Allahın kalbe imanın nurunu vermesi Mumsema Allahın kalbe imanın nurunu vermesi
Kalbimde ALLAH sevgisi elbette vardı. Ya da inanmaktaydım varolduğuna ama şuanda hissettiklerimi hissetmiyordum. Daha evvel inançsız mı yaşıyor muşum?Bakan körler gibi. ALLAHÜTEALA KURAN da mealinde tam hatırlayamasamda -istediğini doğru yola getirdiğini söylüyor. Yani RABBİM beni doğru yola getirdi çok şükür. Ama bunu O isteediği için mi?Yoksa benim için dua eden birileri sayesinde mi olmuştur?Çok merak ediyorum neolur ciddi olarak düşünüp cevaplayın. Benim için çok önemli.Onun istediği için doğru yola gelmekten büyük bir mutluluk duyacağım. Kulu istediği için değil desem günah mı?
Ben çok değişik duygular hissediyorum kardeşlerim. Yakın zaman kadar ibadete düşkün biri değildim. Namaz kılmaz oruç tutmazdım. Yani tutsamda şöyle böyle. Ama ALLAH inancım elbet vardı lakin birşeyler hep yarımdı. nE OLDUYSA KURBAN BAYRAMINDAN 2 AY ÖNCE OLDU. Şimdi yaşadığım şeyleri tarif edemem. O kadar güzel ki. Ama etrafımda akrabalarımın içinde çok cahiller var. Onlar namaz kılsada bazı şeyleri ya göstermelik ya da dünyanın asıl amacını çözmüş değillerkuran okumaya gayret ettikçe ve namaz kıldıkça akrabalarım arasında -yakında teseddürede girersin sen dedikleri gibi. Ben buna çok üzüldüm. Neden ALLAHın farz kıldığı şeyi hiç yokmuş gibi algılıyorlar. İçimden üzülünce kuranı açıp okuyordum ki orda al-i imran süresinde şöyle diyordu. -Sana bu inkarda yarışanlar hüzün vermesin. Çünkü onlar ALLAHA zarar verebilecek değillerdir. ALLAH onlara ahirette bir hazvermemek istiyor. Onlara büyük bir azap vardır.Şüphesiz imana karşılık bir inkarı satın alanlar ALLAH a zarar verecek değillerdir. Onlar için acı veren bir azap vardır.Birde o inkar edenler kendilerini bırakışımızı kesinlikle kendileri için hayır sanmasınlar.Biz onları sırf günahlarını artırsınlar diye bırakıyoruz.176-175-177-178 ayetler diye çıkmasın mı?Yemin ederim ALLAH benle konuşuyormuş gibi hissettim. Ona kurban olayım . Bunu diğer başlıklada yazdım. İnanın kendimi bambaşka biri olarak görüyorum. Yattığım yerde kalktığım yerde çiçeğe baktıkça,okulda öğrencilerime baktıkça taşa toprağa baktıkça ALLAHı görüyorum. Dirilişimizin olacağı günü hem korkarak hemnde büyük bir neşe içinde bekliyorum. İçim içime sığmıyor. Namzlarda dirilişmizi gözümün önüne getirip sanki ALLAHIN huzuruna çıkıyormuş gibi hissediyorum . Zaten namazda da huzurundayız ama hesaptaymış gibi yani. Bugün kar yağdı dedim ki-Rabbim senin izninle mikail (AS)kar yağdırıyor ne güzel.....sonra demin namaz kılarken tüm meleklere selam gönderdim ALLAHımın aracılığı ile. Ya ben çok çok garip şeyler hissediyorum ama çok mutluyum çok. Biri bana açıklasa neden böyle oluyor?Herkeze olur mu?
BİRDE SİZCE NEDEN BENİ DOĞRU YOLA GETİRMEK İSTEMİŞ OLABİLİR?GEÇMİŞİMİ DÜŞÜNMEKTEYİM PEK İÇ AÇICI DEĞİLİM...NEDEN BEN?