Ellerini gökyüzüne uzat, avuçlarını aç, bileklerinden kavra tüm ihtimalleri ve göğüs kafesinden içeri sok.
Karlı bir bahar Pazarı... İçimiz günlük güneşlik, yüzlerimiz aydınlık, gözlerimiz parıl parıl, havada pamuk kar taneleri. Günün eşlikçisi Red Earth & Pouring Rain albümüyle Bear's Den.
Bir süredir dört gözle beklediğim Londra konserinin açıklanması, önsatış kodunun mailime düşmesi ve biletimi almamın şerefine, Courtney Barnett'in şahsına münhasır Sometimes I Sit and Think, and Sometimes I Just Sit albümünü click koleksiyonuma ekliyorum.
Pazar günü bir yandan çalışırken, bir yandan da bildiğim en keyifli oluşumlardan Brooklyn Funk Essentials'ın işbirlikçi Funk Ain't Ova albümünü dinliyorum. Funk Ain't Ova!
Kuşlar ve kuzular nefes alanı bulamadıklarından siliniyorlar hayatımızdan. Çirkin ve çarpık yapıların arasına serpilmiş imgeleri kalıyor geriye. Bir kuşun neye benzediğini hatırlamak için bu imgelere bakmamız gerekecek bir gün. Çok uzak olmayan bir gün.
Boyut değiştirir gibi yok oluyoruz birbirimizin hayatından. Birileri bizi oyalarken, birileri yok oluyor. Bir bakıyoruz yok. Bir bakıyorum yokum.
Göğüs kafesimi iten soğuk bir taş var ve anılarım değer değiş tokuşu yapıyorlar kendi aralarında. Bu değişime şaşırdıkça gelecekte masumlaştığımı hissediyorum. Şimdi gözlerimin içine anlayan gözlerle bakardın ve ben anladığına inanırdım. Neden böyle söylediğimi anlıyorsun, değil mi?
Gözünün gördüğünü evirip çevirip bambaşka bir şeye dönüştüren zihninde resimler, fotoğraflar, küçük notlar, eksiklikten üretilmiş gizli anılar oluşurken, dört gözle beklenir geçmişi güzelleştirmek için gelecek günler. Uzun zaman sevgiyle kucaklanır dün, bugün ve yarını hatırlamayı zorlaştıran tüm engeller. Hatırlanmamaktan değil, az hatırlanmaktan korkan üç-evlerin-ressamı gibi; sadece bir fısıltı ister kulaklar. Gözünü kapattığında kulağına fısıldayan biri... Continue Reading →
Şiddetli rüya. Bir yerlerden düşecek olmalıyım. Çok gürültülü. Neyse ki yastığım hala başımın altında, neyse ki rüya. Camlar. Kapılar. Duvarlar. “Anne! Baba! Çıkın!” diye bağıran İlker’in sesi. Hepsi gerçek. Anneannem sendeleyerek odaya giriyor. Bir eliyle kapının kirişine tutunuyor, diğer elini açmış dua ediyor var gücüyle. Sonra “Korkma yavrum, korkma, geçecek birazdan.” Anneannem haklı çıkıyor, geçiyor... Continue Reading →