Bildirildiğine göre, Hitchcock bir keresinde filmin bir depremle başlaması gerektiğini ve ardından gerilimin artmaya devam etmesi gerektiğini söylemişti. Metinler muhtemelen benzer bir ilke üzerinde çalışmalıdır, bu yüzden buna cesur bir tezle başlayacağım: İkinci Dünya Savaşı'nın bile belirli bir olumlu yönü vardı.
Ancak, bu konuyu geliştirmeden önce, tamamen farklı bir şeyle başlayacağım. Bir şirket veya kuruluş ne zaman geliştirme için en kötü koşullara sahip? Peki, kendi sektöründe tam bir tekelci olduğunda. Girişimciliğin temellerini öğrenen çocuklar bile bunu bilir.
Belirli bir pazarda yalnızca bir prodüksiyon şirketi varsa - bilmiyorum, örneğin hayranlar - o zaman ürününüzü, markanızı veya pazarlamanızı geliştirmek için o kadar büyük bir motivasyon yoktur. Tabii ki bunu en azından biraz yapmak zorunda, çünkü etrafındaki gerçeklik bir şekilde değişiyor, ancak çitin hemen arkasında ikinci bir şirketin salonu olsaydı çok daha iyi olurdu, bu da yüzlerce hayranını bile üretir. bir gün.
Bu eksikse veya daha kötüsü, belirli bir şirketin yalnızca taraftarlar üzerinde tekeli olmakla kalmaz, aynı zamanda insanların onlarsız yapamayacağını da bilir - örneğin, çok sıcak ve nemli bir iklime sahip bir ülkede faaliyet gösterir - bu bir sorundur. hiç.
Ventatorex Sp. z o.o. rekabet koşullarından daha düşük kalitede cihazlar üretebilir, yanlış hale getirebilir, böylece cihazın pervaneleri düşebilir ve gereksiz parmaklardan bizi mahrum bırakabilir. O da istediği gibi fiyatı yükseltebilir ve ben parmaklarımızı kessem bile yine de onun ürünlerini alacağız.
İnsan faaliyetinin her olay örgüsünde durum farklı değildir. Herkesin futbolu sevmediğini biliyorum ama umarım benzetme için beni affedersiniz. Peki - FC Barcelona ve Real Madrid, Avrupa'da bu kadar ünlüydü - Ba! - herhangi biri eksik olsaydı, takımın dünyası? İki takım birbirini sürmeseydi, İspanyol ligi bir noktada dünya liglerinin İLK 1'i olur muydu?
Bu şüphelidir. İskoçya'da, onlarca yıldır sadece iki takım güçlüydü - Celtic ve Rangers. Rangers finansal sorunlar nedeniyle iflas ilan ettiğinde ve daha sonra (yeni bir şirket olarak) birkaç lig tarafından küme düşürüldüğünde, rakiplerinin arkadan gelişmek için hiçbir motivasyonları yoktu. Ve böylece ligin en iyisiydiler ve şampiyonluktan sonra şampiyonluğu kazandılar, sonuç olarak İskoç liginin seviyesi zaten asla çok yüksek olmadı, daha da düştü.
Teşekkürler, benim için bomba
Tamam - ama neden bu kadar uzun sürdü ve çoğu kişi için mesajında, girişinde muhtemelen ve oldukça açıktı? Sadece dünyamızı ve teknolojik gelişimimizi yönlendirenin rekabet olduğunu göstermek istedim. Elbette hepsi değil, ama önemli bir kısmı. Ve burada İkinci Dünya Savaşı konusuna geri dönüyoruz.
Bu canavarca ve kanlı çatışmanın olumlu yönü vardı - insanlık için büyük ölçekli bir teknolojik sıçrama yarattı. Sadece savaşı kazanmak isteyen dünya güçleri, rakiplerinden daha iyi ekipmanlara sahip olmalıydı. Uçakları, gemileri, tankları ve diğer araçları iyileştirdiler, silahları rafine ettiler ve bazen tamamen yeni teknolojiler icat ettiler.
Almanya, 1942-1943 döneminden itibaren Üçüncü Reich tarafından (basitleştirilmiş) düzenli olarak kaybedilen savaşta zafer şansını kendi lehlerine verecek olan "mucizevi silahı" üzerinde "wunderwaffe" üzerinde çalışıyordu. Tarih yazımında en sık görülen "mucize silah", yalnızca Londra'yı tehdit etmekle kalmayıp aynı zamanda rekor kıran V2 balistik füzedir: uzaya giren türünün ilk füzesiydi.
Bu arada bıyıklı komik beyefendinin düşmanları da boş durmuyordu. Doğuda Sovyetler, 34'de üretime giren ve SSCB'deki savaşın çehresini değiştiren T-1941 tankını inşa etme fikrini ortaya attı. Batı'da - geniş anlamda anlaşıldı - Amerikalılar nükleer bomba konseptini savaşta gerçekten kullanabilecek kadar geliştiren ilk kişilerdi. Hiroshima ve Nagasaki bunu öğrendi.
Ama bir dakika - diyeceksin - ne gelişme fiili yok eder, inşa etmez mi? Bu düşüncede bir parça doğruluk payı var, ancak gelişmiş ve ölümcül bir bomba yaratmak bile biraz araştırma geliştirmeyi gerektiriyor ve az ya da çok üretken gelişme gibi sorunları da beraberinde getiriyor.
Ve bir daha önemli şey: Böyle bir nükleer silah tüm şehirleri yeryüzünden silse de, bizi aynı anda en fazla Fallout serisinden veya Metro 2033 evreninden bildiğimiz farklı güzel resimlere götürebilir. dünyayı perçinliyor. Güçler, bu sefer onları toz haline getirebilecek başka bir dünya çatışması istemiyorlar. Ve bu açıdan şu an bulunduğumuz yerden hareket etmeyelim.
İki hızlı dünyalar - ve ikisi de cıvatalı
II.Dünya Savaşı'nın sona ermesinden sonra, teknolojik rekabet konusu daha da yüksek bir seviyeye girdi - ve aynı zamanda muhtemelen - en azından benim görüşüme göre - daha da net ve zıtlıklarla doluydu.
Kısaca "Doğu" ve "Batı" olmak üzere iki ana siyasi bloğa ayrılan dünya, teknolojik rekabetin girdabına düştü, ancak bununla yüzleşelim, iki ülke, yani ABD ve Sovyetler Birliği, bu konuda liderlerdi. alan (iş).
Sanayi tesislerinin ve üretim teknolojilerinin gelişimi, enkazdan yükselen ekonomiyi - gerçek ya da mecazi olanlar - besledi. Dünya ekonomisinin savaş yollarından barış zamanı izlerine geçişi, yeni fikirlere, icatlara ve yatırımlara ivme kazandırdı.
Görünüşe göre gündeme getirilen sorunlardan bazıları, örneğin tarım makinelerinin iyileştirilmesi gibi (her ne kadar temelde bu olsa da!) Yavan idi. Diğerleri daha karmaşık ve hayal gücünü daha uyarıcıydı - savaş sırasında en "eğlence" şifreleme ve şifre çözme makineleriydi. Çatışmanın sona ermesinden kısa bir süre sonra, insanlık sırayla gerçek bilgisayar çağına girdi.
1945'te ENIAC'ın yapımı tamamlandı (Elektronik Sayısal Birleştirici ve Bilgisayar). Bugüne kadar, bu devasa cihazın birçok dolap büyüklüğündeki ilk bilgisayar olup olmadığı konusundaki tartışmalar sürüyor. Ama kesinlikle öncekinin en ünlüsüydü.
Ve nihayet XNUMX. yüzyılın en cesur ve en vizyoner, öncü girişimine geliyoruz (en azından yukarıda imzalanan mütevazı cümleye göre). Uzaya gitmek için.
Daha hızlı, daha yüksek, daha güçlü Gagarin
ABD ile SSCB arasındaki "uzay yarışı" ya da "uzay savaşı" bize son yüzyılda başka hiçbir şeye benzemeyen bir medeniyet sıçramasının resmini veriyor. Olası uzayın fethi - her şeyden önce - son derece prestij meselesiydi. İkincisi, savunma için potansiyel olarak önemlidir, çünkü bir düşmanı yörüngeden bombalayabilmek diplomatik olmayan terimlerle oldukça iyi bir şeydir. Casus uyduların hoş hislerinden bahsetmeye bile gerek yok. Yani casusluk yapıyorsak güzel, kendimiz gözetleniyorsak değil.
Metnin yanında gördüğünüz meme ... peki, bu sadece bir meme, bir gerçek. Amerikalılar ve Sovyetler arasındaki yarışın tam karmaşıklığını aktarmıyor. Aynı zamanda hakem, puanlar ve belirli kurallar yoksa her yerde "zafer" den bahsetmenin zor olduğunu düşünüyorum. Ancak bu resimde tasvir edilen zihniyete bir göz atmaya değer.
Aslında SSCB ilk uyduyu fırlattı, ilk insanı uzaya gönderdi (Gagarin, neden seni komünistlerden çıkarıyorlar? Sen sadece komünistlerin değil, tüm insanlığın hazinesisin). "Kraj Rad" aynı zamanda uzaydaki ilk hayvana (RIP Łajko) ve hatta Leonow tarafından gerçekleştirilen ilk uzay yürüyüşüne sahiptir.
Yine de, tüm bu performanslar bazen aya inişin gölgesinde kalıyor. Ve şaşılacak bir şey yok - Uzay için Soğuk Savaş'ın tüm başarılarının en görkemlisiydi. Ya da, en iyi Holiłud filmini tercih ederseniz, çünkü Amerikalılar en fazla Kubrick'in film stüdyosuna indi (bu teoriye bayılıyorum, çok renkli).
Bu metin tam olarak bir adamın aya inişinin tarihi anına ulaşmak için yazılmıştır. Veya daha doğrusu ... iniş yapmama.
Merhaba Michael!
28 Nisan 2021'de Michael Collins öldü - Apollo 11 uzay görevinin bir katılımcısı, ünlü astronot ekibinin bir üyesi, Sovyetlerle çatışmada Amerikalıları "Gümüş Küre" ye ulaşarak "kazanan" bir üye.
Sorun şu ki, Michael Collins - burada kaba görünmek istemiyorum - en az bilinen "üçüncü" idi. "Büyük bir adım" atmadı, ayın yüzeyine inmedi. Ancak o olmasaydı keşif başarılı olamazdı - sonuçta, meslektaşlarının Dünya'nın doğal uydusunun yüzeyine atlamasını sabırla bekleyen komuta modülünün son derece önemli bir pilotuydu.
Ve ona büyük bir kahramanlık vermek istiyorum - harika bir şey yapıyordu ama burnundan daha da büyük bir şey geçti. Tabii ki, görevin hedeflerine karşı meslektaşlara karşı bir dürtüyle "atlamak" yeterince aptalca değildi (muhtemelen bu mümkün değildi), ama buna değer, gerçekten hatırlamaya değer.
Rekabet ilk olmakla ilgilidir. Baron de Coubertin değilseniz, o zaman değilsiniz. Bununla birlikte, bazen dünyayı ileriye taşımak için ikinci ve hatta üçüncü planda kendi rolünüzü oynamaya değer - hatta gerekli -.
Ölümden sonraki hayata inansaydım, muhtemelen seni (Ayın) diğer tarafında görüşürüz derdim, Michael.