Anladım diyemem ki! suçluyum Belki ben anlatamadım sana kendimi Tutuştum, yandım da yokluğunda her gece Yine gözyaşlarımla söndürdüm kalbimi Her gün her dakika seni özlerdim Bitmezdi kederim senin yanında bile Susardım, gözlerime baktığın zaman Mermer bir heykelin çaresizliğiyle Oysa neler düşünürdüm sen yokken Sana kavuşunca neler söylemek isterdim Dakikalar bir ışık hızıyla geçerdi Ayrılık başlayınca ben biterdim En kötüsü beni koyup gitmendi O öyle bir yalnızlıktı anlatılmaz Hep yarım kalmış heyecanlar hazlar içinde Biterdi bir kış, geçerdi bir yaz Ve nice yıllar kovalardı birbirini Gözlerimde gitgide büyürdü mesafeler Bütün teselliler uzaklarda kalırdı Bütün çiçekleriyle solardı bahçeler Ne olurdu saadetlerin en büyüğü İşte ellerimde al, diyebilseydim Anlardın, ve hiç gitmezdin, değil mi Bir gün duyduğum gibi kal diyebilseydim.
Noah Gordon'un "Beyaz Şaman"dan sonra okuduğum 2.kitabı olan "Son Yahudi"yi tarihi roman okumayı sevenlere tavsiye ederim. Romanın konusu Kraliçe İsabel ve Kral Ferdinand 'ın 15. yüzyıl İspanya'sında yaşayan Yahudilerle ilgilidir. ........ Kitabın arka kapak yazısı
“Oğlum, evden çıkmalısın hemen! Arkadaki pencereyi kullan! Acele et!” Yonah gürültüyü duyuyordu. Kalabalık bir grup eve doğru yaklaşıyordu. Bazıları sert şekilde ilahiler söylüyordu. Diğerleri bağırıyordu. Uzakta değillerdi. “Nereye gideceğim?..” “Kayalıktaki mağaraya git. Seni almak için gelinceye kadar oradan çıkma.” Babası parmaklarıyla itiyordu omuzlarından. “Beni iyi dinle. Şimdi Çık. Bir an önce uzaklaş buradan. Komşulara kesinlikle görünme.” Helkias küçük bir torbaya yarım ekmek koyarak Yonah’a verdi. “Yonah, eğer ben gelmezsem... kalabildiğin kadar orada kal. Sonra da Benito Martin’e git.” Genç korkuyla, “Baba sen de benimle gel” dedi ama Helkias oğlunu camdan dışarı itti. Yonah artık gecenin içinde yapayalnızdı.
Sen de, her şey gibi, yakınımda iken, Sen de oluyorsun gözlerimde diken. Git, git bende uzak, uzak bir yere git; Ne olur, içimde her zaman bir ümit, Her uzak şey gibi öyle yalnız hayal, Yalnız rayiha, renk, şarkı halinde kal.
“En kötüsü, hayır demeyi öğrenemedim. Yemeğe kal, dediler: kaldım. Oysa, kalınmaz. Onlar biraz ısrar ederler; sen biraz nazlanırsın. Sonunda kalkıp gidilir. Her söylenileni ciddiye almak yok mu, şu sözünün eri olmak yok mu; bitirdi, yıktı beni.”