Artık sonbahar’ın son ayındayız. Yapraklar yeşilden sarıya, sarıdan kahverengine döndü ve döküldü. Ben her mevsimi ayrı severim; yazın güneşin sıcaklığını, ilkbahar da ağaçların tomurcuklanıp çiçek açmasını,havadaki mis gibi kokuyu severim. Sonbahar da ağaçların yaprak dökmesini ve o yaprakların üzerinde yürümeyi. Kışın da içtiğim bir fincan kahveyi, kazakları ve hırkaları. Ama en çok ilkbaharı severim, sanırım bu mevsim de doğduğum için.
Bütün bir yılı evlerimizde geçirdik, geçiriyoruz. Zaman zaman ben de sıkılıyorum. Doğrusu bunun pek bir yararı olmuyor. Çok bunaldığımı hissettiğim zamanlarda sevdiğim belgeselleri izliyorum, kitap okuyorum ya da yazıyorum. Yazdıkça rahatlıyorum. Tıpkı yapraklarını döken ağaçlar gibi ben de yüklerimden kurtuluyorum. Geriye bu aciz ve savunmasız bedenim kalıyor. Beni tanıyanlar ne kadar zayıf olduğumu bilir. Fizikten güçsüz gibi görünsem de manen güçlüyüm. Ben bu durumu çiçeklere benzetiyorum. Dışarıdan bakınca çok çelimsizler, sanki ilk rüzgarda kopup gidecek gibi. Birkaç hafta sonra ise çiçek açtığını görürsünüz, üstelik çok güzeldir. İşte o çiçek gibiyiz çoğumuz. Kimimiz ise tam tersi dışarıdan güçlü gözükür ama içerisi çok kırılmıştır.
Sonbahar mevsimi ben de hep ‘bitişi’ anımsatmıştır. Bitmesi gereken arkadaşlıklar, aşklar, alışkanlıklar… Eğer biterse yenisi başlayabilir. Baharı görmek için kıştan geçmek lazımdır. Yağmurdan, kardan ve soğuktan. İnsan ömrü de buna benzer. Zorluklar aşılmalı ki, güzel zamanların keyfine varılabilinsin. Yaşanılan her zorluk kişiyi daha güçlü kılar. Farklı bir ‘ben’ çıkarır ortaya. Olaylara daha geniş açıdan bakmayı öğretir. Alınacak bir ders her zaman vardır. O dersler zamanla birer tecrübeye dönüşür. Bizi biz yapan deneyimlerimiz değil, o deneyimler karşısında nasıl davrandığımızdır. Kaçacak mıyız? Yoksa mücadele etmeyi mi seçeceğiz? Bütün mesele budur.
Merve Çiftci