"...Canım mektup yazmak istedi ama mektup yazacak kimsem yok."
"Bana yaz." dedi Horace."Okurum."
"Keşke yazabilsem," dedi Marcia içini çekerek. "Yeterince sözcük bilsem sana dünyanın en uzun aşk mektubunu yazardım -ve hiç yorulmazdım."
Sevgili Josephine,
Bana ilham ettiğin aşk, aklımı başımdan aldı. Bir şey yiyemiyorum, uyuyamıyorum. Dostlarımla ilgilendiğim yok. Zafere aldırdığım yok. Senin hoşuna gittiği için zaferler kazanmak istiyorum. Zaferlerin seni memnun edeceğini bilmeseydim, hemen ordumu bırakır, Paris’e koşar ve kendimi senin ayaklarının dibine atardım. Bana sonsuz bir sevgi bağışladın, beni zehirleyici çılgınlıklarla doldurdun. Senin resmine bakmadan bir saatimi geçiremiyorum.
"Bazen hiçbir şey çıkmaz zarftan
hiçbir cümle doldurmaz bir mektubu
ne günışığı sızar ne akşama ermenin saadeti
kapalı bir yara gibi gezer öyle mektuplar
kim açsa, kim dokunsa eli yanar
bazen sözler boşa gider mektuplar boşa
bazen bir cümleden mektup yanar"
Kadın mektubu alınca Postacı’yı unutuyor. Şalına sarılarak bahçenin öteki ucuna doğru ağır ağır gidiyor. Zarfı açmadı. Hep böyle yapar. Bir zaman elinde gezdirir. Sanki yeni görüyormuş gibi puluna, yazısına bakar. Zarftan yayılan buğunun sıcaklığına sığınır. Ne duyar, ne düşünür, kim bilir? Ama bu mektupla buluşması, onu taşıması, okşayıp koklaması; sonra yazı masasının kütüphanenin olduğu köşeye geçmesi, zarif zarf açacağıyla incitmeden korkarak dikkatlice açması bayağı bir törene dönüş..
Genel olarak, burada veya başka bir yerde olsun erkeklerin daha çok acı çektiklerini anladım, başka bir deyişle erkeklerin bu konularda dayanma gücü daha az.Ama kadınlar daima suçsuz oldukları halde acı çekerler , bir şey yapamamaktan doğan bir acı çekme değil , kelimenin tam anlamıyla gerçekten acı çektikleri içindir .