Âdem (as) ile birlikte başlayan insanın yolculuğu yine onun çocukları olan Habil ve Kabil arasında meydana gelen anlaşmazlığın bir cinayetle sonuçlanması ile iki bakış açısını, iki fikriyatı ve en önemlisi aralarında yer ile gök kadar fark ve mesafe olan iki yolu netice vermiştir.
Efendim, bilindiği üzere kader meselesi, iman ve teslimiyetin nihayet hududunda bir kavramdır. Bu yazıda esas kastımız, imanın şartlarından olan kader meselesini enine-boyuna incelemek değildir. Bir nebze temel esaslara bakıp, dua ve tevekkül ile olan irtibatı üzerinden mevzuu anlamaya çalışmaktır.
24 Temmuz 1908’de Abdülhamid Han’ın meşrutiyeti ilan etmesinden sonra seçimler yapıldı. Seçilen mebuslarla Osmanlı Meclisi 4 Aralık 1908’de açıldı. Bediüzzaman Said Nursi 19 ve 26 Aralık 1908’de “Mebusan’a Hitap” adıyla birbirinin devamı olan iki yazı kaleme aldı.
Bediüzzaman Hazretleri Kur’an’ın hakkaniyetini anlatırken şöyle der: “Hem nev’-i beşerin umum tabakaları, en gabi ve âmiden tut, tâ en zeki ve âlime kadar her birisi, Kur’an’ın dersinden tam hisse almaları ve en derin hakikatleri fehmetmeleri ve yüzlerle fen ve ulûm-u İslâmiyenin ve bilhassa şeriat-ı kübrânın büyük müçtehidleri ve usûlü’d-din ve ilm-i Kelâm’ın dâhî muhakkikleri gibi,
Osmanlı Devleti’nin son dönemlerinde, “Biz neden bu hale geldik?” sorusuna büyük mütefekkirimiz, “Heyecanımızı kaybettik” demiş. Hani Yahya Efendi, Kanuni’nin, bu devlet ne zaman yıkılır, sorusuna nükteli ve mana dolu iki kelime olan “Neme lazım” demiş.