Onlar ekonomist, ben değilim
Ekonomistlerle aramızda uzlaşmaz bir çelişki var. Onlar Türkiye'nin günlük rakamlarına, anlık elektrosuna bakıyorlar.
Ve diyorlar ki, Türkiye'nin durumu kötü.
Öyle demekle kalmıyorlar; benim eski yazılarımı çıkarıp, ‘‘Bak sen böyle böyle demiştin, ama Türkiye'nin durumu hiç de senin dediğin gibi değil.’’
Doğru.
Bugüne baktığınız zaman Türkiye'nin durumu hiç de böyle değil.
Ama en iyi niyetlisine bile anlatamadığım bir şey var.
Ben rakamlarla ilgili değilim.
Ben gayrisafi milli hasılanın bilmem neye oranının katsayıları ile hiç ilgilenmiyorum.
İlgilenmediğim gibi, ne anlama geldiğini bile bilmiyorum.
Benim derdim başka.
Ben bir ülkenin, bir toplumun, bir halkın trendlerine, ihtirasına bakıyorum.
Topunuz karşı çıksa da ben başka göstergelere bakıyorum.
O yüzden sizin yapmadığınız bir şeyi yapıyorum, gösteremediğiniz bir cesareti gösteriyorum.
İKİ KATEGORİ
Diyorum ki: ‘‘Ben iyimserim.’’ Diyorum ki: ‘‘Ben bu ülkenin geleceğine inanıyorum.’’
Bana kızanlar arasında, geri zekâlı diye gördüklerim var. Ama samimiyetinden ve bilgisinden hiç şüphe duymadığım, tam aksine gazeteciliğine sonuna kadar saygı duyduğum insanlar var.
Doğrusu, merak ediyorum. Bu iki kategori nasıl olur da aynı koroda yer alır?
Doğrudur.
Türk ekonomisi bir krizden geçiyor.
Doğrudur, ekonominin önemli bazı göstergeleri iyi değil.
Ama ben tarihe bakıyorum. Bugüne bakıyorum.
Dünyanın en güçlü ekonomileri bile zaman zaman derin bunalımlara giriyorlar.
Amerika gibi ihtirasın ekonomiye dönüştüğü bir ülke bile zaman zaman bunalımlar yaşıyor.
GAZİANTEP OLAYI
Günlük göstergeleri dibe vuruyor.
Ama Amerika, Amerika.
1929 krizini yaşayan bu müthiş ülke, beş yıl sonra dünyanın en dinamik ekonomisi haline gelebiliyor.
1929'un Amerikası ile 1940'ın Amerikası arasında sadece 11 yıl var.
Sistem aynı sistem. Zihniyet aynı zihniyet.
Ama en önemlisi, bir halkın ihtirası ve ekonomik dehası aynı zihniyet ve aynı deha.
İşte o dinamizm ve deha devam ettiği için o Amerika, bugünün Amerikası oluyor.
Şimdi soruyorum.
Gaziantep'te kriz var. Denizli çöküyor.
Peki Gaziantep ve Denizli bitiyor mu?
Hemen cevap vermeyin. Altı ay, bir-iki yıl bekleyin.
O ekonomik deha ve dinamizm asla yok olmayacak.
Onlar bu krizden daha da güçlenerek çıkacaklar.
Ben Türkiye'nin dört bir tarafının gelecek projesinden bahsediyorum.
Bugünün cüce rakamlarını karşıma çıkarıyorlar.
Onlara kızmıyorum. Kızamıyorum.
Onlar ekonomist.
Bugüne bakıyorlar. Belki haklılar. İşleri güçleri rakamlar. Şunun buna oranı, iç borcun GSMH'ya bilmem nesi.
Bense sosyoloğum. Gazeteciyim.
Düne ve yarına bakıyorum.
Peki kim haklı?
Elbet tarih karar verecek.
KİM HAKLI
Bugünün anlık çetelesini tutanlar mı, yoksa bir toplumun dünden bugüne nereye geldiğini yazanlar mı?
Üç-beş aylık dönemler mi, yoksa orta vadeli trendleri mi?
Bugünün karamsarları mı, uzun vadenin iyimserleri mi?
Acele etmeyin. Üç-beş saatlik rakamlara bakıp karar vermeyin.
Kim bilir, belki de aramızda kaderci bir işbirliği var.
Onlar bugünün, bu saatin, bu anın, bizlerse yarının pisikoterapisini yapıyoruz.
Onlar karamsarların, bizlerse iyimserlerin ruhunu besleyeceğiz.
Kim haklı?
Kim gerçeği yazıyor?
Kim dürüst gazetecilik yapıyor?
Ben bilmiyorum.
Karamsar meslektaşlarıma bakıyorum.
Bazılarına söyleyeceğim tek kelime yok. Samimiyetlerinden hiç şüphem yok.
Hepsi doğru düzgün insanlar. İçimden küfretmek, cevap vermek, şöyle veya böyle demek gelmiyor.
Ama bir de Türkiye'ye bakıyorum.
YENİ HONG KONG
Doğmakta olan yeni Avrupa Hong Kong'una, İstanbul'a bakıyorum.
Bana insafsızca yüklenen o düzgün meslektaşlarıma verecek tek cevap buluyorum.
Acele etmeyin. Biraz bekleyin. Türkiye'yi izlemeye devam edin.
Yoksa mahcup olursunuz.
Çünkü artık tarihin yargısı asırlara kalmıyor. Aylar, birkaç yıl yeterli oluyor.