YÜKÜMÜZ ÇOK AĞIR, SORUMLULUK DUYGUMUZ İSE PEK ZAYIF!
Müslümanlar olarak kurtulma ve kurtarma sorumluluğumuzu idrak etmek zorundayız. Fertler, aileler ve toplum olarak çevremiz büyük bir yangın ile kuşatılmış. Ahir zamanın fitnelerinin tutuşturduğu, imanımıza ve yaşantımıza musallat olan alevler ve bunun karşısında en üst düzeyde olması gerekirken olabilen cılız duyarlılıklarımız korkutuyor.
Dünyadaki yangını söndüremiyoruz, masum ve mağdurlara el uzatamıyor, onlar için bir şeyler yapamıyoruz. Hiç olmazsa kendi evlerimizi kurtarmanın derdi ve çabasında olmamız aciliyet arz ediyor. Oradaki mazlumlar için bir şeyler yapamıyorsak bari kendimizi ve aile efradımızı ihmal etmememiz gerekiyor. Unutmayalım ki, Evde yaptığımız her ihmal, çocuklarımız açısından ya itikadi, ya ahlâki ya da ameli bir problem olarak bize geri dönüyor.
Bir anne-babanın başına gelebilecek en büyük musibetlerden birisi kendi ailesinin İslami terbiyesini ihmal etmesidir. Gerçek kayıp ve en büyük ziyan budur. Rabbimiz buyurur: “Asıl ziyana uğrayanlar, kıyamet günü kendileriyle birlikte ailelerini de ziyana uğratanlardır.” (Şura, 45)
Evlerimizde iktidarı kaybedersek felaketlerin önünü alamayız. Bir evde gençler YouTuber’lara teslim edilmişse, çocuklara çizgi film açmadan yemek bile yedirilemiyorsa, anneler başlarını dizilerden kaldıramıyorsa, babalar spor, haber ve magazin programlarına müptela olmuşlarsa, yemekler toplu halde yenmiyorsa, kimse kimseyi namaz için uyarmıyor, sabah namazına kaldırmıyorsa, herkes kendi odasında, kendi kanepesinde, kendi cep telefonu ve kendi internetiyle kendi dünyasında yaşıyorsa o evin iktidarı kaybedilmiş demektir. Evlerinin iktidarını kaybedenler, memleketin iktidarını kazansalar bile yapabilecekleri şeyler çok sınırlıdır.
Uyarma görevine ilk önce evimizden başlamak gerekir. Namazı tavsiye edeceksek önce ailemize etmeli, Günahtan sakındıracaksak önce ailemizi sakındırmalı, Hedef ve ideallerinizi gerçekleştirmeye ilk önce evimizden başlamalıyız. Nefsinde ve evinde İslam’ı hâkim kılamayan başkalarına tesirde muvaffak olamaz. Tüm iddialarımızı önce evlerimizde ispat etmeliyiz. Çünkü Rabbimiz: “Uyarmaya önce en yakın akrabalarından başla” (Şuara, 214) buyuruyor.
Ne edersek onu bulur, ne ekersek onu biçeriz. Biz iffetli olursak, eşlerimiz, kızlarımız ve oğullarımız da iffetli olur. Biz ailemize karşı merhametli olursak bize de merhamet edilir. Biz ayıp örtücü olursak bizin de ayıplarımız örtülür. Biz ana-babalarımıza saygı gösterir, sahip çıkarsak çocuklarımız da bize hürmet eder, sahip çıkar. Bilinmelidir ki, hiçbir eğitim, hiçbir sohbet ve hiçbir hoca iyi bir örneklikten daha etkili olmaz.
Gerçek sevgi, gereği yapılan sevgidir. Biz eşimizi ve çocuklarımızı gerçekten seviyorsak onları sabah namazına kaldırarak, haram lokma yedirmeyerek, faize bulaştırmayarak, haklarımızı onlara helal ederek hataya düşmemelerine yardımcı olmalıyız. Gıybet ettiklerinde, yalan söylediklerinde, adaletten ayrıldıklarında, ibadet ciddiyetlerini kaybettiklerinde onları hemen uyarmalı, İslam’ı yaşamaları için onlara destek olmalıyız. Bilmeliyiz ki, faiz giren evde huzur olmaz, haram lokma giren evde salih nesil yetişmez. Eşlere karşı nezaket olmayan evde afiyet olmaz. Ana-babaya hürmet edilmeyen evde bereket olmaz. Sabah namazlarına önem verilmeyen evi Allah korumaz. Allah’ın emir ve yasaklarına değer verilmeyen bir evde düzen olmaz.
Ailede yaşanan erozyonun kendiliğinden değil, bizim eksiklerimizden kaynaklandığının farkına varmalıyız. İşlediğimiz günahlar, bulaştığımız haramlar, yaptığımız haksızlıklar, ihmal ettiğimiz sorumlulukların bunun asıl nedeni olduğunu bilmeliyiz. Hatalarımız yüzünden ailenin meşruiyetinin zedelenmesine göz yummamalı, yapılan yanlışlıklar fark edilip, artık eve dönmemiz gerektiğini anlamalıyız. Her ne kadar ev eski ev, mahalle de eski mahalle olmasa da düzeltme niyet ve çabasına girdiğimizde Allah’ın yardımının yanımızda olacağının Rabbimizin vaadi olduğunu unutmamalıyız.
Evimize ve ailemize dokunabilecek azaptan, üzüntüden, kederden, belalardan ve musibetlerden korunmak için şu iki şeye çok dikkat etmeliyiz. Bunlar şükür ve istiğfardır. Şükür, “Elhamdulillah” istiğfar ise, “Estağfirullah” şeklinde dilimizde kullandığımız, Rabbimizin çok hoşuna giden hamd ve bağışlanma ifadeleridir. Rabbimiz buyuruyor: “Allah istiğfar ettikleri müddetçe onlara azap edecek değildir.” (Enfal, 33) “Eğer şükrederseniz Allah size niye azap etsin ki.” (Nisa, 147).
Aile bize Allah’ın bir emanetidir ona sahip çıkmalıyız. Aile bir nimettir her daim şükretmeliyiz. Bu yolda önce duyarlılık, sonra da sürekli sorumluluk gerekir bunun bilincinde olmalıyız. Aksi halde sürünmenin, sömürülmenin ve sürüleşmenin önünü alamayız.