02.02.2016 12:54:11
Geçenlerde yaşadığı hiçbir günü unutmayanlar başlığında bir yazı okudum internette. Bazı insanların her günü anımsayabildiğinden söz ediyordu.
Yazının ayrıntılarına girmek istemiyorum, tanıdığım bazı kişiler, diyelim benimle ilgili bazı olayları çok rahat anımsayabilirken, benim belleğim bu konuda bomboş! Kuşkusuz benim de anımsadığım, unutmadığım, belki de unutmak istemediğim 'bana özgü bir geçmiş' var.
Yaşlanma etkisi midir nedir, anlık unutmalar daha çok oluyor orta yaşları geçtiğim şu günlerde. Yazma ve okumayla ilintisi olup olmadığını düşünüyorum ister istemez. Her gün yazmayı düşünmekten başka şeyleri belleğe almaya yer kalmıyor herhalde.
Bellek çöpü diye bir kavramdan söz etmeli burada. Birçok şeyi ayrıntılarıyla anımsasak iyi olmazdı sanırım. Bir de insan yaşamında rutin yaşama şekilleri vardır. Belirli tarihlerde aynı şeyi yapar dururuz. Yaşamanın kolaylığıdır bu. Dönemsel değişiklik gösterir. Ev değişince değişir örneğin rutin. İş değiştirince, yolculuğa çıkınca, evlenince, boşanınca vb. nasıl değişmesin, başka bir dünyanın içine giriverirsin.
Yukarıdaki paragrafı yazarken iş nedeniyle bölünüverdim, uçtu gitti düşündüklerim! Hoş, yeniden anımsamaya çalışıp iyi kötü buldum. Ancak yazarken bölünmemiş olsaydım aynı şeyleri mi yazardım, bilemiyorum.
Şimdi de gidip bir sigara içip geldim.
Belleksiz insan olmaz, Alzheimer hastalığına yakalanan bir kişinin yakınlarına sorun, belleksiz insan başka birisidir artık. Kendisi bile değildir o!
Hayvanın bile belleği var, yaşama güdüsüdür o. Bitkilerin, hatta cansız maddelerin bile belleği olduğu söyleniyor.
Belki de, suyun belleği bizimkinden daha önemli!