Özlenen Hukuk Yaşanan Hukuk
Laiklik ise, her ülkede çağcıl uygarlığın bulunduğu en yetkin barış aracı. Bizde ise hep kavga nedeni. Niçin? Çünkü, laiklik Batıda, demokrasinin çoğulcu boyutunun inançlar alanında doğal bir izdüşüm ü olarak algılanıyor. Bizde ise sonuçtan yola çıkılıyor, bu yüzden yapay bir laiklik yaratılmaya çalışılıyor. Bu nedenle de devlet, toplumsal/tarihbilimsel bir gerçek olan dini, denetliyor, yönlendiriyor, ona biçim vermeye çabalıyor, toplumbilimin yasalarıyla çatışma pahasına dini toplumun dışına çıkarmaya kalkışıyor, onu özel ibadet alanının dışında yok sayıyor. Ona eşit uzaklıkta durması gereken devlet, adeta onu devletleştiriyor. Yanlışı söyleyenleri, uyaranları da, gericilikle suçluyor ve sindirmeye yelteniyor...''
''Hukukta da durum aynı. Çoğu hukukçunun, cürüm kastını amaçla karıştırdığını görürsünüz. Duruşma ise, ne yasalara, ne de Batıdaki uygulamalara benzemektedir. Zamanından önce açılan yargılamanın bu en önemli evresi, 'gereği düşünüldü''lerle çocuksu bir mahkemecilik oyununa dönüştürülmüştür. Zaman yiyen, sabır tüketen bir mekanizmanın adıdır, Türkiye'de.
Dahası Türkiye'de bununla da kalmıyor. Uygar dünyadan ödünç aldığı kavramları uygulamada önce yozlaştırıyor, sonra da onları savunmaya ve aldığı dünyaya benimsetmeye çalışıyor. Bir başka deyişle bilimi uygulamaya yansıtacak yerde, yoz uygulamayı bilimselleştirmeye çabalıyor. Boşuna bir çaba. Çünkü araba atın önündedir.
Artık bunlar bitmeli.
Yıllarca bilimin yaşama aktarılması için uğraştım durdum. Gerçekleri sergilemeyi, kişisel kaygılarla, ikbal beklentileriyle hiç ertelemedim. Bu bir ahlak sorunuydu, benim için. Ama 40 yıl geriye baktığımda kendimi, durmadan yuvarlanan kayayı tepeye çıkaran Siyshos gibi hissediyorum. Kaya yine yuvarlanmaya devam ediyor. Bunun da örneğini bulacaksınız kitapta. Değişen pek bir şey yok.
Ve yuvarlamayı ısrarla sürdüren kaya, tepeye taşınmak için yeni Sisyphos'ları bekliyor...''