Vücudumuz çoğunlukla sudur. Ben kesinlikle o salatalığım. Elverişli bir şekilde, yukarıda bahsedilen güneş yanığı nedeniyle, ince dilimlenmiş ve gösterişli bir restoranda 47 yaprağın üzerinde görkemli bir şekilde oturan yarı soyulmuş salatalıklardan birine yükseltildim ve görünürde bir dilim avokado veya peynir parçalanması ile 23 dolara mal oldu. . Hidrasyon, kahve lehine sürekli olarak unutmam ve doğrudan güneşe vurmam, sürekli ve temel bir ihtiyaçtır, çünkü yanıyor olmak ve kelimenin tam anlamıyla parçalanmak, gerçekleşene kadar gerçek görünmüyor.
Merakla, vücudum nem konusunda dayanıklıdır. Saçım nemli olduğunda daha güzel (ruhum ölür, ama her neyse; eşit). Cildim her türlü nem seviyesini idare eder. Losyonun okşaması, uzun zamandır beklenen su dolu bir bardağın coşkusu olmadan gözetimsiz bıraktım ve bana susamış olmadı. Tufan ve çölün tenimde hız trenleri olmadan haftalarca, aylarca, yıllarca dolaştım; cildim, vücudum büyüdü.
Hız treni olmadan, kendimi rahatsız etmeyen pamuk çarşafların içinde buldum. Bulut korkumu ve boş bardaklarımı kaybettim. Kuru sıcakta ıslanan soğuğun getirdiği sürpriz mutlulukla keşfettiğim ya da daha iyisi yüzüme düşen damlacıkları sevdim. Her hareketimde kolay neme alıştım.
Günlerim uzuyor ve gecelerim de öyle; hayatım esnektir ve içinde özgürce yürüyorum.
Dün gece, gölgelerin altında ve nispeten sessizce, kalbimin hemen solunda, güneşi görmeyen veya bana hiçbir şey için ağlamayan bir yama buldum. Kaba ve çiğ ve parmaklarım çaprazlaştıkça, büyülenmiş levhanın parmaklarımdan çekildiğini hissedebiliyorum. Aniden eksikliğini duyduğu özlem boğazıma kaçtı ve hemen kavurdu. Değişen gölgelerde, parmaklarımın bu soluk benek üzerinde toplanıp sulanan tüm anlarımı ikinci sırada yaşayarak ikinci sırada yaşadım.
Ellerim kalbimin hemen solunda oturdum ve uzun zaman önce bazı destanlardan sağlıklı pürüzsüzlüğünü hatırladım. Esnediğimde veya kıvrıldığımda yumuşaklığını ve verdiğini hatırladım. Varlığının netliğini, kolaylığını , hayatımda, bedenimde, ellerimi sıkan o kadar somut bir vahşetle hatırladım ve değerli aradığım eksikliğimi dikkatli uyluklarımın her tarafında ağladım.
Güneş içeri süzüldü ve yamalı, kavrulmuş toplanmamı aydınlattı. Kavurucu sırlarının ve çoğu zaman affetmeyen ışığının altında, gözyaşı dökmeyen yamamın işlenmiş olduğunu gördüm, evet ve biraz buruşuk. Ancak kuru değildi.
Hatırlandı, görüldü.
Günümü, yanımda pek de sıradan olmayan bir su şişesi ile geçiriyorum. Olaylarımı anımsatan bir endişeyle idare ediyorum ve dikkatliyim. Beklenmedik sel için evimin pencerelerinden bakıyorum, ancak çoğunlukla, izlenmemiş, neredeyse kavrulmuş, bakımdan oluşan gizli örneklerime bir bakış atıyorum.