Hollanda’da geçirdiğim beş gün içinde, bütün hayatım boyunca gördüğümden daha fazla hamile ve yaşlı kadının bisiklet sürdüğünü gördüm. Ve anladım ki, kadınların kentsel ulaşıma erişiminde ortam çok önemli.
Hollanda’da geçirdiğim beş gün içinde, bütün hayatım boyunca gördüğümden daha fazla hamile ve yaşlı kadının bisiklet sürdüğünü gördüm. Ve anladım ki, kadınların kentsel ulaşıma erişiminde ortam çok önemli. Hollanda caddeleri güvenli ve bisiklet sürmeye uygun tasarlanmış, kamusal mekânlar ferah ve davetkâr, her türden ulaşım seçeneği mevcut. Fakat maalesef bütün bunlar sadece Hollanda’da yaşanıyor, dünyanın başka yerlerinde durum hiç böyle değil. Latin Amerika’da kadınlar, altyapısı kalitesiz toplu ulaşım ağlarında her gün saatlerini harcıyorlar. Büyük çoğunluğu bunu istiyor olmasına rağmen çok azı bisiklet sürebiliyor. Elbette onlar da tıpkı Hollanda’da olduğu gibi bisiklet sürmekten hoşlanıyor ve bisikleti günlük ulaşım ihtiyaçlarını karşılamanın iyi bir aracı olarak görüyorlar. Sorun bisiklet sürmenin kendisinde değil zaten, sürülecek ortamda. Mekânsal bakımdan ayrışmış şehirlerde yaşıyoruz ve mülk edinmenin yaşamaktan daha kıymetli olduğu gettolarda toplaşıyoruz. Hız kavramı verimlilik ile aynı anlama geliyor hâlâ, erkekler hep öne geçiyor, kadınlar hep geride kalıyor. Sözün kısası, şehirlerimiz sanki kadınlara engel olmak üzere inşa edilmiş, onlar için güvenli, erişilebilir ve canlı mekânlar olsun diye değil. Continue reading “Bisikletli ulaşımda cinsiyet neden önemlidir? – Clarissa Cunha Linke”→
Cohen’in itirafı Cumhuriyetçilerin Trump’ın hukuku ihlal etmediğini iddia etmesini zorlaştırabilir. Ama bunun gerçekten bir önemi yok. Birçok Cumhuriyetçi için, Trump “temiz” kalmayı, hatta yolsuzluk karşıtı olmayı sürdürecek. Çünkü asıl korktukları şey Amerikan hukukunun yozlaşması değil; Amerika’nın geleneksel kimliğinin “yozlaşması.” Ve bu tür yozlaşma, yani Cristhian Rivera’da cisimleşen türde bir yozlaşma açısından, Trump sorun değil çözümü temsil ediyor.
** Alternatif başlık Dünyadan Çeviri tarafından eklendi
Sayın Yeşiller Partisi Üyesi/Yetkilisi/Temsilcisi,
Women’s Voices Matter’dan açık mektup
Bu yıl Şubat ayında aşağıdaki metni yazdım ve sonra Yeşiller Partisi LGBTIQA+ Twitter hesabının derlediği ve tweet’lediği meşum “TERF BLOKLAMA” listesi yalnızca özel erişime açık bir linke dönüştü. Bu yüzden aşağıdaki epostayı göndermemeye karar verdim.
Ardından AC tarafından yazılmış ‘Eşit Fırsatlar’ manifestosuna rast geldim. Bu metin tehlikeli şekilde kadın düşmanı ve kadınları siliyor, özellikle de lezbiyenleri ve biseksüel kadınları.
On yaşında bir kız çocuğunun Yeşiller Partisi aktivisti David [Baloo] Challenor tarafından tecavüz ve işkenceye maruz bırakılmasına dair iğrenç ötesi olayı duyduğumdan bu yana kendime gelebilmiş değilim. Aklım bu iğrenç suçların kurbanında. Failin mahkemede suçunu kabul etmemesine, bu zavallı çocuğu kendisine karşı ifade vermek için korkunç süreci anlatmak üzere duruşmaya katılmak zorunda bırakmasına özellikle delirdim. Continue reading “Yeşiller Partisi* David Challenor meselesinde hatalarını kabul etmeli – Olivia Palmer”→
Gelin buna neyse o diyelim: Bu saçmalık. Sekter bir saçmalık. Sansür. Bu bir cadı avı (“TERF” avı) ve üzgünüm ama eğer tek başına bu olay bile sizi LGBT hareketinin gidişatı konusunda bir tartışma yapılması gerektiğine ikna etmiyorsa, kafanızı o kadar açmışsınızdır ki, beyniniz düşmüş demektir.
Hepimizi bekleyen görevin şu olduğunu düşünüyorum: trans haklarını ve özgürlüğünü, doğuştan kadınların cinsiyet temelli hak ve korumalarından ödün vermeden geliştirmek. Bu, herkesin, tercih ettiği (saygılı) terminoloji ile, dilediği şeyi eleştirel şekilde tartışma özgürlüğüne sahip olduğu karşılıklı bir saygı atmosferinde yapılmalı. Cinsiyet ve toplumsal cinsiyet meseleleri kimsenin özel mülkiyetinde değil. Bu ideal durumdan şu an çok ama çok uzağız.
2005’te Manchester’ın Queer Up North Festivalinin sanat yönetmeni olmuştum. QUN, 1992 ve 2011 arasında her yıl Manchester’da kesintisiz gerçekleştirildi ve edebiyat, film, müzik ve tartışmanın yanı sıra cinsellik ve toplumsal cinsiyeti merkezine alan bozguncu, provokatif bir geleneğe sahipti. Lea DeLaria, Ursula Martinez, Mojisola Adebayo, Mx Justin Vivian Bond, Taylor Mac ve Sandra Bernhard gibi sanatçılar ve müzisyenler çıkıyordu. Edmund White, Patrick Gale, Armistead Maupin, Sarah Waters ve Val MacDiarmid dahil bir sürü yazar konuşmacı olarak katılıyordu. Linda Bellos, Julie Bindel, B Ruby Rich ve Billy Bragg dahil çok geniş çeşitlilikte konuşmacılar davet ediyorduk. Çizgi dışı ve ilham verici bir etkinlikler karışımıydı. En önemlisi de, sanatçıların, yazarların, müzisyenlerin ve kitlenin… herkesin kendisi olmakta özgür olduğu bir yerdi. Continue reading “Trans aktivizmle ilk karşı karşıya gelişim ve bu deneyimden öğrendiklerim – Jonathan Best”→
(*) 3 Kasım 2015’te fraksiyon.org’da yayınlanan yazının kısmen güncellenmiş halidir.
“Ancak depresyona karşı savaşta yenilirseniz bir pesimiste dönüşürsünüz!” – Cioran
Psikolojik tanıların hem bireysel hem de toplumsal düzlemde sisteme ait döngülerin devamında nasıl kullanıldığı, psikolojik yaftalama (etiketleme) süreçlerinin diğer bütün ötekileştirme süreçleri gibi iktidarı her gün yeniden üretmekten başka bir işe yaramadığı artık biraz daha bilinir. Bundan 10 sene öncesine kadar bu yaftalamanın bir parçası olan psikolojik sıkıntılardan depresyonun durumu ise son yıllarda biraz daha farklılaştı. İlginç bir sınıflararası geçişkenlik örneği yaşanıyor depresyonda: Pres işçisi “depresyondaymışım, ondan böyle isteksizmişim, dinlenmeye ihtiyacım varmış, uyku ilacı yazdılar” diye “makul” bir açıklama getirebiliyor durumuna; cebindeki karttan başka güvencesi olmayan plaza çalışanıysa “uygun fiyatlı bir terapiste ihtiyacım var, bu ilaçla çözülecek iş değil” diyebiliyor. Continue reading “İktidarlara karşı zırhlanmak: Sınıflarötesi bir mücadelede depresyonun yeri* – E. Şaşmaz”→
Modern toplumsal cinsiyet politikalarını tartışırken “alış artık” sözünden daha karmaşık her şey geri kafalılık, şiddet ve hatta – en aşırı uçta – soykırım suçlamasıyla karşılaşıyor. (Birinin doğuştan gelen* toplumsal cinsiyet kimliğini tanımamanın onun insanlığını inkâr etmekle aynı şey olduğu ve dolayısıyla intihara sebep olabileceği şeklinde bir akıl yürütme.)