saçma sapan iş dünyasına şüpheci bir gözle ve yanağında sağlam bir dille bakar.
mutlu olmak istedim.
Ancak, ekibinizin 20 yıl gibi kısa bir süre içinde büyüleyici bir şekilde işe yaramazdan eğlenceli bir şekilde kazanmaya geçişini izlediğinizde zor. Ve sonra işler tekrar büyük ölçüde değişir.
ABD'ye gelir gelmez Golden State Warriors maçlarına gitmeye başladım. O günlerde Warriors, koltuk altı şişkinliğinden daha acı vericiydi. Biletler 5 dolardı. Adonal Foyle ve Vonteego Cummings'in beğenilerini görmeye gitmek, Stephen Curry ve Klay Thompson'a tanık olmak gibi değildi.
Ancak düzenli olarak, büyük kalabalıklar sırf orada olmak için gelirdi. Birbirleriyle. Atmosfer yereldi. Taraftarların iyi niyetli alayları elle tutulur cinstendi. Oakland Arena eskiyordu ama yine de zarifti.
Şimdi Warriors gitti. San Francisco şehir merkezindeki (sözde) son teknoloji 1,6 milyar dolarlık arenaya - kaçınılmaz olarak adlandırılan Chase Center - taşındılar. San Francisco Giants basketbol sahasının hemen köşesinde. Oakland'dan duygusal olarak uzun bir yol var.
Warriors bunun bir ilerleme olduğunu bilmemi istedi. Ayrıca sezonluk bilet alabilme ayrıcalığı için bir servet ödememi istediler. reddettim.
Yine de takımı desteklemeye devam etmek istiyordum. Ayrıca, Oakland Arena'dan daha fazla insanın evinden erişilebilen bir arenadan kim heyecan duymaz ki? Ve, hey, çağlar boyunca bir spor katedrali olması gerekiyordu.
Bu nedenle, bir deney yapmaya karar verdim. Karım ve ben bir konsere ve Warriors maçına giderdik. Bir etkinlik için, üst katta daha ucuz koltuklarda otururken, bir başkası için alt katta daha meraklı bir kalabalıkla otururduk. Sonra karşılaştırırdık. Ne de olsa Oakland Arena'da hem üst katta hem de alt katta oturuyorduk.
Her iki Chase deneyimi de Oakland'dakinden daha mı iyi olurdu? Yoksa ikisi de olmaz mı?
Biraz Komik. Ama Çok Değil.
Önce Elton John'u görmeye gittik. Chase Center'ın varlığının ilk birkaç haftasında yaptığı veda turundan daha şiirsel ne olabilir?
Bunun için havanın daha az olduğu ve koltukların daha ucuz olduğu üst katta oturmaya karar verdik. Nasıl olacağını görmek için üst kasenin ön sırasından bilet aldım.
İlk olarak, büyük giriş. Arenaya kadar yürümek tam olarak heybetli değil. Birkaç ofis binasının arkasına sıkışmış.
Evet, dış kısım nispeten dramatik, onu süsleyen geniş bir ekran ve her yerde yanıp sönen ışıklar. Ancak içeri girmek o kadar etkileyici değil.
Büyük bir merdivenle, aslında klostrofobik hissettirdi - biri hayal edildi, özel kutulara çıkıyordu - ama bunun dışında hiçbir drama duygusu yoktu.
Bu tam olarak 1,6 milyar dolarlık bir yapının en iyi selamı değildi.
Yine de, deneyimde banyo yapmak için doğrudan tepeye çıkmaya karar verdik. Bulduğumuz şey, son zamanlarda bu kadar çok patates kızartması yememiş olmayı dileyen, umutsuzca birbirlerini geçmeye çalışan insanlarla, şaşırtıcı derecede sıkışık koridorlardı.
Duvarlar büyük ölçüde çıplaktı, tabela neredeyse yoktu. Bunun sadece bitmemiş bir şey önerdiğini iddia edebilirsiniz. Yine de, zaten garip şüphelerim vardı.
Birkaç yemek seçeneği vardı, ancak sıkışık koşullar yalnızca birini oradan çıkmaya teşvik ettiği için onları durdurmak ve gözlemlemek zordu.
Sonunda koltuklarımızı bulduk. Belki biraz daha fazla yastıklamadan zevk aldılar, ancak partizan bir politikacının zihninden daha dar hissettiler. (Yoksa ben mi büyüdüm?)
Sahneye doğru bakmaya çalıştık. Bu o kadar kolay değildi. Her koltuğumuzun önünde bir cam parçası vardı. Birbirleriyle uyumlu değillerdi ve pislerdi. O halde, özünde, boyunlarımızı bükmediğimiz ya da ayağa kalkıp camın üzerinden bakmadığımız sürece Elton'ın yüzü parmak izleriyle kaplıydı.
Neyse ki, bildiği hemen hemen her şarkıyı söyledi. Ancak arena, 1,6 milyar doların nereye gitmiş olabileceği konusunda tutarsız bir şüphe uyandırdı. Her şey aşağıdaki zengin insanlara gitmiş olamaz, değil mi? Distopik Dadbod'un Dansını yapan aşağıdaki kutulardaki insanlara gitmiş olamaz, değil mi?
Çaresiz bir şekilde arenadan çıktık. Bunda ilham verici, canlandırıcı hiçbir şey yoktu. Kesinlikle Oakland'daki Upper Bowl'dan daha iyi değildi. Aslında, daha kötü hissettirdi. (Konser ve ses zaten iyiydi.) Belki de, Warriors oyununda farklı olurdu. Belki alt katta daha nadir bir deneyim olurdu.
Belki.
Savaşçılarla Düştü. Aşağı Git Savaşçılar.
O ilk deneyimi silmeye çalıştık. En iyi yol, iyi bir kadeh şarap ve iyi bir kuzu pirzolası içmekti. aşısız Chase Center'ın yakınında, aslında birbiriyle evli olan iki şarap garsonunun sahibi olduğu nispeten yeni bir restoran.
Arenaya doğru yürürken kendimize zihnimizi açık tutmamızı söyledik. Evet, arenanın dışı hala heybetliydi. Ve evet, içeri girdiğimizde hiçbir şey yoktu.
Lütfen bir referans noktası sunmama izin verin. Sacramento Kings'in nispeten yeni olan Golden 1 Center'a girdiğinizde, bu gerçekten dramatik bir giriş. Bütün arenayı görüyorsun. Güzel, büyük bir amfi tiyatroya giriyormuş gibi hissediyorsunuz. Chase Center bir etkiyi takip ediyor ama bulamıyor.
Yine de bu sefer daha şık koltuklarda olacağız. Bu kesinlikle daha iyi olurdu, ama ne kadar daha iyi?
Yürüyen merdivene bindik ve koridorların ne kadar geniş göründüğünü hemen fark ettik. Nefes almak için ek alanla birlikte, daha fazla yemek seçeneği de var gibi görünüyordu. En hareketli olanı, binlerce kişiyi sulayabilecek gibi görünen bar alanıydı. Yüzlerin çoğuna bakılırsa, zaten vardı.
Koltuklarımıza doğru yürürken, bunun üst kattan ne kadar kolay bir deneyim olduğunu fark ettik.
Daha da tuhafı, koltuklar biraz daha büyük görünüyordu ve sahanın mükemmel bir manzarasını sunuyordu -- biz her zaman köşegende oturmayı severiz, bu yüzden başımızı bir yandan diğer yana hareket ettirmek zorunda kalmayız. (Biranızı bu şekilde dökmezsiniz.)
Belki de en sıra dışı olan şey, sahanın üzerinde asılı duran ekranın o kadar büyük olmasıydı ki, sizi canlı maç yerine onu izlemeye çekiyordu. Sanki drama yaratma konusundaki çaresizlik, sadece oyunu izleme fikrini geçersiz kılmış gibiydi.
Bu, Oracle'daki alt kaseden daha iyi bir deneyim miydi? Kalabalık, büyümüş zihinleri ve yakıcı dilleri olan gerçek, hırslı Warriors taraftarlarından ziyade, artık daha fazla küstahlık ve uzanmayla dolu olsa bile, kesinlikle çok daha kötü değildi.
Ne yazık ki bu, Stephen Curry'nin iri bir adamın eline düştüğü ve onu kırdığı geceydi. Ne yazık ki Warriors, şimdiye kadar olağanüstü beceriksizliğiyle tanınan bir takım tarafından elendi. (NBA hayranı olmamanız durumunda Phoenix Suns'tan bahsediyoruz.)
Bu sefer dışarı çıkarken, bunun daha iyi bir deneyim olduğu konusunda anlaştık. Bir dahaki sefere, bol görünen yemek seçeneklerini bile deneyebiliriz. Ama yine de bir şeyler kemiriyordu.
Yaşamın Eşitsizliği.
Chase Center'ı başka bir arenayla değil, bir havayoluyla karşılaştırmadan edemedik. Sanki uçağın önünde uçanları - eskisinden daha fazla - ödüllendirmek ve arkadan uçanların toleransını test etmek çaresiz gibiydi.
Warriors, bir koltuk için en az 200 dolar ödemeye istekli olanlar için iyi bir sık taraftar deneyimi yaratmak istedi. Geri kalanlar orada olmaktan ve hedeflerine ulaşmaktan mutlu olmalı ve kutularda çok parası olan ve asla iyi dansçı olamayacak insanlara bakmalıdır.
Bu duygu Oakland'da olduğundan daha belirgindi.
Bu, maksimum getiri için eşitsizliğin sınırlarını zorluyordu. Zamanımızın bir yansıması gibi geldi. Çok karlı bir iş modeli olabilir ama iyi mi?
Warriors, Oakland Arena'dakiyle aynı mahrem niteliklerin çoğunu içeren bir maç izlemeye özen gösterdi. Ama herkesi mutlu etmek için yeterince özen gösterdiler mi? Takım yeniden -- birdenbire -- NBA'deki en çaresiz takımlardan biri olduğu için bu çok daha zor hale geldi.
Çok uzun zaman önce, bir Warriors satış ortağından bir e-posta aldım. Hangi belirli oyunlara gitmek istediğimi bilmek istedi ve bizim için özel bir paket hazırlardı.
Alt katta oturuyorduk, değil mi?