Kitaba adını veren ilk hikaye, İstanbul’da Halıcıoğlu’ndaki bir fabrikada işçi Ali’nin ,annesiyle geçirdiği mutlu günleri anlatır.Annesinin her gün , sabah ezanıyla kaldırdığı Ali, kızarmış ekmek kokan odada semaverin kaynayışına dalar. Semaver onu her sabah hayata yeniden bağlayan, evlerinin saadeti, büyük bir moral kaynağı haline gelmiştir.Semaver, onun dünyasında içinde ne ıstırap, ne grev, ne de patron olan bir fabrika olarak canlanırdı. Ali’nin annesine ölüm, bir misafir,bir başörtülü, namazında niyazında bir komşu hanım gelir gibi gelir. Ali annesini bir sabah vakti, semaverin başında ölü bulur. Evlerinin saadet kaynağı “Semaver” bir daha kaynamaz o evde.
Toprağın üstünde koşan, onun üstünde beş on para kazanmak kaygısı ile dönüp dolaşan insanlar ne tuhaf mahluklardı. Ve denize bir dakika durup bakmaya vakitleri olmadığını söyleyen bu insanlar ne zevksiz mahluklardı. Bu mektebe giden ufak çocuklar, denizin karşısında mektebi unutup bir gün, bir gece düşünceli kalamazdı. Dersler deniz kadar güzel; deniz kadar öğretici miydi acaba?Semaver, Sait Faik Abasıyanık
"Bir insanı sevmekle başlar her şey. Burada her şey bir insanı sevmekle bitiyor." Sait Faik sevmekle bitiyor her şey. Sahil kasabalarında gerçekmişcesine dinlediğin hikayelerle sevdiriyor kendini. Yıl olsa da 1930 yine de halinden anlatıyor insanı. Buruk bir tat var ki hikayelerinde bir türlü çözemedim, bir türlü anlayamadım. Karşısına oturmak ve 'ne dertli adamsın be usta' demek geliyor içimden. Büyük acılar çekenlerin büyük başarıları oluyordur belki de.
Sonra? Sonra ne olmuş??? Diye merakta bırakan pek çok öyküsü var ne yazık ki. Yarım kaldım çokça.
Bu zamana kadar neden Sait Faik Abasıyanık okumamışım ki ben. Türk yazarlara dönüş yapmaya çalışıyorum sürekli, yazarlığın milleti olmaz da bizim batıya dönüşümüzün (batı düşkünlüğümüzün) tezahürü olarak kıyıda köşede kalıyor güzelim eserler.
Haldun Taner demiş ki Sait Faik hakkında " Biz ancak o el attıktan sonradır ki, en önemsiz görünen insanların ve şeylerin zevkine eriştik." Benim için de öyle oldu. Silik, görünmeyen insanların hikayesi birçok yazar sayesinde iç dünyasının zenginliğiyle, bizim göremediğimizin ortaya çıkmasıyla ilgimizi çekmeye başlar da 'şey'lerin öyküsü bu kadar mı insanın içine işler. Bina, semaver, köy evi, tülbent nedir ki ben yazınca, bir de kitaptan okuyun.
Ne demeli, ustaya saygılarımla bitiriyorum.