Toplumsal cinsiyet rolleri üzerinden mekan organizasyonunu inceleyen araştırmacılar, başlangıçta, kadınların ve erkeklerin mekanlarının ayrıldığı bölünmüş bir kent düzeninden bahsedeler. (EnjeuSave 1974, Loyd 1975) Erkeklerin mekanları ‘kamusal ve ekonomik’, kadınların mekanları ise ‘özel ve sosyal’ niteliktedir (Saegert 1981, Wekerle 1981). Kamusal mekan üretim alanı, özel mekan ise yeniden üretimin alanı olarak tanımlanmıştır. Modern kapitalist toplumların temelini oluşturan bu kamusal-özel karşıtlığını, günümüz toplumsal yapısı içinde ne şekilde deneyimliyoruz? Üretim ve yeniden üretim alanlarının kesiştiği bugünün toplumunda konut mimarisi bu bağlamda nasıl bir değişim göstermiştir? Başlangıçta bahsedilen bu kesişimin ana nedeni kadının evdeki üretimi iken, iletişim olanaklarının geliştiği günümüz toplumunda pek çok iş için özelleşmiş mekanlara ihtiyaç duyulmaz hale gelinmiş ve erkekler için de yeni üretim mekanları tariflenir olmuştur. Ev-ofis çalışma sisteminin giderek yaygınlık kazandığı böyle bir süreç içerisinde, konut yapıları ile ofis yapıları arasında benzer bir mimari dil ortaya çıkmıştır. Erenköy ‘Apartman 18’ projesi üzerinden bu tür bir değerlendirme yaptığımızda, yapıya ait cephe mimarisinin modern bir ofis yapısından çok da farklı bir görünüm çizmediği aşikardır. Geniş cam yüzeylerden oluşan bu cephe mimarisi, konuta ait alışıldık mahremiyet sorunsalını proje için önemsenmesi gereken bir unsur olarak ele almamıştır. Bu yaklaşım mimarın kendi kişisel tutumunun çok daha ötesinde, toplumsal bir değişimin karşılığıdır. Konut yapılarında kullanılan geniş cam yüzeyler, görünür olmanın önemsendiği bir toplum düzeninde, konuta ait özel yaşam alanı ile kamusal yaşam arasındaki ayrımın eskisi kadar keskin olmadığının da bir yansımasıdır. Bugün çalışma ve yaşam mekanlarını birbirinden ayırmak giderek güçleşmektedir. Konut yalnızca kadına ait bir mekan olmaktan çıkmıştır. Bu durumda eskisi kadar keskin ifadelerle toplumsal cinsiyet rolleri üzerinden konut mekanını tanımlamak da mümkün olmamaktadır.