Tuğba Yılmaz isimli bir vatandaş, bankadaki maaş hesabından kartı kopyalanarak bilgisi dışında bin 300 lira para çekildiğini fark etti. Yılmaz, bu parayı bankanın ödemesini istedi. Ancak banka kabul etmedi. Bunun üzerine Yılmaz, kartını kimseye vermediğini, şifresini de paylaşmadığını, kartın kopyalanmasından dolayı da hiçbir kusuru olmadığını, bankanın gerekli teknolojileri kullanarak vatandaşın parasını koruması gerektiğini belirterek, parasının ödenmesi için dava açtı.
Mahkemede kendini savunan banka yönetimi, taraflar arasında imzalanan sözleşme gereği, kartı teslim ettikten sonra kartın ve şifresinin korunmasından kart sahibinin sorumlu olduğunu, ATM için tüm güvenlik önlemlerini sağladıklarını, parayı hesap sahibinin çekip çekmediğini anlamanın mümkün olmadığını, kartın kopyalanıp kopyalanmadığının da bilinmediğini bildirdi.
Bilirkişi raporu ve toplanan delilleri inceleyen ilk mahkeme vatandaşı haklı buldu. Ancak itiraz üzerine dava Yargıtay'a taşındı. Başsavcılık, vatandaşın kart şifresini kötü niyetli üçüncü kişilerin öğrendiğinin açıklığa kavuşturulamadığını, bu nedenle kusur oranının banka ve tüketiciye pay edilmesini istedi.
Yargıtay 3'üncü Hukuk Dairesi ise, banka ve mudi arasında kusurun paylaştırılmasına karşı çıktı. Olayda bankanın kusurlu olduğunun saptanamadığını belirtti ve davanın reddine hükmetti. Bu karara göre, bankadaki paraları kötü niyetli kişiler tarafından çekilen vatandaşlar, eğer bankanın hiçbir kusuru yoksa ya da kusuru kanıtlanamıyorsa, kaybettikleri paralarını bankadan isteyemeyecekler.