- 20.Şubat.2013 #1
Ziyaretçilerimize Uyarı!: Kullanıcıların Profil Bilgileri Misafirlere Kapatılmıştır. Görmek için KAYIT olmalısınız.~
Nazım Hikmet'in Kızı Anna: Sovyetler Babamı KullandıNazım Hikmet'in son eşi Vera'dan olan kızı Anna babasının kırgınlıklarını anlattı.
Haberin Tarihi: 07.01.2013 - 15:50
Nazım Hikmet'in kızı Anna babasının komünizm konusunda büyük hayal kırıklığı yaşadığını söyledi. Literaturnaya Rossiya gazetesine konuşan Anna Nazım'ın öldükten sonra Sovyetler Birliği'nde kısa zamanda unutulduğunu ifade etti.
"SOVYETLER NAZIM'I KULLANDI"
Hikmet'in kızı "Annem Sovyetler Birliği döneminde Nazım'ın bizimle oturduğu evi müzeye dönüştürmeye çalıştı. Ama tüm bu işler için para lazımdı komşuların rızası itfaiye dairesinden izin ve başka resmi işlemler gerekiyordu. Sovyetler Nazım'ı komünizme olan inancından dolayı kullandı fakat öldükten sonra hemen unuttu. Babam komünizme çok inanırdı fakat sonra büyük hayal kırıklığı yaşadı ve bundan dolayı öldü. dedi.
"MEMED BABASINA DARGINDI"
Şair'in Münevver Andaçtan doğan ressam oğlu Memed hakkında da gazeteye konuşan Anna "Memed babasına çok dargın idi. Belki annesinin Nazım'a olan dargınlığı oğluna da geçmişti. Dolayısıyla zavallı Memed'in ölü babası ile bile ilişkileri çok kopuk. Memed içine kapalı bir insan." şeklinde konuştu.
ANNA NAZIM'IN BÜYÜK AŞKI VERA'NIN KIZI
Nâzım Hikmet ve Vera Tulyakova 1955te tanışmalarının ardından Ocak 1960ta evlendi. Bu süreç içinde Nâzım Veraya seyahat ettiği şehirlerden telgraflar ve posta kartları gönderdi. Vera Tulyakova kurşun kalemle bile olsa kartların üzerlerine bir şey yazmamaya dikkat etti ve tarihleri ayrı bir kâğıt parçasıyla kartpostallara iliştirdi.
"SEN BENİM KÜÇÜK ANNEMSİN"
Mayıs 1959 tarihli bir notta Nâzım Hikmet Veraya şöyle sesleniyor: Lanet olsun ne muazzam şey seni sevmek! Sen benim aşkım sen benim kızım sen benim yoldaşım sen benim küçük annemsin. Canım bir tanem seni sevmeden önce dünyayı sevmesini bile bilmiyormuşum. Bu şehir güzelse senin yüzünden bu elma tatlıysa senin yüzünden bu insan akıllıysa senin yüzünden...
6 Mayıs 1959 Leningraddan
Bütün güzel kadınları öpüyorum bizde onların hepsi güzel ve bütün bilge erkekleri bizde onların hepsi bilge. Rayayı (Veranın yakın arkadaşı) ve seni öperim.
18 Haziran 1959 Varşova
Ve işte ben. Dün sesini işittiğimde dünyanın en mutlu insanı oluverdim. Hep bizi seni ve beni düşünüyorum. Döndüğümde Rusçayı gramer kurallarıyla yazacak kadar iyi öğreneceğim mutlaka. Seni böylesine sevmek ve bunu layıkınca yazıya aktaramamak insanı çıldırtıyor. Sen bebeğim benim anlıyor musun yazdıklarımı? Eğer hastalanmazsam ayın 15inde yani pazartesi buradan ayrılıyorum.
Pazartesi! İşte böyle. Yaz bana unutma. Ara sıra yani her dakika beni düşün. Öpüyorum seni sevincim benim.
1961 (Havana seyahati öncesi olmalı)
Gittin boşaldı Prag şehri. İçinden elini çekip çıkardığın bir eldiven gibi boşaldı. Söndü artık seni göstermeyen bir ayna gibi..
Ziyaretçilere link gizlenmiştir görmek için ]
Konu Bilgileri
Bu Konuya Gözatan Kullanıcılar
Şu anda 1 kullanıcı bu konuyu görüntülüyor. (0 kayıtlı ve 1 misafir)