“Eski semtler yüzyıllık hikayeler taşır… Eşyaların bile ruhları vardır. Köşeye attığımız bir kağıdın bile nelere şahit olduğunu düşünürsek; ruhları giderek büyür, şahit oldukları her an onlara daha farklı bir duruş verir ve o buruşturulmuş kağıt parçası artık biriken anıları ve anları siz duymasanız bile anlatmaya başlar…
Yüzyıl önce koyulduğu köşeden itibaren insanların yaşamlarına şahit olmuş bu rafların ve eşyaların bana neler fısıldadığını kime nasıl anlatabilirdim? Üstelik sağır birisinin eşyalardan sesler işittiğini öğrenirlerse tepkileri ve nasıl nitelendireceklerini düşününce, bu konuyu hiçkimseye açmadan yalnızca, yalnızca kendime sakladığım sırlara sahibim…”
Uğultu, sonra da boşluğun sesi… Yankı ya da çınlama… Hiçbiri… Hiçbirinin olmadığını düşleyebiliyor musun? Kör birine renkleri nasıl anlatırsınız? Peki sağır biri size sessizliği nasıl anlatır? Anlatamaz…
Yine o sessizlik diye tabir ettiğiniz günlerden birinde, düşüncelerimin ve hayallerimin tekdüzeliğini sorgularken, (kendi sesim nasıldı acaba?) denk geldiğim köşe başı kahveci kadının astığı ilana rastlamıştım. “Yardımcı Aranıyor” yazısını okuduğumda duraksamıştım. Bir adım geri gelerek ilanın asıldığı kahve evine göz gezdirdim… Sanki bahçeli bir ev vardı ve o eve ait oturma odasını kahve yerine döndürmüştü kadın… Ne kadar güzel, diye tebessüm ederek içeriye girdim.
“Mrs.Çokgezer”
Bu sıcacık oda tam olarak görüntüsüne uygun bir koku ile karşıladı beni. Başta anlamadım kokunun kaynağını, sonra ilerideki mutfak olduğunu düşündüğüm yere bakan pencerenin önünde iki tabak yemeğe ve yanındaki bardaklara ilişti gözüm. Tam kapının yanında olan kitaplığa yöneldim. Yorgun düşmüş siyah renkli dolabın raflarında sahaflardan toplandığı belli olan – ki bunu kitaplardan değil kokularından anlamıştım – kitaplara dokundum. Yeterince dokunamamış ve koklayamamışken kahveci kadın yanaştı. Bir şeyler dedi bana dönerek. Kızgın, üzgün ya da mutlu görünmüyordu. Cebimden not defterimi ve babamdan bana kalan dolma kalemimi çıkarttım. Hemen yanımda duran beyaz yuvarlak masaya yanaştım kadın beni izliyordu. Bakışlarındaki merak duygusunu iliklerime kadar hissediyordum.
“Nur”
Not defterimi masaya koydum, tam yazmaya başlayacağım sırada gözüme eski ve mavi çerçeveli portre fotoğraf çarptı. Öylesine eskiydi ki gerçekten bir şaheser gibiydi. Portre fotoğraf küçük bir kız çocuğuna aitti. Öyle bir bakışı vardı ki, her an çerçevesinden çıkıp bana bir şeyler anlatmak istiyor gibiydi. Fotoğrafa yaklaşık 20 saniye boyunca bakakalmıştım. Çünkü bu kız çocuğu bana birilerini hatırlatıyordu. Olmayan kız kardeşimi mi? Kahveci kadın ise neler olduğunu anlayamamıştı. Çıkardığım not defterime sağır olduğumu, ancak kahve kokusuna karşı aşırı sevgi beslediğimi yazdım. Gülümseyerek okudu. Ardından ise yerimden kalkıp yavaş bir şekilde ona “Yardımcı Aranıyor” ilanını gösterdim. Not defterime geri dönüp; “Sağır olmam belki işyerinizin düzeni için külfet olabilir, ancak size kahve yapmama izin verirseniz; beni yardımcı olarak almanızı istememin nedenini anlayacaksınız.” diye yazarak kendimden emin tavrım ile isteğimi belirttim. Kadın gülümseyerek not defterimi elimden alıp “Burada bana yardımcı olarak aradığım ve beklediğim kişi sendin. Böylesine tutkulu ve istekli olan birini bu kafede görmeyeli neredeyse yüz yıl oluyor. Adım Maren. Lütfen beni takip et.” Yazıyordu. Bana kahve tezgahının yerini gösterdi. Evi andıran kahve ve kitap evi olan bu yerde bir terslik olduğunu sezebiliyordum. Sadece eşyaların benimle konuşmasını bekliyordum. Onlara dokunarak onların şahit olduğu olayları öğrenecektim.
“Berkay”
Kafenin içinde bulunan asmakat kafeye hem dekor olarak değişik bir hava veriyor hem de merak ettiriyordu. Kafamı çevirip oraya baktığımda adının Maren olduğunu öğrendiğim kafe sahibesinin sert yüz ifadesi ile karşılaştım. Sanki… Sanki orada görmemem gereken şeyler vardı. Bakışlarına aldırmadığımı ifade etmek için gözlerimi doğrudan kadına diktim. O ise yavaşça yürüdü ve cebinden sallanan bir anahtar kümesi çıkardı. Kapıyı kilitledi. Artık kahveyi yapıp testten geçme zamanının geldiğini anlamıştım. Maren’e gülümsedim ve işe koyuldum….Yaklaşık üç dört dakika sonra harika bir koku yayılıyordu. Maren bu süre boyunca gözlerini benden alamamıştı. Masanın üstündeki günlüğe benzer kitabı ve mumu kenara çekti mağrur gülümsemesi ile tam karşımda duruyordu.
“Zeho”
Masanın yanında bulunan eski sandalyelerden birini çekip oturdu. Diğerine de benim oturmamı işaret etti. Oturduğum yerin karşısında minik pencereden gökyüzünü gördüm. Kuşlar ne kadar özgürce uçuyorlar ve ne kadar da mutlulardı. Sanki hiç dertleri yoktu. Onlara bakıp hayallere dalacakken kafenin sahibesi Maren beni gerçek dünyaya döndürmek istercesine dokundu. İrkilmiştim. Bakışlarından hiçbir şey anlayamıyordum. Acaba kahvemi beğenecek miydi? Gözlerim bu sefer de duvarda asılı dolunay manzaralı ve silueti karanlık olan tabloya ilişti. Tablodan içeriye soğuk rüzgarın estiğini hisseder gibiydim. Hemen yüzümü Maren’e çevirdim. Tepkisini çok merak ediyordum. Bir yudum aldı ve gülümsedi. Ne kadar yetenekli olduğumu anlamış olacak ki, gözlerinin içi de adeta gülümsüyordu. Sanırım ikimiz de memnun kalmıştık.
“Ayda”
Gergin bekleyişim devam ederken Maren sandalyeden kalktı ve arkasını döndü. Üzerinde ‘Malzeme Odası’ yazan kapıya doğru süzülüyordu. Kalbimin ritmi beni korkutuyor, heyecanımı gizlemeye çalışıyordum. Kapıyı açıp ışığı yaktıktan sonra birkaç dakika odada oyalandı. Geri döndüğündeyse elinde yaka kartı ve kafenin önlüğü vardı. Seri bir hareketle önlüğü elime tutuştururken, o gülümseyen hali birden sert tavıra dönüşmüştü. Sağır olmam kadının hareketlerindeki bu değişimi fark etmemi engellememişti… Patronlar… Pantronlar… Bu her alanda böyledir, diye iç geçirmiştim. Böylesine muazzam bir yerde bile patronların hükümdarlığını hissetmek mümkündür nasılsa diyerek aldırış etmeden gülümsememi sürdürdüm.
“Edasenem”
Maren’in önlüğü bana vermesiyle uzun zamandır yaşamadığım bu mutluluğun anlamı işe yarama hissiydi ve tüm kalbimi doldurmuştu. Aslında Maren’in aklından neler geçtiğini kestiremiyordum. Bu düşüncelerle boğuşurken hareketlenen kapıya doğru dikkat kesildim. Biri kadın diğeri erkek iki yaşlı çift girdi ve Maren onlarla biraz sarılıp sohbet etti. Daha sonra yanıma gelip çift için iki şekerli kahve yapmamı rica ettiğini yazan notu gösterdi. Gizli saklı kalmış bu mekanda çalışmaya başlamamla aynı anda müşterilerin gelmesi beni hayrete düşürmedi dersem yalan olur. Hemen mutfağa koştum ve bir kaç dakika sonra kahveleri getirdim. Bana teşekkür ettiklerini ağızlarından okuyabiliyordum, nezaketen başımla selamladım. Sonra köşeye çekildim ve onları izlemeye koyuldum. Gerçekten bu yaşlı kadın çok ıssız ve derinden bakıyordu, sonra göz göze geldik. Az önce masanın üzerinde duran portre fotoğraftaki kız çocuğuna öylesine benziyordu ki… Gözlerindeki bakış ve tebessüm. Maren’e not defterimden bir yaprak alarak “Masada duran fotoğraf bu hanımefendiye mi ait?” diye yazdım. Önce şaşırdı ve gülümseyerek yanıt yazdı. “Bunu nasıl anladın? O benim annem ve babam.”
“kubiksel” Sude
Maren’i anlayabilmem için onun hakkında biraz bilgi sahibi olmam lazımdı. Geldiğimden beri ilk kez bu kadar dikkatli süzdüm onu. Baştan aşşağı rengarenk giyinmişti, kırmızı ayakkabıları bana “Böyle giyinen biri çocuklar kadar şen olmalı” diye hissettirmişti. Bunları düşünürken gözüm sokağa bakan pencereye kaydı. Kararan havadan saatin ilerlediğini fark ettim. Maren sayesinde, günün sonunda bir işim vardı. Ancak ilk başta sevimli bulduğum bu yerde artık negatif bir hava esiyordu. Beni istemeseydi işe almazdı, diye düşündüm. Birden duygu değişimleri yaşayan biri olmalı diyerek mantıklı bir sebep bulmaya çalıştım. Daha önce de huysuz insanlarla karşılaşmıştım, ama bu daha başkaydı. Sanki banaydı bu tavırları. Beni beklediğini söylemesi, biraz içimde ürperti uyandırmış olsa da bu tarz beklenmedik olaylar hep başımdan geçmemiş miydi zaten? Gideceğim yerler, tanışacağım insanların hepsinin bana söylediği “Seni bekliyordum” cümlesiydi hep. Maren’in yaşam öyküsünün içine dalmamı gerektiren bir ışık görüp gelmedim mi buraya? Sonuçta birbirimizi göreli daha ne kadar oldu ki? Elbette yaşam öyküsünü bana anlatacağı zaman gelecekti. Acaba sevmediği birine mi benzetmişti beni, kızdığı, küstüğü birine? Yine de, daha ilk görüşünde böyle davranmazdı kimse kimseye. Belki de beni ilk görüşü değildir, diye düşündüm…
“Özgün”
Aklımda bu sorular ile boğuşurken… Maren’in bana el hareketleri ile kasanın yanına çağırdığını fark ettim. Yanına gittiğimde zarfı uzattı, teşekkür ettiğini yazdı kağıda. Ardını merak ettiğim odaya girdi. Bir süre daha kapıyı inceledikten sonra korku ile irkildim. Tüm ışıklar kapanmıştı ve guguklu saati göstererek artık dükkanını kapatması gerektiğini anlatmaya çalıştı. Cohen Kızkardeşler Kitap ve Kahve Evi ertesi gün açılana kadar karanlıkta kalacaktı. Anladığıma dair bir işaret yaparak not defterime her şey için teşekkür ettiğimi ve yarın için ne yapmam gerektiğini sordum. “Yarın saat 11’de burada olman beni mutlu edecek.” diye yazdı. Elimi sallayarak kafeden çıktım. Kendimi ıssız sokağa attım, sokak lambalarının loş ışığı eşliğinde evime doğru yürümeye başladım. Ruhen yorgun bir gün geçirmiştim. Bugün evime sahil tarafından gidecektim, tüm ruhumu deniz kokusu ile doldurmak istiyordum… Grafiti çizimlerinin kurbanı olmuş eski ahşap bir bank gözüme ilişti, biraz soluklanmak için oturdum. Ne zaman ruhen yorgun hissetsem deniz kokusu beni hep yeniden doğmuşum gibi hissettirirdi. Gözlerimi kapattım ve tüm kokunun bedenimden içeri girmesine izin verdim. Tam o sırada ayaklar yara bere, saçları dağınık, giysileri en az beş defa yama yapılmış bir adam yanıma oturdu.
“Pollyana”
Hareketleri ağır ve gözleri parıldayan bu adamdan ne farkım vardı? Eşyaların fısıltılarını duyan biri dışında ben kimim? Acaba kafedeki kadın sadece işinin görülmesini mi önemsiyordu? Ufak tefek şeyler yazmıştı, nerede oturuyorsun, hergün saat 11:00-17:00 arasında çalışabilir misin gibi ıvır zıvır şeyler! Birisi de çıkıp sormaz ki bana, neler hissediyorsun, diye! Sanki kulağımdaki eksiklik duygularımı da eksiltirmiş gibi! Aslında sokakta dolaşırken bu kafenin içindeki eşyaların bana anlattığı şeyleri duyduğumu söylesem? Yok… Yok hayır! Daha beni tanımıyorlar! Bu konudan bahsedersem, bu işimden de olurum! Ama bana o yüzyıllık kitaplıkların anlattığı şeyler öyle güzeldi ki… İki kız kardeş açmış bu kafeyi ve kütüphane olarak küçücük bir yermiş. Cohen Kızkardeşler’in en büyük tutkuları modaymış. Modayı takip etmeyi sürdürüp yurtdışında basılan moda dergilerini ülkeye getirerek ilgilileri için tedarik etmeyi arzulamışlar. Cohen Kızkadeşler kitap ve kahve evi 1918’de İstiklal Caddesi’nde 491 kapı numaralı kahve evi bu büyülü yerde filizlenmiş. Mutlu mesut hem yaşıyorlar hem de sevdikleri işi yapıyorlarmış…
Ta ki üçüncü kız kardeşleri kendilerine karşı durana dek… Başta yaptıkları işi komik bulan en büyük Cohen’in yaptığı kötülüklere de şahit olan bu güzelim kitaplık, sesini duyuramadığı için üzgündü… Asıl şimdi üzülmeli, sesini duyurdu duyurmasına ama benim gibi birine! Yanımdaki adamın omzuma dokunmasıyla bu düşüncelerimden arındım. Elindeki dünden kalma ekmeğini bana uzatarak, diğer eliyle de ağzını gösteriyor muhtmelen “Ye” demeye uğraşıyordu. Samimi hareketini gülümsemeyle karşıladım. Biraz da korktum… Yavaşça oturduğum yerden doğrulup arabaların o şaşıfelek çıkmazı haline getirdiği yola doğru yürüyordum. Ruhumda ışıldayan gökkuşağı renkleriyle yarın da gideceğim yer olan Cohen Kızkardeşler Kitap ve Kahve Evi’nde artık duyacağım yeni öykülere hazırdım. Belki günlük ücreti para etmez ama eşyaların bana anlattığı öyküleri dinlemek epey keyifli olacağı için umursamıyorum.
“Mrs.Çokgezer”
Bir şeyleri dinleyebildiğimi bir süre -inanın şu ana kadar o sürenin bitmeye yaklaştığını bile görmedim- saklamam gerekecek kuşkusuz. Bunu anlattığımda inanmayacaklardır bana ama daha nasıl tarif edebilirim ki? Ellerinizi saçlarınıza sürdüğünüzde o sürtünme sesini hissetmeye duyumsamak değil de ne denir? Ya da bir kitaba, uzun süredir köşeye sıkışmış eski bir defter parçasına dokunduğunuzda, okuduğunuzda yalnızca okuyor musunuz? Gerçekten duymuyor musunuz o kağıdın size anlattıklarını? Tüm bunları düşünürken her ne kadar yolu uzatsam da evime varmıştım. Evim biraz küçüktü ama ne gerek vardı daha büyüğüne. Mutlu olmam gerektiğini düşündüğüm için güzelinden bir gülümseme takındım kapımı açarken sonuçta bugün büyük gündü. Artık bir işim vardı ve ait hissettiğim, masalı andıran öyküleri her yerinde dinleyebileceğim kitapların, eşyaların, notaların olduğu bir iş yerim vardı. Tüm olaylara ve anlara şahit olmuş eşyaların fısıltılarını dinleyebileceğim bir iş…
“Nur”
İnsanlar hep hayret eden gözlerle bakar bana, sonradan anladım nedenini, daha doğrusu duydum. Güzel çiçeklerimin saksısı anlattı, bu insan hem sağır hem yalnız yaşıyor, acaba nasıl dayanıyor diyorlarmış. Hayır, sadece yalnız görünüyorum; dışarıdan bakanlar bilemez her gün bıkmadan usanmadan dinlediğim dostlarımı. Şu ufacık tost makinesi, dünyanın bin bir türlü halini görmüş ahşap kapım, içinde onlarca hikaye barındıran el emeği raflarım… Düşüncelerimi toparladım, hızlıca bir tost yapıp penceremin yanına, sokak lambasının tam karşısına oturdum. Belli ki yine bir şeyler fısıldayacaklardı bana, hüzünlü ayrılıklar, aceleci insanlar ve daha niceleri… Sokak lambası tam anlatmaya başlayacakken onu durdurdum, aklım hala yeni işim ve o gizemli kapının ardındaki odadaydı, öyle ki o yüzyıllık kitapların bile korktuğunu hissetmiştim oradan. Yeni patronumu düşündüm sonra. Sesleri duyamıyor olabilirim canım; ama renkleri gayet iyi görebiliyorum, en çok da insanların rengini. Ve o kadında bir parça kan kırmızısı ve çokça siyah vardı, en karanlık olanından. Kulaklarım değil ama sezgilerim çok kuvvetlidir, yarın o kahve dükkanında beni bekleyen yeni hikayelerin olduğunu hissettim. Hafifçe ürperdim ve penceremi kapatıp yatağıma doğru yol aldım. Evim belki küçüktü ama buram buram yaşanmışlık kokuyordu, en çok da bu yüzden satın almıştım burayı. Tarihi kolonları, mutfaktaki renkli seramikleri ve her bir ayrıntısı ustaca oyulmuş raflarıyla dinlemeye doyamadığım hikayelerle doluydu. ‘Al işte, neredeyse uyumayı unutuyordum düşüncelerim yüzünden, uykusuz geçen gecelere yer yok artık, gitmem gereken bir işim var’ diyerek kendimi azarladım, yumuşacık yastığıma kafamı koydum ve rüyamda Cohen Kızkardeşler Kitap ve Kahve Evi’ne süzüldüm.
“Ayşegül”
Cohen Kızkardeşler; Eliza ve Mazalto, ablaları Maren’in bu alaycı ve kötü muamelesinden bıkmışlardı. Ama ikisinin de vazgeçmeye niyeti yoktu. Hayat sadece onların önüne zorluk çıkarmıyordu ve Eliza ve Mazalto bunun farkındaydı. Kitapevinin sahibeleri Cohen’ler her ne kadar söyleyemiyor olsalar da içten içe düşlerini devam ettirmek istiyorlardı. İki kardeş hayalleri uğruna her şeyi göze alabilecek kadar güçlüydü. Vazgeçecek olsalar sanki benliklerinden bir parça sonsuzluğa yol alacakmış gibiydi. Bir gün kitapevinin adresine postacının getirdiği bir zarf, Cohen Kızkardeşler Eliza ve Mazalto’nun hayatlarını değiştirecekti. Zarfta yurtdışındaki moda haftasına teşrif etmeleri istenen davetiye vardı. Cohen’ler mektubu ablalarının gönderdiğinden habersiz heyecanla yolculuklarını başlattılar. Maren’in onları oraya göndermesinin sebebini ise kitap rafı fısıldamıştı bana. Onlar ayakaltından çekildiklerinde rahatça kitapevine gidecek ve orayı ateşe verme planını rahatça gerçekleştirebilecekti. Amacına ulaşmıştı da üstelik! Kızkardeşleri döndüğünde yaşadıkları üzüntüyü yüzlerinde görmek için sabırsızlanıyordu. Fakat işler onun istediği gibi gitmemişti. Gecenin bir yarısı kötü haberi aldı. İntikam ve öfkeli seçimi küçük Cohen’lerin ölümüne sebep olmuştu. Maren’in istediği onları kitapevi hayallerini yok etmekti. Kardeşlerinin ölüm haberini aldığında yangından kurtarılan eşyalara koşarak oturup bağıra bağıra ağlamıştı. Bu vicdan azabı ve acısını kalbinde dindirmek istiyordu. Onları bir nebze de olsa yaşatabilmek için bu dükkanı işletmeye ve kızların sevdiği her şeyi özveriyle yapmaya başlamıştı. Terlemiştim. Derin derin nefes alıyordum. Rüyamda yeni işyerime ait bu geçmişi görürken telaş içinde uyandım. Saate baktım daha çok erkendi. Acele etmeme gerek olmadığına karar verdim. Kabusum beni çok etkilemişti. Kötü düşlerim beni ne zaman ziyaret etse bir daha uyuyamıyordum. Kalkıp gecenin bu saatinde sokakta gezen iki adamı izledim.
“Ayda”
Hafif yağmur serpiştiriyordu. Belki kulaklarım insanları duymuyordu ama gözlerim çoğu kişiden daha derinini görüyor, burnum ise en ücra kokuları bile ayırt edebiliyor diye düşündüm. Yerde biriken kirli su gölcüğünde oluşan küçük dalgalanmaları gördüm, nefes aldığımda o meşhur toprak kokusunu içime çekmek bana inanılmaz bir huzur verirken gülümsedim. Kafeye yürüyerek gidebilecek olmama çok sevinmiştim çünkü her gün kaldırımda telaş içerisinde birbiriyle kavga eden kedileri izlemek, binalar arasında kaçışan çocukları, işlerine yetişemeyen adam ve kadınların telaşlı hallerini izlemek güzel olur diye düşünürken kolumdaki kordonu metal, büyük ekranlı zifiri siyah olan dijital saatime bakmam gerektiğini hissettim. Ne ara gün doğmuştu? Hazırlandım ve ağır ağır yol aldım büyülü dükkana. Kafamı sağıma çevirdim, dün geçtiğim sokak aynı sokak, kiremit, gri rengindeki o tarihi binalar aynı binalar ve altındaki mağazalar da hep aynı mağazalardı. Yaklaşık 200 metre sonra sağa dönünce karşıma Cohen Kardeşler Kitabevi çıkacaktı fakat sağa döneceğim yola asla ulaşamıyordum. Birden ter basmaya başladı ve yola daha fazla devam edersem kan revan içinde kalacağımı düşündüm ve kaldırımda uyuklayan açık tarçın rengindeki tüylerinin yerini kirlenmekten kahverengiye benzer bir renk alan kesin sorumsuz insanların satın alıp dışarı bıraktığı Golden Retriever cinsi köpeğin yanına oturdum ve çantamdan çıkardığım cam suluğumdan birkaç yudum su içtim. Çok iyi gelmişti. Kafe sahibi kadının evhamlı olduğunu suratındaki hâlinden çıkardığım için “Eyvah! Geç kaldım işte ne diyecek acaba?” diye düşünürken sıçrayarak yataktan kalktım. Afalladım bir an. Birkaç dakika sonra anladım ki rüya imiş. Rüya olması beni rahatlatmıştı fakat o yolun bitmemesi bana neyi işaret ediyordu anlayamıyordum uyku sersemliğiyle. Saate baktığımda 09:00 olduğunu görünce rahatladım ve duş almak için yatağımdan çıktım. Düş içinde düş, yol içinde yol… Bugün hayata daha fazla dokunmalıyım.
“Merve”
Bu sefer gerçekten hazırlandım ve beni huzur dolduracağını düşündüğüm yola tıpkı rüyamdaki gibi bir mutlulukla çıktım. Sokağımın monoton görüntüsünden hoşlanıyordum. Çünkü yalnızca görüntüdeydi o aynılık ve siz gerçek sağırlar onunla yetiniyordunuz. Bana özeldi o sıradanlığın altındaki kişiler, hikayeler. Her gün yaptığım gibi; rüzgarların yapraklarını harika bir ezgi ile uçuşturduğu kavak ağacını dinlemeyi istedim, kuru gövdesindeki sedef bir çakı ile oyulmuş oklu yürek figürüne dokunarak o yüreğin hikayesini bir kere daha duymak istedim ama yapamazdım. Geç kalmamam lazımdı. Hem biliyordum kendimi ben eğer onu dinlersem yanındaki otobüs durağıyla sohbet etmeden, bitmek tükenmek bilmeyen itiraflarını dinlemeden geçemezdim. Yol hiç rüyamdaki gibi değildi, hemen bitivermişti. Cohen Kızkardeşler Kitapevi’nin önünde beliriverdim sanki. Camdan içeri baktım girmeden. Maren görünmüyordu. İçeri girdim. Hala ilk anki kadar büyülüyordu beni burası. Sonra Maren çıktı mutfaktan. Birden kötü hissettim kendimi. Hikayesini belki sır olarak tutmak istediği şeyleri biliyordum. Ama ne yapabilirim ki. Bir sağır olarak insanlara ‘Asıl sağırlar sizlersiniz, duymuyorsunuz eşyaların ve bitkilerin seslerini. Hatta o kadar sağırsınız ki bazen en yakınınızın sessiz çığlıklarını bile işitemiyor kulaklarınız.’ diyebilir miydim? Ya da dediğimde inanırlar mıydı bana? Açıklayabilir miydim? Ya açıklayamazsam, ya anlaşılmazsam? Maren tüm düşüncelerimden habersiz işe başlamam gerektiğini işaret ediyor ve gülümseyerek önlüğümü uzatıyordu.
“Nur”
Önlüğümü yüzüme hafif bir gülümseme takınarak aldım. Maren gülümseyişime karşılık tebessüm etti, gözlerini hafiften kısarak. Bugünün mutlu ve huzurlu geçeceğine inanıyordum. Mutfağı seviyordum, bana çok değişik şeyler anlatacağını şimdiden hissediyordum. Mutfak küçüktü ama mobilyaları yerleştirme şekillerinden ötürü epey genişlemişti. Birazcık mutfağın bana anlatacağı şeyleri dinlemek istemiştim. Hangi kokulara şahit olduğunu, hangi konuşmaların veya hikayelerin yaşandığını merak ediyordum. Masanın işlemelerinde elimi hafifçe gezdirmeye başladım, hiçbir işlemeyi atlamadan sırası ile dokunuyordum. Her biri birbirinden farklı hikayeler anlatıyordu. Maren, belki kardeşleri bu yerden vazgeçer diye mutfağı ateşe vermiş ama çok ilerlemeden hemen yangını söndürmüşler. Masa da bu olaydan nasibini almış ve ayakları ateşin isinden kararmıştı. Sandalyelerin üstü ise acemi bir boyama ile yangının izlerini kapatmaya çalışılmış gibi duruyordu. Ben tam yeni bir hikaye duymaya başlayacağım sırada Maren içeri geldi ve yeni gelen müşteriler için kahve hazırlamamı işaret etti. Demirden yapılmış üstünde üç melek olan kapı çanının hiç duymadığım sesi ile günün ilk müşterilerinin geldiğini gördüm. Gelen müşterilerin ikisi de kadındı. Birinin kucağında limon sarısı bir kedi vardı. Gözlerine ilk kestirdiği eski fiskos masaya oturdular ve sakince beklemeye koyuldular. Günün ilk kahvesini hazırlamaya başladım. Kahveyi yapmam birkaç dakika sürmüştü. İnanılmaz kahve kokuları yine tüm kafeyi sarmıştı.
“Pollyanna”
“Ne kadar güzel bir yer değil mi?” dedi Günseli. Kesinlikle onunla aynı fikirdeydim. Başka bir zamana yolculuk eder gibiydik adeta Cohen Kızkardeşler Kitap ve Kahve Evi’ne girdiğimizde… Köşedeki tahta fiskos masasına iliştirilmiş tekli koltukları gördüğümüzde hemen oturduk.
“Burayı ilk keşfettiğimde mutlaka Öznur’u da buraya getirmeliyim, mutlaka Öznur ile burada kahve içmeliyiz diye düşündüm. Hatta Öznur buranın öyküsünü yazmalısın. Böyle bir yerin öyküsü nasıl olur acaba?”
O bunları söylerken üst kata çıkan kırmızı topuklu ayakkabısıyla ve çiçekli elbisesiyle endamını sergileyen Maren’i görmüştüm… Kitap raflarının köşesinde ise Eliza ve Mazalto Kızkardeşler bana doğru bakıyordu. Sessiz ve usulca öykülerini fısıldıyorlardı kulağıma…
“Burası çok güzel Günseli.. Burası oldukça güzel…”
“Öykünün konusunu düşündün mü Öznur?”
“Öyküyü yazdım bile Günseli… Hepsini tek tek…”
“Eski semtler yüzyıllık hikayeler taşır… Eşyaların bile ruhları vardır. Köşeye attığımız bir kağıdın bile nelere şahit olduğunu düşünürsek; ruhları giderek büyür, şahit oldukları her an onlara daha farklı duruş verir ve o buruşturulmuş kağıt parçası artık biriken anıları ve anları siz duymasanız bile anlatmaya başlar…
Yüzyıl önce koyulduğu köşeden itibaren insanların yaşamlarına şahit olmuş bu rafların ve eşyaların bana neler fısıldadığını Günseli’ye nasıl anlatabilirdim? Eşyalardan sesler işittiğimi insanlar öğrenirlerse tepkileri ve beni nasıl nitelendireceklerini düşününce, bu konuyu hiçkimseye açmadan yalnızca, yalnızca kendime sakladığım sırlara sahibim…”
Mrs.Çokgezer
Kapanış Metni:
“Oturduğum köşeden duyma engeli olan servis elemanı hakkında düşlediklerim, ancak bu kadardı. O’nun adına düşler kurmuştum. Hayatını engeliyle birlikte sürdürmek zorunda kalan insanları anlamak için onlar gibi olmalı, görüşünü hiç benimsememiştim. Düşlerimde duyamayan, göremeyen, konuşamayan, yürüyemeyen biri olabiliyordum. Lakin onların yaşamlarının içindeki rengi üstümde taşımak için onlar kadar güçlü olamazdım.
Hayatları engellemeden yaşamak dileği ile…”