Aşağıdaki pasajlar, Pascal Gielen ve Barend van Hausden’in Richard Sennett’la gerçekleştirdikleri “A Plea for Communalist Teaching” başlıklı söyleşiden seçilmiştir. Teaching Art in the Neoliberal Realm: Realism versus Cynicism içinde, ed. Pascal Gielen ve Paul de Bruyne (Amsterdam, 2012) s. 33-46. Atelier Populaire’de tipik bir çalışma günü, 1968 Zanaatkâr başlıklı kitabınızda, sanatın bireysel bir girişim olduğunu, buna
Ortaçağ’da Avrupa’da önemli sanat projeleri, genellikle kiliseler ve tarikatlar tarafından yarı dinsel meslek örgütleri olan loncalara yaptırılır. Kurumların yetkilileri sipariş edilen resim, heykel, vitray, minyatürlü el yazmalarını ustalara hazırlatıp onları denetler. Bir usta kentin yönetiminde sözü geçen bu derneklere alınabilmek için kendi alanındaki becerisini göstermelidir. Bunu yaptığında dükkân açıp çırak tutabilir ve siparişleri kabul edebilir.
İnsan bedenini ömürlendirmek amacı esas alınarak tarif edilebilecek hekimlik mesleği, varlık, doğa ve toplum hakkında hüküm sahibi olacak kadar olup biten her şeyin farkında olmayı gerektirir. Bu bakımdan hekim uzmanlaşamaz, uzmanlaşmayı esas alan bir tıp eğitimi hekim yetiştiremez; bayağı pragmatizm icrası anlamında zanaatçı olur. Hâlbuki ‘neden’ sorusunu sormayı düstur edinmiş her meslek erbabı, bilgelikten pay