Günümüzde niçin Dr.Ali Şeriati gibi kişiler hakkında konuşmamız gerekmektedir?
Niçin anılarını canlı tutmamız gerekmektedir? Niçin günümüzde birileri onun mesajını yeniden gündeme getirmeye gayret etmekte ve niçin düşünürlere özellikle de gençlerimize onu yeniden hatırlatmaya ve onun fikirlerinin gerekliliğini telkin etmeye çalışmaktadırlar?
Buna karşılık niçin birtakım ilişkilerde onun eserlerini gizlemeye ve adını unutturmaya çaba harcamaktadırlar? Acaba bu tür şahsiyetlere artık ihtiyaç duymayacak bir aşamaya mı ulaştık? Acaba kültür ve tarihimizin fevkine mi çıktık ki? Kültürümüzün bu aziz elemanlarına sırt mı çevirelim?
Eğer bu sırt çevirmeleri devam ettirirsek günün birinde hiçbir zenginliğe sahip olmadığımızı görecek bir konuma düşeceğimizi bir an olsun düşünmedik mi? Niçin bu aziz kültürel mirasları cömertçe ve hatta müsrifçe başkalarına bağışlayalım da onların malı olsun ve sonra da tırnaklarımız ve dişlerimizle ve seneler süren zahmet ve sıkıntılarla onları geri almaya çalışalım? Kültür sahnemizde boy veren ve bu topraklara baharı müjdeleyen aşina mesajlar ve gönül okşayıcı nidalar niçin bugün, hazan kadar olsun anılmaya değer görülmemektedir?
Şeriati'nin fikirlerini yeniden gündeme getirmemizin ve anısını canlı tutmaya çalışmamızın birinci nedeni,onun bizim malımız olması,bizimle bir olmasıdır.
Ve bundan böyle nerede bu ümmetin,yüreği kültürü ve dini düşünceleri için atan ve yüreğinde sorumluluk ve risalet hisseden nesli var olsa,o nesil Şeriati gibi şahsiyetlerin sofrasına konuk olacaktır.
Biz Şeriati'yi anmakla kendimize dönüyoruz. Kendimizi yeni baştan gözden geçiriyoruz.Tarihimizi ve kültürümüzü yeniden değerlendirmeye tabi tutuyoruz.Kim olduğumuzu nerede bulunduğumuzu nereye yöneldiğimizi,önderlerimizin ve kafile öncülerimizin kimler olduğuna ve bugün bize nasıl yardım edebileceklerini düşünüyoruz.
Şeriati'nin fikirlerini yeniden gündeme getirmemizin-ve anısını canlı tutmaya çalışmamızın ikinci nedeni şudur: Bizler öyle bir dönemde yaşıyoruz ki bu dönemde dini düşünceyi incelemeye ve arıtmaya şiddetle muhtacız.Her zaman kendine içerden bakabilmek; ilahi elçilerin mesajında buldukları zenginlikler yüzünden ve kendilerini başkalarının eser ve görüşlerinden müstağni saymalarından dolayı kendi dışına bakma ve değerlendirme cesaretini daha az gösterebilme ve kendine dışarıdan bakma tavrı dini toplumlara has bir özelliktir.
Dini topluma ve dini kültüre dışarıdan bakma ve bir din bilgini olarak değil,dindar bir aydın olarak anlar hakkında fikir serdetme cesaretini,sadece dini kültür havzasının nadir düşünürleri gerçekleştirebilir ve bunu Dr.Ali Şeriati başardı.Tam bir kahramanlık,dertdaşlık ve hünerle bu vadiye adım attı.Ve bu yolda nice gözleri,nice kulakları açtı;nice yürekleri kendine cezbetti.
Sonuç olarak şunu diyebiliriz.Şeriati bir yoldu,varıp durulucak bir yer değil! Bir ışıktı o,bir put değil! Ağır işiten kulaklara yönetilmiş bir feryattı.Suskun vicdanların beynine inen bir balyozdu.Somut bir dertti, dertten oluşmus bir heykeldi tekamül yolunda ilerleyen biriydi.Kendi bulduklarına vefadar ve bağlıydı ve dini ideali yolunda,kuşku ve tereddüt nedir bilmezdi.
Şeriati'yi tanımayı ve anlamayı isteyenlere,rehber bir kitapdır.