Son haftaları taşınma telaşı, yeni eve yerleşme yorgunluğu, yeni iş yeri yoğunluğu istila etmişti. Koşturmacanın içerisinde ne zaman uyuduğumu uyandığımı ne zaman neyi yaptığımı hatırlamıyordum. Bilmem hangi işi yaptığım gün bugün müydü dün müydü?
Zihnimin içinde ve telefonumdaki aplikasyonlarda upuzun yapılacaklar listeleri vardı. Ofisteki işi bitir… Oradan koştur eve, bunu hallet… Evden çık, şuraya git berikini yap… Her gün sınırlarını kaybetmiş, Western filmlerindeki yuvarlanan çalı gibi döne döne yuvarlandığım bir zaman mekan kargaşasına dönüşmüştü.
Bütün bunlar olurken sonra birden her şey durdu. Her şey durdu. “Eğer şu anda tedaviye başlamazsak…”
Kötü günlerde kaygı, en çok kaygı kaplıyor insanın içini, dışını, dört yanını. Ne olacak, nasıl olacak, Allah’ım ben ne yapacağım, ya olmazsa, ya beceremezsek?
Dünya üzerindeki varlığınızı oluşturan neredeyse bütün ipler, tekrar “iyi günlerin” gelmesine bağlanıyor.
Kaygı ile umut arasında kaygıdan sekip umuda tutunmaya çalışıyorum, umuttan kayıp kaygıya düşüyorum. Kendimi suçlayan, keşkeli, kaygılı sesleri kısıp umutlu olanlara kulaklarımı dört açmaya çalışıyorum. İyi günlerin geleceğine inanmaktan başka yol var mı ki?
Tanıdığı ve tanımadığı vicdanlı, iyiliksever insanların desteği ile ümit kesilmeyecek olanın şefkatinden başka güvenilecek bir şeyin olmadığını daha iyi anlıyor insan. Bir tek onlar varlar, iyi ki varlar.
Hepsine şükranla…