İNSANLARI BİRİBİRİNE BAĞLAYAN DİNDİR
İnsanları birbirine yaklaştıran bazı sebeplerin olduğu muhakkaktır. Bu sebepler bazen kişilerin aynı ırktan gelmiş olmaları, bazen menfaatlerin birleşmesi, bazen de ideallerin aynı olmasıdır.
Irk birliği, insanların aynı soya mensup olduklarını gösterir, dolayısıyla aynı ırka mensup olan kimseler arasında, belli bir sınırda kalsa da birlikte yaşamayı sağlar. Çünkü onlar birbirlerinin alışkanlıklarını, zevk ve nefretlerinin nelere karşı olduğunu bilirler. Bu da aralarında bir birliğin oluşmasını doğurur.
Menfaat de insanlar arasında bir birlik sağlayabilir. Aynı menfaatlerin birleştirdiği insanlar da bir topluluk meydana getirebilirler. Bir toplulukta oluşan menfaat birliği ise aynı zamanda onların birlikte yaşama ve hareket etmelerini sağlar.
Düşünce ve ideal birliği ise daha kuvvetlidir. Bu da belli bir düşüncenin etrafında toplanan insanların ideallerinin gerçekleşmesini sağlayacak bir birliktelik doğurur. Bu birliktelik öncekilere nispetle daha da kuvvetlidir.
Fakat insanlarda ideal birliğini sağlayan temel unsur din birliğidir. Din birliği dünyanın kuruluşundan bu yana inananlarını bir duygu etrafında toplayabilmiştir. Çünkü din birliği inananlarını hem bir ideale yönlendirir ve hem de manevi yönden kendilerine güç katar.
Bir dine inanan insan aynı zamanda neyi, niçin yaptığını bilir, dolayısıyla yaptığı her şeyi bilerek ve inanarak yapar. Zira inandığı dini kendisine manevi bir destektir. Yaptığı işin karşılığını mutlaka göreceğine inanarak bir işin peşinde gider veya sadece inandığı şeye ulaşabilmek için o işi yapar. Bir dine inanmak aynı zamanda kişiyi yaptığı işlerin boşa gitmeyeceği ve mutlaka çok iyi bir iş yaptığı noktasına ulaştırır.
Bunun neticesinde kendi inancının gücü nispetinde karşısında oluşan ve kendi düşünce ve inancının gerçekleşmesine mani olmak isteyen kimselerle yerine göre savaşmayı göze almasını bilir.
Tarihe baktığımızda özellikle de büyük savaşların doğmasına ve uzun yıllar sürmesine en büyük sebep din olmuştur. Diğer bir ifade ile söyleyecek olursak, farklı dinlere inanan toplumlar arasında gelişen savaşlar, başlangıçta sebep farklı gibi görünse de sonunda din ayrılığına dayanan savaşlar olarak karşımıza çıkar ve çıkmaktadır.
Günümüzdeki savaş sebepleri de bundan farklı değildir, olamaz da.
Gerçi günümüzde aynı dine mensup olan topluluklar arasında da savaşların olduğu bir gerçektir. Ancak bu durum bizi yanıltmamalıdır. Çünkü bu savaşlar, aslında karşı bir dine mensup olan milletlerin, kendilerine bir zarar gelmeden, peşinen düşmanlarını zayıflatabilmelerinin yolunu açan bir taktikten ibarettir.
Bugün Müslümanları, aralarında savaşmaya varacak şekilde birbirine düşüren de diğer dine mensup devletlerin önceden belirlenmiş taktikleridir. Bu durum geçmişten bu yana devam etmekte ve Müslüman devletler de sürekli olarak bu oyuna düşmektedirler. Birinci Dünya Savaşı sonrasında bir imparatorluk durumunda bulunan Osmanlıları küçük devletlere bölmeyi ve bu şekilde onları istedikleri gibi yönlendirmeyi ve hatta yönetmeyi bile başarmış bulunmaktadırlar.
Ne var ki, Müslümanlar hâlâ kendi içlerinde bu tür küçük hilelerin üstesinden gelerek yaşayacak kadar akıl ve idrakleri henüz oluşmamış görünmektedir. Allah akıllarımızı başlarımıza topladığımız günleri görmeyi de nasip etsin.