Evlat Acısı
“Derdim her şeyimi çalsa da onu yine överim, bana hakikati öğretir.”
Evladını yitiren bir ananın gözlerindeki damlalar, gözlerinden pınar olup akar, ya kalbindeki kanlı gözyaşları, ciğerinden gelen elem katreleri nasıl bir burgaç gibi olup yanık bir serenatla döne döne kor gibi yanaklarında dolaşır. Evlat acısı ilacı olmayan tek acı.
Evlat acısı hiçbir acıya benzemez. Sanki özünden bir parça kopmuş gibi kendini yarım bile hissedemezsin, bundan böyle belki çeyrek… belki ondan da güçsüz olacaksın, can damarın kopmuş gibi kan kaybedeceksin.
Evlat acısı gök ekinin biçilmesi gibi keder verir kalbe, hani mevsimler boyu emek sarf eden birinin bütün gayretlerinin bir anda yok olması gibi bir şeydir. Rüzgarların, bir afetin, bir fırtınanın ürünü biçip geçmesi gibi…Yüreğine taş bağlayıp ağlarsın, bu sancıyı hangi taş emebilir; hangi sünger içebilir bu zehirli usareyi, damarlarında dolaşan bu feryadı; hangi teselli kucağı teskin edebilir?
Ateş düştüğü yeri yakar ne kadar da doğru söylemiş söyleyen, başkalarına hikaye gelir masal gelir, eş, dost, akrabalar başına toplanırlar. Kendine gel, ölenle ölünmüyor, hayat devam ediyor. gibi anlamsız sözler söylenir. Pembe annenin dediği gibi Ey ne kolay öyle haklısın Pembe anne çok haklısın. Senin boğazından su bile geçmezken karşında kurulan sofralarda iştahla karınlarını doyuranlar, insanın gözünün içine baka baka Nasıl dayanıyorsun? Ben olsam çıldırırım diyenler… Diyenler der de bilmezler mi ki malın mülkün, çoluk çocuğun kendisine verilen birer emanet olduğunu.
Yaşam bizleri sınar; bizim zannettiğimiz oğlumuzu, kıvır kıvır saçlı kızımızı bir anda elimizden alabilir. Hayat böyle bir şeydir işte. Bizleri sınar, dener. Her şeyin başı sabırdır, bu dünya böyledir işte, gelen kalmaz, giden gelmez. Acaba vardıkları yerden hoşnut olup da mı kalıyorlar? Yoksa orada kalıp da uykuya mı dalıyorlar?
Neylersin ölüm herkesin başında
Uyudun uyanamadın olacak
Kim bilir, nerde, nasıl, kaç yaşında
Bir namazlık saltanatın olacak
Taht misali o musalla taşında
Biz insanlar, ölümü unutuyoruz ama ölüm bizi unutmuyor. Ansızın kapımızı çalıyor, nerden nasıl geldiği belli değil. Buluşma yeri belirsiz; ya yeni elbise giyerken, ya son model arabamızı sürerken, kimi zaman da ciğerparelerimizi alıp ölümün hak olduğunu hatırlatıyor. O ana kadar hiç bir anne-baba ciğerparesinin öleceğini düşünmez, hatırına bile getirmek istemez, ölümü yakıştıramazlar, konduramazlar evlatlarına. Ölümün adını bile anmak korkutur onları. Hz. Mevlana ölümü şöyle ifade ediyor:
Ölümü korkutucu kılan, onu zorlaştıran şu ten kafesidir. Teni bir sedef gibi kırdığın zaman, ölümün bir inciye benzediğini sen de göreceksin. Bu inciyi görmeyi Rabbim hepimize nasip eylesin. Evlat acısını anneler biraz daha yoğun yaşıyoruz. Değerli okuyucularım insan hayatı gelgitlerle dolu zaman zaman sevinçler, zaman zaman acılar karşımıza çıkabiliyor. Hani hayat dediğimiz faktör var ya… bize ne getirecek, ne götürecek ya da alnımıza yazılan yazıyı okuyabiliyor muyuz?
İnsan doğumdan ölümüne kadar neler yaşayacak bunlar bizim için sürpriz ve bu sürprizlere karşı dayanıklı mıyız acaba? Vereni de alanı da bilirsek daha az acı çekeriz. Evlat acısını yaşamış bir annenin hayata bakış açısı çok değişiyor, bu annelerden biri de tüm Türkiye’nin Semra kaynana diye tanıdığı Sevgili Semra Yücel hanımefendi. Ben Semra hanımın evladına olan sevgisini ve koruma arzusunu çok iyi anlıyor, bir çok insanın aksine çok fedakar bir anne olarak görmüştüm. Yavrusunu kaybetmeden önce ve o acıyı yaşadığı gün onun kadere teslimiyetini, yavrusunu sahibine teslim ettiğini, isyan etme hakkı olmadığını paylaşmıştı.
Pencereme konan bütün kuşlar la sana selam yolladım.
Ne bir haber, ne bir selam döndü geri dönmediler,
Belli ki kuşlarda sevdi seni demek ki.
Bırakıp gelmediler geri
Perihan USTA