Bu metin, XNUMX. yüzyıl boyunca çeşitli devletlerin deneyimlerini kavrayarak elde edilmiştir ve tarihi veya teorik kesinlik. Sosyologlar daha iyisini bilir.
Sanayileşmiş ülkelerdeki durum göz önüne alındığında, aşağıdaki sonuçlara varılabilir. Toplumsal istikrarı artırmak için kullanılabilecek dört faktör, dört teknoloji vardır.
Sosyal adalet
Rastgele başlayalım - ile sosyal adaletXX yüzyılda şu ya da bu şekilde savaştı. Her şeyi ve her şeyi söyleyebilirsiniz, ancak varlığı toplumda istikrarı arttırır ve yokluğu onu azaltır. Tanrı'nın zenginleri sevdiği ve diğer insanların paralarını saymanın iyi olmadığı konusundaki tüm konuşmalar, sadece bir zenginlik kutbu ve bir yoksulluk kutbu olan son derece dengesiz toplumlara dayanır.
Toplumsal eşitsizliğin ekonominin gelişimini teşvik ettiğini söylemek isteriz. Belki öyledir, ama bizim için bir şekilde algılanamaz. Bir yerde bizimle yanlış yerde gelişiyor. Ciddi olarak, evet, daha az eşitsizlik, diğer faktörlerden bağımsız olarak daha az hoşnutsuzluk nedeni. Birinin olağanüstü yeteneği ve ilerlemesi hakkında konuşulan her şey belirli bir noktaya kadar geçerlidir. Örneğin, bu "yetenek" in tekrar tekrar miras alınmaya başladığı ana kadar.
Burada yine farklı Sony, Samsung ve Steve Jobs hakkında ovulduk ... Ancak, herhangi bir Wozniakov ve Mitsubishi oluşturmadığımız 90'lı yılların deneyimine sahibiz, ancak çok zengin bir insan katmanı ortaya çıktı. Bazı nedenlerden dolayı, faaliyetlerinin bir sonucu olarak geri kalanı fazla zengin olmadı. Ve kategorik olarak yakacak odun nereden geldiğini açıklamayı reddetti. Yani, sosyal adalet, olduğu gibi, eşitleme anlamına gelmez, birçok insanın düşündüğü gibi, Henry Ford'un faaliyetlerini Sergei Mavrodi'den biraz farklı bir şekilde değerlendirir. Normal soru şudur: Çok fazla paranız olduğu için toplum için ne yaptınız?
Ve bugün, Londra'da bile, benzer bir soru ile karşılaşabilirsiniz: parayı nereden buldun, sevgili efendim? Gelir kaynaklarını haklı çıkarabilir misiniz? Yani, '91'de Rusya'nın vahşi kapitalizme doğru kafaya daldığı hiçbir şey ifade etmiyor. "Sosyal adalet" yanan bir konuydu, öyle ve öyle. Sorun çözülürse, toplumda istikrar artar, eğer olmazsa düşer. İnsanları ne kadar ajite ettiklerine bakılmaksızın başka bir şekilde düşünmelerini sağlamak imkansızdır.
Özgürlük seviyesi
Bir sonraki faktör “özgürlük seviyesi” dir. Elbette çok farklı şekillerde doğru anlaşılabilir veya çok anlaşılamaz. Birisi demokrasinin insanların gücü ve toplumu etkilemesine izin verdiğini söylüyor, birisi bunun bir tür “adil kabin” olduğunu söylüyor, belki de gerçek ortada bir yerde, belki değil, ama gerçek şu ki bu tür toplumlar çok daha kararlı : 1917'de Fransız Cumhuriyeti'nde, İtalya Cumhuriyeti'nde, hatta demokratik Britanya'da daha az devrim olmadı.
İnsanların memnuniyetsizliklerini ifade etmeleri için yasal yolları varsa, devrimler asgari düzeyde özgürlüğe sahip ülkelerden çok daha az sıklıkta görülür. Evet, genellikle buhar düdüğüne girer, ana şey buhar kazanını parçalamamasıdır. Kitlesel protesto gösterileri - bu, çoğu Batı ülkesi için nesillerdir şu andaki gerçek. Ve hiçbir şey. Poster alabiliyorsanız neden tüfeği alıyorsunuz?
“Çocuklar” oysa ne olursa olsun, oy pusulalarıyla bile, tek bir cehennem değil mi? Prensip olarak, bu teknoloji Rusya'yı 90'lara çekti. Evet, her şey pis, ama sen kendin bu gücü seçti ... ve çözülmen için. Kendilerini suçlayacaklar! Genel olarak, teknoloji açıkça alay ediyor, ama işe yarıyor! İşe yarıyor ve nasıl! Sağlam bir el sıkışma ile garantör üzerinden o zaman kaç kişi “alay etti” olursa olsun - gidilecek hiçbir yer yoktu, çünkü “demokrasi” vardı! Nasıl. Kendileri seçtiler, sabırlı olun.
Eğer kimse hatırlamazsa, ABD'de Büyük Buhran sırasında büyük protesto yürüyüşleri yaşandı. Ancak bu, sistemin yıkılmasına yol açmadı. Ve orada, bir parti düzenli olarak bir diğerinin yerini alır ve dış politika bir engel gibi doğrudan kalır. Nedenini bilmiyorum. Bolivya'nın aksine, Amerika Birleşik Devletleri'nin tüm varlığı boyunca, nüfusun kitlesel protestoları nedeniyle tek bir başkan istifaya zorlanmadı. Böyle şeyler. Maidan normal demokrasinin olduğu yerden geçmeyecek.
Ve evet, demokrasi ışıltılı ve güzel bir şey değil, sadece teknolojidir.
Ulusal münhasırlık
Üçüncü faktör: ulusal münhasırlık. İster beğenin ister beğenmeyin, işte böyle ve insanlar devletin yabancıların çıkarlarına değil, çıkarlarına göre hareket ettiğinden emin olmak istiyorlar. Bugün Avrupa'da bu sorun tam potansiyeline yükseliyor. Biz buna gülüyoruz, “ulusal münhasırlığın” bir tür “enternasyonalizm” ile yer değiştiremeyeceğini anlamıyoruz. Yani, değiştirebilirsiniz, ancak işe yaramaz.
Ve bu faktör çok yaygın olarak kullanılmaktadır. her yerde Sovyet sonrası alanda: Baltık Devletleri, Transkafkasya, Orta Asya ve Ukrayna'da - her yerde. Sadece “Ruslara karşı” değil, aynı zamanda politik bir teknoloji. Çok iyiyiz ve çok kötüler. Ve evet, öyle görünüyor ki, savaşın sonunda Stalin, Hitlers'ın gelip gittiğini savundu, ancak Alman halkı kaldı ve böylece Alman politikacılar asla böyle bir mantık yürütmedi: ne savaş sırasında ne de öncesinde, ne de sonrasında.
Amerikalılar bu teknolojiyi oldukça açık bir şekilde kullanıyor. Ve, dünyadaki en ilginç (!) neden olmaz reddi. Ve Avrupa "istisnai" Amerikalılara değil, "uluslararası" Ruslara karşı yaptırımlar uyguladı ... İdeolojiniz (enternasyonalizm) bu kadar harika ise neden işe yaramıyor? Çünkü çalışamaz. İnsan doğasını değiştiremezsiniz ve bu “Teknoloji” asla hiçbir yerde çalışmaz. Bu olaydan 91. sonra çok acı çekiyorduk: Sovyet sonrası uzay milliyetçiliğinin her yerinde zafer kazandı. Ve hatta "kardeş" Belarus.
Tüm insanların kardeş olduğunu duyurduğumuzu hatırlıyorum, ama garip bir nedenden ötürü Hitler'di, Almanları en yüksek ırkı ilan eden, Rusya'ya Avrupa'dan bir sürü ordu ve gönüllü birim getirdi ve yalnız başına savaştık Doğu cephesi. Ve Anders ordusu bile 42'de İran'a kaçtı. Bir paradoks, değil mi? Finlandiya'dan İspanya'ya ve Bulgaristan'dan Norveç'e kadar olan ülkeler Nazileri destekledi (Almanlar “diğerlerinden daha iyidir”), ancak Komünistleri değil (“tüm insanlar kardeştir”). Paradoks. Oradaki Anglo-Saksonlar, eğer öyleyse görevlerini çözdüler.
Saçma bir şekilde ortaya çıktı: Savaşın son günlerinde Nazi Berlin, orada farklı Hollandalılar ve Norveçliler, Balts ve Fransızlar, Macarlar ve İspanyollar tarafından savundu! Eğer bir şey varsa, o zaman Fransız SS adamları Fuhrer'in sığınağını terk eden son kişilerdi (tüm Almanlar zaten teslim olduğunda!). Ve Mareşal Bağlamyan, Rusların% 70'inden azı varsa ikmali kabul etmeyi reddetti. Orada var, büyükanne ve uluslar arasındaki dostluk, burada enternasyonalizm var. Teorik olarak, 41. yılında Moskova, dünyanın tüm ülkelerinden gelen enternasyonalleri savunmak zorundaydı ... ama bir şekilde birlikte büyümedi. "Savaşçılar-enternasyonalistler" gerçekten geldi, ama Sibirya'dan. Yani, 41'inde Moskova Ruslar tarafından kurtarıldı, ancak 45'in baharında Berlin gerçek uluslararası (şaka yok) tarafından savundu. Tarihin palyaçoluk.
Malzeme sağlığı
En son teknoloji: vatandaşların maddi refahı. Ne düşündün? Peki, onsuz nasılsın canım ... Bir nedenden dolayı, Birleşik Devletler, orta sınıfın psikolojisi ile donatılmış işçi sınıfı ile hemen hatırlanıyor ... Ama bütün mesele ABD'de çok yüksek (dünya standartlarına göre) bir ücret seviyesidir. Bu nedenle, “vızıldamazlar”. Amerikan işçi sınıfı, yirminci yüzyılın başında çok iyi para kazandı. Upton Sinclair'in "Otomotiv Kralı" nı hatırlıyorum. Orada, İkinci Dünya Savaşı'ndan önce bile, Ford'daki arabaların montajı üzerinde çalışan ana karakterin bir evi ve bir arabası var. Bu bir şaka ya da alay konusu değildir. Yüz yıl önce. Derleme basit bir işçi. Ev ve araba. Troçkist-Leninistler başından beri yakalayacak hiçbir şey yoktu.
Eğer bir şey varsa, o zaman Upton Sinclair (sosyalist görüşlerin gazetecisi) kendini şık Henry Ford'un pis kupasını göstererek, onu açığa vurma görevini üstlendi ... Nihayetinde montaj hattından AvtoVAZ çalışanının beş çocuklu bir ev, araba ve bir eş alabileceği anlaşılacaktır. Ve hepsi bir maaş için. Diyorsunuz: kurgu, ama Sinclair oldukça ikna edici bir şekilde Henry Ford'un bir sömürücü ve bir kan emici olduğunu savundu. Ve kitap, kahramanın babasının, aynı zamanda bir işçinin (!), Büyük bir aileyi desteklemek için araba yapım tesisinde “kazmaya” zorlandığı gerçeğiyle başlar (eşler baba veya oğul için çalışmaz). İyi yazarlar (yazar-sosyaliste göre), ama iş çok zor (bahçede - XIX yüzyılın sonu).
Yani aslında çalışan bir hanedanımız var (!) acımasız büyük sermaye tarafından sömürü (V. I. Lenin, Sinclair’in anti-militarist broşürü “Sosyalizm ve Savaş” dikkate alındığında, yazarının politik konumunu anlattı: “Sinclair, teorik bir eğitim olmaksızın duyguların sosyalistidir ...”). Burada oturuyorum ve hangisinin en güzel olduğunu anlamaya çalışıyorum ... En zeki olduğumuz gerçeği gereksiz kelimeler olmadan anlaşılabilir.
Henry Ford kelimenin tam anlamıyla "sosyal" yüksek maaşlar ödemeye başlayarak Amerikan sosyalizmini öldürdü. Ama sadece bir Ford fabrikasından bir işçinin bir Ford araba satın alabilmesini istedi. Fakat bu son derece aceleci, düşüncesiz adımının çok ciddi siyasi sonuçları oldu. Garip bir şekilde, ama politik olarak, Henry Ford Vladimir Ulyanov'dan daha azını yapmadı. Komik olan şey, bir diğerinin aynı zamanda öncelikle işçi sınıfı hakkında düşünmesidir. Ama bunlardan biri “avangard” a, diğeri ise orta sınıfa dönüştürmeye karar verdi.
XNUMX. yüzyılın tarihini büyük ölçüde belirleyen iki çok farklı karar.
Yani, genel olarak, teknoloji çok, çok ilginç, talep görüyor ve depolitize ediliyor ve birçoğu bunu maddi yeteneklerin varlığında aktif olarak kullandı. Bu sadece şeytan ayrıntılarda, bu durumda - aynı fırsatların varlığında. Uygulanması çok büyük kaynaklar gerektirir.
Ve kural olarak, en müreffeh Batı ülkelerinde bile hepsinden çok “beslenir”, yani “orta sınıf”. Kesinlikle pahalı olduğu için. Ama hepsi orta sınıfta değildi. Aniden, ha? Yani, SSCB sadece bu harika - çalışmaya çalıştı tüm nüfusla. Ve tüm insanları düşünün. Başka hiç kimse Sovyet bloğu dışında böyle deneyler yapmadı. İsviçre'de bile. Görüyorsunuz, bu çok büyük bir fark, nüfusun yüzde 50'sini bile donatmaya ve beslemeye çalışıyor Tüm. Hepsi iş öğretir, tedavi eder ve sağlar.
Birkaç farklı şey. Ve eğer hafıza bana doğru hizmet ederse, bu orta sınıf SSCB'nin gezegende var olduğu çağda beslendi. Aksine sanki. SSCB'nin çöküşüyle, bu pahalı deney kısıtlandı. Bir kez daha: çok kemerli orta sınıf Batı'da tek başına ortaya çıkmadı, ancak SSCB'nin gezegende varlığına yanıt olarak ortaya çıktı ve örneğin, nüfusun üçte ikisini asla içermedi. Yüzde 40 civarında, müreffeh bir ABD'de. Çünkü pahalı. burada tam olarak ve özellikle onlara ve aynı esenlik yayıldı. Bu “orta sınıf” gittikçe daha çok yapay bir toplumsal yapıya benziyor.
Bu nedenle, Rusya'da orta sınıf yaratmaya ilişkin aktif tartışmalar başladığında, yazar biraz komik hissetti. Bu “fikir” in içsel epigoneları kelimenin tam anlamıyla konuya girmedi ve ekonomi ile açıkça çelişiyordu. Rusya fakir bir ülkedir ve diğer şeylerin yanı sıra, müreffeh bir orta sınıfın böylesine “ani” yaratılması, nüfusun önemli bir kısmının doğrudan yoksulluk içinde yaşaması gerektiği anlamına geliyordu. Mucize yoktur ve ne kadar çok denerseniz deneyin bir kuzu derisinden altı şapka dikilemez.
Yani, Batı'da orta sınıf yeterince uzun ortaya çıktı ve yaratılması (tüm ülkelerde değil, bu arada) sadece korkunç paraya değdi. Mevcut hükümeti ideolojik çatışma koşullarında destekledi. Bir kez daha: vatandaşlarımız biraz yanlış tartışıyorlar, (SSCB tarafından şımarık) bir dizi temel ihtiyaçtan ilerliyorlar ve bunun bir şekilde bir maaşla karşılanması gerektiğine inanıyorlar ve bu, en iyi ihtimalle müreffeh Batı ülkeleri için bile böyle değildi. Nüfusun çok büyük bir kısmı için. Ekonomi izin vermedi.
Fakat Rusya'da orta sınıf değil, bir tür “katman” ortaya çıktı. Çok önemli değil (özellikle Moskova, St.Petersburg ve milyondan fazla şehri almazsanız), ancak çok yüksek. Son 30 yılda herkese kazanabileceğinizi öğretti, asıl şey istemektir ve sadece aptallar ve avaralar kötü yaşar. Ve sonra 2019 geldi ve aniden anlaşıldı ki, Rusya'daki nüfusun bu kadar küçük bir katmanı için bile para yok.
Kahretsin, bu teknolojiyi tanıtarak ne demek istediniz? Emeklilik maaşlarına ek olarak 500 ruble dağıtmak için? İyi davranış için filmlerde ve dondurmada? Bu "teknoloji" nin diğer üçü ile karşılaştırıldığında "politik olmayan" için çok cazip olduğunu anlıyorum, ama inanılmaz derecede pahalı. Bu böyle bir şey, dışlama yöntemiyle onu seçtik ve aktif olarak “kullanıyoruz”.
Ve komik olan şey, 90'lı yılların sonlarındaki Rus toplumunu iç savaşın eşiğine götüren 90'ların açında aktif olarak kullanmaya başladılar. Yani, bir insanın yiyecek hiçbir şeyi olmadığında ve televizyonda kendisine suçlanacağını da popüler bir şekilde açıkladığında, çünkü “kaybeden ve kepçe” ve tam olarak onun gibi insanlar nedeniyle, ekonomimiz çamurdan yükselemez. Düşüncesi yanlış ve düşüncesini değiştirmediği sürece, gerçek hayatta hiçbir şey değişmeyecek ... Bazı şüpheli hedeflerle bile, bu tür “Sovyet kaybedenlerinin” belirli bir yüzdesi hesaplandı.
Yani, 80'lerin sonlarında kararlı bir şekilde “sosyal adalet” i reddettik, “ulusal” konu genel olarak yasaklandı, “serbest seçimlerin” sıfıra “kesilmesine” karar verildi. Görüyorsunuz, bunlar teknolojiler, onları kullanamazsınız, ama onları değiştiremezsiniz (ithal ikamesi). Kitleler, sosyal adaletsizliğin, ulusal çıkarlara saygısızlığın ve serbest seçimlerin yokluğunun iyi olduğuna ikna edilemez.
"Maddi refah" (onaylanmış teknoloji) kalıyor ... sadece parası yok. Bu modelin yanlış olduğunu düşünüyorsanız, bir veya başka bir ülkeden geçmeye çalışın.
sonuçlar
Örneğin, ABD geleneksel olarak üç teknoloji kullanmıştır: “sosyal adalet” hariç her şey (20. yüzyılda). Yani özgürlük ve maddi refah ve ulusal münhasırlık. Kaiser Almanya - prensip olarak, normal bir parlamento vardı (zaten XNUMX. yüzyılın sonunda), ancak en büyük üçü özgürlükten ziyade sosyal adalet içeriyordu (Bismarck, sosyal mevzuatı aktif olarak tanıtan ilk kişiydi). Ulusal istisnacılık, elbette, çatıdan geçti (biz Almanlar Tanrı dışında kimseden korkmuyoruz, defterlerimize Alman birinci sınıf öğrencileri yazdık).
Hitler'den (60'lar - 70'ler) sonra Almanya her şeyi aktif olarak kullandı ve hatta tuhaf bir şekilde ulusal bir tema kullandı: Türkler gerçek bir Almanın değersiz kirli işleri için ithal edildi. Maaş dünyanın en yükseklerinden biridir. Refah devleti - her alanda! Seçim? Evet, ne kadar sığacak! Fakat İsveç'te zaten gerçek bir sosyalizm vardı. İsveçliler için anlıyorum. Ve o yıllarda orada zaten çok iyiydi (oh korku - aynı anda dört teknolojinin hepsi!). Tüm Asya kaplanları ve Japonya, esasen ekonomik büyüme faktörü artı ateşli milliyetçilik (Singapur hariç) kullandı. Japonya'da demokrasi var gibi görünüyordu, ancak Güney Kore'de bile yakın değildi ve büyük öğrenci gösterileri yapıldı.
Milliyetçilik bir şekilde tüm hükümetler tarafından kullanılır çünkü en ucuz ve en anlaşılır olandır. Ve Lukashenko bir istisna değil, kural. Peki, ve hala bir örnek için: Yirminci yüzyılın başlarından Rusya. Sosyal adalet sadece cesur fantezilerdedir (nüfusun yüzde 80'i köylüdür - çağrıldıkları gibi “yarı personel”). Ekonomik refah? Evet, 15-20 nüfus için yüzde (en iyi durumda). Bedava seçimler? Tabii ki. Milliyetçilik bile özellikle kokmadı. Anti-Semitizm kokuyordu ve bunlar iki farklı şey.
Ve sonra rejim “aniden” çöktü.
SSCB "sosyal adalete" ve iyi bir yaşam standardına sahipti. Bugün bu seviye açıkça 80'lerden daha düşük. Önümüzdeki yıllarda durumu kökten değiştirme şansı beklenmiyor. Ancak “refah” teknolojisi “kullanılır”, “kullanılır” ve görünüşe göre “apolitik” olduğu için “kullanılacaktır”. Sevdiği şey bu. Ancak, üzgünüm, burada değiliz Benelux 80'ler ve hatta modern İsviçre bile.
Her nasılsa (görünüşe göre para eksikliğinden dolayı), yaşam standardını fiziksel olarak değil, tabiri caizse propaganda ruhuyla kullanıyoruz: bize çok fazla kazanmanın ne kadar iyi olduğunu detaylı olarak anlatıyorlar. Komik, gerçekten komik. ancak bu yüzden çalışmıyor.