Kitapçılarda karşılaşıyordum hep Özlü'yle. Ama sonra başka şeylere dalıp, onu unutup çıkıyordum. Sonunda bir arkadaşım sayesinde geçti gelime ve iyi ki de geçti. Kendisinden hiç bir şey beklemediğim halde bana çok şey veren bir yazar oldu.
Tezer Özlü, kendi anılarını anlatırken beni de geriye götürdü. 07.45 vapurunda içerde yer bulamayıp, kafamda bere, boynumda atkı, eldivenlerim yüzünden sayfaları çevirmekte zorlanarak başladım okumaya. Belki de bundan daha iyi hissetmişimdir çocukluğun ne soğuk olduğunu; orasını bilemiyorum. Farklı zamanlarda, farklı evlerde, farklı şartlarda büyümüşüz ama bakın, ikimizin de babaları ders çalışmakla ilgili aynı öğüdü vermiş:
1. Işık soldan gelmeli. 2. Kitap gözünüzden 30-45 cm uzaklıkta durmalı, 3. Çalışma biter bitmez ışıklar kapatılmalı...
Özellikle gri İstanbul'u ne güzel anlatmış Özlü. Gitmeme izin vermeyen, kaldığımda ise canıma okumak için elinden geleni yapan bu gıcık şehirde kitabın ardından Beşiktaş'tan Emirgan'a yürüyesim geldi. Herkese günaydın diyesim, bir yandan simit yiyesim, bulutların ne şekil aldığını inceleyesim, hatta ayağımı sahilden suya bir sokuverip nasıl bir his olduğunu hatırlayasım geldi. Vıcık vıcık oldukları için hiç sevmediğim yaz aylarını özledim. Anneannemin gözlemelerini, çaybahçelerinin acı çayını özledim.
Tezer Özlü'nün diğer kitaplarını da yalayıp yutacağım muhakkak. Mümkün olursa eğer yağmurlu bir havada, yorganın altında, başucumda bir bardak ıhlamurla......more
Pek çok insana göre Cesur Yeni Dünya’yı okumakta geç kalanlar arasındayım ancak okuyunca gördüm ki çok dBu yazının orijinali zimlicious'ta yayınlandı.
Pek çok insana göre Cesur Yeni Dünya’yı okumakta geç kalanlar arasındayım ancak okuyunca gördüm ki çok da bir şey kaçırmamışım aslında… Neden mi? Çünkü 1984, Biz ve Fahrenheit 451’i okudum. Cesur Yeni Dünya, ayrı bir baş yapıt tabii ama türünün örneklerine de benzediğini göz ardı etmemek gerekiyor diye düşünüyorum. 1984 kadar derin ve şiirsel olmasa da bazı kısımlar cidden aklımı uçurdu. İnsanlar hep insan olduğu ve dünya ne kadar gelişmiş gözükse de içindekilerin hırsları, istekleri, takıntıları aynı kaldığı için Aldous Huxley de Cesur Yeni Dünya’da ütopik gözüken ancak çığırından çıkmış bir dünyayı ele alıyor.
Huxley’nin dünyasında her şeyi ama HER ŞEYİ devlet kontrol ediyor. Bugün bize çok yabancı olmayan bir dünya aslında ama tabii çok daha farklı. İnsanlar doğurmuyor, çocuklar doğmuyor; hükümet tarafından üretiliyorlar. Kim olacaklarına, ne olacaklarına göre belirleniyor hem de. Yani aynı bugünkü gibi hangi seviyede vatandaşlar olacakları doğdukları an belli oluyor. Ancak onların bugüne göre bir dezavantajı var: öyle çok çalışayım da yükseleyim gibi bir şansları yok. Diğer yandan sevme, sevilme şansları da yok çünkü “herkes, herkesin.” Çocuklar daha küçüklükten cinsel oyunlar oynamaya başlıyorlar ve büyüyünce de herkes herkesle yatıyor. “Oh, ne güzel!” diyenler vardır belki ama gerçekten de hiç öyle değil.
Benzerlerinden farklı olan Bernard Marx, içerisinde yaşadığı dünyanın nasıl yanlış işlediğinin farkında olan bir adam. Bernard dünyasını sorgularken siz de bizim dünyamızı sorgularken bulacaksınız kendinizi. “Mükemmel” diye bir şey olmadığını, mükemmelliğin herkese göre değiştiğini yeniden anlayacaksınız. Kendimi bildim bileli “özgürlük, eşitlik!” diye bas bas bağıranlar var; ki ben de bunların olması gerektiğini düşünenlerdenim. Ancak insanlar, bugüne kadar olduğu gibi insan olmaya devam ettikleri sürece bunların gerçekleşemeyeceğini düşünerek umutsuzluğa kapılıyorum açıkçası.
Biraz karanlık, kafanızda binlerce sorunun uçuşmasını sağlayacak; tarih, psikoloji ve felsefeyi aynı anda yüzünüze fırlatacak bir roman arıyorsanız Cesur Yeni Dünya tam size göre....more
Bu yazıyı kitabı bitirdikten 20 dakika sonra yazıyorum. 20 dakikadır ağlıyorum ve gözyaşlarımı durduramıyorum. Ağlamam kitap bittiği için değil yalnız; her güzel şey elbet bitiyor sonuçta. Gaiman, bana kelimeleri, hikayeleri, kitapları neden sevdiğimi tekrar hatırlattığı için ağlıyorum. Küçümser bir tavırla "içindeki çocuğa fazla sarılıyorsun" diyenler için, bu dünyaları keşfedemedikleri için ağlıyorum. Bundan sonra daha da sıkı sarılacağım içimdeki küçük kıza...
The Ocean at the End of the Lane (sokağın sonundaki okyanus) 18 Haziran'da yayınlandı. Bir çok arkadaşımdan şöyle 'eleştiri'ler aldım: "hem aşığım adama diyorsun, hem de hala yeni kitabını okumamışsın!" Kimseye anlatamıyorum ki... Neil Gaiman'ın dünyasına öyle hop diye dalınmaz; fazla sarsar insanı. Kendini hazırlamak; nerede, nasıl okuyacağını belirlemek, kimsenin seni bölmeyeceğinden emin olmak, beynini tüm imkansızlıkların mümkün olacağına açmak gerek. Ancak ondan sonra Neil'ın elinden tutup kitabın kapağını açmak lazım.
Ben de son bir haftadır hazırlıyorum kendimi. Hafta sonu kargo, vs. beklemek için evde olmam gerekecekti ve iyi bir zaman olacağına karar verdim. E-kitabı Kindle'a attım, audiobook'u iTunes'a attım ve bu sabah kahvaltımı eder etmez başladım... Bir kısmını Kindle'dan okudum, bir kısmını Neil'ın sesinden dinledim ve hem bin bir parçaya bölünmüş, hem de kendimi bulmuş durumdayım.
"Bu kitabın olayı ne peki yau?" derseniz... Bir yetişkin çocukluğunu, 7 yaşındayken başına gelenleri hatırlıyor. Anlatıcımızın evinde kiracı olarak kalan bir adam sokağın sonunda, anlatıcının babasının arabasında ölü bulunuyor. Tam Hempstock çiftliğinin önünde bulunduğu için ister istemez Hempstock kadınlarıyla tanışıyorlar. Anlatıcımız, 11 yaşındaki Lettie Hempstock ile ne olduğunu, neden olduğunu keşfe çıktığında asıl macera başlıyor ve Gaiman'ın hayal dünyasında, "suyun üstünde yürümek böyle bir şey olsa gerek" hissiyle akıp gidiyorsunuz.
Eğer büyümek için heyecanlanan, çocuk olmaya dayanamayan tiplerdenseniz pişman olacaksınız. İçindeki çocukla barışık bir tipseniz, başta da bahsettiğim gibi, ona daha sıkı sarılacak, sizi bir yerlere çekiştirmeye çalıştığında ikinci bir kez düşünmeden peşinden gidecek, asıl o zaman kalbinizi takip ettiğinizi göreceksiniz.
"Adults follow paths. Children explore." - (Yetişkinler, yolları takip eder. Çocuklar keşfe çıkar.)
Sonuç olarak, Neil Gaiman'a bir kez daha aşık oldum. Kendi çocukluğumu yeniden andım ve bana kitapları sevdirdiği için anneme tekrardan nasıl teşekkür etsem diye düşündüm. Keşke ben de bir okyanusu kovaya doldurup eve getirebilsem, sonra içine atsam kendimi dedim. Sokağın sonundaki minik göletin okyanus olduğunu düşünen Lettie'ye inandım; "o okyanus diyorsa, okyanustur!" diyerek kızı sorgulayan anlatıcımıza sinirlendim. Kitabın gergin kısımlarında "korkuyorum Neil" dedim içimden ve Lettie'nin anlatıcımıza yaptığı gibi, Neil'ın bana güven vermek, korkacak bir şeyin olmadığını göstermek için elimi sıktığını hissettim...
Neil elimi hiç bırakmasın, yolculuk hiç bitmesin istedim......more
Madame Bovary, edebiyat tarihinin en karmaşık karakterlerinden biri olarak görünüyor. Yazarın vatan haini ilan edilmesine neden olan kitabın ana karakMadame Bovary, edebiyat tarihinin en karmaşık karakterlerinden biri olarak görünüyor. Yazarın vatan haini ilan edilmesine neden olan kitabın ana karakteri Madame Bovary, bugün bile eleştirmenlerin birbirine girmesine neden olabiliyor. Akıllı bir kadın olduğu konusunda herkes hemfikir ancak bazıları etrafındaki erkeklerin saçmalıkları yüzünden başının belaya girdiğine inanırken, bipolar bozukluğuna sahip olduğuna inananlar bile var! Kendince mantıklı bir evlilik yapan Madame Bovary, bir süre sonra anlıyor ki kocasıyla birlikte şehir dışında yaşamak dünyanın en sıkıcı şeyi... O da ne yapıyor? Aşkı, ihtirası başka adamların kollarında arıyor.
İçerisinde yaşadığı zamana göre "aykırı" güdüleri olan Madame Bovary, gerçek dünya ile kendi kafasında oluşturduğu, ütopik dünya arasındaki bulanık, dengesiz çizgide gidip geliyor. Bu çizgi öyle bir bulanıyor, aradığını bulamayınca gerçek hayat o kadar çekilmez oluyor ki kadıncağız intihar etmeye karar veriyor. Onun maceralarını okurken, kendinizi düşünmekten alamıyorsunuz: hayattan mantıklı şeyler mi istiyoruz? İnsanlardan bize veremeyecekleri şeyleri mi bekliyoruz? İstediğimiz bir şeye sahip olamamak dünyanın sonu mu? İstediğimiz her neyse, onu neden istiyoruz? Onun olması hayatımıza ne katacak? Olmaması neden bizi bu derece bunalıma sokuyor?
Bence aslında hepimizin içinde bir Madame Bovary yaşıyor. Ancak onun içindekileri dışa vuruş şekli, çoğumuzun cesaret edemeyeceği türden....more
Bu kitabı elime almakta bayağı geç kalmışım, onu farkettim. Nasıl derseniz, şöyle: kitabı bir nefeste okumamın üzerinden 1,5 ay geçmiş olmasına rağmen ne zaman hakkında bir şeyler yazmaya kalksam ne yazacağımı bilemedim. Şu anda da bilmiyorum. O nedenle 'anlatılmaz, okunur' diye iğrenç bir cümle kurma ihtiyacını hissediyorum.
Tanıdığım herkes, ama herkes tavsiye etti bu kitabı. Öyle olunca insanı bir heyecan, bir merak basıyor tabii. İtiraf etmeliyim, ilk başlarda 'bu kadar büyüttükleri de neymiş ki?' diye düşündüm ama sonrasında böyle düşündüğüm için utandım. Bu kadar gerçekçi, bu kadar herkesin içini satırlara döken bir hikaye okumuşsam da cidden aklıma gelmiyor şu an. Bu nedenle 'çüş artık!' diye isyan ederken bir yandan da hayran kalmama neden olan bazı kısımlarla baş başa bırakıyorum sizleri...
1. Aşk hiç de sizin söylediğiniz gibi basit sempati veya bazen derin olabilen sevgi değildir. O büsbütün başka, bizim tahlil edemediğimiz öyle bir histir ki, nereden geldiğini bilmediğimiz gibi, günün birinde nereye kaçıp gittğini de bilemeyiz. Halbuki arkadaşlık devamlıdır ve anlaşmaya bağlıdır. Nasıl başladığını gösterebilir ve bozulursa sebeplerini tahlil edebiliriz. Aşka girmeyen şey ise tahlildir.
2. Demek ki insanlar birbirine ancak muayyen bir hadde kadar yaklaşabiliyor ve ondan sonra, daha fazla sokulmak için atılan her adım daha çok uzaklaştırıyor.
3. Zaten kadınlar pek acayip mahluklardı. Bütün hatıralarımı toplayarak bir hüküm vermek istediğim zaman, kadınların hiçbir zaman sahiden sevemeyecekleri neticesine varıyordum. Kadın sevebileceği zaman sevmiyor, ancak tahmin edilmeyen arzulara üzülüyor, kırılan benliğini tamir etmek istiyor, kaybedilen fırsatlara yanıyor ve bunlar ona aşk çehresi altında görünüyordu.
Sanat konusunda bilgim oldukça kısıtlı olduğu için kitabı okuduğum süre boyunca gerçekten Kürk Mantolu Madonna diye bir tablo olup olmadığını merak ettim. Varmış. Kitaba adını veren 'Madonna delle arpie' isimli tablo Floransa'daki Uffizi Galeri'de sergileniyormuş. Olur da siz de merak edersiniz diye paylaşıyorum; Google'lama derdinden kurtarıyorum sizi....more
"John Green iyidir dediler, geldik!" gibi oldu benim yazarla tanışmam. En son kitabı The Fault In Our Stars (Yıldızlarımızdaki Hata) hakkında çok şey gördüğüm için sondan başladım. "Çok şükür böyle YA yazarları da var!" dedim; Green'i tek kitabını okumuş olmama rağmen (ki bu satırları yazarken 'Alaska'yı Yalakamak' isimli ilk kitabını da okumuş durumdayım) çok sevdim.
Çocukların hastalık nedeniyle ölümle burun buruna geldiği, hayata tutunma mücadelerinin ele alındığı hikayelere (ki çoğu gerçekleri temel alan hikayeler) hiçbirimiz yabancı değiliz. Beni çok etkileyenlerden aklıma gelen Jodi Picoult'un filmi de olan Kız Kardeşim İçin isimli kitabı var mesela. Benim yaşımdakilerin ortaokul çağlarında okuduğu, Burçak Çerezcioğlu'nun günlüğü olan Mavi Saçlı Kız isimli kitap var. Film derseniz, yine benim yaşımdakilerin Parliament Sinema Kulübü'nden hatırlayacağı Lorenzo'nun Yağı ve daha yeni bir film olan Tanrıya Mektuplar var...
The Fault in Our Stars'da "hasta bir karakter ve etrafındaki sağlıklı insanlar" durumu olmaması bu hikayeyi diğerlerinden farklı kılan unsurlardan sadece bir tanesi. Bir diğer farkı ise, hasta insanın ölümünün sevdiklerini nasıl etkilediğine/etkileyeceğine değil, hastanın kendi hikayesine odaklanması. The Fault in Our Stars aynı zamanda okuduğum en güzel, hüzünlü olduğu kadar da eğlenceli aşk hikayelerinden biri.
Hazel, 13 yaşında tiroid kanseri teşhisi konmuş, 14 yaşında ise mucize bir tedavi sonucunda 'şimdilik' iyi durumda olan, 16 yaşında bir genç kız. 'İyi'nin tanımını sorgulamak gerekiyor bu durumda tabii, o nedenle belki 'ölüme tedavi öncesinde olduğundan daha uzak' demem daha iyi olur. Kanser hastalarının bir araya geldiği destek grubunda tanıştığı Augustus Waters var bir de. İkisi de durumlarının oldukça farkında olan, bir yandan da kendileriyle ve hastalıklarıyla dalga geçebilen karakterler. Dünyaya bakış açılarının benzerliği ve bir o kadar da farklı olan yanları bir araya getiriyor bu ikiliyi. Spoiler vermemek adına ne tür maceralara atıldıklarını anlatmayacağım size. "Anlatılmaz, yaşanır" türden bir kitaptı bu. Size pek çok şey de vereceğini garanti ediyorum hatta.
My thoughts are stars I cannot fathom into constellations.
Yazarın ilk kitabı, Alaska'yı Yakalamak ülkemizde Pegasus Yayınları'ndan Ekim 2012'de çıkmış. Umarım John Green'in diğer kitaplarını da en kısa zamanda Türk okurlarla buluştururlar. ...more
There's only so much I can endure--look, ma! I used a Twilight word--and this was a tough one to. The only reason I was curious about this book was its link to Twilight. Even though it was poorly written saga, at least the story overall was exciting, and you could put the big typos in the back burner. Fifty Shades of Grey, on the other hand, had none of anything at all. Well, I lied. It had weak characters, bad dialogue and a whole lot of sex. All of which you can find on any porn site without spending the time and effort to read a book.
I actually started writing a review for this book a while ago, but it was turning into a sociology paper, so I stopped. I thought, why should I bother? Also, I've never enjoyed reading fan fiction; I don't know what made me think I'd like this one. Fan fiction, for me, is a platform where people "jot down" the juicy details of their fantasies to share with others so they don't feel alone. And that's okay; whatever rocks your boat. But turning it into a book? No, thanks. Still, the publishers who picked this up are probably the smartest people in the publishing world because it's selling like crazy. But does that make it good? NO.
So, here's the summary of what I got from the book and the reaction it received:
Most people wouldn't know "literature" if it hit them in the head. Most women are embarrassed to watch porn, but if it's in paperback form, they think it's not dirty. Well, you know what? It's still smut. Women like men who are controlling, manipulative and unattached. Physical attraction is enough to let someone do whatever they want to you. Most people are so unhappy in their relationships that they need something like 50 Shades of Gray to make it better. How? I have no idea. Women are weak, and it's okay. Especially when they're hitting it off with a sexy, rich man. Pain = Pleasure, apparently. More so now than ever, which says a lot about our generation whether you like it or not. It's okay for someone to hurt you if they make you sign papers. You don't have to have sex or make love; 'fucking' is cooler. It's okay to be two-dimensional; humans don't need depth or anything.
We live in a world where women need to be stronger, know who they are and have their own mind, but this book puts all that to shame. There are organizations that help women get the hell out of abusive relationships before they end up dead, and this book puts that to shame as well. As a woman, I'm honestly offended that there are people out there who think I would / should enjoy something like this. Is Joss Whedon the only person out there who can write strong, real women?
I heard that the 50 Shades of Grey movie was already picked up by a studio. How will that happen? Will we go to the theater and watch porn among teens and kids? Why doesn't the book come with a parental advisory sticker? There are so many young Twilight fans, hello! What if they read this, too? I'm surprised many mothers are raving about this book instead of getting worried. Then again, what do I know about raising children, right?...more
We Were Liars, beklenmedik bir süpriz oldu benim için. BıraFor Engliash, please visit CommunityBookStop. Bu yazının orijinali Zimlicious'ta yayınlandı.
We Were Liars, beklenmedik bir süpriz oldu benim için. Bıraktığı hisler, The Dreamers filminin ve Shirley Jackson’ın We Have Always Lived in a Castle kitabının karışımı oldu bende. Hele ki roman yerine öykü veya kısa hikaye formatında revize edilse, tadından yenmez gerçekten. Öncelikle, bir adada, hem de tek bir aileye ait olan bir adada geçmesiyle tavladı beni zaten. “Ah be, bir Sinclair olsam benim de adam olacaktı” dedim durdum kendi kendime. Tabii bu, anlatıcımız Cadence’ın ve “Liars” diye adlandırdığı kuzenlerinin yediği haltları, annesinin, teyzelerinin, büyükbabalarının hayata bakışını keşfetmemin öncesiydeydi. Kitabın sonunda fikrimi değiştirdim: adayı bana verip gitsin bu Sinclair’ler…
Şaka bir yana, asıl olayımız şu: Sinclair ailesi her yıl yaz aylarını topluca Martha’s Vineyard yakınlarındaki adalarında geçiriyorlar. Adada, anneanne Sinclair ve dede Sinclair’in olan ana evin dışında kızkardeşlerin (ki bunlardan biri de Cadence’ın annesi) de birer evleri var. Her yaz cümbür cemahat oldukça eğlenceli, bol yemeli içmeli zaman geçiriyorlar. Ancak Cadence 15 yaşındayken bir şeyler oluyor. Kitabın sonuna kadar ne olduğunu bilmediğimiz bir şey. Cadence olanları hatırlamadığı, sonradan da parça parça aklına getirebildiği için biz de bilmiyoruz haliyle. Ancak tüm bu süre boyunca Sinclair ailesini ve aralarındaki ilişkiyi yakından inceleme fırsatı buluyoruz.
Sinclair ailesi de her ailenin başına gelebilecek sorunlarla karşı karşıya geliyor ancak kitabın sonunda bıraktığı his, “paran var mı, derdin var kardeşim!” hissi. Nedendir derseniz…
Dede Sinclair, parayı kontrol eden kişi olduğu için aileyi de kontrol ediyor. Kızlarının kiminle evlenecekleri/evlendikleri, nasıl bir hayat sürdükleri, torunlarının kime aşık oldukları gibi konularda söz sahibi olmak için çırpınıyor. Babalarının parasını yemeye alışmış olan kadınlar da evlenmişler, çocuklanmışlar ama hiçbirinin hayatları bu açıdan yolunda gitmemiş; bunu yaparken de amanın bir işim olsun, elim para tutsun zahmetine katlanmamışlar. Babaları, paranın elinde olmasının gücüyle onları manipüle ederken, onlar da hakları olduğuna inandıkları bu paraları kaybetmemek için çocuklarını manipüle ediyor, kullanıyor. Tüm bunlara isyan eden, sadece kendileri olmayı isteyen çocukların da neye sürüklendiğini zaten kitabın sonunda öğreneceksiniz.
Her yerde Harry Potter ile karşılaştırıldığını gördüğüm Büyücüler’i bana uzun süre önce sevgili KitaplıBu yazının orijinali Zimlicious'ta yayınlandı.
Her yerde Harry Potter ile karşılaştırıldığını gördüğüm Büyücüler’i bana uzun süre önce sevgili Kitaplık Kedisi armağan etmişti. O da çok okuyan bir insan olduğundan halden anladığı için tabii çok da fazla yorum yapmadı, sadece “oku” dedi. Okudum… Harry Potter’la karşılaştırılmasını dikkate almadan okudum açıkçası çünkü herhangi bir türde bir kitap meşhur olup da dünyayı kasıp kavurduktan sonra arkasından gelenlerin onunla karşılaştırılmaması gibi bir durum yok! Okurken Harry Potter’ı ne kadar sevdiğimi de düşünmemeye çalıştım… Ama olmadı ya. Olmadı valla.
Öncelikle, Quentin Coldwater zeki ama ezik bir karakter. Bir anda kendini gerçek bir büyücü okulunda bulması da böyle apar topar oluyor ama ‘asıl macera okulda tabii yahu’ diyerek devam ediyorsunuz. Quentin, büyü öğrenmeye başlıyor. Okuldaki diğer tipleri tanıyorsunuz; kim kimdir, nerden gelmiştir, olayı nedir, vs. Sonra başlarına kötü bir şeyler gelir gibi oluyor, kurtuluyorlar ama tehlike devam ediyor. Buralara geldiğinizde elinizi belinize koyup, “eeeeeee?” derken buluyorsunuz kendinizi. Anlatabiliyorum, değil mi?
Buna bir de Quentin’in mızmızlığını ekleyin. Brooklyn’daki hayatında zaten mutlu değil, büyü okulu Brakebills’e kabul edilince “amanın, kurtuldum!” moduna geçiyor ama anlaması gereken şey, siz kendiniz mutlu olamıyorsanız nerede, kiminle olursanız olun mutluluğu elde edemeyeceksiniz. Ama ben bunu zaten biliyorum, o yüzden bu kitabı okuyarak harcadığım zamanı geri istiyorum.
Kitabın bir de aynı isime dizisi çıkmış. İzlemiş olan bir arkadaşım, “fena değil ya; izleniyor” dedi. Serinin devamını okumakla uğraşamayacağım açıkçası; onun yerine diziyi deneyeceğim....more
Geceyarısı Çocukları'nı okurken düşündüklerimden bazıları: Salman Rushdie Bridget Jones'un filminde oynamamış mıydı? Orada uyuz bir adama benziyordu sanki? E o zaman nasıl bir espri yeteneği bu? Hindistan'a ne zaman gidebilirim acaba? Gidersem yerel halkın arasına karışma, başıma büyülü bir şey gelmesi şansım yüzde kaçtır? Marquez'le Rushdie tanışıyor mu acaba? Bu bölümü bitirip uyusam uykuya kaç saatim kalıyor acaba? İşi ekip kitabı mı bitirsem..?
Hiç bir şey beklemeden, Salman Rushdie'yi merak edip de The Satanic Verses'ı bulamadığım için "Geceyarısı Çocukları'nı okuyayım bari" diyerek başladığım bu kitaptan inanılmaz etkilendim. Hindistan, şimdiye kadar bir damla bile ilgimi çeken bir ülke olmadı açıkçası. Şimdiye kadar yollarımın kesiştiği insanların da etkisiyle pis, karmaşık, neyin ne olduğu belirsiz; hayattan baymış, şımarık, zengin insanların kendini atıp 1-2 ayda zen'e ulaştıklarına dair kendilerini kandırarak döndükleri bir yer gibi geliyordu bana. Rushdie'nin insanın aklını alan, büyülü bir şekilde kaleme aldığı Geceyarısı Çocukları'ndaki Hindistan ise hiç (ama hiç!) böyle değil.
Rushdie'nin Hindistan'ı tuhaf ama sevimli insanlarla, batıl inançlarla, insanın burnunun büyüklüğünün kaderini belirlediği olaylarla dolu. Hindistan'ın bağımsızlığının ilan edildiği gece dünyaya gelen, bu nedenle de bir anda ülke çapında meşhur olan ana karakterimiz Salim Sina, hikayesini anlatmaya ta babaannesi ve dedesinin tanışmasından başlayınca "of, yandık şimdi" dedim kendi kendime. Geceyarısı Çocukları'na sıra gelene kadar bayacağım diye düşündüm. Ancak Rushdie'nin esprili, içten ve oraya buraya büyülü gerçekçiliği serpiştirdiği yazısı sayesinde 300 küsür sayfa okuduğumda ne kadar zaman geçtiğini hissetmemiştim bile!
Geceyarısı Çocukları'nda bambaşka bir Hindistan ile tanışmakla kalmayıp büyünün gerçek olduğuna inanacaksınız....more
Ah be ah! Gözlerim dolu dolu, yer yer kendimi tutamayıp hönkürerek okudum en sevdiğin yazar Gabriel GarcBu yazının orijinali Zimlicious'ta yayınlandı.
Ah be ah! Gözlerim dolu dolu, yer yer kendimi tutamayıp hönkürerek okudum en sevdiğin yazar Gabriel Garcia Marquez’in hayatını anlatan bu çizgi romanı… Gabo: Büyülü Bir Yaşamın Hatıraları, Gabo’nun çocukluğundan Nobel ödüllü bir yazar oluşuna götürüyor okuru… Her yazdığında insanın çenesini yere düşüren o büyüyü nereden, nasıl bulduğunu, nerede, hangi ayrıntıları gördüğünü, başkaları fark etmezken neleri fark ettiğini görünce böyle bir düğüm oluyor insanın boğazı…
Marquez’i dedesiymişçesine seven bir okur olaraktan tabii ki hayat hikayesinin ıncığını cıncığını zamanında çok araştırmıştım. Bu kitapta da ne bulacağımı biliyordum; belki de o nedenle bu kadar şaşırdım bu derece etkilenmeme… Buzla ilk tanışmasını, ailesiyle tatile giderlerken o evi nasıl yazacağının dank diye aklına gelmesini, içinde yaşadığı topluma, etrafına gördüklerine duyarsız kalamamasını, karısına olan aşkını hiç ama hiç böyle ayrıntılı bir şekilde hayal etmemiştim…
Anlatmak İçin Yaşamak kitabında Marquez kendisi anlatıyor bize anılarını… Ancak daha kolay okunan, ilk kalbini küt küt attıran bir kitap tercih ederim derseniz Gabo: Büyülü Bir Yaşamın Hatıraları tam size göre. Özellikle Yüzyıllık Yalnızlık‘a ek olarak diğer kitaplarından bir kaç tanesini okumuş olanlar çok ama çok etkilenecekler bu çizgi romandan. Satın almak için: tudem.com....more
This book first got my attention when I saw its cover and its name. And then I was totally sold when I read "Two babies—Kati and Josh—are born on opposite sides of the world at the very moment the Berlin Wall falls." Seriously, how wrong can you go with a story line like that? Not very, but I so did not expect it to be as beautiful as The Blackberry Bush.
The story does start with two babies being born just as the Berlin Wall is falling. Right from the beginning, when you look at the family chart at the beginning of the book, you see where Kati and Josh are connected. Finding out how and seeing how they come together in life is an adventure, for lack of a better world, that takes you through different times, different people and different points of view.
I must admit I got quite uneasy when I realized the religious aspect of the book because 1) I'm not religious, 2) Having been raised Muslim, I don't know much about Christianity, and I'm sure I got none of the bible references. The uneasiness faded away though as events started to unfold because it ended up being a spiritual journey for me, rather than religious.
When it comes to the characters, you can relate to most of them, and some of them I'm sure you know already. Kati I could most definitely relate to, being that she's weird-looking when judged by what's considered normal in most societies, and she struggles with it like most of us do. And her relationship with her grandfather Harald, whom she describes as being the only person who "gets" her was very endearing. It's amazing to see all the characters -- both the adults and the children -- learn from their struggles and find out that life actually IS beautiful.
I also really like the metaphor that the name of the book represents. First everything is all tangled up like a blackberry bush, then they all start eating the fruit without the thorns ripping their hands and arms. I think everyone should give this book a shot if only for the joy it makes you feel inside. This was most definitely one of the most beautiful books I've ever read....more
Bu, David Vann'ın şimdiye kadar okuduğum üçüncü kitabı: PiFor English, please visit CommunityBookStop. Bu yazının orijinali canlabirsene'de yayınlandı.
Bu, David Vann'ın şimdiye kadar okuduğum üçüncü kitabı: Pislik ve Keçi Dağı'nı burada yorumlarım zaten. Şimdi okumadığım bir tek Caribou Adası kaldı. Caribou Adası nasıldır, okumadan bilemeyeceğim tabii ama şimdi Bir İntihar Efsanesi'ni de okumuş olarak bu adamın her seferinde "yok, bu sefer şaşırmam" dememe rağmen beni şoktan şokta koşturmaya devam ettiğini söyleyebilirim...
Pislik yorumumda da Vann'ın oldukça tuhaf, acı ve aklıma gelmeyen daha bir çok sıfat ile tarif edilebilecek bir hayatı olduğunu belirtmiştim: üvey annesinin annesi, önce kocasını sonra kendisini vuruyor; Vann'ın babası da yine kendini vuruyor... Anneannesinin intihar notları Vann'a kalıyor... Bir İntihar Efsanesi'nin sonundaki teşekkür yazısında Vann, "Son olarak aileme teşekkür ederim, çünkü babamın intiharı konusu son derece rahatsız edici bir konuydu ve bu öyküler özel hayatımızı ilgilendiriyor. Öyküler kurgu olmakla birlikte, gerçek olan birçok şeye de dayanıyor. Üvey annem, Nettie Rose, yıllar boyunca bir sürü şeyi benimle konuşarak, benden desteğini hiç esirgemedi. Hayatında başka ölümler de yaşamış olan bu kadın cesaretiyle beni etkilemiştir."
Eğer hayat hikayesini az buçuk bilerek başlarsanız kitaba, siz de bir düşünüyorsunuz okurken, "acaba gerçekleri mi yazdı be?" diye. Onunda bu yazıyı görünce de insan ne kadarının gerçek, ne kadarının kurgu olduğunu düşünürken buluyor kendini. Sanki kurgu olduğunu umduğum kısımlar gerçek, gerçek olabileceğine inandığım kısımlar ise kurguymuş gibi geliyor bana nedense... Bunda önceden iki kitabını okumuş olmamın da etkili olduğunu düşünüyorum: Vann, insanın içinde var olduğunun farkına bile varamadığı ve belki de hiç varamayacağı öyle karanlık, öyle ürkütücü köşeleri deşiyor ki kaleme aldığı çoğu olayı sözcüklere dökebilmek için ucundan, kenarında da olsa hissetmiş olmak lazım.
Sizler için de şok efektini bozmak istemediğimden öykülerin konusuna çok da fazla girmek istemiyorum. Ama zaten başlıktan da anlaşılacağı gibi kitabın merkezinde intihar var. Okumaya değer yanı ise insanların bu harekete nasıl sürüklendiği... Bir İntihar Efsanesi sayesinde bir kez daha anladım ki sadece kendini düşünen, kendisi yalnız kalmasın diye başkalarını zorla, akıl oyunlarıyla peşinden sürükleyen, sürekli depresif olup bu negatif enerjiyi durmaksızın etrafındakilere saçan, dünyadaki minik güzelliklerle mutlu olmayı bilemeyen insanlara hiç ama hiç tahammülüm yok!...more
156 yıl önce, İngiliz okurlar Charles Dickens'ın haftalıkFor English, please visit CommunityBookStop. Bu yazının orijinali canlabirsene'de yayınlandı.
156 yıl önce, İngiliz okurlar Charles Dickens'ın haftalık dergisinde İki Şehrin Hikayesi'nin bir bölümünü okudular. Sonrasında, Londra'nın dışındaki karanlık yollarda, Walter'ın omzuna birdenbire ve hafifçe dokunan bir el ile donakaldılar: el, Anne Catherick, yani Beyazlı Kadın'a aitti. Beyazlı Kadın ile okurlar ölene kadar Charles Dickens'ın kankası kalacak Wilkie Collins ile tanıştılar...
Gotik romanları oldum olası severim ancak Beyazlı Kadın'ı okumaya anca sıra geldi bu proje sayesinde. Şunu net bir şekilde söyleyebilirim: şimdiye kadar okuduklarımın en iyilerinden biriydi. Anne Catherick'in hikayesi, belirli olaylara tanık olan farklı insanlar tarafından anlatıldığı için biraz yavaş ilerleyecek gibi geldi çünkü her insan gibi onlar da hikayelerini kendi etraflarında döndürüyorlar. Ancak göz açıp kapayana kadar kitabı yarılamış ve zamanın nasıl geçtiğini anlamamıştım bile!
Ve şimdi anlıyorum bir kitabın 150 küsür yıl boyunca nasıl hala ilk günkü heyecanla okunabildiğini... Wilkie Collins hakkında pek bir şey bilmiyorum, hatta bu yazıyı yazdıktan sonra araştırma yapıp merakımı gidereceğim. Ancak okurken insanların ve özellikle okurların ne istediğini, neye heyecanlanacağını, neye meraklanacağını çok iyi bilen bir yazarmış gibi geldi bana. Bazı şeyleri pat diye havada bırakıveriyor, ayrıntılara önemli ipuçları saklıyor ve başından sonuna kadar okuru meraktan delirtiyor. İnsan, ilk günden beri değişmeyen bir varlık olduğu için aşk, intikam, delilik, özlem, zorluklar ve merakla dolu bu kitabın dünyanın sonuna kadar heyecanla okunmaya devam edeceğine yürekten inanıyorum!...more
Bu yazının orijinali (ve daha iyi görüneni) canlabirsene'de yayınlandı.
Kurt Vonnegut inanılmaz zeki, inanılmaz komik ve biraz da kara mizahçı bir adaBu yazının orijinali (ve daha iyi görüneni) canlabirsene'de yayınlandı.
Kurt Vonnegut inanılmaz zeki, inanılmaz komik ve biraz da kara mizahçı bir adam. Öyle ki, Allah Senden Razı Olsun Bay Rosewater'ı okurken çoğu zaman katıla katıla gülerken buluyorsunuz kendinizi ancak sonrasında "ben neye gülüyorum yahu?" diye de biraz kötü hissediyorsunuz. Pek çok eleştirmen Allah Senden Razı Olsun Bay Rosewater hakkında "belli bir anlatımı yok, her şey her yerde, bir anlatıcıdan hikaye dinliyorsunuz, bir bakıyorsunuz mektuplardan bölümler okuyorsunuz" diye hayıflanmış. Bence bu, Vonnegut'un zekasının ve ne kadar iyi bir yazar olduğunun kanıtı çünkü bu 'anlatım tarzı olmayan anlatım' kitabın konusuna, absürdlüğüne o kadar paralel ki!
Olayımız şu: süper zengin Rosewater Ailesi, vergi ödememek için Rosewater Vakfı adı altında bir oluşum kurmuş. Eliot Rosewater da haliyle süper zengin bir adam. Bir de New York'ta, ailenin varlığını yöneten bir avukatlık bürosu ve bu büroda çalışan Trout var ve bu adam Eliot'ın deli olduğunu kanıtlayarak varlığına konmayı kafasına takmış durumda. II. Dünya Savaşı'nda rol almış, sonradan itfaiyecilik ve itfaiyecilerle kafayı bozmuş, karısıyla tuhaf bir ilişkisi olan ve kendini insanlara (kendi tuhaf yöntemleriyle de olsa) yardım etmeye adamış Eliot'ın deli olduğunu öne sürmek ve insanları da buna inandırmak pek zor değil.
Amerika'yla, inançlarıyla, toplumsal görüşleriyle, zenginin fakiri, güçlünün güçsüzü ezişiyle oldukça başarılı bir şekilde dalga geçen bu kitabı okurken toplu taşımada siz de kendi kendinize gülüyor olacağınız için deli muamelesi görebilirsiniz; dikkat!...more
Deniz Kavukçuoğlu, anneannemden 10 küsür yaş küçük ancak Moda’da Gezinti’yi okurken gerçekten anneannemBu yazının orijinali canlabirsenede yayınlandı.
Deniz Kavukçuoğlu, anneannemden 10 küsür yaş küçük ancak Moda’da Gezinti’yi okurken gerçekten anneannemle geziyormuşum gibi hissettim ve kitap boyunca onun sesi kulaklarımdaydı. Küçüklüğümün geçtiği Moda için İstanbul’un tek sevdiğim yeri diyebilirim; benim çok alıp veremediğim var bu şehirle. Ancak Moda’ya gidip bir turlayınca, Pasifik Pastanesi’nin efsane tatlılarından birini hüpletip, kahvemi yudumladıktan sonra denize doğru salınınca nefes alabildiğimi hissediyorum. Küçükken anneannemin anlattığına göre “oyuncak ütü istiyorm!” diye inlettiğim, sakinlerini ayağa kaldırdığım, okumayı bile bilmiyorken anneannemin yazdırmasıyla musıki vakfına gittiğim Moda’nın kedilerinin ve kedileri seven insanlarını da seviyorum. Hatta İstanbul’da yediğim en iyi sebzeli burger bile Moda’da!
Moda’da Gezinti’yi okurken anladım ki yıllardır önünden gelip geçtiğim, hayranlıkla seyrettiğim, içerisinde yiyip içtiğim pek çok yer hakkında pek de bir şey bilmiyormuşum. Kavukçuoğlu’nun peşine takılıp Moda’yı tekrar gezerken Beyaz Fırın’da kendimizi kaybedişimiz, Baylan’da üç jenerasyon bir arada kup griyenin içine düşüşümüz, Koço’da sarhoş olduktan sonra yola çıkınca insanın yüzüne vuran deniz kokusu aklımdaydı. Hatta küçükken tuttuğum günlüklerden birinde, bugün Moda Sahnesi olan eski Moda Sineması’nda annem ve kardeşimle izlediğim filmi uzun uzun anlatmış, yediğim popcorna kadar yazmışım zamanında.
Moda’da Gezinti’yi okurken aklımdan şu da geçti: keşke okulda okutulan tarih kitapları da böyle olsa. O kadar araştırılan, bulunanlar varken “xx yılında, xx imparator xx devleti devirmiş”ten öteye gidilmeyince kendimizi kimsenin yerine koyamıyor, okuduklarımızı benimseyemiyoruz. Belki de bundandır tarih dersinden hep kalmam… Sonuç olarak, bu tanıdık ama bir o kadar da bilinmezliklerle dolu, sıcacık macera için teşekkürler Deniz Kavukçuoğlu!...more
20’nci yüzyılın başlarında yayınlanmış bir roman bugün tekrar tekrar basılıyorsa, içinde Arthur ConanBu yazının orijinali canlabirsene'de yayınlandı.
20’nci yüzyılın başlarında yayınlanmış bir roman bugün tekrar tekrar basılıyorsa, içinde Arthur Conan Doyle’un yine bugün, halen çok sevilen karakteri Sherlock Holmes varsa ve ona Dr. John Watson eşlik ediyorsa insan merak etmez mi bu kitabı? Eder tabii. Peki hayalet köpek ve yüzyıllar boyu süregelen bir aile laneti desem? İyice meraklandığınızı hissedebiliyorum…
Lanetli Baskerville’ler canavar bir köpek tarafından teker teker öldürülüyor. Charles Baskerville’in ölümünden sonra da cesedinin etrafında köpeğin (ki hayalet köpek bu) ayak izleri bulununca ölümünün gerçek nedenini bulması için minnoş Sherlock Holmes’a başvuruyorlar. Sırada da Charles’ın varisi Henry Baskerville’in olmasından korkuyorlar haliyle. Bu işin sırrını çözmek ve Henry’nin hayatını kurtarmak da Sherlock Holmes ve asistanı Dr. Watson’a kalıyor.
Gizemi bozmak istemediğim için fazla bir şey söylemek de istemiyorum açıkçası. Ama Sherlock Holmes ve Dr. Watson’ın maceralarından haberdarsanız, sizi ne kadar eğlenceli ve gizemli bir yolculuğun beklediğini tahmin edebilirsiniz!...more
Hayaletgören, Friedrich Schiller'in tamamlayamadığı bir roman. Spoiler dersiniz belki ama bunu baştan söylemek istBu yazı, canlabirsene'de yayınlandı.
Hayaletgören, Friedrich Schiller'in tamamlayamadığı bir roman. Spoiler dersiniz belki ama bunu baştan söylemek istedim çünkü benim gibi bilmeden okuduğunuz zaman sonunda "şaka mı ya?" diye kalabiliyorsunuz. 1787-1789 tarihleri arasında parça parça yayınlanan Hayaletgören, zamanında okuyanlardan da büyük ilgi görmüş. İçinde de Schiller'in toplum eleştirileri, dini ve tarihi felsefesi ve idealleri var.
Gotik romanların o Poe-vari havası var Hayaletgören'de de. İki bölümden oluşan kitapta ilk bölüm gerçekten Sherlock Holmes'u hatırlatıyor. Aynı onların getirdiği merak ve heyecanla okunuyor. Schiller gerçekten atmosfer yaratmakta, okurun merakını uyandırmakta oldukça başarılı bir yazar. Gerçek ve doğaüstü arasındaki ince çizgide gidip gelirken tüyleriniz ürperiyor, "daha fazla okumayayım" diyorsunuz ama merakınıza yeniliyorsunuz.
İkinci bölümün ise ne yazık ki aynı heyecanı taşıdığını söyleyemeyeceğim... Anlatıcının değişmesiyle birlikte bir çok mektubu peşi sıra okuduğumuz bir bölüm ancak her nedense olayların da, mektupların da birbirleriyle pek alakası yokmuş gibi geliyor. Sherlock Holmes ve Karındeşen Jack karışımı bir kitaptan hoşlanacağını düşünenler Hayaletgören'i okusun bence; zaten minnacık bir kitap, şıp diye okunuyor.
Bu kitapla ne içilir: Bloody Mary Bu kitapla ne dinlenir: The Band Perry - If I Die Young...more
Orijinali, 23'üncü ÜKG Blog Turu kapsamında Zimlicious'ta.
"Koca bulmaya programlanmış kız" dediklerinden değilim ben. Bunun için anneme, teyzeme ve an
Orijinali, 23'üncü ÜKG Blog Turu kapsamında Zimlicious'ta.
"Koca bulmaya programlanmış kız" dediklerinden değilim ben. Bunun için anneme, teyzeme ve anneanneme hep minnettar oldum. "Koca böyle bulunur" demek yerine, öncelikle kendi ayaklarım üstünde durmam gerektiğini öğrettiler bana. Bu açıdan çok ama çok şanslı olduğumu düşünüyorum. Ancak şöyle de bir şey var; aileniz sizi Türk kızı gibi yetiştirmedi demek, etrafınızda bu muhabbetler dönmüyor demek değil. Malum, Ocak ayında 30 oldum. Hala yalnızım; kafayı taktığım, takabileceğim biri bile yok. Son iki yıldır kaç düğüne gittim bilmiyorum. Çocukluk arkadaşlarım evlenmekle kalmadı, bir de bebeklendi... Hadi birlikte iç çekelim Efsun, "oooof, offf!"
Tanımayanlarla tanıştırayım, Efsun yeni kankam. Kocan Kadar Konuş'un ana karakteri kendisi. Sevdiği bir işi var, bol bol kitap okuyor, aşırı makyajla, her an topuklu ayakkabı giymekle, platin sarışına dönüşmekle alakası yok. Efsun dolu dolu bir kız iken, aile büyükleri ve kızkardeşleri koca bulmak için sahipsiz, zavallı bir kedi olması gerektiğini söyleyip duruyor. Hoşlandığı çocuk evlerine yemeğe geldiğinde sorduğu sorulara Efsun'dan önce annesi cevap veriyor. Annesinin yaptığı böreği, Efsun yapmış gibi bile yuttutuyorlar! E bir de çocuk kızı tam kapının önünde öpecekken kafasına terlik atıyorlar! Bu anne terliği dediğin (gerçi baba terliği attılar ama olsun) sınır tanımıyor; özellikle de iş koca bulmaya gelince.
Yazar Şebnem Burcuoğlu, Türk kızları olarak içinde bulunduğumuz bu acıklı durumu inanılmaz komik bir şekilde kaleme almış. Tabii herkes hayatını paylaşacağı, hep yanında olan birini ister ama bunu bulamayanlar neden topa tutuluyor? Hepimiz evlenmek zorunda mıyız? Koca bulmak için neden binbir takla atarak numara yapmamız gerekiyor? Neden kendimiz olamıyoruz? Kendimiz olunca sevilmez mi oluyoruz yani?
İşte Efsun bunların hepsini kendine soruyor; kitabın sonunda da cevabı buluyorsunuz aslında. Kocan Kadar Konuş'ta biraz kendinizi, biraz arkadaşlarınızı, biraz ailenizi, biraz da bugüne kadar dizlerinizin çözülmesine neden olan erkekleri bulacaksınız. Kültürümüzün içine işlemiş olan "koca bulmak lazım" kafasından kurtulmadan işimiz çok ama çok zor!...more
First Twilight and now this... I'm becoming more and more aware of how MY biology labs in high school were a waste of time! There were no newcomers wiFirst Twilight and now this... I'm becoming more and more aware of how MY biology labs in high school were a waste of time! There were no newcomers with piercing eyes and husky voices and strong abs and things... Now that I've finally complained about that, onto the book:
I really liked it. I haven't read anything with angels before, and the only ones I know are from the Supernatural-- they're (mostly, except for Castiel, of corse) arrogant and mean and all that. I guess that's kinda what I expected from this, and I got it, but it was much better.
It's hard not to fall for Patch with his teasing charm and good looks. Nora is confused about him, obviously, since he's also mysterious, arrogant and stalkerish. There were times when I wanted to grab her by the shoulders and shake her, going, "You want him, Nora! Hello!" Then I had to remind myself she is 16 and acting the way any 16-year-old girl would in her situation.
Overall, the story flows smoothly and is easy to read, as well as enjoyable. The only thing that left me needing more was Patch's backstory-- is that it? Really? I really hoped we could find out more about him, but apparently not. I'm hoping it will change in the next book since we'll definitely find out more about Nora's Nephilim blood line.
On the other hand, though, Nora's best friend Vee cracked me up a lot. And the twist in the end about the "murderer" was pretty cool; even if I might have guessed it at one time or the other, I'd definitely had forgotten it toward the end of the book.
I must admit that with the biology lab and Nora's driving to Portland to investigate Elliott and getting in trouble, a voice at the back of my head started screaming, "Twilight! Twilight!" Since the subject matter isn't too different, similarities are about to pop up, right? ...more
İsmine uyum sağlamak amacıyla Bernd Brunner’in Uzanma Sanatı‘nı gerçekten evde olduğum akşamlar koltukBu yazının orijinali canlabirsene’de yayınlandı.
İsmine uyum sağlamak amacıyla Bernd Brunner’in Uzanma Sanatı‘nı gerçekten evde olduğum akşamlar koltukta ve/veya yatakta uzanarak okudum. Hatta o an kitabın içinde geçen şekillerde ve yerlerde uzanamadığıma üzüldüğüm bile oldu! Özetle, uzanmak gerçekten bir sanat, arkadaşlar. Brunner’in de kitapta belirttiği gibi çok uzananlara ‘tembel’ gözüyle bakılıyor günümüzde ama herkes daha fazla uzansa, dünya daha çekilebilir bir yer olabilirdi belki…
Uzanma Sanatı, Groucho Marx’tan bir alıntıyla başlıyor zaten: “Yatakta yapılamayan şeyler, yapılmaya değer değildir.” Kıkırdayıp geçmez de üzerine biraz düşünürseniz, en güzel anlarımız uzanarak geçen anlar: yorgun bir günün sonunda huzuru yatakta buluyoruz, sevdiğimiz insanla bedenlerimizi yatakta birleştiriyoruz, filmleri/dizileri oturarak değil, uzanarak seyretmek daha keyifli oluyor, gündüz güneşin, geceleri de yıldızların altına uzanmak bizi mutlu ediyor. Haksız mıyım? İşte Brunner de bunları hatırlatıyor bize.
Benim en ilgimi çeken bölümlerden biri “Yatay Pozisyonda Çalışmak” bölümüydü. Okumak da dahil olmak üzere pek çok şeyi uzanırken rahatlıkla yapabilirken, yazarken dik oturuyor olmam gerekiyor. Halbuki sevdiğim yazarlardan da aralarında bulunduğu pek çok yazar (Marcel Proust, Mark Twain, Edith Sitwell, William Wordsworth, Truman Capote) yatay pozisyonda çalışıyorlarmış. Virginia Woolf gibi ayakta yazanlar olduğunu biliyordum ama uzanarak yazanları hayal bile etmemiştim açıkçası. İyisi mi siz de bu kitabı benim gibi yatay pozisyonda okuyun!...more
Şili'de Gizlice, 1985 yılı başlarında memleketine girebilmek, askeri diktatörlükle yönetilen ülkesiBu yazının orijinali CAN'la Bir Sene'de yayınlandı.
Şili'de Gizlice, 1985 yılı başlarında memleketine girebilmek, askeri diktatörlükle yönetilen ülkesinin içinde bulunduğu durumu ortaya koyacak bir film çekmek için kılık ve kimlik değiştirerek Şili'de altı hafta geçiren yönetmen Migüel Littin'in hikayesi. Marquez, Şili'de Gizlice'yi Littin ile gerçekleştirdiği, teypte 18 saat, kağıt üzerinde ise 600 sayfa olan röportajdan derlemiş. Ki bence 600 sayfa olsa da yine aynı heyecanla okunurdu bu anlatı...
Bu kitap sayesinde adını öğrendikten ve biraz araştırma yaptıktan sonra farkettim ki Miguel Littin'in hiç bir filmini izlememişim. Tatil dönüşü ise özellikle Şili'de Gizlice'ye konu olan filmi bulup izleyeceğim bir şekilde. Kişisel olduğu kadar bir ulusun geçirdiği kara döneme de ışık tutan Şili'de Gizlice'nin benim için biraz sinir bozucu olduğunu da itiraf etmem lazım. Neden derseniz, neredeyse 30 yıl önce (yani benim hayatta olduğum süre kadar öncesi) Şili'de gerçekleşen olayların çoğu, şu anda bizim ülkemizde oluyor. Salvador Allende'nin ardından yönetimi eline alan diktatör Pinochet, Allende'nin ulusallaştırdığı her şeyi satıryor, bir çok şeyi özelleştiriyor, memleketin canına okuyor. Tanıdık geliyor mu?
Özellikle şu kısımda çok irkildim mesela:
Allende rejiminin sonuna kadar Şili yalnızca alçakgönüllü bir ülke olarak kalmıyordu, aynı zamanda tutucu burjuvazisi bile sadeliği ulusal bir erdem olarak görüyordu. İşbaşına gelen askeri cunta, ülkenin varlık içinde yüzdüğünü etkileyici bir biçimde göstermek isteyince Allende'nin kamulaştırdığı her şeyi hemen yeniden özelleştirdi, değerli ne varsa girişimcilere ve çokuluslu şirketlere sattı. Bunun sonucunda, gösterişli lüks mallarda büyük bir patlama oldu, kamu işlerinde göz boyayıcılık aldı yürüdü, böylece de ülkede görülesi bir zenginlik ve ekonomik denge olduğu yanılsaması yaratılmış oldu.
Yine soracağım: Tanıdık geliyor mu? Geliyordur. Ve ne yazık ki Littin'in maceralarının büyük bir kısmı size tanıdık gelecek. Gelmeyen kısımlarda ise kendinizi "bu da mı gelecek acaba başımıza?" diye endişelenirken bulacaksınız....more
Ayn Rand's The Fountainhead was one of my book club's choices from last year. Even though it's been on my to-read list forever, I found an excuse not to read it whenever I picked it up. Some of these excuses were along the lines of "oh, this book's too big" or "man, the text is way too small" or "I just can't handle this right now." Then, when I was getting ready for my vacation at the beginning of June this year, it caught my eye, and I kind of just threw it in my suitcase.
I'm not sure what kind of journey it takes the reader onto, and I probably won't try and find out, yet in my situation it took me to very weird places. I read it on the beach, and, let's say, as Howard Roark was about to do something outrageous, the sun would blow in my face from behind the book. I would picture Roark's red hair, which would burn and burn under the sun... I think this might be one of the reasons why my sister calls me "a little psycho" at times, but I'm not complaining.
First of all, I couldn't help being biased toward this book. Even if one hasn't read any of her works, one has definitely heard of her philosophy, objectivism. Also, I've always seen characters in movies or TV shows who give this book to the other and say, "you have to read this," as if it holds the answer to all of world's questions or something. I was always going crazy thinking, "why this book?"
I hated all the characters. I hated them so much that I could strangle them to death if they popped up in front of me all of a sudden. And the events made me go "whoaaaa" most of the time. I found both the characters and their actions ridiculous most of the time. They all act like they've created the world, and they're all trying to take one another down. When they're mad at someone and want to punish them, or even if they're madly in love with someone, they won't stop at any length to torture the other party. These are things I seriously cannot put up with whether in fiction or in real life.
However, what I hated most about the book was that it was very black and white. I'm the kind of person who likes to dabble in the greys, and there was none of that in The Fountainhead. The book was worth praising for managing to get me this annoyed, though, and I'll admit it was a good read-- easy to read even though it's on the longer side. I think everyone should read this for themselves and decide if it's worth all the hype it's still getting. ...more
Umut Işığım'ın tamamen şişirilmiş bir kitap olduğunu düşünüyorum. Nedenini ise anlamış değilim açıkçası...
Dünyanın dört bir yanında patlayıverdi birdeUmut Işığım'ın tamamen şişirilmiş bir kitap olduğunu düşünüyorum. Nedenini ise anlamış değilim açıkçası...
Dünyanın dört bir yanında patlayıverdi birden. Karısı kendisini terk ettiği için çıldıran 30'lu yaşlarda bir adamın hikayesi... Tanıtımını okuyunca heyecanlanmış olsam da aynı heyecanı kitabın içinde bulamadım. İnsanların "dünyanın en şeker kitabı!" tarzı yorumlarından dolayı sanırım çok ama çok daha fazlasını bekledim kitaptan...
Öncelikle Pat'in problemlerinin başlamasının nedeni çok boş geldi bana. Belli ki önceden de bir şekilde hastaymış ve kitapta söz edilen, karısıyla ilgili olay patlama noktası olmuş. Ama yani... Bir Guguk Kuşu, bir Girl, Interrupted okumuş insanları tatmin etmeyeceğini düşünüyorum bu hikayenin. İşin başı tatmin edici olmadığı gibi, Pat'in bir nevi hayata dönüşü de tatmin edici değil. "Bilmesek bile başımıza gelen her şeyin bir nedeni var" felsefesinin de çok havada kaldığını düşünüyorum; ana karakter Pat buna gerçekten inanıyor gibi değil de, kendini kandırmak için uğraşıyor gibi geldi bana.
İsmindeki "peculiar" (tuhaf) kelimesine ek olaraktan kapaktaki resmi gören birinin bu kitabı merak etmemesi mümkün mü? Değil! Tuhaf çocukların, tuhaf maceralarına yelken açarken çok ama çok (ama çok çok çok) heyecanlıydım. Beklediğim gibi uçurdu mu aklımı? Eh, pek de değil. Okuduğuma değdi mi? Değdi valla.
DEX'in dilimize kazandırdığı Shatter Me serisinin yazarı Tahereh Mafi'nin eşi olan Ransom Riggs'in kaleme aldığı Miss Peregrine'in Tuhaf Çocukları, dedesinin hikayeleriyle büyüyen Jacob'ın onların gerçek olduğunu keşfedişinin hikayesi. Merakla ve dedesine inanmamış olmasının vicdan azabıyla yollara düşen Jacob, kendisini yıllar boyu hakkında çok hikaye dinlediği gizemli bir adada buluyor. Dedesinin bahsettiği yetimhaneyi bulduğunda ise tuhaf çocuklarla tanışıyor, neden, nasıl tuhaf olduklarını ve kendinin de aslında onlardan biri olduğunu öğreniyor.
Şunu itiraf etmem lazım, yazarın dört bir yandan topladığı fotoğraflar olmasaydı bu kitabı okuduğumda "eh, fena değilmiş" der geçerdim. Hikayeyi asıl zenginleştiren bu resimler gerçekten. Dolayısıyla bana bu kitap görsellikle yazının farkını, insanlara aynı duyguları nasıl farklı yöntemlerle hissettirebildiklerini düşündürdü bir kez daha. Kitapta gördüğünüz resimlerin çoğunu önce Jacob bir tarif ediyor. Sonra sayfayı çevirip, bahsettiği resmi görünce ise aklınıza gelmeyecek bir kareyle karşılaşıyorsunuz.
Ransom Riggs'in hayal gücünü sevdim. Anlatım gücüne gelince ise biraz daha iyi olabilir diye düşünüyorum. Serinin ilk kitabıyla birlikte ikincisini de bulup almıştım (merak edenler için, İngilizceleri Pandora Kitabevi'nde vardı). Onu okumak için de heyecanlanıyorum açıkçası. Hikayenin nereye gideceği hakkında pek bir fikrim yok; ona kafa yormadım açıkçası. Ama resimler derseniz... İşte onları çok ama çok merak ediyorum. Umuyorum ki bu ilk kitap gibi sırf resimler için bile değiyordur okumaya. Hem belki Riggs bizi şaşırtır, hikaye de aklımızı alır, kim bilir?
Bu arada Milliyet'in haberine göre Tim Burton bu kitaba bayılmış ve filmini çekecekmiş. Johnny Depp'siz Tim Burton filmi olmaz tabii. IMDB yalan söylemiyorsa, film 2015'te vizyona girecek. Hangi rolde kimin olacağı bilgisi yok henüz ama Johnny çocuk olmadığına göre Jacob'ın babasını oynayacaktır diye tahmin ediyorum. Göreceğiz bakalım......more
Öncelikle şunu söyleyeyim: hiç bir zaman "fanfiction" denilen olayın hayranı falan olamadım. İnternet, sizin sevdiğiniz şeyleri, sizin kadar seven insanlarla tanışmak, bunları tartışmak için eşsiz bir yer ancak fanfiction çok gereksiz geldi bana hep. Hele bir de yazanların "ben yazar oldum ulan!1 edasıyla dolanmaları yok mu? Evet, canım. Bana da hazır karakterler, mekanlar, zaten olmuş olaylar ver, ben de yazar olurum... Neyse; demem şudur ki, fanfiction hakkında söyleyecek iyi bir şeyim olmadığından kitabın o kısmını mümkün olduğu kadar göz ardı etmeye çalıştım.
FANGIRL, aslen Cath'in hikayesi. Cath ve kızkardeşi Wren, Harry Potter'ımsı bir seri olan Simon Snow'un büyük hayranları (boşuna Fangirl değil kızımız yani) ancak üniversiteye gittiklerinde Wren bunları geride bıraksa da Cath fangirl'lüğüne daha çok sarılıyor ve daha da içine kapanıyor. Yazı derslerinde verilen ödevleri yapmak, kendi karakterlerini yaratıp, kendi hikayelerini yazmak yerine fanfiction yazmayı, zaten sevdiği karakterler üzerinde çalışmayı seviyor. "Nasıl olsa yazıyorum; bu iş tam bana göre" diye düşünerek Edebiyat okumaya karar vermiş olduğuna inanıyorum Cath'in.
Ben kıza sinir oldum. Hem de çok sinir oldum. Okulun ilk gününde "allahım nerde ne var; ne çok şey öğreneceğim burada!" heyecanlanmayan birine sempati duyamadım. Yine şanslı kızmış ki oda arkadaşı Reagan ve onun kankası Levi kızın kabuğunu kırabiliyorlar birazcık. Hatta Levi ile çıkmaya falan da başlıyorlar; kız fanfiction'larını okuyor çocuğa falan. Te allahım...
FANGIRL, International Geel Girl Pen Pals kitap kulübümün seçimlerinden biriydi. Bu düşündüklerimi car car onlara da yazdım tabii. Kitabı çok beğenenler de fikirlerini paylaştığında uyandık ki fangirl'lerin de binbir çeşidi var arkadaş! Benim gibi dışa dönük fangirl'ler ve Cath gibi içine kapanık, kendi dünyasından hiç ama hiç ayrılmak istemeyen fangirl'ler var. Kimseyi yargılamıyorum tabii, herkes olduğu gibi güzel ama çoğu zaman kızı omuzlarından tutup, şöyle güzel bir sallamak istedim.
Bu arada pek çok şey ucu açık kaldı. Mesela babaları akıldan rahatsız biraz; anneleri de benzer bir nedenden dolayı özel bir yerde kalıyor. Bu unsurlar sanki Cath'i acıların çocuğu moduna sokmak, Cath'in içine kapanıklığının, ikizi Wren'in içip içip sapıtmalarının bir nedeni olmasını sağlamak için yapılmış gibi geldi.
Rainbow Rowell'in diğer kitapları da gözüme takılmıştı ama şimdi onları okusam mı, okumasam mı emin değilim. Okuyanınız varsa kısa bir yorum bırakırsa sevinirim; onlar da FANGIRL gibiyse pas geçme hakkımı kullanacağım çünkü. ...more