Geçenlerde annemle sohbet ediyorduk. Konu işler ters gittiğinde nasıl tepkiler verdiğimizdi yaşamımızda. Oğlumun rahatsızlanmasıyla birlikte bir asabilik peydah oldu bende, her şey gözüme batmaya başladı ve en yakınlarımdan çıkarttım acısını ama en büyük sıkıntıyıda kendim çektim. Sevgilim çok sabırlı ve metanetli biridir ama o bile oğluşunun rahatsızlığında dokunsanız ağlayacak bir durumdaydı. Benim asıl sıkıntım zaman zaman üzüntümün öfkeye dönüşmesi;bu öfke genelde kendime oluyor. Böyle zamanlarda çok canım acıyor, bütün enerjim tükeniyor bitkin düşüyorum. Bu anlattıklarım özellikle düzgün beslenmediysem, ara öğünlerimi yapmadıysam peydah oluyor. Düşüncelerimin ardı arkası kesilmiyor, son hızla giden bir araba gibiyim o zaman; toslamadan varırsam gideceğim yere, ne ala.
Annemin bu tavrımla ilgili fikirlerine katılıyorum ama itiraf etmiyorum ona, bloğumda itiraf ederim daha iyi. Aslına bakarsanız ben tamda annemin kızıyım, O da gençliğinde benzer davranışlar sergilerdi hatırlıyorum. Ben sana çekmişim dediğimde hoşuna gitmediğini belli ediyor, anlıyorum.
Siz ne yaparsınız yaşamınızdaki tersliklere karşı, duvar mı örersiniz etrafınıza yoksa kızar mısınız en yakınınıza veya çıkar mı acısı yemekten, abur cuburdan söyleyin bakalım?
Sevgilim şöyle diyor, sen tatlı bir kadınsın ama kendine çok yükleniyorsun, herşeyin sorumlusu senmişsin gibi davranıyorsun ve herkesi memnun etmeye çalışıyorsun. Bilmiyorum, insanın sevmediği huylarını birden terkedivermesi kolay değil ama imkansızda değil. Bunun için özel çaba harcayacağım, öncelikle beni pisikolojik olarakta etkileyen tiroit haplarımı içmeyi unutmayacağım, düzgün besleneceğim şekerimi yükseltmeyeceğim, kısacası kendime iyi davranacağım.