İnsanımız kendi kafasıyla düşünmeyi öğrenememiştir, bunu ona öğretmemişlerdir. Hep o kafadan korkulmuştur. Bu düşüncenin gücünden ürkenler bulunmuştur. Okuyandan, yazandan uzak tutmak istemişlerdir topluluğu. Kendi kafa donmuşluklarını halkta da görmek istemişlerdir. Chenier bilimle şiiri birleştirmek istiyordu. Bu amaçla dünyanın ve insanın yaradılışını mevzu alan bir “Hermes”; dünya coğrafyasını ve tarihini kapsayan bir “Amerique” yazmak istiyordu. Tiyatro sevdalısıydı. Yunan tiyatrosuyla Shakespeare tiyatrosunu bütünleyecek bir tragedya, Aristophanes geleneğine uygun bir komedya yaratmak düşlerinin bir parçasıydı. Hepsi 32 yıllık bir ömre sığabilir miydi?
Şair evrensel bir insandır. Bir insanoğlunun yüreğini kabartan bütün duygular; insan doğasının her koşul içinde duyduğu ve ortaya koyabildiği tüm şeyler, ölümlü bir insanoğlu gönlünde yer etmiş olan ve oluşup duran tüm izlenimler onun alanıdır. Bundan ötürü şair basitliği de, üstün duyguları da anlatır. Trajediler yahut komediler yazar. Yatkınlığına ya da ruhsal durumuna gore soylu veya bayağı duyguları dile getirebilir.Kimileri yaşamın amacının mutluluk, kimisi erdem, kimisi lekesiz bir üne kavuşmak bulunduğunu söyler. Kimileri ise gerçeğe varmak olarak tanımlar yaşamın amacını. İnsanın bunlardan yalnız birini benimseyeceğini, onunla yetinebileceğini sanmıyorum, insanoğlu değişik oranlarda da olsa, bir ölçüde bunların hepsine birden kavuşmak isteyebilir.
Bu yüzden insanoğlunun yaşamdan beklentisini tek bir amaca bağlamak doğru değildir. Aydın insan, kendisine ve çevresinde olanlara sorular yönelten ve sorulara cevaplar arayan kişidir. Düşünmesinin, araştırmasının ilk adımını sual sormakla atar. Sual ve soru sormak onun yaşama katılmasının ilk adımıdır. Sorusu ona bir temel oluşturur. O, önce kendisine sordurulmuş olduğu suali, yakın çevresine ve ordan da topluma aktarma kaygısını taşır. İşte bu nokta aydın insanoğlunun toplumsal işlevini gündeme getirir.