Luke’un yemeğimizin gitmesini istemesini garip buldum. Bu bizim ikinci randevumuzdu –takdir ettiğim başka bir gün. O öğleden sonra dairemden, hemenyapma baskısına sahip olmamanın ne kadar ferahlatıcı olduğunu düşünerek ayrılmıştım seks. Bu yüzden belki bana başka bir yer göstermek istediğini ve beni yemek için oraya götürdüğünü düşündüm.
Birkaç blok sonra, oranın onun dairesi olduğunu anladım. Beynim onun yerine geri dönmek istemediğimi ifade edecek bir cümle formüle edecek gibi görünmüyordu. Merdivenleri çıkıp apartmanına çıkarken, kendime bunun önemli olmadığını söyledim, aptal olma ve bir şey söyleme. Ben de yapmadım. Ve tabii ki, birkaç dakika içinde, onun beni yatağa taşıdı ve bizbaşladı. öpüşmeyeDevam etti, ona tekrar tekrar sütyenimi ve taytımı çıkarmamasını söyledim … ta ki, “Size gıdıklandığımı göstereyim” diyene kadar, elimi tutup penisine götürmeye başladı.
Neden ayrılmam gerektiğine dair zayıf bir söz mırıldanarak elimi çekip gittim.
Gerçekten rahatsız olduğum hiçbir şey yapmamıştık, ancak eve kadar yol boyunca kendimi dövdüm ve sonraki günler için:”olarak görülmesine izin verdim – bu,iyi bir kızSürücümün””iyi kız sendromu” demeye başladığım bir şey “- bir erkekle en iyi halimi al. Tekrar.
Bu olay beni duraklattı ve adam ne isterse ne sıklıkta yaptığımı anlamamı sağladı, burada ya da orada, işleri henüz gitmek istediğimden daha ileri götürdüğünde “hayır” ya da “yapma” mırıldandı.
Ve kendini güçlü, bağımsız bir kadın olarak düşünen biri olarak … Benim neyim var ?! Bir randevunun bitmesini istediğimde neden basitçe “İyi vakit geçiriyorum ama gerçekten eve gitmem gerekiyor” diyemiyorum veya “Sanayapmak istemediğimi söyledim seksve sen rahatsız görünüyorsun bununla, yani bir erkek benim konfor seviyemde buluşamadığında gideceğim mi?
Görünüşe göre birçok kadın aynı deneyime sahip. Uysal olarak düşünülme ya da “iyi kız” olarak yetiştirilme arzusu, flört etmeyi oldukça karmaşık hale getirebilir.
Yalnız değilim. Los Angeles’ta çalışan bir klinik psikolog ve yazar olan psikolog ve ilişki uzmanı Joy Davidson, “Bu o kadar yaygın ki neredeyse bir klişe” diyor. “Beni üzen şey, bunca yıldır kadınların artan bağımsızlığı vekalması gücünden sonra, bu kadar çok kadının hala iyi kız sendromunda sıkışıp.”
İçine giren çok şey var, diyor. Birincisi, çizgiyi nerede çizdiğinizi açıkça bilmelisiniz. Ve hayatımın bu noktasında ne istediğimi biliyorum. Kötü çocuk barmenle eğlenceli zamanlar geçirdim, sexcapade uzun hafta sonu kaçamağı yaptım – şimdi 32’ye yaklaşıyorum ve seks artık sadece eğlence amaçlı bir şey değil. Biristiyorum. ilişkiVe açıkça şu anki stratejim yardımcı olmuyor.
Bir diğeri için Davidson, sosyal mesajların iyi kız sendromunda rol oynamasına rağmen, psikolojik yapınızın da önemli olduğunu söylüyor. Sürpriz yok, benediyorum insanları memnun. Herkesin benden hoşlanmasını istiyorum, hatta onların aşağılık herif olduklarını bana kanıtlayanlar bile. Birkaç nedenden dolayı hep böyleydim.
“İyi bir kız” olma ihtiyacım çok eskilere gidiyor. Güçlü ve bağımsız bir kadına dönüşürken bile kırılmasının bu kadar zor olmasının bir nedeni de bu.
Basmakalıp psikolog anne babanı suçlamaktan hoşlanırken ben harika bir çocukluk geçirdim. Bugün ailemle, özellikle deyakınım annemle. Ama annem daha az ideal bir durumda büyüdü ve düzeltici bir tutum geliştirdi – herhangi bir çatışmadan kaçınmak için her şeyi doğru yapmaya çalışır ya da bir şey olursa, her şeyi daha iyi hale getirmek için her şeyi yapar. Onun izinden gitmeme ve başımın belaya girmesinden veya başkalarını üzmekten korkmama şaşmamalı.
Bu dürtülerin bir kısmı çocukluğumdan 3 ya da 4 yaşlarındayken geliyor. Annemin ebeveynleri beni ve erkek kardeşimi kampa götürdü ve bir gece içlerinden biri bana bağırdı – tıpkı topyekun, yapabilirim -kill-seni-benim-sözlerimle-bağırarak. Bunuengelledim hafızamdan. Ama annem bana birkaç yıl önce söyledi ve ailesinin buna sahip çıkması için kötü olması gerektiğini söyledi. Bana bağırılma korkumun ve aynı zamanda onay ihtiyacımın nereden geldiğini anladım. Aşklarını aradım, ama spot ışığında bir saniye bile geçmeyen torun bendim. Kardeşime taptılar ve hepsi benden küçük olan üç kuzenime aşık oldular. Yine de yıllarca aşklarını arzuladım.
sonrasına kadar erkeklerin radarlarına da kayıt yaptırmamıştım Üniversiteden. Anaokulundan beri aşkım vardı, ama erkekler beni arkadaş olarak gördü ve daha fazlasını değil. Lise ilk yılımda bir erkekle çıktım, ama bunu sadece erkek arkadaş istediğim için yaptım – onu erkek arkadaşım olarak istediğim için değil. Ve sonra, yıldız adam olduğunu söyledi, bir gün arkadaşının ona sorduğunu söyledi, “Hala o sıkı kızla mı çıkıyorsun?”
Sanırım bu yüzden bazen adamın isteklerine uymam gerektiğini hissediyorum, özellikle de görünüşte önemsiz bir şeyse. Hoşça kalmasam bile, vedalaşmaya devam etmek “yapmalıyım”. Paket yemek alıp onun dairesine gitmek “istiyorum”. Gergin oluyorum ve bu durumlarda görünüşte önemsiz şeyler hakkında konuşmak beni ezik gibi hissediyorum. Ve iyi bir kız olmam ve herkesin onayınıalmam gerektiğinden, duygularımın önemli olmadığına inanarak uzun süredir yaşadım.
Ama şimdi görüyorum ki, sadece ilişki istemediğim erkeklerle zamanımı boşa harcamakla kalmıyorum, erkeklere güç de veriyorum. Beni bunlardan herhangi birini yapmaya gerçekten zorlamıyorlar – Onları eşit miktarda güç ve kararlılıkla karşılayamıyorum, diye belirtiyor Davidson. Ve evet, arkadaşlarıma “onlarbağırmaktan suçluyum kötü adam, ben masum kızım” açısıyla.
Uzmanlar bana, sağlıklı ilişkileri çekmek ve sınırları belirlemek için gücümü benimsemem gerektiğini söylüyor. Bu, farklı bir insan olmam gerektiği anlamına gelmez – ama kontrolü ele almam gerekiyor.
Öyleyse: Kurban oynamayı nasıl bırakırım? Kendimi düşündüğüm güçlü, bağımsız kadın nasıl olurum? Davidson, “Üzerinize bir kimlik damgalandığında, diğer her şey otomatik pilota geçer,” diyor. “İyi bir kız içinbırakacak kadaryaratmaktan kaçınmak o kadar otomatik hale geliyor çatışma gerçekten ne istediğini düşünmeyi. Bu becerileri öğrenemezsiniz. “
Kimliğimi değiştirmek için, sadece “iyi olmak” için diz çöktüğü tepki gösterdiğim durumlarda işlev görmenin yeni yollarını öğrenmem gerekiyor, diye ekliyor. Önce gücüm olduğunu görmem gerekiyor. Adamın durumu kontrol etmesine izin vermektense, kontrolün bende olduğunu anlamalıyım,ben sınırlarıkoyarım – onlara saygı duyacak mı? Yapamazsa, becer onu.
uzaklaşamazsanız asla doğru eşleşmeyi bulamazsınız Yanlış eşleşmedenDavidson, “,” diyor. Bu basit bir mantık. Yerleşecek bir tip olmasam da bu beni çaresiz gösteriyor.
O zaman 180’e ihtiyacım yok ve bir Sherman tankı olmama gerek yok. Davidson, ihtiyaçlarımı ifade etmenin bir yolunu geliştirmem ve yine de adamın duygularını düşünmem gerektiğini söylüyor. Tüm tetikleyici durumlarımın bir listesini yapmamı, söyleyecek bir şeylerim olması için senaryolar yazmamı ve ardından vücut dilimi ve yüz ifadelerimi kontrol edebilmek için satırlarımı aynada çalışmamı öneriyor.
Zamanla, bir şey olursa, yeni varsayılanım tökezlemek ve ne istediğimi bilmiyormuşum gibi görünmek yerine iyi düşünülmüş bir cevap olacaktır. Ve eğer bir eğri top fırlatırsam (arkadaşımın boşandığını ve –şaşırtıcı! – randevudaydık!) En azından ne söyleyeceğime ve doğaçlama yapabileceğime dair bir fikrim olur.
Bu alışkanlığı değiştirmek için konfor alanımdan çıkmam gerekecek ve bu konuda hemen harika olmayabilirim. Ama sorun değil.
Henüz benim komut denemek için bir fırsatımpartner (NYCtamamen başka makale)olmadı,ama onlar kullanışlı olacak biliyorum. Yine de kötü bir alışkanlığı bırakmanın zor olduğunu da biliyorum. Bu yüzden, “iyi kız” Brittany’ye geri dönersem Davidson’un bana söylediği şeyi de aklımda tutacağım: “Kendini dövmek bir enerji israfıdır. Bunu yaptığında, kendine ‘Ben değildim’ diyorsun Yeterince iyi. Ben hala ‘iyi bir kız’ olan bir şekilde mükemmel olmalıyım, “diyor ve ekliyor:” İyi bir kız olmanın bir parçası, arada bir hata yaptığını bilmektir ve bu önemli bir şey değil. bundan sonraki durumu müzakere etmenize yardımcı olacak bir şey. “
Yani evet, Nick’le berbat ettim. Ve ondan önceki birçok erkek. Ama bu kalıbı bitirebilir ve iyi bir kız olmayı bırakıp ihtiyaçlarıma değer verip seslendirebilirim. Ve bir erkek bununla başa çıkamazsa, Ben güçlü, bağımsız bir kadınım, buna ihtiyacım yok.