TEFEKKÜR
Bu gün size bir başka kitaptan söz edeceğim. “Kainat, İnsan ve Kur’an da Tefekkür” isimli kitaptan bahsediyorum. Osman Nuri Topbaş yazarı, Erkam Yayınlarından çıkmış. Bendeki baskısı 2010 tarihli 223 sayfadan ibaret.
Yıllardır okurum ama her bir yeni kitabı bitirdikten sonra eksiklerimi giderdiği, bilmediklerimi öğrettiği için yazarlarına dua ederim. Evet, bazen de öğrendiklerimiz bizlere yeni sorumluluklar yüklediği için keşke bu kadar okumasaydım, bilmeseydim dediğim oluyor. Çünkü bildiklerim karşısında bazen çaresizliğimi anlıyorum…
Ancak bu iç kahır, hayıflanma, yoksa okumak kadar insanı değerli kılan bir şey yok. Çünkü okudukça, bilgi sahibi oluyorsun, bu bilgiler ışığında da da yolunu Allah’ın yardımı ile doğru çiziyorsun….
Beyhaki der ki; “ Tefekkür gibi ibadet yoktur!”
Yazar ise önsüzde bu konuda şöyle der: “ Bizlere tefekkür ve tahassüs(kalbin idrakı)kabiliyetlerini lutfederek, “marifetullah” yolunu açan sonsuz kerem ve ihsan sahibi Rabbimize nihayetsiz hamd ü senalar olsun. Kainat, insan ve Kuran-ı Kerim’i en güzel en duygulu ve en derin bir şekilde okumayı talim eden Rasulullah(sav) selat olsun…
Gerçekten,tefekkür ve tahassüs, hakikate ulaşmanın ve kalbi hayata seviye kazandırmanın, vazgeçilmez bir şartıdır. Eşsiz bir hidayet ve saadet rehberi olan Kur’an-ı Kerim de, ilk ayetinden son ayetine kadar, her vesile ile bizleri tefekküre davet eder. İnsanın yaratılışındaki hikmetleri , kainattaki harikulade nizamı ve Allah’ın ayetlerini, yani ilahi kudret nakışlarını, azamet tecellilerini ve Allah’ın kainatta mutlak olan hükümranlığını tefekkür etmemiz gerekir” diyor.
Evet, Kuran’ın bir çok yerinde düşünmemiz, tefekkür etmemiz gerektiği istenir. Tabi burada düşünmekle tefekkür etmek aynı şeyler değil, bu da biline. Bu konu da başka bir gün yazı yazmak isterim. Neyse, konumuza dönelim.
NEDEN TEFEKKÜR?
Hemen aklıma bir ayet geldi, meal olarak aktarayım; okudukları ile amel etmeyenler yönelik olarak; “Onlar üzerlerinde kitap yüklü eşekler gibidirler!” Yani kimi insanlar, yükü eşek olanlara benzetilir. Bu ayete muhatap olanlar elbette tefekkür eder, kendi kendilerine hayıflanıp belki çeki düzene girerler.
Bir başka ayette, “Onlar deveye bakmazlar mı?buyurup bu mahlukata dikkat çeker. Sonra; “ Buluta, yağmura, dağlara, yeşil bitkilerin kışın ölüp, baharda dirilmelerine bakmazlar mı? Buyurup ölümü ve ahireti tefekkür etmemiz istenir. Öldükten sonra dirileceğimizden şüphe etmememiz istenir.
Gerek kainat kitabını ve gerekse yüce kitabımızı okurken tefekkür edenler, hep Allah’ın Birliğine ulaşırlar.
Kitap okurken, genelde yeni ve enteresan bulduğum bölümlerin altını çizerim. Osman Nuri Topbaş’ın bu kitabında şöyle bir cümleye rast geldim ve altını çizdim. “ Bedenin kıblese Kabe, gönlün kıblesi Allah’tır(cc)”
TEFEKKÜR HAK’KA GÖTÜRÜR.
Kitabı okuyordum ki yanıma bir delikanlı yaklaştı. Kitabı süzdü, yanıma çağırdım, çayı birlikte içtik, sohpet esnasında, bir zamanlar namaz kıldığını, secde anında hep Allah’ın bir ışık ve işaret vermesini istediğini ancak böyle bir işaret bulamadığını söyledi.
Bildiklerimi anlattım, hatta bir yabancının Müslüman olmak için böyle işaretler beklediğini, sonra İslamdan vazgeçmek isterken, Kur’an daki bir ayeti görünce müslüman olduğunu anlattım. Hikaye şöyledir: “ Bir yabancı genç Müslüman olmak ister, Kur’anın hak din olduğuna da kanaat getirir ancak Allah’tan(cc) bir işaret beklemektedir. Son anda Kur’an daki; “Benden bir işaret bekleyenler, arzı ve semayı bakıp tefekkür etmezler mi?” Mealindeki ayeti gördüğünü bunun üzerine secdeye kapanır.
İşte bu kitapta da Rabbini tanımadan, belli manevi mertebelere ulaşmanın mümkün olmadığı anlatılıyor. Bu konuya da bir başka makalemde aktarayım.
Kalan sağlıcakla.