Batman’ın Düzmeşe köyünde, kendi hallerinde bir anne babanın üçüncü çocuğu olarak 1979’da dünyaya gelen kadirşinas, yüreği sevgiyle dolu, şair ve yazar Behçet Gülenay hocamızla yaptığım bir röportajı sizlerle paylaşmak istiyorum. Saygıdeğer Hocam: ''Üreten insanların olmazsa olmaz üç anahtarı; taşmak, hazmetmek, nezaket olmalıdır", diyor. Sanatçının taşması için dolması, yani okuyup, gerekli bilgi ve donanıma sahip olması gerekir. Hazmetme olayı, o kadar ilginç bir olay ki estetize seviyesine ulaşamadıysa kalıcı olmaz, sindirilmesi zor olur. Nezaket, olmazsa olmazımız! Ne kadar bilgili olursak olalım ''Bilgi'' beş harflidir ama beşte dördü ''İlgi'' dir. İnsanlar sadece '' bilgiye tekabül eden beşte birlik'' kısmını göze önünde bulundurdukları için, taşma seviyesine ne kadar gelinirse gelinsin eserin kendisi ortaya çıkar. Fakat nezaketin kendisiyle harmanlanmadıktan sonra o eser kalıcı olamaz. İranlı bir filozof öğrencilerine ders verirken şöyle der: "Ben nezaketi ağaçtan öğrendim. Ona tekme attım. Ama o tepemden çiçek yağdırdı. O utanç bana ibretlik ders oldu." Nezakette ağaç gibi olunmalı; güzel bir eser ortaya koyduğumuz zaman, birileri bizleri tekmeleyip taşlasa da biz meyve vermeye devam edelim. Eleştiriler, olumsuzluklar olacaktır ama biz nezaketi elden bırakmadan doğru yol üzre yol almaya devam edersek kalıcılığa sırtımızı dayadık, demektir. Elif Gültekin: İlk okurluktan yazarlığa evrilen yaşınız ne zaman, nasıl başladı? Behçet Gülenay: Düşündüğüm zaman küçük yaşlarda yazmaya başladığımı hatırlıyorum. Daha lisedeyken bile yazdıklarımla derece aldım. Ama o dediğiniz evrilme, asıl okurla yolumun kesiştiği zamanlara denk düşer. O da ilk kitabımın yayınlandığı üniversite yıllarıydı. Elif Gültekin: Anadolu'da, Batman'da okuma kültürü nasıl, değerlerimizi nasıl kazanabiliriz? Anadolu'da edebiyatçı olmak kolay mı? Bu coğrafyanın edebiyatını nasıl tanımlıyorsunuz? Behçet Gülenay: Kendi özümüze dönersek, ne olduğumuzu, nerden geldiğimizi bilirsek, tarihsel hafızamızı tazelersek sözünü ettiğiniz değerlerimizin olduğunu görürüz zaten. Var olan değerlerimizi sahiplenmemiz kâfi gelir diye düşünüyorum. Bu coğrafyada edebiyat, annesinden gizlediği yarasını dostuna göstermektir. Elif Gültekin: Yeni neslin okuması için neler tavsiye edersiniz? Behçet Gülenay: Kimi rol model aldıklarına bakıp kendileri için örneklik teşkil eden şahsiyetleri iyi düşünüp doğru seçsinler. Elif Gültekin: Bu alanda geleceğe dair bir endişeniz var mı? Behçet Gülenay: Endişem yok, geleceğe dair ümidim var. Çünkü çok yetenekli bir nesil var, yeter ki kendilerine miras bırakılan medeniyet şuuruna vakıf olsunlar. Elif Gültekin: Başucu tabir edilen kitaplarınız var mı? Behçet Gülenay: Var, bütün kitapların ondan cüzlerle yola koyulduğu, insan ayetinin aynası olan kitaba iman ettim. Elif Gültekin: Çevredeki sorunları gözlemleyip yazıyorsunuz. Batman’ımızın sorunlarını gözlemlediğiniz kadarıyla anlatır mısınız? Behçet Gülenay: Batman’ımızın sorunları yoktur. Çözüm önünde beton duvarlar gibi yükselen Batman’ın sorunluları var. Halk bunlara itimat etmezse çok daha yaşanılır bir şehir olacak. Elif Gültekin: Eskiden 'köy odaları' vardı, aile edebiyatımız icra edilirdi. Günümüzde pandemi süreciyle evlere kapanma söz konusu. Bir nebzede olsa sizce bulunduğumuz evler köy odalarına giden bir maziye dönüştü mü? Behçet Gülenay: Evlerimizi veya bulunduğumuz mekânı aile edebiyatının icra edildiği bir atölyeye dönüştürmenin yolu öncelikle Mevla’nın verdiği iki güzel nimet olan zihnimizi ve kalbimizi atölyeye dönüştürmekten geçer. Evet pandemi bir fırsattı bunun için. Fakat üzülerek belirtmeliyim ki bu yolda kullanacağımız araçlara daha da bağımlı hale geldik. Mazinin değil ama aynı odaları paylaştığımız halde geleceğin köy odalarını oluşturamadık henüz. Elif Gültekin: İlham kaynağınız var mı? Yazılarınızı hep aynı yerde mi yazarsınız? Behçet Gülenay: Benim için en büyük besleyici kaynak insanlar ve tabi ki özel de çocuklardır. “yeryüzü bir seccâde bakıp fecre doğru mahfilinde ümitle eğilen lâleler mütevekkil bir uyanış ki dudağa değdikçe su kalpte gül yeşerir toprak uyanır” Bir uyanış başlamışsa yazmak için mekân aramaya gerek yoktur. Bütün yeryüzü bu uyanışa seccade olmak için tahirdir. Elif Gültekin: Bir yazar için "zaman" ne demektir? Behçet Gülenay: Benim için yetmeyen nakit demek. Elif Gültekin: Yazılarınızı yazarken toplumsal yargılarla ters düşebileceğinizi hissettiğiniz oldu mu? Eğer hissettiyseniz yazılarınızı sildiğiniz oldu mu? Behçet Gülenay: Hayır öyle bir durum olmadı. Zaten benim icra etmeye çalıştığım, içinden çıktığım toplumun ahlaki ve değer yargılarına, kadim medeniyetimizin harcına su taşımaktır. Elif Gültekin: 2006'da Batman'da yaşanan sel felaketinden sonra kütüphanenizi kaybettiniz. Bir kırgınlığınız oldu mu? Kime karşı, neye karşı oldu? (Suya, sele, dereye, Batman'a, kişilere.....)? Behçet Gülenay: Hayır kimseye karşı bir kırgınlığım yok. İnandığım değerler icabı isyan içinde olmam söz konusu olamaz. Her acı biraz olgunlaştırır insanı. Bu vb. acılar bize ibretlik oluyorsa, gerekli dersi çıkarabiliyorsak önemlidir. O günün yetkililerinin ihmalkarlığı var mı yok mu toplumun vicdanına bırakıyorum. Tabi hatırlatılınca bir burukluk hissetmiyor değilim kalbimin derinliklerinde. Elif Gültekin: Son olarak aktarmak istedikleriniz var mı? Behçet Gülenay: Kitaba çağıran ve kitap üzerine inşa edilmiş ve ihya olmuş muhteşem bir medeniyetin sakinleriyiz. Bu medeniyetin sesine kulak verelim. Elif Gültekin: Kıymetli Behçet Hocam, kırmayıp zaman ayırdığınız için teşekkür ederim. Allah razı olsun. Her daim kaleminiz sırat-ı müstakim üzere olsun. Behçet Gülenay: Ben de gösterdiğiniz samimiyet için sizlere teşekkür ederim. Ziyadesiyle mutlu olduğumu söylemek istiyorum. Bilmukabele muhabbet ve dua ile. Değerli okurlar, tanışma ve konuşma fırsatı bulduğum ve sohbetinden keyifle verim aldığım Behçet Gülenay ile yaptığım röportajdan sizlerin de keyif alıp aynı hisleri taşıdığınızı umut ediyorum. Sevgiyle kalın.