Kovrov Fabrikası'nda PKB atölyesinin başı olan Vasily Alekseevich Degtyarev (1880-1949), yılın sonunda 1923'un sonunda kendi hafif makineli tüfek modelini geliştirmeye başladı. Temel olarak Degtyarev, 1915 yılında geri önerdiği kendi otomatik karabina şemasını aldı. Daha sonra, buhar kontrollü otomatikleri (namlunun altına yerleştirilmiş bir yan havalandırma deliği) iyi bilinen şemalarını birleştiren, davulcu tarafından atılan iki pabuç kullanarak namlu deliğini kilitleyen ve Fedorov'un resmi bir incelemesini kazanan kompakt bir sistem aldı. 22 Temmuz 1924 g Degtyarev, bir disk atölyesine sahip bir makineli tüfenin ilk prototipini sundu. Komisyon, N.V. Kuibyshev, okul müdürü "Vystrel", İşçi ve Köylüler Kızıl Ordusu Atış Komitesi Başkanı. Komisyon, “fikrin olağanüstü orijinalliği, ateş oranı, sorunsuz çalışma ve Yoldaş Degtyarev’in sistemini ele almasında kayda değer bir sadeliği” kaydetti. Aynı zamanda, İşçilerin ve Köylülerin Kızıl Ordusu'nun hava kuvvetlerinin eşleştirilmiş bir havacılık 6,5-mm makineli tüfek Fedorov-Degtyarev'in kabul edilmesi için tavsiye edildiği de belirtilmelidir. Degtyarev makineli tüfek prototipi ve Kolesnikov ve Tokarev makineli tüfekler, Ekim ayında 6 1924, Kuskovo'daki atış poligonunda test edildi, ancak ateşleme pimi arızalı olduğu için rekabetten çekildi. Model makineli tüfek seçimi (Başkan SM Budyonny) komisyonu yakında Kızıl Ordu makineli tüfek Maxim-Tokarev'in kabulü için önerildi. 1925 yılında MT ismiyle kabul edildi.
DP hafif makineli tüfek
Bir sonraki prototip, Degtyarev, 1926 sonbaharında tanıtıldı. 27-29 İki kopyadan Eylül ayında yaklaşık beş bin çekim yapılmış, ejektör ve davulcunun zayıf bir kuvvete sahip olduğu ve silahın kendisinin toza duyarlı olduğu tespit edilmiştir. Aralık ayında, aşağıdaki iki makineli tüfek, elverişsiz atış koşullarında test edildi, tüm 40000% gecikmelerinin 0,6 çekimlerini verdi, ancak revizyon için de iade edildiler. Aynı zamanda, geliştirilmiş bir Tokarev modeli ve Dreyse'nin Alman “hafif makineli tüfek” i test edildi. Test Degtyarev, test sonuçlarına göre Tokarev'in yeniden kazanma sistemini ve makineli tüfek Dreyze'yi geçti; bu da İşçi ve Köylü Kızıl Ordusunun liderliği arasında büyük ilgi görmeye başladı ve bu arada büyük kapasiteli bir disk dükkanı seçeneğine sahip oldu. Buna rağmen, Degtyarev tasarımında bir takım değişiklikler yapmak zorunda kaldı: Krom-nikel çeliğinin şeklindeki ve kullanımındaki değişiklik nedeniyle, cıvata taşıyıcısı güçlendirildi, piston çubuğu ve fırlatıcısı aynı çelikten yapıldı ve vurucuyu güçlendirmek için bir Lewis makineli tüfek gibi şekillendirildi. Degtyarev makineli tüfeklerindeki bazı yapıcı çözümlerin, tamamen incelenen Madsen, Lewis ve Gochkis hafif makineli tüfeklerin (Kovrov fabrikası, İç Savaş sırasında hazır yapılmış Madsen örneklerinin yanı sıra tam bir çizim setine sahip olduğu) açıkça etkisi altında yapıldığı belirtilmelidir. makineli tüfekler “Lewis” burada onarıldı). Ancak, genel olarak, silah yeni ve özgün bir tasarıma sahipti. Degtyarev makineli tüfek revizyonundan sonra iki nüshası, Ocak 17 Ocak ayındaki Kovrov fabrikası 21-1927’te bulunan Kızıl Ordu’daki Artkom Topçu Dairesinin komisyonu tarafından test edildi. Makineli tüfekler "test" olarak kabul edildi. Şubat 20 ayrıca Komisyon’u “makineli tüfekleri müteakip tüm çalışmaları yürütmek için örnek olarak ve bunları üretime yüklemek için dikkat edilecek hususlar olarak sunmak” mümkün olarak kabul etti. İyileştirmelerin sonuçlarını beklemeden, yüz makineli tüfek siparişi verilmesine karar verildi. Mart 26’te, Artkom, Kovrov tesisinin PKB’si tarafından geliştirilen Degtyarev hafif makineli tüfeklerin kabulü için Geçici Şartnameleri onayladı.
İlk 10 makineli tüfek grubu, yılın Kasım 12'undaki askeri 1927'in kabulüne sunuldu, askeri müfettiş, yılın Ocak 100'in 3'ini 1928 makineli tüfeklerinde tamamen kabul etti. Ocak 11 Devrimci Askeri Konseyi, makineli tüfeklerin askeri testler için 60'e devredilmesini emretti. Ayrıca, çeşitli askeri bölgelerdeki askeri okullara makineli tüfekler gönderildi, böylece aynı zamanda testler sırasında komutanların kamp toplantılarındaki yeni silahlarla tanışabilmeleri sağlandı. Askerlik ve saha testleri yıl boyunca devam etti. Bilimsel Test Silahları ve Makineli Tüfek Menzili ve “Atış” kurslarında Şubat ayında yapılan testlerin sonuçlarına göre, tasarıma gece karanlığında ve gece namlu ağzının maskesini kaldırma ve körleme etkisini azaltmak için tasarlanmış bir alev tutucu eklenmesi önerildi. Ayrıca bir dizi başka yorum yapıldı. Ağustos ayında, 1928 bir alev tutucu ve hafifçe değiştirilmiş bir gaz haznesi düzenleyici nozülü olan gelişmiş bir numuneyi test etti. 27-28'te, şirket 2,5 bin makineli tüfek siparişi verdi. Aynı zamanda, Haziran ayındaki özel bir 15 toplantısında, Ana Askeri-Endüstri Müdürlüğü liderleri ve Halk Savunma Komiserliği liderlerinin katıldığı, yeni bir makineli tüfek üretiminin zorluklarını kabul eden 1928 toplantısında, 29-30 yılını tamamen değiştirilebilen parçalarla kurulması için son tarih olarak belirledi. 28'un sonunda, MT makineli tüfek (Maxim-Tokarev) üretimini durdurmaya karar verildi. Sonuç olarak, Degtyarev'in hafif makineli tüfek, resmi evlat edinilmesinden önce Kızıl Ordu'ya geldi. Makineli tüfek "7,62-mm hafif makineli tüfek arr" adı altında kabul edildi. 1927 g. "Veya DP (" Degtyarev, piyade "), aynı zamanda DP-27 adını verdi. Degtyarev'in makineli tüfek, yerli kalkınmanın ilk toplu makineli tüfek oldu ve yazarını ülkenin ana ve en yetkili silah ustaları arasına getirdi.
Makineli tüfek ana parçaları: bir alev tutucu ve bir gaz haznesi ile değiştirilebilir namlu; nişan cihazı ile alıcı; ön görüşlü ve kılavuz borulu silindirik fıçı gövdesi; davulcu ile çekim; cıvata taşıyıcı ve piston kolu; pistonlu savaş yayı; popo ve tetik ile tetik çerçeve; disk dükkanı; çıkarılabilir bipod katlanır.
Bayrak kontaktörünün sabitlenmesi için alıcıdaki namlu aralıklı vida pabuçları ile tespit edildi. Bagajın ortasında, soğutmayı iyileştirmek için tasarlanmış 26 enine kaburgalar vardı. Bununla birlikte, pratikte bu radyatörün verimliliğinin çok düşük olduğu ve 1938'ten başlayarak finisajın ortadan kalktığı ve üretimi basitleştirdiği ortaya çıktı. Bir konik alev tutucu, bir dişli bağlantı kullanılarak gövdenin ağzına tutturulmuştur. Yürüyüş sırasında DP'nin uzunluğunu azaltmak için bir alev tutucu ters bir konumda sabitlendi.
Ve otomatik makineli tüfek, toz gazlarının yan açıklıktan çıkarılmasından dolayı iş planı uyguladı. Delik namlu duvarında 185 milimetrelik mesafeden belli bir mesafeden yapıldı. Gaz pistonunun uzun bir darbesi vardı. Gaz haznesi - açık tip, borulu. Piston çubuğu kayar çerçeveye sağlam bir şekilde bağlanır ve çubuğa takılan pistonlu yay kılavuz tüpte namlu altına yerleştirilir. Geri dönüş yayını sabitlerken gaz pistonu çubuğun ön ucuna vidalandı. Çapı 3 ve milimetre 4 olan iki gaz çıkışına sahip olan bir nozül regülatörünün yardımıyla, egzoz tozu gazlarının miktarı ayarlandı. Namlu deliği, bir çift pabuç kullanılarak kilitlendi, menteşeler üzerindeki cıvatanın yanları üzerinde takviye edildi ve davulcunun uzatılmış arka kısmı ile birleştirildi.
Tetik mekanizması bir tetik, bir sararmış tetik kolu, bir otomatik sigortadan oluşuyordu. Sigortanın tetiği geri desteklemesi. Kapatmak için, popo boynunu bir avuç ile tamamen kapatmak gerekir. USM yalnızca sürekli ateş için tasarlanmıştır.
Alıcının üzerine monte edilmiş mağaza, bir çift disk ve yaydan oluşuyordu. Mağazadaki kartuşlar bir merminin ucuyla merkeze yerleştirildi. Magazin donatıldığında bükülmüş olan koklear sarmal yayın kuvveti, üst diski alçak olana göre döndürürken, kartuşlar alıcı penceresine beslenir. Bu tasarımın dükkanı Fedorov hava tabancası için daha önce geliştirilmiştir. Başlangıçta, manuel bir makineli tüfek için gereksinimler, güç kaynağı sisteminin 50 kartuşlara sahip olacağını varsayıyordu, ancak elli 6,5-mm kartuş için tasarlanan “Fedorov’un dergisi” diskinin, tambur kapasitesini 49 7,62-mm kartuşlara indirgemesi için temel boyutları tutmaya karar verildi. . Derginin tasarımının, kartuşların radyal yerleştirilmesiyle, çıkıntılı bir dudağı olan bir ev içi tüfek kartuşu kullanıldığında, güç kaynağı sisteminin güvenilirliği sorununu çözebileceğini cevaplamak gerekir. Bununla birlikte, yakında deponun kapasitesi 47 kartuşlarına düşürüldü, çünkü yay kuvveti son kartuşları beslemek için yeterli değildi. Radyal delme diskleri ve halka sertleştiriciler, şok ve çarpma sırasındaki ölümlerini azaltmak ve ayrıca mağazanın "sıkışma" olasılığını azaltmak üzere tasarlanmıştır. Yaylı bir depo mandalı, görüş bloğuna monte edildi. Mart ayında, alıcının alıcı penceresi, mağazayı kurmadan önce ileri doğru hareket ettirilen özel bir kalkanla kaplıydı. Ekipman mağazası için özel bir cihaz PSM kullandı. Milimetre 265 çaplı dükkanın bir savaş sırasında makineli tüfek taşırken bazı sakıncalar yarattığı belirtilmelidir. Mühimmatın bir kısmının tüketilmesinden sonra, hareket sırasında kalan kartuşlar gözle görülür bir ses çıkardı. Ek olarak, yayın zayıflaması, son kartuşların depoda kalmasına neden olmuştur - bu nedenle, hesaplamalar mağazayı tam olarak donatmamak için tercih edilmiştir.
Namlunun belirgin bir şekilde ısıtılması ve yoğun ateşleme patlamaları için tasarlanan birçok makineli tüfek gibi, atış arka koldan yapıldı. İlk atıştan önce cıvata ile yapılan cıvata taşıyıcı arka pozisyondaydı, geri dönüş yayı sıkıştırılırken (sıkıştırma kuvveti 11 kgf idi) sararmış halde tutuldu. Tetiğe basıldığında tetik kolu alçaldı, cıvata taşıyıcısı yataktan düştü ve cıvatayı ve davulcuyu dikey ayağıyla iterek öne geçti. Alıcı, kartuştan yakalanan kapı, hazneye gönderdi ve namlu kütüğünün üzerinde durdu. Cıvata taşıyıcısının daha fazla hareketi sırasında, grevci, çıkıntıları geniş kısımlarıyla birbirinden iter, dayanakların çıkıntıları alıcının çıkıntılarına girer. Bu kilitleme şeması, Rusya'daki 1910'te test edilen İsveçli Chelman otomatik tüfeğine çok benziyordu (tüfek, “Friberg-Chelman şeması” na göre birleştirilmiş kilitleme ve kısa süreli otomatik geri tepme bazlı namlulara rağmen). Davulcu ve cıvata taşıyıcı, kilitlendikten sonra, bir başka 8 milimetrede ilerlemeye devam etti, forvet vurucusu kartuş kapağına ulaştı, çarptı, bir atış oldu. Kurşun gaz havalandırma deliklerinden geçtikten sonra, toz gazları gaz odasına girmiş, odayı soketiyle kaplayan pistona çarpmış ve kayar çerçeveyi geri atmıştır. Tamburun yaklaşık olarak 8 milimetrelik bir karesine sahip olmasından sonra, tırnakları serbest bıraktı, ardından durma şekilli çerçevenin pahları ile azaltıldı, namlu deliği 12 milimetre yolunda açıldı, cıvata sürgü çerçevesi tarafından toplandı ve geri çekildi. Bu durumda, ejektör, davulcuya çarpan, alt kısımdaki alıcının camından fırlatılan kartuş kılıfını çıkardı. Cıvata darbesi 149 milimetreye eşitti (deklanşör - 136 milimetre). Bundan sonra, cıvata tetik çerçevesine çarptı ve dönüş yayı yayının etkisi altında ileri gitti. Bu anda tetiğe basıldığında, otomasyon döngüsü tekrar edildi. Kancanın serbest bırakılması durumunda, cıvata taşıyıcı, savaş takımı müfrezesi arka pozisyonda dururken siperin üzerinde durdu. Bu durumda, makineli tüfek bir sonraki atış için hazırdı - yalnızca bir otomatik deklanşör koruması bulunması, yüklü bir makineli tüfekle hareket ederken istemsiz bir atış tehlikesi yarattı. Bu bağlamda, el kitaplarında, makineli tüfeğin yüklenmesinin ancak bir pozisyon alındıktan sonra yapılması gerektiği belirtildi.
Makineli tüfek, alıcıya monte edilmiş yüksek bloklu bir sektör görüşü ve 1500 metreye kadar çentikli bir çubuk (100 metre aralığı) ve koruyucu kulakları olan bir ön görüş ile donatılmıştı. Sinek, Madsen hafif makineli tüfek kapağını andıran namlu kapağının çıkıntısı üzerindeki oyuğa yerleştirildi. Görme için koruyucu "kulak" da bir dükkan mandalı olarak görev yaptı. Tahta popo, “Madsen” makineli tüfek tipine göre yapılmış, boynunun yarı tabancalı bir çıkıntısı ve makineli tüfek kafasının ayarını geliştiren bir üst tepesi vardı. Poponun baştan başa olan uzunluğu 360 milimetreye eşitti, popo genişliği 42 milimetreye eşitti. Popo yağlayıcı yerleştirildi. DP-27 makineli tüfek poposunun geniş alt kısmında arka uzatılabilir destek için dikey bir kanal vardı, ancak seri makineli tüfekler böyle bir destek olmadan yapıldı ve daha sonra popodaki kanalda durduruldu. Namlu kasası ve popo üzerinde sola bir kemer için antabka eklenmiştir. Bipodlar, gövde muhafazasında bir vida kanadı olan katlanır bir kelepçe ile sabitlendi, bacakları açıcılar ile donatıldı.
Makineli tüfek, ateş ederken iyi bir doğruluk gösterdi: “normal” patlamalarla (4'tan 6 çekimlerine) ateşleme sırasındaki dağılımın çekirdeği, 100 metre - 170 mm - 200 mm - 350 mm - 500 mm, 850 metre üstünde - 800 mm (yükseklik) ve 1600 mm (genişlik), 1250 bin m - 1 mm (yükseklik) ve 2100 mm (genişlik). Kısa patlamalarda (1850 çekimine kadar) ateşleme sırasında, doğruluk arttı - örneğin, 3 metrelik bir mesafede, dağılım çekirdeği 500 mm'ye ve 650 binlerce metrede - 1x1650 mm'ye eşitti.
Stalingrad'daki sığınağın yanındaki Kızıl Ordu askerleri, temizlik silahları, PPSh-41 hafif makineli tüfekler ve DP-27 makineli tüfekler ile meşgul.
DP makineli tüfeği, 68 helezon yayları ve 4 vidalarının (dergi olmadan) bulunduğu 10 parçalarından oluşuyordu (karşılaştırma için, Alman Draize makineli tüfek detaylarının sayısı, 96, Amerikan Browning BAR örneğinin 1922'una eşitti - 125, Çek ZB-26 - 143 ). Cıvata taşıyıcısının alıcının alt kapağı olarak kullanılması ve ayrıca diğer parçaların kullanılması sırasında çok işlevli olma ilkesinin uygulanması yapının ağırlığının ve boyutlarının önemli ölçüde azaltılmasını mümkün kılmıştır. Bu makineli tüfek avantajları da sökme basitliği dahil. Makineli tüfek büyük parçalara ayrılabilir ve cıvata taşıyıcısının sökülmesiyle ana parçalar ayrılır. Degtyarev makineli tüfek, katlanabilir bir ramrod, bir fırça, iki drift, bir anahtar tornavida, gaz yollarını temizlemek için bir cihaz, bir mendil ve ayrı manşonlar için bir ekstraktör içermekteydi (Degtyarev makineli tüfeğinin haznesinde bulunan manşonların yırtılma durumunun yeterince uzun olduğu gözlendi). İki makineli tüfek için yedek variller özel ürünler olarak tedarik edildi. kutuları. Makineli tüfek taşımak ve saklamak için kanvas bir örtü kullanılmıştır. Boş kartuşları ateşlemek için, milimetre 4 çıkış çapına sahip ağızlık kılıfı ve boş kartuşlar için özel bir dergi kullanılmıştır.
DP serisinin makineli tüfeklerinin üretimi Kovrov fabrikası tarafından sağlandı ve gerçekleştirildi (Devletin Müttefik Fabrikası KO Kirkizha, XMUMX'tan itibaren Halk Silahlanmaları Komiseri XXUMX Fabrikası, 2'tan - VA Degtyarev'den sonra verilen). Degtyarev piyade üretimi kolaylaştı - üretim için eğri ölçümleri ve geçişlerinden bir tabanca için iki kat daha az, tüfek için üç kat daha az üretim gerekiyordu. Teknolojik işlem sayısı, Maxim makineli tüfek için dört kat daha az ve MT için üç kat daha azdı. Uzun yıllara dayanan tecrübe Bir silah ustası-uygulayıcı olarak Degtyarev ve olağanüstü silah ustası VG ile işbirliği Fedorov. Üretim üretimi sürecinde, yeni işleme normlarını tanıtmak ve çelik kalitelerini seçmek için en kritik parçaların ısıl işlemlerinde değişiklikler yapıldı. 1949-lerde Alman uzmanlar, makine aleti ve silah şirketleri ile yapılan işbirliğinde, parçaların tam olarak birbiriyle değiştirilebilir büyüklükteki otomatik silahların üretimi sırasında gerekli doğruluğu sağlamadaki ana rollerden birinin oynadığı varsayılabilir. Degtyarev makineli tüfek üretiminde ve bu üretimde silah üretiminin standartlaştırılmasında çok fazla emek ve enerji harcandı Fedorov - bu çalışmalar sırasında silah üretiminin doğruluğunu artırmak için tasarlanan iniş ve tolerans sistemini “Fedorov normları” olarak adlandırdılar. Bu makineli tüfek üretiminin organizasyonuna mühendis GA tarafından büyük bir katkı sağlandı. Fabrika aracını tedarik eden ve üretimini kavisli yapan Aparin.
Sovyet Askerleri 115 Piyade Tümeni A. Konkov, Nevskaya Dubrovka'daki bir siperde. Makineli tüfek ustası V. Pavlov'da makineli tüfek DP-27
1928 ve 1929 yıllarına yönelik DP siparişi zaten 6,5 bin üniteydi (bunlardan 500 tank, 2000 havacılık ve 4000 piyade). Mart-Nisan ayındaki 30 testinde, özel komisyon tarafından sağlanabilirlik için 13 of Degtyarev seri makineli tüfekler Fedorov, “makineli tüfek kullanımının 75 - 100 bin atışlara yükseltildiği” ve “en az dirençli parçaların (jetler ve ejektörler) 25 - 30 atışlarına dayanma kabiliyetine yükseltildiğini” söyledi. . çekim. "
1920-s'de, farklı ülkelerde çeşitli hafif, kendinden itmeli makineli tüfekler oluşturuldu - Fransızca “Hotchks” arr. Yılın 1922'i ve “XCUMTER”, Chatellerault ”, Çek ZB-1924, İngilizce“ Vickers-Berthier ”, İsviçre“ Solothurn ”М26 ve“ Furrer ”М29, İtalyan“ Breda ”, Fince“ FR25 ”, Lahti,“ Ty ” . Degtyarev'in makineli tüfek, nispeten yüksek güvenilirlik ve deponun daha büyük kapasitesi ile çoğunluğundan olumlu şekilde farklıydı. DP ile aynı zamanda, piyade desteğinin bir diğer önemli yolunun da kabul edildiğine dikkat edin - yılın 1926 modelinin 11 mm'lik mermi topu.
Sovyet makineli tüfek mürettebatı, Stalingrad kalıntıları arasında ateş pozisyonunda
Makineli tüfek DP'nin teknik özellikleri:
Kartuş - 7,62-mm örnek 1908 / 30 (7,62x53);
Makineli tüfek ağırlığı (kartuşsuz): iki ayaksız - 7,77 kg, çift ayaklı - 8,5 kg;
Namlu ağırlığı - 2,0 kg;
İki ayaklı çubukların ağırlığı - 0,73 kg;
Makineli tüfek uzunluğu: alev tutucu olmadan - mm 1147, alev tutucu ile - mm 1272;
Namlu uzunluğu - 605 mm;
Bagajın dişli kısmının uzunluğu - 527 mm;
Oluklar - 4 dikdörtgen, sağ;
Strok tüfek uzunluğu - 240 mm;
İlk kurşun hızı - 840 m / s (hafif kurşun için);
Nişan aralığı - 1500 m;
Göğüs şeklindeki direkt atış menzili 375 m;
Kesim mermi aralığı - 3000 m;
Nazır çizgi uzunluğu - 616,6 mm;
Ateş oranı - dakikada 600 çekim;
Savaş hızı - dakikada 100-150 çekim;
Gıda - 47 kapasiteli disk dergisi;
Magazin ağırlığı - 1,59 kg (kartuşsuz) / 2,85 kg (kartuşlu);
Yangın hattının yüksekliği - mm 345-354;
Hesaplama - 2 kişi.
EVET, DT ve diğerleri
DP'nin Sovyetler Birliği'nde hizmete girmesiyle birlikte, makineli tüfekleri birleştirme gereği kabul edildiğinden, Degtyarev makineli tüfek temelinde, başta uçak ve tank olmak üzere başka tür ekipman geliştirildi. Burada yine, Fedorov'un birleşik bir silahını geliştirme deneyimi faydalı oldu.
Artcom, Mayıs 17’in bir diğer 1926’i Süvari ve piyadelerde manuel olarak kullanılabilecek birleşik bir hızlı ateş makineli tüfek tasarımının ve havacılıkta senkron ve taretin tasarlanması. Ancak piyadelere dayanan bir havacılık makineli tüfek yaratmanın daha gerçekçi olduğu ortaya çıktı. Hafif makineli tüfekleri mobil havacılığa (pivotta, tek tarette, çift tarette) “döndürme” uygulaması Birinci Dünya Savaşı kadar erken yapıldı. Aralık 27 ile Şubat 28 arasındaki dönemde, Degtyarev makineli tüfeğin (“Degtyarev, havacılık”, YES) uçak versiyonu test edildi. İşçi ve Köylü Kızıl Ordusu Hava Kuvvetleri Müdürlüğünün Bilimsel ve Teknik Komitesi, Degtyarev makineli tüfek serisinin “teslim edilen örneğini onaylama” sırasını bir seri sipariş olarak değerlendirmeyi buldu. 1928 yılında, A.V. tarafından tasarlanan sabit makineli tüfek PV-1 ile aynı anda. Maxim makineli tüfek temelinde yaratılan Nadashkevich, 65 mühimmatında üç sıralı (üç aşamalı) bir dergisi bulunan hava makineli tüfek DA, hava kuvvetleri için yeni bir silahı olan yeni bir silahı tuttu.
T-20 "Komsomolets" topçu yükçülerine dikilen denizciler. Sivastopol, Eylül 1941
Degtyarev alıcı uçak makineli tüfek alıcı önünde cephesi vidalı önyüz. Alt kısmında, montaj üzerine monte etmek için kavisli bir dönüşe sahip olan kral pimi takılmıştır. Bunun yerine, popo çentikli ahşap tabanca tutuş ve arka sap takıldı. Dairesel bir görünüme sahip bir manşet, önden öne doğru tutturulmuş ve namlu ağzında, kanatçık sineği için bir standı olan bir manşon, ipliğe tutturulmuştur. Mahfaza çıkarılıp ön panel takıldığından, gaz pistonu kılavuz borusunun montajında değişiklikler yapıldı. Mağaza, hızlı ve kolay değişim için bir kemer tutamağıyla donatıldı. Sınırlı bir hacimde ateşlemeyi sağlamak ve ayrıca tabanca gövdelerinin uçağın mekanizmalarına girmesini önlemek için, alıcının tabanına tel çerçeveli bir kanvas çanta ve bir alt tutturucu yerleştirilmiştir. Kovanların sıkışmadan güvenli bir şekilde çıkarılmasını sağlayacak çerçevenin en iyi konfigürasyonunu aramak için, ev içi uygulamada neredeyse ilk kez işin ağır çekim çekimi için kullanıldığını unutmayın. Makineli tüfek YES'in ağırlığı 7,1 kg (magazinsiz), arka tutamağın kenarından namlu ağzına kadar olan uzunluk - 940 milimetre, magazin kütlesi - 1,73 kg (kartuşlar olmadan) idi. 30 Mart 1930 itibariyle, Kızıl Ordu hava kuvvetlerinin birimlerinde 1,2 bin makineli tüfek YES vardı ve teslimat için bin makineli tüfek hazırlandı.
1930'te ikiz taret DA-2 tareti de devreye alındı - Hava Kuvvetleri Bilim ve Teknik Komitesi, 1927'teki Silah ve Makineli Tüfek Güvenini Degtyarev Havacılık makineli tüfek temelinde geliştirmesini emretti. Her makineli tüfek üzerinde alıcının önünde bulunan ön panel, bir ön bağlantı kaplini ile değiştirildi. Tesisatın montajı için, kaplin kullanımının yan gelgitlerinde, gaz piston borusunu tutmak için - alt olanlar. Kurulumdaki arka montaj makineli tüfekler, alıcının arka gelgitlerinde yapılan deliklerden geçen bağlantı cıvatalarıydı. tesisatın gelişmede rol NV aldı Rukavishnikov ve I.I. Bezrukov. Genel iniş kancası, sağ makineli tüfeğin tabanca tutacağına ek bir tetik bekçi içine monte edildi. Tetik çekme, tetik braketlerinin deliklerine tutturulmuştur. Çekiş bir ayar çubuğu ve bir bağlantı silindirinden oluşuyordu. Sol makineli tüfek üzerinde, sigorta kutusu ve cıvata sapı sol tarafa aktarılmadı, kanatçık için bir dirsek gövdesi üzerine monte edildi. İkiz makineli tüfeklerin geri tepmesi, tesise ve atıcıya karşı çok hassas olduğu için, aktif tip namlu frenleri makineli tüfeklerin üzerine monte edildi. Namlu freni bir çeşit paraşüt biçimindeydi. Namlu freninin arkasına iğneyi namlu dalgasından koruyan özel bir disk yerleştirildi - daha sonra böyle bir devrenin freni büyük kalibreli bir DShK üzerine monte edildi. Taretli makineli tüfekler bir pimle birleştirildi. Kurulum çene ve omuz desteği ile sağlandı (1932'e kadar, makineli tüfek göğüs desteği aldı). Donanımlı dergilere ve bir kanatlıya sahip ağırlık YES-2, 25 kilogram, uzunluk - 1140 milimetre, genişlik - 300 milimetre, gövdelerin kanallarının eksenleri arasındaki mesafe - 193 ± 1 milimetredir. YES ve YES-2'in, Hava Kuvvetleri Dairesi tarafından, Halk Savunma Komiserliği'nin emrini resmen resmi olarak benimsemeden benimsemesi ilginçtir. Bu makineli tüfekler, Tur-5 ve Tour-6 taretlerine ve uçak geri çekilebilir makineli tüfek taretlerine kondu. Başka bir görüşte olan YES-2 hafif bir BT-2 tankına kurmaya çalıştı. Daha sonra YES, YES-2 ve PV-1, özel havacılık hızlı ateş makineli tüfek ShKAS'ın yerini aldı.
Taret TUR-5, iki Degtyarev makineli tüfek altında. Kullanılmış kartuşları toplamak için açıkça görülebilen torbalar
Guns 'Arms Trust, bunlardan sorumlu, diğerleri arasında, Kovrov Fabrikası, Ağustos 17 1928. Kızıl Ordu Topçu Müdürlüğü'ne Degtyarev makineli tüfek dayalı bir tank makineli tüfek hazırlığı hakkında rapor. 12 Haziran 1929, uygun testler yapıldıktan sonra, G.S. tarafından geliştirilen küresel bir kurulumda, tank makineli tüfek DT'si (“Degtyarev, tank”) “yılın 1929 modelindeki tank makineli tüfek” olarak da adlandırılır). Shpagin. Bu tabancanın benimsenmesi seri üretim tankının dağıtım denk gelmiş - Tank Degtyarev yerini eşleştirilmiş 6,5 mm tank topu zaten zırhlı araçlara koymak Fedorova tankları T-24, MS-1, zırhlı BA-27, bütün zırhlı hedefler yüklenir.
Tank makineli tüfek Degtyarev namlu kapağını eksikti. Namlu kendisi ek kaburga için dikkate değerdi. DP, katlanabilir bir omuz desteğine, bir tabanca tutuş kontrolüne, 63 kartuşundaki bir kompakt çift sıra disk magazinine, bir kovana sahip olan geri çekilebilir bir metal kıç ile donatıldı. Sigorta ve tabanca tutuşu EVET ile aynıydı. Tetik muhafazasının sağına yerleştirilen kapak sigortası, eğimli bir eksene sahip çekler şeklinde yapılmıştır. Bayrağın arka pozisyonu ön - "sigorta" - "ateş" durumuna karşılık geldi. Görme - diyoptri rafı. Diyopter, özel bir dikey motora monte edildi ve yaylı mandallar kullanarak, 400, 600, 800 ve 1000 mesafe aralıklarına karşılık gelen birkaç sabit pozisyonda kuruldu. Görüş, sıfırlama için bir ayar vidasıyla donatıldı. Makineli tüfek ön görüş açısı takılı değildi - bilya montajının ön diskine sabitlenmişti. Bazı durumlarda, makineli tüfek kurulumdan çıkarıldı ve arabanın dışında kullanıldı, bu yüzden ön görüşü olan ve ön plakanın üzerine tutturulmuş çıkarılabilir bipodu olan braket dizel motora tutturuldu. Makineli tüfek dergisi ile ağırlığı 10,25 kilogram, uzunluk - 1138 milimetre, yangınla mücadele - dakika başına 100 çekim oldu.
Degtyarev tank makinalı tüfek, büyük kalibreli bir makineli tüfek veya tank tabancasına ve ayrıca özel bir uçaksavar tankı ünitesine sahip bir koaksiyel makineli tüfek olarak kullanıldı. İkinci Dünya Savaşı sırasındaki Degtyarev tankı genellikle manuel olarak kullanıldı - bu makineli tüfek ateşinin ateşlenme hızı piyade modelinin iki katıydı.
Büyük Vatanseverlik Savaşı'nın başlangıcında, dizel yakıtını büyük bir mühimmat ile “tank” hafif makineli tüfekle değiştirme seçeneğinin geliştirildiğine dikkat edilmelidir (PCA temelinde geliştirilmiştir). İkinci Dünya Savaşı'nın sona ermesinden sonra, Finler yakalanan tanklarda kendi “Suomi” lerini kullanarak aynı şeyi yapmaya çalıştı. Bununla birlikte, her iki durumda da DT araçları zırhlı araçlarda ve tanklarda kaldı. Sovyet tanklarında, sadece SGMT, Tank makineli tüfek Degtyarev'in yerini alabilir. İlginç bir gerçek şu ki, Kubinka Degtyarev'deki Askeri Tarih Müzesi'ndeki zırhlı araç ve tankların zorla “dekoratif” olarak değiştirilmesinden sonra, tankın “uluslararası” bir makineli tüfek olduğunu kanıtladı - “yerli” makineli tüfekler, çok sayıda yabancı araca DT varilleri ile taklit edildi.
Kaba yüzyılın 31, 34 ve 38'inde, Degtyarev'in DP'nin modernleştirilmiş versiyonlarını sunduğunu unutmayın. 1936'te kasasız hafif bir hava versiyonu, güçlendirilmiş kanatçıklar ve tek bir pabuç ile kilitleme önerdi, ayrıca makineli tüfek sektör şeklinde bir kutu şeklinde kompakt bir dergi ile tamamlandı. Daha sonra tasarımcı, aynı mağazaya sahip bir pistonlu savaş yayının kıça sokulmasıyla aynı makineye sahip bir makineli tüfek sundu. Her iki makineli tüfek deneyimli kaldı. DP'de, yanal düzeltmelerin yapılabileceği bir deneysel temelde bir görüş kuruldu, teleskopik bir görüşe sahip olan PD, 1935 yılında test edildi - hafif makineli tüfeklere teleskopik bir görüş sağlama fikri, uygulama başarısız olsa da uzun süredir popülerdi.
1938'taki Hassan adasında kavga ettikten sonra, komutanlar, Japon tipi “11” makineli tüfek güç sistemine sahip hafif bir makineli tüfek kullanma önerisi aldı - tüfek kartuşlu kalıcı bir derginin ekipmanıyla. Bu teklif aktif olarak G.I. Kulik, GAU başkanı. Kovrovtsy, Degtyarev hafif makineli tüfek versiyonunu, alıcı Razorenova ve Kupinov ile 1891 / 1930 model tüfekten klipslerin altında temsil etti, ancak çok geçmeden böyle bir alıcının sorusu haklı olarak kaldırıldı; "Kaset veya mağaza" seçimi.
Degtyarev uzun bir süre boyunca evrensel (tek) ve şövale makineli tüfek yaratmaya çalıştı. Haziran-Ağustos aylarında, Kızıl Ordu Genel Merkezi'nin talimatı üzerine olan Artcom, 28, yeni makineli tüfek için taktik ve teknik gereksinimler geliştirdi - makineli tüfek temeli, birleşme amacıyla, piyade makineli tüfek Degtyarev'i aynı kartuş altında almaktı, ancak bant beslemesine sahipti. Zaten 30'te tasarımcı, evrensel bir makine olan Kolesnikov, bir teyp güç alıcısı (Shpagin sistemi) ve güçlendirilmiş bir varil radyatör ile deneyimli bir makineli tüfek tanıttı. Degtyarev'in (“Degtyarev, şövale”, DS) makineli tüfek bitimi 1930'in sonuna kadar sürdü ve olumlu sonuçlar vermedi. 1936'te Degtyarev, hafif bir katlama, entegre bir tripod makinesi ve katlanmayı önleyen bir uçak yüzüğü görme için bir montaj ayağı olan DP'nin evrensel bir modifikasyonunu sundu. Bu örnek ayrıca daha ileri bir ilerleme kaydetmedi. Normal çift ayaklı çubukların zayıflığı, çift ayaklı üçgen tasarımlı ek çubuklarla Degtyarev piyade makineli tüfek tesisatı ile sınırlı kullanımına neden oldu. Degtyarev makineli tüfek içerisinde yer alan namlu ve otomatikleri kilitleme sistemi aynı zamanda büyük kalibreli bir makineli tüfek ve Degtyarev tarafından geliştirilen deneyimli bir otomatik tüfek içinde kullanıldı. Yarı serbest cıvatalı 1929'te geliştirilen ilk Degtyarev hafif makineli tüfek bile, DP makineli tüfeğinin yapıcı özelliklerini taşıyordu. Tasarımcı, öğretmeni Fedorov fikrini, kendi sistemine dayanan birleşik bir silah ailesi hakkında uygulamaya çalıştı.
İkinci Dünya Savaşı'nın başlangıcında, Detyaryevsky KB-2 Kovrovsky fabrikası, deneysel bir şekilde “ağır yangın tesisatı” denilen dördüncü DP (DT) silahlı piyade, süvari, zırhlı araçlar, hafif tanklar ve uçaksavar savunma ihtiyaçları için tesisler kurdu. Makineli tüfekler iki sıraya ya da yatay düzleme monte edildi ve 20 kartuşları için düzenli disk dergileri ya da kutu şeklinde verildi. "Uçaksavar" ve "piyade" varyantlarında, kurulum büyük kalibreli DShK için tasarlanmış evrensel bir Kolesnikov tezgahı üzerine monte edildi. Ateş oranı - dakikada 2000 çekim. Bununla birlikte, bu “ateş oranı için mücadele” yöntemi haklı çıkmadı ve geri dönüşün kurulum ve dağılma üzerindeki etkisi çok büyüktü.
DP makineli tüfek servisi
Degtyarev'in makineli tüfek SSCB Silahlı Kuvvetlerinin yirmi yıldır en büyük makineli tüfek oldu - ve bu yıllar en “askeri” idi. DP makineli tüfek, OGPU sınır birimlerindeki CER çatışması sırasında ateş vaftizini geçti - bu nedenle, Nisan 1929’te Kovrov fabrikası bu makineli tüfeklerin serbest bırakılması için ek bir sipariş aldı. Birleşik Devlet Siyasi Müdürlüğü’nün bir parçası olan bir DP makineli tüfek Orta Asya’da Basmachilere karşı savaştı. DP daha sonra Kızıl Ordu tarafından Hasan Adası ve Halhin Gol Nehri'ndeki düşmanlıklarda kullanıldı. Diğer Sovyet silahlarıyla birlikte İspanyol İç Savaşı'nda "burada" yer aldı (burada, DP uzun zamandır devam eden rakibi MG13 "Draze" ile "yan yana savaşmak zorunda kaldı"), Çin savaşında Karelya İsthmus'ta savaştığı 39-40'te. DT ve YA-2 modifikasyonları (P-5 ve TB-3 uçaklarında) aynı şekilde yapıldı, böylece İkinci Dünya Savaşı'nın başlarında, Degtyarev'in makineli tüfekinin çeşitli koşullarda test edildiğini söyleyebiliriz.
Tüfek alt birimlerinde, piyade makineli tüfek Degtyarev, kılıç bölümündeki tüfek takımına ve manga süvari takımına tanıtıldı. Her iki durumda da, hafif makineli tüfek, tüfeğin el bombası fırlatıcı ile birlikte, temel destek silahıydı. 1,5 bin metreye kadar az bir görüş açısı olan DP'nin, 1,2 bin metreye kadar olan önemli tek ve açık grup hedeflerini, küçük canlı tek hedefleri - 800 metrelere, alçaktan uçan uçakları yenmek için - 500 metrelere, ve ayrıca ateşleri ateşleyerek tankları desteklemesi amaçlandı. TCP hesaplamaları. Zırhlı araçların ve düşman tanklarının kontrol yuvalarının bombalanması, 100-200 sayaçlarından yapıldı. Yangın, kısa 2-3 çekiminde veya 6 çekiminde patladı, yalnızca sürekli durumlarda sürekli sürekli yangına izin verildi. Çok tecrübeli ağır makineli tüfekler tek atışla ateş etmeyi hedefleyebilirdi. Makineli tüfek hesaplaması - 2 man - makineli tüfek ("topçu") ve yardımcısı ("ikinci numara"). Asistan, mağazaları üç disk için tasarlanmış özel bir kutuda taşıdı. Hesaplamaya mühimmat getirmek için iki savaşçı daha verdi. Süvari DP taşıma için kullanılan VD.
DP-27 A. Kushnir ile makineli tüfek ve bir Mosin tüfeği olan bir savaşçı V. Orlik, düşmanın saldırısını yansıtıyor. Güneybatı ön, Kharkov yönü
Hava hedeflerini vurmak için, "Maxim" makineli tüfek için geliştirilmiş uçaksavar tripodu örneği 1928 kullanılabilir. Aynı zamanda özel bir motosiklet kurulumu geliştirdi: motosiklet M-72, döner bir şekilde tekerlekli sandalyeye monte edilmiş basit bir döner çerçeveye sahipti, yedek parçalar ve diskler sepet ve motosiklet arasına yerleştirildi. Bir makineli tüfek takmak, uçaksavar ateşini çıkarmadan dizden tutmaya izin verdi. Bir motosiklette TIZ-AM-600 DT, direksiyon simidinin üzerine özel bir braket üzerine monte edildi. Eğitim maliyetini ve Degtyarev makineli tüfek üzerinde küçük atış aralıklarının kullanımını azaltmak için, bir halka ateşleme kartuşu ve orijinal disk dergisi kullanan bir 5,6 milimetre eğitim Blum makineli tüfek monte edilebilir.
DP makineli tüfek, ateş gücü ve manevra kabiliyetini başarıyla birleştirdiği için hızla popüler oldu. Bununla birlikte, makineli tüfeğin yararları ile birlikte operasyon sırasında ortaya çıkan bazı dezavantajları vardı. Her şeyden önce, disk deposunun ekipmanının çalışmasının ve özelliklerinin uygunsuzluğu ile ilgiliydi. Isıtılan gövdenin hızlı bir şekilde değiştirilmesi, üzerinde tutamak eksikliği ve ayrıca nozulu ve iki parçayı ayırma ihtiyacı nedeniyle karmaşıktı. Olumlu koşullar altında bile, eğitimli bir hesaplamanın değiştirilmesi yaklaşık 30 saniye sürdü. Fıçının altında bulunan açık bir gaz odası, gaz tahliye ünitesinde karbon birikmesini engelledi, ancak açık bariyer çerçevesi ile birlikte, kumlu topraklarda tıkanma olasılığını arttırdı. Gaz pistonunun soketinin tıkanması ve kafasının vidalanması hareketli parçanın gelirinin ileri aşırı konuma gelmesine neden olmuştur. Bununla birlikte, otomatik makineli tüfek bir bütün olarak oldukça yüksek bir güvenilirlik göstermiştir. Fırdöndüler ve bipodların takılması güvenilir değildi ve taşıma kolaylığını azaltan ek yakalama detayları yarattı. Gaz regülatörü ile yapılan çalışmalar da sakıncalıdır - yeniden düzenlenmesi için pim çıkarılmış, somunun vidaları sökülmüş, regülatör geri ayarlanmış, döndürülmüş ve tekrar sabitlenmiştir. Sadece bir kayış kullanarak hareket ederken ateş etmek mümkündü ve bir önkol ve büyük boy mağazanın olmaması bu tür çekimleri sakıncalı hale getirdi. Makineli nişancı boynu etrafında bir halka şeklinde bir kayış koydu, mağazanın önüne antab ile oyuktan tutturdu ve makineli tüfeği kılıfın arkasında tutmak için bir mitten gerekti.
Tüfek bölümlerinin silahlanmasında, makineli tüfekler, hafif makineli tüfekler nedeniyle sürekli olarak artmaktadır - eğer 1925 yılında, 15,3 bin kişi başına tüfek bölümü. personelin 74 makineli tüfekleri vardı, o zamandan beri zaten 1929'ta, 12,8'da bin kişi. 81 hafif ve 189 ağır makineli tüfekler vardı. 1935'te, 13 thous'taki bu rakamlar, insanlar zaten 354 hafif ve 180 ağır makineli tüfeklerini içeriyordu. Kızıl Ordu'da, diğer bazı ordularda olduğu gibi, hafif makineli tüfek, birliklerin otomatik silahlarla doyurulmasının ana yoluydu. Yılın ilişkileri 1941'inin durumu (son savaş öncesi) aşağıdaki ilişkiler için sağlanmıştır:
savaş zamanlarının tüfek dağılımı - 14483 insanı. personel, 174 makineli tüfek ve 392 hafif makineli tüfek;
azalan bölünme - 5864 insanlarda. personel, 163 makineli tüfek ve 324 hafif makineli tüfek;
Dağ Bölümü - 8829 insanlarda. Personel, 110 makineli tüfek ve 314 hafif makineli tüfek vardı.
Çelik önlük CH-42 ve makineli tüfek DP-27 ile Sovyet saldırı ekibi. Gardiyanlar, savaş görevinden sonra uçağa saldırdı. 1-th SHIBBR. 1 Beyaz Rusya Cephesi, Yaz 1944
DP, süvarilerde, denizcilerde ve NKVD'nin birliklerinde görev yapıyordu. Avrupa'da başlayan İkinci Dünya Savaşı, Alman Wehrmacht'ta net bir yüzde artış, otomatik silahların sayısı, Kızıl Ordu'nun süregelen yeniden yapılandırılması, tank ve hafif makineli tüfeklerin üretiminde ve üretim organizasyonundaki değişikliklerde artış talep etti. Yılda, 1940 hafif makineli tüfeklerin üretiminde kullanılan üretim kapasitesini artırmaya başladı. Bu zamana kadar, namlu kanallarının üretim teknolojisi, birkaç kez hızlandırmayı ve namlu üretim maliyetini önemli ölçüde azaltmayı mümkün kılan, silindirik pürüzsüz bir dış yüzeye sahip varillerin kullanımına geçişle birlikte, çıktıların arttırılmasında ve Degtyarev piyade makineli tüfeklerinin maliyetinin düşürülmesinde önemli rol oynadı. 1941 Şubat ayında onaylanan 7 yılı siparişi, 39 bin piyade ve tank makineli tüfekleri Degtyarev'i içeriyordu. Kovrov Fabrikası No. 2'te, Nisan 17'teki 1941 ile OGK, DT ve DP makineli tüfek üretti. Nisan 30’ten bu yana, yeni "L" binasında DP makineli tüfek üretimi yapıldı. Halkın Silah Komiserliği, yeni üretime bir teşebbüs şubesinin (daha sonra ayrı bir Kovrovsky mekanik tesisi) haklarını verdi.
Ordudaki 1939'ten 1941'un ortasına kadar hafif makineli tüfek sayısı% 44 artarken, 22 Haziran 41'te, Kızıl Ordu'da 170,4 bin hafif makineli tüfek vardı. Bu tür bir silahlanma, batı bölgelerinin bağlantılarını devletin aşağısında bile bulunanlardan biriydi. Örneğin, Kiev Özel Askeri Bölgesinin Beşinci Ordusunda, hafif makineli tüfeklerin yönetimi% 114,5 civarındaydı. Bu süre zarfında, Degtyarev tank makineli tüfekler ilginçti - Mayıs ayında 16'ten Genelkurmay Başkanlığı Direktifi tarafından, yeni oluşturulan mekanize kolordu tank alaylarının 1941'inin 50'i, düşman zırhlı araçlarla savaşmak için tankları ve kendi kendini savunma için 80 DT için olan silahlarla savaşmak için. Savaş sırasında, Degtyarev tankı da kar motosikletleriyle savaşa girdi.
İkinci Dünya Savaşı'nın başlamasıyla, eski DA-2 yeni bir kullanım alanı buldu - alçakta uçan uçaklarla ilgilenmek için uçaksavar makineli tüfek olarak. 16 Temmuz 1941, Hava Savunma Ana Müdürlüğü Başkanı Osipov, SAU Başkanı Yakovlev'e şöyle yazdı: “Uçaksavar savaş makineli tüfek seti, uçaksavar ateşini 1,5'e binlerce çift ve DA-2 makineli tüfeğe adapte ederek büyük ölçüde elimine edilebilir. uçak uçaklarından PW-1 ". Bunun için, YA ve YA-2 makineli tüfekler, yılın 1928 modelinin uçaksavar tripoduna, krampon aracılığıyla yerleştirildi - özellikle, bu tür tesisler, 1941 yılında Leningrad'ın yakınında kullanıldı. Sinek kanadı bir makineli tüfek uçaksavarlık görüşündeki bir halka ile değiştirildi. Ayrıca, YES-2 hafif bir gece bombardıman uçağı Y-2 (Po-2) üzerine kuruldu.
Büyük Vatanseverlik Savaşı sırasında, Degtyarev'in piyade ve tank makineli tüfekleri için makineli tüfek ana üreticisi olan 1 fabrikasının No.2 atölyesiydi, üretimleri de Urallar, DP ve Arsenal fabrikasında (Leningrad) yapıldı. Askeri üretim koşulları altında, küçük kolların sonlandırılması gereklilikleri azaltıldı - örneğin, otomasyon çalışmalarına dahil olmayan dış parçaların ve parçaların son işlemesi kaldırıldı. Ek olarak, yedek parçalar ve aletler için kurallar düşürüldü - 22 diskleri yerine, savaş başlamadan önce atılan her makineli tüfek için yalnızca 12 verildi. Buna rağmen, tüm teknolojik belgeler “B harfi” ile yapıldı, yani, tüm standartlara sıkı bir şekilde uyulmasını gerektirdi ve üretimde yer alan tüm tesislerde şekil, parça malzemesi ve büyüklüklerinde değişiklik yapılmasına izin vermedi. Hafif makineli tüfek üretimi, zor koşullara rağmen, nispeten sabit kaldı. VN Silah Komiser Yardımcısı Novikov anılarında şöyle yazdı: “Bu makineli tüfek, Silahlı Kuvvetler Komiserliği üzerinde herhangi bir baskıya neden olmadı.” 41'in ikinci yarısı için, birlikler 45300 hafif makineli tüfek, 42 172800, 43 250200, 44 179700 aldı. 9 mayısındaki 1945 ordusunda, 390 bin hafif makineli tüfek vardı. Savaş boyunca, hafif makineli tüfeklerin kaybı 427,5 bin üniteyi, yani toplam kaynağın% 51,3'ini (savaş öncesi stokları ve savaş öncesi stokları dikkate alarak) oluşturuyordu.
Makineli tüfek kullanımının ölçeği aşağıdaki şekillerle değerlendirilebilir. GAU temmuz-kasım ayları arasında 1942, her türlü 5 302 makineli tüfek türünü güney batı yönünün cephelerine transfer etti. Mart-Temmuz aylarında, Kursk Savaşı'na hazırlanırken, Bozkır, Voronej, Merkez Cepheleri ve Onbirinci Ordu birlikleri 1943 bin hafif ve ağır makineli tüfek aldı. Kursk yakınlarında bir saldırı başlatmış olan birliklerin her türden 31,6 bin makineli tüfek vardı. Yılın Nisan ayının 60,7'inde, Kırım operasyonunun başlangıcına kadar, Ayrı Deniz Ordusu, Dördüncü Ukrayna Cephesi ve hava savunma birimlerinin birlikleri 1944 ağır makineli tüfeklere ve hafif makineli tüfeklere sahipti (personelin her bir 10622'inde yaklaşık 1 makineli tüfek). Piyade silahlanmasında da makineli tüfek oranı değiştirildi. Eğer Temmuz 43’teki tüfek şirketi, tüm dünyada 1941 hafif makineli tüfeklere sahipse, bir yıl sonra 6 hafif makineli tüfek, 12 yıllık 1943 ağır makineli tüfek ve 1 hafif makineli tüfek ve Aralık ayında hafif makineli tüfek - 18 ağır makineli tüfek ve 44 hafif makineli tüfek. Yani, savaş sırasında, tüfek şirketindeki makineli tüfek sayısı, ana taktik bölüm, iki katından fazla oldu. Eğer Temmuz 2’ta tüfek bölümüyle hizmet veren çeşitli tiplerde 12 makineli tüfekler varsa, o zaman aynı yılın Aralık ayında 41, bir yıl içinde bu rakam zaten 270 ve Haziran’da 359 yılı 605 idi. Makineli tüfeklerin savaş sonundaki payındaki düşüş, hafif makineli tüfek sayısındaki artıştan kaynaklanıyor. Hafif makineli tüfek başvuruları, 45 Ocak ayından 561 Mayıs ayındaki 1'e kadar, sadece 10 teslim edildi (ayrıca, yükseltilmiş DP'ler sağlandı). Savaşın sonunda, tüfek alayında 1945 14500 insan üzerinde 108 hafif ve 54 ağır makineli tüfek vardı.
Sovyet makineli tüfek DP-27 manuel makineli tüfekten ateş ediyor. AE Boş "Büyük Vatansever"
Savaş sırasında, makineli tüfek kullanımıyla ilgili kuralları gözden geçirdi, ancak evcil hayvan için daha az gerekliydi. 1942'in “Piyade Savaş Yönetmeliği” ile, ateşi hafif makineli tüfekten ateşleme menzili, bir dizi 800 metre arasından belirlendi, ancak aynı zamanda 600 metre arasından en etkili olan ani bir yangını da önerdi. Ayrıca, savaş düzeninin “sınırlayıcı” ve “şok” gruplarına bölünmesini de iptal ettiler. Şimdi çeşitli koşullarda hafif bir makineli tüfek takım ve manga zincirinde hareket etti. Şimdi onun için ana kısa patlamalarda yangın olarak kabul edildi, yangınla mücadele hızı dakikada 80 atışlarına eşitti.
Kış koşullarında, kayak üniteleri, Maxim ve DP makineli tüfeklerini, ateş açmaya hazır olma durumundaki sürükleyici teknelerde taşıdı. Makineli tüfekleri partizanlara ve paraşütçülere bırakmak için PMMM-42'un paraşüt paraşütü çuvalı kullanıldı. Savaşın başlangıcında, paraşütçüler-makineli tüfekler, düzenli bir şekilde Degtyarev'in normal piyade makineli tüfekleriyle bir kuşak üzerinde zıplamaya başlamışlardı, bunun yerine, sık sık ölüme daha az çeken daha büyük kapasiteli bir dergi ile daha kompakt bir tank makineli tüfek “manuel” versiyonunu kullandılar. Genel olarak, silah Degtyarev çok güvenilir bir silah olduğunu kanıtladı. Bu, rakipler tarafından tanındı - örneğin, ele geçirilen DP'ler Fin makineli tüfekler tarafından kolayca kullanıldı.
Bununla birlikte, bir piyade makineli tüfek Degtyarev'in kullanım deneyimi, balistik özelliklerin korunmasına sahip daha hafif ve daha kompakt bir numuneye ihtiyaç duyulduğuna işaret etti. 1942'te, ağırlığı 7,5'i bir kilogramı aşmayan yeni bir hafif makineli tüfek sisteminin geliştirilmesi için bir rekabet duyuruldu. Temmuz ayında 6'ten 21'e kadar 1942, Degtyarev Tasarım Bürosu (dergi ve bant beslemeli) tarafından geliştirilen deneyimli makineli tüfekler, ayrıca Vladimirova, Simonov, Goryunov ve Kalashnikov dahil acemi tasarımcılar tarafından yapılan zemin testlerinden test edildi. Bu testler için gönderilen tüm numuneler inceltme ile ilgili bir yorum listesi aldı, ancak sonuç olarak rekabet kabul edilebilir bir örnek üretmedi.
DPM hafif makineli tüfek
Degtyarev piyade makineli tüfek modernizasyonu çalışmaları, özellikle yükseltilmiş versiyonun üretimi çok daha hızlı gerçekleştirilebildiğinden daha başarılıydı. Bu sırada XXUMX numaralı tesiste, çeşitli görev takımlarını çözen birçok tasarım ekibi çalışmıştır. Ve eğer KB-2, V.A. Başta yeni tasarımlar üzerinde çalışan Degtyareva, daha sonra üretilen modelleri yükseltme görevi baş tasarımcı bölümünde çözüldü. A.I.’nin önderlik ettiği makineli tüfeklerin modernizasyon çalışmaları. Ancak Shilin, Degtyarev’in kendi görüşlerini engellememesine izin vermedi. Onun kontrolünde, P.P.'yi içeren bir grup tasarımcı. Polyakov, A.A. Dubynin, A.I. Skvortsov A.G. 2 yılında yürütülen Belyaev, DP'nin modernizasyonu üzerine çalışıyor. Bu çalışmaların temel amacı makineli tüfeklerin yönetilebilirliğini ve güvenilirliğini arttırmaktı. ND GAU başkanı Yakovlev ve D. Ağustos Komutanı Ustinov, Ağustos ayında 1944, Devlet tarafından onaylanmak üzere sundu. Savunma Komitesi tasarımda, aynı zamanda şu belirtilere işaret ediyor: "İyileştirilmiş makineli tüfeklerdeki yapıcı değişikliklerle bağlantılı olarak:
- geri tepme mücadele yayının dayanıklılığı arttı, makineli tüfek atış pozisyonundan çıkarılmadan değiştirilmesi mümkün oldu;
- İki ayaklıların kaybedilme olasılığı hariç tutulmuştur;
- Ateşin doğruluğu ve doğruluğu artar;
- Savaş koşullarında kullanılabilirliği arttırır. "
XKUMX'in GKO kararı ekim ayında 14'teki değişiklikler onaylandı. Makineli tüfek PDM ("Degtyarev, piyade, modernize") adı altında kabul edildi.
Makineli tüfek PDM arasındaki farklar:
- varilin altından ısıtılmış ve taslak verilmiş bir geri dönüş yayı alıcının arkasına aktarılmıştır (yay, yıl boyunca 1931 bile aktarılmaya çalışılmıştır, bu o zaman sunulan Degtyarev deney makineli tüfekinden görülebilir). Yayı, vurucunun kuyruğuna yerleştirmek için, boru şeklinde bir çubuk yerleştirildi ve alın plakasının içine, kılavuzun boynunun yukarısına çıkıntı yapan kılavuz bir tüp yerleştirildi. Bu bağlamda, bağlantı dışlandı ve çubuk bir pistonlu tek bir parça şeklinde yapıldı. Ek olarak, sökme sırası değişti - şimdi bir kılavuz tüp ve geri döndürülebilir bir savaş yayı ile başladı. Tank makineli tüfek Degtyarev'de (DTM) de aynı değişiklikler yapıldı. Bu, makineli tüfeği sökmeyi ve küçük hataları bilya montajından çıkarmadan düzeltmeyi mümkün kıldı;
- tetik koruyucusuna kaynaklanmış bir eğim şeklinde bir tabanca kavrama kontrolü ve vidalarla tutturulmuş iki tahta yanak yerleştirilmiş;
- popo şeklini basitleştirdi;
- hafif bir makineli tüfek üzerinde, bir otomatik güvenlik cihazı yerine, bir Degtyarev tank makineli tüfek biçiminde otomatik olmayan bir bayrak güvenlik cihazı tanıtıldı - sigorta kontrollerinin eğimli ekseni tetik kolunun altındaydı. Kilitleme, bayrağın ön tarafında meydana geldi. Bu sigorta daha güvenilirdi, çünkü makinede yüklü bir makineli tüfek taşımayı daha güvenli hale getiren kızakla hareket etti;
- fırlatma mekanizmasındaki yaprak yay helezonik silindirik bir yay ile değiştirilmiştir. Ejektör, cıvata yuvasına yerleştirildi ve onu tutmak için bir eksen kullanıldı;
- katlanır bipodlar ayrılmaz hale getirildi ve bağlantı menteşeleri, namlu eksenine göre biraz geriye ve daha yükseğe hareket etti. Kasanın üst kısmına, bipod bacaklarını vidalarla tutturmak için gözleri oluşturan iki kaynaklı plakanın bir bileziğini yerleştirdiler. Bipodlar güçlendi. Onların gövde değiştirmek için ayırmak gerekmez;
- Makineli tüfek ağırlığı azaldı.
Manuel makineli tüfek sistemi Degtyaryov (DPM) arr. 1944 g
Degtyarev'in modernize tank makineli tüfek aynı zamanda kabul edildi - Ekim 141944, DT'nin piyasaya sürülmesi 1 Ocak 1945 yılını durdurdu. Bir DT makineli tüfeğin geri çekilebilir popo gibi hafif yüklü parçaların bir kısmı, fiyatları azaltmak için soğuk damgalama ile yapılmıştır. Çalışmalar sırasında, DTM'deki gibi geri çekilebilir bir popo ile PDM'nin bir çeşidi önerildi, ancak daha güvenilir ve uygun bir şekilde tahta bir popo üzerinde durdular. Ek olarak, Degtyarev'in modern tank silahına uzunlamasına lobları olan (namlu deneysel DS-42'te olduğu gibi) ağırlıklı bir namlu ile tedarik edilmesi önerildi, ancak bu seçenek reddedildi. Toplamda, 1941'ten 1945'e kadar olan sürede, Kovrov fabrikasındaki No.2, DP, DT, DPM ve DTM makineli tüfeklerin 809 823 makineli tüfekleri fırlatıldı.
Sovyetler Birliği'ne ek olarak, DP (DPM) makineli tüfekleri de GDR, PRC, Vietnam, Küba, Kuzey Kore, Polonya, Moğolistan, Somali, Seyşel Adaları ordularıyla hizmet veriyordu. Çin'deki makineli tüfek PDM'si "Tip 53" adı altında piyasaya sürüldü, bu seçenek Vietnam'da kullanıldı, Arnavutluk ordusu ile hizmette bulundu.
Sovyet Ordusu ile hizmette olan "Degtyarev piyade", yeni manuel makineli tüfek Degtyarev RPD'yi yılın 7,62-orta seviye 1943-mm kartuş modelinin yerine koydu. PD ve PDM stokları, perestroika sonrası askeri çatışmalar sırasında 80-xNNX-lerde "ortaya çıkmış" depolarda kaldı. Bu makineli tüfekler Yugoslavya'da savaştı.
Döner makineli tüfek modeli 1946 yılı (RP-46)
Degtyarev makineli tüfeğinin disk dükkanındaki büyük ölü ağırlık ve hacimliliği, İkinci Dünya Savaşı başlamadan önce ve sırasında, bir teyp güç kaynağının yerine koyma girişimlerinin tekrarlanmasına neden oldu. Ek olarak, şerit gücü, ateşin gücünü arttırmayı ve böylece şövale ve hafif makineli tüfeklerin yetenekleri arasındaki boşluğu doldurmayı mümkün kılmıştır. Savaş, en önemli alanlarda anti-personel yangın yoğunluğunu arttırma isteğini ortaya koydu - 42'ta, savunmadayken, öndeki koşu metre başına düşen silah ve makineli tüfek ateşinin yoğunluğu 3'tan 5'e, daha sonra 1943 yazında, Kursk savaşı sırasında, bu rakam zaten 13-14 bulleti oldu. .
Toplamda, Degtyarev piyade makineli tüfek makineli tüfek için (yükseltilmiş olanı dahil), kaset için alıcının 7 varyantları geliştirilmiştir. Çilingirler PP hata ayıklayıcıları Polyakov ve A.A. 1942'taki Dubinin, DP manuel makineli tüfekle metal veya kanvas bir bant için alıcının bir sonraki versiyonunu geliştirdi. Aynı yılın Haziran ayında, bu alıcıya sahip makineli tüfekler (parçalar damgalandı) GAU test bölgesinde test edildi, ancak revizyon için iade edildiler. 1943'teki bant için alıcının iki varyantı Degtyarev tarafından sunulmuştur (varyantlardan birinde Shpagin devresinin davul alıcısı kullanılmıştır). Ancak makineli tüfek ağırlığının, 11'e ulaşan kilogramın, güç kaynağı sisteminin kullanılmasının sakıncalı olması ve ayrıca daha acil siparişlerle Kovrov fabrikası No. XXUMX tesisinin iş yükünün kırılması, bu işte ara verilmesine neden oldu.
Ancak bu yöndeki çalışmalar tamamen durmadı. RPD makineli tüfek içindeki bant beslemesinin başarılı bir şekilde gelişmesi, tüfek kartuşları için PDM için benzer bir besleme girişine yönelik çalışmaların sürdürülmesinin temelini oluşturdu. Mayıs ayında, standart PD ve henüz kabul edilmemiş modernize edilmiş PDM, PP tasarım alıcısı ile donatılmış, 1944 tarafından test edildi. Polyakova ve A.A. Dubinin - "Degtyarev Piyade" nin modernizasyonuna düzenli katılımcılar - çilingir-hata ayıklayıcı Lobanov'un katılımıyla tasarımcı Shilin liderliğinde. Sonuç olarak, bu seçenek alıcı olarak kabul edildi.
Bağlantı metal şeridinin besleme mekanizması, cıvata taşıyıcısının hareketi sırasında hareketi ile tahrik edildi - ASC'nin 12,7 mm makineli tüfekinde benzer bir prensip kullanıldı, ancak şimdi tutamağın alıcıya hareketi, hareketli bir koldan değil, özel bir kayar destek vasıtasıyla iletildi. Bant - metal, kapalı bir link ile. Yayın sağ tarafta. Bandı yönlendirmek için özel tepsi servis edilmiştir. Alıcı kapağının mandalı, PD (PDM) üzerindeki depoların mandalına benzer şekilde yerleştirildi. Namlu uzun çizgiler ateş olasılığı için ağırlıklı. Yeni namlu, besleme bandını tahrik etme ihtiyacı ve buhar bölmesinin tasarımında değişiklik yapmak için kartuşları gerekli banttan besleme çabaları. Makineli tüfeğin tasarımı, kontrolleri ve düzeni aksi halde temel PDM ile aynıydı. Ateş hızı dakikada 250 atışlarına ulaştı, bu da PDM hızından üç kat daha yüksekti ve makineli tüfekler ile karşılaştırılabilirdi. 1000 metreye kadar olan aralıklarda yangının etkinliği açısından, bir makinenin yokluğu aynı kontrol edilebilirliği ve doğruluğu vermemesine rağmen, tek ve ağır bir makineli tüfekle yaklaştı.
24 Mayıs 1946, bu şekilde yükseltilmiş makineli tüfek, SSCB Bakanlar Kurulu kararnamesi ile "Yılın 7,62 modelinin (RP-1946)" 46-mm şirket tabancası "ismi altında kabul edildi. RP-46 birleşmiş "DP ailesinin" son çocuğuydu (RPD, aynı planın bir geliştirmesi olmasına rağmen, temelde yeni bir silah haline geldi). “Şirket makineli tüfek” adı, şirket seviyesini desteklemek için otomatik silahların nişini doldurma arzusunu gösterir - ağır makineli tüfekler tabur komutanının aracıydı, manuel - takımlar ve mangalardaydı. Özelliklerine göre, makineli tüfekler, piyadelerin artan hareketliliğiyle uyuşmuyordu, yalnızca kanatlar üzerinde ya da ikinci hatta hareket edebiliyorlardı, savaşın geçici ve artan manevra kabiliyeti koşullarında nadiren zamanında ve yeterli bir destek sağladı - özellikle engebeli arazide, dağlarda ve dağlarda. Aynı zamanda, aynı kalibre hafif makineli tüfek gerekli gücün ateşini geliştirmedi. Aslında konuşma, silah sisteminde henüz bulunmayan “tekli” makineli tüfeklerin geçici olarak değiştirilmesiyle ya da yerli tekli bir makineli tüfek oluşturulmasına yönelik bir sonraki adımla ilgiliydi. SGM'den 46 kat daha hafif olan RP-3 makineli tüfek, manevra kabiliyeti açısından bu normal makineli tüfekten önemli ölçüde üstündü. Ek olarak, RP-46 hafif zırhlı araçların (havadan saldırı sistemleri-57) silahlanmasına kendi kendini savunmanın bir yardımcı silahı olarak dahil edildi.
Üretimdeki atık sisteminin ve soğuk damgalama parçalarından monte edilmiş bir alıcının birleşimi, yeni bir makineli tüfek üretiminin hızlı bir şekilde başlatılmasını mümkün kılmıştır. Teyp gücü, hesaplama yoluyla taşınan mühimmatın ağırlığını düşürdü - kartuşsuz RP-46, 2,5 kg üzerindeki DP'den daha ağırsa, 46 kartuşlarındaki mühimmatlı RP-500'in toplam ağırlığı, aynı kartuş stoğuna sahip PD'ninkinden daha az 10 kilogramdaydı. Makineli tüfek, katlanır omuz desteği ve taşıma sapı ile donatılmıştı. Ancak ayrı bir kartuş kutusu, savaşta zorluklara neden oldu çünkü çoğu durumda RP-46'in pozisyonunu değiştirmek, bandın çıkarılmasını ve yeni bir pozisyonda şarj edilmesini gerektiriyordu.
46 yıl boyunca RP-15 hizmete girdi. Makineli tüfek ve SGM, tek bir PC makineli tüfek yerine geçti. SSCB'ye ek olarak, RP-46 Cezayir, Arnavutluk, Angola, Bulgaristan, Benin, Kampuchea, Kongo, Çin, Küba, Libya, Nijerya, Togo, Tanzanya'da hizmet vermiştir. Çin'de, “Tip 46” adı altında ve DPRK - “Tip 58” altında bir RP-64 kopyası çıkarıldı. Her ne kadar RP-46 çıkışı açısından “ebeveyni” nden önemli ölçüde daha düşük olmasına rağmen, bugün hala bazı ülkelerde bulunur.
Makineli tüfek RP-46 Özellikleri:
Kartuş - 7,62-mm örnek 1908 / 30'ler (7,62x53);
Ağırlık - 13 kg (boş bant ile);
Makineli tüfeğin alev tutucuya sahip uzunluğu - mm 1272;
Namlu uzunluğu - 605 mm;
Bagajın dişli kısmının uzunluğu - 550 mm;
Oluklar - 4 dikdörtgen, sağ;
Strok tüfek uzunluğu - 240 mm;
İlk kurşun hızı (ağır) - 825 m / s;
Nişan aralığı - 1500 m;
Doğrudan atış menzili - 500 m;
Kesim mermi aralığı - 3800 m;
Nazır çizgi uzunluğu - 615 mm;
Ateş oranı - dakikada 600 çekim;
Savaş hızı - dakikada 250 çekimine kadar;
Gıda - 200 / 250 kartuşlarındaki metal bant;
Ağırlık kaldırma bandı - 8,33 / 9,63 kg;
Hesaplama - 2 kişi.
REFERANSLAR LİSTESİ
1. Bakhirev V.V., Kirillov I. I. Tasarımcı V. A. Degtyarev. M., “Voenizdat”, 1979.
2. Savaş Düzenlemeleri Kızıl Ordu'nun piyade, hh. 1,2. M., “Voenizdat”, 1945-46.
3. Bolotin D.N. Öykü Sovyet küçük silahlar ve mühimmat. SPb., "Poligon", 1995.
4. Bolotin D. N. Sovyet 50let için küçük kollar. Leningrad, VIMAIVVS Sürümü, 1967.
5. Vladimirsky A.V. Kiev yönünde. M., “Voenizdat”, 1989.
6. Kızıl Ordu'nun paket taşımacılığı. Kısa açıklama ve sömürü. M., 1944.
7. Gizliliğin boynu kaldırıldı. M., “Voenizdat”, 1993.
8. Degtyarev V.A. Benim hayatım Tula, Bölgesel Kitap Yayınevi, 1952.
9. Egorov P. Kayak ünitelerinin kullanımı // Military Herald 1943 №23-24.
10. Onları bitki. VA Degtyareva, tarihin vuruşları. Halı, 1999.
11 Klementyev V. Dağ piyadelerinin silahlanmasında // Askeri Gazete 1946 №17-18.
12. Malimon AA Ev makineleri (silah ustası testeresinin notları). M., Rusya Federasyonu Savunma Bakanlığı, 1999.
13. Küçük kolların malzeme kısmı. A.A. tarafından düzenlendi Blagonravova. Kitap 2. M., “Gosvoyenizdat”, 1946.
14. Monetchikov S. Kazandılar / / Silahlar 2000 №6.
15. Çekim davası üzerine el kitabı. Silah tüfek müfreze. M., Yayıncılık Bölümü NPO SSCB, 1935.
16. Çekim davası üzerine el kitabı. Piyade silahlarından ateş etmenin temelleri. M., “Voenizdat”, 1946.
17. Novikov V.N. Eve ve test günlerinde. L /., "Politizdat", 1988.
18. Küçük kolların tabanları. V.N. tarafından düzenlendi Zaitsev. M., “Voenizdat”, 1953.
19. N. Okhotnikov, Büyük Vatanseverlik Savaşı'nda Sovyet Ordusunun küçük silahları // Askeri Tarih Dergisi 1969 No. XXUMX.
20. Portnov ME, Slostin V.I. İç silahların gelişiminin tarihçesi. İlkini bırak. Küçük silahlar M., "Ordu Koleksiyonu", 1995.
21. Fedorov V.G. Yaylı silahların evrimi, t.2. L /., "Voenizdat", 1939.
22. Horkov A.G. Fırtına Haziran. M., “Voenizdat”, 1991.
23. Yakovlev N.D. Topçu ve biraz da kendin hakkında. L /., "Lise", 1984.
24. Yanchuk AM Küçük silahların balistik ve tasarım verilerine referans. M., Kızıl Ordu Topçu Akademisi, 1935.
25. Hogg, /., Weeks J. 20. Yüzyılın Askeri Küçük Silahları. Northbrook, DBI Kitapları, 1996.
Semen Fedoseev, "Degtyar Piyade" adlı makaleye dayanarak