Eylülün ilk gününden Namaste sevgili Şanga,
Bugün yine 6’da uyandım. 45 dakika boyunca da kalkacağıma direndim. Uyandırıp kanımı emen bir sinek de yoktu. ‘Sinek de gelmedi kalkmasam da olur’ diye bile düşündüm. Simay bırak allaşkına kalkacaksın işte uzatma dedim ve kalktım şükür.
Upavistha konasana’da olduğu kadar yanımda birine ihtiyaç duyduğum bir zaman yok sanırım. Birine sarılıp uyumayı düşler gibi of şöyle biri olsa da belimden itse sırtıma binse, üstüme otursa diye insan hayali kuruyorum.
Upavisthalar arasına ayakları kasıklara çekip, dış kenarlarını birleştirip, içlerini de tavana baktırdığın hareket var ya adı neydi Şanga? Onu koydum bugün araya- Kasıklarımdan şıpır şıpır bi açılma sesi geldi birkaç saniyeye. Şıpır diyorum çünkü gerçekten şıpırdı. Atıl kalmış bir binanın çatlak tavanından sızdıran irice damlaların yere çarpma sesi gibi böyle. Bina bile gözümde canlandı o an –yogada bina görmek enter.
İstanbul’da da kasırga fırtına çatılar uçacak diyorlardı da güneşle yağmur düetinden başka bir şey yok. Kreşendosuzca usulca. Bülent ortaçgil gibi mırıl mırıl tıngırdıyor öyle. Yeşilköy’de böyle en azından. Her nerdeysen orlarda da zaiyat yoktur umarım.
Namaste Şanga,
Sevgiler
Simay.