MHP’liler iktidarıyla muhalefetiyle bir felakete doğru doludizgin at koşturduklarının farkındalar mı acaba? Bana bu soruyu sorduran şey, siyaset sahnesine “Türk Milleti’ni çağlar üstü bir sıçrayışla medeniyetler âleminin ön safına geçirmek “ gibi bir büyük iddia ile çıkan ve kendisini “ideoloji ve kadro partisi” olarak tanımlayan bu partideki tartışmanın düştüğü/düşürüldüğü seviye.
Paralel, yamuk, Truva atı, içimize bırakılmış kozalar, hainler ve daha akla, hayale gelmeyecek, adaba, edebe, akla ve izana aykırı bir sürü suçlama. Tehditler, kimi açık ve üst perdeden, kimileri tam bir serseri jargonu. Ve giderek siyaset sahnesinden uzaklaşıp evin mahremiyetine giren söylemler. Fikirle yenemedikleri insanı eşi üzerinden vurmaya kalkmalar.
Ben “tartışmanın düştüğü seviye demiştim belki de o tanım “tartışmanın seviyesizliği” olmalıydı.
Hayretle ve dehşetle izliyorum MHP’deki bu tartışmaları. Plan yok, proje yok, program yok. Ne bir vaat ne bir umut ne de bir davet.
Böyle mi çıkmıştı Alpaslan Türkeş siyaset sahnesine, böyle söverek sayarak mı yoksa yeni bir şeyler söyleyerek, bir büyük proje sunarak, bir umut ve güven vererek mi? O koltuğa aday olanların ve onların çevresini kuşatanların ya da kuşatmaya çalışanların söylemi Başbuğ’larının söylemine ne kadar yabancı ve hatta ters! Yazık bağlanan umutlara, yazık harcanan emeklere ve verilen canlara.
Bu seviye ya da daha doğru bir ifadeyle bu seviyesizlik “Ülkücü ahlaka” yakışmıyor. Giderek tırmanan, sertleşen ve seviye kaybeden bu tartışmaların sonu kardeş kavgasıdır. Bu konuya noktayı Necip Fazıl Kısakürek’in şu dizeleriyle koyacağım: “Durun kalabalıklar, bu cadde çıkmaz sokak/ Haykırsam, kollarımı makas gibi açarak:/ Durun, durun, bir dünya iniyor tepemizden,/ Çatırtılar geliyor karanlık kubbemizden…”