Güz’ün Temvari Vadisi
“SNAP!”
Ayağı kırık bir dal boyunca uzanırken, ses neredeyse çevredeki ağaçların içinden yankılanıyor. Hareketi duraklatıldığında, ormanların etrafındaki kırmızılar ve kahverengilerle çevrili gölgelikten yukarıya bakıyor. Bir kelimenin çok sessiz olduğunu söyler, kelimesi daha önce kırılmış dalların yankısında neredeyse kaybolur.
“Güz” diyor fısıldayarak. Üstündeki güzel, berrak, mavi gökyüzüne bakar, bir dakika bekler ve iç çeker.
Ormanlık alanda ihtiyatlı bir şekilde yürümeye devam ettikçe, huzur ve sessizlik, onu sadece buraya gelmek için katlanmak zorunda kaldığı sıkıntılara geri götürdü. Yüksek sesle düşünceye atlar. “Crogensian imparatorluğunun erkekleri silah olarak adlandırdıklarını bilen, bu kadar batıya bu kadar ulaşabildiğini bilen” diye düşündü, yolun üstünde uzanan başka bir dala, bir başka “SNAP!” Diye seslenirken, ağaçlar dans etmeye devam ederken her yerinde.
Yalnız ve soğuk, sırtına uzanıyor ve şimdi boş olan paketinin üzerine oturan kaputunun üzerine kaba ve iyi giyilmiş bir el koyuyor ve onu kızıl kızıl saçlarını fırlatan sessiz rüzgarlardan korumak için yüzünün üzerine çekiyor. kafasının etrafında bir manik halo. Ellerini pelerinine çeker ve etrafına sarar, sağ kolunun altındaki günlük kan lekesi çektiği acı ağrıyı, en üst kaburgasında, sığ bir kesimde engellemeye çalışır. Krendor'da geri getirdiği bitki kiti Crogensliler tarafından alındı ve ilahi bir adam bulmak için hiçbir yol yoktu, yardımcı olacak bir şey bulmak birinci önceliğe sahipti. “Bloody Crogs.” Sert bir suratla bağırıyor.
İzlediği yolun her iki tarafını da içine alan iç içe geçmiş ağaçların arasında birkaç saat yürüdükten sonra, burnundan geçen bir esinti, babasına eski bir arpa namlusundan inşa ettiği eski bir yağmur avcısını hatırlatıyor. “Su?” Diye meraklı anılarından geri çekilirken soruyor.
Hala sessiz olan ormanın içinden, ağaçlarda bir mola, kırk metre ileride, gökyüzünün ve çevresindeki dağların büyük bir yansımasıyla ortaya çıkıyor. “Bir su birikintisi mi?” Diye sordu yine sesini kısmakla. “Hayır” diyor, “göl!” Heyecanı artıyor. İleriye ve açıklığa dalarak kaputunu geri çeker ve hiçbir seyahatçinin asla şarkı söyleyemeyeceği görüşünü alır. “Benim için ilahi. Ne görülebilecek bir manzara, ”diye düşündü, kalın, ormanlık vadinin kenarlarından bakarken kendine. Yavaş hareket eden, derin yeşil çimlerin üzerinde durup, ondan önce gölün ağlayan kenarlarından glade boyunca dalgalara doğru akan dalgalar. Bir aynayı taklit eden su, tepelerden tutun ve gökyüzüne dokunuyormuş gibi çevresindeki Worlayin dağ silsilesine kadar uzanan sonbaharda boyanmış ormanları yansıtır. Bunların tümü, onu koruyacak şekilde, dünyadan gelişmekte olan bir battaniye gibi, büyük vadi etrafına sarılıyor.
Ancak tüm bu majesteleri merkezinde, neredeyse hareketsiz göl üzerinde, taştan yapılmış küçük, dairesel bir yapı. İyi işlenmiş soluk gri granit blokları, başyapıt üzerinde durmadan büyüyen yapraklara uyan güzel üzümlerle kesilmiş. Çağlar tarafından lekelenmiş, sığ ve konik bir çatı, sanki oraya aitmiş ve asla rahatsız edilmemeliydi. Yapının oturması için hiçbir alan görülmez, sadece orada, yüzeyi dışarıya çıkarır. Köprü yok, rıhtım yok ve yanlarında açılan kapıya açılan ve bir kapıdan daha küçük olmadığı anlaşılan, içinde sadece gölgeli bir açıklık yok.
Bu perçinleme bölgesini absorbe ettiği andan sonra, yüzü huşu içinde konsantrasyonlarından birine dönüşür, artık sessiz değildir. Düşük bir düdük havadan geçer. Parmağını sokamayan, büyük bir rüzgâr, Temvari vadisinin ortasından aşağıya düşer ve göldeki yapıya çarpışırken, daha önce duyulan hafif ıslık, yankılanan bir kakao haline gelir, ancak binlerce savaş boynuzu yankılanıyor yavaş yavaş dağların kenarlarını genişleten bir dağ geçidi boyunca.
“Yaptım,” sözleri boğazında tutuyor, “Sonunda yaptım” diyor, bir gaspta diz çöküyor, aşağı bakıyordu, şu anda elinde tuttuğu taraftaki yarayı tamamen unutuyordu. Sol eli. Dudağını ısırmak, başını kaldırıp ilahi önünde ne koydu bakıyorum.
Gözleri yavaşça kapanıyor.