Sanatçı olmak zor iştir. Çok şey gerektirir.Yetenek gerektirir.yetmez farklı bir bakış açısı gerektirir.Özgür düşünme gerektirir.Eleştirel bakış gerektirir,olup bitenden rahatsız olma ve hayata bir şeyler katma azmi gerektirir.Bir ilerlemeci bakış gerektirir.Tepeden değil hayatın içinden bakma yetisi gerektirir,gördüğü yanlışı görmezden gelmeden söyleyebilme dirayeti gerektirir.Aşk gerektirir ,şevk gerektirir.Hülasa milleti bir yerden bir üst noktaya taşıyacak bir zeka gerektirir.Birinin, bir sistemin bir siyasi fikrin kölesi olmadan bir ideolojiye angaje olmadan tam bağımsızlık gerektirir.Bedel ödemekten korkmamayı gerektirir.
Babası liberal olmasına rağmen kendisi solcu olduğu için hep yalnız ve yoksulluk içinde yaşayan Balzac; Fransız Devrimi'ni adaletsizlikleri azaltmaktan yana daha çok güçlendirdiğini , devrime karşı söyleyecek kadar korkusuzdur. "Marion de Lorme" isimli eserine sansür uygulanınca,bu sansüre "Hernani" oyununu yazarak karşılık veren Victor Hugo ,sansüre karşı özgürlüğü savunan bir başkaldırış ortaya koyduğu için büyük sanatçıdır? Tolstoy, Hristiyanlıktaki ölümsüzlük düşüncesini, Ortodoks Kilisesi'ni ve her türlü siyasal iktidarı yadsıyan, kendine özgü bir tür Hristiyanlık anarşizmine karşı geldiği için kilise tarafından aforoz edilmeyi göze alıp doğrularından vazgeçmemiştir? "Çözümde görev almayanlar problemin bir parçası olurlar "diyen Goethe, sanatçının çözüme katkısının büyüklüğünü vurgulamış sanatçının sessiz kalamayacağını haykırmıştır. Rusya'nın askeri sistemine karşı tepkisinden dolayı dört yıl başkente girmesi yasaklanan Puşkin şiir ve roman yazmayı daha büyük bir şevkle sürdürmüş daha da eleştirel olmuştur. Bayram Paşaya yazdığı hicviyeden sonra boğdurulan NEFİ idamını imzalayan zenci görevlinin kaleminden damlayan mürekkebe "efendin mübarek kanınız damladı"diyecek kadar korkusuz değil midir? Asılmaya götürülürken " şu ellerin taşı yaralamaz da beni, ille de dostun bir tek gülü yaralar beni" diyen Pir Sultan Abdal'ı korkutmak mümkün müdür?
Sanatçısı susmuş bir milletin sesi kesilmiş demektir.Sanatını layıkıyla milleti için yapan sanatçıların korkuları yoktur.Biliniz ki muktedirin yanında yakınında olanlar ancak muktedirin nimetlerinden faydalandıkları sürece orada olacaklardır.Sanat onlar için asla amaç olmayacaktır .Sanatçının temel görevi gördüğü her şeyde bir eleştirel yön bulabilecek yeteneğinin olmasıdır.Zaten toplumlar gördüğü her şeyi alkışlayacak binlerce menfaatperesti içinde barındırmaktadır.Bu menfaatperestler içinde farkı olmayana sanatçı denemez.Devletler sanatçılarından korkmazlar çünkü silah elinde olan bir güç kalemden korkacak kadar acizleşemez.
Biliniz ki:
BU ÜLKENİN GERÇEK SANATÇILARI HEPİMİZİ RAHATSIZ EDEBİLECEK ŞEYLER SÖYLEYECEKLERDİR. BIRAKINIZ SÖYLESİNLER .YOKSA HİÇBİR ZAMAN UYANAMAYACAĞIZ. UYKU ANCAK RAHATSIZ EDİLİNCE UYANIKLIĞA DÖNÜŞÜR.