Hayal Kırıklıkları Müzesinde Bir Düş
Dökülmüş diyarların ham meyvesini kargaya mı uzatıyoruz?
Kırılmış dallarıyla incir ağacına yaslanıyorsun ey kalbim. !
Güneyde günbatımlarını harmanlıyorsun, bir buz dağının gölgesi ile
Çocuk düşlerinin kıyısında oturmuş, masallarla büyütüyorsun içindeki güz yapraklarını.
Zemheri ayazların çığlık yırtan fırtınasında duruluyorsun belki de.
Ya da yalnızlığın damıtıldığı kuyularda sallanıyor çaresizliğin.
Ey kalbim bir tutam bulut ile yağmur olmayı da,
Bir tebessüm ile güneş açmayı da en iyi sen biliyorsun.
Asırlar deminde kol gezen sinsi korkularına sarınıyorsun..
Yapma!
Ey kalbim sen sema ile ağaçların bittiği yerde,
Rüzgârlar boyunca uzanan hırsız zamanların vicdanısın.
Ama yine de yalnızlığı seç, çünkü denizlerin maviliğinde ki rahmet,
Senin elinle örülür…