'Kar çiçeginin imtihani' *Sinay Avsar*
IMTIHANLAR KAINATTA sadece insana has kilinmis özel hallerdir. Toprak, su, hava, bitki derken, insan disindaki her bir varlik ve her bir canli bunun disindadir. Dünya hayatini bizler için anlamli kilan imtihanlarimizdir. Ancak bazen öyle imtihanlar yasariz ki; hiç kazanilamayacak bir sinav gibi gelir hayat.
Insan nazenin bir varlik ve sikintilara duçar olmamak istiyor, ancak her bir seyle de çok alakali. Bu sebeple karsilastigimiz olaylara nasil bir davranis sergiledigimiz önemlidir. Imtihan karsisindaki tavrimiz, ebed yolculugumuzda önemli bir durustur. Bu durusumuz kimi zaman gelecek hayatimizin önemli ipuçlarini verir, kimi zaman ise kemal yolculugumuza giden adimlarimiz olur.
Her yasanan imtihanla kendini biraz daha tanir insan ve algilarina olan ilgi de artar. Yasanan süreçte bizlere düsen en önemli tavir, imtihan sirasinda mülkün sahibine yönelip sabredebilmektir. Sabir; Hz. Yakub’un göz pinarlarini kurutan ferahligi ve sükunetidir. Sabir; belki de ilmek ilmek dokumaktir hayati.
“Andolsun, Biz sizi biraz korku, açlik ve bir parça mallardan, canlardan ve ürünlerden eksiltmekle imtihan edecegiz. Sabir gösterenleri müjdele. ” (Bakara suresi, 155)
Hz. Âdem ve Hz. Havva’dan itibaren imtihana ve zaaflara açti gözlerini insan nesli. Kimimiz yasanan imtihan aninda mülkün Sahibine yönelmeyi unutup sikintilarin içinde kalabiliyor, kimimiz ise en zor anlarda dahi mülkün Sahibine yöneliyor, Rabbinin rahmetine iltica ediyoruz.
Tohumun topraga düsüp nesv ü nema bulmasi gibi, bizler de hayattaki durusumuz ve hayata yükledigimiz anlamlar ile nesv ü nema buluyoruz. Imtihanlarimiz yasam serüvenimizde ta ki; ruh bedenden ayrilana dek devam ediyor. Bazi imtihanlarimiz digerlerinden daha agir ve zor olabiliyor... Böylesi zor bir imtihani yasayan, sabriyla durusuyla karçiçeginin hikâyesinden bahsedecegim...
*Kar çiçegi*, elim bir trafik kazasinda tüm aile üyelerini (anne, baba, iki erkek kardes) kaybetmisti. Agir yarali olarak ona hayat yeniden bahsedilmisti. Üç hafta yogun bakim ünitesinde kalmis ve bazi ameliyatlar geçirmisti. Üç hafta sonrasinda yogun bakimdan cikmis, genel durumunda iyilesme kaydedilmis, kendine tahsis edilmis normal bir hastane odaya yerlesmisti. Henüz ayaga kalkamiyordu, fakat konusabiliyordu. Geçirdigi beyin travmasindan dolayi kazaya dair birsey hatirlamadigi gibi, hayatina dair de çok az seyi hatirliyordu.
Bir haftalik süreyi ne kendine, ne de ailesine olanlari bilmeden geçirir kar çiçegi. Bu süreçte sevenleri, arkadaslari ve akrabalari yanindadir. Ona her daim sabrin önemi, Rabbinin sonsuz merhameti, sefkati ve Rabbi tarafindan ne kadar çok sevildigi telkin edilir. Henüz bilmedigi kalbî yaralari için sabir dilenir.
Birkaç gün sonra bilincindeki kismî iyilesmeyle beraber kendine ait sorulari baslamistir. “Bana ne oldu, neden agrilarim var, niye buradayim ve vücudumdaki ameliyat izleri niye, neden hiçbir sey hatirlamiyorum…” Neden sorularinin içinde tek bir isyan cümlesi yoktur. Sorularina verilen cevaplar aynidir. Bir rahatsizlik geçirdigi, zamani gelince yavas yavas herseyi hatirlayacagi söylenir.
Akli ikna olmamis, ancak siradisi bir teslimiyet sergilemistir. “Peki, hamdolsun, hayirlisi insallah, Mevlam yardim edecek biliyorum,” dilinden düsürmedigi latif cümlelerdir. Bunlarin geçecegini, herseyi hatirlayacagini, hayatin bir imtihan oldugu, ayette belirtildigi gibi basimiza gelenlerin, sinanmak için oldugu hatirlatir kendisine.
“O ki, hanginizin daha güzel davranacagini sinamak için ölümü ve hayati yaratmistir. O, mutlak galiptir, çok bagislayicidir.” (Mülk suresi, 2)
Hayatimizdaki bazi seylerin hatirlatilmamasinin ne denli hikmetli oldugunu göstermisti Rabbimiz. Kar çiçegi henüz hatirlayabileceklerine hazir degildi ve Rabbi letafetle islenmis kalbini zaman içinde bunlara hazirliyordu. Esasinda büyük aciya teselli hazirlanisidir bu. Bu aci karsisinda güçlü olabilmesi için ön hazirliktir ayetler ve tüm konusmalar...
Basimiza gelen en ufak bir musibetlerde, her birimiz teslimiyetsizce adim, adim çöküsler yasiyorduk. Dünya cihetinden ve nefis hesabina baktigimiz için imtihanlarimizi sadece musibet olarak algiliyor, hikmetsiz bir bakisla yasadigimiz olaylari daha derinden aci duyar hale getiriyorduk.
Tanidiginiz birilerinin ölümüne ilk basta inanamiyorsunuz. Çogu zaman ölümü görmezden geliyorduk, yokmus gibi davraniyorduk. Halbuki ölüm; aldigimiz nefes kadar yakindi. Ölüm haberi ile tüm benliginiz sarsilmaya basliyor. Ölümün soguk yüzü önce herkesi üsütüyor ardindan kendimizi ve hayati yeniden sorgulatiyor. Neden var oldugumuzu, niçin gönderildigimizi ve hayatin faniligini yüzümüze çarpiyor, kisaca hayatin gerçegini hatirlatiyordu...
Kar çiçeginin aynasindan kendi aynamiza yansiyan hakikatlerdi bunlar. Kuvvetli Imani, sükunetli teslimiyeti karsisinda adeta kendi hallerimiz ile yüzlesiyorduk.
Kar çiçegi, yogun bakimdan çikali bir hafta olmustu. Iyice hatirlamaya baslamisti, artik cevaplar onu ikna etmiyordu. Herkesin yanina gelmesine, gördügü yogun ilgiye sasirdigini söylüyordu. Derinden gelen, bir hüzün ve göz pinarlarinda islanan tebessüm bakislariyla “Neden annem, babam, kardeslerim yanima gelmiyor, onlari çok özledim?” Bu kilit soruya cevap vermek zordu. Doktorun izin vermedigi, iyilesince onlari görecegi söz birligi ile söyleniyordu. Söylenenlere direnmemesi, teslim olmasi, yumusak ahlâkinin göstergesiydi. Muhtemelen durumuna ait birseyler hissediyordu.
Bazi zamanlar cep telefonu ile olsa ailesinin sesini duymak istiyordu. Beynindeki ödemden dolayi olumsuz etkilenecegini söyleyerek, telefonu daha sonra kullanabilecegini belirtip geçistiriyorduk. Henüz bilincinin yerinde olmadigini o da müsahede ediyor, zira söylediklerini unutup yeniden soruyordu. Biraz hüzünle de olsa peki deyip, her bir söylenen cümleye yüzündeki beyaz tebessüm ile tesekkür ediyordu.
Insan; sorumluluk sahibi bir varlikti. O Allah’a karsi sorumlu oldugunu bir an bile unutmadigi gibi, insanlara karsida sorumlulugun bilinciyle hareket ediyordu. Bu sorumluluk bilincinden olsa gerek, kar çiçegi, ne ibadetlerini aksatiyor, ne de beseri iliskilerinde kontrolünü kaybediyordu. Bazi insanlar vardir; hal dilleri ve sözleri ile yaninda ayni havayi solumaniz, hikmetli dersler almaniza kafidir. Kar çiçegi böylesi insanlardan biriydi.
Bir de kar çiçeginin siradisi nezaketi vardir. Kendi yaralarinin üstünü örterek ziyaretine gelenlerin halleriyle ve ikramlarina bizzat ilgilenirdi. Hal dilinden Muhammedi ahlakin incileri dökülürdü. Tesekkür, onun her cümlesinin noktali virgülüdür.
Kar çiçegi, sicak bakislarini gözlerime çevirip, ”Çok ilginç seyler hissediyorum; hem içsel hem de dissal, ve anlamaya çalisiyorum, fakat bir türlü tanimlayamiyorum bazi seyleri” diye sormustu bir keresinde bana. Adeta bogazimda koca bir dügüm kalmis, ne söyleyecegimi bilememistim. Hani sözlerin sükût ettigi anlar vardir ya, öylesi bir andi. Aniden kazayi hatirlamasindan korkmustum.
Zihnini hatirlamak için zorladigini söylüyordu. Su ana kadar hatirlatilmamisti. Fiziksel ve ruhsal olarak kar çiçegi henüz ailesine olanlari ögrenmeye hazir degildi ve hatirlatilmayarak kalbi hazirlaniyor olmaliydi. Herseyi elinde tutan Rabbimiz onun zihnini de elinde tutuyordu.
Birkaç gün sonra bir kaza geçirdigi söylenmisti. Rabbine yeniden hayatini bahsettigi için hamd ediyor, dualarla içine sindirmeye olanlari anlamaya çalisiyordu.
Galiba kar çiçegi için artik gerçegi ögrenmenin zamani gelmisti. Akillarda hep ayni soru; nasil söylenecek? Nasil bir tepki verecek? Zor olan bu imtihani nasil kaldiracak?
Kazayi artik biliyordu, ancak detaylar henüz söylenmemisti. Endisesi belirgin sekilde artmis, “Annem babamlar iyi mi?” sorularini sürekli tekrarlamaya baslamisti. Artik cevaplar yeterli degildi ve geçistirilemiyordu. Çünkü, bir önceki söylenenleri hatirlayacak kadar fiziksel yaralarinda iyilesme baslamis ve hatirlama sürecine girmisti. Anlamistik, birseyler hissediyordu. Sevenleri için en zor olan buydu. Doktoruna danisarak, yaninda olan teyzesi ve amcasi kendine ve ailesine olanlari anlatmaya karar vermislerdi. Olanlari, amcasi anlatacakti.
Aci haberi alacagi aksam Ramazan ayinin ilk teravih aksamiydi. Rahmetin oluk oluk yagdigi bereketli günler geceler hürmetine, kalbine sükunet ihsan etmesi için dua ediliyordu. Pazar günü ziyaretçileri varken amcasi hastaneye gelir. Seçilebilecek cümleler yoktu bu aciyi anlatmaya. Amca, kendi acisinin sesini kisarak, dilinde toparladigi cümleleri biraraya getirerek zor olsa da söyler gerçegi.
Kar çiçegi; kesik kesik hiçkiriklarla aglamaya baslamis, böylesi edepli bir aglamaya yanindakiler ilk defa sahit olmuslardi. Saka mi? Dogru mu? Gözyaslari süzülür dilindeki sorularla beraber. Amcasinin elini tutarak, “Amca beni birakma” der. Amca; onun için o anda insanin köküne isaret ediyor olmaliydi, zira hiç birakmayacak kadar simsiki tutuyordu. Bu tablo, bir anlamda ruhun ve fitratin dayanak noktasina isaret ediyordu. Yarali kalbi bunlari hissetmis olmaliydi.
Dilinden ne Rabbine karsi, ne de yanindakilere karsi tek bir isyan veya sikayet cümlesi çikmamisti. Imtihani geçeceginin ilk sinyallerini vermeye baslamisti. Çünkü böylesi zor bir andan sonra namaz kilmasi gerektigini hatirlayip, söylenen teselli cümlelerine tesekkür edecek kadar akli basindaydi...
Acisi gözlerinden okunabiliyordu. Ayni zamanda hal diline, aklina, kalbine, ruhuna, duygularina ve sair diger azalarina ve tarif edilmez bir sükunet hakimdi. Ailesini çok özlüyor, üzüntüsünü Rabbine niyaz ediyordu.
Ayriligin insan ruhunda derin bir hüznü vardir. Yüzündeki derin hüzne ragmen simasindaki tevekkülü okumak mümkündü. Ölüm; rahmet-i Rahman’a, sifaya gönderildiginin göstergesiydi. Orada yenilenme denen bir vakit vardi ve yenilenmeye gitme vaktiydi ölüm. Kar çiçeginin ailesi Rahman’in sifasina, yenilenmeye gönderilmisti.
Ertesi gün yanina gittigimde ayaklarim titriyordu. Herseyi biliyordu, ne söylenebilirdi ki! Hangi cümleler kalbine dokunabilirdi! Bu durumda nasil hissedebilinirdi ki! Bu düsünceler ile odaya yöneldim, derin bir nefes alip kapiyi açtim ve gözlerine baktim. Bir süre hiç konusmadan sarildik ve o hayran kalinacak edepli aglamasiyla, durumunu kendisi anlatmaya basladi. Anlatirken dilinden “Annemi, babami, kardeslerimi kaybettim, onlarla cennete insallah görüsecegiz, artik onlar bu dünyada yok, Rabbim böyle istemis” cümleleri döküldü. Dilimde teselli cümleleri; ama aklimda nasil bir yalnizlik duygusu yasayabilecegi düsüncesi...
Kar çiçeginin gözleri bu alemde sevdiklerinin cemalini görmeyi istiyordu. Kalbi ise; onlarin ebediyete ve yenilenmeye gittigini görmeyi istiyordu. Çünkü insan kalbi ancak bu durumda teskin olabiliyordu.
Gerçegi ögreneli bir gün olmustu. Sakinlestirici herhangi bir ilaç kullanmiyordu. Üzülüyor ve agliyordu, kendisini ziyaretine gelenlere durumunu gözyaslariyla anlatiyor, ancak sözcükleriyle de teselli ediyordu. Üzüntüsüyle beraber tümüyle Rabbine teslim olmustu, sükrü dilinden düsmüyordu. Bakislarindaki derin ve anlamli sükuneti görmek mümkündü. Yalniz olma duygusunu yasadigini düsünerek ne kadar yanildigimizi bir kere daha bizlere göstermisti kar çiçegi...
Bizler yalnizligi etrafimizdaki sahislara yüklüyorduk. Oysa etrafinda ailesi, esi, arkadaslari olmasina ragmen kendilerini oldukça yalniz hisseden insanlar vardi. Yoksa asil bizler mi yalnizdik, bu yüzden miydi üsümelerimiz? Yalniz olmadiginin eminligi okunuyordu sicak bakislarinda. Bu sebepten mi kar çiçeginin gözlerindeki tebessüm? Tebessümden yansiyan sicak bakislariyla isiniyordu üsüyen ruhum... Karçiçeginin yaninda oldugum anlarda adini koyamadigim çekim bu muydu? Bakislarinda gördügüm tevekkül ve teslimiyet üsüyen ruhumu isitiyor orda oldugum süre zarfinda tevekkül lambasiyla içimdeki en kuytu karanliklari aydinlaniyordu.
Her aci kendi yüreginde büyüktür. Acisi kadar büyüktü yüregi. Öyle ki, ona baktigimda, Hz. Ibrahim’in kayitsiz sartsiz tevekkülünü hatirliyordum.
Ona söylenen her bir teselli cümlelerine karsilik, “Dua edin, sadece dua” diyordu. Bu durusu onun çok özel, güçlü biri oldugunu ve içsel donanimin kalitesini gösteriyordu. Her halinden bir veli misali hikmet dersleri aliyorduk.
Bir arkadas hastane odasi mi yoksa evliya gölgesi mi belli olmayan bu odaya mutlaka gitmeli demisti. Evet, hakikaten öyle bir hava vardi, oraya gelen tarif edilmez bir sükunet bulup çikiyordu. Hayatin faniligi dair derslerle çikiliyor, bildiginiz her sey farkli renkler aliyordu hastane odasinda ya da evliya gölgesinde. Kalbi ve diger hasseleri öylesine gelismis biriyle muhatap olmak alisik olmadigimiz duygulari hissettiriyordu.
Hastanedeki geçirdigi zaman içinde her gün yanina gidiyor, yarali kalbinde ki sükunet bakislarini, duru beyaz bakislarinda cennet tebessümünü uzun, uzun seyrediyordum. Çok güçlü bir imana sahip oldugunu düsünüyordum; bu olaydan herkes gibi çok etkilenmis, kendimi ve hayati yeniden sorguluyordum.
Çogu zaman böylesi teslim olma ve tevekkül halini yasayamiyorduk. Bilhassa bu konuda sikintilari olan biri olarak bu zayif yanlarimi onun yarali kalbi onariyordu ve beklide onda tarif edemedigim çekim buydu. Rabbim beni ona karsi çok sefkat ettirmis ve çok sevdirmisti. Muhabbet cemalî isimleri görmeye yardim etmek için verilen ayna idi. Tüm esmalarin sahibi, bu vesile ile ondaki esmayi okutuyordu.
Bana bakan yönüyle her gün farkli dersler aldigim bir süreçti. Hastane kapisindan her çikisimda “benim” dediklerimi, dünyaya ait siki baglarimi düsünüyordum. Benim ailem, benim isim, benim… benim…! vs... Kavramlar içersindeki anlamlar tümüyle degismisti. Esasinda bize ait olan hiçbir sey yoktu. Sadece Rabbim yanimiza olanlari kendini tanittiracak vesileler kilmisti. O varsa hersey vardir hakikatini zihnim tekrarliyordu.
Hakikate dair bu dersleri, hastane odasinda ve yarali bir kalpte Rabbim yeniden, yeniden okutuyordu. Içim çok aciyordu, neleri dert ediyor, nelere üzülüyordum. Böylesi bir imtihanin yaninda öylesine siliklesiyordu ki, tüm bunlar sanki dünyadan çikmis uzay boslugundan bakiyordum, dünyaya ve hayatima. Hayatin içindeki hersey küçülmüs, hizli bir film seridi gibi hayatin faniligi okunuyordu.
Ve ben üsüyordum. Kar çiçeginin güçlü durusu benim zayif hallerime ayine olmustu. Farkinda degildi; kendi yaralariyla baskalarinin yaralarina merhem oldugunun.
Imam-i Rabbani’nin dedigi gibi: “Bu dünyanin en kiymetli sermayesi, üzüntü ve yasadigimiz sikintilardir.”
Simdi kar çiçegi, sevdiklerinin de destegi ile sarmaya çalisiyor yaralarini. Kaldigi yerden hayata tutunmak üzere…
Inanç baharin bir gün gelecegine duyulan çok güçlü bir duyguydu. Kardelenler bahari müjdeler ve sabirla bekler. Ve kar çiçegi, zor ve soguk zamanda imtihana açti gözlerini. Hiç ümitsizlige düsmedi, kime yönelecegini bir an olsun unutmadi. Simdi üsüyordu ve inaniyorduk Kainatin Sahibi onun üstüne en sicak güneslerini dogduracaktir.
Kar çiçeginin kökleri çok saglamdir, en zor rüzgarlara dayaniklidir. Ta en derinden kök salmistir topragin içine. Bu imtihani da geçecektir biiznillah.
Rabbim; Sâfi isminle kalbi yaralarimizi sar. Yaralarimizi rahmetinle, sefkatinle terbiye et, iyilestir. Imtihanlarimizi kolay eyle. Yüzümüzü her daim kendine çevir... Rabbim; ona ve bize teslim olmanin ve tevekkül etmenin en yüksegini güzel sabirla ihsan et…