Soyisim Aralık, Sinema endüstrisinin neden başarısız olduğuna dair bir giriş yazdım. Belki de 'bizi' neden yüzüstü bıraktığını yazmalıydım. İronik olarak, işte bu girişin devamı. Bu gece çocuklar ve ben gittik ve gördük Karayip Korsanları, Ölü Adamın Sandığı. Buna basitçe Karayip Korsanları, Yapabildiğimiz Kadar Film Olarak Süt Verelim demeliydiler.
Filmdeki efektler inanılmazdı ve film eğlenceliydi. Ancak, herkes için bozmadan, son kaldı her sonraki film için kapı açık. Kısacası 160 dakika sonu olmayan bir film izledim. Sonsuz! Bir değil !!! Sonunda sevimli küçük sahneyi izlemek için jeneriğe bile baktım ve bu beni hayal kırıklığına uğrattı. (Teknik olarak, bu olay örgüsünün başka bir bölümünü de bıraktı).
Üzgünüm Disney! Sen mahvettin. Videoda Korsanlar Bölüm III'ü bekliyor olacağım. Kendinizden gerçekten utanmalısınız.
Bunun pazarlamayla ne ilgisi var? Paralellikler, meslektaşım Pat Coyle'un reklamcılık, pazarlama ve kültürle ilgili blogunda başlattığı bir sohbete benziyor. Pat şöyle diyor: “Bu hikayeleri insanlara duymak istediklerini anlatmak ve paralarını geçici bir tatmin duygusu karşılığında almak için kullanabiliriz. Bu, içinde olmak istediğim bir iş değil. "
Filmler bu kuralın bir istisnasıdır… Biz gerçekten bu geçici tatmin duygusunun bedelini ödüyoruz. Bununla birlikte, yerine getirme kelimesi bir sonuca veya sona atıfta bulunur. Geçici bir tatmin duygusuna kapılmadığınızı hayal edin. Bu durumda amaç tüketiciyi aldatmak ve kesinlikle parasını almaktır. Bu film hakkında beni cesaretlendiren buydu. Filmin amacı sadece filmi yapmak için gerekenden daha fazla para kazanmak değildi, aynı zamanda beni tatmin etmeyip filmlere daha fazla para harcamaktı. sonraki film de!
Eskiden sinemalar bir devam filmi yazarken veya yeniden yapım yaparken küsmüştü. Şimdi bunların hepsi film yapımı işinin bir parçası. 'Sanata' odaklanmayı yitirdik ve bilgi reklamlarıyla filmlerin birleşmesiyle yutulduk. En azından çoğu bilgi veren kurumun para iade garantisi vardır. Bu film için verdiğim para için artık çok geç.
Arrrrrrr!