Büyük yıkımın birinci yıldönümündeyiz.. Yakın zaman içinde olanlara bakarsak eğer; yıkılanın yalnızca binalar olmadığını anlayabiliriz.
Binlerce insanımız bir daha ne bahar ne de kış görme ihtimalleri kalmayarak dünyamızdan ayrıldılar. Dünyadan ayrılan da yalnızca deprem coğrafyasının insanları değildi.. Bu coğrafyayı insanlarımızın bedenlerinden önce; ihmalkarlık, sorumsuzluk, niteliksizlik ve vicdansızlık terk etti. Depremin yarattığı travma ruhlarımızda tazeliğini korurken, her gün bir yenisi meydana gelen ‘’ bu da mı oldu ‘’ vakalarıyla baş başayız artık. Bir yanda doğal felaketler bir yanda ekonomik buhran bir yanda da insanın aklına durgunluk veren adli vakalar.
Evinde otururken sırf kolundaki bilezikler için kolu kesilip öldürülen kadın,
Yaptığı iyilik cinayet ile mükâfatlandırılan(!) maktul şoför,
Yolda kendi halinde yürüyen çocuğu yumruk atarak hastanelik eden zanlı,
Cinayetten yargılanan birinin açık cezaevindeki dışarı izninde yine birini öldürmesi,
Deniz kıyılarında bulunan uzuvsuz bedenler,
Sayısız intiharlar,
Sosyal medyada felsefi söylemleriyle tanıdığımız Diyarbakırlı Ramazan Pişkin'in yine sosyal medyada hedef gösterilerek bir psikopat tarafından bıçaklanarak öldürülmesi… Burayı biraz açarsak ki açmalıyız zira toplumdaki tüm yozlaşmanın ve ahlaksızlaşmanın nedeni, din istismarlığıdır.
Ramazan Hoca ilim irfan sahibi , sırtını sadece Kuran -ı Kerim mealine yaslayan bir Allah kuluydu.. Yorumları din tüccarlarını rahatsız etmiş olmalı ki tarikat trolleri tarafından çok kez hedef gösterilmişti. Sonucunda da geçen günlerde bir cinayete kurban gitti.
Bu ülkede son yıllarda rayından çıkan pek şey oldu. Ama hiçbirisi masum insanların durduk yere öldürülmesi kadar vahşice değil !
Toplum nereye gidiyor diye sormak yerine toplumun faili kim bunu sormak lazım.
İyilik, merhamet, vicdan sahipliliği fersahlarca ötede artık.
Vicdan sahibi insanlar bu olanlar yüzünden akli melekelerini kaybetmemek için dua ediyor, antidepresanlarla ayakta duruyor. Ruhu bu topluma ayak uyduramamış insanlarsa intihar yolunu seçiyor. Bu insanları neden intihar etti diye yargılamak yerine; ruhu bu toplumda neden huzur bulamadı diye sormak lazım ! Yozlaşmış bir toplulukta yaşamaya çalışmak oksijensiz kalmak, İMDATSIZ bırakılmak gibi.
Bütün insanlığa şefaat ve vicdan diliyorum.