Ve aşk, köşe başında ağlayan bir kadın silüeti,
ve çocuklar uçurtmalarını dost ilan ediyorlar bulutlara.
Aynı evin içine sığınmış, birbirine sığınmayı beceremeyenler,
küçük yüreklerinde.
Ve çocuklar gazoz kapaklarından tren yapıp umuda yolculuk ediyorlar,
her seferde.
Ki o çocukların kulaklarında birer melodidir, sobanın üstüne damlayan
suyun çıkarttığı her ses.
Korkudur, aslında sapanı doğrulttuklarında, kaçan serçenin
kanat çırpışı, kendileri.
Ve kadınlar…
Ve erkekler…
büyüklüğü gösteri sanan, savaş baltalarıyla.
Ama biz, ıslıkları çoğaltalım.
Ve çocuklar eşlik etsin bu oyuna.
Serpil Kaya