MÖ son birkaç bin yılda, kabaca 5.000 yıl önce başlayarak, Avrasya ve Kuzey Afrika'da büyük medeniyetler gelişti. Orta Doğu'daki eski Mezopotamya ve Sümer toplumları, yazılı tarihi ilk tanıtanlar arasındaydı; Mısır'ın Eski, Orta ve Yeni Krallıkları karmaşık dini ve sosyal yapılar kurdu; ve Xia, Shang ve Zhou hanedanları, Çin'de sürekli gelişen topluluklara ve teknolojilere hükmetti. Ancak, İndus Nehri'nin havzaları boyunca, modern Afganistan ve Pakistan'ın büyük bir kısmına ve Hindistan'ın kuzeybatı bölgelerine uzanan çok az anlaşılmış başka bir uygarlık hüküm sürdü.
Bu Harappan uygarlığı olarak da adlandırılan İndus Vadisi Uygarlığı (IVC) Pakistan'daki bir arkeolojik sit alanından sonra, büyük ölçüde bilim adamlarının henüz Harappan dilini anlamak için , parçalanmış sembollerden, çizimlerden ve diğer yazılardan oluşur. Arkeolojik kanıtlar, araştırmacılara Harappan halkının günlük yaşamları hakkında bir fikir veriyor, ancak bilim adamları, şimdiye kadar, sıcak ve nemli bölgedeki genetik materyalin bozulması nedeniyle, IVC'deki antik DNA'dan gelen kanıtları bir araya getirmek için mücadele ettiler.
Bilim adamları ilk kez, MÖ 2600 ila 1900 yılları arasında günümüz Hindistan-Pakistan sınır bölgesinde zirveye ulaşan Harappan veya İndus Vadisi Uygarlığından bir kişinin genomunu sıraladılar. 4.500 yıllık bir mezarlıkta bulunan ve antik iskelet kalıntılarından özenle elde edilen bir kadından alınan eser miktarda DNA, araştırmacılara dünyanın en eski uygarlıklarından birine açılan bir pencere sunuyor. Avrasya kıtasındaki antik DNA'nın kapsamlı bir analizi ile birlikte çalışma, Güney Asya'daki tarımın kökenleri hakkında yeni soruları da gündeme getiriyor.
Dergide sıralanan ve açıklanan antik Harappan genomu Hücre , modern Güney Asyalıların DNA'sı ile karşılaştırıldı ve IVC halkının yaşayan Hintlilerin çoğunun birincil ataları olduğunu ortaya çıkardı. Hem modern Güney Asya DNA'sı hem de Harappan genomu, eski İran DNA'sının ve Güneydoğu Asya'daki avcı-toplayıcı soyların serpiştirilmesinin masalsı bir karışımına sahiptir. Harvard Tıp Okulu'nda bir genetikçi olan ortak yazar David Reich, yaptığı açıklamada, 'IVC bireylerinde böyle bir soy, bugün Güney Asya'daki birincil soy kaynağıdır, dedi. Bu bulgu, bugün Güney Asya'daki insanları doğrudan İndus Vadisi Uygarlığına bağlar.
Antik DNA çalışmasında analiz edilen iskelet, tipik İndus Vadisi Uygarlığı mezar eşyalarıyla ilişkili ve IVC mezarlarının tipik Kuzey-Güney yönelimini gösteriyor.(Vasant Shinde / Deccan College Yüksek Lisans ve Araştırma Enstitüsü)
Genom ayrıca bazı sürprizler de barındırıyor. Çağdaş Doğu Avrupa'dan Moğolistan'a kadar uzanan uçsuz bucaksız Avrasya çayırları boyunca uzanan Bozkır pastoralistleriyle genetik ilişkiler, kıtadaki Avrupalılar ve diğer insanların yanı sıra yaşayan Güney Asyalılar arasında her yerde bulunur. Ancak eski İndus Vadisi bireyinde bozkır pastoralist DNA'sı yoktur, bu da bu göçebe çobanlar ile modern popülasyonlar arasındaki benzerliklerin IVC'nin düşüşünden sonraki göçlerden kaynaklandığını düşündürür.
Bu bulgular Hint-Avrupa dillerinin antik dünyaya nasıl ve ne zaman yayıldığına dair teorileri etkiliyor. Modern Güney Asyalılar ile ilk İranlı çiftçiler arasındaki ortak atalar, tarımın Hint-Pakistan bölgesine Orta Doğu'nun Bereketli Hilali'nden göç yoluyla geldiği fikrini körüklese de, antik Harappan genleri bu soydan çok az katkı gösteriyor ve bu da tarımın yaygınlaştığını gösteriyor. kitlesel bir göçten ziyade fikir alışverişi yoluyla, hatta belki de Güney Asya'da bağımsız olarak ortaya çıktı.
Onlarca yıldır yürütülen arkeoloji ve dil çalışmaları, sürecimizin gerçekten ön saflarında yer aldı, diyor. Vagheesh Narasimhan Harvard Üniversitesi'nden bir genom uzmanı ve yeni çalışmanın ortak yazarı olan Dr. Bu projeler, tarım ve dilin bu iki büyük kültürel dönüşümünün bir parçası olarak insan hareketinin sahip olabileceği etkiyi göstermeye çalışmak için sürece yeni bir genetik kanıt dizisi getiriyor.
IVC'nin büyük, iyi planlanmış şehirleri, kanalizasyon ve su sistemlerinin yanı sıra Mezopotamya'ya kadar uzanan uzun mesafeli ticaret ağlarını içeriyordu. Ancak eski ihtişamına rağmen, medeniyet, Harappa'daki kazıların antik bir şehri ortaya çıkarmaya başladığı 1921 yılına kadar modern araştırmacılar tarafından bilinmiyordu. Harappalılar o zamandan beri bir gizem olarak kaldılar, arkalarında geniş kentsel kalıntılar ve gizemli bir sembol ve çizimler dili bıraktılar, ancak kimliklerine dair birkaç ipucu daha bıraktılar. Sonunda Harappan uygarlığının başına gelen şey de belirsizdir. değişen bir iklim belirlendi çöküşünün bir parçası olarak.
Bu harita, Rakhigarhi'nin (mavi), diğer önemli IVC sitelerinin (kırmızı) ve diğer arkeolojik kültürlerden kuzey ve batıdaki bölgelerin (diğer renkler) yerini gösteren İndus Vadisi Uygarlığının (IVC) coğrafi yayılımını göstermektedir. Sarı etiketler, gömülü bireylerin azınlığının Rakhigarhi bireyininkiyle eşleşen antik DNA verdiği iki bölgeyi gösterir.(Vasant Shinde / Deccan College Yüksek Lisans ve Araştırma Enstitüsü)
Bilim adamları, subtropikal iklimin tipik olarak genetik korumayı imkansız kıldığı Güney Asya'da eski DNA'yı kurtarmak için çok zor bir zaman geçiriyorlar. Modern Hindistan eyaleti Haryana'da bulunan Harappalıların en büyük şehri Rakhigarhi'deki mezarlıkta bulunan kalıntılardan genomu üretmek için muazzam ve zaman alan bir çaba gerekti. Bilim adamları 61 iskelet örneğinden toz topladılar, ancak sadece bir tanesi çok az miktarda antik DNA içeriyordu. Bu örnek mümkün olduğunca dizildi ve her biri kendi analizini yapamayacak kadar eksik olan kütüphane adı verilen 100 farklı DNA parçası koleksiyonu üretildi.
Narasimhan, 100 kütüphaneyi bir araya toplamak ve bir nevi nefesimizi tutmak zorunda kaldık, ancak bunun yüksek çözünürlüklü popülasyon genetiği analizi yapmak için yeterli DNA sağladığı için şanslıydık, diyor. Bu makalenin teknik bir başarı öyküsü olduğunu düşünüyorum, diye ekliyor ve yaklaşımın diğer zorlu bölgelerde DNA temini için umut vaat ettiğini belirtiyor.
Tek bir örneklem, bir zamanlar bir milyon veya daha fazla insanı içeren yaygın bir popülasyonu değil, ilgili bir ders çalışma bugün yayınlandı Bilim daha geniş bir bölgesel bağlam sağlar. Narasimhan ve Reich dahil olmak üzere aynı yazarların birçoğu ve düzinelerce uluslararası işbirlikçi, bugüne kadar yayınlanan en büyük antik DNA çalışmasını yazdı. 523 antik insana ait genetik dizilimler arasında Avrasya Bozkırı, doğu İran ve modern Pakistan'daki Demir Çağı Swat Vadisi'ne kadar uzanan bölgelerden bireyler var.
Ekip, genetik olarak benzer birçok birey arasında, etraflarında bulunanlardan tamamen farklı ata türlerine sahip bir avuç aykırı değerin var olduğunu buldu.
İran ve Türkmenistan'daki yerleşim yerlerinde bulunan bu tür on bir kişi, muhtemelen Harappan uygarlığı ile değiş tokuşa dahildi. Aslında, bu aykırı bireylerin bazıları kültürel olarak Güney Asya ile bağlantılı eserlerle birlikte gömüldü ve bu da IVC'ye bağlı oldukları iddiasını güçlendirdi.
Narasimhan, bu, bu örneklerin göçmenler, hatta muhtemelen Güney Asya'dan gelen ilk nesil göçmenler olduğunu varsaymamıza neden oldu. Rakhigarhi'den elde edilen IVC genomu, eski insanlar üzerinde yapılan geniş bir araştırmadaki 11 genetik aykırı değerle güçlü genetik benzerlikler gösteriyor ve bu bireylerin Harappan uygarlığından Orta Doğu'ya cesaret ettikleri fikrini destekliyor. Şimdi, birlikte alınan bu 12 örneğin, o zamanlar [Güney Asya]'da mevcut olan ataları genel olarak temsil ettiğine inanıyoruz.
Kazakistan, Dali'deki (yaklaşık MÖ 1700) bu Orta Tunç Çağı mezar mezarı antik çağda soyuldu ve insan kalıntıları gelişigüzel bir şekilde mezar sandığının dışına yığıldı. Bu kalıntılardan elde edilen DNA, MÖ 2000'den 1500'e kadar doğu ve güneydeki bozkır atalarının Hindistan'a yayılmasının izini sürmeye yardımcı oldu.(Michael Frachetti)
Tarımın ilk kanıtı, MÖ 9500'e kadar uzanan Bereketli Hilal'den geliyor ve birçok arkeolog, uzun süredir, mahsul yetiştirme uygulamasının Orta Doğu'dan Güney Asya'ya göçmenler tarafından getirildiğine inanıyor. Daha önceki DNA çalışmaları bu fikri doğruluyor gibiydi, çünkü bugün Güney Asyalıların önemli bir İran ataları var.
İran'daki farklı zaman ölçeklerinden antik DNA örneklerine baktıklarında ve Güney Asyalılardaki İran soyunun bu farklı gruplarla nasıl ilişkili olduğunu ilişkilendirmeye çalıştıklarında, analizlerini gerçekten çok heyecan verici buldum, diyor. Priya Moorjani, UC Berkeley'de çalışmaya dahil olmayan bir popülasyon genetikçisi Hücre IVC genomunun incelenmesi.
Bununla birlikte, yeni analiz, Bereketli Hilal'in ilk çiftçilerinin genetik olarak Güney Asya popülasyonlarına çok az katkıda bulunduğunu gösteriyor. Yine de benzer tarım uygulamaları Güney Asya'da MÖ 8000 civarında mevcuttur. ya da öyle, diyor Moorjani, Güney ve Orta Asya'nın daha geniş nüfus araştırmasında ortak yazar. Daha eski DNA elde ettikçe, çiftçiliğin dünyaya nasıl yayıldığının daha ayrıntılı bir resmini oluşturmaya başlayabiliriz. Her şeyde olduğu gibi, işlerin çok karmaşık olduğunu öğreniyoruz.
Tarım Bereketli Hilal'den modern Hindistan'a yayıldıysa, büyük olasılıkla fikir ve bilgi alışverişi yoluyla yayıldı - Batılı İranlı çiftçilerin önemli bir göçünden ziyade kültürel bir aktarım. Alternatif olarak, tarım uygulamaları bu süre zarfında Avrasya'nın birçok yerinde filizlenmeye başladığından, tarım Güney Asya'da bağımsız olarak ortaya çıkabilirdi.
Eski IVC soyları başka gizemleri de barındırır. Bu uygarlık, modern Güney Asyalılar ve Demir Çağı Güney Asyalıları için de en büyük kaynak nüfustu, ancak daha sonraki dönemlerde yaygın olan Bozkır pastoralist soylarından yoksundu. Narasimhan, tıpkı bozkır pastoralist atalarının Tunç Çağı'na kadar gelmediği Avrupa'da olduğu gibi, Güney Asya'da da durumun böyle olduğunu söylüyor. Dolayısıyla bu kanıt, bu ata türünün gelişinin zamanlaması hakkında bilgi sağlar ve hareketleri, bugün İrlanda'dan Yeni Delhi'ye kadar olan yerlerde konuşulan Hint-Avrupa dillerinin dilsel filogenisi ile paralellik gösterir.
Yazarlar, Hint-Avrupa dillerinin MÖ 1000'lerin ilk yarısında Orta Asya ve Doğu Avrupa üzerinden Güney Asya'ya ulaşmış olabileceğini öne sürüyorlar. bazı genetik çalışmalarla kanıtlanmıştır ve Hint-İran ve Balto-Slav dilleri arasındaki benzerlikler.
Narasimhan, daha fazla genetik verinin bu eski bulmacayı çözmeye yardımcı olabileceğini umuyor - özellikle DNA'nın diğer kanıt çizgilerinden bulgularla nerede kesiştiğini veya farklı olduğunu keşfederek.
Arkeolojik kültürlerin belirli bir genetik ata ile ne zaman ve nasıl ilişkilendirildiğine ve herhangi bir dilsel bağlantı olup olmadığına bakmaya çalışıyoruz. İnsanlık tarihini anlamak için, gerçekten bu üç çizgiyi bütünleştirmeniz gerekir.