Çok şükür seneler sonra, eskiden sahip olduğum o yüce umursamazlık vasfına tekrar kavuşmuş bulunmaktayım. O kadar umrusamaz bir haldeyim ki, 3 aydır blog ile yaşayan çocuk, yazı yazmaya niyetlensede amaan yazsam ne olcak boşveer demeye başladı. Bunun üzerine blog biraz ciddileşmeye başlayabilir. Hergün paylaşım yapmaktansa, faydalı birşeyler olduğuna inandığım şeyleri paylaşma yoluna gidebilirim. Hergün faydalı şeyler bulabilecek kapasitede bir insan olmadığım için birkaç günde hatta haftada bir yazı yazma durumları baş gösterebilir.
Ayrıca amaçsız bloğun farkettirmeden bir kaç amaç edindiğini ve başarılı olduğu konusunda hislenmeye başladım. Başarı derken genel anlamda kullanılan başarıdan bahsetmiyorum. Amaca ulaştığını kabullenerek başarılı diyorum. Başarılı bir blog oldu demiyorum. Çok fark var. Herhangi bir açıdan başarılı bir blog olduğunu da düşünmüyorum zaten.
Bundan sonra yine ben gibi bir blog olmaya devam edeceği kesin. Hizmet ettiği amaçlardan bahsedersem biraz;
*Yazmazsam deliririm dediğim bir dönemde, yazdım ve delirmedim. Sağlıklı bir psikolojiyle yoluma devam ediyorum ve artık yazmaktan ve yazdıklarımı paylaşmaktan daha çok zevk alır oldum.
*Blog, etrafımdaki bir çok kişinin blog yazmaya başlamasında ve eski yazarların tekrar yazmaya başlamasında itici bir güç oldu. Bugün herbirimiz anlatmak istediğimizi dile yazıya dökebilecek durumdayız yada o yolda ilerliyoruz.
Bu umursamaz ruh hali devam ettikçe hayatın tadını çıkarmaya devam edicem. Ayda bir beni görmeye başlarsanız meraklanmayın. Keyfim fazlasıyla yerindedir. Yeniden doğmuş gibiyim :D Sıkıntıda olan herkese nasip olması dileğiyle. Hepinize Saygılar , bazınıza sevgiler..(hümanizmin çöküşü)