GÜZELLİĞİ DİLLERE DESTANDI! MISIR PRENSESİ VE İRAN KRALİÇESİ FEVZİYE’NİN YÜREK BURKAN HAYATI
KADIKÖY’LÜ KÜÇÜK SARA -5-
Bahariye - 1960
1960yılı, henüz çok küçük olmama rağmen beni doğrudan değilse de bayağı etkilemişti. 27 Mayıs 1960 gününün sabahı, henüz dört buçuk yaşındaydım. Aniden evimiz temelinden sarsılmaya başladı ve kulakları tırmalayan çok güçlü bir ses evin pencerelerinden içeriye doldu. Hava sıcaktı ve camlar açıktı. Ben hemen pencereye koştum ve sokağımızdan, ucunda uzun bir burnu olan fil gibi bir aracın geçtiğini gördüm. Ardından da ikincisi ve üçüncüsü geçiyordu. Annem fırladı ve hemen camları kapattı. Bana bu araçların tank olduğunu ve askerlere ait olduğunu anlattı. Radyo açıktı, tok bir erkek sesi, o sabah ordunun hükümete ve devlet idaresine el koyduğunu, Başbakan Adnan Menderes ve Cumhurbaşkanı Celal Bayar’ın tutuklandıklarını, bütün Demokrat Parti Milletvekillerinin de tevkif edildiklerini anlatıyordu. Gece yarısından itibaren bütün ülkede sokağa çıkma yasağı ilan edilmişti. Radyoda o gün aralıksız olarak Harbiye askeri bando marşları çalıyordu. Annem, babam ve teyzem haberleri hiç kaçırmadan birlikte takip ediyorlardı.
Ben önemli şeylerin olduğunu sezinliyor, ama olanların önemini tabii ki tam olarak kavrayamıyordum. Bizimkiler aralarında alçak sesle konuşuyordu. Sık sık Menderes ve İnönü adlarını duyuyordum, ama işin önemini kavramam mümkün değildi. Pencereye yapışmış, merakla sokakta olanlara bakıyordum. Orgeneral Refik Yılmaz’ın evinin, üst kattaki balkonuna ucu sopalı, çok büyük bir bayrak asılmıştı. Evinin önünde iki üç tane askeri cip vardı. Askerler kapısında nöbet tutuyorlardı. Sanırım onun forsu yüzünden, bizim sokak arasından tanklar geçip, caddeye çıkmışlardı. Zaten birkaç gün sonra, bu olayların hemen ardından da, Orgeneral Refik Yılmaz, Kara Kuvvetleri Komutanlığı’na getirilmişti.
Karşı sıramızda, daha aşağıda oturan General Kerim Es, aynı gün içinde, iki kolunda iki erle rütbeleri sökülmüş bir halde, bitkin bir vaziyette dışarıya çıkarılmış, bindirildiği bir askeri ciple götürülmüştü. Ailesi perdeleri sıkı sıkı kapatmış, sessizliğe gömülmüştü. Annem Paşaya ve ailesine de çok üzülmüştü, çünkü onların ailemizle çok yakın bir dostlukları vardı. Annem cesaret edip hiçbir şey soramıyordu Her şey bir sır perdesi altındaydı.
Evdekiler “Zavali de Menderes” (Zavallı Menderes) diyorlardı, radyoda hala çok net hatırladığım;
“Olur mu böyle olur mu?
Kardeş kardeşi vurur mu?
Kahrolası diktatörler ,
Bu dünya size kalır mı?” diye marş gibi bir şarkı sürekli olarak çalınıyordu .
Paşa Kerim Es uzunca bir süre tutuklu kaldıktan sonra, serbest bırakılmış, Demokrat Parti’li olduğu için emekliye ayrılmıştı. Ondan sonraki yıllarda içine kapanmış, kimse ile görüşmez olmuştu. Birkaç yıl sonra da sessizce vefat etmişti.
Sivil halk için yaşam, yavaş yavaş normale dönerken, her gün eve alınan Hürriyet Gazetesi didik didik okunuyordu. Annem olanlara ve tutuklu devlet büyüklerine yapılan muameleleri okurken çok üzülürdü. Bir kere felçli olan anneannem Sara, gözlüklerini takıp gazeteyi okurken “Ken es este Gursel? (Bu Gürsel kimdir?) diye sorup, artık Cumhurbaşkanı olan, Orgeneral Cemal Gürsel’in resmini gösteriyordu. Sesi hala kulağımda. Ayrıca çok net olarak her gece radyodan naklen yayınlanan “Yassıada Mahkemeler”i çok iyi hatırlıyorum. Babam bir sandalye alarak büfenin önünde oturur, radyonun hemen dibinde mahkemeleri dinlerdi. Ben de sanki çok anlıyormuşum gibi hemen minik hasır koltuğumu alıp yanına yerleşir ve konuşulanları dinlerdim. Her mahkemede, Baş Hakim Salim Başol, aynı sözleri tekrarlardı; “Sanıklar getirildiler. Bağlı olmayarak yerlerine alındılar. Müdafiler hazır”. Bunları dinleyen babam her seferinde içini çeker, suratını buruştururdu. Baş Savcı ise haykırarak konuşan ve ağır ithamlarda bulunan Altay Egesel’di.
O mahkemelerin aylarca sürdüğünü hatırlıyorum. O yıllarda bizimkiler her hafta Şevket Rado’nun genel yayın yönetmenliğini yaptığı ”Hayat” mecmuasını satın alırlardı. O mecmuada her hafta Yassıada Mahkemeler hakkında yazılar ve fotoğraflar yayınlanırdı. Ben henüz okula gitmediğim için, sadece uzun uzun fotoğraflara bakardım. Menderes’in ceza evi resimleri, üstü çıplak, dili dışarıda doktor kontrolleri, Celal Bayar’ın düşünceli ve durgun pozları, ”Köpek Davası”, ”Bebek Davası” mahkemelerinin fotoları, Menderes’in sevgilisi soprano Ayhan Aydan’ın resimleri ve mahkemesinin fotoları hala gözümün önünde. Babam her yılbaşı haftası, “Hayat” fasiküllerini, özel olarak satın alınan cilt kapaklarıyla birlikte ciltletirdi. Ben okula başladıktan 2-3 yıl sonra bu ciltleri yavaş yavaş okuyup hepsini dibine kadar bitirmiştim. İlkokul yıllarımda Bu “Hayat” mecmualarının ciltlerini ve ansiklopedileri okumaya bayılırdım. Madde madde, 6 ciltlik Hayat Ansiklopedisi’ni de okumuştum. Özellikle 60 devriminin girdisini çıktısını çok iyi öğrenmiştim. Hatta şöyle bir şey okuduğumu hatırlıyorum, cezaevinde tutuklu iken, Menderes içini çekerek Bayar’a; “Ne yapalım, kısmet” demiş, Bayar ise onu “Kısmet değil, İsmet” diye cevaplamış.
Sonunda aylar süren mahkemeler, nihai karara vararak, sabık Cumhurbaşkanı Celal Bayar’ın 70 yaşlarında olmasından ötürü müebbet hapsine, sabık Başbakan Adnan Menderes, sabık Dışişleri Bakanı Fatin Rüştü Zorlu ve sabık Maliye Bakanı Hasan Polatkan’ın asılmak suretiyle infazlarına karar vermişti. Bütün Demokrat Parti Milletvekilleri ve önemli taraftarları, çeşitli hapis cezalarına mahkum edilmişlerdi. 17 Eylül 1961 sabahı, üç idam mahkumu, İmralı Adası’nda infaz edilmişlerdi. Onların o resimlerini de hiç unutamam. Menderes, üzerinde beyaz bir önlükle, elleri arkasından bağlı iki yanında inzibat subayları ile ölüme giderken ve idam edildikten sonra, ipte asılı, can vermiş, boynunda idam hükmü yazan bir kağıt asılmış… Annem bu resimlere bakarken hüngür hüngür ağlıyor, teyzem de onun bileklerini kolonya ile ovuyordu. Annem çok hassas bir insandı. Özellikle 2. çocuğu olan Sarika’yı kaybettikten sonra, en ufak bir üzüntü bile onu günlerce hasta ederdi. Teyzem ona bir şey olmasın diye adeta çırpınırdı. O gün bizim evi sessizlik bürümüştü. Benim bile gıkım çıkmıyordu. Elbette ki çocuklar kendi ailelerinin bir aynası olduğu için, ben de olan bitenle çok yakından ilgiliydim.
Adnan Menderes
Şimdi size bizi o dönemde doğrudan ilgilendiren bir olayı anlatmak istiyorum. Bizimkilerin daha henüz ben dünyaya gelmeden evvel, yaşadıkları Hacı Şükrü Sokağı’ndan, harika bir Türk ailesi ile yakın dostlukları vardı. Baba Ömer Levent o dönemin deyişiyle, ”İnhisarlar İstanbul Bölgesi Müdürü”idi (Tekel İdaresi). Eşi Muazzez hanım yeşil gözlü, orta boylu, incecik, çok zarif, soylu bir hanımefendi idi. Filmlerde gördüğümüz, Osmanlının son dönemlerine yetişmiş asil bir Türk kadınıydı. Aile herkese ve kendi içlerinde bile birbirlerine ”siz” diyerek hitap ederlerdi. Ömer Bey, uzun boylu, önleri dökülmüş beyaz saçları olan beyaz pos bıyıklı, sürekli gülümseyen, iyi kalpli bir insandı. Kızları Aytaç çok zayıf, biraz hastalıklı, (sanırım skolyozu vardı), kamburumsu, hafifçe sekerek yürüyen bir kızdı. Ablamdan 10 yaş kadar büyüktü. Oğulları Aytunç çok kibar ve terbiyeli bir gençti. İstanbul Teknik Üniversite’sinde, Gemi Mühendisliği bölümünde okuyordu. Sonradan mimar/mühendis olarak mezun olmuştu.
Bu 60 devrimi ile birlikte insanların politik görüşleri de ortaya çıkmıştı. Yahudi toplumu, sırasıyla yaşanan ve Yahudileri derinden vuran ve mahva sürükleyen, 1934:” Trakya olayları”, 1942: “20 sınıf Nafıa Kur’aları (Las Vente Klasas) ve aynı yıl, tüm azınlıklara ve Dönmelere konulan “Varlık Vergisi”, Yahudi cemaatinin manen ve maddeten yıkıldıkları felaket yılları idi. O yüzdendir ki, 7 Ocak 1946’da kurulan, kurulduğu yıl yapılan seçimlerde azınlıkta kalıp, 4 yıl sonra yapılan seçimlerde, 1950’ de 27 yıllık tek parti dönemini sona erdiren, Türkiye Cumhuriyeti’nde çok partili seçimle iktidarı kazanmış Demokrat Parti’ye oy vermişlerdi. Bizimkiler de Demokrat Parti’ye oy verenlerdendi. Levent ailesi ise, hakikaten Atatürk’çü ve laik, liberal insanlar olduklarından ve Cumhuriyet Halk Partisi ile ilgili kötü anıları olmadığından, koyu Halk Partili bir aile idiler. Hatta o dönemde yapılan bir kampanya ile, altın nikah halkalarını devlete bağışlamışlar ve onlara verilen bakır halkaları parmaklarına geçirmişlerdi. Bir Pazar sabahı çocuklarıyla bize gelmişler ve ellerindeki halkaları gururla bizimkilere göstermişlerdi. Kahveler içilirken yaptıkları politika sohbetinde, babam Demokrat Partililere reva görülen davranışları hiç beğenmediğini ve yakıştırmadığını söylerken, Leventler çok kibar olduklarından suskunluklarını korumuşlar ve birkaç dakika sonra gitmek üzere müsaade isteyip, ayağa kalkmışlardı.
Onlar gidince annemin babama bağırdığını hatırlıyorum. Sonra içeri gitmişler uzun uzun tartışmışlardı. Annem çok tedirgindi, gerçekten de birkaç gün sonra Muazzez hanım bize gelmiş, kahve içerlerken anneme, büyük kızları Aytaç’ın babama çok kızdığını ve onu yetkili makamlara ihbar etmek istediğini söylemişti. Muazzez hanım çok üzgündü. Kızlarına mani olmaya çalıştıklarını, bizlerle ne kadar yakın olduklarını ve sevdiklerini anlatıyordu. Sonunda giderken; ”İda’cığım, bir süre görüşmeyelim. Biz Aytaç’ı yatıştıracağız. Daha sonra yeniden bir araya geleceğiz inşallah” diyerek, öpüşüp ayrıldı. Annem korkudan ölüyordu. O devirler, bu konularda çok acımasızdı. Annemler fısır fısır konuşuyorlardı. Babam hala hayretler içindeydi, annem ise korkuyla karışık, hayal kırıklığı yaşıyordu. Sanırım birkaç ay daha geçti. Bir gün Muazzez hanım tekrar bize geldi ve Aytaç’ı ikna ettiklerini ve artık tekrar görüşebileceğimizi sevinçle müjdeledi.” Önümüzdeki pazar günü saat 11’ de sizi kahveye bekliyoruz” dedi. Annem, babam, ablam ve ben, o pazar onlara gittik. Ailenin o yıllarda, Bahariye’ de Canan Sokak’ta kendilerine ait iki katlı bir evleri vardı. Biz zili çalınca anne kapıyı açtı, Ömer Bey, gülümseyen bir yüzle kollarını açtı ve babama sıkı sıkı sarıldı. İki çocukları hızla merdivenlere koşup üst kata çıktılar. Ben çok şaşırmıştım çünkü onların evine bayılırdım. Aytaç’ın odası küçüklüğünden kalan bebeklerle doluydu. Bebek için kocaman bir ahşap beşiği bile vardı. Benim bunlarla oynamama izin verirdi. Ben davranınca annem kolumdan çekmiş ve beni yanına çivilemişti. Sesim çıkmıyordu. Halbuki bütün aile, ablamla bana bayılırlardı ve çok şımartırlardı. Ablam de şaşkındı çünkü çocuklar ona çok ilgi gösterirlerdi. Oysa şimdi yukarı kaçmışlardı. O gün alçak sesli, kahkahasız ama nazik bir ağırlayışla geçti. Buzlar çözülüyordu. Sonra yavaş yavaş dostluk kaldığı yerden devam etti ama, kalplerin yarası kapansa da, izleri kalıyordu ne de olsa.
Annem ve babam İda ve Hayim Sarfetti ile - Bahariye 1961
Bu yazımı ilginç bir anıyla bitirmek istiyorum. Sanırım 1966 yılıydı. Levent’ler bir cumartesi günü tam takım bizim eve geldiler. Aytunç yedek subay olmuştu ve üniformasıyla gelmişti. Asker selamı verip şapkasını çıkarmış ve eve girmişlerdi. Gerçekten yakışıklıydı. Oturdular, ikramlar falan, ben artık koca kız olmuştum. Sohbete bile katılıyordum. Onlara piyano çalmamı istemişlerdi. Kahveler gelince, Ömer Bey babama dönüp ”Hayim’ciğim bizler hepinizi çok seviyoruz. Sizinle daha da yakınlaşmak istiyoruz. O yüzden Venezya kızımızı Allah’ın emri peygamberin kavliyle oğlumuz Aytunç’a istiyoruz” dedi. Ben oturduğum yerde dondum. Hiç kıpırdamıyorum ama gözlerimle herkesin suratını tarıyorum. Annem ve teyzem şokta, 17 yaşındaki ablamın gözler şaşkınlıktan kocaman açılmış, Levent’ler gülümsüyor, Aytunç mest. Babam kahve fincanını yavaşça sehpanın üzerine koydu, alçak sesle, biraz anneye, biraz da babaya hitap ederek; ”Sevgili Levent Bey (babam ona böyle hitap ederdi), inanın ki bu teklifiniz bizlere çok şeref verdi, fakat siz de biliyorsunuz ki, biz farklı dinlere mensubuz. Geleneklerimiz, dini vecibelerimiz farklı. Çok istesek de uyuşamayız. Doğacak olan çocuklar da, ne olduklarını tam bilemezler. Keşke aynı dinden olsaydık da, Aytunç bizim evladımız olsaydı” dedi. Babamın sözleri bir süre boşlukta asılı kaldı. Muazzez Hanım çantasından çıkardığı beyaz mendiliyle gözlerini sildi. Ömer Bey gülümsedi ve “Peki. Ne yapalım, demek ki kısmet değilmiş” dedi. Annem onlar gittikten sonra, tüm ağırlığını ortaya koyarak,”Venezya, artık onların evine, bir daha sefere bizimle beraber gelmeyeceksiniz, Sara da gitmeyecek. Böylece mesafe koyduğumuzu anlayacaklar “dedi. Sonraki yıllarda önce Aytaç, sonra Aytunç ve sonra da ablam evlenip çoluk çocuk sahibi oldular. Arada sırada yine görüşüldü ama eski muhabbet kalmadı. Levent’ler bizimkilerden epeyce daha büyük oldukları için, önce baba, sonra da anneleri gitti. Arada bir hala telefonlaşıp hal hatır sorulurdu. Çok sonra önce babam, ardından da annem gidince, o aile ile olan bağlar tamamen bitti ve kayboldu.
Benim bu anılardan geriye kalan tek düşüncem, bizimkilerin ve Levent’lerin ne denli sadık ve güzel insanlar olmasıdır. Bu denli sancılı dönemlere rağmen, bizimkilerin bağışlayıcı tutumları ve onların kötü bir olayı kontrol edip yumuşatmaları, hatta akrabalık bile kurmak istemeleri çok değerli ve kıymetli bir şeydi…
İngiltere’den bağımsızlığını elde eden Mısır’ın ilk Kralı I. Fuad ve kendisinden 26 yaş küçük olan ikinci eşi Nazlı Sabri’nin aylardır beklediği gün gelmişti. 1921’in 5 Kasım sabahında İskenderiye’de dünyaya gözlerini açan Fevziye bebek dillere destan güzelliğiyle adını tüm dünyaya duyuracaktı. Daha sonra Mısır kralı olacak I.Faruk’tan sonra gelen dört kız kardeşin en büyüğüydü. Doğduğu günden beri sıkı bir eğitim sürecinden geçti, sarayda yabancı bakıcılar tarafından büyütüldü. Üniversite okumak için İsviçre’ye gitmeden önce, sarayda yabancı dil ve müzik dersleri aldı. Arapçaya ek olarak akıcı bir şekilde Fransızca ve İngilizce de konuşabiliyordu. İsviçre’ye gittiğinde yolu İran Şahı Rıza Pehlevi’nin oğlu Muhammed Rıza Pehlevi ile kesişecekti. Üstelik Pehlevi onun hayatının dönüm noktalarından birinde başrolde olacaktı. İsviçre’den ülkesine döndükten sonra, alınan bir kararla hayatı altüst oldu. 18 yaşına kadar mutluluk içinde geçen ömrünün geri kalanında Fevziye’yi acı dolu günler bekliyordu.
İRAN ŞAHININ OĞLUYLA EVLENMEYİ KABUL ETTİ
1900’lü yılların ilk yarısında, İran Şahı Rıza Pehlevi kendisine Türkiye Cumhuriyeti’nin kurucusu ulu önder Mustafa Kemal Atatürk’ü örnek alıyordu. Atatürk’ün inkılapları ve ileri görüşlülüğü, İran Şahı Pehlevi’nin ülkesinde yapacağı atılımlar için her zaman rehberlik etmişti. Atatürk yaptıkları bir görüşmede, Pehlevi’ye, Ortadoğu'da iki güçlü ülkenin bir akrabalık bağı kurmasının bölge için çok iyi sonuçlar verebileceğini söylemişti. O dönem Ortadoğu'da, 1.Faruk yönetimindeki Mısır hızla gelişiyor ve modernleşiyordu. İran Şahı Pehlevi, işlerin pek iyi gitmediği ülkesi için Mısır ile akrabalık kurmanın mantıklı olabileceğini düşünerek Veliahtı Muhammed Rıza Pehlevi’ye bu fikri açıkladı.
Genç prens, babasının düşüncesine sıcak bakınca, Mısır prenseslerinin fotoğrafları genç veliahta gösterildi. Aslında İranlı bir kıza aşık olan veliaht prens, Mısır prensesi Fevziye’yi bir İngiliz dergisinin kapağında görünce onunla evlenmek istedi. O sırada eğitimini tamamlayıp ülkesine dönen, daha sonradan güzelliği nedeniyle ‘Asya Venüsü’ lakabıyla tanınacak olan Fevziye ise sıkıcı bulduğu saray hayatına uyum sağlamaya çalışıyor ve hayatını değiştirebilecek hayaller kuruyordu.
MISIR PRENSESİ İRAN KRALİÇESİ OLDU
İki ülke arasındaki hazırlıklar iki tarafın da onayıyla hemen başlatıldı, Muhammed Rıza ve Fevziye düğünden önce birbirlerini sadece nişan töreninde görmüşlerdi. Eğitimli ve dünyalar güzeli prensesin hayatı artık değişiyordu. Mısırın son prensesi ve İran’ın ilk imparatoriçesi Fevziye ve Muhammed Rıza, 40 gün 40 gece süren törenlerle 15 Mart 1939’da Kahire’de Abdeen Sarayı’nda evlendi. Prenses Fevziye’nin acıklı günleri işte tam da bu evlilikle başladı.
Çiftin çocukları, evliliklerinden yaklaşık bir buçuk yıl sonra dünyaya geldi. Takvimler 27 Ekim 1940’ı gösterdiğinde, Fevziye ve Veliaht Muhammed Rıza Pehlevi, Şehnaz adını verdikleri kız çocuklarını kucaklarına aldı. Evliliğin mimarı olan İran Şahı baba Rıza Pehlevi ise saltanatının son yılındaydı. Minik Şehnaz henüz 11 aylıkken, Prens Muhammed Rıza Pehlevi, babasının tahttan çekilmesiyle İran Şahı oldu. Takip eden yılda Kraliçe Fevziye’nin İngiliz fotoğrafçı Cecil Beaton tarafından çekilen fotoğrafı, dönemin ünlü haber dergisi ‘Life’ın 21 Eylül 1942 tarihli sayısının kapağı oldu.
KIZ ÇOCUK DOĞURDUĞU İÇİN SEVİLMİYORDU
Tüm gözler onun üzerindeydi ancak Fevziye mutlu değildi. Ortadoğu’nun en gelişmiş kentlerinden biri olan Kahire’den sonra Tahran, ’Asya Venüsü’ne hiç de cazip gelmiyordu. Şehrin yolları toprak, binalar ve evler demode, Gülistan Sarayı ise büyük bir villadan ibaretti. Kraliçenin İran’ın iklimine alışamaması nedeniyle sağlığının bozulması ve Şah’ın başka kadınları alenen Gülistan Sarayı’na getirerek kendisini aldatması gibi sebepler evliliğin bitmesi için aslında yeterliydi. Üstelik dillere destan güzelliği ve hüzünlü bakışlarıyla herkesi büyüleyen Fevziye, erkek yerine bir kız çocuğu doğurması nedeniyle, sarayda ve saray dışında da sevilmiyordu. Kayınvalidesi ve görümceleri ona çok kötü davranıyorlardı. Bu sıkıntılı günlerin ardından boşanmaya karar verdi. Takvimler 1945’i gösterdiğinde boşanmak için başlatacağı işlemlerin yeterli olacağını düşünüyordu. Ancak hesap edemediği çok önemli bir şey vardı.
BAŞINA GELECEKLERDEN HABERSİZDİ
Kızı Şehnaz’ı alıp Kahire’ye dönmeye karar verdi. Kocasi Şah Pehlevi, eşinin bu isteğine karşı çıkmamış ve kabul etmişti. Fevziye ummadığı bu kabulden sonra çok sevinmiş ve mutlu olmuştu. Fakat işler hiç de Fevziye’nin düşündüğü gibi kolay değildi. Kraliçe olduğu İran’dan, prenses olduğu Mısır’a dönmek istiyordu.
Kızıyla birlikte uçağa binen ‘Asya Venüsü’ artık Kahire uçuşunun başlamasını bekliyordu. Şah kızıyla uzun uzun vedalaşmıştı. Uçak henüz kalkmadan Şah arabasının içinde hala pistteydi. Protokol Şefi’ni uçağa göndererek kızı Şehnaz’ı son bir kez öpebilmesi için izin istedi. Fevziye kızını muhafıza verdi ve kızının, babası Şah’la son bir kez vedalaşması için gitmesine izin verdi.
FİLM GİBİ SAHNE
Minik Şehnaz uçaktan inince uçağın kapıları hızla kapatıldı ve Şah Pehlevi’nin emriyle Fevziye, kızı olmadan Kahire’ye yola çıkarıldı. Kocasının kurduğu tuzağı çok geç fark eden ve durumdan hiç şüphelenmeyen Fevziye’nin kızıyla yaşadığı yıllar süren ayrılığı işte bu film gibi sahneyle başladı. Uçakta haykırdı, kendini yerlere attı. Pilota geri dönmesi için yalvardı. Fakat emir kesindi. Şahın emrine kimse karşı gelemezdi. Kızı olmadan Kahire’de mutsuz günler geçirmeye devam eden Fevziye, kendisine büyük acı yaşatan kocası Muhammed Rıza Pehlevi’den resmi olarak ancak 17 Kasım 1948’de boşanabildi. Şah Pehlevi, Fevziye’den boşandıktan sonra önce Süreyya Bahtiyari ile, sonra ise Farah Diba ile evlendi.
KIZINA HASRET KALDI AMA PES ETMEDİ
Prenses Fevziye Fuad, Şah’tan boşandıktan beş ay sonra 28 Mart 1949’da Kahire’deki Kubbe Sarayın’da Çerkez asıllı diplomat ve 1. Faruk’un yaveri İsmail Şirin ile evlendi. Çiftin bir kızı ve bir oğlu oldu. 1952’de ağabeyi Kral Faruk tahttan indirilip sürgüne gönderilince, cumhuriyet ilan edildi ve kraliyet ailesi ülke dışına çıktı. Ancak ailesinin aksine Fevziye doğup büyüdüğü Mısırda kalmayı tercih etti.Kalan ömrünü İskenderiye ve Kahire’de geçirdi. 1994’te eşi, 2009’da ise kızı Nadia öldü. Dünyalar güzeli Mısır prensesi Fevziye’nin ihtişamlı hayatı, böyle hazin bir biçimde sona erdi.
Henüz 6 yaşındayken yollarının ayrıldığı kızı Şehnaz’la yıllar sonra İsviçre’de bir araya geldi. Kızı Şehnaz annesine mesafeliydi. Kızı onunla bir bağ oluşturmaya hevesli değildi. İkili birkaç kez buluşmalarına rağmen soğukluk ortadan kalkmadı. Fevziye bu durumu kabullenmek zorunda kaldı. Yaşadığı büyük hasret ve acıya rağmen hiçbir zaman pes etmedi
Fevziye yaşadığı zorluklara rağmen kararlı duruşu ve güçlü karakteriyle günümüzde de birçok kadına ilham kaynağı olmayı sürdürüyor.
Fevziye 2 Temmuz 2013 tarihinde Mısır’ın İskenderiye şehrinde, 92 yaşındayken hayata veda etti.
Çocukları: İran prensesi Şehnaz Pehlevi. Ardeşir Zahidi ile evlendi ve Zahra Mahnaz adında bir kızı oldu,
İkinci eşinden; Nadia Şirin, Hüseyin Şirin Efendi.