“Sanırım kritik bir noktadayız.”
Los Angeles merkezli foto muhabiri ve sürdürülebilir stil aktivisti, onun benzersiz sesini fark eden hevesli bir takipçi ve marka grubu ile Aditi Mayer moda endüstrisinin çevresel ve etik etkileri etrafında diyalog söz konusu olduğunda kadranı zorluyor. Kanadalı Poppy Barley markasını favorilerinden biri olarak gören Mayer, sömürgesizleştirme, hazır giyim işçilerinin hakları ve daha az tüketmeye odaklanarak, dikkate alınması gereken bir güç. Fotoğrafçılığa olan tutkusunu nasıl amaç dolu bir hayata dönüştürdüğü hakkında daha fazla bilgi edinmek için okumaya devam edin.
Savunuculuğunuza başlamadan önce moda dünyasıyla ilişkinizi anlatın.
Büyürken, ‘moda tutkusu’ olan biri değildim; tutkum fotoğrafçılıkta yatıyordu. Ama kimliğimi iletmek için tasarımın kullanımıyla ilgilenmeye başladım. Bir Güney Asyalı kadın olarak, tarzım açısından Doğu’nun Batı ile buluşması fikrini füzyon ve getirme fikrine gerçekten girdim. O zamanlar, modayla ilişkim kesinlikle eğilimler tarafından belirleniyordu – neyin ‘içinde’ olduğuna dair bu keyfi fikirler – ama aynı zamanda genç yaştan itibaren tasarruf içindeydim. Bu yapılacak en güzel şeyden önceydi; benim için gerçekten ekonomik bir zorunluluktu, ama aynı zamanda gerçekten sevdiğim bir şeydi. Size ne giyeceğinizi söyleyecek bir manken sunulmadığında kişisel tarz hakkında düşünme fikrini aşıladı. Daha çok ruh araştırması yapmalısın.
Modayı farklı görme konusunda sizin için dönüm noktası neydi?
Rana Plaza, lisede son sınıftayken olmuştu ve moda siyaseti hakkında düşünmeme neden olan bir hesaplaşma idi. Fabrikanın çökmesinden bir gün önce, binada yapısal çatlakların tespit edildiğini ve güvensiz kabul edildiğini öğrendim, ancak üst yönetimin siparişleri tamamlama baskısı nedeniyle insanların işe geri dönmeleri emredildi. Benim için bunu yaptı: kaçınılabilir doğası ve her ne pahasına olursa olsun hız ve çıktının normalleştirilme şekli – 1000 cana mal oldu. Çöküşe bir yanıt ve o zamanlar genç bir kavram olan sürdürülebilir moda fikrini keşfetmenin bir yolu olarak, üniversite birinci sınıfımdan önceki yaz bir bloga başladım. Okulda geçirdiğim dört yıl boyunca, özellikle LA şehir merkezindeki kendi bulunduğum yerde, konuya daha fazla girmeye başladım. Bu yüzden gazetecilik öykü anlatımı dünyalarında gezindim, blogum aracılığıyla tüketimle kendi yolculuğumu paylaştım ve tabandan örgütlenme yaptım. Tüm bu kimlikler, öznelerimle ilişkiler kurmak ve sorunları münferit olaylar olarak değil, akılda tarihsel bir bağlamla anlamaya çalışmakla ilgili olan gazeteciliğe yaklaşımımı bilgilendirmek için bir araya geldi.
En büyük moda fotoğrafçılığı ilhamlarınız kimler?
Liseyi düşündüğümde, en büyük ilham kaynağımdan biri Tim Walker’dı; Orada büyük bir kaçış ve güzellik unsuru var. Moda endüstrisini daha fazla sorgulamaya başladığımda, aklıma ilk gelen şey çeşitlilik eksikliği ve bunun yarattığı görüntülere nasıl yansıdığıydı – bu bir tartışma konusu oldu. Sürdürülebilirlik hakkında daha derinlemesine bilgi edinmeye başladığımda, aynı anlatıların ve güç dinamiklerinin ortaya çıktığını gördüm, burada beyaz olmayan kadınlar her zaman işçi olarak görülüyordu, ancak modeller her zaman beyaz veya Avrupa merkezlidir. Bu, ‘Kameranın arkasında kim var?’ Sorusunu keşfetmeme yardımcı oldu. Bugün en sevdiğim fotoğrafçılar arasında Simrah Farrukh, Ashish Shah ve Bharat Sikka yer alıyor.
Sürdürülebilirlik yolculuğunuzda öğrendiğiniz en şaşırtıcı şey nedir?
Bence bu sorunun çözümünün daha fazla tükettiğini gösteren beslediğimiz bilgi miktarı. Bu, bilinçli tüketiciliğin önemli olmadığını düşündüğüm anlamına gelmez – çok önemlidir. Ancak sorunun çıkış yolunun tüketim olduğu pekiştirildiğinde, bu harekete kimin ve nasıl katılabileceğini sınırlar. Sanırım kritik bir noktadayız; İnsanlar merceğin ötesini görmeye ve politikalara bakmaya, daha az tüketmeye ve zaten sahip olduklarını kullanmaya başlıyor.
Öğrendikleriniz, özellikle salgın sırasında kendi tüketim alışkanlıklarınızı nasıl etkiledi?
Bir yandan, giyinme sanatından ve görülme sanatından ne kadar sevinç duyduğumu – sevimli bir kıyafet giyip topluluğa çıktığımı – anlıyorum. Ancak pandemi aynı zamanda birçok insanda – ve bende – moda ve ötesinde, ister bir bahçeye başlamak ister dikiş dikmeyi öğrenmek olsun, kendi kendine yeterlilik duygusunu aşıladı. Eski bir dikiş makinesini kırdım ve annem bana bazı beceriler öğretti. “