Duvarların ardında saklanan bir şey var. Elimizi uzatsak tutarız sanarız, bir uzatsak elimizi saydam bir duvar. O duvarlar hiç bitmiyor, karşılaştığımız her engel bir duvar oluyor.
Özgürlük uğruna can vermiş savaşçıları bile mutlaka elleri bir şeylere mahkumdu. Ne ironi ama! Özgürlük uğruna savaşçı ama aynı zamanda mutlaka mahkum.. Herkes beşikten mezara birer savaşçı esasında. Kimi zaman zırh diye kuşandığımız bahaneler ve düşünceler bu savaşta galip geleceğimize inandırıyor bizleri ama hayatın sonunda bile ölüm var, bilinmeze teslim olmak var, mağlubiyet var.
Özgürlük görecelidir ama özgürlükçülük evrenseldir.
Herkes ister ki özgür olsun. Herkes ister ki kalkanlara gerek kalmasın. Herkes ister kafasına estiği gibi defteri kapatıp kalkmayı. İşte bu özgür olmak değil özgürlükçü olmaktır. Tam da doğrunun kırıldığı noktadır. Özgür olmak demir parmaklıklar ardındaki birine göre istediği zaman dışarı çıkıp amaçsızca dolanmak veya kafasında kurduğu onca şeyi yapmak için tahliyesini beklemek zorunda olmamaktır. Yatağa bağlı bir hasta için belki saatlerce ayakta kalmak hatta ve hatta tuvalet ihtiyacını başkasına gerek duymadan karşılayabilmesidir. Belki sanatını yapmak için saçma sapan duvarları yıkmak için uğraşan bir sanatçının bunun yerine istediğini, istediği gibi yapabilmesidir. Ölümü bekleyen birine bir iki gün daha fazladan nefes alabilmektir. Akşam evine ekmek götürebilmek için şafak vaktinde kalkan bir emekçinin yarım saat daha fazla uyuyabilmesidir kim bilir.. İşte böyle uzayıp gidiyor. Amalar, keşkeler, belkiler, istesem yaparımcılar..
He yaparsın..
Ama, keşke, belki, istesem v.s. ile kurulan her hayal, yapılmak istenen her iş, eylem tutsaktır yani özgür değildir o halde özgürlükçülüktür.
Keşke şunu şöyle yapsam, yapabilirim ama istemiyorum, istesem yaparım fakat olmaz, belki yaparım.
Yap da görelim.
İşte bundan bahsediyorum, kendimizi kandırmayalım.
Nefes alabilen hiçbir şey özgür değildir.
Doğumdan ölüme kadar özgür değiliz. Sonrası zaten meçhul. Hayata gelirken bile kimse yaşamak isteyip istemediğimizi sormuyor. Belki istemezdik ama mecburduk işte. Doğduk ve ölüyoruz. Ölmek ister misin diye soran da yok. İşte böyle bir şey. Doğumdan ölüme kadar olan süreç yani hayat hep mecburiyet. Hayatta kalabilme mecburiyeti, yaşayabilme mücadelesi, güçlü olma savaşı hedede hödödö…
Sadece ufak kararlarda irademizi kullanırız o da direksiyonu çevirmek için. Sağa ya da sola sapmak için. Yoksa gitmemiz gereken bir yol zaten var.
Neyse işte…
İnsan özgürlükçü olabilir ama asla özgür değildir.
18.02.14
Seçilya Dinler