2020 baharında ölümcül koronavirüs küresel bir salgına neden oldu. Bu virüse karşı tek bir insan ırkı olarak birlikte çalışmak yerine, birçok politikacı bundan muhtemelen kimin sorumlu olduğuna işaret ediyordu.
Çin'i ve Çinlileri COVID-19 için suçlamanın bir sonucu olarak, Asyalıları hedef alan nefret suçları ABD'nin büyük şehirlerinde % 150 artış gösterdi. Bu nefret suçlarının ciddiyeti sözlü tacizden fiziksel saldırıya kadar değişiyor.
Bir Asyalı olarak, evimi terk etmenin hiç bu kadar güvensiz hissetmemiştim. Azınlıklara karşı nefret suçlarını televizyonda ve internette görmüştüm ama bunu kendim deneyimlemek tamamen farklı bir hikayeydi.
Pandemi dünyaya ilk geldiğinde, Asyalılara yönelik nefret suçlarıyla ilgili birçok haber gördüm. Başkalarıyla empati kurdum ama kişisel olarak başıma gelmediği için kendimi şanslı hissettim.
Medyanın dikkatini çeken birkaç vaka olabileceğini düşündüm. Belki de başıma gelme olasılığı küçük olan bir şey için endişeli hissetmemeliydim.
Ben tamamen yanılmışım. Mart 2020'de eşim henüz evden çalışmaya başlamamıştı. Bir sabah bilinmeyen bir numaradan iş telefonu araması aldı. Potansiyel bir müşteri olacağını varsaydı ve aldı. Arayan, hattın diğer ucundan bağırıyor ve küfrediyordu. Diğer kişinin ne söylemeye çalıştığını anlaması uzun zaman aldı.
Kısa süre sonra bunun bir nefret çağrısı olduğunu anladık. Adam çığlık attı, bağırdı, kocama sadece soyadına dayanarak hakaret etti.
En korkunç şey, arayanın kocamın nerede çalıştığını bilmesi. Görünüşe göre, kocamın Çin soyadını ve iş telefon numarasını gördüğü yer burası. Görünüşe göre, sadece çevrimiçi bulduğu Çin aile isimleriyle rastgele insanları arıyor, taciz ediyor ve tehdit ediyordu.
Diğer Asyalı Amerikalılara yönelik fiziksel saldırı ile karşılaştırıldığında bu deneyimden bahsetmeye bile değmeyebilir. Fiziksel olarak yaralanmadık. Yine de zihinsel olarak beni yaraladı.
O deli kişi onu ofiste avlamış olabilir diye kocama o gün işe gitmemesi için yalvardım. Olası fiziksel saldırı düşüncesi beni endişelendirdi ve markete bile gitmeme engel oldu.
Bazı akrabalarımıza da anlattım. Yarı Meksikalı yarı Çinli kuzenlerimizden biri, sanki virüsmiş gibi dükkana tuhaf bakışlar aldığını söyledi .
Pandemi ilk ortaya çıktığında, o zamanki hükümet kararlarından biraz farklı olan (ancak daha sonra politika haline geldi) bazı görüşlerimi Facebook'ta yayınladım (örneğin neden maske takmalı ve uzaktan öğrenme yapmalıyız). Aslında Facebook arkadaşlarımdan biri gönderime "buradaki yetkililerle aynı fikirde olmazsam ülkeme geri dönmem gerektiğini" söyledi. Bu acı vericiydi. Onun benim arkadaşım olduğunu sanıyordum. Fikirlerimi paylaşma hakkım olmadığı ortaya çıktı, çünkü ben sadece bir göçmenim.
Nefret çağrılarıyla ilgili deneyimlerimizi Asyalı arkadaşlar da dahil olmak üzere bazı arkadaşlarımla paylaştım. Aldığım tepkiler şok edici derecede sakindi - en azından aldığım tek şey nefret suçu değil, nefret söylemiydi.
Bir bakıma şanslıydık. Fiziksel olarak yaralanmadık. Ama bunun nedeni, hiç kimseye şans vermememizdir.
Mahallede kaldık ve internetten alışveriş yaptık. Amazon'dan biber gazı satın aldım ve alt bölümde her yürüyüşe çıktığımda taşıdım. Ama kolay olmadı.
Zihinsel sıkıntı, endişe ve korkuyla yaşıyorduk. Görünüşe göre "çok kötü değildi" çünkü kimseye fazla bir şey söyleyemedim.
Gerçek şu ki, deneyimlediğimiz rahatsız edici nefret yüzünden aynı derecede kötü. Nefret farklı biçimler alabilir - konuşma, eylemler, gözlerden bir bakış - ama aldığı biçim ne olursa olsun, nefret insanlara - hem nefret edenler hem de bu saldırganlığın karşılığını alanlar - zarar verir .
Nefret etmemizin nedenlerinden biri, bizden farklı olan şeylerden ve bizi savunmasız kılan şeylerden korkmamızdır. Farklı görünen, düşünen ve farklı davranan insanlar tarafından tehdit ediliyoruz. Ayrıca kendi zayıflıklarımızı ve savunmasızlıklarımızı fark etmek yerine başkalarından nefret etmek daha kolaydır.
Asyalı Amerikalılar, toplam ABD nüfusunun çok küçük bir yüzdesini (% 5,6) oluşturmaktadır. Batı kültüründen çok farklı farklı kültürel geçmişlerden geliyoruz. İşler zorlaştığında, çoğunluk grubuna karşı güçlükle mücadele edebilen% 5'i suçlamak daha kolay.
Arkadaşlarımın arasında “örnek azınlık” etiketini taşıyorum. Evet, 4.0 not ortalamam, doktora derecem var. derece ve şimdi rahat bir hayat yaşıyorum. Genellikle zengin bir aileden geldiğim, zeki olduğum ve sınıfta başarılı olmak için daha az yardıma ihtiyaç duyduğum varsayılır.
En iyi arkadaşlarımdan biri bir keresinde bana şöyle demişti: "Asyalıların okulda daha kolay bir hayatı var çünkü öğretmenler onları okulu bırakma riskinin daha yüksek olduğu varsayılan diğer azınlıklara kıyasla genellikle 'model çocuklar' olarak kabul ediyor.
Bizden gelen şikayetler “nankör” olarak değerlendiriliyor ve örnek azınlıklar olduğumuz için “ayrıcalıklarımızın farkına varmadığımız” varsayılıyor.
Hayattaki ayrıcalıklarımı tartışmayı sevdiğim kadar, bu varsayımların çoğu doğru değil. Benim babam yoktu. Bekar annem, üniversite diploması olmadan, masada yemek sağlamak için iki işte çalışmak zorunda kaldı. Kirayı karşılayamıyorduk, bu yüzden diğer ailelere birbiri ardına onlarla kısa süreli kalmaları için yalvarmak zorunda kaldık.
Bu yüzden yaşam durumumu değiştirmek için elimden geleni yaptım. Çocukken hafta sonları da dahil olmak üzere her gün sabah 7'den akşam 11: 30'a kadar çalıştım. Ailem çocukları yargılamak için notlara değer verirdi. Her zaman kuzenlerimden daha aşağı kabul edildim, çünkü sadece kızım ve notlarım o kadar yüksek değildi. Ailede “yavaş”, “aptal” ve “sakar” olarak anıldım.
Yine de şikayet edemedim veya konuşamadım. Ben "örnek öğrenci" idim, İngilizceyi iyi konuşmasam da, ABD kolejlerinin nasıl çalıştığı hakkında hiçbir fikrim yoktu ve ailemden destek almadım.
En uzun süre bu “model azınlık” etiketinden keyif aldım ve bu beklentiyi karşılamak için elimden geleni yaptım. Ama sustum. Hikayemi kimse duymaz. Ek yardım isteyemedim. Sadece bununla başa çıkmak ve kendim halletmek zorunda kaldım.
Bir zamanlar sınıfta küçük bir yanlış anlama olduğunu hatırlıyorum. Profesörüme iktidar konumunda olmadığımı açıklamaya çalıştım - sınıfımdaki 30 öğrenci arasında İspanyolca bilmeyen tek Asyalı bendim.
Profesörümün bana şunu söylediğini canlı bir şekilde hatırlıyorum: "Asyalılar hiçbir zaman tarihsel olarak baskı görmedi, bu nedenle bir iktidar konumundan geliyorlar."
Şok olmuştum. Birden ne kadar yalnız olduğumu anladım. Ben beyaz değilim ve ırksal baskı görmüş bir azınlık olarak görülmüyorum, bu yüzden her iki gruba da ait değilim.
Aslında, Asyalılar var göre ABD'de tarihsel ırk baskıyı yaşadı PBS News erken 19. yüzyıl sonlarına kadar, rezil Çin İhraç Yasası , tüm Çin göç konusunda 10 yıllık moratoryum, oldu ABD'de olduğu ilk kanunu Göçü sadece ırka dayalı olarak engelledi. Çinli ve diğer bazı Asyalı gruplara "sarı tehlike" deniyordu : kirli ve Amerika'da vatandaşlık için uygun değil .
2020'den önce bile sürekli olarak Çin ve Çinlilere vuran videolar ve yorumlar gördüm.
Bazı insanların siyasi bir perspektiften geldiğini ve Çin hükümeti veya sosyalizmiyle aynı fikirde olmadıklarını anlıyorum. Bununla birlikte, yorumların çoğu insanlar hakkındadır - sırf Çinli olduğumuz için işçiler, iş adamları ve hatta insanlar olarak aşağıdayız.
Kabul edilemez, ama diğerlerine karşı tartışmaktan çok yoruldum. Sonuç olarak, sessiz kaldım ve sessizce oturumu kapattım.
Profesörüme yanıldığını göstermeye çalıştım. Ama kim dinlerdi? Sonuçta biz bir “örnek azınlık” grubuyuz. Notlarım iyiydi ve profesörle tartışarak bunu tehlikeye atmak istemedim. Bu sözde olumlu etiket, Asyalılara karşı ırkçılık tarihini yavaşça siliyordu ve bizi haklarımızı ve eşitliğimizi aktif olarak savunmaktan susturdu.
Nefretin üstesinden gelmenin anahtarı eğitimdir - evde, okullarda ve toplumda. Başa çıkmanın sırrı şefkat ve sevgi göstermektir.
Çoğu insan, başkaları tarafından ırkçı olarak adlandırılırsa savunmaya geçer ve daha da saldırgan hale gelir. Bu kısır döngü, insanları böldüğü ve daha fazla yüzleşme ve nefret ürettiği için üretken değildir.
İnsanları ırkçı olmakla suçlamak yerine, onlara şüpheden bir miktar fayda sağlamayı seçiyorum. Bazı insanlar, yeterli arka plan bilgisi olmadan duyduklarına inandılar. Mümkün olduğunca açıklamaya ve eğitmeye çalışıyorum. Nefret dolu konuşmayı sürdüren pek çok insanın aslında bunu kast etmediği ortaya çıktı.
Hepimiz hayatımızın belirli noktalarında bazı şeyler hakkında cahiliz. Önemli olan kendimizi eğitime açabilmemiz ve başkalarının bakış açılarını duyabilmemizdir.
Bu dünya krizinde çoğumuz hastalıklardan, mali yüklerden ve hatta aile kaybından muzdaripiz. Biz kederliyken, suçlayacak birini aramak insan doğasıdır. Nefretlerinin nereden geldiğini anlamak ve nefret edenlere yardım etmenin ve kendi kayıplarıyla baş etmenin olası yollarını aramak önemlidir.
Sonuçta bazı arkadaşların sadece tanıdık olduğu ortaya çıktı. Birbirinizle aynı fikirde olmasanız bile gerçek arkadaşlar her zaman orada olacaktır.
Olumsuzluğu engellemek dünyayı değiştirmeyebilir, ancak odağımızı sevdiğimiz insanlara ve bizi sevenlere kaydırmamıza kesinlikle yardımcı olur. Destekleyici, açık fikirli ve öğrenmemize yardım edenlere değer verin.
Hayatınızda zehirli olan insanları bırakın. İşler zorlaştığında neden bazı arkadaşların sana sırt çevirdiğini düşünmeye değmez. Bu onların seçimi. Bazı kültürel farklılıkları, alternatif bakış açılarını ve diğer fikirleri açıklamayı sevsem de, bazı insanlar dinlemeye veya öğrenmeye açık değil.
Salla gitsin.
Bu hastalığın bizi bir şekilde böldüğü talihsiz bir durum. Ama aynı zamanda gerçek arkadaşlarımızın kim olduğunu da ortaya çıkardı. Aydınlık tarafa odaklanmak bize huzur getirir.
Ama bu, başımıza gelenleri normalleştirmemiz gerektiği anlamına mı geliyor? Bazı insanların zihinlerinin kapalı olduğunu kabul ederken, halkı savunmaya ve eğitmeye devam ediyorum.
Son olarak kendinizi koruyun. Bir biber gazı taşıyın ve güvenli bir şekilde nasıl kullanacağınızı öğrenin. Kalabalığın olduğu halka açık alanlarda kalmayı deneyin ve bir grup arkadaşınızla takılın.
14 yaşımdayken eve giderken bir yabancı tarafından takip edildim ve cinsel tacize uğradım. Öğleden sonra yolda kimsenin olmadığı sakin bir kasabada yaşadım. Travmatik bir deneyimdi. Şimdi, bir yabancı bana yaklaştığında, sadece yön sorsa bile, hala dehşete düşüyorum. Ama bu deneyimden öğrendiğim şey, her zaman kendime dikkat etmem gerektiğiydi.
Suç nefretle ilgili olsa bile tehlikeli bir durum olurdu. Kendinizi korumak için her zaman tetikte ve tedbirli olun.
Bakış açılarımı okuduğunuz için teşekkürler.
COVID-19 salgınının Grand Rapids şehri ve sakinleri üzerinde derin bir etkisi oldu. Virüs 2020'nin başlarında ilk ortaya çıktığında, topluluktaki birçok kişi başlangıçta ciddiyetine ve yayılmasını kontrol etmek için katı önlemlere duyulan ihtiyaç konusunda şüpheciydi.
Covid'in Çin'den evrimleştiği, masum aileleri mahvettiği, dünyayı korku psikozuna sürüklediği ve dünya çapında ekonomik perdeleri indirdiği bilinen bir gerçek. Dünyanın bir köşesinde ve köşesinde her bir aileye işaret eden amansız acımasız ıstırap destanına bakıldığında, dünya sessizce acı çekti, ancak kimse kediyi çağırmaya veya ana suçluyu sorgulamaya cesaret edemedi.
Tarih kitapları bana iki dünya savaşı öğretti: I ve II. Akademisyenler, politikacılar, yorumcular, medya kuruluşları bir sonraki Dünya Savaşı hakkında uzun süredir spekülasyonlar yapıyor ve tahminlerde bulunuyor: Kontrolden çıkan bölgesel bir çatışma, hakimiyet için dünya güçlerinin çatışması, geleneksel savaşa dönüşen felç edici bir siber savaş.
Albert Einstein'ın ilk karısı olan Mileva Maric, kocasının fizik alanındaki çığır açan çalışmasına yaptığı potansiyel katkılarla ilgili olarak uzun süredir spekülasyon ve tartışma konusu olmuştur. Görelilik ve kütle-enerji denkliği teorileriyle evren anlayışımızı sonsuza dek değiştiren Einstein, geniş çapta 20. yüzyılın en etkili bilim adamlarından biri olarak kabul edilirken, Maric'in çalışmalarındaki rolü genellikle göz ardı edildi veya küçümsendi.
The 3D Blockchain, Airdrop Incoming ve Mainnet is Live gibi gönderilerdeki CORE airdrop hakkındaki bilgilerin tümü aynı airdrop olayına atıfta bulunuyor. Bu gönderi, daha fazla ayrıntı sağlamanın yanı sıra bu bilgileri sentezler.
Yapay Zekaya Giriş Yapay Zeka (AI), endüstrilerde devrim yaratma, yaşama ve çalışma şeklimizi değiştirme ve topluma sayısız fayda sağlama potansiyeline sahip, hızla gelişen bir teknolojidir. Ancak, her yeni teknolojide olduğu gibi, dikkate alınması gereken etik hususlar da vardır.