Bir önceki yazıda David Bowie’den söz edince onun hakkında iki çift laf etmeden geçmeyeyim dedim. David Bowie’yi ilk ne zaman tanıdım hatırlamıyorum. Çocukken (80′li yıllarda) biliyordum ama. Bana o zamanlar hep çok tuhaf gelirdi bu adam. Hem tuhaf, hem gizemli… Garip bir cazibesi vardı. Sesi desen değişikti zaten. Ama asıl yüzünde bir şeyler vardı da çözemiyordum.
Üstüne, günün birinde “Labirent” adlı filmi izlemem de tuz biber ekmişti. Bu adam bir değişikti.
Bunu bir iki sene önce çözdüm. Gözleri! Bowie’nin gözleri iki renkliydi. Yani bir gözü bir renk, diğeri başka renk. Hemen internete dalıp araştırdım. Evet, gözlerde bir durum vardı ama iki farklı renkte göz söz konusu değildi. Bowie “anizokori” denen, göz bebeklerinin farklı büyüklüklerde olmasından mürekkep bir rahatsızlıktan muztaripti. Bunun nedeni 1962 yılında bir arkadaşıyla giriştiği kavgaydı. Gözüne yediği yumruktan sonra yaralanan David, gözünü kaybetme noktasına gelmiş, bir dizi ameliyat geçirmiş, dört ay hastanede yatmış ve sonunda gözü tam olarak iyileştirilememiş, derinlik algısını kaybetmiş, bir göz bebeği (sol göz) diğerinden büyük kalmıştı.
Bunca magazinel haberin ardından, bari en sevdiğim David Bowie şarkısını da çalayım, tam olsun.
Ses şahane. Gözler eksantrik.
Queen’i delicesine sevdiğimi, şu ömrü hayatımda hayranlık duyduğum sayılı kişilerden birinin Freddie Mercury olduğunu bilen bilir. O benim bir tanecik Freddie Sevgilim‘dir. (Yıldıray kıskanma!)
Freddie Mercury yaşasaydı onun muhteşem sesini 22 yıl fazladan dinlemiş olacaktık. Büyük kayıp.
Queen’in en sevdiğim şarkılarından biri “Under Pressure“dır. hani şu David Bowie ile birlikte söyledikleri şarkı. Mercury ile Bowie’nin birbirinin içine karışan sesleri beni benden alır.
1981 yazında Queen İsviçre’de bir stüdyodadır. david Bowie Quenn’in bir başka şarkısına geri vokal yapmak için gelmiştir. Lakin bir gece bir içki alemi sırasında Under Pressure mırıldanmaya başlanır. O gecenin sonunda rock müzik tarihinin -bana göre- en güzel şarkılarından biri ortaya çıkar. İşte aşağıda o şarkının saf seslerden oluşan kaydı var. Ne bir enstrüman, ne bir ses efekti… Sadece Mercury ve Bowie’nin saf vokalleri… Devamı için bir tık lütfen!
Her ne kadar hava hiç çaktırmasa da, sonbahar usul usul, bize hiç sezdirmeden geliverdi. Ner’den mi biliyorum? Yerdeki yapraklardan. Her sabah bizim sokağı süpüren temizlik görevlisi için yılın en acımasız önemi başladı. Çünkü az önce süpürüp temizlediği yere dönüp baktığında, orada mutlaka yeni dökülmüş yapraklar oluyor. Sonbahar yapraklarıyla mücadele edemezsin dostum! Devamı için bir tık lütfen!
Evet, sonunda şeytanın bacağını kırmış olabilirim. Hiç değilse çelme takıp sendeletmişimdir. Son zamanlarda -uzun zamandır olmadığım kadar- kağıt kalemle, boyalarla haşır neşirim. Durmadan çizmeye çalışıyorum. Şimdi ben böyle deyince gün boyu masa başında harıl harıl çalışan bir inan gelmesin aklınıza sakın. Guçi ne zaman uyursa ben de o zaman çalışıyorum aslında. O da sadece gündüz. Guçi gündüz çok az uyuduğu için akşama pilim bitmiş oluyor. Geceleri çalışmayı başaramıyorum bir türlü. Yani anlayacağınız, çok az zamanda pek çok şey yapmaya çalışıyorum. Ama işin güzel yanı, bu kadarcığı bile beni iştahlandırmaya yetti. Resim yaptıkça daha fazla yapmak istiyorum. Kafamda sürekli yeni fikirler uçuşuyor. Defterim her an elimin altında; fikirler unutulmasın diye…
Gelelim neler çizdiğime…
Beni Instagram‘dan ya da Facebook sayfamdan izliyorsanız, son günlerde bol bol Moli ve Olaf’la meşgul olduğumu görmüşsünüzdür. Bu ikilinin seveni çok. Tanıdığım ve tanımadığım pek çok kişi benden onların resimlerini istiyordu zaten. Ben de başladım yapmaya. Geçenlerde “Silkelenme zamanı” deyip, “Haydi bakalım rastgele!” deyip biraz çıtlatmıştım ya hani. Devamı için bir tık lütfen!
Yazmaya yazmaya köreliyor insan. Her gün zihnimin içinden onlarca düşünce uçuşuyor. Şunu yazmalıyım, buna ifrit olmalıyım mutlaka diyorum. Sonra bütün o düşünceler uçup kayboluyor. Boşuna dememişler “Söz uçar, yazı kalır,” diye.
Guçi hayatıma sevimli bir darbe indirdi. Daha hâlâ toparlanamadım. Bu şekilde uykusuz kalmaya devam ettikçe de toparlanacağa benzemiyorum. O yüzden toparlanmayı beklemenin bir anlamı olmadığını anlayıp zorla da olsa harekete geçmeye karar verdim.
Biraz zor oluyor, ama bir süredir tekrar bir şeyler çizmeye başladım. Bana uzun zamandır pek çok kişi söyleyip duruyordu, “Bir daha ne zaman Moli&Olaf resimleri yapıp satacaksın?” diye. Sürekli erteliyordum. Guçi’den sonra ertelemenin suyu çıktı. Yeter ayol! “Alın size Moli’li Olaf’lı resimler!” diyerekten başladım çizmeye. Lakin, öyle bir oturuşta çıkmıyor bu resimler. Gönül ister ki öyle olsun. Ama ne mümkün? Tam Tayga’yı yatırıp masanın başına oturuyorum, “Vik!” Tam tekrar uyuttum sanıyorum, “Vik!” Haydiiii… Koştur, koştur yemek hazırla, yedir, altını yıka… “Hah, şimdi belki uzun uyur da bitiririm resmi,” diyorum (evet, her uyku öncesinde bu dileği ısrarla dileyip evrene doğru hızlıca savuruyorum), hemen masa başına koşuyorum. Boyalara elimi attığım anda…. “Vik!” Devamı için bir tık lütfen!