İnsanın fıtratında sorgulamak var. “Neden, niye, nasıl” diye sormaktan kendini alamıyor insan. Allah bizi böyle yaramış ve hatta kendisi de bizi bu yola sevk ediyor da “Hiç sorgulamaz mısınız, akletmez misiniz?” diye soruyor. İnsan da olanı sorguluyor işte.
Ama bazı şeyleri anlamak bazen çok zor oluyor kâri. Böyle bir mana veriyor gibi oluyorsun, bir sebep buluyor gibi oluyorsun ama sonra yine anlamsız yine manasız kalıyor.
Geçtiğimiz günlerde sosyal mecralarda ve sair yerlerde çok defa gördüğüm bir olaya kendi gözümle şahit oldum. İstanbul’da yaşayanlar çok iyi bilecekler ki belki de bir on senedir İstanbul’un ana yollarını etraflarında dikey bahçeleri var. Öyle rastgele çiçeklendirilmiş yerler de değil. Cidden çiçekle sanat yapılmış bazı figürler resmedilmiş, çiçeklerle cümleler yazılmış vs. Ne bileyim gayet göze hoş gelen ve insanın hoşuna giden bir görüntüsü vardı.
Yeni gele gelen yönetim bir süredir bu dikey bahçeleri sökmeyi kendine vazife etmiş haldeydi. Her nerede görüyorsa söküp atıyor ve yerine de herhangi bir şey ikame etmiyordu. Yani yemyeşil bir bahçe görüntüsünün yerini altından çıkan kara kasvetli bir beton görüntüsü alıyordu.
Geçenlerde ben de gördüm işte. Zeytinburnu civarında yaklaşık dört yüz beş yüz metre boyunca devam eden bu dikey bahçeleri belediye ekipleri büyük bir hayretle söküp duruyorlardı. Hani kurumuş, dökülmüş falan olsa bir bahane bulacağım kendimi ikna etmeye. Ama öyle değil yemyeşil bir görüntü. Ve söküyorlar.
Cidden ve sadece merak ettiğimden soruyorum; neden?
Şimdi bu yazıyı okuyan bazıları “Abi ortalık zaten bu kadar karışık senin dert ettiğin şeye bak” gibi cümleler kuracaklar. Belki de haklılar ama insan işte bir mana, bir anlam ve bir sebep arıyor. Hem bu koca şehirde yaşayanlar olarak her birimiz –bu işi yapanlar da dahil- her tarafın betonla dolduğundan yeşilin azlığından şikâyet ederken bunu yapmak hangi aklın ortaya attığı ve hangi derde derman olan bir çözüm? Anlamıyorum.
Ha bir de şu var; insanın içi acıyor…