Hindistan çok büyük, çok fakir, çok zengin, çok uçlarda kısacası çok karışık bir yer. Ama Hindistan şehirlerinin hepsinin ortak bir noktası var: altyapıları eksik. Bu yazıdaki fotoğrafları ve bilgileri Hindistan'ın ünlü bilişim şehri Bangalore'daki bir projeden aldım. Bangalore, 2000'li yıllardan beri dünyanın en büyük sözleşmeli bilişim desteği veren şirketlerine ev sahipliği yapıyor. Şehir "Hindistan'ın Silikon vadisi" lakabıyla tanınıyor. Tam tamına 350,000 kişi bu şehirde bilgisayat teknolojisiyle ilgili işlerden geçiniyor.
Yani şehrin hali vakti yerinde. Ama diğer Hindistan şehirleri gibi kanalizasyon sistemi yok. Tuvalet atıkları binaların kanalizasyon çukurlarında depolanıyor. Ve resmini gördüğünüz vidanjörler tarafından her gün toplanıyor. Vidanjör deyince ne olduğunu bir türlü anlamıyoruz, belki de bilerek böylesine yabancı bir kelimeyi kullanmışiz, ne diyecektik? B.k kamyonu mu? Hintliler de böyle düşünmüş olmalı ki, bu kamyonların yerel adı: Bal Emici ( honey sucker). "Ne alaka? " dediğinizi duyar gibiyim.
Bazı "ballar" ise yukarıdaki beton depolarda kurutuyor ya da daha iyisi aşağıdaki gibi toprak bir depoya serilip kurutuluyor.
Bir kamyon balı emmek için 40 dolar civarı para alan "bal emiciler" bal kuruyunca bir traktörünü de yaklaşık 25 dolardan satıyor. Ballar Bangalore çevresinde daha çok muz ve Hindistan cevizi tarlalarında bitkilerin hızla gürleşmesinde ve dolayısıyla Bangalorlu bilişimcilerin daha iyi beslenmesinde kullanılıyor. Çevre daha az kirleniyor. Tam geri dönüşüm, tam doping. Bu yazıyı okuduktan sonra elinizdeki muzun ya da Hindistan cevizinin nerede üretildiğine daha dikkatli bakacakmışssınız gibi bir his var ben de? Haklı mıyım?