Evden çalışabildiğim ve ödemeye devam edebildiğim için kendimi şanslı hissettiğimi söyleyerek başlayacağım. Çok şanslı olmayan birçok insan olduğunu biliyorum. Ancak evde ne kadar uzun oturursam, gerçekten ne kadar vidalandığımızı düşünmeye başlarım. Facebook’ta ilerlediğimde ve daha fazla özgürlüğün kaldırılması için yalvaran insanların yorumlarını okuduğumda, bir tuz tanesi ile alıyorum, ama aynı zamanda yardım edemiyorum ama biraz umutsuz hissetmeye başlıyorum. Küresel yönetim biçimleri de dahil olmak üzere geleceğin neler yapabileceğine dair her türlü spekülasyonu görüyorum ve sıkışıp hissetmekten ve aynı zamanda öfkeli hissetmekten kendimi alamıyorum. Ne olduğunu göremeyen cahil insanlara kızgın. Hükümetimize ve diğerlerine sağlık ve güvenlik adına totaliter olduklarından öfkeli. Daha fazla insanın ayağa kalkmaya çalışmadığı için sinirli. Her şey sağlıklı olamayacak bir duygu ve stres karmakarışıklığı haline gelir. Benim için yemeklerin toplu olarak pişirilmesinin ve hazırlanmasının kesinlikle yardımcı olduğunu düşünüyorum. Nasıl başa çıkıyorsunuz?