Şostakoviç'in 7. senfonisi, diğer adıyla Leningrad Senfonisi... Faşizmi ve 2. Dünya Savaşı'nın Sovyet cephesini anlatır.
Şostakoviç, bu eseri Alman kuşatması ve bombardımanı altındaki Leningrad'ta, bir yandan da gönüllü itfaiyecilik yaparken bestelemeye baslamış ve Stalin'in emriyle yerleştirildiği Kuybisev kentinde 1941 yılında bitirerek Leningrad kentine ithaf etmiştir, o nedenle eser Leningrad Senfonisi olarak da bilinir.
Senfoninin 9 Ağustos 1942’de kuşatma altındaki Leningrad kentinde seslendirilişi, tarihin en sıradışı konserlerinden birisidir.
Senfoni şu dört bölümden oluşur: Allegretto, Moderato, Adagio, Allegro non troppo.
Bestecinin kendi ifadesi ile bölümlerin anlamı şu şekildedir:
Birinci bölüm, halkın mutlu yaşamını, kendilerine ve geleceklerine duydukları güveni anlatır.
İkinci bölüm, güzel ve mutlu olayları bir araya getirir; bunun altını çizen bir hüzün ve dalgınlık izi vardır.
Üçüncü bölümde yaşam sevinci ve doğaya karşı duyulan hayranlık anlatılır.
Dördüncü bölümün ikinci teması senfoninin dönüm noktasıdır; muzafferane tema gittikçe gelişerek büyük ve neşeli finalde zirveye ulaşır.