“Sen bir aptal mısın? O zaman onlara karşı olduğunu söylemeliydin!” Reynold bağırdı.
“Bu neyi değiştirir?”
“‘Bu neyi değiştirir’ derken neyi kastediyorsun? Bundan sonra çürük yemek falan yemeye devam edecek misin…?”
“Yeni bir hizmetçinin aynı şeyi yapmayacağından emin misin?”
“…”Reynold, dikkatle seçtiğim kelimelere yanıt vermedi. [Olumluluk -%3) başının üzerinde asılıydı.
Sakin kalmam gerekiyordu. Hizmetçinin davranışlarının onun yıllar içinde bana karşı tutumundan kaynaklandığını söyleyerek onu kızdırmayı göze alamam. Bu sadece onun sempatisini zedeleyecek ve benim ölümüme yol açacaktı. Bunun yerine bir öfke çubuğu olmasını diledim. Bununla, sadece o çubuğu izleyerek konuşmadaki bir sonraki hareketimi kolayca planlayabilirim.
“Dün babamı hizmetçiyi kovmakla ilgili konuşmak için görmedim.” Sözlerimi düşündükten sonra yavaş yavaş konuşmaya başladım. Denetimli serbestliğim sırasında bir kargaşaya neden olduğum için dizlerimin üzerine çöktüm ve af diledim.”
“Ne?” Reynold şaşkınlığını gizleyemedi. Daha önce bir kez bile özür dilemeyen Penelope’nin sadece özür dilemekle kalmayıp diz çökerek özür dilediğini duyunca şok olmuş olmalı.
“Dizlerinin üstüne…? Yalvardın…? Hayır, bekle… Bunu yapmanı sana babam mı söyledi?” Tabii ki yapmadı. Kendi isteğimle yaptım. Ama Reynold’un yanlış anlamasını düzeltecek bir şey söylemeyecektim.
“Ona denetimli serbestliğimin geri kalanında daha fazla sorun çıkarmamaya dikkat edeceğimi söyledim. O yüzden lütfen bu konuyu bırakın.” Söylemek istediklerimi yüksek sesle söyleyemediğim için yalvaran bir tonda söyledim.
Ona söylemek istediğim kendi işine bakmasıydı. Bu agresif piç sessiz kalıp bu konuşmayı bitirirse, hayatta kalma şansım önemli ölçüde artacaktır. O yüzden birbirimizi aşağılamayalım ve şimdi sessizce yaşayalım, olur mu? Düşündüm.
“Lütfen kardeşim.” yalvardım. Reynold sadece onu bırakması için içimden yalvarırken bana baktı. Söyleyeceği kelimeleri arayarak konuşmakta tereddüt etti.
“Gerçekten…”
Kaşlarını çatmasından ne diyeceğini tahmin edebiliyordum. Bana hakaret ederdi ve her zamanki gibi mantıklı bile olmazdı. Çürük yemek yedikten sonra aklımı yitirdiğimden emin olarak beni deli olmakla suçlardı.
Her şey çok sıkıcıydı.
“Senin hiç gururun yok mu? Sana böyle davranılmasına rağmen bunu öylece bırakacak mısın?”
Sözleri beklediğimin çok ötesindeydi. İçimde bir değişiklik hissettim. Çok öfkeliydim.
“Deli misin? Normalde yaptığın gibi çığlık at ve etrafa bir şeyler fırlat! Zaten bu sana daha çok yakışıyor!”
Reynold bütün bunların kurbanıymış gibi bağırdı. En ufak bir minnettarlık hissetmedim.
“Gerçek genç metresin kolyesini odama koyduğun günden beri böyle şeylerin olmasını beklemiyor muydun?” dedim kontrolsüz bir öfke nöbeti içinde. “Buraya geldiğimden beri böyle şeyler olmasını istediğin için bana böyle şeyler yaptın, yanılıyor muyum?” Söyledim.
“… Ne?” Reynold’un çenesi düştü. Olumsuz beğenisini düşünürsek, gerçekten bunları söylememeliydim ama duramadım. O piç kurusu bana gururumu soruyor olamaz. Bütün bunların suçlusu, Penelope’yi bu noktaya getiren kendisiydi sonuçta. Uşak, baş hizmetçi ve Emily’nin eylemleri, yaptıklarına kıyasla sadece küçük şakalardı.
Reynold sert sözlerim üzerine duraksadı.
“Penelope, o zamanlar…” Kelimeleri sanki nefesi yokmuş gibi sıktı.
“Şu anda bunu bir mesele haline getirmeye çalışmıyorum. Niyetim yaptığın şey için sana kızmak değil. Ne de olsa ben
ayrıca aptalca ve kibirli davranıyorlar.”
“…”Reynold sessizce durdu.
“Her şeyden bıktım,” diye devam ettim mavi gözlerine derin derin bakarak. “Neredeyse bir yetişkinim. Reşit olma törenime hazırlanıyorum. Burada sonsuza kadar Eckart malikanesinde kalamam.”
Reynold’un yüzü soldu.
“Sen… Ne diyorsun? Gideceğini falan mı söylüyorsun?” Sanki reşit olma gerçeğimi hiç düşünmemiş gibi sordu.
“Her şey babama ve ağabeyime bağlı.” Omuz silktim. Reynold’a söylediğim şey, başlangıçta niyet ettiğimden tamamen farklıydı. Babamın veya ilk genç efendinin planladığı siyasi bir evliliğe kurban edilmeye hiç niyetim yoktu. Bunun için gerçekten endişelenmem gerekmiyordu – oyunun olay örgüsüne göre olmayacaktı. Ne olursa olsun erkek başrollerden biriyle bir sona ulaşmayı ve buradan arkama bakmadan ayrılmayı planladım.
Ama merak etme Reynold, seni asla hedef almayacağım.
“Yani benimle ilgilenmene gerek yok, Reynold.” Kendisine bir kez daha bu konuyu aklından çıkarmasını söyledim. Ben başımın çaresine bakarım, o yüzden bana hakaret falan et ve git. Orada durmaya devam etti.
“Banyo vaktim geldi. Lütfen artık gider misiniz?” dedim, kapıya bakarak, Reynald kaşlarını çattı. Şaşırmıştım; daha önce oyunda hiç görmediğim bir ifadeydi. Beğenilebilirliğinin düşebileceği düşüncesiyle kalbim sıkıştı.
Penelope gibi davranmadım. Sözlerimi seçerken çok dikkatliydim! Neden?
O anda Reynold’un güzel pembe saçlarının üzerindeki boş gösterge parıldadı.
[Tercih %3]
ne? Zihnim dondu. Neden hemen yükseldi? Ve bunda %6!? Gösterge ve Reynold arasında ileri geri bakarken şaşkına döndüm.
“… Bir an için bile olsa senin gibilere ilgi göstermekle aptallık ettim.” Sıklıkla parıldayan mavi gözlerde ağır bir hüzün vardı. Konuşmasını bitirdiğinde kapıya doğru yürüdü. Bir şeyler görmem gerektiğini düşündüm. Üzüntü? Hiçbir yolu yok.
Kapıyı çarparak kapattı ve beni sessizlik karşıladı. Başımı elime yasladım, dirseğim masanın ağırlığını destekliyordu. Bir şeyler tuhaftı.
“Seçenekler kapalıyken repliklerim gerçekten o kadar iyi mi?” Kendime yüksek sesle sordum. “Onları her zaman uzak tutmalıyım.” Devam ettim. Ayağa kalktım ve banyoya doğru yol aldım. Reynold’a duşa ihtiyacım olduğunu söylediğimde yalan değildi. Hizmetçileri çağırmak için ipi çektim.
Sanırım artık ona olumsuz bir piç diyemem? Düşündüm.
***
Sonsuza kadar sürecekmiş gibi gelen denetimli serbestlik, ben farkına varmadan sona erdi.
“Saraydan bir davet mi?” Diye sordum.
“Evet leydim. Gençlerin en yaşlısı, hanıma buna hazırlanmasını söylememi istedi.”
“En büyük genç… hayır, en büyük ağabeyim mi yaptı?” Hizmetçilerin ona hitap ettiği gibi ona en yaşlı genç efendi diye hitap etmekten kendimi alıkoydum. Personelin önünde ona ‘ağabey’ demeye devam etmem gerekiyordu. Ben bu ailenin kızıydım, ne de olsa en genç üyesiydim, bu yüzden ona bu kadar resmi bir şekilde hitap etmem doğal olmazdı.
Derrick’in bana gerçekten katılmamı söylediğini düşünmek… Şartlı tahliyemin bittiğini bana doğrudan söylemese de, dolaylı olarak baloya katılmam yönündeki talimatı şartlı tahliyenin bittiği anlamına geliyordu.
“Davetiye bu, leydim.” Emily davetiyeyi iki eliyle tuttu ve bana sundu. ‘Penelope’ adı, kraliyet ailesinin sembolü olan altın bir ejderha resmiyle süslenmiş ince bir parşömen üzerine yazılmıştı. İkinci prensin doğum günü töreni için bir davetti; yarındı
“O halde hemen hazırlanmalıyım…” Emily’den çok kendi kendime mırıldandım. Denetimli serbestliğimin sona ermesinden pek memnun değildim. Sadece odamda kalıp servis edilmek ve iki erkek kardeşle de yüzleşmek zorunda kalmamak istiyordum. Ancak oyunun konusu, Derrick, Reynold ve benim yollarımızın kesişmeye devam etmesinin kaçınılmaz olduğu anlamına geliyordu.
Beklemek. Oyun ve gelecekte olacak olaylar aklıma geldi.
Saraya gidiyorsam, bu, veliaht prensi görebilirim demektir!” Hayır, bu kesin! Penelope’nin saraya gittiğini gösteren bir sahne olmamasına rağmen, ikinci prensin doğum günü ziyafeti sırasında bazı duyular vardı. Bu, veliaht prensin rotasının ilk bölümüydü; ilk çıkışını doğum günü kutlamasında yapıyor.
“HAYIR!” Omurgamdan aşağı ürpertiler süzülürken kelimeler istemsizce ağzımdan çıktı. Veliaht prensin Penelope’nin boynunu tekrar tekrar acımasızca kestiği resimleri hatırladım.
“M… Leydim?” Emily bana endişe ve şaşkınlıkla baktı.
gitmemeliyim Belki sadece hastayım ve gidemem diyebilirdim? O çılgın piçten kurtulmamın tek yolu bu. Paniğin kabardığını hissettim. Emily sadece endişeyle baktı, yanlış bir şey yapmış olabileceğinden korkuyordu.
“Emily! Babam yarınki törene katılıyor mu?”
“Majesteleri yarın işle meşgul olacak. İlk genç efendi size şahsen eşlik edecek.”
Çok mahvoldum.