2.3. Suriye Devrimden Buhrana
3.1.3. İran'ın Suriye Rejimini Desteklemesindeki Rolü
126.96.36.199. Siyasi Destek
Suriye’de Mart 2011 yılında halk ayaklanmaları başlamış ve sonra ülke bir iç savaşa doğru sürüklenmiştir. Olayların patlak verdiği ilk günden itibaren İran, Suriye rejimini korumaya yönelik önemli siyasi yardımlarda bulunmuştur. İran, dış güçlerin müdahalesinden uzak siyasi ve diplomasi kanallarını kullanarak krizin çözülmesi için ciddi adımlar atmıştır. İran, Suriye ile oluşturduğu tarihi stratejik ortaklık sebebiyle, krizin çözülmesi için diğer kendisinde diğer bölge ülkelerinden daha fazla hak bulmaktaydı.
İran, Suriye krizinin çözümü doğrultusunda aynı amaca hizmet eden iki diplomasi hareketliğini yürütmüştür. Bunlardan birincisi, İran Yüksek Güvenlik Konsey Sekreteri Said Celili’nin yürüttüğü çalışmalardır. Bu çalışmalar çerçevesinde, İran ile ayını cephede mücadele eden Irak, Suriye ve Lübnan gibi ülkelerle ilişkileri genişletmek olmuştur. Bunlardan ikincisi ise, Suriye krizine yönelik çözüm bulunması için İran tarafından gerçekleşen uluslararası toplantılardır.
Bu bağlamda 30 ülke heyetinin katıldığı Tahran’da, Suriye sorununa yönelik bir siyasi çözüm bulunması için uluslararası bir toplantı gerçekleştirilmiştir. Söz konusu toplantıya başta Asya ve Latin Amerika ülkeleri olmak üzere Çin, Rusya, Irak, Hindistan ve Umman ülkelerinin heyetleri de katılmıştır. İran, bu toplantılar sayesinde bölgesel ve küresel ilişkilerini geliştirmeye çalışmış ve Suriye krizine yönelik benimsediği görüş çerçevesinde bir siyasi atmosfer yaratmaya çalışmıştır.
Yarattığı bu siyasi atmosfer ile Suriye krizine yönelik geliştirdiği kendi siyasi görüşünü diğer ülkelere de lanse etmeye çalışmıştır. Ayrıca İran, söz konusu toplantılarla başta ABD ve Türkiye olmak üzere diğer Avrupa ülkelerinin Suriye rejimine karşı oluşturdukları cephe karşında Beşşar Esad rejimini destekleyen karşı bir grup oluşturmak istemiştir. İran bu toplantıları kullanarak, bir taraftan Suriye rejimine destek çapını genişletmeye çalışırken, diğer taraftan da Suriye’deki muhalif grupların rol ve etkinlik alanını kısıtlamaya çalışmıştır (AlAstal, 2014: 189).
Suriye olaylarının uluslararası alana aşması ile uluslararası platformda Suriye’ye yönelik oluşabilecek politikalara karşı İran, bunların önüne geçebilmek için bir dizi diplomasi trafiği gerçekleştirmiştir. Bu konuda İran’ın en iyi mücadelesi, Suriye’ye olası bir askeri müdahaleyi önleyici çabaları olmuştur. Suriye’de şiddetin arttığı bir süreçte, uluslararası medyada Suriye’ye askeri müdahale söylentileri gündeme gelmiştir. Bu söylentiler, İran’ı hemen harekete geçirmiştir.
Bu konuda İran, ilk olarak olayların dış müdahale olmadan çözülmesi yönünde açıklamalar yapmaya başlamıştır. Örneğin, Cumhurbaşkanı Ahmedinejad, Suriye olaylarının dış müdahale olmadan iki tarafın da çözebileceği bir durum olduğunu ve iki tarafın da bu olgunluklara sahip olduklarını ifade etmiştir. Bununla birlikte uluslararası medyaya açıklama yapan birçok devlet adamı da Suriye’deki sorunların müdahale olmaksızın çözülebilecek bir durumda olduğunu sürekli dile getirmiştir. İran, bu sorunun uluslararası müdahale olmadan çözümü için bölgesel iş birliği
arayışları çerçevesinde sadece birkaç ülkeyi (İran, Türkiye ve Irak) işaret etmiştir. İran’ın bu tutumu bir çözümden ziyade hasımların Suriye’den uzak tutulması, Suriye’de statükoyu sürdürme ve rejim muhaliflerine verilen desteğin önlenmesi amacı taşıdığı şeklinde değerlendirilmiştir. Tabi İran bu şekilde çözüm süreci sunarken bir yandan da Suriye hükümetine elinden gelen her türlü desteği vermekten uzak durmamıştır. Ayrıca İran, diyalog ile bir çözümden bahsederken Esad’ın iktidardan çekilmesini isteyen girişimlerin karşısında olmuş ve bu ülkelere mesafeli durmuştur. Bu durum ister istemez şu sonucu ortaya çıkarmıştır; İran, Esad’ın kalabileceğini ikna ettirecek ülkeler ile daha çok irtibata geçmek istemiştir (Sinkaya, 2012: 11-12).
Diğer yandan, İran’ın siyasi ve diplomatik faaliyetleri Ruhani Hükümeti döneminde de devam etmiştir. İran, bu dönemde terörle mücadele bağlamında ‘bölgesel ve küresel güvenliğini tehdit eden, Beşşar Esad Rejiminden ziyade Suriye’de ortaya çıkan Sünni radikal gruplardır’
şeklinde defalarca aynı argümanı kullanmıştır. İran’ın terörle mücadele kapsamında yürüttüğü önemli bir diplomasi hamlesi Cumhurbaşkanı Ruhani’nin Aralık 2013 yılında BM’nin genel kurulu tarafından oylanan (dünya radikal ve terörizme karşı) bildirgesi olmuştur. Ayrıca İran Dini Lideri Ali Hamenei, Suriye’deki radikal gruplara destek vermemeleri konusunda bölge ülkelerini uyarmış, söz konusu grupların gelecekte kendilerinin de güvenliğini tehdit edeceklerini belirtmiştir. İran Meclisi Dış İlişkiler ve Milli Güvenlik Komisyonu başkanı Alâeddin Burucerdi, The GUARDİAN gazetesine verdiği bir demeçte ‘Britanya’dan ve Avrupa’nın çeşitli ülkelerinden Suriye’ye savaşmak için gelen silahlı gruplar yeniden ülkelerine döndüklerinde başta Avrupa olmak üzere bütün dünya için büyük güvenlik tehdidi oluşturacaklardır’ açıklamasında bulunmuştur. Özellikle IŞİD terör örgütünün etkinlik alanının genişlediği zamanlarda İranlı yetkililer, bölgesel ve küresel aktörlere terörle mücadele etmek için aynı cephede olmaları gerektiğini çağrısında bulunmuşlardır (Şen, 2014: 69).
Hasan Ruhani’nin Cumhurbaşkanı seçilmesiyle, İran dış politikasına yeniden hâkim olan mutedil, diyalog-yanlısı ve uzlaşmacı yaklaşımın İran’ın bölgesel diplomasisine nasıl yansıyacağını zaman gösterecektir. Ancak İran dış politikasının özellikle Suriye’de ulaşılması oldukça zor görünen bölgesel bir uzlaşıyı nasıl etkileyeceği önümüzdeki dönemde bölge siyaseti ve Suriye’nin geleceği açısından yakından takip edilmesi gereken konuların başında gelmektedir. İran’ın söylem ve diplomatik çabalarının başarısını ise en az bunlar kadar önemli olan bölgesel ve uluslararası ortam belirleyecektir. Suriye’deki savaşın bölge ülkelerine sıçrama ihtimali ve askeri, finansal ve diplomatik açıdan getirdiği büyük külfet savaşa müdahil olan tarafları diplomatik ve siyasi çözüm konusunda daha fazla iş birliğine zorlamaktadır. Cumhurbaşkanı Ruhani’nin gündeminde ilk sıralarda yer alan bölge ülkeleri ile yapıcı ilişkilerin yeniden tesisi çabaları ise büyük ölçüde Suriye Krizi’nde yaşanacak gelişmelerle şekillenecektir (Şen, 2014: 69).
188.8.131.52. Ekonomik Destek
Ekonomik ve maddi yardımlar, İran Suriye rejiminin yıkılmasını engellemek adına kullandığı diğer önemli faktörlerden birisiydi. Suriye’de iç savaş şiddetini artırdıkça İran, Suriye rejimine verdiği tasfiye niteliğindeki yardımının formunu ekonomik ve maddi desteğe çevirmiştir. Ayrıca İran’ın iç kamuoyu, ülkelerinin Suriye krizine yönelik yaptığı aşırı müdahaleden şaşırmış ve bu da İran’ın muhalif gruplarına da yansımıştır. Örneğin bu durum 2018 yılında İran’da başlayan protestolara da açıkça yansımıştır. Göstericiler İran’ın Suriye’ye verdiği maddi desteğe karşı sloganlar kullanmıştır. Son yıllarda İran’ın Suriye’ye sağladığı maddi yardımlarının hacmini belirleyen birkaç rapor yayımlanmış, bunlardan en önemlisi BM Suriye özel temsilcisi Staffan de Mistura’nın yayımladığı rapor olmuştur. Rapora göre, İran’ın Suriye savaşına yönelik yıllık harcaması 6 milyar dolar, İran’ın son altı yıldır Suriye’de harcadığı toplam para 36 milyara tekabül ederken, bu da İran’ın yılık savunma bütçesinin üç katına eşittir (Kedimi, 2018).
2010 yılı itibariyle Suriye’nin 30 milyar avroluk toplam dış ticaret hacmi içerisinde 800 milyon avro civarında payı ile on birinci sırada olan İran, Suriyeli müttefiklerine çatışmanın yaşandığı bu dönemde ekonomik olarak da yardımlarını esirgememiştir. Özellikle Suriye’nin Arap Birliği ve Batı ülkeleri tarafından ekonomik yaptırımlara maruz kalması, İran’ı bu konuda daha fazla çaba sarf etmeye yönlendirmiştir. Bu konuda, Suriye basınına demeç veren İran’ın Şam Büyükelçisi Muhammed Rauf Şeybani, ‘İran, Suriye halkının adil olmayan bu ekonomik ablukadan dolayı yaşadığı sıkıntıyı ortadan kaldırmak için elinden gelen her türlü çabayı gösterecektir’
demiştir. Ayrıca İran’ın Suriye’ye yönelik ekonomik yardımları konusunda önemli açıklamalar İran Ulusal Güvenlik Yüksek Konseyi Genel Sekreteri Said Celili’den de gelmiştir. Suriye’ye gerçekleştirdiği üç günlük ziyarette Celili, Suriye’nin altyapısının ve ekonomisinin hedef alındığını ve ağır yaptırımlara maruz bırakıldığını söylemiştir. Buna karşın Arap ve İslam dünyasından Suriye’ye uygulanan yaptırım baskısının hafifletilmesi için iş birliği çağrısında bulunan Celili, Suriye ekonomik altyapısının yeniden inşası ve Suriye’nin yeniden İslam düşmanlarının karşısında güçlü bir kale olarak durması için Tahran’ın Suriye’den hiçbir desteği esirgemeyeceğini belirtmiştir (Bakeer, 2012: 5).
İran’ın Suriye’ye ekonomik olarak desteği, daha çok sağladığı yardım fonları ile olmuştur.
Çünkü Suriye rejiminin varlığını sürdürmesi için ulusal ekonomik çarkın işleyişinden ziyade dışarıdan gelen yardımlar daha fazla etkilidir. İran bu yardımlarla Suriye hükümetinin devrimcilere karşı yürütülen savaşta hem rejimin ayakta durmasını hem de ülke içinde bulunan Şebbiha gibi çetelere ödeme yapılmasını hedeflemektedir. Bu çerçevede Suriye’de rejimin bekası için İran’dan gelen yardımlar çok büyük önem arz etmektedir (Bakeer, 2012: 5).
Suriye’deki iç savaşın derinleşmesiyle birlikte, ülkedeki alt yapı daha da tahrip olmuştur.
Diğer bir taraftan uluslararası toplumun Beşşar Esad rejiminin mali imkânlarını kısıtlamaya yönelik
Suriye’ye yönelik uyguladıkları ambargolara rağmen İran, söz konusu rejime maddi yarımlarını sürdürmüştür. Bu çerçevede Suriyeli araştırmacı Dr. Nadim El-şahatta, bir raporuna göre İran’ın sadece 2012 - 2013 yılları arsındaki Suriye harcamasının 14 - 15 milyar dolar olduğunu bu da Suriye’nin bütün gelirlerini savaş ve ambargo nedeniyle kaybettiği yıllara denk geldiğini söylemiştir. Alşahatta’nın BBC’ye verdiği bir demecinde, söz konusu paraların Suriye iç savaşında İran ordusu saflarında savaşan değişik gruplara ve Irak ve Afganlı askerlere maddi destek olarak harcandığını ifade etmiştir (Kedimi, 2018).
Uluslararası toplumun Esad’a yönelik uyguladığı ambargolar neticesine Suriye’ye olan ticaret hareketliliği neredeyse tamamen yok olmuştur. Fakat İran söz konusu ambargolara aldırmayıp, Esad rejimini desteklemek doğrultusunda Suriye ile olan ekonomik ilişkilerini geliştirmiştir. Bu çerçevede İran, Suriye ile olan ticaret hacmini 2010 - 2014 yılları arasında 280 milyon dolardan 1 milyar dolar seviyesine çıkarmıştır. Suriye ile İran aralarındaki ticareti geliştirmek adına iki deniz güzergâhı açılması konusunda anlaşma imzalamışlardır. Ayrıca İran, ülkesindeki yatırımcıları Suriye’de ulaştırma sektöründe yatırım yapmaları için teşvik etmiş, böylelikle Suriye’deki ulaştırma sektörünü kontrolü altına almıştır. İran’ın bu hamlesi, savaştan sonra Suriye’ye yapılacak doğal gaz boru hattı için bir temel oluşturmuştur. İran, özellikle enerji sektörünü Suriye’nin ekonomisine daha fazla nüfuz etmek adına, söz konusu ülkenin alt yapısının çökmesini bir fırsat olarak kullanmıştır. İran ekonomik etkinliğini Irak’ta olduğu gibi Suriye’de güçlendirmek istiyordu. Çünkü birçok İranlı şirket Irak pazarında çalışmakta ve iki ülke arasındaki ticaret hacmi 10 milyar dolar olarak tahmin edilmektedir. İran, Irak’taki deneyimini tekrarlayarak Suriye’deki siyasi, askeri ve ekonomik konumunu sağlamlaştırmaya çalışıyordu (Abdul'al, 2018).
(Financing Times) alıntılı Sky News Arabiya’nın bir raporuna göre İran, yaklaşık 4,6 milyar dolar Suriye Hükümetine yardımda bulunmuş ve yaklaşık 16 milyar doları da farklı milis gruplara harcamıştır. Burada altı çizilmesi gereken konu Suriye hükümeti, İranlı şirketlerle rekabet etmesi için Çin ve Rusya merkezli şirketleri ülkesine davet etmiştir. Suriye bu hamlesiyle, İran merkezli şirketlerin Suriye ekonomisindeki etkinlik alanlarını kısıtlamak istiyordu. İran Hükümeti, yıllardır Suriye’de harcadığı paraların boşa gitmesini istemediğinden bu duruma itiraz etmiştir (Abdul'al, 2018).
184.108.40.206. Askeri Destek
Şüphesiz ki İran Hükümeti, Suriye’de patlak veren iç savaşın ardından kademeli olarak Beşşar Esad rejimine askeri destek sağlamış, bu da sorunun kronikleşmesine sebebiyet vermiştir.
İranlı yetkililer Suriye rejimine sağladıkları desteği asla inkâr etmemişler ve bunu da katıldıkları bütün uluslararası toplantılarda açıkça beyan etmişlerdir. Örneğin İran’ın dini liderinin devrim muhafızları ordusundaki temsilcisi Ali Saidi, Kasım 2015 yılında yaptığı bir açıklamada ‘eğer ülkemin Suriye’ye yönelik yaptığı müdahaleler olmasaydı şimdi Irak, Suriye ve Lübnan gibi
ülkeler olmayacaktı’ ifadelerini kullanmıştır. Diğer bir taraftan İran’ın dini önderi uluslararası işlerin danışmanı Ali Akbar Velayeti, 27 Ocak 2018 tarihinde yaptığı bir açıklamada ‘eğer İran’ın yardımları olmasaydı Suriye rejimi birkaç hafta da yıkılacaktı’ demiştir. Ayrıca İran, her zaman
‘Suriye durumunu titiz bir şekilde gözetliyoruz ve Suriye ordusunun durumu kontrol etmesine güvencemiz tam’ şeklinde açıklamalarda bulunmuştur. Genel olarak İran devrim muhafızlarına bağlı Kudüs ordusu ile Suriye rejimine askeri destek sağlamıştır. İran’ın Suriye krizi çerçevesinde Suriye Hükümetine yönelik sağladığı askeri yardımlar aşağıdaki gibi kategorize edilebilir (AlJazeera, 2018);
Askeri yardımlar: İran’ın devrim muhafızları ordusunu kullanarak Suriye’ye yaptığı müdahaleleri kapsamaktadır. Söz konusu ordular Suriye ordusu ile yan yana Dera, Halep ve başka illerde savaşmış ve askeri ambargolara da katılmışlardır. İran derim muhafızları ordusu komutanı Muhammed Ali Caafari, Eylül 2012 yılında yaptığı bir açıklamada
“İran’ın devrim muhafızları ordusunun eğitim ve danışmanlık amacıyla Suriye’de bulunduklarını ve asla bir askeri görev için gitmediklerini” söylemiştir.
Suriye’deki olaylar genişledikçe, İran’ın Suriye’ye yönelik müdahalesi de belirginleşmiştir. Devrim muhafızları ordusu komutanı Ali Akbar, Eylül 2015 tarihinde yaptığı bir açıklamada Tahran, Suriye’nin istikrar ve güvenliğinin sağlanması için Besiç güçlerinden ve Suriye’deki örgütlerden 100000 kişilik bir ordu hazırladığını söylemiştir.
İran, müttefiki olan Suriye’ye askeri yardım sağlanması adına, ülkeye Haşdi Şabi güçleri ve özel kuvvetlerini göndermiştir. İran’ın kara kuvvetleri komutanı Ali Arasta, Nisan 2016’da “65. Tümene bağlı özel kuvvetlerin danışmanlık görevi çerçevesinde Suriye’de bulunduğunu” itiraf etmiştir.
İranlı askerlerin Suriye iç savaşında ön saflarda ölmesi, İranlı askerlerin Suriye’de sadece danışmanlık faaliyetleri sürdürmediklerinin açık bir kanıtıdır. Örneğin Şubat 2016’da devrim muhafızları ordusundan beş kişi, Besiç Güçlerinden de üç kişinin öldürülmesi ve bunların arasında Albay Hüseyin Razayi’nin de olması, İran’ın askeri ordusunun Suriye’deki iç savaşa doğrudan müdahil olduğunun açık bir göstergesidir.
Askeri danışmanlık: İran, Suriye’ye yönelik yaptığı askeri yardımlar çerçevesinde söz konusu ülkeye askeri danışmanları da göndermiştir. Devrim muhafızları komutanı 19 Eylül 2012 tarihinde Beşşar Esad rejimini korumak için, devrim muhafızlarına bağlı güçlerin Suriye’de bulunduğunu itiraf etmiştir. Tahran hükümeti, sıklıkla yaptığı açıklamalarda Suriye’de bulunana askeri birliklerin terörle mücadele kapsamında Suriye ordusuna askeri danışmanlık yaptığını belirtmişlerdir. İran, her zaman Suriye’deki askeri varlığının, klasik silahlı bir ordudan ziyade gönüllü bir biçimde olduğu görüşünü savunmuştur.
Milis güçleri ile sağlanan destek: Milis güçlerinin Suriye’ye gönderilmesi 2014 yılının başlarına dayanmaktadır, İran ilk defa 18,000 savaşçı olmak üzere askeri ve istihbarat malzemelerini Suriye’ye göndermiştir. Esad rejimini desteklenmesi doğrultusunda
Suriye’ye gönderilen söz konusu 18,000 savaşçı Irak, Afganistan, Pakistan ve Lübnan’dan gelen gönüllü savaşçılardan oluşturulmuştur. Suriye İnsan Hakları Ağı’nın 2014 yılında yayımladığı rapor da İran’ın Irak, Afganistan ve Pakistanlılardan oluşturduğu ve Suriye’ye gönderdiği Şii savaşçıların sayısını 35,000 olarak belirlemiştir.
Suriye savaşı bağlamında İran tarafından desteklenen diğer gruplar ise Asaib Ehli Hak, Bedir ordusu ve Hizbullah’tır. Söz konusu bu milis güçleri, daha önce Irak’ta savaşmış ve İran’ın kararıyla Suriye’ye geçmişlerdi. Bunların yanı sıra Lübnan Hizbullahı (Fadıl Abbas Tugayı, Kuteyb Seyid Şuheda, Fatimiyyum Tugayı, Zeynebiyyum Tugayı, Zülfikar Tugayı ve veli Amir Tugayı) gibi milis gruplar İran devrim muhafızları ordusunun şemsiyesi altında 12 tugay da kendilerini organize etmişlerdir.
Silah yardımlar: Ayaklanmaların başladığı ilk günlerde İran’a yöneltilen en önemli suçlama, söz konusu ülkenin göstericilerin ve muhalif güçlerin etkisiz hale getirilmesi için Suriye rejimine verdiği silahlar olmuştur. Eylül 2012 tarihinde BM Güvenlik Konseyi’nin Avrupalı üyeleri, İran’ı, Irak hava yollarını kullanarak Suriye rejimine silah göndermekle suçlamış, Irak bu suçlamaları kabul etmemiştir.
Televizyon kanalı Fox News’un, Ekim 2015 tarihinde yayımladığı bir habere göre Rusya uçakları, İran’ın silah yardımlarını Suriye’ye taşımaktaydı. Bazı Batılı kaynaklar, söz konusu askeri malzemelerin, eski Kudüs Tugay Komutanı Kasım Süleymani ile Rusya Savunma Bakanı Sergey Şoygu’un yardımları vasıtasıyla Suriye’ye taşındığını iddia etmiştir.
Diğer bir taraftan İsrail ordusunun 10 Şubat 2018’de yaptığı bir açıklamada, Suriye’den İsrail hava sahasının ihlal etmek isteyen İran uçağını düşürdükleri belirtilmiştir. İran ise, İsrail ordusunun yaptığı açıklamayı reddetmiş, Suriye’deki askerlerinin sadece danışmanlık faaliyetleri yürüttüklerini açıklamıştır.
220.127.116.11. Medya Desteği
İran’ın, Suriye rejimine destek bağlamında üzerinde çalıştığı bir diğer boyut da siyasi propaganda olmuştur. İran’ın Suriye politikası çerçevesinde İran medyası, Esad Rejimine hizmet cephesindeki yerini almaya başlamıştır. İlk başlarda İran medyası, Mart 2011’de Suriye’de başlayan halk gösterilerini görmezden gelmeye çalışmıştır. Suriye olaylarına karşı İran’ın basın kuruluşları, “görmezden gelme” politikasını Nisan 2011 yılına kadar sürdürmüşlerdir. Fakat gösterilerin şiddetini atmasıyla birlikte, İran’ın Şam Büyükelçisi Ahmet Musevi, Suriye olayları hakkında İran basın kuruluşlarına yaptığı bir açıklamada “Bu gösteriler, dış güçlerin yönlendirmeleriyle Suriye rejimine karşı yapılan ayaklanmalardır” ifadesini kullanmıştır. Ayrıca Musevi’ye göre Suriye olayları, 2009 yılı seçimlerinden sonra İran’da dış güçlerin kuklaları tarafından düzenlenen protestoların bir uzantısı olduğunu söylemiştir. Yine Musevi’nin Suriyelilere
gönderdiği bir mektupta Suriye rejimine sahip çıkmalarını ve Beşşar Esad rejiminin yıkılmasına yönelik yapılan bu planın bir parçası olmamaları gerektiği belirtilmiştir (AlAstal, 2014: 90).
İran iç ve dış kamuoyunu yönlendirmek adına Tahran Hükümeti yetkilileri, Suriye’deki göstericilere ve muhalif gruplara kötü imaj vermeye çalışmıştır. Tahran hükümetinin bu görüşünü de destekler biçimde Dışişleri ilişkiler Bakanlığı sözcüsü Ramin Mehmanparast, bir basın toplantısında şu ifadeleri kullanmıştır. ‘Suriye’deki ayaklanmaların, İsrail ve Amerika tarafından desteklenen Arap ülkeleri tarafından tasarlanan bir proje ve plan olduğunu ve bazı basın kuruluşlarının da hayali gösteriler yarattığını ve küçük grupların isteklerini bütün Suriye halkının istekleriymiş gibi lanse etmeye çalıştığını, ancak Amerika’nın bu oyununa kimse gelmeyeceğini söylemiştir. Ayrıca Dönemin İran Dışişleri Bakanı Ali Akbar Salihi, bir toplantıda Batı devletlerini Suriye’ye savaş tohumu ekmekle suçlamıştır. Genel olarak İran medyası, ülkelerinin Suriye politikasından esinlenerek Suriye’deki göstericileri ve muhalif gruplarını, İsrail ve ABD’nin politikasına hizmet eden kuklacılar olarak tanıtmaya ve kötü imaj yaratmaya çalışmıştır. İran basını genel olarak Suriye rejiminin üç görüşüne hizmet ediyordu. Bunlar (AlAstal, 2014: 91);
Suriye’de başlayan isyanlar ve gösteriler, Amerika-Siyonizm tarafından tasarlanan bir projenin sonucudur.
Körfez ülkeleri genelde Suudi Arabistan özelde Aljazeera kanalını kullanarak Suriye’de fitne ve savaş ortamı yaratmaya çalışıyor.
Sünni gruplar ve bölgesel partiler özellikle Saad Hariri liderliğindeki Gelecek Hareketi, Suriye’yi kaos ve istikrarsızlık ortamına sürüklemek istiyor.