lisede bir gün yolda yürürken kapalı bi teyze beni durdurup eteğimin çok kısa olmasına laf etmişti. geçip gitmiştim.
10 yıl sonra falan bugün başı kapalı bir arkadaşımla dolmuşa bindik. arkamıza şalvarlı, poşulu ( valla konyada öyle denir bu örtüye ) bi teyze oturdu. önce nereliyiz diye sordu, sonra arkadaş mıyız yoksa dolmuşta mı karşılaştık diye sordu. sonra da bana sen de yanındaki gibi örtsene başını dedi!
ne diyim ben ya? arkadaşım boşver dedi. ama ben çok sinirlendim. kadının doğru dürüst ağzının payını da veremedim.
bu tarz insanlardan nefret ediyorum. küçücük dünyalarında, herkesin kendileri gibi olmasını istiyorlar. hatta var ya, dinini bile sormuyorlar. bi sürü din var bu dünyada, dinsizlik var. uff. konuşmaya, bişey demeye bile değmezdi, ben de ondan bişey demedim heralde. bir de dolmuştaki herkesin bana dönme potansiyeli de vardı.
konyada açıksan, namaz kılmıyorsan, 2 cümlenden biri din değilse hayat zor. benim konyam böyle değildi sanki...