Benim için Yanlız olmak her zaman bir ayrıcalık olan bir şeydi.
Çünkü kimse seni sorgulamıyor.
Kimse seni zorlamıyor.
Kimse senin üzerinde söz hakkına sahip değil.
Bu taraftan bakıldığında oldukça güzel ama derinlemesine düşünüşdüğünde resmin diğer tarafı oldukça hüzünlü gözüküyor.
Sahi biz resmin neresindeyiz.
Yanlız ve özgür mü yanlız ve üzgün mü?
Hala anlamadığım bir çok sırı var bir insan diğerine tam olarak güvenebilir mi?
Benim denimimle
Anne
Baba
Abla
Kardeş
Abi
Bunlar seni çok sever ama yeri geldinde senin iyiliğin söz konusu olduğunu düşündükleri anda sana verdikleri söz kaybolur gider.
Arkadaş ise meçhul bir gemi heran her şey olabilir.
Eşler arasında böyle bir bağlılık var mı? Varsada nasıl olur ki dünyada bize sadece kendimize güvenebileceğimizi sıklıkla hatırlatırken nasıl olurda insanlar hiç tanımadıklarına güvenebilirler?
Ama yanlızlık bazen üzücü zor bazen özgürleştirici.
Yanlız olmadanda özgür olabilir miyiz?
Meçhule gönderilen sorular…