Cinler ve Abdülkâdir Geylânî
Bağdatlı bir adam bir gün Abdülkâdir Geylânî Hazretlerinin huzuruna çıkıp şöyle dedi:
——Ya üstad. Benim bakire bir kızım vardı. Bir gün evin damına çıktı, oradan aşağıya ne kadar ısrar ettikse indiremedik. Hatta biraz sonra da gözden kaybolup gitti. Bunun çaresi nedir ve bu ne haldir. Derdimize bir çare, diye niyazda bulundu.
Abdülkâdir Geylânî Hazretleri bir müddet murakabe yaptıktan sonra adama şöyle söyledi:
-Bu gece yatsı namazını kıldıktan sonra, şehrin dışındaki Kerh harabelerine git. 5’ci tepede otur. “Bismillahi Abdülkâdir’in niyeti üzerine” de ve etrafına bir daire çiz. Biraz sonra Cinler geçmeye başlar. Gözlerinle onların hallerini seyretmen seni korkutmasın. Geçerler, geçerler. En sonunda sabaha karşı onların melikleri gelir. Senin orada beklediğini görünce yanına yaklaşarak hacetini sorar. Sen ona “Abdülkâdir’in selamı var” de, meseleyi anlat.
Adam aynı Abdülkâdir Geylânî Hazretlerinin emir buyurduğu gibi yaptı. Hakikaten biraz sonra taife-i Cin gelmeye başladı. Adam sonuna kadar seyretti ve sabaha karşı da etrafında muhafızları ve hizmetçileri olan ve her halinden onların en büyükleri olduğu anlaşılan melikleri geldi. Aynı Abdülkâdir Geylânî Hazretlerinin tarif ettiği gibi adama yaklaşarak:
—Burada ne bekliyorsun, diye sordu. Adam kızının başından geçenleri anlattı ve kızının akıbetini sordu. Kendisini cinlerin melikine, Abdülkâdir’in gönderdiğini söyleyip de derdimi anlatır anlatmaz, melik hemen atından indi. Yeri öptü daha sonra da:
—Emir başımızın üstünedir, dedi. Etrafındaki cinlere dönerek:
—Bu işi yapan cini hemen bulup bana getirin, diye emir verdi. Etrafında hazır bekleyen cinler aniden kayboldular. Çok az bir zaman geçmişti. Bir de baktım ki, kızımı ve onu alıp götüren cini melikin huzuruna getirdiler. Kızımı götüren cin, Çin ülkesindenmiş. Melik bir müddet hiddetle kızı kaçıran cinin yüzüne baktıktan sonra:
—Ey mel’un. Kutbun yanı başından bir kızı alıp kaçırmaya nasıl cür’et ettin, diye gürledi ve:
—Bu mel’unun cezası idamdır. Kesin bunun başını, diye emir verdi, Cinler hemen seğirtip onun kafasını kestiler ve hazır vaziyette beklemeye başladılar. Daha sonra melik, kızı adama teslim edip, başka emriniz var mı? diye sordu. Adam:
——Abdülkadir Geylanî Hazretlerine bu kadar itaatiniz nedendir? diye sorduğunda şu cevabı verdi:
—Evet. Sonsuz itaatimiz vardır. Biz her zaman görürüz ki, Şeyh Abdülkâdir, evinin penceresinden her zaman bizleri seyretmektedir. Kovulan cinler onun bakışından kaçacak delik ararlar. Bir insana Allah o imkanı lütfettikten sonra onun yapamayacağı bir şey yoktur, dedi.
Adam, cinlerin melikine başka bir hacetinin olmadığını söyledi. Onlar da oradan ayrıldılar. Doğru Abdülkâdir Geylânî Hazretlerinin huzuruna gelerek arzı şükran etti.