Sevgili dostlar merhaba. Bu yazıyı kaleme alırken çok zorlandığımı itiraf ederek başlıyorum. Malum zor zamanlardan geçiyoruz sağlık ve ekonomiyle ilgili bunca başlık varken sanata dair bir kaç kelam etmek yoğunlaşmak derinleşmek zor ama yaşamın yükünü sanatla da hafifletmek gerekiyor. O yüzden sanat ve vicdan başlığını seçerek merhaba diyorum.
Zor zamanlar, zor günler. Toplumsal olarak da kişisel olarak da vicdan meselesini yeniden konuşmamız gerekiyor. Uzun zamandır çoğunluğun toplumsal konulardaki vicdani tavrı akıl almaz bir hal aldı. Tabi bu politikacıların işi. Ben daha çok sanat camiasına sirayet eden, yaşanan bu süreçte hepimizi şaşırtan sanatçıların sessizliği ve elbette bütün tepkilerini cesaret ve vicdani sorumlulukla haykıran sanatçılarımıza ayırıyorum. Onlar iyiki varlarımız. Ama değer mi yaşanan bunca haksızlığa kayıtsız kalmaya? Bir de hararetle alkışlayan, yokmuş gibi davranan sanatçıları neylemeli? Hangi vicdana sevk etmeli? O kırıntılar, o güzelim sanatçı ünvanlarınızı incitir. Etmeyin. Sanatçı vicdanıyla yaşar. Her haksızlığı o haykırır, önce o konuşur en son o susar. Demem o ki bu günleri yeniden ve vicdanlarımızla değerlendireceğiz .Umudum ve temennim bu ülkede vicdan sahibi yurttaşların hala varlığıdır. Çok konuşacağımız günlere kısa bir yazıyla başladım. Yeniden bir vicdan ülkesi olduğumuzu görebileceğimiz inancıyla, saygıyla.