Bir ara yolboyunda, yani demiryoluna taş çektirmek için çavuşluk yapanlar yaygara yapıp para avans dağıttılar. “Günde bu kadar para kazanıyorlar, şu kadar para
kazanacaksınız!” diyorlardı. Biz de heveslendik. Ali abimle birlikte hazırlığımızı yaptık. Halbuki, işimiz var, yani pek ihtiyacımız yoktu.
Neyse, biz de biraz avans para aldık. Kafilece eşeklerle yola koyulma günü geldi. Bir kat örtüyü eşeğin sırtına yükleyip yola çıktık. Kona göçe, gide gide Palo’ya vardık.
Üç gün dinlendik, işbaşı ettik. 10 gün çalıştıktan sonra “İş bitti” dediler. Ne yapacağımızı şaşırdık. Abimin yaşı tuttuğu için, işçi olarak Erkenek Tüneli’nde işe girdi.
Fakat yaşım küçük olduğu için, beni işe almadılar. Ben boz eşeğimle kaldım ortada. Birkaç gün işsiz kaldım. Bir de haber aldım ki, bir taşeron bir taş toplama işi almış.
Hemen biz işsizler birlikte oraya gittik. Bize birer çadır, malzeme verdiler. Çalışmaya başladık.
Bir iki ay kadar çalıştık. Memleketimize yetişecek kadar para kazandık. Gerçi biz bekar olduğumuz için bütün zorluklar bize zevkli geliyordu. Fakat evli ve çocuklu olanlar
için bu yolboyu çalışmaları, bir çile, bir işkenceden başka birşey olamazdı… Şöyle ki, çadırların geç gelmesi, bulunmaması veya yetişmemesi, yağmurda yaşta bu rezilliğin
ta kendisi oluyordu.
Mayıs 1950’de, palasçı kafilesi ile demiryoluna palas dökmek için Elazığ’ın Genç ilçesine gittim. Orada 50 gün kadar çalıştım. Eşeklerle taş taşırdık. Bir hastalık geldi.
Eşeklerimiz öldü. Borçlu olarak köye döndüm.
1951-54 yılları arasında, kademeli olarak İskenderun’da, Bilgin Maden Şirketi’nde çalıştım. İskenderun’da iyi para kazanarak köye döndüm. 1955 yılında ticaret yapmak
maksadıyla gurbete çıktım. Seyyar satış yaptım. Ve başarılı oldum, kazançlı olarak köyüme döndüm.
Fakat ne iş yapsam, çalışmadan yılmazdım, okuma işini de ihmal etmezdim. Ancak bu yaşıma kadar, bir defa kuyuya düştüm. Üç defa kollarım kırıldı. Bir sefer de kolum
omuzdan çıktı. Fakat mahalli kırıkçılar bu işleri çok iyi biliyorlar ve hiç karşılık beklemeden iyi ediyorlar idi.
Cümlesinden Allah razı olsun.