İyidir kaybolmak, bazen insan sadece kaybolunca anlayabilir aslında neyi aradığını ve nereye gidiyor olduğunu.
Sığ sular bile iyidir. Fazla duramayacağını anlar insan oralarda. Yüzme numarası yaparken dizleri çakıl taşlarına, kumlara sürtünce özler uzak ve derin suları.
Dibe gitmek bile bazen iyidir. Hayatta bir “şey” olmuş, bir “hiç” olmuş kimilerinin de yolu dipten geçmiş. Fazla durmamayı becerirse insan dip bile işe yarayabilir. Bir ipi varsa hele ki... Suyun üstünde sırt üstü yatmanın öğretemediğini dip öğretebilir çünkü.
Kaybolunca öğrenir insan, ben zaten ormanmışım, ben zaten yaprakmışım, ben zaten denizmişim. Kaybolunca öğrenir insan ben zaten şu rüzgarda uçuşup evine varmaya çalışan bir tozmuşum… Dünyanın bir zerresiymişim. Fırtına bana düşman değilmiş fırtına benmişim. İnsan kaybolduğu ormanın bir dalı, bir taşı olduğunu anlayınca bulabilir belki yolunu. İnsan suyun içinde bir damla, bir güneş parçası olduğunu anlayınca bulabilir belki yolunu. Her yol, yaratılmış olduğu gerçeğine çıktıkça ana yola daha da yaklaşabilir insan. Her kayboluşta daha büyük özlem, her kaybedişte yeni bir kazanma olabilir. Yine de bile bile kaybolmak insanın kendine büyük bir zulmü olmalı.
Ve bazı insanlar vardır kendi sınandıkları her günahı eski dostlarının adları gibi akıllarında tutarlar. Kendi sınandıkları günahlarla sınananları bu yolla tanırlar. Kuyu nasıl bir şeydir ve insanı nasıl yutar bilirler. Ormanda nasıl kaybolur insan, bilirler. Nasıl üşünür, nasıl acıkılır, nasıl korkulur bilirler. Orman nasıl kokar bilirler. Kuyudan çıkma yollarına gelince ancak kendi çıkma yollarını bilirler ve iyi niyetle yol da gösterirler. Kimi, bir elinde feneri, diğer elinde kaybolan kişinin eliyle ve yolunu bir kez kaybedip bulmuş olmaktan aldığı sevgi ve cesaretle tekrar ormana dalar. Yolu oradan tarif eder. Bak der, bir daha kaybolacak olursan sırtını bu kayaya yasla, şu nehirden sakın su içme, şu kaynaktan iç ve şu şu hayvanlardan uzak dur, ölü numarası yap. Geceleri yüzünü buraya çevir ve içinden bu sözleri söyle. Bu insanlar Allah’ın özel eğitimlerle büyüttüğü, ayakkabılarını sanki daha sağlam, kürkünü sanki daha sıcak, zihnini daha berrak ve kalbini daha latif yapıp aramıza bıraktığı insanlardır. Kimi hocamız olur, kimi babaannemiz.
Yine de, kaybolmak iyidir. Ama kaybolursanız ıslık çalın, bir ses çıkarın ki sizi bulsunlar. Özellikle daha önce kaybolmuş olanlar o acı sesi bilir ve oranın ne kadar yalnız ve üzücü bir yer olduğunu hatırlayarak dillerinde dualarıyla peşinize düşerler. Kaybolursanız içinizdeki ateşi yakmaya çalışın ki dumanını kokusundan bulsunlar. Kaybolursanız bulacağınıza ve bulunacağınıza inancınızı asla bırakmayın. İnsan hayatta bir kere değil pek çok kere kaybolabilir ve arada bir kaybolmak da Allah’ın insana verdiği bir hediyedir çünkü eve varışı ve keşifleri büyük birer lezzettir. Kendi isteğinizle ahmakça kaybolmayın ama bir gün kaybolursanız bilin ki O tekrar gel der, seni affedeceğim. Kimseyi dinlemeyin. Onu dinleyin. Dilediğini bağışlayanın sözüne inanın ve kaybolduğunuz yerden bir çıkış bulmak için hareket etmeye devam edin. O sizi bulur. Çünkü kayıplar âleminde yaşamanızı sizin gibi o da istemez. Çünkü Ona gitmenize ihtiyacı yoksa bile sizin Ona gitmeye ne kadar muhtaç olduğunuzu en iyi O anlar ve çok merhamet eder. Sizi bulur. Kapıları açan, kalpleri temizleyen Odur. Siz ormanda kirlenirsiniz, hiç kirlenmeyen Odur. Temizleyen Odur. Bir yıl, bir gün veya bir saat sonra anlarsınız bulunduğunuzu ama anlarsınız. Büyükler daha az küçükler daha çok kaybolur. Sonra sizi dilerse bir anda, dilerse yavaş yavaş ormandan çıkarır.Kaybolmak da iyidir. Bulmaktan daha iyi değilse de iyidir. Çünkü bulmanın az önceki halidir. Bulmaya değerini veren halidir. Kaybolmayı arzulamamak ama bir kaybolma durumunda da, vazgeçmeden aramaya devam etmek lazım.