Psikologlar için keşfetmesi çok zor olan şeylerden biri de garip bir şekilde bir insanın kafasında gerçek anlamda neler olduğudur. Bu yüzden yıllar boyunca psikologlar “zihin kuramı” denilen şeyle boğuşup durmuşlardır. Diğer insanların akıllarında neler olduğunu kesin olarak bilmemiz imkansızdır. Çünkü bunu yapabilmemiz için başkalarının neler düşündüğünü tecrübe etmemiz gerekir.Bunu yapamadığımız için insanların ne düşündüklerini onların davranışlarından çıkarımlar yaparak bilebiliriz. İşte bahsettiğimiz bu zihin kuramının çocuklarda ne zaman geliştiğini anlamak onların kendi öz farkındalıklarını ne zaman kazandıklarını bulmamıza bağlıdır.Çünkü bu şekilde çocuklar kendilerinden başka insanları da fark edebilmeyi, onlarla empati kurabilmeyi ve en önemlisi dünyayı diğer insanların bakış açısından bakarak anlamayı öğrenir.
Bunun bir uzantısı olarak da kendilerine onlar için yepyeni olan başka bir beceriyi daha katarlar: kandırma becerisini. Geleneksel olarak psikologlar zihin kuramının oldukça geç bir zamanda geliştiğini düşünürler. Ama şimdi küçük yaştaki çocukların bile kendileriyle aynı fikirleri paylaşan ya da farklı bakış açılarına sahip insanları dahi biraz olsun anladıklarını yavaş yavaş fark edebiliyoruz. Bir bebeğin kendisi hakkında neler bildiğini söylemek oldukça zordur ama doğumdan itibaren bebeklerin yetişkinleri taklit ettiklerini ve diğer insanların fotoğraflarına bakmayı sevdiklerini biliyoruz. Buna göre çocuklarda bir “benim gibi” farkındalığının olduğunu söyleyebiliriz.