Yazar ve Çizer: Eva Furnari
Çeviren: Damla Kellecioğlu
Kitabı ÖYEMER İçin İnceleyen: Elif Konar Özkan
Bay Mucittaş ve Ailesi, aslında tek bir aileyi anlatıyormuş gibi görünse de bu ailenin şahsında insanlığın yüzlerce hatta binlerce yıllık modernleşme macerasını, hayatı idame ettirme ve kolaylaştırma adına icat ettiklerinin bağımlısı olma meselesini neredeyse bir çırpıda hikâye eder. Furnari, insanlığın üretip kullandığı nesnelerle yaşadığı imtihanın alegorik bir meselini anlatır adeta.
Mucittaş ailesi en başta mağarada ilkel bir hayat yaşıyordur. Ailenin reisi Lolo, zeki, yaratıcı, heyecanlı, yeni fikirlerle dolu bir adamdır. Bu ilkel hayattan ileriye, modern hayata doğru yürümelerini sağlayan daha mutlu olma arzusu, hayatlarını kolaylaştırma isteğidir. Bay Mucittaş, ailesini mutlu etmek için sürekli yeni eşyalar icat edecek fakat onun icatları insanoğlunun doyumsuzluğunun ve daha fazlasını istemesinin hızıına yetişemeyecektir. Peki, tüketme-mutsuz olma, daha fazla tüketme döngüsüne giren insanlığın sahici ihtiyaçlarını kim fark edecektir? Furnari'nin hikâyesinde mıderne uygarlığın yaşadığı bir kısa devre, ailenin aslında neye ihtriyaç duyduğunu fark etmesini sağlar. Bu bir geriye dönüş değil, bir çeşit öze dönüştür. İhtiyacımız olan şey daha fazla eşya, daha fazla tüketmek değildir.
Mucittaş'ın ailesini mutlu etmek uğruna giriştiği bu icat tutkusu ve art arda sıralanan-hayatımıza giren icatlar, okurun da gerçekten bu icatların ne kadarı ihtiyaç ve mutluluğu sağlıyor diye düşünmesini sağlarken diğer yandan biz olsak neler icat ederdik sorusuna da kapı aralıyor. Ayrıca ödüllü yazarın bir sanat profesörü olarak çizimler noktasında da ne kadar nahif ve metnin ruhuyla uyumlu çalıştığını vurgulamamak olmaz. Zira bu kitap başka türlü bir resimlemeyi kaldıramazdı.