Love Me Not/ Sevmeyin Beni
Filmi izlemeye başladıktan sonraki 1 dakika içinde bu kadar takdir ettiğim başka bir film olmamıştı. Aslında beğendiğim şey filmle değil de çeviriyle alakalı. “Sevmeyin Beni” ismine bayıldım, Türkçe’ye çevrilirken güzelleştirilen, anlamlanan nadide film adı örneklerinden biri bu. Peşinden filmin giriş sahnesi de “Oo bol ölümlü, tüm karakterlerin birbirlerine sarılarak, ya da sarılamadan feci şekillerde öleceği bir film beni bekliyor.” düşüncesine –tabiri caizse- gark etti beni. (RedKit’teki mezarcının ölüyü beklerken yaptığı gibi) Memnun olmuştum bu düşünceyle lakin filmin sonunda hayal kırıklığına uğradım. Çok komik, peşinden öğrendim ki filmin sonunu muhtemelen yanlış anlamışım. Nasıl izlediysem artık! (Kendime haksızlık etmeyeyim şimdi. Yine de sonu izleyiciye bırakılmış, iki görüş içinde birçok kanıt gösterebilirim, iyimser düşünmek isteyenler hala düşünebilir) Sonuçta diğer haliyle, benim anladığımdan çok daha iyi olmuş bence.
Aslında hikaye 2002 yapımı bir Japon dizisinden uyarlama. Korece adı; Sarang ddawin piryo eopseo, yani asıl çevirisi şöyleymiş: Love and the Such Is Not Necessary.(Bu arada opso kelimesine bayılıyorum, çok mu olumsuzum ne) IMDb puanı 6.4.
My Little Bride’dan sonra küçük masum görünümlü oyuncumuz Moon Geun-young’u bu sefer ciddi bir filmde izledim.(19 yaşındaymış film çekilirken) Bayan Moon’un çocuksu şımarık tavırları mı, hüzünlü kör bakışları mı derseniz açık ara farkla ikincisi derim. Şımarık haliyle çok yapmacık kaçmıştı sanki, hatta izledikten sonra bu kız Kore’de nasıl bu kadar meşhur olabilmiş hayret demiştim ama oyunculuğunu da “Sevmeyin Beni” sayesinde keşfetmiş oldum.
Konu
Adamımız; Julian lakaplı bir zengin züppe, zampara vesaire vesaire.(Kim Ju-hyuk) Hapisten çıkıp ortamlara akmaya devam etmektedir ama ödemediği bir borcu başına bela olur. Borcu faiziyle Julian’dan geri almayı aklına koymuş olan psikopat bir amca Julian’a musallat olur, ona 3 ay mühlet verir. Julian da borcu ödeyebilmek için zengin kör bir kızın abisi rolü yapar. Babalarından kalan mirastan pay alabilmek için kolları sıvar.
Sorun şu ki, kızın abisi Julian’ın adamlarındandır ve bir trafik kazasında ölmüştür. Filmin başında adamın öldüğünü öğrendiğimiz sahne şok edici derecede güzel, yönetmene/senariste hayran kaldığım bir anlatımla aktarılmış. Zaten ciddi filmlerin esprisi her zaman daha komik olur.
Julian düşündüğü ve düşünülen kadar taş kalpli olmadığını er ya da geç anlayacaktır. Ama işe yaramayacak elbette.
Sevdiğim bölümler
- Filmleri izlerken bu aralar sık sık kendim sahneleri kaydetmeye başladım, farketmişsinizdir. İnternetten sevdiğim sahneleri aramama gerek kalmıyor böylece. Her filmden 10 sahne falan çıkıyor. Ama bu filmi izlerken sadece aşağıdaki sahneyi kaydetmişim. Julian kör kıza karşı bir şeyler hissetmeye başladıkça empati kurmaya da başlıyor. Gözlerini kapatıp kıza doğru beceriksiz adımlarla yürümeye başlıyor. Kız da bunu anlayıp ellerini ona uzatmıştı. En beğendiğim yer burası. Başka resim kaydetmeyişimin diğer sebebi de filmi bölmek istemedim, akıcıydı çünkü.
- Kızın boş ilaç kapsülünü parmaklarının ucunda ezmesi ve ağlayarak, masumca, her şeye rağmen gülümsemeye çalışması.. Orası zekiceydi, acıklıydı.
- Kızın adı Min. Mina diye seslenişlerini sevdim.
- “Umutsuzluk mutluluk getirir.” İşte çapkın erkeklerin yöntemi. Burayı kızlar gözlerini açıp bir daha okusun, iyice anlasın :)
- “Normalde görülemeyen ama benim gördüğüm şeyler var.” Kör kızın Julian’dan öğrendiği avuntu diyelim. Buna da filmin sloganı denebilir.
- Vee, yine devasa bir ev. Görgüsüzlük olmasın diye onun resimlerini koymuyorum :)
- Aşka inanmayan iki insanın aşkı, peh peh peh.
Güzeldi, tavsiye ederim izlemenizi.
Sevmeyin beni diyorum, bu filmi sevin.