Hava soğuk, buz gibi.
Ama tontona söz verildi,bu haftasonu için “Sanat Fabrikası” etkinliğine gidilecek.
İstanbul Modern in bahçesi içinde sadece çocuklara ayrılmış bir bina.
Heyecanlı,yerinde duramıyor bizim prenses..
İçeri giriyoruz.
Form dolduruluyor,başlamadan 1-2 kare fotoğraf çekebilir miyim? diyorum.
10 dakika kala lütfen burada olun,o zaman çekebilirsiniz diyorlar.
Tamam o zaman biz de o orada müzenin içine girer,gezer,o süper manzaralı cafesinde soluklanırız diyoruz.
10 dakika kala almak için içeriye giriyorum.
Lüften dışarıda bekler misiniz?diyor orada çalışan bir bayan.
Siz çağırdınız diyorum.
Ses çıkarmıyor.
Atölye dağılıyor.
İçeri girip 1-2 kare tontonun fotoğrafını çekerken,evet çıkıyoruzzzz diye bir ses geliyor uzaktan,yine aynı bayan.Ne yaptıklarını anlayamadan,hoppp kendimizi dışarıda buluyoruz.
Herhalde benim görmediğim çok değerli bir sanat eseri var küçücük atölyede.
Sadece 1-2 kişi yüzünden o kadar emek verilmiş atölyeyi karalamak istemem ama söz konusu etkinlik çocuk ile alakalı olunca,bu tip davranışlar garip,çok garip geliyor. Bir atölye düzenlerken çocuklar kadar velilere de doğru davranılması gerektiğini düşünüyorum. Bugüne kadar Pera Sanat’ta, Santral İstanbul’da da o kadar atölyeye katıldık,böyle bir tavırla hiç karşılaşmadık.
Duru’ya söz vermesem 2 hafta sonra harita ile ilgili etkinliğe gitmeyi hiç düşünmezdim ama bir şans daha verip bekleyeceğim. Umarım yanılmışımdır,umarım bu davranış,o gün ki ruh halleri ile ilgilidir.
Sömestrdeki programları aslında ne kadar da güzel, bekleyelim şu 2 hafta sonrasını,görelim,karar verelim…