Hikayelerimiz var, biliyorum!
Aslında hikâyeler hep vardır; anlatılanlardan, dinlediklerimizden ibaret değildir. Filmlerde, romanlarda şaşıp kaldıklarımızdan daha etkileyiciliği vardır gerçek hikayelerin.
Gerçek hayattakiler daha parlak ve daha renklidir hatta. İnsanların; kadınların, erkeklerin çocukların hikayeleri, yaşanmışlıkları. Ana kahraman sensindir. Hikayeni kendin kurgular kendin yönlendirirsin ama başlangıcı, miladı tektir. Doğduğunda önsözü vardır; nerede doğduğun, hangi anne babaya sahip olduğun, rengin, inancın kahramanı oluşturur ama ona ruhu sen kazandırırsın. Canı vardır ruhu sen belirlersin.
Önceliklerin, seçimlerin çoğu kez senin elindedir; hikayenin farkını sen yaratırsın. Zaten farklı hikayeler olmasaydı dünyada bu kadar renk olamazdı. Düşüncelerin uyumu sıkılganlığa neden olurdu; tek tip insan, kurulu robot modeller halinde dolaşır dururdu.
Ruhun hikayenin çeşidini belirler. Bazıları tek düze gider, sessizlik doludur. Kimisi o kadar umursar ki hikayesini her sayfasına yeni duygular yükler. Dönüp tekrar okudukça hayata daha bir bağlar kendini, hatırladıkça zevk alır. Bazı sayfaları hızlı hızlı geçilmesi gerekir. Özlemler, isyanlar anlatılır; apayrıdır o sayfalar içini dökmüşsündür, yadırgamaların, yıpranmışlıkların, silmek istediklerin doludur.
Hayata isyan çığlıklarını duyarsın hatta. Bazen komik gelir yaptıkların, yaşadıkların; şaşırır kalırsın. Çok sevdiğimiz filmi nasıl defalarca izleyebiliyorsak hikayemize de o kadar dönmek isteriz. Olaylara, hayata verdiğimiz tepkiler günden güne değişmiyor mu? Bunları tekrar anımsamak yönümüzü belirlememizde etken olur.
Hepimiz farkında olmadan hayatlarımızın yazarı oluveriyoruz. Kimi zaman aşkın hikayesini yazıyoruz, kimi zaman nefretin, kimi zaman huzurun. Tek düze yaşanılmaz, iniş çıkışlar oldukça hareket kazanır yaşamın. Bunun yaşı falanda yoktur aslında 'Benden geçti' diye bir kavram olmamalı. İnsan yaşadığı kadar vardır, kahraman ne kadar güçlüyse romanı o kadar kalıcı ve sürükleyici olur.
Hikayelerimizin konusu kadar sayfalarının renkleri ve kokusu da farklıdır. Özlem duyduğun çocukluğun kokar kimi zaman deniz şehrinde büyüdüysen eğer denizler yosunlar kokar geçmişinde. Kumdan yarattığın kalelerdeki mistik yaşamınla büyülenir, dalar gidersin. Sonra annenin yaptığı yemeğin kokusu gelir, birden uyandırıverir hayallerinden, acıktığını anlarsın. Küçüklüğünde en sevdiğin oyuncağın rengiyle boyarsın sayfalarını; puntolu olur kimisinin ismi. Hayatında en çok 'sen' yaptıklarını anlatır durursun sayfalarca. En güzel olan kalıcı olanlardır; misafir karakterler değil.
Hikayelerimizdeki renkler, şarkılar, kokular, insanlar, arayışlarımız, anılarımız her zaman geri dönmeye tekrar tekrar okunmaya değer. Mutluluğun yanında mutsuzluklarımızda bizi biz yapan olgulardır. Unutulmamalı ki asıl kahraman ''biz''iz. Yazdığımız resimlediğimiz yarattığımız her hikaye çok değerli. Hikayelerinize bol renkler katmanız dileğiyle…