Sabah
işe gidiyorum.
Erkenci işçiler, kuruyan topraklar
çalışmaya zorlanan küskün çocuklar…
Onlarsız düşünemiyorum.
Kara bir gökkuşağı sunan
şehirle uğuldayan sesi…
Görüyorum
loş hanlarda çınlayan
durunca acı su
dinleyince yanan sesi…
Akşam
eve dönüyorum.
Tedirgin patronlar, şaşkın vekilleri.
Odalarda çürüyen, üçüncü hamur memurlar.
Herkese dargın, küçük, işçi kızlar.
Duyuyorum
borçlarımın sıkıntısını dağıtan
ilanlar, telefonlar içinde akan
büyüyen oğlumla yüzüme bakan sesi..
Gün posamı çıkaramamış
saplanıyor gövdeme sesler
sönen ocakların külleri.
Bütün gün yeni bir…
İçtikleri kan kışkırtıyor beni.
Süreyya Berfe
-Savrulan-
© Metin Deniz ..
Görüyorsun
Kaşıkadası süper özel bir malikâne olacakmış.
Sabah hayal kuruyorsun akşama bitiyor.
Gözlüğümdeki deniz köpüğü zerreciklerini siliyorum.
Alnımdaki is lekesini sen siliyorsun, içim titriyor.
Rüzgâr bizi bir kuytuya atıyor.
Hızla kırılıyor hayal.
Kaşıkadası ve özlemler yerinde.
Ne söylenebilir insan ilişkileri üzerine?
Görüyorsun
iskelenin köşesindeki saksıya kimse su vermiyor
ama uçuşuyor çiçekleri sevinçten. Neden
çocuk merakla bakıyor denize?
Dünyanın bütün şiirlerini okusan, okusam n’olur
ne söylenebilir hayat üzerine?
Görüyorsun
ağzından tükürükler saçan dünyalı teknesini değiştirecekmiş.
Olmayacak bir yere sığınıyoruz gelip bizi buluyor.
Yol üstündeki küçük kiliseyi gösterebiliyorum ben.
Önümüzdeki ıssız yokuşu sen gösteriyorsun.
Boş ev beliyor.
Hızla kırılıyor hayal.
Kaşıkadası ve hünnap yerinde
ne söylenebilir doğa üzerine?
Görüyorsun
kahkahâlâr içindeki Giritli yaşlı kadını kimse farketmiyor.
Hızla geçiyor Adalar, hızla kırılıyor hayal
ulaşamıyor insan yayılan sessizliğe.
Ay da yok bu akşam, başım dönüyor
ne söylenebilir yarı karanlıkta el sallayan gölge üzerine?
Süreyya Berfe
-Şiir Çalışmaları 1991-