Bundan önceki yazımızda demiştik 4 + 4 + 4 Eğitimi, ortalığın toz dumanın içinde bir çok niyetler çarpışmaktadır. Bu toz bulutu arasında bunlar görünmez olup kaybolmaktadır. Ortada görünür kalan ise İmam Hatiplilerin önünü açmak ve din dersleri- Quran öğrenmek- Peyğamberin Hayatının okullara yerleştirilmesi .. vs..
Bu projenin, bize göre en önemli hedef noktası: Cumhuriyetin kuruluşundan beri başlamış olan Çeşitli Asimilasyonların Bir An Önce Başarılmasıdır..
Demiştik bir çok asimilasyon alanları vardı ve bunlardan birkaçını zikretmiş idik.. Örnek olarak:
-Dini asimilasyon..
-Kültürel asimilasyon..
-Etnik asimilasyon.. diye sunmuştuk.
Dini asimilasyon hakkında bir şeyler ifade etmeye çalışmıştık..
Şimdi bu makalemizde ise, Kültürel asimilasyondan bahsetmek istiyoruz.
Geçen yaklaşık 60 yıllık süreçte yapılmak istenen asimilasyonlar halkta karşılık bulmadığı gibi tam tersine halk bu dayatmalara karşı direnç geliştiriyordu. Sebebi malum, Halk dönemin statükosunu kendisini dinden uzaklaştırıp bir yerlere götürmeye çalıştığına inanıyordu.
Ama son çeyrek asırlık süreç içersinde yeni bir proje uygulamaya konuldu. Yani Dindarlar Eliyle Kültür Asimilasyonunu Gerçekleştirmek projesi..
Bu menhus projeden önce; ben gençlik dönemimde hatırlıyorum, halk, başta Nurcular olarak dindar ve muhafazakar çevreler müthiş direnç gösteriyorlardı.
İslami Kültürümüzden olan; kılık- kıyafet, Osmanlıca kelimeler- deyimler, Aile hayatında tutum ve davranışlar, İslami prensiplerle şekillenmiş olan örf- adet ve gelenek- görenekler.. hatta diyebilirim, halklar arası diyalog ve birbirlerine saygı ve tanımalar ve farklılıklarıyla beraber birlikte yaşama anlayışı.. tüm bunlar (münferit siyasi vakalar hariç), toplumuzun birer parçası ve hayat tarzı haline gelmişti.
Dindarlar eliyle, değişim ve asimilasyonun ayak sesleri diyebileceğimiz ilklerden olarak; İslami kisvedeki bazı yazarların İslami kimlikli Dergilerde veya yazdıkları makale ve kitablarında, Türk Dil Kurumunun uydurma ve asılsız kelimelerini kullanmalarıyla başladı. Bizler bu başlangıcı tenkidlerle yapılanın yanlışlığını dillendirmeye başladık. Sebebi ise,bu olay dindarların statükonun asimilasyon politikasını tasdik anlamına geliyordu. Niçin mi?
Her dil tabii seyri ve Tebelbül-ü Akvam hadisesiyle meydana gelmiştir. Her dilde, Peygamberlerin bisetiyle gelmiş olan İlahî Mevhibe olan kelime ve deyimler vardır. Çünkü Allahımız (CC) kendi anlatmak istediklerini bunlarla insanlara öğretmiştir.
Ama birileri kalkıp masa üzerinde Uydurma Bir Dil Uydurduğunda ve de dilde din dışılığı esas alırlarsa o zaman durum daha kötü bir hal alır. Çağımızda böyle oldu. Mesela:
İranda: Şah Rıza Pehlewî, Ak Devrim adı altında, hem dini hem kültürel asimilasyona gerçekleştirme adına, Sazûmanê Zebanê Farıs (Fars Dil Kurumu)ı kurdu. Bunlar masa üzerinde Öz Farsça adına uydurma kelimelerle dindışı bir dil oluşturmaya çalıştırlar. Allah şükür ömrü vefa etmedi, İrandan kaçmak zorunda kaldı, yaptığı proje sonuçlanmadı.
Memleketimizde 1930larda Türk Dil Kurumu kurulup başına da 1978e ölünceye kadar Ermeni Bir vatandaşımız olan Agob Martanyan getirildi. Bu kurumun kurulmasını emreden; bu zata DİLAÇAR soyadını verdi. Güya o güne kadar kapalı olan Türkçeyi uydurmalarla açacaktı. Onun için DİLAÇAR soyadı veriliyordu kendisine. Agob Martanyan DİLAÇAR beyefendi, kendisine tevdi edilen görevi kendisi ve Reisi açısından vazifesini bihakkin ifa etti. Nemi etti..? İşte..
*Türkçede bulunan başta Arabça, Kürdçe/ Farsça kelimeleri -düşmanlık beslercesine- Türkçenin dışına attı.. Türkçeyi bunlardan tamamen temizledi diyebiliriz.
*Türkçede bulunan İslami/ Dini terminolojisinden olan kelime ve deyimler; Türkçe ve Türklerin içinden sökülüp atıldı. Maalesef bu konuda, son zamanlarda; özellikle dini grupların katalizör görevi görmesiyle bu alanda bir derece muvaffak olundu. Ama inşallah, onların sevinci kursaklarında kalacak ve muvaffak olamayacaklardır. Çünkü Asrın İmamı Seyda B.Saidê Norsî, Mektubat ve daha diğer eserlerinde, böylesi çalışmaların nihayette başarısızlık hüsraniyle noktalanacağını haber veriyor.
*Türk Dil Kurumunun Yayınlamış Olduğu Sözlükte; sadece 3500 Kelime Öztürkçe kelime varken; 1975- 1980 yıllarına doğru, TDKnun masalarda uydurulan Uyduruk Türkçe olarak basılan Sözlükte 110 bin kelime bulunuyordu..
Birer Numuneyle konuyu bitirelim:
Agop Efendi, a) Türkçede yüzyıllardır bulunan; Arabî Misal, Kürdî Numûne kelimeleri yerine; Ermenice Örnek kelimesini tedavüle koydu..
b) Allaha ısmarladık yerine, Hoşçakalın
c) 1980 sonrasında Tercüman gazetesi, Türkçe Sözlük hazırladıklarının gerekçesini anlatma sadedinde şunu demişti.. TDKnun yayınlamış olduğu uyduruk sözlükten küpür vererekdiyordu, sözlükteki DİN Kelimesi karşılığında (hatırımda kaldığı kadarıyla):
Din: İnsanların tapınma gereksinimlerinden dolayı ortaya çıkardıkları toplumsal bir kurumdur. Türklerin bugünkü modern dini Kemalizmdir.
ve bu meyanda ifadeler..
Evet, değerli okuyucular.. bununla da yetinmediler.. İslam inancımızla/ akaidimizle savaşırcasına; ehl-i imanın imanını tehlikeye atan, itikada zarar veren kelime ve deyimleri de tedavüle koydular. Mesela: İslam itikadına göre Yaratmak Sadece Allaha Mahsus iken, bugün en sıradan ve bayağı bir şekilde Haşa! Her Şeye Yaratıcılık Vermektedirler.
İslam olduğu halde bir çok kişi (Haşa!) Güzel şeyler yaratalım.. İnsan yaratıcı olmalı.. Kötülük yaratma.. Tabiat, harikalar yarattı.. Falan sanatçı, büyük bir coşku yarattı.. vb.leri.. kullanır hale geldi.. Neredeyse, WCdeki fiillerini de Yaratma olarak ifade edecekler.. Neûzubillah..!?
Halbuki, Quran-ı Kerimde Cenab-ı Allah (CC): Allahû Xaliqu Kulli Şeyin yani Her şeyi Yaratan Allah(CC)tır. Buyurmakla, yegane yaratıcı kendi Zatı olduğunu bizlere emir veriyor.
Evet Allahım, varlıklar içinde iradesi en geniş olan insan; değil yaratıcı olmak, kendi zaruri ihtiyaçlarını teminde ve düşmanlarını defetmekte, binlerle sıkıntılar yaşıyor.. Bazen insanın aciziyetini ona hissettirmek için; bir mikroba mağlub edersin.. mefluç edip herkese muhtaç hale getirirsin..
Evet, Yekane Yaratıcı sensin, ey Rabb olan Allahım (CC) .. Allaha emanet olun, aziz okuyucular..