

|Seslen kendine... İlle de kendine..|
|Neslihan Atmaca|
|firstname.lastname@example.org|


Kendi başına ne zaman kalsa insan, başlar zihin oyunları. Bazen kendini bir ipin ucunda asılı bulurken, bazen yüreğini daldan düşüren bir kuşun göğsünde bulur. Sabrım tükeniyor derken, tükendiği yerden avuntular imdadına yetişir.
Kendi başına ne zaman kalsa insan, mutlu olduğu anları değil de acılarını düşünmeye başlar. İllaki bir hüzün şehri yaratır, acısının pekişmesi için koşar da koşar o pişmanlıktan bir başka hasrete…
Oysa;
Kendi başına kaldı mı insan, önce yüklerinden kurtulmalı. Çünkü zordur nefreti taşımak. Green’in dediği gibi ;“acının labirentinden çıkmanın tek yolu; affetmektir. İnsan, ancak affedince salar ipini acılarının. Farkında olmadan kırbaçladığı yüreğinden özür dileyerek affetmeli her şeyi. En çok da kendini affetmeli.
Kafka’nın dediği gibi, arkasını kendi yüreğinden başka bir şeye yaslamadan, seslenmeli kendine; "Beni üzecek gücü sana verdiğim için kendimden özür dilerim" diye. Kabuk bağlamasını beklemeden yaralarınızın önce kanatabildiğiniz kadar kanatın, yüzleşin en hakikisinden yaşarak tekrar tekrar riyakarlıkla. Korkmayın düşününce özler miyim, ister miyim ya da unutamaz mıyım diye. İnsan en çok da sevdiğine kırılır belki ama bir o kadar da net siler karşılaştığı nankörlükten dolayı aynı kişiyi. Bizi üzen her olayın arkasında plastik kalp taşıyan, özgür iradeye ket vurup, maskelerle dolaşan insanlar vardır. Lütfen ne kadar önemli olduğunuzun farkına varın. Çünkü; hayat farkında olduğun anda başlar. Korkmadığında, adil olduğunda, her şeye rağmen yaşamayı sevdiğinde. Ancak o zaman bir daha ayağa kalkar, bakışları daha keskin, gülüşleri daha alaycı, belki inancı zedelenmiş, belki daha yorgun ve olmadığı kadar kırgın.. Aman yine de ayakta…
Bir dik duruşun, kaç yenilgi, kaç gözyaşı, kaç kalp ağrısı, ettiğini bilemezsiniz.(Frida Kahlo) bir dik duruş nelere patlamıştır oysa, kaç bitiş başlatmıştır bu mücadeleyi. Yaranızın izi, hatırlatmaz olur yaşananları. Sizi siz yapan da bu yaşanmışlıklardır. Her defasında iyi ile karşılaşmak ruhun bağışıklık sistemini çökertir bence. Bazen en bencil, en güvensiz ve en yalancı insanlar karşımıza çıkmalı ki, en büyük fırtına gülümsemek olsun onlara.
Babaannem derdi ki: " Yarını, yarenini iyi seç kızım... İtle yatan bitle kalkar... Gerekirse yalnızlıktan korkma; sadece kendine tıngırdat yaşamın telini... Dostun postu eskimez de ederinden fazla değer verdiğin, yüzünün astarını çabuk yırtar...'' (Meral Demir)
Kendi gerçeğinizi kimseye açıklamak zorunda değilsiniz. Zaten anlayabilselerdi, büyümeyeceğini bildikleri halde bir taşı sulayıp durmazlardır.
“Yük taşımada bazen bir eşekten farkım olmasa da; hiçbir zaman Buridan'ın eşeği gibi, boş arzunun, tercihlerin değerleri arasındaki hiyerarşinin bir ürünü olarak kabul edip açlıktan ölmeye göz yummadım.”diyebilmeli insan.
Şunu unutmayın ki;
Uzun soluk, derin nefes ister.
Derin nefes olmadan ziyandır bütün hevesler.(Meral Demir)
|Etiketler: Seslen, kendine..., İlle, de, kendine..,|