ne güzeldir bu.
kocaelisin sen bizim canımız*
kederden kederiyorum.
Butimar kuşu, pers mitolojisinde efsanevi bir kuştur. Sıvı ihtiyacını deniz suyu ile karşılar. Denizi o kadar çok sever ki, deniz kıyısına konar, kanatlarını açar ve tek başına oturur denizi seyreder.
Denizin bir gün kuruyacağından korkar ve bu korku yüzünden hiç su içmez. En sonunda da susuzluktan ölür.
Ayrıca, Sadık Hidayet’in Kör Baykuş kitabında da ” butimar ” öykünme konusu olarak yer almıştır:
”Ben hep, dünyada susmaktan daha iyi bir şey yoktur, butimar gibi olan insan daha iyi insandır diye düşünürdüm. butimar, deniz kıyısına çöker, kanatlarını açar, oturur tek başına.
Ama ben hiç de öyle yapamam şimdi..”
tindersticks - my oblivion
bir mektuba nasıl başlanmamalıdır*
hayat belki
bir kadının her gün filesiyle geçtiği uzun bir caddedir
hayat belki
bir adamın kendini dala astığı iptir
hayat belki
okuldan dönen bir çocuktur
hayat belki
iki sevişme arası rehavetinde yakılan bir sigaradır
ya da
yoldan geçen bir başkasına
şapkasını kaldırarak anlamsız bir gülümseyişle
¨günaydın¨ diyen adamın
şaşkınca karşıya geçişidir.
furuğ ferruhzad, yeniden doğuş.
tiyatro kurallarının geçerli sayıldığı bir yaşam bu albayım. yani bir bakıma öyle.
tanımlar, eylemler parantez içinde. zaman parantez içinde. elini nereye koyacağını bilememek, bilmezliğin verdiği endişeyi tebessümle bastırmak parantez içinde. ve bunları kimseler dile getiremiyor sahnede. parantez içinde!
bunu da ne evde ne dışarıda ya da işte gecekonduda (size kalırsa üç katlı apartman albayım) ortaya konulamayacak türden bir oyuna dönüştürdük.
oyuncu, oyun yazarı, seyirci ve sahne biziz albayım.
oyunlarla yaşıyoruz. -yine güzel bir cümleyi çok yanlış yerde kullandım-
şimdi seni anlıyorum gecenin bu saatinde.