İş yerinde hepimiz agresif ve duygusal davranışlardan uzak durmaya çalışırız; profesyonel gözükmek için elimizden geleni yaparız.
Peki maillere geri dönmemek, yapacağım deyip yapmamak, arkasından konuşmak, görüp te selam vermemek gibi davranışları hiç sergiliyor muyuz? Bu tip pasif-agresif davranışlar, aslında içimizde yaşadığımız agresifliğimizin ön belleğimizin filtrelerinden geçerek dışa yansımasıdır.
Öfke ve stres kontrolü kulağa hoş gelir, fakat doğru adımları atmadan kullanıldığında birikmişlik, bağımlılık ve daha fazla öfke yaratır. Sürekli alışveriş yapma ve sürekli sigara molalarına çıkma ihtiyacı hissetmeyi en temel pasif-agresif bağımlılıklarından sayabiliriz. Doğru adımları atmadan yönetim ve kontrol sağlamaya çalıştığımızda uzun vadede yarardan çok zarar görmemiz kaçınılmaz olacaktır.
Şuara en çok duyduğumuz sözlerden biri çocuğumuzla arkadaş olma kavramı. Bence bundan daha önce şu soruya cevap vermeye ihtiyacımız var; peki biz kendi kendimizle arkadaş mıyız? yoksa sürekli daha fazlasını hedefleyen kendimizin rakibi miyiz?