Uzun süredir beklediğim romanlardan biriydi. Çıktı ve okudum nihayet, şimdi de bir inceleme yazmak geldi içimden :) Ucunda Ölüm Var yazarının da deyimiyle bir aşk ve memleket hikayesi. Karakterimiz Ağıtçı Kadın ile bir gelenekten de haberdar oldum. Ölülerinin ruhlarının selameti için yaslarında ağlanması gerektiğini düşünen -çoğunluğunu zengin aileler oluşturuyor- aileler ağıtçılar vasıtasıyla bu ağlama merasimini tertip ediyorlarmış. Bu gelenek daha çok Orta Anadolu'da kullanılıyormuş. Zamanımızda var mı yok mu bilmiyorum demek ki vakt-i zamanında varmış. Karakterimiz de bu işi meslek edinen bir Ağıtçı Kadın. Artık yaşını başını alan karakterimiz ölümü beklerken rüyasında bir ses duyar. Sesin sahibi Ağıtçı Kadın'ın gençlik zamanlarında sevdalandığı ve onu bırakıp giden Heves Ali'dir. Rüyasındaki ses "Ben öldüm, gel ağıdımı yak" diyor. Bu rüya ile birlikte Ağıtçı Kadın'ın yolculuğu Arguvan'dan başlar, Konya, Bursa, İstanbul, Erzurum ve Arkanya sırasıyla devam eder. Bu şehirler akla Ahmet Hamdi Tanpınar'ın Beş Şehir'ini de getiriyor. Ağıtçı Kadın Heves Ali'yi bulma umuduyla ve yaşlı haliyle bu yolculukları göze alıyor. "Aşk insana neler eder?" sorusuna da iyi bir cevap oluyor bu yolculuklar.
Yazar şehir betimlemelerinde başarılı olmuş bana göre. Anlatım tarzı olarak açık, sade ve akıcı bir anlatımı var. Postmodern bir tarz da göze çarpıyor. Bunun nedeni de ilahi bakış açısı, Ağıtçı Kadın'ın ağzından yazılan bölümler ve taziye sahiplerinin ölülerinin nasıl biri olduğunu kendi ağızlarından anlattığı kahraman bakış açısı bölümleri olması bana göre. Lirik bir söyleyişin olması da romanın önemli özelliklerinden birisi. Alıntı yapılabilecek çokça anlamlı cümle de var.
Kemal Varol, Haw romanıyla ses getirmişti ve bu yükseliş Ucunda ölüm Var ile de devam ediyor bana göre. Güzel bir roman okumak isteyenlere tavsiye ederim.