İNTİHARI SÜSLEMEK
Uyanıp da yataktan çıkmak istenmeyen, bulutlu ve insanı hüzünlendiren bir sabah. İç dünyam, huzursuzlukla doluyor. Bundan daha güzel başlanamazdı güne. Pencerenin dış tarafındaki su damlacıkları, aşağıya doğru süzülüyor; belli bir ritim ile. Bir süre bu tiyatral oyunu izliyorum; şakaklarımın zonklaması, oyunu yarıda bıraktırıyor. Ağzımda ekşimsi bir tat. Dün gece içtiğim tekiladan kalma. Yorganı üstümden atıyorum ve doğrulup oturuyorum. Komodinin üzerindeki sigara paketinden bir dal sigara çıkarıp yakıyorum. Bütün annelerin ve doktorların aksine aç karnına sigara içmenin başka bir keyfi olduğunu söyleyen, hiçbir zaman değer vermediğim oda arkadaşımın sesi çınlıyor kulaklarımda bir an için. Öyle bir insanın haklı olabileceğine ihtimal vermezdim doğrusu.
Küllük ağzına kadar dolu, neredeyse taşacak. Külü atacak bir yer bulamayınca avuçlarım, küllük görevini üstleniyor. İçime çektiğim sigara dumanı, saplanmış olduğum karanlık boşluktan hayata döndüğüme ikna ediyor beni. Nikotinin verdiği haz, başımın ağrısını, havanın kötü oluşunu ve bir hiç oluşumu unutturuyor. Yüzümü yıkamam gerektiği geliyor aklıma, bunu yapabilecek miyim? Hiç sanmıyorum, ama buna mecburum.
Ayağa kalkıyorum, kapının arkasında asılı olan mavi kot pantolon ile kiremit rengi gömleği almak için. Ağzımda sigara, avucumda kül. Birden avcılık yapan ilk insanların mızrağını hissediyorum kalbimde. Tekila içtikten sonra kafamın secdeye değdiği anlarda olduğu gibi. –Sendeliyorum, babam beni hiç sevmemiş olacak muhtemelen, tanrı da öyle. – Ayakta duracak gücü bulamıyorum kendimde. Yatağa oturmaktan başka çarem yok. Sağ elimle alnımı ovuyorum; ağrı, korkusuz bir cengâver gibi geliyor üzerime. Avucumdaki küller, olduğu gibi yatağın üstüne dökülüyor alnımı ovarken. Sigarayı küllüğe bırakıp ellerimle temizliyorum, yatağı külleri sağa sola savurarak. Dün gece – kafam güzelken – üzerine epeyce düşündüğüm ölüm ve mutluluk kavramları gelip yerleşiyor zihnime.
Ölüm, varlığın son buluşu. Yokluğa, hiçliğe ve sonsuz karanlığa… Ölümün olduğu bu dünyada mutlu son diye bir şey olabilir mi? Mutlu son romanlarda, filmlerde ve daha çok masallarda olan bir şey. Hem mutluluk denilen kavramın içini nasıl dolduruyor insanlar? Mutluluk bir andan ibaret, bir zaman sonra sis gibi dağılıp gider. Mutluluğu arayan kaç kişi bunun farkında? Mutluluğu arayan kaç kişi bulabildi? Mutluluğu kovalamak pek de mantıklı bir şey değil gibi. Kovalanan bir şey, kaçmak zorunda değil midir hem?
Ölüm, mutluluk ve mutlu son… Bu üç kavramı intihar parantezine almak veya üçünü toplayıp intihar ile eşitlemek… Ölümü, tanrının elinden alarak bu eylemi gerçekleştiren insanlar, mutlu bir sonla mı dünyadaki varlıklarına veda edip hiçliğe gidiyor? Bir yok oluş olan bu eylem, bir kurtuluş yolu mu? Hayatı intihar ile süsleyecek kadar değerli bulamıyorum. İntihar varlığım için abartılı bir son, ne hayat buna değer ne de varlığım.
Ölümü kafamdan atmak için tekrar hamle yapıp ayağa kalkıyorum. Bu kez ne kalbimde bir sızı var ne de ayaklarımda bir güçsüzlük. Kapıya yönelip kıyafetlerimi almayı başarıyorum. Kıyafetleri, yatağın üstüne atmaya giderken odanın ortasında duran alçak masanın üzerinde tuz, limon, bardak ve tekila şişesi duruyor. Pantolon yerden sürüklenirken masanın üzerinde duran tekila şişesinin devrilmesine sebep oluyor. O kadar yavaş adımlar atıyorum ki düşen şişe ses bile çıkarmıyor. Sessizlik… Bu kelime, dün gördüğüm ve benimle ilgisi olmayan, sadece tek bir cümlesi olan rüyanın bilincime gelmesine neden oluyor. Anlatmak zorunda olduğumu hissediyorum. Anlatmasam, belleğime ihanet etmiş olacağım sanki.
Parkta oturuyordu kuş cıvıltıları içinde, bir adam ile bir kadın. Sabahın erken saatlerinde güneşin cömertliği üstündeydi. Kadın yaralı, adam bir başkasına aşık; kadın, yanında oturan adama. Adam, gözlerini markasını bilmediği beyaz otomobile dikmiş öylece bakıyordu. Kadın, yüreğine kadar dolu. Yüreğinde birikenler, – istemediği halde – gözyaşı olup akıyordu. Adam, eski vakitlerde olsa kadının gözyaşlarını silip başını omzuna yaslar, saçlarını okşardı. Adamın elinden bir şey gelmiyordu, bu zaman diliminde. Adamın gitmesi gerekiyordu. Kadının gözyaşları, sessiz. Adam ayağa kalkıyordu, kadın da öyle. Kadın, adamın kendisine sarılmasını bekliyordu; son bir teselliydi, bu beklenti. Adam, kadına sarılıyordu, ağzından çıkan tek bir cümle ile:
” Yaşattığım bütün acılar için özür dilerim. ”
Rüyamı bir başkasının mutsuzluğu, çaresizliği ve anlam veremediğim bir aşk yapbozu kaplamıştı. Neden sessiz sinemayı andıran bir rüya ve rüyamın sonu, ağızdan çıkan bir cümle? Şaşırıyorum. Rüya benim, hikâye başkasının. Park cıvıl cıvıl, iklim sıcak, ayrılık kırgın, sessizlik soğuk ve bir hasret sarılması. Aşk acısı, geçmeyi bilmeyen mikroplu bir hastalık. Su içmek, ekmek yemek ve gökyüzü kadar ulaşılmaz; sallanırken aşk acısının beşiğinde, geçmez boğazdan bir şey. Kalp bulanır, kan kusar.
Kirli geçmişe, temiz bir veda. İnsanlık ve tanrı…
Apayrı bir elveda.
Bu gönderiye abone olarak, gelecek yeni güncellemelerle ilgili ilk siz haberdar olabilirsiniz!