Sabahın ilk ışıkları görünmekte, savaş alanı iyice aydınlanmaktaydı.
Başkomutan Mustafa Kemal Paşa gözetleme dürbününden, düşman hareketlerini seyrederken topçularımız ateşe başlıyordu.Bu ateş, düşman birliklerine ciddi zarar vermekteydi. Fakat bir yandan da tonlarca cephane akıp tükenmekteydi. Komutanlar endişeye kapılıyor, Başkomutan'a cephane kalmazsa ne yapacaklarını soruyorlardı. O ise büyük bir soğukkanlılıkla, tek mermi kalıncaya kadar savaşacağız diyerek yineliyordu.
26 Ağustos günü bu topçu atışları ile geçer ve artık akşam olmak üzeredir. Başkomutan yanındakilere: ''Yarın öğleden sonra Afyon'da olacağız.'' diyordu.Savaşın ilk günlerinden beri yanında olan komutanlar dahil herkes şüphe ile birbirinin yüzüne bakıyordu. Fakat ertesi gün, yani 27 Ağustos günü öğleden sonra hep beraber Afyon'da olacaklardı.
28 ve 29 Ağustos günleri Başkomutanın verdiği emirlere göre, düşman kovalanmaktadır. Yunan ordusu ciddi kayıplar vermiş, Türk ordusu ise inatla kahramanca çarpışmaya devam etmektedir. Başkomutan da tasarladığı yerde, düşmana son darbeyi vurmak için komutanlarla görüşmekte ve plan yapmaktadır.
Ve 30 Ağustos...
Başkomutan dünden beri hiçbir şey yememişti. Otomobiline binerken Zafertepe diye anılan yere doğru inme emrini veriyordu. Birinci Ordu Komutanı Nurettin Paşa: ''Paşam ateş hattına iniyorsunuz.'' diyor fakat Başkomutan cevap veriyor: ''Siz burada kalınız!''
Zafertepe diye adlandırılan yere yani düşmanın top ateşi altında bulunan bir yere geldi; dürbünü ile düşmanın asıl kuvvetlerinin bulunduğu yerleri inceledi. Gözleri ilerlemekte olan Türk piyade birliklerini takip ediyordu.
Askerlerimizin süngüleri güneşin kızıl ışıkları altında alev alev yanmaktaydı. Ölümü hiçe sayan kahramanlarımız, düşmanın üzerine iniyordu. Yunan komutan Georgios Hagianesti'nin (Hacı Anesti) orduları kaçmaktaydı. Yunan komutan İzmir'e atandığında cepheleri gezmiş ve İzmir gazetelerine verdiği demeçte şunları söylemişti : ''Bir aydır cephe cephe gezdim ama Mustafa Kemal diye bir komutan ne gördüm ne duydum''.
Türk ordusunun bu kahramanca ilerleyişi karşısında Başkomutan Mustafa Kemal Paşa, elindeki sigarayı içine çekiyor, yere atıyorve ayağa kalkıyordu. Siper içinde göğsünü gere gere dimdik duruyordu. Bu duruş, kahraman askerlerine karşı bir saygı duruşuydu!
Gözleri nemli ama ışıl ışıl... Bulunduğu siperdeki kaya parçasına çıkarak eliyle savaş alanını göstererek bağırıyordu:
-Hacı Anesti, mağrur kumandan! Neredesin? Gel de ordularını kurtar!