SEPTICFLESH’in öncesini sadece birkaç şarkıyla bilen ve grubun üzerine gerektiği gibi eğilmişliği olmayan biri olarak, “Communion” çıktığı sırada bir heyecan taşımıyordum doğal olarak. Grubun bir süredir sessizlikte olduğunu ve önceki kimi işleriyle pek çok kesimden beğeni topladığını, övgüler aldığını biliyordum sadece. Bu nedenle kısa bir grup geçmişi yahut “Communion”ı önceki albümlerle bir kıyaslama bekleyenler kusura bakmasınlar.
Öncesini bilmediğim ve bahsedecek az şeyim olan bir grubun albümünü niye yazıyorum peki? Çünkü “Communion” çıktığı 2008 yılı içerisinde sayısız site ve dergide yılın en iyilerinden biri olarak gösterilen harika bir albüm ve ben de yazı başına dört haneli rakamlarla para alıyorum.
“Communion”la ilk karşılaşmam bir hayli uzun sürdü aslında. Albüm kırk dakika civarı kısa bir dinleti sunsa da, ilk duyuşta arka arkaya üç, dört kez dinlemiştim kendisini. Bunun sebepleri çeşit çeşit elbet. Bir kere albüm melodik. Bu melodiler her şarkıya farklı bir karakter kattıkları gibi, grubun sert yanının kontrastı olarak güzel bir varyasyon da sağlıyorlar. Bu sayede albüme ilk andan alışıyorsunuz ve her yeni şarkıda, bir önceki şarkı için “lan ne güzel şeydi o” türü düşünceler beliriyor kafanızda.
Onun dışında “Communion”da bizi taş gibi çalan bir grup, gerçek bir orkestra ve ihtişamlı bir koro karşılıyor. Gerçekten mükemmel düzenlenmiş orkestrasyon sayesinde, albüm kimi yerlerde “senfonik death metal” olarak dahi anılıyor. Burada keman, çello efekti çıkaran bir klavye sound’undan söz etmiyorum; tüyleri diken diken eden görkemli bir senfoni orkestrasından bahsediyorum. Metalin ve metalcinin dostu Prag Senfoni Orkestrası’nın kulaklara bayram ettirdiği “Communion”da, Christos Antoniou tarafından yapılan bu orkestral düzenlemeler gerçekten de şapka çıkartılacak cinsten.
Biraz daha deşelim. Albümdeki orkestrasyonun başarılı ve saygı duyulası olma sebebi, bu kısımların atların cinsel organlarını akla getirmeden, genel amaca yönelik olarak kullanılmış oluşu. “Communion”ı dinlerken bir an bile “müziğimize farklı tatlar katalım” türü bir orkestrasyon kullanımı izlenimi edinmiyorsunuz. Müziğin bu kısımlarla iç içe bestelendiği açık ve bu sayede de “zaten çalmakta olan bir metal grubu ve sonradan stüdyoda eklenen klasik enstrümanlar” türevi bir rahatsızlık asla mevzubahis değil. Bir Persepolis, bir Lovecraft’s Death buna güzel örnekler.
“Communion”da orkestra ve diğer enstrümanlar iç içe geçmiş olsa da, müzikal anlamda birbirlerinden ayrı sınıflanabilecek şarkılar var. Az önce adını verdiğim Persepolis ve Lovecraft’s Death gibi orkestra tabanlı şarkıların yanı sıra, Babel’s Gate ve We the Gods gibi daha direkt, daha death metal şarkılar, ve Anubis, Sangreal, Sunlight Moonlight ve Narcissus gibi daha melodik death metal sınıfında anılacak şarkılar da var. Neyse ki şarkı sıralaması sizi bu tarz bir klasifikasyon yapmaktan alıkoyuyor ve albüm tam anlamıyla yağ gibi kulaklarınızdan akıp gidiyor.
Bahsedilesi diğer bir unsur da gruptaki müzisyenler. Dediğim gibi grubun geçmişini bilmeyen biri olarak “Hristo da kendini çok geliştirdi”, “Yorgo eskiden böyle blast atmazdı helal be oğlana” türevi şeyler söyleyemiyorum. Ancak bu albümde karşımızda çok başarılı performanslar olduğu ortada. Daha melodik şarkılarda ortaya çıkan ve albümü canlı kılan başlıca şeylerden biri, Sotiris ile Seth’in clean-brutal vokal atışmaları. Kendinizi bir anda eşlik ederken bulduğunuz Spiros vokallerinin arkasından bir anda kükreyen Seth vokalleri cidden ağızlardan su akıtacak cinsten.
Onun dışında albümde öküz gibi bir davul performansı var. Fotis Giannasisters adlı arkadaş blast olsun ataklar olsun dört dörtlük bir iş çıkarmış. Her şarkıda çaktırmadan öne çıkmayı, vay baboli naaptın sen dedirtmeyi bilmiş. Solo atmayan ve gerekli altyapıyı sağlayan gitarlar ve gayet net duyulabilen bas da eklenince ortaya kulak orgazmlarıyla dolu bir müzik çıkmış.
SEPTICFLESH’i yalnızca bu albümle sınırlı olarak bildiğim için belki de hakkını vererek anlatamadıysam da, “Communion” metalin karanlık yüzünü seven pek çok kişinin beğeneceği, başta da söylediğim gibi 2008 yılının tartışmasız en iyi albümlerinden biriydi. Grup albümün ardından başladığı turnesine hâlâ devam etmekte ve kimi yorumlarda, altında turladığı ve konser olayında dünyanın sayılı gruplarından olan BEHEMOTH’u bile gölgede bırakan performanslar sergilediği konuşulmakta.
Bundan sonra ne yapacaklar, yeni albüm çıkaracaklar mı bilmiyorum, ama “Communion”ın bir buçuk yıldır zerre sıkmadığı ve her seferinde hayran bıraktığı düşünüldüğünde, umarım aynen böyle devam ederler diyorum.