Hayırlı cumalar arkadaşlar..♥
Bugün otobüste okurken “ben bunu muhakkak paylaşmalıyım” diye düşündüğüm bir hikayeyi paylaşacağım sizlerle. Fotoğrafta gördüğünüz kitabı toplu taşıma seyahatlerimde okuyorum. Evet bir oturuşta okunacak incelikte ama benim çanta kitaplarım vardır, hem keyif verir, hem düşündürür hem de arkadaşlık ederler bana; bu kitap ta onlardan biri. Mübarek üç aylara girdiğimiz bu güzel günde yaptığımız iyiliklerin daha fazla sevap olarak bize geri döneceğini düşünürsek bu hikaye çok yerinde olur diye düşündüm. Tabi ki bu çarkı bozuk fani dünyada birbirimize sadece iyilikler anlatmakla kalmayalım, iyi insanlar olalım, iyi evlatlar yetiştirelim; unutmayalım ki dünyayı iyilik kurtaracak..
Yetmiş dört yaşında oldukça dinç görünen bir kadındı.Yalnız başına yaşıyor, kah televizyonun karşısında kah komşulardan gelen haberlerle “dünyanın ne kadar kötüye gittiğinin” yasını tutuyordu.
“Güzellik, iyilik niye maya tutmaz?” diye sabah akşam hayıflanıyordu. Dostluklar, arkadaşlıklar, komşuluklar neredeydi? “Gündüz gözüne soyulan evlerin vebali, asansörlerin boynuna” deyip çelik kapının üstüne bir de saçtan ikinci bir kapı yaptırmıştı.
Yolda, yolculukta “Havalar da iyice soğudu artık” ya da “Bu havalara da hiç karar olmuyor” şikayetleri üzerine başlatılan ayaküstü muhabbetlerin başlangıcı nice vakittir “N’olacak bu memleketin hali?” ya da “Dünyanın çivisi iyice çıktı. Dört bir yanımızı çeteler sardı” şikayetlerine bırakmıştı yerini.
O gün yine kim bilir hangi şikayetlerin ağıtçısı olmaya adaydı.. Vapura yetişmek üzere, güçsüz ayaklarındaki dermanı sonuna kadar kullanmaya hazır bir vaziyette, caddeyi geçmeye hazırlanırken; bir taksinin gazabına uğrayarak çamurlara bulanıverdi. İki elini başından yukarı gökyüzüne doğru açıp “Görüyorsun”dedi.
Çamurun faili tam gaz uzaklaşıp giderken, başka bir araba yavaşça yaşlı kadının yanında durdu. Kendisine nasıl yardımcı olabileceğini sordu. Kadın önce ürktü. Sonra çamurlu mantosunu gösterip sustu. Genç adam sorusunu tekrarladı.
“Karşıya geçecektim. Vapurda kaçtı” dedi yaşlı kadın. Genç adam arabasını otoparka park etmek üzere geldiğini ama eğer isterse kendisini arabayla karşıya geçireceğini söyledi.
Arabaya biner binmez yaşlı kadın, dünyanın iyice kötüye gittiğini, zaten taksi şoförlerinin ne kadar kötü insanlar olduğunu anlatmaya başlayacaktı ki, genç adam engel oldu:
– Hayır efendim. O kadar iyiler var ki! Ben iki gün önce sabahlara kadar çalışıp bir dava dilekçesi yazmıştım. Yazdığım dilekçe kitabın arasında, bir taksiye bindim. Yağmurlu bir gündü, şemsiyeyi unutmayayım derken kitabı unutmuşum. Büroya geldim, kitap ve dilekçe yok. Çıldırabilirim. Tekrar yazabilmem mümkün değil. Öğleden sonra dilekçeyi adliyeye ulaştırmam gerekiyor. Ben bu vaziyette kıvranırken bir saat sonra telefon çaldı. Arayan bindiğim taksinin şoförü. “Ağabey kitabını arabada unutmuşsun. Ben senin büronun yerini bulamadım. Kitabını şimdi kargoya veriyorum” diyor. Hemen apar topar gittim kitabı aldım. Düşünebiliyor musunuz, kitabın içinde kaşem basılı. Oradan yola çıkarak bana ulaşmak için saatlerini harcıyor bu adam. Unutmasaydı deyip kaldırıp atabilirdi kitabı. Beni bulmak için harcadığı vaktin ve benzinin karşılığını ödemeyi teklif ettim, fakat kabul etmedi. “ağabey ben bu kısmı sadece Allah rızası için yaptım” dedi. Oysa o dilekçenin bana vaktinde ulaşmasının bedeli milyonlarla ölçülemezdi.
Yaşlı kadın öfkesi ve kırgınlığı geçmiş bir şekilde genç adamı dinlerken, adam ilave etti: “Efendim bendeniz avukatım. Her gün bir sürü yolunda gitmeyen işin takipçisiyizdir. Malum bize gelen saadetini anlatmak için gelmez. Mesleğe yeni başladığımızda bize anlatılanlardan ziyadesi ile etkilenirdik. İlk gelen dava boşanma davası idi, o davadan o kadar çok etkilendim ki, bir daha kolaylıkla boşanma davası al(a)madım. Sonunda bir kaç arkadaş baktık ki bu böyle olmuyor. Hayata karşı güvenimiz sarsılıyor, birbirimize sadece güzel insan hikayeleri anlatmaya karar verdik. Latife olsun diye bunu müesseseleştirdik kendi aramızda. Güzel İnsan Hikayeleri Vakfı. Ayda bir defa toplanırız, herkes kendi dağarcığındaki güzellikleri sunar.”
Ayrıldıklarında yaşlı kadın, “Güzel İnsan Hikayeleri Vakfı”nın yeni bir şubesini açmak üzere, sırtında çamurlu mantosu, yüzünde günışığı renginde tebessümle Mısır Çarşı’na doğru yürüyordu.
Siz de bu vakfın bir şubesini açabilirsiniz derhal. İlke sadece güzel hikayeler anlatmak. Düstur: “Dünyayı teoriler değil sadece güzel insanlarlar nurlandırır.”
FATMA BARBAROSOĞLU / Yaşadığımız Şehir / Otobüsname