We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Alice Driver, Ciudad Juárez, Meksika'daki şiddetin anatomisi üzerine.
BİR GÜN, YOLDA Metroya giderken, gönüllülükten eve döndüğümde, kalabalığın üzerinde soluk bir şeftali bacağı gördüm. Mexico City'deki Metro Eugenia'nın girişine doğru, bedensiz ve çıplak yüzdü. Hızımı topladım, ileri ittim ve bacağını taşıyan yırtık pırtık adama doğru ilerledim. Yaklaştıkça, yalın kesilmiş kalçayı gördüm. Bakışımı algılayan adam döndü ve bacağını bana doğru itti.
Elini süpürerek siyah ve mavi çizgili bir bacak ısıtıcısını incelememi işaret etti. Bacak, satış konuşmasının bir parçasıydı. Önümden koşarak geçtim, gözlerim bacağıma kilitlendi, bir bedenin, parçalanmanın, etin gıdıklanmasının, haberlerde çok sık gördüğüm her şeyin önerisi üzerine.
Ve bu sadece bacak değildi; Her yerde vücut parçaları gördüm. Mexico City'nin en eski mahallesi La Merced'de paslı kahverengi bir arabanın önünde leopar ve zebra pantolon giymiş iki kıvrımlı popo ve bacak mankeni gördüm. Pazara giderken, çeşitli parçalanma durumlarında yirmi busty gövdesi olan bir sütyen ekranı gördüm. Çoğu zaman mankenler çıplaktı ve tüm yorgun kusurlarını sergiliyordu.
Göğüsler çentik, çizik ve oyuklarla doluydu. Parmaklarını bıçaklayıp öldürebilecek türden sahte tırnaklar sergileyen, soluk şeftali kollarıyla kaplı bir masanın önünden geçtim. Bazen mankenler bir kamyon yatağına yığıldı; dişi gövdeleri birbirine bağlanmış ve yorgun gümüş ve yeşil deriyi soymuş. Sokakta çıplak bir gövde oturdu, uyluktan göğsüne kadar tam figürlü. Birisi göğsü siyah bir üst giydirmişti, ama altını çıplak bıraktılar. Kasık kısmına plastik bir Coca-Cola şişesi sıkıştırılmıştı.
Ön bürodaki adam bir parıltıyla bana sordu, "İş için mi yoksa zevk için mi buradasın?"
Bu vücut parçalarının görsel şiddeti bana Juárez'e, Juárez'in ölüm sayılarıyla ilgili yüzlerce gün e-posta ve haber güncellemeleri aldıktan sonra, iki yıl boyunca şiddeti araştırarak geçirdikten sonra yaptığım ilk seyahatimi hatırlattı. Haberlerde parçalanmış bedenler hakkında o kadar çok şey okudum ki, onları görmeyi yarı yarıya bekliyordum, aylar sonra metroya gittikten sonra kendimi bulduğum spektral bacağın bir görüntüsü gibi.
Baş kesme, silahlı çatışma, ellerin kesilmesi, torsos parçalanması ve yeniden cinayetler (çete üyelerinin, denedikleri ancak öldürmeyi başaramadıkları insanları tutan ambulansları kovaladıkları) okudum. Gerçekten mi onları öldürmek). 2010 kışında şehirde günde ortalama 6-7 ölüm olduğunu, yazın ise sayıların 11-12'ye çıktığını biliyordum. Mayıs ayında oraya gittim ve yürütme sayacının bu istatistikler arasında bir yere düştüğünü hayal ettim.
Otelime geldiğimde, tonozlu, klimalı bir lobiye yönlendirildim. Ön bürodaki adam bir parıltıyla bana sordu, "İş için mi yoksa zevk için mi buradasın?" Nasıl cevap vereceğimi bilmiyordum. "Dünyanın en tehlikeli şehrini tatil için kim ziyaret eder?" Bağırmak istedim. Otel lobisindeki herkes bir takım elbise giymiş, şık, havalı ve toplanmıştı. Bu arada, kesik şortlar ve Çince yazılı bir Goodwill tişörtü giydim.
Kimsenin, kendimin bile çözemeyeceği bir dille bir gömlek giyerken kendimi daha güvenli hissettim. Ön masada dururken, palmiye ağaçlarıyla çevrili dev bir turkuaz havuza baktım. Dışarıdaki sıcaklık 100 derecenin üstüne çıktı, ancak bu bile beni dünyanın en tehlikeli şehrinde bir mayoya girmeye teşvik edecek kadar sıcak değildi.
Juárez'den bir fotoğrafçı olan Julián Cardona, otelimde benimle buluştu ve benimle şehir merkezine otobüsle gitti. Onunla bir yıl önce röportaj yapmıştım ve bana "Şehre gelirsen bana haber ver" dedi. İlk röportajımızda benimle bir Starbucks'ta buluşmak için Juárez'den El Paso'ya geçmişti. Araştırmamda, adı bilinmeyen bir yüksek lisans öğrencisi olan bana yardım etmek için hiçbir nedeni yoktu. Ve yine de yaptı.
Her iyi fotoğrafçı gibi o da sıradan bir insandı ve yıpranmış kot pantolonu ve tişörtüyle her kalabalığın arasına karışabilirdi. O bir gözlemciydi ve bunu yapabilmek için çevresinin bir parçası olması gerekiyordu. Bir saatlik röportajımızdan, birkaç kelimelik bir adam olduğunu, ancak kesin eylemde bulunduğunu anladım. Ziyaret etmesi gerekirse Juárez'deki havaalanında şiddete karşı kendi küçük yazılı devrimini deneyen genç bir yüksek lisans öğrencisiyle tanışacaktı. Ve bir yıl sonra, o kadar çok soru sormadan sordu.
Başkaları ne yaptığımı ve neden yaptığımı bilmek istediler. Juárez ile neden ilgilendiğimi merak ettiler. Toronto'daki Latin Amerika Çalışmaları konulu bir konferansa katılmak için Kanada sınırını geçtiğimde, sınır muhafızları "Neden kendi şehrinizde problemleri incelemiyorsunuz?" Dedi. Bu duygu yaygındı. İnsanlar Juárez'i neden önemsediğimi bilmek istedi. Şiddet üzerine çalışmak ve yazmak çoğu zaman iç karartıcıydı. Devam etmemi sağlayan şey, şiddet nedeniyle dönüşen aileler ve aktivistler hakkında bilgi edinmekti. Kurban olarak kalmadılar, bu aşamadan geçtiler ve yozlaşmış kurumlara karşı savaşacak gücü buldular.
Şiddet uzakta kaldı, bir hikaye anlatıldı, parmakla işaret edildi.
Juárez'deki ilk günüm, Julián ve ben, birkaç ay önce yıkılan kırmızı ışık bölgesi La Mariscal'a yürüdük. Fahişeler ve uyuşturucu bağımlıları şehrin diğer bölgelerine taşınmaya zorlanmıştı. Sokakları çekingen ama merakla yürüdüm, yazdığım coğrafyayı görünce.
"Bu sokakta fotoğraf çekme," diye uyardı Julián. El ilanlarıyla kaplı telefon direklerinin önünden, kayıp kızların yüzleriyle birlikte yürüdüm. Hükümet karşıtı grafitileri ve yıkılmış binaları incelemekle meşguldüm, "İçiyor musun?"
Neredeyse evet dedim ama sonra nerede olduğumu hatırladım ve “Hayır. Bazen. Evet, bazen, ama değil buraya.”
Kentucky Kulübü'nü işaret etti ve "Margaritayı onlar icat etti" dedi.
"Onlar yaptı?"
Şehrin en eski barlarından biri olan Kentucky Club, koyu cilalı ahşap bir vizyondu. Terk edilmişti. Öğle vakti bizden başka kimse içmiyordu. Barmen şehrin gerilemesinden yakındı.
Akşam yaklaşırken Julián beni şehirdeki son güvenli kamusal alanlardan birine, entelektüeller, yazarlar, fotoğrafçılar ve akademisyenler için bir vaha olan Starbucks'a götürdü. İPad'lerle çevrili Starbucks'ta sakince oturup bir latte siparişi vermek garip geldi. Julián’ın bir arkadaşı geldi ve son araba kaçırma olayını anlattı. Arabasında bir dur işaretindeydi ve genç bir adamın karşıdan karşıya geçmesini bekledi. Ancak, adam bir silah çıkardı, onu arabasından zorladı ve sürdü. Tam o sırada, bir polis arabası geçti ve Julián’ın arkadaşı içeri atladı. Çalıntı aracını kovalamaya başladılar.
Araban nerede çalındı? Diye sordum.
Starbucks'ın penceresini gösterdi ve "Şu dur tabelasında" dedi. Şiddet uzakta kaldı, bir hikaye anlatıldı, parmakla işaret edildi.
Önümüzdeki birkaç gün boyunca, AK-47 taşıyan silahlı adamlarla dolu siyah kamyonların önünden askerileştirilmiş sokaklarda geçtim. Bazen polisler, elle cilalanmış gibi görünen parlak motosikletlerle geçerlerdi.
Öğrencilerle buluşmak için Universidad Autónoma de Ciudad Juárez'i ziyaret ettiğimde, bana hayatın hem normal hem de gerçeküstü olduğunu söylediler. Mavi saçlı bir kız, “Ailem Acapulco'ya tatile gittiğinde insanlar nereli olduğumu soruyor. Juárez dediğimde hemen "Kaçıyor musun?" Diye fısıldıyorlar ve ben de "Hayır, tatildeyim" diye cevap veriyorum. "