More in Haberler
-
-
-
-
Haberler
Kılıçdaroğlu: Hz. Hüseyin’e ağlayanlardan olup Yezit gibi davrananlardan değiliz
Hz. Hüseyin Kerbela’da şüphesiz adaleti temsil ediyordu. Ve elbette bizler, Hz. Hüseyin’in Kerbela’da temsil ettiği adaletten...
-
Suphi senin kaderin tüm Dersim’in kaderiydi; aynı yılda, başka koğuşlarda ama aynı hapishanede yattık; sen artık yoksun.
HÜSEYİN AYGÜN *
1996 yılının son ayının, son gününde, yeni bir yıla saatler kala gözaltındaydım, on beş günlük gözaltının bitmesinden sonra, ilk pazartesi mahkemeye çıktım; tutuklanmıştım; ‘duvarlara yazı yazmak’, ‘bildiri dağıtmak’ gibi ‘suçlardan’ ötürü.
Malatya Savcısı idealleri olan öfkeli bir grup gençten ibaret grubumuzdan bir ‘silahlı örgüt’ yaratmış ve bizi içeri tıkmıştı; bir kaç hafta kaldığımız Tunceli Kapalı’dan ellerimiz zincirlerle birbirine bağlı; yeşil bir ring arabasının arka tarafında; buz gibi bir şubat sabahında Malatya Hapishanesi’ne doğru yola çıktık; dört buçuk saat sonra indiğimiz E Tipi’nde ilk duvarlar dikkatimizi çekti; gri renkte, kaba bir şekilde inşa edilmiş zalim duvarlar gökyüzüne doğru uzanıp gidiyor ve hepimizde bir daha dışarı çıkamayacağımız duygusu uyandırıyordu.
Koğuşumuza vardık; yatağımıza ve sabaha dek hiç sönmeyen acımasız koğuş lambasına alışmaya çalıştık; ‘Kaypakkayacılar’, ‘Dev-solcular’, ‘PKK koğuşu’ gibi koğuşlardan başka içinde boydan boya Türk bayrakları asılı ‘İtirafçılar’ koğuşu ve ‘Bağımsızlar’ vardı; bu sonuncular bir zamanlar üyesi oldukları örgütlerden kopmuş, anlaşmazlığa düşmüş çeşitli kesimlerden geliyordu; örgütünün tutuklusu olmayan bazı insanlar da burada kalıyordu. Bir de ‘Kadınlar Koğuşu’ vardı; sayıları az olan kadın devrimciler her örgütten gelen genç ama olgun yaşlardaydılar; bazılarının çocukları da kendileriyle hapisti; kimileri hapiste doğurmuş, bebeklerini koğuşta büyütüyorlardı; duyardık; çocuklar anneleriyle birlikte kalır; sürekli ‘Kapılar neden kilitli anne?’ diye sorarlarmış; sen de o günlerde Malatya Hapishanesi’nde olmalıydın; annen Çiğdem sevgiyle büyütürdü seni; baban Hüseyin tıpkı annen gibi hapisti; kaderinizi 1938’de dedelerinizin sürgünü en baştan karartmıştı; baban ve annenin 20 yılı bulacak hapisliği 1938’in devamından başka bir şey değildi; senin hapishanede doğman ve büyümen de; 2005’te Mercanlar’da öldürülen ağabeyin Taylan’ın kederli öyküsü de; geçen yıl tutuklanan ve hâlâ Buca Hapishanesi’nde olan ablan Eylem’in hali de aynı yazgının bir ifadesiydi.
Suphi Cihan Yıldız şu fotoğrafına bakıyorum; gülen yüzüne; ışıl ışıl gözlerine; dudağındaki hayatı ciddiye almayan o gülüşe; sen ne güzel çocukmuşsun! Hapishanede doğanlar 6 yaşına gelip dışarı çıktığı zaman, ‘normal hayata’ uyum sağlayamayıp, evlerinin içini hapishane sanıp volta atarlarmış; sen de volta attın mı evde? Hapishanede kalan çocuklar sürekli pencereye, ışığa doğru emeklermiş; ayakta durarak dışarı bakmaya çalışırmış; sen de Malatya Hapishanesi’nin kocaman duvarlarının ötesine baktın mı? Ağaçlara, kuşlara, gökteki buluta? Rüzgârın sesini dinlemeye çalıştın mı koğuşun camından? Biliyor musun senin hepimizi yalnız bıraktığın bugün Türkiye’deki 5 kadın hapishanesinde tam 479 çocuk varmış! Bu çocuklar hepsi senin yaşadıklarını yaşayacaklar; 3-4 yaşına geldiler mi annelerine ‘Burası neresi?’ diye soracaklar; anneleri ‘hastane’, ‘işyeri’ ya da başka yalanlar söyleyecek! Suphi senin kaderin tüm Dersim’in kaderiydi; aynı yılda, başka koğuşlarda ama aynı hapishanede yattık; sen artık yoksun. Bizi hep acılara sürükleyen kaderimize kızıyorum; gencecik ölümünün karşısında ağlıyorum; duvarları yumrukluyorum..
*Dersim Milletvekili
Hz. Hüseyin Kerbela’da şüphesiz adaleti temsil ediyordu. Ve elbette bizler, Hz. Hüseyin’in Kerbela’da temsil ettiği adaletten...