Bu akşam bir hasta ziyaretine gittik. ilk okula giden bir çocuk beyin kanaması geçirmiş. Yoğun bakımdaymış.
Giderken hiçbir şey bilmiyordum. Babası anlattı: Babası mutfaktayken çocuk yanına gitmiş. "Baba konuşamıyorum" demiş. Babası sormuş ne oldu diye ama o her seferinde daha da ağırlaşarak aynı şeyi tekrarlamış. Biraz sonra hepten dili dönmez olmuş. Babası onu alıp hastaneye götürmüş. Yolda sol tarafının uyuştuğunu görmüş. Tomografi çekmişler beyin kanaması çıkmış.
Ben yeni sanıyordum ama bu olay on üç gün önce olmuş. Çocuk hala yoğun bakımda. Artık katı yiyecekler de yiyebiliyormuş ama hala kafası kan doluymuş. Doktor beyninde bir düğüm oluştuğunu, ve anjiyo veya ameliyat ile düzeltilmesi gerektiğini söylemiş.
Çocuk herhangi bir darbe yememiş. Yere falan da düşmemiş. Yani çarpma falan yok. Aniden olmuş.
Hey gidi kendine güvenen insan. Bak gör ki aslında hiçbir şeye sahip değilsin. Bu küçük olaydan ibret almazsan depremlerden al. Onlar da ne ki dersen tsunamileri, nükleer sızıntıları düşün. Hiçbiri umurumda değil dersen sadece ölümü düşün. Çünkü bu güne kadar ondan kaçan olamadı.