İnsan olmak, kurtulmayı düşünmek için kafidir. Hürriyetler, haklar, temel ihtiyaçlar noktasında her insan bir evrendir, yaşama hakkı dokunulmazdır. Şeytanlar kulların din ve milliyetleri yanı sıra hürriyetlerine, sağlıklarına, güvenliklerine, servetlerine de tecavüz etmek niyetindedir. Toplumlar ve devletlere varan bu zulüm zayıf ve fakir olanların üstüne çullanma ahlakı yaratmıştır lakin unutulmamalıdır ki dünyanın her türden aşka, akla ve dokuya ihtiyacı vardır, yaşamak ve hür olmak tüm halkların fıtrattan kaynaklanan hakkıdır.
İnsanlık zulüm ve savaşlar neticesi özgürlüğün kıymetini anlamış ve dokunulmaz kılabilmek için yasalaştırmıştır. İnsan hakları dediğimiz bu maddeler tamamı Maruf adıyla Kur’an’da zaten var olan temel prensiplerdir ve kişisel alanları tarif eder. Kul, inanç veya milliyetini savunmak gayretinde olmasa bile erdem ve haysiyetini, hürriyet ve iradesini korumak adına iblislerle, küreselci kabalistlerle, zalimlerle mücadele etmek zorundadır. Lakin beşeri meşgalelere mecbur edilmiş, her dakikası planlanmış, hukuksal olarak cılızlaştırılmış insanlık adaletin haklıdan yana değil de güçlüden yana olduğu, kapitalizmin ve emperyalizmin kaba kuvvete dayandığı acımasız yıllar yaşamaktadır.
Tüm bu zulümlere karşı durmak insanlık onurunun gereğidir ve ellerden alınmaya çalışılan haysiyet ve namuslar, silahla olmasa da gasp ve tehdit altında daha uzun müddet yaşayamaz. O halde onurlu bir uyanışa, diklenmeye ve mücadeleye gerek vardır. İblislerin saldırdığı her alanda karşı mücadele aynı usul ve silahla yapılmalıdır ki din, milliyet veya ahlak salvolarına karşı gard almak ancak bu şekilde mümkündür.
“Doğru yolu göstermek Allah’a aittir. Yolun eğrisi de vardır. Allah dileseydi, hepinizi doğru yola iletirdi.” (Nahl 16/9)
Milliyetler ve dinler bir tarafa, insan olmak bile doğru ve namuslu yaşamaya mecbur eder. İnsan şerefi, hayalleri, haysiyeti için yaşar. Tüm bu erdemler ise şeytanlara diş göstermenin gereğini ortaya koyar.
İnsanca yaşam, duyguları olan insanın sevgi ve mutluluk ile kol kola yürüyebileceği bir yaşamdır. Sevgileri, umut ve sevinçleri yaşatamayacak bir düzen ise makineden, ruhsuz sanayiden ibarettir. Hürriyetler, coşkular, gözyaşları, heyecanlı kalp atışları, vicdan kıpırtıları, merhametler bu güzel dünyanın insani kanat sesleridir. İblis ve küreselci evlatları ise bu güzellikleri bilgisayarlara, makinelere hapsetmek isteyenlerdir.
İblisin yeni dünya hayalindeki çağrışımlar göstermiştir ki o tabloda sevgiye, saygıya, onura yer yoktur. İstisnasız katı kurallar, sınırlı hürriyetler, merhametsizlikler vardır. Namus ve erdem karanlık yarınlarda anılmayacaktır. Çünkü para eden, üreten, güç katan şeyler dışında hiçbir insansı nitelik kıymetli olmayacaktır. Sevgi ve merhamet o şeytani tabloda zayıflık olarak algılanacağından da sevgi pınarları çok geçmeden kuruyacak, insanlık ruhunu kaybedecektir.