Ben yapayım da kim yerse yesin
Yemek alışkanlıkları da bir tuhaf. Gıda konuları açtığımda, anlıyorum ki benim bayıla bayıla yediklerimi orada hayvanlar yiyor. En baştan alırsam eğer, kerevizin kökünü yemezlermiş, "aywanlarğ yiğer, biz yaprakğlarığnı turşudağı kurağrığz."
Dün annemle konuşuyoruz, "Kendime bir tane enginar pişiriyorum," diyor mesela. "Anneeem ya, Zehrayı unuttun galiba?" "Yooo," diyor annem, "onlarda enginarı hayvanlar yermiş."
Lahanaydı karnabahardı filan hiç lafını bile etmeyin Zehra'nın yanında. "Aywnlarğ ne yiyğcekdeğ biz onlağrı yiyerseğk?"
Karnabahar koçanından yaptığım turşuyu bu vesileyle anlatmam şart oldu. Atmıyor yiyorum ya, salata diye haşlayacağım minik karnabaharın körpecik yapraklı bir koçanı var atmamalık. İnce ince kıyarsın onları Oya, kereviz saplarını da, kaynatırsın birlikte iki taşım.
Süzüp bekletirsin az biraz, ılınınca atarsın tuzlu suya. Tuzlu suya da önceden sarmısak dişleri, dereotu sapları, süs biberleri ve elma sirkesi katmış olursun. Bir gün sonra ye, acele turşu oluyor önceden haşlandığı için. Nesi hayvanlık yani şimdi bu karnabahar koçanının kırt kırt yapraklı köklerinin?
Geçen ay yaptığım sultani bezelye turşumsusu ile küçük bir aperatif sehpacığına yerleştirdiğim gibi, benden alâsı yok vallahi.
Özel lezzetler bunlar.
Kim yerse yesin.