Ünal Karaman;
Bir anımı anlatmak isterim şimdi; Trabzon’daki 5. yılımın sonunda, dedikodulardan da bunalmış bir halde şehirden ayrılmaya karar vermiş bir ruh hali içindeydim, kafamda bitirmişim yani. Akçaabat’ta Nihat Usta’nın orada köfte yemişiz kalktık gidiyoruz tam, 5-6 yaşlarında bir kız çocuğu geldi yapıştı bacaklarıma. “Ünal abi sakın bizi bırakıp gitme” diye ağlıyor sızlıyor.
İstanbul'da ya da hangi 80 ilde hangi şehirdeki bir takımın taraftarı futbolcuya sarılıp " Abi gitme ne olur diye ağlar". Buranın insanı sevdiği zaman insanı sevgiden öldürür. Müthiş bir yer Trabzon. Ertesi sabah uçağa binip gideceğim ve bir daha dönmeyecektim güya, o sevimli kız bana el sallayarak dedesiyle içeri doğru giderken, ben yakındaki bir telefon kulübesinden kulübü arayıp “sözleşmeyi hazırlayın alacağım parayı da siz yazın imza atacağım” dedim ve yine Trabzon’da kaldım.
O an anlamıştım ki, bu şehirde beni tutan, beni çeken inanılmaz bir şey var ve ben bu şehri ölene dek terk edemeyeceğim. Nüfus cüzdanımda Trabzon yazmıyor ama yüreğimde ve kalbimde "TRABZONSPOR" yazıyor.
Bunu da kimse silemez.