ne derler bilirsiniz, yaz bitti aşıklar şehre döndüler. şikago’ya dönüyorum şu an. neyse ki noel geliyor. annem 2 günde iyieştirdi beni. en son hatırladıklarım, iki biradan sonra iki büklüm yardım istiyordum.
hasta olsam da, kendi kalemde uyumayı başardım. üzümlü kek ise kapıda ağlıyordu yine. ben, zalimlerden değildim. açtım yine kapıyı, ne istiyorsun üzümlü kek diye, sordum.
cevap vermedi.
benimse tek bir sorum vardı:
madem her yerden bloke edip, hayatına anlamayacaktın, bana neden ümit verip peşinden sürükledin? hayallerimle neden oynadın üzümlü kek?
aklıma söz geçiremedim, kalbim kaybetti gerçek hayattaki üzümlü kek’e, ona ben de kırgınım artık, ne olur içeride sonsuza dek seninle uyuyayım, dedi.
birbirimizden özür dilemeyelim, birbirimize sarılmayalım, arkadaşlığımızı kurtarmayalım yani…
konuşmuyor. alıyorum kalemdeki kalbinden içeri. artık sonsuza kadar orada uyuyoruz, hikaye de burada bitiyor.
çocuk kalpli