Malum Cumartesi Pazar pandemi nedeniyle evlerimizdeyiz. Öyle üzereydi telefonum çaldı. Arayan arkadaş ‘İhsan bey Sözcü Gazetesinde Aziz Yıldırım’la ilgili bir yazı okudum. Gözlerim doldu’ deyince, oğlanı yolladım bir gazete aldırdım.
Aziz Yıldırım’la İlgili yazıyı okuyunca hakikaten gözlerim doldu. Ben de onun üzerine Selahattin Kudu kardeşimi arayarak hem Perşembe günkü maçtan hem de Aziz Yıldırım’la ilgili yazıdan bahsederek defigam ettim.
Tesislerde olduğunu ima edince öğle namazımı da kılmıştım. Hava da güzel. Evde oturmak da dert. Atladım bisiklete doğru tesislere. Malum pandemiden bu yana Düzcespor tesislerinin nerede olduğunu bile unutmuşum.
Bakıyorum tesislere yaklaşırken Öncü okulunun koskocaman bayrağı dalgalanıyor. Dönüyorum caddenin hemen başında Aziz Yıldırım Caddesi ve de resmi. Şaşırıyorum. Çünkü 1 yıldır o taraflara yolumuz düşmemiş.
Orada bisikletten iniyorum bir resim çektireyim diye. Benim telefon müsait değil. Oradaki durağa oturuyorum. Malum in cin top koşturuyor. 10 dakika sonra bir genç yakalıyorum. Aziz Yıldırım’ın isminin yanında bir hatıra fotoğrafı çektiriyorum.
Vee Düzcespor tesislerinin önündeyim. Nereden ve nasıl başlayacağımı bilemiyorum. Ancak buranın deprem öncesi Bolu Valisi Nusret Miroğlu zamanında spor kompleksine ayrıldığını da bilenlerdenim.
Zaman içinde 20 yılı aşkın zamanda yapımı süren tesis, en son Mehmet Keleş döneminin son günlerinde inşaatı tamamlanmış. Hatta Dursun Ay döneminde tefrişine başlanmış, o dönemde futbol takımı orada kalmaya başlamıştı.
Gökhan başkanın ilk yemeğinde ben de vardım. O gün bugün ilk kez gündüz gözüyle oradayım. Binanın üzerinde Düzcespor tesisleri yazısı karşılıyor beni. Yanında Türk bayrağı ve de Düzcespor bayrağı dalgalanıyor. Gözlerin başlıyor nemlenmeye. Yanda ne tesadüf Düzcespor takımı çift kale yapıyor. Nefis bir çim saha. Kapıda duruyorum. Bisikletin üzerindeyim, sağa sola bakmaktan düşmek üzereyim. Toparlıyorum kendimi. Gözlerimin yaşını silmeden tesisin önünden ayrılıyorum.
Oradan girsem tabii ki biri beni karşılayacak. Ama gözyaşlarımı göstermek istemiyorum. Dönüyorum baş taraftaki Fenerbahçe için alınan 20 dönümlük arazinin yanından amatör takımları maçlarının oynandığı yere. Kapıların bir tanesi açık. Dalıyorum içeriye. Tesisler tabii ki boş. Arka taraftan geliyorum Düzcespor’un idman yaptığı yere. Hava nefis, her şey güzel. Sanki orada bir kenarda benim için koyulmuş bir de sandalye var. Kuruluyorum sandalyeye. Orada beni görecek insanlarda yok. Sağa bakıyorum güzel, sola bakıyorum apayrı bir güzel. Karşımda nefis bir çim saha. Ötede tesis. Bayrakların dalgalanması, yüzme havuzu, basket ve voleybol sahaları. Bu güzellikleri anlatmak hakikaten çok zor.
Düzcespor’un idmana sona eriyor. Osman hocanın Sultanbeyli maçı konuşması var. Maçın analizini yapıyor çocuklara. Benim oturduğum yerden kalkıp futbolcu kardeşlerime avazım çıktığı kadar bağırasım geliyor. Ve mırıldanmaya başlıyorum.
Hadi beyler. Haydi bugün Düzce şehir Stadı’nda maçımız var. Sezon başından bu yana bu takımı buralara sizler getirdiniz. Kelkit maçınızı kazanacak gücünüz elbette var. Bu maçı da kazanacaksınız. Haydi çocuklar, haydi beyler bu maçtan sonra o stadda şampiyonluk şarkılarına başlayacağız. Kaldığınız o güzel mi güzel tesisler adana, 53 yılı aşkın zamandır o formayı ıslatan insanlar adına şu maçı kazanın.
Haydi çocuklar şansınız bol vurdunuz toplar gol olsun.
Tabii ki beyler bundan böyle geriye bakmak yok. YOLA DEVAM. Bu yol tabii ki meşakkatli yol demiştik. Daha bu satırlarda neler neler söylemiştik. Artık bunları konuşmayacağız. Önceki gün bu takım yeni bir galibiyet kazandı. Hepimizin morali düzgün. Bu çorbada tuzu, biberi, suyu olan herkese binlerce teşekkürler. Tabii ki geriye bakmayacağız. Önümüzde bu takımın 7 maçı var. Kalan maçları kazandığımızda bu takım Ama öyle ama böyle tabii ki ŞAMPİYON olacaktır.
Önceki gün oynanan maçlarda rakiplerin aldığı neticeler de bu takımın lehinde olduğuna göre, bu takımın şansı da iyi mi iyi. Ordu, Kelkit, Bergama ve Kırıkkale ile içeride, Sultanbeyli Aksaray ve Modafen ile deplasmanda oynayacağız. Bu takımları yenmek, bunlardan 3’er puan almak zor mu zor. Ama bu takım buraya kadar gelip liderliğe de yükseldiğine göre, şansı da yardım ettiğine göre şampiyon olacak güçtedir.
Haydi futbolcu kardeşlerim. Sen bir kaç maçtır kalemizi koruyan Orhan, 10 nolu Yusuf, 11 nolu Nevzat, 17 nolu Ömer, 22 nolu Bilal, 26 nolu Semih, 28 nolu Onur, 30 nolu Adem, 40 nolu Oğulcan, 81 nolu Enver, 8 nolu Bulut, 1 nolu Furkan, 15 nolu Abdullah, 19 nolu Ersan, 20 nolu Barış, 27 nolu Mutlu, 66 nolu Kerem bu takımı buraya getiren insanlar sizlersiniz. Sırtımızda taşıdığımız kırmızı lacivert renkli o formanızın kutsallığını sizlere anlatmak hakikaten zor mu zor. Evet çocuklar 53 yılı aşkın zamandır bu formayı ıslatan sizler gibi yüzlerce insan var. Bu formanın yaşaması, bu kulübün var olması için ŞEHİTLİK mertebesine ulaşan belediye başkanımız Celal Kasapoğlu, kurulduğu günden bu yana beş kuruş geliri bulunmayan Koca Çınar’a su taşıyan, bugün ebediyete intikal eden yüzlerce insanımız var.
Evet Düzce Spor formasını ıslatan gençler, bu Koca Çınar’ın bir yerlere gelmesini isteyen bu Düzce’de yaşayan binlerce insan var. Haydi genç kardeşlerimiz, bu insanların sizlerden istediği de belli… Bu takımın şampiyonluğu
Evet beyler, her günümüzde, her maçımızda böyle güzel olsun. Ve en sonunda da bu takım ama öyle ama böyle şampiyon olacaktır. Daha önceki yazılarımda da söylemiştim. Bu takım önce Başkanın sonra da takıma DUALARINI eksik etmeyen insanların katkılarıyla bu şampiyonluk ipini göğüsleyecektir.
Hava güzel. Stadımızın çimleri güzel. Kırmızı-lacivertlilerin Şeref tribününün önünde İstiklal Marşı’mızı okunması ayrı bir güzel. Bu güzellikler içerisinde maç başlıyor. Dakikalar ilerledikçe oyuna bakıyorum. Misafir takıma bakıyorum. Tabii ki gayri ihtiyari kendi takımımıza da bakıyorum. Al birini vur öbürüne. Malum sezon başından bu yana hem yazdık, hem de televizyonda söyledik. Hele hele bu pandemi döneminde hem bizim takım hem de seyrettiğimiz takımların hepsi evlere şenlik. Tabii ki bu futbol seyircisiz olduğu müddetçe böyle gidecek gibi geliyor bana.
Maçın ilk yarısı 0-0 sona eriyor. İkinci yarı başlar başlamaz şube tarafındaki kaleye öyle bir gol atıyoruz ki sormayın. İlk 45 dakikada her iki takımın da hiçbir pozisyonu yoktu. Ama işte futbol. Onun için güzel mi güzel. Topun gol olacağına golün sahibi Ömer Faruk 17 nolu futbolcumuz bile inanmamıştır. 1-0 öndeyiz. 5 dakika geçti geçmedi bir gol daha. Yine golün sahibi Ömer Faruk. 2-0 Galip durumdayız sevincimize diyecek yok.
Maç sürüyor. Konuk takım hocası 5 tane adam değiştiriyor. Bizim takımın hocasında tık yok. Rakibinde bizim kaleden gittiği yok. Ve yiyoruz golü. Dakika 74. Düzce 2 – Bursa 1. Tabii ki homurdanmalar başlıyor. O arada Ömer Faruk dediğimiz sarı kafalı çocuğumuz yine enteresan bir vuruşla durumu 3-1 yapıyor. Bu aralarda bizim hocanın değişiklikleri anca başlıyor. Ve maç bitsin diye bakıyoruz tabii ki. Hayır diyor Ömer Faruk. 10 nolu futbolcumuz Yusuf beyin getirdiği topa güzel vuruyor 4-1. Hakeme bakıyoruz düdüğünü çalsın diye. Bir frikik veriyor beyefendi. Öyle bir gol yiyoruz ki evlere şenlik. Düzce 4 – Bursa 2. Evet beyler kızmak yok, darılmak hiç yok. Bu takım ama öyle ama böyle şampiyon hayırlısıyla….
Perşembe günü Bayrampaşa maçı öncesi Siirt’teki mağlubiyetten sonra yazdığım yazıda ‘Dünyanın sonu değil’ demiştim. Tabii ki değildi. Üstüne üstlük Bayrampaşa maçındaki hakem faciasından sonra şimdi nereden başlayacağımı şaşırdım.
Önce Bayrampaşa maçı öncesi teknik heyetin sahaya sürdüğü 11’den başlamak istiyorum. Malum teknik heyet 2 hafta önce, yani Silivri maçı öncesi göreve başlamıştı. O maç Düzcespor’un 3-0 galibiyeti ile son bulmuştu. Ardından da Siirt mağlubiyeti gelmişti. Tabii ki maçın kadrosunu bu maça gitmediğim için bilmiyordum. Bayrampaşa maçı kadrosuna baktım. Maç sonrası eve gelip bu maçla ilgili yazımı yazayım derken kadrolar aklıma geldi. Silivri maçının kadrosu ile Bayrampaşa maçının kadrosunda bayağı bir değişiklik yapılmış teknik heyet tarafından.
Tabii ki bu teknik heyetin arzusudur. Ona da saygı duyacağız. Ancak bu sezon başı ve pandemi öncesi bildiğimiz kadrodan herkes sitayişle bahsediyordu.
Üstüne üstlük son Ocak ayında yeni transferler de yapılmıştı. Yeni heyetin başında olduğu takım ilk maçı 3-0 gibi net bir galibiyet ile kazanmıştı. Sözüm tabii ki sizlere beyler, bu kadroda yapılan değişiklikleri ben, sen, o yapmadı. Tabii ki sizler yaptınız. Maçın neticesi de ortada, oynanan futbolda ortada.
Şimdi bu maçın hakeminden bahsetmek istemiyordum. Ancak bu pandemi denen bela onlara da sirayet etmiş. Kimi kime şikayet edeceğiz. Hayatımız futbolun içinde geçti. Böyle bir maçta, böyle penaltı veren bir hakeme söylenecek çok şey var. Ama bu yaştan sonra söylemek istemiyorum.
Diğer takımların aldıkları maç neticeleri de ortada. Beyler hakikaten çok zor bir iş. 53 yıllık bir Koca Çınar’a su taşıyan binlerce insan var. Bu yıllar içerisinde bu çınara su taşıyan insanlar üzgün. Bu takımın formasını ıslatan beyler, silkinin artık. Bu iş böyle gitmez. Şampiyon olmak için çok ama çok çalışmanız gerek.
Dünyanın sonu değil
Evet beyler bu geçtiğimiz Pazar günü Siirt’te oynanan maçtan puansız ayrılmak tabii ki insanların moralini bozdu. Ama daha önceki yazılarımda da yazmıştım, bu yol meşakkatli bir yol. Şampiyon olmak tabii ki kolay bir şey değil. Zorda değil. Ama bazı şeyler de istediğiniz gibi olmuyor.
Malum geçen sene başlayan pandemi uğursuzluğu, takımın bir sezon içinde üç hoca değişikliğine gitmesi, sezonun hemen başında başkanın istifa etmesi, akabinde yine göreve devam kararı vermesi, futbol takımının aldığı maç sonuçları, bu takımın ortaya koyduğu futbol…
Evet beyler, olmayınca olmuyor. İstenen olmayınca da insanların moralinin yerine gelmesi zor oluyor. Daha önceki yazılarımda da yazmıştım, geriye bakmak yok, daima ileri…
Haydi beyler bugün yeni bir gün. Bugün Düzcespor’un maçı var. Düzce Şehir Stadı’na malum pandemi nedeniyle seyirci alınmıyor. Yönetim ve bazı insanlar bu maçta hazır bulunacak.
Beyler, sen, ben, o… Bu insanlar belli insanlar. Maça erken gelin, sahaya çıkacak kırmızı lacivert formamızı ıslatacak gençler. Sizler de sahaya çıktığımızda o insanların önünde İstiklal Marşı’mızı okumak için sıraladığımızda hep bir ağızdan sesiniz çıktığınca bağırarak o stadı inletelim. Ardından en büyük görev yine sizlerindir. Malum rakibimiz Bayrampaşa. Futbol kuralları içerisinde ne yaparsanız yapın bu maçı kazanın.
Tabii ki Oradaki bir avuç insan da 90 dakika hiç durmadan avazları çıktığınca sizleri destekleyeceklerdir. Haydi beyler, Haydi çocuklar… 53 yıldır bu şehrin adını taşıyan Düzcespor takımına kiminiz ayaklarıyla, kiminiz de sesinizle katkı sağlayacaksınız. Eğer bu maç kazanılırsa sen, ben, o herkes sevinecektir.
Veri politikasındaki amaçlarla sınırlı ve mevzuata uygun şekilde çerez konumlandırmaktayız. Detaylar için veri politikamızı inceleyebilirsiniz.