

Gayrı samimi halimiz, ilgisiz tavrımız ve dahi ancak kendimizi
kandırmaya yetecek bir avuç his ve bir o kadar heyecanımızla
cenaze alanlarında, düğün salonlarında mucize bekler hale geldik.
Oysa ilgisizliğin pençesinde kıvranan gençlerimizin hali, bir
kıymık gibi batmalıydı yüreğimize.
Dilsiz, millî kimliğinden habersiz, isteksiz, yörüngesiz
gençler içimizi kanatmalıydı.
Bu nahoş tablo karşısında kalbimiz sıkışmalı, nefesimiz daralmalı,
uykumuz kaçmalıydı.
Ne yazık ki, bu resme bakıp resimden içeri giremeyen
duyarsızlaşmış yorgun gönüllerimizle köklü çözümler üretebilmemiz
de oldukça zor gibi.
Evet, bu acı tabloyu birlikte seyrediyor, bu feryadı birlikte
dinliyoruz. Ama ne yazık ki gerçeği görüp, gereğini
yapamıyoruz.
Kim istemez, akademik başarının yanında kültürel ve sosyal
başarıları kucaklamış donanımlı bir nesli?
Kim istemez kalp ve kafa bütünlüğünü sağlamış, sevgi ve hoşgörü
atmosferinde huzurlu bir gençliği?
Kimin sevdası değil böylesi bir nesil?
Hep söyler dururuz:
Gençliği olmayanın geleceği olmaz!
Gençlik, doldurulması gereken boş şişe değil, yakılması gereken
bir meşaledir.
Gençlerimize biz sahip çıkamazsak onlara birileri mutlaka sahip
çıkar.
Hal böyleyken hani gayretimiz, nerde icraatımız?
GENÇLİĞİMİZİN HALİ YÜREĞİNİZİ KANATMIYORSA...
Kim ne derse desin, gençleri iyi anlayabildiğimiz söylenemez.
Gençlerin, büyükleri anlayamadığı da bir gerçek.
Peki, şu soruların muhatabı konumundaki vicdanlarımız ne durumda?
Gençlere inanabildik mi?
Gençliğimizin geleceği konusunda samimi olabildik mi?
Onlara yetki ve sorumluluk verebildik mi?
Yoksa Gençler büyükleri anlamıyor, gençler saygıda kusur ediyor,
söz dinlemiyor! diyerek komik mazeretlerin arkasına mı
sığındık
Onları, küçük hatalarından dolayı ötekileştirdik mi?
Bu kültürü bizlerden öğrenmesi gereken bu nesli bizler ne kadar
anlamaya çalıştık, bu konuda ne kadar samimi olabildik?
Kaçımız samimiyetle bu işe yüreğimizi koyduk?
Oysa etrafımızda (beğenmesek de) niceleri var ki sevdalıdır
gençliğe.
Sözü çoktan aşarak gençlik sevdasıyla dolup taşmışlar onlar. Çünkü
onlar geleceğe inanıyorlar.
Çünkü onlar samimi.
Onlar ki gördüğü her gençle gönül bağı kuruyor, gençleri sevgiyle
kucaklıyor, sabırla, samimiyetle dinliyor.
Yakın çevremde öyle arkadaşlar tanıyorum ki bunlar, çarşıda
pazarda gördüğü her gençle diyalog kurup onların sorunlarını
çözme, bu gençlere tarih ve kültür bilinci verme gayretindeler.
Bunlar, ulaşabildiği her gençle gönül bağı kuruyor, onların
ihtiyaçlarını temin ediyor.
Bunlar, bu gençleri evlerine davet ediyor, onlara ikramda
bulunuyor, annelik-babalık yapıyor, öğrencilere burs temin
ediyor, kalacak yer, barınacak imkân sunuyor. Sabırla, hoşgörüyle
gençlerin ellerinden tutuyor, gönüllerine giriyor.
Ya biz, ya bizim kurumlar?
Merak ediyorum, kaçımız gençlere kapımızla birlikte yüreğimizi
açtık da karşılık bulamadık?
Biz, şikâyet etmeyi, eleştirmeği, dert yanmayı iyi biliriz.
İyi biliriz biz kırıp dökmeyi, ideali hançerlemeyi.
Efendim gençler duyarsız, bu nesil isteksiz. Gençler diliyle,
kültürüyle barışık yetişmiyor!
Yapmayın Allah aşkına, ne verdik ki ne istiyoruz?
Gençliğe kültür iletişiminde model olmak, donanımlı bir
gençlik yetiştirmek yürek ister, sabır ister, birikim ister, emek
ister.
Lafla nerde peynir gemisi yürümüş ki?
Olmuyor, değiştirmek zorundayız metodumuzu, yenilemek durumundayız
tarzımızı.
Acilen bir şeyler yapmak zorundayız. İnatlaşarak, küserek, afra
ve tafrayla olmuyor işte!
Emek vermeden, yüreklere inmeden, güle oynaya kim ideal gençlik
yetiştirmiş ki?
Çocuklarımız nereye gidiyor, nerelerde vakit harcıyor? diye çok
mu merak ettik?
Vicdanımızda karşılığı var mı şu soruların?
Gençliğimiz; kültürün, inancın, akademik başarının neresinde?
Onların duyarlı oldukları konular neler?
Kim yönlendiriyor onları, kimi model alıyor gençliğimiz?
Neymiş efendim gençlerin bir kısmı saçını uzatıyormuş, hatta
sigara içenler bile varmış
Yok efendim, bazı gençler usul bilmiyormuş.
Yapmayın Allah aşkına, genç bunlar.
Genç, bir yönüyle de zaten sorun demek değil mi?
Bu krizi, büyüklerin çok iyi yönetmesinden başka
çözüm bilen var mı?
Bize düşen; çok söylemek yerine, sabırla, samimiyetle çok iyi
model olmak, gençlerin çığlığına kulak vererek onların
kalplerindeki feryadı daha derinden hissetmektir.
Aksi takdirde yeni nesil, kâfe fon müziği
eşliğinde hayatın çözümsüzlük girdabında boğulurken büyükler de
kültür meşalemizi tutuşturacak güzel gençlerin özlemiyle kahrolup
gidecektir.
Bırakalım her toplantıda Kafkasyayı kurtarmayı, ne olur
bir gün de ilgisizlik ve belirsizlik girdabında nefesi daralan
yüreği parçalanan öz evlatlarımız için bir şeyler yapalım. Ama
mutlaka konuşmanın ötesinde bir şeyler.
Ne acı ki bu konuda en duyarlı olması gerekenler bile, biraz
realite, biraz hayal, yarı mektep, yarı medrese, yarı his, yarı
mantık yamaçlarında yürüyor ve gönüllerine göre geçmişin ahengini
yaşıyor.
Ruhu ve zihni aydın, diliyle, kimliğiyle barışık, kültürü
omuzlarında bayraklaştıracak dinamik bir nesil için, Allah aşkına
söyleyin, bu güne kadar dert yanmanın ötesinde dişe dokunur ne
yapabildik?
Bu uğurda kaç gece uykusuz kaldık, acımızı kimlerle paylaştık?
Hep konuştuk değil mi? Evet, hep konuştuk.
Daha da garibi sorunu küçümsedik, çözümü önemsemedik.
Her şeye rağmen yakın tarihte bir köy düğününde gördüğüm yüzlerce
Çerkes gencinin tavrı, duruşu, bana büyük moral verdi.
Bu kültürün yaşatılabilmesi için çok güçlü bir şansımızın olduğuna
yürekten inanıyorum.
Yeter ki bu şansı iyi kullanalım.
ÇÖZÜM NARTLARIN, SETENAYLARIN YÜREĞİNDE
ARANMALI.
Bu işin asla şakası yok!
Yok oluşun ayak sesleri geliyor, zaman hızla tükeniyor.
Gençlerin en verimli çağları boşa gidiyor, geleceği kararıyor.
Ya, Bakalım gün doğmadan neler doğar! diyerek cenaze
alanlarında, düğün salonlarında mucize bekleyeceğiz.
Ya da gençlerle ilişkilerde daha bilinçli daha sabırlı ve
anlayışlı davranacağız.
Her birimiz, ne yapıp ne edip küsmekten, kızmaktan, kırılmaktan
başka bir yol bulmalıyız.
Türkiyedeki onbinlerce Nart için çözüm mutlaka Maykoplarda,
Nalçiklerde aranmamalı, DÇBlerin sonuçları
beklenmemeli.
Çözüm yerel olmalı, reel olmalı.
Çözüm, Setenayların, Nartların yüreğinde aranmalı.
Not: Bu konuda,
ikincisi uygulanacak olan KAF-FEDin Nart Akademisi
çalışmasını gönülden alkışlıyor, programa emek verenleri,
uygulamaya katılan sevgili gençleri yürekten kutluyorum.