Kandiller yanardı geçtiğin sokaklarda. Tam tepede ay apaydınlık ışığıyla eşlik ederdi adımlarına. Ruhum sanki hapsolduğu yerden kurtulmuş, yola düşmüş gibi bir tebessüme ulaşmanın ümidiyle taşardı. Sorgusuz sualsiz kalbe yerleşir ya bazı duygular işte tam öyleydi.
İnanmış ama yarım kalmış bir kalp vardır tüm hüzünlü hikayelerin arkasında. Darmadağın olmakla, yok olmakla sınanmış bir düzen var tüm harabelerin tam ortasında.
Benim aydınlık yolumda sen vardın. Nihayet adımlarımın beni taşıdığı karanlık sokaklarda da karşımda yine sen oldun. Aşk bu ya celladının peşine düşer çoğu zaman, çığlıkları duymaz engebeleri görmez. Hiçbir işarete takılmaz, düşer düşmesine elbet ama dizlerinin nasıl kanadığının farkında bile olmaz.
Peki yollar değiştiğinde, içinin kandilleri söndüğünde, ay bile artık geceyi terk ettiğinde geride kalan gecede tebessüm mü vardı? Yoksa kanayan yara artık apaçık karşında mıydı? Donup kalmış ruhun bedeninden gelen acıyla artık hissetmeye başladığında, kahrolma. Kendinden kaçma. Kendin olmaktan vazgeçmediğin hiçbir hikayede kaybetmiş sayılmazsın. Evet bir süre aynada suretine bakamayacaksın, gözbebeklerinin içine işlemiş o yansımadan olabildiğince kaçacaksın. Sıkışıp kalmış ruhunla baş başa kalacaksın.
Tam o anda bırak acıyı tatsın tüm hücrelerin, bırak senden kalan her neyse yeniden sen yapsın seni. Yeni bir gülüşün olsun, olamaz mı sanki? Yaralarıyla yola çıkmaya hazır, hepsiyle tek tek barışmış bir sen uyansın.
Sen elinden tutmazsan asla uyanamayacak bir ruh, asla ayağa kalkamayacak bir çocuk var içinde bunu unutma. Ne zaman istersen yeniden başlamaya hazır bir ‘sen’ var. En derinde hissettiğin o sancılarınla güneşten bile önce doğacaksın.
Sana söz veriyorum tükenmeyecek içindeki sen, sen var oldukça. Tekrar yaralar alacaksın, bambaşka hikayelerde en güzel manzaralara yine aynı gözlerle şahit olacaksın. Sana sonsuz bir mutluluk vaat edemem ama yeniden başlamak için o gücü her daim ve sadece kendi içinde bulacaksın.
Kırmızılar kızıllar birbirine karışırken, mavi ufukta görünen gemi limanına yanaşacak. Sen içinden geçerken yeniden varoluşunun rüzgar yüzüne en serin haliyle vuracak. Sen de içinde bir yerlerde biliyorsun; bu doğan senin güneşin olacak.