine gelir ve artık Kisagari Akademisi'nde olmadıklarını fark ederler. Eski ve harap halde bir okuldadırlar ve daha kötüsü, her taraf eskiden insanlara ait organ parçaları ile dolu, kan ile kaplıdır. Çok geçmeden çocuklar burasının Kisagari Akademisi yapılmadan önceki ilkokul olduğunu keşfeder. Bulundukları yer çoktan yıkılmış olan Heavenly Host (imalı bir şekilde Cennetvari Ev Sahibi) İlkokulu'dur. Okulun yerle bir edilmesinin sebebi ise yaşanan acımasız cinayetlerdir. Fakat Mutlu Sachiko-san ayinini gerçekleştirenler bir şekilde bu okula gelmiştir ve üstelik yalnız da değillerdir. Okulda acı bir şekilde ölen çocukların ruhları cirit atmaktadır ve bu ruhlar huzura ermeden okulda canlı kimse huzur bulamayacaktır.
Corpse Party: Tortured Souls normal bir okul animesi gibi başlayıp ilerledikçe gerilimi tırmandıran bir anime. Sadece dört bölümü bulunduğu için bölümün süresi ortalama bir anime bölümünde göreceğimiz üzere 22-23 dakika değil 29-30 dakika arasında değişiyor. Arkadaşların birbirleri ile olan sohbeti, korku hikayeleri, arkadaşlık bağı gibi temalarla başlayan yapım adeta tam bir kabusa dönüşüyor. Kapalı mekanda kısıtlı kalma, intikam arayışı içindeki hayaletler, kan ve şiddet ile anime klasik korku türlerini içinde barındırıyor.
Peki Corpse Party tam olarak ne sunuyor? Anime, barındırdığı şiddet bakımından izlenebilecek en şiddetli anime olmasa da en rahatsız edici olanlardan birisi. Animede genel kanının aksine şiddet ve işkence sahneleri az. Lakin harabe bir okulun her yerinin kanla kaplı oluşu, kovalara doldurulmuş bağırsaklar, perişan haldeki iskeletler ve altüst olmuş insan bedenleri ile ürpertip gerilimi tırmandırıyor. Bir de hangi köşe başından çıkacağı belli olmayan doğaüstü varlıklar da işin içine girince okulda kilitli kalan çocukların çaresizliğini sizler de yaşıyorsunuz. Öte yandan ise animenin en büyük sorunu kimi zaman gereğinden fazla kopuk ilerlemesi. Anime sadece dört bölüm ve kaynağına mümkün olduğunca bağlı kalmak istediği için bazı sahneler hızlı ilerlemiş. Bir sahnede bir hayalet ile başınız dertte iken diğer sahnede bambaşka bir olay anlatılabiliyor.
Teknik olarak ele aldığımızda Corpse Party tatmin edici seviyede. Öncelikle çizimleri başarılı. Karakterler ise klişe. Erkekler zayıf ve yakışıklı, kızlar ise güzel ve dolgun hatlara sahip. Durum böyle olunca biraz "fan servisliği" yapılmaktan da kaçınılmamış. Satoshi'nin yanlışlıkla arkadaşının göğüslerini tutması veya görünen birkaç külot buna örnek olarak verilebilir. Bunların dışında bahsettiğim harap okul ve ceset parçaları ile bir hayli gerilimli bir ortam yaratılmış. Bu konuda Yönetmen Akira Iwanaga dersine çalışmış. Yönetmen, ileri çıkan anime serilerinde yönetmen olarak görev almasa da Bleach ve Gunslinger Girl gibi animelerin birkaç bölümünde yönetmenlik koltuğuna oturmuş. Bölümler esnasında kullanılan çan sesi gibi ritim aletlerinin gerilime katkısı büyük. Anime esnasında fazla müzik çalmıyor ama olanlar da yetiyor da artıyor. Açılış ve kapanış parçaları ise klasik shonen temalı animelerde karşımıza çıkacak cinsten. Açıkçası bu konuda içerik ve müzik arasında bir uyumun olduğunu söyleyemem.
Corpse Party: Tortured Souls'u izlerken yaşanan olaylar sebebiyle korkuyu hissediyorsunuz lakin kopuk ilerleyen hikayeden fazla bir şey beklemeyin. Animede kimin ne zaman ve ne şekilde öleceğini bilememek bir artısı ve sonunda yaşattığı sürpriz ile şaşırtmasını başarıyor. Dolayısıyla Coprse Party'yi hikaye odaklı bir animeden ziyade olay odaklı bir anime olarak izlerseniz toplamda iki saat süren korku dolu anlar yaşayabilirsiniz.
By : Kerim Moral
Yönetmen: Miura Takahiro
Stüdyo: Ufotable
Tür: Aksiyon, Fantezi, Büyü, Doğaüstü
Yapım Yılı: 2014
Bölüm Sayısı: 13 + 13
Anime Puanı: 10/8
Fate Stay Night: Unlimited Blade Works günümüz Japonya’sında büyücüler (maguslar) ile normal insanların yaşadığı bir şehirde geçmektedir ve beşinci Kutsal Kase savaşını konu almaktadır.
Kutsal Kase savaşı yedi büyücünün tarihin herhangi bir noktasında nam salmış efsanevi kahramanları “hizmetkar” olarak çağırmasıyla gerçekleşir. Bu hizmetkarlar sırasıyla Saber (Süvari), Archer (Okçu), Lancer (Mızrak Kullanıcısı), Rider (Binici), Caster (Büyücü), Berserker (Vahşi Savaşçı) ve Assassin (Suikastçi) sınıflarından seçilir. Hizmetkarlar ruhsal formdadırlar ve efendilerinin manalarından güç alırlar. Yedi hizmetkardan sadece biri ayakta kaldığında Kutsal Kase ortaya çıkıp hizmetkar ile efendisinin herhangi bir dileğini gerçekleştirir.
Seri açılışını heroini (bayan ana karakteri) Tohsaka Rin ile yapıyor. Tohsaka ailesi Kutsal Kase savaşının üç kurucu ailesinden biridir ve nesillerden beri Kutsal Kase savaşına katılmıştır. Ailenin meşru varisi olan Rin de beşinci Kutsal Kase savaşı için seçilmiştir. Rin kendi hizmetkarını çağırmak için bütün hazırlıkları tamamlayıp harekete geçer fakat umduğunun aksine Saber sınıfından bir hizmetkar yerine Archer sınıfından bir hizmetkar çağırır. Archer’ın kendisinin söylediği kadarıyla hatalı çağırma sebebiyle hafızası yerinde değildir ve kendi ismini hatırlamamaktadır.
Rin ve Archer gittikleri okulda ilk rakipleriyle karşılaşırlar, savaş sırasında okulda sandıklarının aksine bir kişi hala mevcuttur ve savaşlarına tanık olmuştur. Büyücüler ve hizmetkarlar varlıklarını gizli tutmak zorundadırlar, bu nedenle düşman hizmetkar tanığı yok etmek için harekete geçer ve onu “neredeyse” ölü hale getirir. Rin bu olaydan pişmanlık duyup tılsımlarından birini kullanarak Emiya Shirou adlı asıl ana karakterimizi hayata döndürür. Daha sonra kendisine saldıran büyücü işini bitiremediğini anlayarak tekrar Emiya’nın peşine düşer fakat Emiya’nın da zayıf bir büyücü olduğu ortaya çıkar ve hazırda bulunan çağırma büyüsüyle savaş esnasında Saber tipi hizmetkarı çağırır. Emiya zayıf bir büyücü olmasına rağmen onu önceki savaşta kurtaran üvey babasından ona bir hayal kalmıştır; “adaletin kahramanı olmak”. Bu nedenle her ne kadar zayıf olsa ve belli bir dileği olmasa bile on yıl önceki olayların tekrar yaşanmaması için Tohsaka Rin ile müttefik olup Kutsal Kase’nin sapkın kişilerin eline geçmesini engellemek ister.
Fate Stay Night: Unlimited Blade Works benim ilk izlediğim Fate animesi oldu. Benim gibi animeyi bir yerlerden duyup başlamak isteyenler için öncelikle olayı şöyle izah edeyim; Fate Stay Night, orijinalinde bir visual noveldir (görsel romandır), yani bir çeşit etkileşimli oyundur. Serinin daha sonra kronolojik olarak Fate Stay Night (2006), Fate Zero (2011) ve Fate Stay Night: Unlimited Blade Works (2014) isimli animeleri yapılmıştır. Bir visual novelde birden fazla hikaye rotası ve son olabilir, bu nedenle 2006 yapımı seri “Fate” rotasını izlerken 2014 yapımı seri ise “Unlimited Blade Works” rotasını izler ve bir yere kadar ortak bölümleri vardır. 2011 yapımı seri ise bir önceki (dördüncü) kutsal kase savaşını konu alır.
Serinin çizimleri çok güzel ve müzikleri de gayet yerinde, savaş sahneleri rutin hareketlerden oluşmuyor; dinamik ve sizi sıkmadan ekranın başında tutmayı başarıyor. Benim azıcık yakındığım yer, iki karakter birden konuşmaya başlıyor, bütün bildiğimiz şeyleri silip bütün olayları bambaşka bir formatta anlatıyorlar. Biz “iyi tamam böyleymiş.” derken aynı şey tekrar yaşanıyor ve bildiğimiz her şeyin boş olduğunu ya da o anki senaryoya uydurmak için başka şekilde işlediğini söylüyorlar ve hikaye o yönde gidiyor. Bu anlattığım olaylardan gerçekten ters takla yaptırmayı başarıp beni şaşırtanlar da oldu tabii. Serinin sonuna tatmin olmazsanız bir de görsel romandaki “iyi sonu” işleyen (serideki “gerçek son” olarak geçiyor) on dakikalık özel bir bölüm de bulunmakta.
Fate Stay Night kronolojik olarak karmaşık yapısıyla sizi başlarken biraz kafanızı karıştırsa da günümüz animeleri arasından vakit ayırıp zevkle izleyebileceğiniz bir seri olabileceğini düşünüyorum.
Yönetmen: Takeshi Nozue
Stüdyo: Square Enix
Tür: Fantastik, Bilimkurgu, Macera
Yapım Yılı: 2016
Bölüm Sayısı: Film
Anime Puanı: 10/8.5
1987 yılında sadece Square olarak bilinen Square Enix, iflasın eşiğindeyken son fantezimiz diyerek Final Fantasy adında bir oyun çıkarıvermişti. Nitekim oyunun elde ettiği başarı yapımcıların yüzünü öyle bir güldürdü ki son fantezi günümüze kadar geldi ve gelmeye de devam ediyor. 15 ayrı yapım ve onlara bağlı yan oyunlarla oyun dünyasında popülerliği tartışılmaz olan Final Fantasy serisi, şu sıralar yeni çıkacak olan oyunu ile gündemde. En çok sevilen Final Fantasy oyunu Final Fantasy VII'nin yeniden yapımı ve Final Fantasy XV derken yapımcılar rahat koltuklarından "neden daha fazla kazanmayalım ki" demiş olacaklar ki 15. yapıma bir de film çakalım (biraz kaba oldu galiba:) diyerek 115 dakikalık bir filmi serinin hayranları ile buluşturdular.
Tekken'in filminden sonra kaleme aldığım ikinci tamamen bilgisayar animasyonlu anime filmi olan Kingsglaive, Final Fantasy serisinin 29 Kasım 2016'da çıkacak olan 15. oyununun öncesinde olanları konu alıyor. Film, oyuna ön hazırlık niteliğinde ve zaten bitimindeki yazılar geçtikten sonra çıkan ek sahne oyunun giriş sahnesinden oluşuyor. Film, iki ülke olan Lucis ve Nifheim'in birbirleri ile olan savaşı ve karakterleri tanıtarak başlıyor. Şahsen isimleri ezberlemek (Lucis şehir miydi insan mı) ve kim kimdi tam olarak anlayabilmek için iki kere izlemem gerekti. Kötü ve teknolojik olarak gelişmiş Nifheim, Lucis’in güçlü büyüleri sayesinde ayakta kalan son şehri Insomnia’yı bir türlü hakimiyeti altına alamamıştır. Durum böyle olunca Nifheim imparatoru Aldercrapt, Şansölyesi Izunia’yı elçi olarak Lucis Kralı Regis’in karşısına gönderir. İmparatorun arzusu savaşı bitirmektir. Karşılığında ise Insomnia hariç tüm bölgelerin Nifheim’a bırakılmasını ve barışın sembolü olarak da Kral Regis’in oğlu Noctis ve Tenebrae (Nifheim ele geçirmeden önce) Prensesi Lunafreya’nın evlenmesini ister ki ikisi zaten çocukluk arkadaşıdır. Kral Regis teklifi kabul eder ama bir yandan da temkinli davranarak Noctis’in ortada gözükmemesini sağlar. Öte taraftan da Kralın Kılıcı (Kingsglaive yani) adlı kralın büyüsünü kullanabilen ve mültecilerden oluşan bir grup asker Nifheim ordusu ve yaratıklarına karşı amansız bir savaş vermektedir. Özellikle gençliğinde Kral Regis tarafından kurtarılan Nyx Ulric ve arkadaşları kaybettikleri toprakları geri almak için ellerinden geleni yapmaktadırlar.
Kingsglaive’de ne nedir anlamak için dediğim gibi filmin giriş kısmını iki kere izlemem gerekti. Şehirler, isimler, kim nerenin adamı, bu kimdi derken filmin başı güzel bir kafa karışıklığı yaşatıyor. Final Fantasy serilerini bilenler ne demek istediğimi az çok anlarlar. Her yapımda yepyeni bir dünya bulunmakta ve doğal olarak bu dünyanın kendi ülkeleri, kanunları, büyü ve teknolojisi bulunmakta. Film de başında neyin ne olduğunu mümkün olduğunca hızlı bir şekilde anlatmak istediği için ister istemez sıkıntı yaşanıyor.
Kingsglaive, yani Final Fantasy XV’te yaratılan dünya ve atmosferi beğendiğimi söyleyebilirim. Gerçi Nifheim’in dünyayı fethetme nedenini anlamış değilim. Yaptığım araştırmada da net bir cevap bulamadım. Yani kötü olmak için kötü olmuş gibiler. Herhalde bunun cevabını oyunda öğreneceğiz. Diğer taraftan teknoloji ve büyünün harmanlaması müthiş olmuş. Kingsglaive izleyenine hem harika bir bilimkurgu hem de fantastik bir dünya sunuyor. İçerdiği hareketli sahneler ve dövüşler de etkileyici olunca filmin başında yaşanan kafa karışıklığı yerini seyir zevkine bırakıyor.
Filmin en ihtişamlı yönlerinden birisi de şüphesiz görüntüsü. Tamamen CGI’dan oluşan film belki de izlediğim en iyi bilgisayar animasyonlu yapım. Öyle ki kanlı canlı live – action bir film izliyor sanabilirsiniz. Karakterlerin mimiklerini özellikle çok başarılı buldum. Şehir tasarımı, arabalar, dövüş sahneleri de göz kamaştırıyor ama arka planda gezinen karakterler açıkçası olmamış. Önemsiz insanların çizimleri de hakikatten kendileri gibi önemsiz olmuş. Filmde fazla müzik kullanılmamış. Olanlar ise vukuu bulan aksiyonu pekiştirmek için var. Seslendirme kadrosunda ise (İngilizce sürümünde) güçlü isimler göze çarpıyor. Kral Regis’i Sean Bean, Prenses Lunafreya’yı Lena Headey ve Nyx Ulric’i Aaron Paul seslendirmiş durumda.
Kingsglaive: Final Fantasy XV başarılı bir film ama sadece seriye aşina olanlara hitap ediyor. CGI çizimleri olağanüstü, oyuna ön hazırlık konusu da gayet tatmin edici. Lakin dediğim gibi seriyle ilgisi olmayan birisinin bu filmi izlemeye herhangi bir sebebi yok. Fakat benim gibi Final Fantasy takipçisiyseniz memnun kalma oranınız yüksek.
Yönetmen: Shin Itagaki
Stüdyo: Gemba, Millepensee, Liden Films
Tür: Fantastik, Macera, Dram
Yapım Yılı: 2016
Bölüm Sayısı: 12
Anime Puanı: 10/9
2008 yılında, daha henüz bu site bile yokken izlediğim ilk animelerden birisiydi 1997 yapımı Berserk serisi. O zamanlar daha acemiyim tabi, yarım sezonmuş, manga uyarlamasıymış falan bilmiyorum. Her bölümü ayrı bir heyecanla izliyor, bölümler peş peşe bitiyordu. Derken sıra son bölüme geldiğimde hem heyecanlanmış hem de kafam karışmıştı. Çünkü son bir bölüm kalmış ve kahramanımız Guts nasıl ilk bölümdeki haline dönüşecek diye merak içindeydim. Fakat son bölümü de izleyince uzun süre ekrana bakakaldım. Bitmişti… Öylece yarım bir şekilde ve en heyecanlı yerinde. Nette sağ sola bakıyorum ama nafile. Başka kaçırdığım bölümü veya devamı yok. Elbette sonradan öğrendik her şeyi. Devam eden mangasını ve sadece bir bölümünü kapsadığı gerçeğini istemsizce kabullendim. İlk serinin incelemesine buradan ulaşabilirsiniz.
2012 yılı olduğunda yine heyecanlanmıştım. Çünkü favori animem geri dönüyordu! Film olacakmış. olsun! 1997 yapımı serinin yeniden uyarlaması olacakmış. Hmm, olsun! Berserk olsun da dedim ne olursa olsun. Üç tane film ile benim gibi Berserk hayranlarına aynı şeyleri izlettirerek tatmin ettirmeye çalıştılar. Ve hani dedim ya ekrana bakakalmıştım diye. O malum sahneyi bir daha izlemek adeta tüylerimi diken diken etmişti. Peşine de kısa da olsa yeni sahneler görünce bayağı bir mutlu olmuştum. Üç filmlik yeniden uyarlamanın ilkinin incelemesine buradan ulaşabilirsiniz.
Sene 2016 olduğunda ise Berserk bir kez daha bizlere merhaba dedi. Lakin bir değişikti. Bunun sebebi de CGI’ın bir hayli kullanmış olmalarıydı. Gördüğüm teaserlar kafamda soru işaretleri oluşturmuştu. Guts’a bak demiştim, animasyonlu kara kılıç ustası. Fakat şöyle de bir gerçek vardı. Artık iki kere izlediğimiz Golden Age Arc kısmını geride bırakıp Conviction Arc’ı izleme fırsatı bulacaktık. Ve ne olursa olsun Berserk’ti bu!
Conviction Arc’ın konusundan kısaca bahsedecek (hafif spoiler) olursam; Golden Age Arc’ın finalinde yaşanan malum olaylardan dolayı Casca hafısazını yitirmiş, Guts da bir kolundan ve gözünden olmuştu. Kimseyi tanımayan ve küçük bir çocuk gibi davranan Casca’yı Godo adlı demirciye emanet ettikten sonra Guts, Femto olarak yeniden doğan Griffith’i aramaya ve onun gibi diğer havarileri de bularak cehenneme yollamaya yemin etmiştir. Bu arada, malum olayda kurban olarak damgalandıkları için ve kurban edilemedikleri için geceleri canavarlar Guts ve Casca’ya musallat olmaktadır. Diğer taraftan da kiliseye bağlı Zincir Şövalyeleri, Farnese de Vandimion önderliğinde Şahinler Çetesi’nin akıbetini araştırmaktadır. Bir müddet sonra da yolları bir peri olan Puck’un peşine takıldığı Guts ile kesişir. İşte o günden sonra Farnese ve sağ kolu Serpico’nun da hayatı eskisi gibi olmayacaktır çünkü Guts adeta ölümle beraber gezmektedir. Casca ise ne yazık ki güvende olduğu Godo’nun yanından istemsizce kaçmıştır. Anlayacağınız Guts’ın işi çok zordur. Bir yanda canavarlar, bir yanda kayıp Casca, bir yanda Farnese ve şövalyeleri ve bir yandan da Başrahip Mozguz. Ama telaşa mahal vermeye gerek yok. Guts’ın azmi ve dev kılıcı oldukça alt edilmesi hiç kolay olmayacaktır.
Her ne kadar çizim tekniği bakımından yeni Berserk serisi eleştirilse de şöyle bir deyim kullanmak istiyorum: Su soğuk ama girince alışıyorsun :) Evet, bana da garip geldi. Kocaman animasyon bir Guts, garip bilgisayar düşmanları falan ama çok da abartıldığı kadar kötü değiller. Özellikle mangavari çizimlerle harmanlanan CGI çizimleri bir hayli değişik ve yeri geldiği zaman çok da güzel duruyor. Tamam, benim de ilk tercihim normal çizimler olurdu ama dediğim gibi kimi sahneler hantalken kimi sahneler ise mükemmel.
İçerik olarak Conviction Arc’ın uyarlamasını beğendim diyebilirim. Berserk’e ve eski serilere yakışır şekilde bolca kan ve kopan uzuvlar kullanılmaktan çekinilmemiş. Guts her kılıcını salladığında siz de gaza geliyorsunuz. Küçük çocukmuş, yaşlıymış falan Berserk için fark etmiyor. Berserk’te herkesin kafası kopabilir, rahatsız edici görünüme sahip yaratıklar olabilir ve çıplak karakterler de (hafif sansürlü olarak) karşınıza çıkabilir. Anlayacağınız anime yumuşatılmamış ve olduğu gibi, yetişkinlere hitap edecek şekilde içeriği aktarılmış. Peri Puck’un zaman zaman chibi görünümüne bürünmesi gibi mangada da bulunan ayrıntıların atlanmaması hoş bir durum.
Alıştıktan sonra aslında o kadar kötü olmadığını göreceğiniz çizimlerden sonra sıra geldi müziklere. Açılış ve kapanış parçalarını beğenmediğimi açık açık söyleyebilirim. Nerede Tell me Why şarkısı, nerede filmlerin müzikleri. Belki de en iyi besteci olan Susumu Hirasawa yeni seride sadece iki parça ile mevcut. Eski seride ve filmlerde müzikleri ön planda olan üstadın müziklerinden ziyade Shiro Sagisu adlı besteci ipleri elinde tutan kişi. Şahsen müziklerin tamamının Hirasawa’ya emanet edilmesini isterdim çünkü eski Berserk serileri, Paranoia Agent, Paprika, Millennium Actress gibi Satoshi Kon serilerinde, ayrıca sayılmayacak kadar oyun, filmde görev alan ve kendi albümleri bulunan bir adam varken sadece iki parçasına yer verilmesi garip. Seslendirmelerde ise filmlerdeki kadro bizlerleyken yeni karakterlerden Serpico ve genç Isidro’nun sesini beğenmedim. Favori seyyularımdan olan Miyuki Sawashiro nasıl isabet bir tercih olmuşsa Serpico’nun sesi itici ve Isidro’nun sesi ise fazla kalın kaçmış.
2016 yapımı Berserk’e puan verirken biraz kanaat kullanmış olabilirim. Gelgelelim bir Berserk hayranı olarak oldukça memnun kaldım ve 2017’nin nisan ayında başlayacak olan devam sezonunu iple çekiyorum. Anime dünyasında iseniz ve Berserk’i hala izlemediyseniz 1997 yapımı seri ile hemen başlayın derim. Ben de bu arada hafızamı tazelemek için mangasına yeniden bir göz atayım :)
By : Rafet Kaan Moral
Yönetmen: Noriyuki Abe
Stüdyo: Liden Films
Tür: Fantastik, Aksiyon, Macera
Yapım Yılı: 2016
Bölüm Sayısı: 8
Anime Puanı: 10/8
Yoshiki Tanaka'nın Fars edebiyatından Amir Araslan efsanesinden esinlenerek yazdığı romandan uyarlanan Fuujin Ranbu, ilk sezonun bıraktığı yerden devam eden bir anime. Dust Storm Dance (Toz Fırtınası Dansı) olarak da adı geçen anime ilginçtir sadece sekiz bölümden oluşuyor. Animenin ilk sezon ve konu incelemesine buradan ulaşabilirsiniz.
Dediğim gibi anime tam bir devam sezonu animesi. Bu yüzden konusuna veya karakterlerine girmekten ziyade her zamanki gibi yüzeysel değineceğim. Hafif spoilerler olabilir, şimdiden uyarayım. Hikaye doğal olarak Taht Prensi Arslan etrafında dönmeye devam ediyor. Sekiz bölümde bize sunulan ise hem Arslan hem de rakiplerinin başkent Ecbatana için hazırlanışını konu alıyor. Bir tarafta Arslan güneyde ordu toplama peşindedir, tahtın gerçek varisi olduğunu iddia eden Hilmes de boş durmamaktadır. Ayrıca sürpriz olarak Pars Kralı 3. Andragoras da yine oyunun içindedir. Anlayacağınız Ecbatana’da Lusitania'nın hakimiyeti giderek zayıf bir hal almaktadır.
Konu olarak Fuujin Ranbu açıkçası pek tatmin edici değil. İlk sezondan aldığım hazzın az bir bölümünü ikinci sezon adı altında çıkan sekiz bölümden alabildim. Fuujin Ranbu daha çok çerez tadında, sanki birinci sezon ve gerçek ikinci sezon arasında köprü görevi görüyormuş gibi. Dolayısıyla içerik olarak da fazla bir çeşitlilik sunamıyor. Narsus'un türlü türlü oyunları, çekişmeler, taht oyunları bu sezonda en aza indirgenmiş.
Animenin çizimlerinde herhangi değişen bir şey yok. Garip CGI efektleri yine aynen karşımıza çıkıyor. Daha animenin ilk saniyelerinde savaş meydanında kullanılan efektler ben de buradayım diye bas bas bağırıyor. Türünün en iyi örneklerinden birisi olan bu tarz bir animede neden kötü CGI üzerinde ısrar edilir, anlamış değilim. Seslendirmeler ve müzikler de yerli yerinde. İkinci sezonun açılış parçası ilk sezonunkinin yerini tutmasa da kötü de değiller.
Açıkçası yazacak pek fazla bir şey yok. Arslan Senki: Fuujin Ranbu ikinci sezondan ziyade Sezon 1.5 gibi. 25 bölümden 8 bölüme düşmek beni şaşırttı diyebilirim. Doğal olarak içerik de hızlı ilerlediği için bu durum animeye verdiğim puana da yansıdı. Fantastik diyarda geçen macera dolu ilk sezonu çok beğenmiştim. Fuujin Ranbu da kesinlikle kötü değil ama sadece 8 bölüm olması birazcık şaka gibi.
Yönetmen: Tsutomu Mizushima
Stüdyo: Diomedea
Tür: Gerilim, Gizem
Yapım Yılı: 2016
Bölüm Sayısı: 12
Anime Puanı: 10/5
The Lost Village (Kayıp Köy) olarak da bilinen animede otuz kişiden oluşan kızlı erkekli bir grup insan eski hayatlarını geride bırakarak Nanaki Köyü’ne doğru yola çıkmıştır. Bu insanlar internette yer alan gizli bir site sayesinde bir araya gelmiştir. Gruptaki her birey geçmişinde trajik veya hatırlamak istemediği bir olay yaşamıştır ve bu yüzden gerçek dünya ile bağlarını kopararak Nanaki Köyü’nde yeni bir hayata adım atmanın peşindedir. Bu arada, gittikleri Nanaki Köyü hiçbir haritada yer almamaktadır ve varlığı bile tartışma konusudur. Adeta bir ütopya olarak görülen bu köy, otobüsü tutup turu düzenleyenlerin elde ettikleri ipuçları doğrultusunda bulunmaya çalışılmaktadır. Nitekim çok geçmeden efsanevi Nanaki Köyü’ne adım atılır ama köyde her şey derli toplu olmasına karşın bomboştur. Ve yine çok geçmeden anlaşılacaktır ki Nanaki Köyü sanıldığı gibi yeni bir başlangıç için ideal değildir. Bir ütopya hiç değildir.
Mayoiga adlı animede gerilim romanlarındaki gibi bir hava yaratılmak istendiği ortada. Gizemli bir köy, eski sakinlerinin ortada olmayışı, ormandan gelen gürültüler ve çıtırdılar, geri dönüş yolunun bulunamaması gibi olaylar Agatha Christie’nin romanlarından fırlamış gibi. Lakin bu hususta başarılı olduğunu pek söyleyemem. Öncelikle animedeki nüfusu ben çok fazla buldum. Otuz kişinin en az yirmisi açıkçası etkisiz eleman. Yer kaplamak ve izleyiciyi bu kimdi diye düşündürmekten başka bir işe yaramıyorlar. Animenin ana karakteri Mitsumune bildiğiniz klasik sessiz, saf ama gerektiğinde ikinci kez düşünmeden kendisini önce atan bir tip. Diğer karakterler arasında da ne ararsanız var. Otoriter davranmaya çalışanından akıllı geçinene, güzel ve saftan kilolu ama akıllıya kadar. Kalabalık kadrosuna karşın anime aslında gizemini ve yarattığı merakı hissettiriyor ama bölümler ilerledikçe beklenen tansiyon bir türlü artmıyor. Ortada bir şey dönüyor ama karakterler ve diyaloglar o kadar çok yer kaplıyor ki bir süre sonra ilginizi kaybediyorsunuz. Yani anime on iki bölüm ama bu bile uzun gelmiş. Daha hızlı, daha tempolu ve daha gerilimli olmalıymış.
Animenin çizimleri için fazlaca söyleyecek bir sözüm yok. Klasik anime çizimleri tarzındalar ve abartıdan uzaklar. Kızlar güzel, erkekler yakışıklı. Lakin kızlarımızın bazısı birbirine çok benziyor ki ara sıra benim karıştırdığım oldu. Çünkü bazısı zaten çok az çıktığı için tekrar onu ekranda gördüğümde diğeri ile karıştırmamak elde değil. Detay seviyesi tatmin edici ve işlenişi bakımından zayıf olsa da Nanaki Köyü’nün atmosferi başarılı. Bir sahnede kullanılan CGI efekti ise çok ilginçti. Alttaki resimde de göreceğiniz üzere ne olduğunu söyleyemeyeceğim nesne sanki 3D bir animasyon filminden fırlamış gibi. Güzel veya kötü diye yorum yapmayacağım; tek diyeceğim farklı oluşu. Animenin seslendirmelerinde de herhangi bir sıkıntılı durum söz konusu değil. Açılış ve kapanış parçaları da iyi sayılır. Özellikle kapanış parçasının her bölüm farklı karakterler ile süslenmesi hoş bir ayrıntı.
Mayoiga, nam-ı diğer Lost Village merak ettirerek başlayan ama bölümler ilerledikçe atmosferi artması gerekirken düşen bir anime. Şahsım olarak Mayoiga’yı her bölüm biraz daha sıkılarak izlediğimi maalesef belirtmek zorundayım. Kadro kalabalığı ve gizemli atmosferine karşın hikayenin beni etkileyememesi bunun en büyük nedeni.
Yönetmen: Shinji Takamatsu
Stüdyo: Studio Deen
Tür: Komedi
Yapım Yılı: 2016
Bölüm Sayısı: 12
Anime Puanı: 10/4
Animeye adını da veren Sakamoto (animenin isminin Türkçesi: Duymadın mı? Ben Sakamoto) liseye giden inanılmaz karizmatik, işinden her iş gelen, popüler, zeki, çevik, atletik, kızların ama aynı zamanda erkeklerin de gıpta ettiği birisidir. Her işten alnının akıyla ve zarafetle çıkan, onu kıskanan erkeklerin tuzak ve şakalarından adeta kuğu gibi süzülüp insanları hayran bırakarak sıyrılan Sakamoto mükemmel ötesi bir rol modeldir. Bölümler boyunca diğer öğrencilerin ve öğretmenlerin Sakamoto ile olan ilişkileri skeç tadında izleyiciye sunuluyor.
Sakamoto Desa ga’nın hikâyesi için açıkçası yazabileceğim daha fazla bir şey yok. Her bölüm kendi arasında ikiye ayrılıyor ve dediğim gibi onu kıskanan öğrencilerle, ona aşık olan kızlarla, okulun serserileri ile, onun mükemmel duruşuna takan öğretmenleri ile olan ilişkisi bolca komedi unsurları ile ekran önüne seriliyor. Sakamoto animedeki tabiri ile “cool, cooler, coolest” bir karakter ve onu zor bir durumda, kötü bir şey yaparken veya utanırken göremezsiniz. Hepimizin içten içe olmak istediği Sakamoto tam bir zerafet örneği. Lakin ne yazık ki anime serisi Sakamoto’nun yarısı kadar bile iyi değil. Bunun sebebi de on iki bölüm boyunca animenin bir – iki yer dışında doğru dürüst güldürememesi. Komedi türündeki animenin en güçlü yanı olması gereken skeçler ne yazık ki komik değil. En azından ben gülmedim. Tamam, Sakamoto karizmatik, her hareketi muhteşemlik akıyor ama o kadar. Bir bölüm, bilemediniz iki bölüm sonra sıkılmaya başlıyorsunuz. Skeçler çok klişe, cıvık, güldürmeyen, bayat espriler ve güldürme mimikleri ile elinden her iş gelen Sakamoto bile seriyi kurtaramıyor. Amacı eğlendirmek olan bir animede eğlenememek de çok büyük bir problem.
Animenin çizimleri fazla bir yenilik sunmuyor. Kalite olarak çizimler gayet güzel. Genel olarak seri lisede geçtiği için fazlaca manzara görmüyoruz ama olanlar da animenin tarzına uygun. Karakterler ise klasik anime karakterleri. Abartılı gözleri ve saç renkleri yok ama her animede karşımıza çıkabilecek tipler. Sakamoto ise zaten bambaşka bir boyut. Kullanılan mimikler ve güldürmesi gereken anlarda çıkan efektler de yerli yerinde. Açılış ve kapanış parçası seriye uygun. Öyle ahım şahım sürekli dinlenebilecek tarzda parçalar değiller fakat kötü de değiller. Tek şikâyetim bölümler esnasında hemen her sahnede aynı parçanın çalması. Hatta şu an bu satırları yazarken bile kulağımda çınlıyor. Çeşitlilik olsaymış veya bu kadar çok kullanılmasaymış iyi olurmuş.
Sakamoto Desu ga? adlı animeyi internette Sakamoto’yu görüp merak ettikten sonra izlemeye karar verdim. Nitekim Sakamoto yazılıp çizildiği kadar varmış. Kendisi görüp görebileceğimiz en mükemmel ve mütevazı karakter ama anime maalesef benim gözümde tam bir hayal kırıklığı oldu.
Yönetmen: Kunihiko Ikuhara
Stüdyo: J.C. Staff
Tür: Fantastik, Dram, Romantik
Yıl: 1997
Bölüm Sayısı: 39 Bölüm
Anime Puanı: 10/9
Bir zamanlar küçük bir prenses varmış. Anne ve babası öldüğü için çok üzgünmüş. Bir gün prensesin önünde gezgin bir prens belirmiş beyaz atının üzerinde. “Küçük kız” demiş prens, “bunca kederin altında eziliyorsun; gücünü ve asaletini asla yitirme, büyüdüğünde bile. Sana bu yüzüğü veriyorum, günü gelince seni bana getirecek.” Bunların hepsi iyi hoş, ancak kızımız prensten o kadar etkilenmiş ki bir prenses değil, prens olmaya karar vermiş. Ama bu sahiden iyi bir fikir miydi?
Susan J.Napier’in “ANİME” isimli kitabında yukarıdaki paragrafı okumam ve merakla Utena animesine başlamam bir oldu. Anime bittiğinde Utena en sevdiğim animeler listesinde yerini almayı başarmıştı. Sadece kısa bir paragraf ile izler kitleyi üzerine çeken kaç tane anime var ki? Evet, Utena sıradışı konusu ve gizemi ile her bölümde izleyici dinamik tutmayı, anlatımı ile büyülemeyi başarmış bir anime.
Öncelikle belirtmeliyim ki Chiho Saito'nun mangasından uyarlanmasına karşın Shoujo Kakumei Utena, bir süre sonra mangasından farklı bir yol izlemeye başladı. Söz konusu durum Fullmeta lAlchemist’te de mevcut. Manga bitmeden animeye başlandığında anime ya mangadan çok farklı bir konuya dönüyor ya da yarım kalıyor. Animenin henüz manga tamamlanmadan başlanması ya da manganın yayın hızını geçmesi olumsuz durumlara neden olabiliyor.
Serinin ana karakteri "Erkek Fatma" olarak tabir edebileceğimiz Utena Tenjou. Çocukken gördüğü nazik bir prensten o kadar etkilenir ki kendisi de bir prens olmaya karar verir. Bunun için hem kişiliğini hem de giyim kuşamını değiştirir. Ohtori Akademisi'ne giden Utena burada Anthy Himemiya adlı bir kızla tanışır. Anthy bir başka öğrenci ile taciz boyutlarına varan bir ilişki içerisindeyken Utena onu korumak ister ve kendisini öğrenci konseyi ile bir dizi kılıç düellosu yaparken bulur. Anthy'ye "Rose Bride" yani Gül Gelini denmektedir. Yapılan düelloların kazananı Gül Gelini’ne sahip olmaktadır.Turnuvayı kazanan "dünyada devrim yapabilecek bir güce" sahip olacaktır.Bu yüzden herkes Gül Gelini’ni istediği için turnuva şampiyonu sürekli meydan okumalarla karşılaşır. Utena içinde yoğun bir biçimde metafizik, gerçeküstücülük ve alegori barındıran bir shojo, yani daha çok kızlara hitap eden bir anime serisi. Takarazuka Revue adı verilen ve tamamı kadınlardan oluşan müzikal tiyatro benzeri görseller ve gölge oyunları da animede yer alıyor.
Animenin ana hikâyesi kendi içinde dörde ayrılmış. Dört hikayede de Utena farklı bir mücadeleye giriyor. Ortak noktaları ise hikayelerin Ohtori Akademisi'nde geçmesi ve Utena'nın Gül Gelini'nin sahibi unvanını korumaya çalışması. Düello için meydan okumalar geri çevrilemez ve hepsi akademinin dışında kalan yüksek platformda gerçekleştirilir ki burası sadece düelloculara açık bir yerdir. Gül Gelini düellocuların ceketlerine güller takar ve düellocular da kılıçlarını kullanarak rakibinin güllerini kopartmaya çalışır. Gülünü kaybeden düellocu mücadeleyi kaybetmiş olur. Anime içerisinde geçen dört hikaye sırası ile şöyle:
Öğrenci Konseyi
İlk bölümden 13. bölüme kadar sürmektedir ve Utena, Anthy ve diğer karakterleri tanıtmaktadır. Hikayede Utena'nın Gül Gelini’ni nasıl kazandığı ve öğrenci konseyi ile mücadelesi anlatılmaktadır.
Karagül Hikayesi
14. bölümden 24. bölüme kadar sürmektedir. Öğrenci konseyini bertaraf ettikten sonra Utena'nın önüne yeni bir tehdit çıkar: Souji Mikage. 18 yaşındaki dahi, bir danışman kılığında üstün zekasını kullanarak insanları manipüle etmektedir.Siyah gül armaları taktırdığı öğrencileri Utena'nın üzerine gönderir.
Akio Ohtori Hikayesi
25. bölümden 33. bölüme kadar sürmektedir. Mikage olayından sonra Utena yeniden öğrenci konseyi üyeleri ile düello yapmak zorunda kalır. Üstelik öğrencilerin artık yeni yetenekleri de vardır. Ayrıca,Akio onu baştan çıkarmaya çalışır ve bu sebeple Anthy ile arası açılır.
Kıyamet Hikayesi
34. bölümden son bölüm olan 39. bölüme kadar sürer. Düelloların arkasındaki karanlık sırlar açığa çıkar ve Akio ile Anthy’nin gerçek niyetleri belli olur. Utena ile Akio ilk ve son kez düello için karşı karşıya gelirler.Utena, Akio’yu yener ama Anthy ihanet edince Utena kaybeder.
Mangada hikaye biraz daha farklı. Hikayenin başlangıcında Utena başka bir okula gitmektedir. Okul yönetimi ile sorun yaşadığı için yönetim, iç mimar olan teyzesi ile iletişime geçer. Utena’nın arkadaşı Kaido izleyiciye tanıtılır.İkilinin arasında sıkı bir dostluk vardır. Mangada Utena’nın anne ile babasının ölümünden sonra bu kadar dik başlı hale geldiği anlatılır. Utena’ya her sene güller açtığı zaman bir mektup gelmektedir. Utena’nın söylediğine göre bu mektuplar,henüz küçük bir kızken bir prens tarafından kurtarıldıktan sonra gelmeye başlamıştır. Kaido’nun da niyeti bu mektupları göndereni bulmaktır. Mangada bölümler ilerledikçe Utena teyzesinin iş arkadaşı olan Aoi Wakaouji ile tanışır. Kendisi Utena’yı kurtaran prense çok benzemektedir ve prensin taktığı yüzükten takmaktadır. Uteno, Aoi’yi prensi sanır ama hayalleri Aoi ile teyzesini uygunsuz olarak yakalayınca yıkılır. Kaido ise Utena’ya gönderilen mektupların Aoi’un okuduğu okuldan geldiğini öğrenir. Bunu öğrenen Utena da okulunu değiştirmeye karar verir. Prensini aramaya giden Utena arkasında kalbi kırık bir Kaido bırakır. Utena’nın yapımında yönetmen Kunihiko Ikuharadahil Sailor Moon animesinde görev yapan birçok kişi çalışmış. Yönetmen Ikuhara, bu animede Sailor Moon’daki başarıyı yakalayabileceğinden emin olmamasına rağmen Utena’nın son işi olduğunu düşünerek kariyerinin zirve eserini yapmak istemiş.
Utena’nın, Shoujo Kakumei Utena (Revolutionary Girl Utena) isimli beş sayılık mangası, aynı isim ile yayınlanan 39 bölümden oluşan anime serisi ve 1999 yılında yapılan Adolescence of Utena isimli bir anime filmi bulunmaktadır. Televizyon serisi ile film paralel doğrultuda ilerlese de bazı değişiklikler yapılmış. Utena'nın film versiyonu oldukça ilginç bulunmuştur. Bu ilginçliğin en büyük sebebi kahramanların görünüşlerinin ve karakterlerinin değişmesidir. Özellikle filmdeki Anthy Himemiya karakteri seriden oldukça farklıdır. Filmde Anthy karakteri çiziminin seriye göre daha güzel olduğunu söyleyebiliriz. Anthy seride pasif bir karakter olarak ortaya çıkarken, filmde flörtöz ve dik başlı bir karakter olarak görünmekte. Ayrıca filmde Touga Kiryuu ve Utena arasında bağ, seridekinden oldukça farklıdır.
Çizimleri bakımından animeye, Riyoko Ikeda'nın The Rose of Versailles'in (Versailles Gülü) ilham kaynağı olduğu sıkça konuşulmuştur. Kayan aynalar, desteksiz merdivenler gibi unsurlar Versailles Gülü'nde de yer almıştı. Utena'da da gerçeküstü manzaraların yanında buna benzer sahneler mevcut. Ayrıca devrim yapmak, güllerin sıkça kullanılması, asalet ve düellolar da Versailles Gülü’nü fazlası ile hatırlatıyor. Özellikle Utena Tenjou ile Oscar François karakter olarak birbirini anımsatmakta. (ikiside erkeksi dişi karakterler). En büyük benzerliklerden bir diğeri ise Utena’nın Anthy’yi, Oscar’ın ise Maria Antoinette’yi korumaya çalışmasıdır. Maria Antoinette’in son derece kadınsı olması ile Anthy karakterinin de aynı özelliği taşıması; Oscar ve Utena’nın da erkeksi dişi karakterler olma özellikleri aynıdır. Oscar, babası tarafından erkek gibi yetiştirilir, Utena babasız kaldığı ve güçsüz olmaktan korktuğu için erkek gibi yetişir. Utena’nın savaşı Gül Gelini’ni kurtarmak, Oscar’ın savaşı babasının arzusunu gerçekleştirmek ve iyi bir asker olmaktır. Her iki karakterde başkaları için kendi yaşamlarından ödün vermişlerdir. Lakin bu konuşulanlara rağmen yönetmen Kunihiko Ikuhara, Versailles Gülü'nün, Utena’ya kaynak olmadığını birçok kez dile getirmiştir. Ikuhara'nın söylediğine göre Utena'nın konsepti, Sailor Moon Super S: The Movie anime filminden gelmektedir. Çünkü Ikuhara'nın orijinal fikirleri Sailor Moon filminde kullanılmamış, yönetmen de akabinde projeden ayrılarak fikirlerini Utena'da uygulamıştır.Sailor Moon animesinde de eşcinsel karakterlerin bulunması Utena ile benzerliklerindendir.
Utena'da masallarda kullanılan motiflere sıkça rastlıyoruz. Kaleler, yakışıklı prensler gibi. Bununla birlikte, hikayeler mangalarda gördüğümüz geleneksel shoujo temaları ile (güzel kızlar ve erkekler, romantik yakınlaşmalar) desteklenmiş. Utena'da metafizik göndermeler de bulunuyor. Utena bir illüzyon dünyasında yaşamaktadır ve bu dünyadan gerçekliğe adım atmaktadır. Serinin sonunda Anthy’nin eline bir çanta alması artık kendi bağımsızlığını kazandığını ve zincirlerinden kurtulduğunu temsil eder. Utena ve Anthy'nin ilişkisi ise metafor olarak iki yarımın birleşme ihtiyacı olarak tanımlanmıştır. Utena ne kadar erkek gibi davranırsa Anthy o kadar narindir. Lakin ikisi de birbirlerine olan sevgilerini doğrudan açıklamaz. Kullanılan kırmızı renk ise karakterlerin hırsını temsil etmektedir. Utena'nın merdivenleri çıkarken geçirdiği dönüşüm ve çalan “Zettai Unmei Mokushiroku” adlı parça, o dönemin diğer popüler shoujo içeriği gibidir. Yani müzik eşliğinde karakteri değişen ve dönüşüm geçiren kız teması Utena'da da mevcut. Utena
için sürrealizm dolu bir anime denilebilir. Bunda yönetmen Ikuhara'nın sanat ve tiyatro sevgisinin yeri büyük. İlk bölümden son bölüme kadar Utena, anlamı olmayan olaylardan adeta anlam çıkarmaktadır. Sonu yokmuş gibi görünen spiral merdivenlerin çıktığı düello meydanının tepesinde süzülüyormuş gibi duran tersyüz bir kale, esrarengiz yorumlar yapan gölge kuklaları, sözleri kadar değişik ama bir o kadar da görkemli olan müzikleri animeye gerçeküstü bir hava katıyor. Karakterlerin düşünceleri ve duyguları mümkün olduğunca estetik bir şekilde sunulmuş. Anthy her ne kadar kırılgan ve narin Gül Gelini olarak lanse edilse de özellikle evcil hayvanları başta olmak üzere garip zevklere sahiptir. Seride bulunan tüm erkekler işe yaramaz ve zorba olarak tasvir edilmiştir. Utena adeta kendi dünyasında bir halüsinasyonun içinde yaşıyor gibidir. Serinin sonunda ise şaşırtıcı gerçekler ortaya çıkar. Akio ve Anthy hakkındaki gerçekleri öğrenen Utena ile birlikte seyirci de büyük bir şokgeçirir. Anthy aslında bir cadıdır.Yıllar önce Akio’yu kurtarmak için kendisini kasabalıların önüne atmış ve öldürülmüştür. Utena küçüklüğünde Anthy’in acılar içinde arafta sıkıştığını görmüş ve bu sebeple prens olmaya karar vermiştir. Anthy’ye sonusuz derecede güvenen ve onun için ölümü göze alan Utena en büyük darbeyi de Anthy’den alacaktır. Ama serinin sonunda Utena’nın dileği gerçek olacak ve Anthy bir birey olduğunu anlayacak, özgürlüğe adımını atacaktır. Belirtmem gereken bir diğer nokta ise animede ensest ve eşcinsel ilişkilerin bulunuyor olması ama bunların açık şekilde gösterilmemesi. Anthy ve Utena arasındaki duygusal ilişkiyi filmde daha net görürken seride hiç görmediğimiz cinsel yaklaşımlarıda filmde görmekteyiz. 1990'ların en önemli animesi olarak gösterilen Utena, Animation Kobe tarafından yılın televizyon animesi ödülünü 1997 yılında kazanmıştır.
Animedeki çeşitli biçimlerde tasvirler karşımıza çıkmakta. Gerçekte yıllar önce bir yangında ölen Mikage’nin seride bulunmasının nedeni herkesin onu yaşıyor sanmasıdır. Dolayısıyla herkes onun öldüğünü düşünürse var olmayacaktır. Kısacası tüm mesele fikirlerin ne kadar güçlü olabileceğidir. Bu örneğe serinin sonunda Utena’nın hatırasının herkesin aklından silinmesi de verilebilir. Lakin Anthy ve Akio hala Utena’nın kim olduğunu hatırladığı için Utena bir yerlerde yaşamak zorundadır. Seride karşımıza bolca gül çıkıyor. Kırmızı güller bireyleri tek tek temsil ederken siyah güller hepsinin ortak davasının (Utena’yı alt etmek) sembolüdür. Kelebekler ise birçok tasvirde olduğu gibi başkalaşımı temsil eder. Karagül hikayesinin sonunda çıkan kediler ise aileyi, Akio’nun tarottan gelen arabası yetişkinliği, seks, tutku ile dönüşümü simgeler. Bunların dışında Miki’nin sürekli kronometresine bakması okulda zamanın farklı aktığının farklı olmasından kaynaklandığı içindir. Yani Miki zaman tutmaktadır. Son olarak animede bahsi geçen dünya devrimiyse Anthy’nin itaatkârlığının yok edilmesidir.
Yönetmen: Satoshi Kon
Stüdyo: Madhouse
Tür: Komedi, Dram, Macera, Romantik
Yıl:2001
Bölüm Sayısı: Film
Anime Puanı: 10/8.5
Sanırım Hayao Miyazaki'nin 2001 yılında çıkan Ruhların Kaçışı adlı anime filmini izlemeyen kimse kalmamıştır. Studio Ghibli'nin bu eseri kadar meşhur olmasa da 2001 yılında bir film daha çıktı karşımıza ve oldukça da ses getirdi. Perfect Blue'dan sonra ikinci yönetmenlik deneyimi ile mükemmel bir kurgu sunan Satoshi Kon’in Millennium Actress adlı yapımı, bir aktristin çocukluktan yetişkinliğe kadar yaşamını gözler önüne seriyor. Capcanlı animasyonları, flashbackler kullanarak kurgu ile hikâye arasındaki ince çizgiyi yok edişi ve en önemlisi şahane öyküsü ile kült olmuş bir anime filmi.
Günümüzde bile ne yazık ki birçok insan hala tüm animasyon filmlerin komik ve sadece çocuklara hitap ettiğini düşünmekte. Dahası, "anime" kelimesini kullandığınızda yüzünüze anlamsız bir şekilde bakabiliyorlar veya sizin sadece "Pokemon"dan bahsettiğinizi düşünebiliyorlar. Dolayısıyla sözünü ettiğim birçok insan aslında neleri kaçırdığının farkında bile değil. Tamamen yetişkinlere hitap eden, içinde şiddet ve cinsellik gibi unsurların bulunduğu, onların deyimi ile "çizgi filmler" akıllarına gelmiyor bile. Durum böyle olunca insanlar Milennium Actress gibi bir mücevheri çok kolay es geçebiliyorlar. Yirminci yüzyıl Japon sinemasını temel alması; komedi, dram ve romantizmi harmanlaması ile Milennium Actress çocuk filmi olmaktan çok ama çok uzak. Tam tersine bu film; çeşitli deneyimler kazanmış, başarılar elde etmiş veya hayal kırıklıkları geçirecek kadar çok yaşayabilmiş insanlar için.
İlk izlenimler bazen filmler için her şey demektir. İzlediğiniz küçük bir fragman, gördüğünüz bir resim ön yargılar oluşturmanıza neden olabilir veya filmi daha da merak ederek beklemenize sebebiyet verebilir. Milennium Actress, sürpriz bir şekilde “bilimkurgu filminden çıkmış” bir sahne ile başlıyor. Ekranda bir kadın vardır ve bir adamın ettiği tüm itirazlara rağmen uzaya çıkmaya kararlıdır. Kadının inatçılığı ise bir başka adama verdiği sözden ileri gelmektedir. Acaba bir yanlışlık mı var? Bu başka bir film mi derken sahne aniden donar ve anlarız ki izlediğimiz aslında orta yaşlı bir adamın seyrettiği bir filmdir. Orta yaşlı adamın adı Genya Tachibana’dır ve kendisi de izlediği filmdeki aktristinin büyük bir hayranıdır. Tachibana'nın film keyfi ansızın meydana gelen bir deprem ile bozulur. İşte bu anlattığım Milennium Actress'in sadece birkaç dakikası. Hani dedim ya bir filmin ilk sahnesi önemlidir; filmin geri kalanının kaderini belirleyebilir diye. Aslında bu kural Milennium Actress için geçerli değil çünkü filmde flashbackler vasıtasıyla bir ileri bir geri gidiyoruz. Bir bakmışsınız günümüzdeyken bir bakmışsınız geçmişe gitmişiz. Peki hangisi gerçek, hangisi hikaye?
Bir kadının hayatından kesitler ekranda gelip gitmektedir. Öncesi siyah beyaz, sonrası renkli... Bir video kasetin ileri ve geri sarılması gibi, Chiyoko Fujiawara'nın hayatına konuk oluyoruz. Tachibana, yetmişinci yıl dönümünde Ginei Studios üzerine bir belgesel hazırlamaktadır ve Fujiwara da onlarca yıl stüdyonun adeta kalbi olmuştur. Ginei Studios yıkıldıktan sonra Fujiwara da köşesine çekilmiş ve deyim yerindeyse zamanla yok olmuştur. Tachibana ise aktristin büyük hayranıdır ve Fujiwara'nın izini bulup onunla röportaj yapmak yardımcısının gözünde sıkıcı bir iş olsa da onun için altın kadar değerlidir. Bir zamanların aranan oyuncusu, dünyalar güzel Fujiwara, yıllar onu yıpratmış da olsa kanlı ve canlı olarak Tachibana'nın karşısındadır ve bu bile onun nefesini kesmeye yeterlidir. Tachibana nefes almayı hatırlayıp kendine geldiğinde karşısındakini şaşırtma sırası ondadır. Tachibana, yanında getirdiği eski bir anahtarı Fujiwara'ya hediye eder. Anahtarı gören Fujiwara'nın ise gözleri büyür ve derinden etkilenir. Fujiwara, Tachibana'ya uzun yıllar önce kaybolan bu anahtarı nereden bulduğunu sorar ama Tachibana cevap vermekten kaçınır. Akabinde gizemli anahtarın macerası başlar ve Fujiwara'nın hayat hikayesi gözler önüne serilir.
Chiyoko Fujiwara'nın hayatının farklı dönemlerine girdiğimiz için bir karakteri üç farklı seyyu (seslendirmeci) seslendirmekte. Siyah - beyaz ve soluk kırmızı renklendirmeyle evden kaçmış genç Fujiwara'nın hikayesi 1930'lu yıllarda faşist bir Japonya'da başlıyor. Chiyoko Fujiwara, 1923 yılında Büyük Kanto Depremi sırasında doğmuştur ve babasını o depremde kaybetmiştir. Fujiwara oyuncu olmak istediği için annesi ile tartışmıştır. Fujiwara, annesine yapımcı stüdyo Ginei Studios'tan birisinin onu gözlemlediğini ve geleceğin yıldızı olabileceğini anlatmaya çalışır. Elbette bu kelimeleri duymak, Fujiwara'nın öyküsünün başlangıcını dinlemek, Tachibana için bir hazine değerindedir. Derken o da nesi? Tachibana ve asistanı da Fujiwara'yı keşfetmek için oradadır!
Bir film karakterinin doğrudan seyirci ile konuşması veya göndermeler yapması anlamına gelen "Dördüncü duvarı yıkma" olayını az çok duymuşsunuzdur. Peki ya iki gazeteci hem gelecekte hem de geçmişte geziniyorsa? Üstelik ikisi de bunun farkında olup olaya şaşırıyorsa? Kısacası Tachibana ve yardımcısı sadece belgesel çekmek için Fujiwara'nın yanında değil, kafasının da içindedir. Bir ileri bir geri giderek çizgi roman gibi kokan hikayesi ile çok geçmeden izleyici de onlara katılır.
Fujiwara'nın hayatına beklemediği anda gizemli bir adam giriş yapar. Bu adam istemeden de olsa Fujiwara'ya çarpınca adamın yaralı olduğunu anlarız. Bu kişi, aynı zamanda, hükümetin peşinde olduğu bir ressamdır. Fujiwara ressamı saklar ve yaralarını sarar. Bu arada genç yeniyetme Fujiwara, ressama aşık olmaya başlar. Ancak ne yazık ki ertesi gün ressam kaçmak zorundadır. Ondan geriye kalan şey sadece bir anahtardır. Evet, Fujiwara'nın kaybettiği anahtardır bu. Fujiwara da bir şeyden artık emindir: Ünlü bir oyuncu olacak ve ressamı bulacaktır.
Tachibana ile Fujiwara'nın birbirleri ile etkileşimini izlemek kimi zaman eğlenceli olsa da genelde derin ve duygusal anlar yaşatıyor. Tachibana, Fujiwara hakkında her şeyi bildiğini düşünse de sonuçta bildiği tek şey yer aldığı filmleridir ve Fujiwara'nın kişiliği hakkında öğrendiği her yeni bilgi yeni bir hikâyeye sebebiyet verir. Hal böyle olunca Tachibana'nın Fujiwara'ya olan hayranlığı her dakika artar. Özellikle sıra ikinci dünya savaşı dönemine geldiğinde Fujiwara'nın kötüleşmesi ve Tachibana'nın kendi annesiymiş gibi ilgilenmeye çalışması görülmeye değer.
Chiyoko Fujiwara büyüdükçe kullanılan animasyon teknikleri, renkler ve tonlamalar da değişiyor. Kullanılan her yeni teknik o dönemin Japonya'sını gözler önüne seriyor. Elbette, anime filminin teknikleri; anime içinde çekilen filmlerin teknikleri birleşince ortaya “cümbüş” diyebileceğimiz bir renk şenliği çıkıvermiş. Müziklerden sorumlu olan Susumu Hirasawa ise kendisini yeterince kanıtlamış bir isim. Müzisyen daha önce, Satoshi Kon'la beraber birçok projede beraber yer aldı. Yani aralarındaki uyumu tartışmaya bile gerek yok.
Milennium Actress ilk bakışta kurgusu karışık bir anime filmiymiş gibi gelebilir. Zamanda bir ileri bir geri, bir kadının düşüncelerinde iki adamı ve diğer öğeleri takip etmesi zormuş gibi duruyor ama aslında hiç de öyle değil. Bunun sebebi de Satoshi Kon'un ustalığını ikinci yönetmenlik deneyiminde de sergilemiş olması. Kaos içinde bir düzen var diyebilirim ve her ne kadar karmaşa hakimmiş gibi gözükse de her şey sırayla. Yönetmen, duygularımızı hitap etmeyi çok iyi başarmış. Satohi Kon, hafızasını ve hayal gücünü bu filmde harmanlayarak şahane bir yapıt ortaya çıkarmış. Edo dönemine ve Mançukuo dahil Japon tarihine yapılan göndermeleri de es geçmemek lazım. Filmi izlerken kimi zaman eğlenirken kimi zaman göz yaşlarınızı zor tutacağınızdan emin olabilirsiniz. Bir anahtarla başlayan öykü, anahtarın açtığı şeyin ne olduğunu öğrenmemiz, onun içinde olan şeyin ortaya çıkması derken farklı bir hikaye doğuruyor ve filmler ile anlatılan hikaye iç içe girerek sımsıcak bir şölen havası yaratıyor. 2001 yılında yılın animesi dalında verilen en büyük ödülü Ruhların Kaçışı ile paylaşan Milennium Actress hem kurgusu hem de barındırdığı birden fazla çizim tekniği ve görsel oyunları ile duygularınıza hitap edecek bir anime. Zaten yönetmen koltuğundaki isim Satoshi Kon. Ayrıca belirtmek isterim ki 1997 yılında Perfect Blue animesinde Hitchcock tarzı ile karşımıza çıkan yönetmen Satoshi Kon, 2006 yılında Paprika animesi ile Davıd Lynch tarzını yakalamıştır. Daha fazla söze gerek var mıdır?
Yazı, ilk olarak Japon Sineması adlı sitede yayınlanmıştır.