Beş Sovyet marşalından, İmparatorluk Ordusu'nun albay rütbesine ulaşan tek kişi Alexander Egorov, Birinci Dünya Savaşı alanlarında kazanılan gerçek takım deneyimine sahipti. Ancak, diğer etkileyici kitapların aksine, onun hakkında yazmadılar, Napolyon’un içinde görünmediğini, en sevdiği şarkıları eklemediğini ve Kızıl Ordu’nun ölümüyle onarılamayacak bir kayıp yaşadığını söylemedi. Adı, halk düşmanlarının rehabilitasyonundan sonra fazla ilgi göstermedi. Peki Alexander Ilyich gerçek bir askeri profesyonel miydi? Ve neden baskıya maruz kaldı?
Kızıl Ordu’nun yüksek komutanları arasındaki baskı teması yeni değil, son yirmi yıldır bu konuda hem bilimsel hem de gazeteci pek çok kitap ve makale yazıldı. “Devrim şeytanları” Tukhachevsky, Yakir, Uborevich, Blucher'ın gerçek askeri eğitim seviyesini tartışmışlar ve tartışırlar: “Üç ya da dört yıl önce tahrip edilmemiş olan askeri seçkinlerle Kızıl Ordu 1941'le tanışmak için ne olurdu?”.
Son yıllarda, bu anlaşmazlıklar daha anlamlı hale geldi. Zaten popüler olmayan, "hain" ile "dahi" nin yıkılması Tukhachevsky ve yoldaşlarının - ayrıca "deha" nın da "aptal" öncünün "Kızıl Ordu'da zafer kazanmasına neden oldu.
Uboreviç'in askeri profesyonellik fikri bir efsaneden başka bir şey değil. Ve Rus stili, sınıf stratejisi üzerine yazılanlar ve rezervlerin yararsızlığı açısından ağırlığını tanıdıktan sonra Tukhachevsky hakkında yetenekli bir komutan olarak nasıl ciddi biçimde konuşabilirsiniz? Yakir hakkında, inanıyoruz ki, ayrıntılı bir şekilde konuşmanın hiçbir anlamı yoktur: askeri bir eğitimi yoktu, Sivil'de hiçbir şey yönetmedi, ama sadece coşkuyla kesildi.
Kızıl Ordu'nun ilk beş marşından biri olan Alexander Ilyich Egorov, bu tatsız sıranın içinde ayrı duruyor. Birçoğu Budyonny liderliğindeki öncül kızkardeşlere aitti, baskı yapmaktan kaçındı. Babası tutuklandıktan sonra evlat edinen ebeveynleri tarafından yetiştirilen tek kız, Stalinizmi özenle ifşa eden Yakir ya da Antonov-Ovseenko’nun oğulları gibi tanınmış bir muhalif ve tarihçi olmamıştır, ancak aynı zamanda, sadece daha küçük bir ölçekte, “uygulayıcıların“ iyi ”hatıralarının iadesi ile ilgilenmiştir.
Sonunda, Egorov güçlü bir kişilik değildi. Tukhachevsky'nin karizmasına ya da Uborevich'in görünen zekasına sahip değildi.
Rus askeri göçü, Tukhaçevski'nin faaliyetlerini yakından takip ediyordu ve “Rus Bonapartı” nı gördü. Buradaki sebepler psikolojikti: birçok beyaz general gibi, kırmızı komutan geçmişte bir gardiyan subayıydı. Bu, Rus askeri göçünün önde gelen isimlerinden General Alexei von Lampe’in İç Savaş yıllarında bile bir coşku ile yazmasına izin verdi: “Semenov Muhafızımız ordu askeri Liberal Denikin’i yeniyor”.
Adalet olarak, Tukhachevsky’nin Denikin’i yenmediğini ancak bunun başka bir konuşma için bir konu olduğunu not ettik. Yine, kitabı Tukhaçevski'ye adayan büyük yazar Roman Gul'du. Evet ve yetenekli Sovyet yazarları, listelenen Bolşevik askeri liderleri - her şeyden önce Ilya Dubinsky'nin olumlu imajlarını yaratmak için uğraştı.
Lehçe soru
Komutan-stratejist olarak Yegorov'un yolu Güney Cephesinde İç Savaş'ta başladı. Yağmurlu Ekim ayında, 1919, Kornilovites kartalı aldı. Sovyet ders kitaplarında yazdığı gibi ölümcül tehlike Bolşevik başkentine asıldı. Tüm bu bilgisiz bir izleyici ve ideolojik klişe için hikayeler. Gönüllü Ordusunun tükenmiş ve küçük alayları son ayaklarındaydı. 1919'un sonbaharında, Kırmızı Güney Cephesinin birlikleri çok büyük bir sayısal avantaja sahipti. Bu temelde, Egorov düşmanı kuşatmaya ve ezmeye karar verdi. Ne biri ne de diğeri başarısız oldu. Beyazlar çevrelenmedi ve yenilgiye uğramadı, ancak sanat tarafından değil, sayıyla kazanan dev bir kırmızı kütlesi tarafından yağmalandı.
Daha başarılı bir şekilde, Yegorov Polonya'daki 1920 kampanyasında Güney-Batı Cephesi birliklerine komuta etti ve Varşova yakınlarındaki Kızıl Ordu'nun yenilgisi onun suçu değildi.
Muhtemelen savaştan sonra Kiev Askeri Bölgesi'ne, ardından Petrogradsky Bölgesi'ne başkanlık etmesinin ardından Batı Cephesi'ne komutan olmasının nedeni de budur ve sonunda sürekli olarak Ukrayna ve Belarus askeri bölgelerine önderlik etmektir. O zamanlar, diktatör Pilsudski’nin Polonya-Litvanya Ortaklığı’nı “denizden denize” yeniden canlandırmaya yönelik iddialı planları olan Rusya’nın tek ciddi rakibi Polonya’ydı.
Kremlin'in batı yönü en önemlisi idi. 20-egorov'da vardı. Savaş olmadı ve Alexander Ilyich, 1931'teki Kızıl Ordu Merkezine başkanlık ederek artmaya devam etti. Dünya için bir dönüm noktası oldu hikayeler Japonların Çin'in işgaline başladığı bir zaman. Bulut Avrupa’ya yaklaşıyordu: 1932’te Silahsızlanma Konferansı’nda Almanlar, Almanya’nın yeniden silahlanma haklarına getirilen kısıtlamaların kaldırılmasını istedi. Hitler zaten iktidara istekliydi.
Fakat SSCB'nin 1931'e asıl düşmanı, hala eskimiş olmasına rağmen hala Pilsudski'nin sıkı eliyle Polonya idi. “Sovyet-Polonya Savaşları” adlı temel eserin yazarı Mikhail Meltyukhov'a göre, 1932'ta, ikinci Rzeczpospolita, SSCB'ye karşı 60 bölümleri kurmaya hazırdı. 1920'teki Sovyetler'le manevra kabiliyetine sahip ve muzaffer bir savaşın deneyimine dayanan askeri doktrini, saldırıya dayanıyordu ve konumsal bir savaşın umutları hakkında şüpheci davranıyordu.
Varşova, süvarilerin gelecekteki bir savaşta önemli fakat belirleyici olmayan bir rol oynayacağının farkındaydı. Popüler inanışın aksine, Polonya süvari tugayları at sırtında hareket etmek ve yürüyerek saldırmak zorunda kaldı. Varşova'da gelecekteki savaşın bir motor savaşı olduğunu da anladılar. 1935'te Polonyalılar, askeri teçhizat tedarikinden sorumlu olan Ulusal Savunma Komitesi'nin oluşturulduğu bir ordu motorizasyon programı başlattı. İki yıl önce, Polonyalı tasarımcılar zamanlarının en iyilerinden birini geliştirdiler. tanklar - Eylül 7'da Almanlar tarafından büyük övgü alan 1939TR.
Polonyalılar Hava Kuvvetlerinin gelişimi ve çok çaba sarf ettiler. Zaten 1936'te, İkinci Dünya Savaşı'nın ilk döneminin en modern bombardıman uçaklarından biri olan P-37 "Elk" başladı.
Bu nedenle, Polonya'nın askeri-teknik geriliği hakkındaki tüm konuşmaya rağmen, ülke çok ciddi bir rakipti ve sadece kısa görüşlü bir kişi gücünü hafife alabilirdi. Yegorov bunlara ait değildi.
Ordunun modernleşmesi için
30’in başlangıcında, Almanya zayıf, aşağılanmış ve silahsız bir ülkeydi. Ancak, onun içindeki askeri düşünce çok çalıştı. Alman askeri doktrini, "Asker savaşın yalnızca bir amacını bilir: düşman ordusunu yenmek" ilkesine dayanan Genel Hansaphon Tarikatı'nın görüşlerinden önemli ölçüde etkilendi. Bunu başarmanın ana yolu saldırgan ve manevra yapmak. Zafer, Alman stratejistine göre sayıca değil, hareketlilikle sağlandı.
İktidara gelmiş olan Hitler, von Sect'in stratejik görüşlerini benimsemiş ve Wehrmacht generalleri de onları yıldırım teorisinde somutlaştırmıştır. Muhtemel rakiplerimiz, ellerinden geldiğince, silahlı kuvvetlerin modernizasyonu ve motorizasyonuna güvendiler.
Egorov bu konuda ne düşünüyordu? Kızıl Ordu'nun modernleşmesine karşı gerçek tutumu neydi? Bir zamanlar Rappoport ve Geller'in popüler yazarlarına göre, Budyonny ve Voroshilov gibi Egorov kılıç ve tüfekle savaşacaktı. Savaşlar döneminde Kızıl Ordu'nun askeri seçkin tarihinin en büyük yerli uzmanı olan Sergey Minakov, bu istenmeyen görüşle tartışıyor. Eserde “Sovyet askeri seçkinleri 20's. Kompozisyon, sosyokültürel özellikler, politik rol "yazıyor:" Egorov süvari için hiçbir özür dilemedi. Zırhlı araçların birliklere girmesini aktif olarak savundu. ” Bu kelimeler gerçeklerde doğrulanır. 1931'te Kızıl Ordu Genelkurmay Başkan Yardımcısı Vladimir Triandafilov, Yegorov'a geliştirdiği ve “iyi” olduğu “derin operasyon” teorisini sundu. Ve gelecek yıl, Alexander Ilyich, Devrimci Askeri Konsey'e Silahlı Kuvvetlerin teknik rekonstrüksiyonu ile ilgili ortaya çıkan yeni operasyonel ve teknik sorunlar üzerine tezler sundu. Bu tezler, daha sonra yayınlanacak olan “Derin Savaş Organizasyonuna İlişkin Geçici Talimatlar” için temel teşkil etmiştir.
Egorov çalışmalarında şunları vurguladı: Modern savaş, düşmanlıkların büyük ölçüde konuşlandırılması ve bunun için motorlu bir ordu gerekiyor. Kızıl Ordu'nun modernleşmesinin destekçisi, Egorov’un ortağı Semyon Budyonny’ydi.
1933’te, Privolzhsky askeri bölgesi temelinde, Egorov’un öncülüğünde, derin silahlı bir savaşın örgütlenmesi ve yürütülmesi ile ilgili konuların pratik gelişimi üzerine, yani “derin bir operasyon” olarak pilot tatbikatlar yapıldı.
Alexander Ilyich, Kızıl Ordu Genelkurmay Başkanı (ve Genelkurmay Başkanlığı 1935'sinden) iken, Kızıl Ordu'nun aktif bir silahlanma ve yeniden düzenlenmesi vardı. Birkaç örnek: 1932’te, SSCB’de ilk iki mekanize kolordu yaratıldı, bunlar T-28 tankları ile donatıldı - dünyanın o zamanları en güçlüsü. Yüksek hızlı bombardıman uçakları SB ile donatılmış Hava Kuvvetleri'nde bir gelişme oldu. Yegorov, Kızıl Ordu’nun modernizasyonuna oldukça profesyonel bir biçimde ve personel şefinin bulunduğu yere yaklaştı.
Savaşın eşiğinde
Bu askeri liderin gelecekteki bir savaşla ilgili görüşleri nelerdi? Letonya, Litvanya ve Estonya'nın tarafsız kalacağına inanırken Polonya'yı SSCB'nin ana rakibi olarak gördü. Aynı zamanda, Alexander Ilyich, Berlin’in Polonya’yla çatışmasında, SSCB’ye karşı yardımsever bir tutum ve Polonyalılara karşı düşmanca bir tutum alacağına inanıyordu. Aslında, Sovyet Rusya ve Weimar Almanya yakın ticaret, ekonomik ve hatta askeri işbirliği geliştirdi. Aynı zamanda, her iki ülkenin de Polonya ile gergin ilişkileri vardı; Birinci Dünya Savaşı'ndan sonra Almanlar topraklarının bir kısmını bırakmak zorunda kaldı. Ayrıca, Danzig Koridoru Almanya'yı Doğu Prusya ile doğrudan iletişimden mahrum etti.
Yegorov, Romanya'nın Polonya tarafındaki performansa izin verdi, ancak Polonya ile birleşik bir cephe oluşturamadığı için muhtemelen buna ciddi bir önem vermedi. Zayıf Romanya ordusunun izole eylemleri ciddi başarıya yol açamadı.
Hitler iktidara geldikten sonra durum değişti ve Almanya SSCB'nin düşmanlarından biri haline geldi. Kızıl Ordu'nun askeri elitleri tarafından bir bütün olarak paylaşılan Yegorov'a göre Almanlar, Sovyetlere Polonya ile birlikte karşı çıkabiliyorlardı. Alexander Ilyich, Wehrmacht'ın Baltık Devletlerini işgal ettiğine ve Leningrad'a doğru yol açtığına inanıyordu. Bununla birlikte, sözde limitropik devletler arasında ilerlerken, Kızıl Ordu sınırın dışına çıkmak ve düşman istilasını kovmak için zamana sahip olacak.
Muhtemelen, Egorov ayrıca Almanların gizli konsantrasyonunun olanaklarını ve Luftwaffe tarafından desteklenen tank takozlarının eylemlerinin hızlılığını da küçümsemiştir. Ne de olsa, 1939 - 1941’ta Avrupa'nın cephelerinde ne olduğu beklenmiyordu: ne Polonyalılar, ne Fransızlar ne de İngilizler ne de Almanlar. En azından "Fast Heinz" in şimşek deposu kırılmalarına şüpheyle yaklaşan generallerin eleştirilmesiyle Guderian'u okumak yeterli.
Peki Stalin neden Güney Cephesi'ndeki müttefiki olan Egorov'dan kurtulmaya karar verdi? Evet, liderin Tukhachevsky ve çevresine güvenmemesi için sebep vardı. Mareşal ve çevresinin yıkılmasının temel nedeni, Serey Minakov'un adıydı: SSCB'de (dışarıda Troçki de dahil olmak üzere) “siyasi” liderlerin kamuoyunda potansiyel liderlerinin itibarını koruyan “eski” siyasi “liderlerin” varlığı. Stalin ve “Stalinistler” yerine politik liderlik için gerçek adaylar. Bu nedenle, baskı, doğada önleyicidir. Mevcut sistemde, Rus Devrimi'nden çıkan herhangi bir “lider” “pankart” ve “slogan” haline geldi. Böyle bir sistemde “eski lider” veya “emekli lider” olamaz. Herhangi bir muhalefet partisi, özellikle de Stalin’in “lideri” alternatifi, hapse atılmadı, kampa mahkum olarak gönderildi, fakat hayatta kaldı. "Tapınak terk edildi - bütün tapınak, secde idolü - hepsi tanrı." İktidar-ölüm, kayıtsızlık ve adını “tabulamaya” tek alternatif vardı. Bunu yapmak için, onu tüm ölümcül günahlarla suçlamak ve medyaya, propagandaya ve ajitasyona mahkum etmek yeterli değildi, sözlü, özel ve gizli konuşmaları da dahil olmak üzere sözünü yasaklamak, fiziksel olarak yok etmek yeterli değildi, tüm sosyal olarak tamamen “temizlemek” gerekli Çevresindeki alan, potansiyel bir muhalif bilgi aracı olarak algılanan ve şüphelenilen gerçek. Aksi halde, fiziksel olarak imha edilmiş, bilgi olarak yasaklanmış ve bilgi olarak imha edilmiş “lider” bile, muhalif ideolojik “galvanizasyon” ve gizli sessizliğini sürdürmekte olan “sessiz” diriliş potansiyelini korudu. Bu, özellikle, politik baskının kitlesel dönüşümlere neden olma nedenlerinden biriydi. ”
Bu özgün argümanlar Egorov için geçerli değil, çünkü o lider değildi.
Mitolojiden geçti
Minakov, 1936'teki Kızıl Ordu manevralarını ziyaret eden İngiliz Genel General Wavell Egorov'un “güçlü bir kişilik” izlenimi bırakmadığını belirtti. Bir İngiliz açısından, Yegorov “arkasında gerçekten iyi bir karargah varsa, ancak kendisinden gelen önemli birşeye girebilecek ve başarabilecek bir kişi yoksa, nominal bir lider olarak oldukça tatmin edicidir”. Ayrıca, Wavell ekliyor: “O zamanlar pratikte, yurtdışındaki Rus ordusunda olanlar dahil olmak üzere tüm yabancı gözlemcilerin ve Kızıl Ordu'nun kendisinin yüksek emirlerinin Egorov hakkında böyle bir görüşü olduğu belirtilmelidir.”
Yılın 1936 manevralarından sonra, Yegorov, Belarus Askeri Bölgesi Uborevich'in komutanının katılmak istemediği stratejik bir oyun düzenledi. Minakov, “Uboreviç'in davranışını tanımlarken hiç şüphesiz abartmalar verildiğinde”, “Yine de Uboreviç'in stratejik bir oyunda yer almak istemediğini söyleyebiliriz. Motivasyon sadece belirtildi: "Bize orada kim öğretecek?". Tukhachevsky bu davada mıydı? Açıkçası, her şeyden önce, Egorov ve Voroshilov'la ilgiliydi, çünkü oyunun gelişimi ve oyunun yönetimi Mareşal Egorov tarafından yapıldı ve Sovyet askeri seçkinlerinin önemli bir kısmı arasındaki otoritesi çok düşüktü. ”
Uboreviç'in bu tür bir davranışında, amatörün askeri alt yönetimi ile aşina olmayan amatörün kibirinin altını çizer, ancak asıl mesele bir kez daha ikna olduğumuzdur: Egorov, Kızıl Ordu'nun askeri elitlerinde otoriteden zevk almadı ve bu nedenle herhangi bir komploya katılamadı.
Mareşal katliamının bir başka olası nedeni de “1937 Yılı” adlı kitabında Nikolai Cherushev tarafından seçildi. Calvary'deki Kızıl Ordu'nun Elitliği ":" Tutunacak bir şey vardı: eski ordunun bir subayı; Sosyalist Devrimci Parti'nin aktif üyesi; İtalyan ve Polonya istihbarat servisleri için casusluk yapmakla suçlanan bir eş; tutuklanan askeri liderler tarafından komploya katılan bir kişi olarak tanıklık ediyor. ”
Bu argümanları çok ikna edici olarak adlandırmak zor. Ne de olsa, Boris Shaposhnikov geçmişte İmparatorluk Ordusu'nun bir subayıydı, ancak baskı altında olmayan bir şey değildi - Stalin ona büyük saygıyla davrandı. Eşi? Böylece eşi, örneğin, Budyonny tutuklandı, ancak Mareşal'in kendisine dokunulmadı. Sosyalist geçmiş mi? Stalin pratiklik açısından dikkat çekiciydi ve geçmişi özünde kim vardı en az ilgiliydi. Bu yüzden, 1921’te, bazı delegeler Tüm Rusya Merkez İcra Komitesi’ne üye olan eski bir albay olan “yabancı bir sınıf elemanı” olan IX Tüm Rusya Sovyetler Kongresi’nde Alexander Ilyich’e karşı durdu.
Sonra Stalin akıllıca cevap verdi: “Yegorov'un kötü bir komünist olduğunu söylüyorlar. Peki ne Uborevich de kötü bir komünist, ancak onu Merkez İcra Komitesi üyeliğine aday gösterdik. Yegorov kötü bir komünist ama iyi bir komutan ve iyi bir komutan olarak seçilmesi gerekiyor. ” Belki de, liderin son sözleriyle mareşalın idam nedenleri hakkındaki cevabı yatıyor? Stalin'in gözünde iyi bir komutan olmak için durdu.
Stalin'in kendisi, Tsaritsyn’in başarılı savunmasını ve Egorov’un komutan olduğu Güney Cephesinde Denikin’in yenilgisini atfetti. Meslektaşları ile yapılan özel görüşmelerde Alexander Ilyich'in, hayatıyla birlikte ödediği bu tür ifadelere duyduğu memnuniyetsizliği dile getirdiğini söylediler. Fakat akıllı bir adam olan ve böyle bir konuşkanlığın neden olabileceğini anlayan ve Stalin'in eleştirisini karşılayan Egorov? Çok zor.
Muhtemelen, kendi devrimci geçmişiyle ilgili bir efsane yaratan Stalin, Egorov'un buna uymadığını anlamıştı. Ve bu yüzden mareşalden kurtuldu. Bununla birlikte, Stalin'in eski silah arkadaşını vurmasına neden olan gerçek sebepleri asla bilemeyeceğiz. Ancak kesin olan bir şey var: Mareşal Alexander Yegorov'un ölümü Kızıl Ordu için gerçek bir kayıptı.