Şimdi Ukrayna topraklarında yaşayanlar arasında (onların arasında gerçek ukropatriotlar var, Rus insan varlıkları var, aynı zamanda saf bir şekilde devrimden önce kendi değerlerini almalarını bekleyen “Zhanobanderovtsy” de var) yeni bir tür ortaya çıktı.
Bu türe kardeşçe laminasyonlar denir.
Daha yakın zamanda hatırlarsanız, bu insanlar LJ'lerinde Rusların sığır, kapitone ceketler, katsap, Muskovitler, Finno-Ugric halkları, Asyalılar olduğunu söyledi. Ukrayna toprakları halkı Rusya'yı dostane bir şekilde gönderdi. Rus ordusunun üç paslı olduğunu tanka ve distrofiden düşen askerler. Rusya'daki insanlar güçten nefret ediyor. Ve genel olarak, şimdi "Bandera gelip düzeni geri getirecek." Yani, George Bush uçak gemisi uçacak ve Rusya'yı nükleer bombalarla atacak, bu yüzden Ukrayna topraklarının tüm nüfusu çok mutlu.
Sonra Kırım kalktı ve Rusya'ya gitti. Uçak gemisi gelmedi. Ukrayna topraklarının güneydoğusunda Kırım'a gıpta ve talepler var - en azından federalleşme.
"Seçim" konusunda, daha önce bir sürüyü vergilendiren iş adamı; deli teyze Muscovites'i nükleer ateş etmeye çağırıyor оружия (Hastane yatağında onu alt etti mi?); frank haydutlar ve naziler. Darth Vader'in geçmemesi üzücü - neredeyse tüm şirketten daha iyiydi.
Ukrayna bölgesi, ekonomik iktidara sorunsuz battı.
Kardeşçe inlemelerin türü baharda manolya gibi gelişir.
Kısacası, inilti kulağa şöyle geliyor: “Evet, biz kardeşiz ve kardeşiz, neredeyse Bulgarlar gibiyiz! Birbirimize yardım ettik - Hitler'in bizi yenmesine yardım ettiniz ve gaz harcamanıza yardımcı olduk. podderzhdalis ... Ve sen, zayıflığımızdan yararlanan, Kırım, götürüldü! Uh, bu Kırım'da, orada hizmet yoktu ve genel olarak boktan insanlar, orada yaşıyor - Muskovitler, ama artık bize kardeş değilsin! Evpatoria, Fiolent'teki kızlarla bizi öpme, Sevastopol'daki arkadaş canlısı şirkette tombul olma, yapışma ve Yalta mesire. Nasıl biz arkadaşlarım böyle idi utandığını yok! "
Öyleyse, bu konuda ne söylemem gerekiyor - bazı meslektaşlarımıza ve genel olarak ilgilenen herkese.
Sadece bir tarih.
Harika bir kongre olan Kharkov şehrinde idi. Diyelim ki, bir yüksek öğrenim kurumunda kongre çerçevesinde küçük bir resepsiyon yapıldı. Elbette, dar bir insan çemberi için resepsiyon. Çoğunlukla gelen, ancak biraz ve yerel olan Muskovitler. Rektör bizi aldı. Lüks ofisinde (okul fakir değildi, üniversite değildi, bir kerede diyelim) lüks bir masa döşenmişti. Rektörün kendisi de büyük saygı gördü. Bütün biyografisiyle. Askeri sömürüler. Şaka yapmıyorum.
Ve birkaç bardak büyüdü. Ve birkaç lezzetli atıştırmalık yenir. Konuklar Kharkov ve Ukrayna'ya aşık oldular. Tüm hayatım boyunca Belovezhskaya komplosunu ihanet olarak nitelendiren ve üç Rus halkının ayrı bir varlığı bir hata bile olsa, ben bile bağımsız Ukrayna hakkında iyi bir şey çıkardım. Yine - şaka değil.
Sonra rektör kalktı. Tepki kelimesiyle. Beklendiği gibi başladı - misafirlere övgü ile. Daha sonra, böyle güzel insanların Kharkov'a taşınabileceği gerçeğine yumuşakça döndü, orada kibarca kabul göreceklerdi. Gülümsedi ve başını salladık.
Ve sonra bir şey beyindeki rektörü tıklatıyor gibiydi. Ve konuşmasına devam etmeye başladı. Belki de yetkililerin varlığı bir rol oynamıştır? Hayır, her şey içtendi.
"Burada Ukrayna'da refah var!" - rektör dedi. “Ve sen, Rusya'da, yakında açlık ile şişecek ve birbirlerini yiyeceksin! Gaz ve yağına kimse ihtiyaç duymayacak, Kharkov bilimcilerimiz artık bir dolabın büyüklüğü olan portatif toryum reaktörlerini icat ettiler! satmak ve gazınızı yiyeceksiniz! Ve insanlar her tarafınıza koşacaklar, ama yine de sokaktaki Katsap sokaklarından intikam alanları görmeye devam edeceğiz! Rusya bir ülke mi? Yanlış anlaşılma! Şimdi onu parçalara ayırmanın zamanı! "
Konuştu ve konuştu. Arkasında Büyük Vatanseverlik Savaşı olmasaydı, madalyalar ve emirlerle mücadele, kan dökmek, biri bir şeyler söyleyebilirdi. Keskin. Ya da çık. Yarım yüzyıl daha genç olsaydı, sohbete devam etmek mümkün olurdu. Ve biz sadece oturduk. Misafirperver misafirimiz gönüllü olarak Rusya'da hangi korkuların yaşanacağını ve Ukrayna'da ne zevklerin olacağını anlattı. Sonra bardağını içti.
Tabiki masaya koydum.
"Peki nasıl?" - o zaman ben de saf bir şekilde Ukraynalı bir milliyetçi olmadığını düşündüğüm birisini sordum. “Böyle bir kurumun rektörü nasıl taşıyabilir?” “Evet, yaşlı, Seryozha, boşver!” - muhabirim kıkırdadı. "Eski bir tane içtim ..." "Fakat bu ne anlama geliyor - ortak bir fikir? Burada bile, Kharkov'da mı? Rusya bir bok, bizden nefret mi ediyorsun, bizimle sorun mu bekliyorsun?" "Yaşlı biriyle ne yapılır ..."
Mevcut tüm Ukrayna vatandaşları aynı şeylerden bahsetti. Ve gözlerini sakladı.
Ve aniden nedenini anladım.
Bu eski kahraman dede (bu arada, kanla saf Ukraynalı değil) akıllarında neler olduğunu söyledi. Şey, hiç de değil, maksimalizmle cehenneme. Çoğunlukta.
Onlar Ukraynalılar, Ruslar, Yahudiler ve Gürcüler idi, ama gerçekten Ukraynalı milliyetçiler oldular. Hayır, henüz kan açısından değil, kanın milliyetçiliği son yüzyıldır, hüzünlü hitler eğlencesidir. Hatta dilin milliyetçileri bile değildi - gülünç, gülünç, polonizm dolu, şimdiki bir Ukrayna dili. Muhtemelen içtenlikle birini kendi saflarına kabul ederlerdi - sadece MOV'u seveceğine söz ver ve ritüel olarak halka açık yerlerde bir şeyler söyle. En yüksek “Amerikan” tür milliyetçiliğine bile sahip değillerdi - devlet münhasırlığı milliyetçiliği, oh hayır, dürüstçe ABD’yi dünyadaki ilk sıraya, hatta Polonya’nın bile kendisinden daha uzun sürdüğünü söylediler. Hayır, Ukrayna'nın uber bir başarı olduğuna inanmak gerekli değildi.
Bu fikrin milliyetçiliğiydi. Tek bir denetlenebilir fikir. Aynı milliyetçilik, doğumdan bu yana Nazizm kokuyor.
"Ukrayna Rusya değil". Ve sonuç olarak: "Ukrayna Rusya'dan daha iyidir."
İnan! Ve Rusya'dan nefret ediyorum. Tüm kalbimle nefret ediyorum, çünkü bunun için, Ukrayna yaratıldı, tasarlandı, yakıldı ve dolduruldu. Ruslardan nefret ediyorum. Atalarından nefret ediyorum. Hikayene tükür. Babanın adını boşver. Daha fazla suç topla, göğsüne saklan ve biraz bekle. Ve sonra Rusya'nın açlıktan nasıl kabardığını hayran kalacaksınız. Ve hangi Rus mültecinin pantolonunuzu temizlemeyi hak ettiğine karar verin.
... Ortaçağ Katoliklerinin cenneti bir bulutun üzerinde oturmayı hayal ettikleri, domuz yağı ambrosialarının olduğu ve cehennemde günahkârların işkencelerine hayran oldukları için.
Bu nedenle - kardeş inleme, sevgili Ukraynalı yazarlar ve onlar gibi diğerlerine ihtiyaç yok. Seni umursamıyoruz. Çeyrek asırdır neden büyüdüğünüzü biliyoruz - ve zeki erkeklerin en örnek öğrenciler olduğu ortaya çıktığını biliyoruz. Etnositleri nasıl yürüttüğünüzü, Rusça dilini nasıl sıktığınızı gördük - ve Rus halkını "Ukraynaca" ya çevirdik. Ve eğer biri diğerini yok etmek için yaratıldıysa, iki devletin birlikte ve yan yana olamayacağının farkındayız.
Ve bu temelde hareket edeceğiz.
Üzgünüm ve yardım - biz olacağız. Büyük Rusya'nın sakinleri, dünyanın hangi bölgesinden geçtikleri ne olursa olsun kaderlerini ve sarhoş üç kişiliğini gizli tutuyorlar. Her kim olursa olsun millet - Büyük Ruslar, Küçük Ruslar, Belaruslar, Tatarlar, Başkirler, Yahudiler, Çeçenler.
Aynı zamanda, vatandaşlarına sevgiden yaratılmayan çorak ve mahkum bir ülkenin, liderlerin emellerinden değil, ütopik fikirlerden değil, ulusal komplekslerden ve suçlardan bile - çorak ve mahkum olduğunu - ancak yalnızca başka bir ülkenin ve diğer insanların inkarından anlayacağız. nefret ve yalanlardan.
Genel olarak - senden nefret etmeyeceğiz, ukropatriotov.
Hatta Rus tohumlarını veya Amerikan patlamış mısırlarını alıp izliyoruz.
Sempati ile.