Kendine zaman ayırabilmek özellikle çocuklu yaşamda çok zor ama çok önemli bir kol, içsel denge ve kendinle ilişkin kadar dış ilişkilerde aktif ve dengeli bir rutin tutturmak da önemli. Özellikle çocuktan sonra, bir çoğumuz kendi kabuğumuza kapanıyoruz. Artık "annelik rolü" klasik anlamından sıyrıldı, çoğumuz onca sene eğitimini aldığımız, emek verdiğimiz ve severek yaptığımız kariyerimize de çocuğumuz gibi önem veriyoruz. Malum şehir hayatının ulaşım, erişim, zaman sorunları da var. Kendimize kalan azıcık zamanı da sadece çocuklara ve "en iyi arkadaşımız"a dönüşen eşimize ayırmamız normal aslında.. Dolayısıyla hayatımız "iş ve aile" odağında geçebiliyor. Sosyal çevremiz iş, eş, aile ve çocukla sınırlı kalıyor. Biraz "gönüllü tembellik" de ediyoruz, sınırlı ve değerli özel zamanımızı "ay şimdi kim süslenip giyinip bu saatte (20.00!) dışarı çıkacak, giyeyim yumuşacık pijamamı, alayım bir kadeh şarabımı / kitabımı / dizimi, geçeyim koltuğuma miiiiis" diyoruz. Demeyelim. Zorlayalım kendimizi. Bu konu çok önemli ve malesef ucu bir defa kaçtı mı, çok zor oluyor toparlamak..
Kadınlar malesef kadınların en büyük düşmanı olabiliyor bu çocuk yetiştirme konusunda çünkü çok azımız gerçekleri konuşabiliyor, yazabiliyoruz. Nedense "ay bana kötü anne derler, ay beni eleştirirler, ay çocuklarımı sevmediğimi, ihmal ettiğimi sanarlar" diye kendimizi "ideal" göstermeye, çocuğumuzla ilişkimizi olduğu haliyle değil "olması gerektiğini düşündüğümüz haliyle" yazıyor, anlatıyoruz. Aynen bunun ne kadar hastalıklı olduğunu göz ardı edip, sıfır beden mankenlere özenmek gibi! Gerçek "kadın"ın ne olduğunu unuttuğumuz gibi, gerçek "anne"nin de ne olduğunu hızla unutuyoruz..
arşımızdaki kişiye "ben yaptım, sen yapamadın" dediğimizin farkına bile varamıyoruz.. Ama bu apayrı bir başka konu tabii. Demek istediğim, herkes birşeyleri gizlediği için, dostluklar da samimiyetini yitiriyor, karşılıklı "başarı gösterisi"ne dönüşüyor. Güç savaşları başlayınca da, dostluk kurulamıyor..
Halbuki şööööyle kafamızın dengi bir anne-dost ile bir araya gelip çocukların dedikodusunu yapamadıktan, davranışlarıyla ve tepkileriyle dalgamızı geçip rahatlayamadıktan sonra çocuk yapmanın bile ne anlamı var yahu.. Süslü püslü hayatlarımızı değil, olduğumuz şeklimizi gösterebilsek; "kim ne der" diye düşünmeden, kendimizi başkalarıyla karşılaştırmadan, başkalarını da "sadece insan" olarak görmeyi başararak, kusurları görmezden gelip, güzellikleri gururla abartmadan normalleştirerek.. Akıl vermek yerine sırt sıvazlayarak, öneride bulunmak yerine kendi hayatımızdan benzer bir sorunu ve çözebildiysek çözümünü anlatarak, daha az emir kipli ve öneri içeren cümlelerle konuşarak..
Göz göre göre kendini sosyal çevrelerden uzaklaştıran, zorlandığını dile getiremese de hissettiren bir anne varsa, bir günaydın, bir nasılsın, bir hadi bana gel çocuğu da getir dağıtsın etrafı sorun değil, bir yarım saat olsun kahve içelim diyerek.. Bir telefon ederek, hep çocuğu değil onun hal hatırını sorarak.. Hepimiz geçtik zor dönemlerden ve bir sıcak gülümseme bile ilaç olabilir bazen..
Bu yazıyı "doğum sonrası ruhsal sağlık farkındalık projesi" amaçlı, The Mummy Social'ın "There for her" kampanyasına Türkçe destek olarak yazdım. Umarım kalplerinize ulaşır..
Ayrıntılı bilgi:
SHOW OF HANDS
We have been overwhelmed by the number of comments and messages we’ve received since posting about our involvement with The No Filter Mum’s #thereforher campaign to mark Maternal Mental Health Awareness Week. We have learned 3 key things so far:
1. It is incredibly common to feel lonely as a mum (and that goes for mums of children of ALL ages - we’re not just talking about newborns).
2. Feeling left out at baby groups or at the school gates ‘where everyone else knows each other’ is one of the most commented-on experiences of loneliness. A smile goes a LONG way. A chat and an invitation to join in goes even further.
3. People who go out of their way to support others are often in need of support themselves but perhaps get overlooked because they seem to have their s**t together. Appearances can be deceptive. If there’s a mum you know who is always there for everyone else, ask yourself whether anyone is #thereforher.
Here’s Mummy Social’s founder Josie Barron showing her support for this campaign with the backup of ambassadors The Unmumsy Mum andHelen Skelton-Myler - all 3 of whom have been open about finding motherhood lonely. We’d love for you to join in with the show of hands using the hashtag #thereforher. And thank you so much for all your responses so far ❤️