Bu makalenin yakında ulaşacağı bir film dışında, filmografisi Tom McCarthy bu yüzyılın en tutarlılarından biri olabilir. İtibaren Spot ışığı ile Durgun su, yaptığı hemen hemen her film görülmeye değer ve çoğu bir kereden fazla izlenmeye değer: mutlaka yoğun veya katmanlı oldukları için değil, yazma zanaatını araştırmaya değer olduğu için. Onun diyalogu nadiren gösterişli. Sulu monologları sağa sola dağıtmaz. harun sorkin. Yine de, doğal diyaloğun ritmi ve ritmi için esrarengiz bir kulağa sahip. Karakterleri her zaman gerçek insanlar gibi geliyor, gerçek sohbetler yapıyor; her zaman söyleyecek ilginç şeyleri vardır, ancak kelimeler asla kendilerine dikkat çekmez. Bu tür bir disiplin, bir senarist için imrenilecek bir niteliktir, özellikle de yönetmenlik yapan biri için ve McCarthy’yi bu kadar harika bir film yapımcısı yapan şeyin bir parçası. Teklemesinden en büyük başarısına kadar, sıralanan her Tom McCarthy filmi burada.
7. Ayakkabıcı (2014)
Ne yapar ayakkabıcı böyle şaşırtıcı bir tekleme sahip olmak çöp olmak. Büyülü gerçekçiliğin mükemmel bir parçası olabilirdi, New York mahallesinde geçen ve hala biraz Eski Dünya folkloru olan bir Yahudi peri masalı. varlığını bile Adam Sandler gibi filmlerde mükemmel bir dramatik aktör olduğunu kanıtladığı için mutlaka ölümcül değildir. kesilmemiş taşlar ve Meyerowitz Hikayeleri. Ama Tom McCarthy’nin başkalarının ayakkabılarını giyerek kendini değiştirebilen bir ayakkabı tamircisinin hikayesi, her fırsatta olabilecek en kötü kararı veriyor. Geniş, çılgın komedi mi? Şurup duygusallığı mı? Zararlı ırk klişeleri? Sandler’ın Max Simkin’inin ölmek üzere olan annesiyle randevuya çıkmak için ayrıldığı babasına dönüştüğü bir sahne mi? Bütün bunlar ve üçüncü perde bükümü sadece ikinci Bu filmle ilgili en çileden çıkarıcı şey – bundan büyük Tom McCarthy’nin sorumlu olduğu gerçeğinin yanı sıra.
6. Durgun Su (2021)
Neyse ki, McCarthy’nin en kötü ve ikinci en kötü filmleri arasında kalite açısından büyük bir sıçrama var. Durgun su kesinlikle kötü bir film değil: McCarthy’nin çok iyi yaptığı bir tür karakter çalışması, ancak normalden daha huzursuz, belirsiz bir tonla. Amanda Knox davasına dayanarak, Durgun su Oklahoma’dan bir petrol kulesi işçisine odaklanıyor (Matt Damon kızını kurtarmak için Fransa’ya giden mavi yakalı (abigail breslin), yurtdışında okurken cinayetten haksız yere hapse atıldığına inanıyor. McCarthy, Damon’ın kızıl devletli babasını yabancı bir ülkeye koyarak, dili öğrenmeyi inatla reddederek Trump dönemi alt metniyle flört ediyor; Neyse ki, mesele üzerinde durmuyor, bunun yerine Damon’ın Bill’i, Breslin’in Allison’ı ve Virginie adlı bir çevirmen arasındaki dinamiklere odaklanıyor (Camille Cottin). Büyük bir şikayet varsa, o da Durgun su dayandığı gerçek hayattaki davanın hakkını vermiyor: Çoğunlukla manşetlerden kopan sansasyondan uzak olsa da, Allison’ın tamamen masum olmayabileceği iması, tamamen beraat eden Knox’a zarar veriyor.
5. Kazan Kazan (2011)
McCarthy kariyerini abartısız karakter çalışmalarından çıkardı, ama standartlarına göre bile Kazan Kazan düşük anahtardır. Film, New England’daki belki de en az pitoresk eyalet olan Rhode Island’da geçiyor; kadrosu, güvenilir, gösterişli olmayan oyunculardan oluşuyor. Paul Giamatti, Amy Ryanve Bobby Cannavale; özündeki spor futbol ya da beyzbol değil, lise güreşinin gösterişsiz, atlet kaplı dünyasıdır. Kazan Kazan McCarthy’nin önceki iki filminin kaprisliliğinden veya yüksek bahislerinden yoksundur ve nadiren sıkıcı olsa da, bazen çıplak bir kaynamada yemek pişiriyormuş gibi hissettirir. Yine de, bir avukat/güreş antrenörü ve maaş için sömürdüğü bir adamın sorunlu torunu hakkındaki bu hikaye düşünceli, eğlenceli ve son derece insani; karakterlerinin kusurlarını anlar ama asla onları çok sert yargılamaz. Mike (Giamatti) ve genç Kyle (Alex Shaffer) gösterir Kazan KazanBağışlayıcı, hümanist yürek: Sigara içmemelisin, ama içiyorsan dışarıda yap.
4. Timmy Hatası: Hatalar Yapıldı (2020)
McCarthy’nin bu listede 1 numara olan Oscar ödüllü zaferden sonra yönettiği ilk film… bir çocuk filmi miydi? Segway’e binen amatör bir dedektif ve hayali kutup ayısı arkadaşı hakkında bir çocuk filmi mi? Bu, sanıldığı kadar büyük bir ayrılma değil. McCarthy zaten çocuk dostu medyayla uğraşmıştı – hikayenin formüle edilmesine yardımcı oldu. Yukarıve 2016’ların ortak yazarlığını yaptı Christopher Robin ve kaynak materyal için Timmy Hatası: Hatalar Yapıldı McCarthy’nin güçlü yönlerine oynuyor. Otoriteye güvenmeyen ve işgalci Ruslarla savaşan hayal gücü kuvvetli, huysuz genç bir çocuk olan Timmy, eski McCarthy huysuzlarının küçük bir versiyonudur. Tarafından oynanan Winslow Fegleyo kadar çok duygu ve belirsizlikle dolu ki, onu yönlendirmek zorunda olduğu için alışılmadık, ara sıra itici bir şekilde davranıyor. bir yerde. Hatalar Yapıldı komik, tuhaf ve anlayışlı. canlandırıcı, o yapmaz çocukça şeylere tipik bir veda ile bitirin. Bunun yerine Timmy, güvenilir kutup ayısı yanında başka bir maceraya atılır.
3. Ziyaretçi (2007)
Ziyaretçi beyaz bir kurtarıcı anlatısı, büyülü bir azınlık anlatısı ya da ağzı açık bir mesaj filmi olabilirdi. Bunun yerine, 11 Eylül’ün ardından New York’un sessiz, temelli, derinden hüzünlü bir resmi. Bunu, her karaktere bir sembol olarak değil, bir insan olarak davranarak başarır. Walter Vale (Richard Jenkins, bir hazine) tüm beyazları, hatta tüm zengin beyaz New Yorkluları temsil etmemelidir: o sadece Manhattan’daki kullanılmayan dairesinde yaşayan göçmen bir çift bulan yalnız, kırılgan bir dul olan Walter Vale. Walter ve Tarek arasında bir dostluk gelişir (Haaz Süleyman), arsa bunu gerektirdiği için değil, bu iki insanın birbirleriyle dostluk aramasının çok mantıklı olduğu için. Olay örgüsü oradan ilerliyor, ancak asla düzenli bir film anlatısı gibi gelmiyor: karakterler kapanmadan düşüyor ve uyarı vermeden korkunç bir şey oluyor. Ziyaretçi politik temalara dokunur ama kendi büyük harf-I Önemi ile göğsünü kabartmaz. Sadece harika bir hikaye anlatıyor.
2. İstasyon Ajanı (2003)
Sundance Film Festivali’nde yolculuğu başlayan çığır açan filmler açısından – katipler, Günışığını birazcık özlemek, Çıkmak – İstasyon Temsilcisi nadiren bahsedilir. Sadece mütevazı bir gişe rekoru kırmış olsa da, nazik tuhaflık ve duygusal ciddiyetin karışımı, “Sundance filmi” olarak bilinen şeyin kodlanmasına yardımcı oldu. Gibi filmlere doğrudan ilham vermemiş olsa bile Bahçe Devlet ya da, gerçekten, Günışığını birazcık özlemekO yaptı doğrudan başka bir filme ilham vermek: Yukarısonra modellenen İstasyon Temsilcisi Pixar, McCarthy’yi gemiye almadan önce bile.
Anlatı tanıdık, en azından geniş vuruşlarda. yüzgeç (Peter Dinklage), trenlere karşı sonsuz bir tutkusu olan, cüceliği olan içine kapanık bir adam, New Jersey banliyösünde kullanılmayan bir tren istasyonunu miras alır ve evini orada kurar. Küçük bir arkadaş grubunun savunmasını düşürmesine ve kalbine sevgiyi yerleştirmesine yardım etmesi şaşırtıcı olmamalı, ama İstasyon Temsilcisi asla şımarık veya manipülatif hissetmez. Bunun bir kısmı, McCarthy’nin kolay, doğal ve asla kendine dikkat çekmeyen diyaloğudur. Diğer bir kısmı da, hepsi harika iş çıkaran oyuncular: Dinklage, Bobby Cannavale, Michelle Williamsve özellikle Patricia Clarksondepresyonla mücadele eden bir sanatçı olarak mükemmel.
1. Spot Işığı (2015)
Bazı şekillerde, Spot ışığı Tom McCarthy için ayrı bir şeydi. Küçük ölçekli, abartısız dramalardan oluşan bir kariyerin ardından, Roma Katolik Kilisesi’ndeki yaygın cinsel istismarın teşhir edilmesinden başka bir şey olmayan bir film geldi. Aynı zamanda gerçek olaylara dayanan ilk filmi ve senaryosunu başka biriyle yazdığı ilk filmiydi (bu durumda, Josh Şarkıcı.) Araştırmacı gazetecilerin sistemik suistimalleri ortaya çıkarmasını konu alan bir film, kulağa en iyi Oscar yemi gibi geliyor, ancak McCarthy için riskler hâlâ yüksekti: Çıkmak ayakkabıcı‘ felaket başarısızlığı, doğru gitmesi için her şeye ihtiyacı vardı.
Aynen öyle oldu. Spot ışığı McCarthy’ye sadece Oscar kazandırmakla kalmadı, aynı zamanda gişedeki en büyük başarısıydı. Tüm bunlar göz önüne alındığında, her yerde onun en iyi filmi. Mutfakta başka bir aşçı olduğu açık, örneğin daha büyük, gösterişli monologlar var ama McCarthy’nin tarzıyla ilgili harika olan her şey burada. Her zamanki gibi gerçekçi ve keskin bir şekilde gözlemlenen diyalogu var. Harika bir oyuncu kadrosu toplama yeteneği var, Michael Keaton, Rachel McAdamsve Mark Ruffalo. Floresan aydınlatmalı ofisleriyle, bir yer duygusu uyandırma konusunda küçümsenmiş bir yeteneği var. boston küresi gergin, havasız atmosfere katkıda bulunuyor. Ve her zaman olduğu gibi, onun hümanist dünya görüşü var: Onları yüceltmek yerine, Spotlight ekibinin kusurlu, bitkin üyelerini her zaman insanlardan ne fazla ne de eksik olarak tasvir ediyor. Bu yeterli değil mi?
‘Stillwater’ İncelemesi: Matt Damon, Adalet Arayan Babam Hakkında Dağınık Gerilim Filminde Başrolde | Cannes 2021
Sonrakini Oku
Yazar hakkında
Kaynak : https://collider.com/tom-mccarthy-movies-ranked/