Dünya işlerinde başarılı olmak için yapılan çalışmalar var.
İnsanlık, Adem (a.s.)’dan beri tecrübelerini kullanıyor. Her devir kendinden sonrakilere tecrübe miraslarını bırakıyorlar. Ama bu belli bir yere kadar faydalı olur. Her şey her zaman tecrübe yoluyla yapılamaz. Bir de; “Tecrübe çok pahalı bir öğretmendir, ama aptalların başka şansı yoktur” diye bir atasözü var.
Demek ki, tecrübe etmek her zaman kârlı bir iş değil. Hatta çok pahalıya mal olabilir. Denenmiş şeyleri tekrar denemek macera değilse, tahribattır. Hele şimdi deneyerek ya da el yordamıyla hareket ederek dünyanın hızına yetişmek mümkün değildir. Eğer iş yapmak istiyorsan bir strateji takip edeceksin. Yıllar yılı kazanılmış birikimleri değerlendireceksin. Yoksa kendini satarak, öne çıkararak bir şeyler yapmak abesle iştigal olur. Hem de ihtisas asrındayız. Ben merkezli yapılar yok olmaya mahkûmdurlar.
Bu dünya işlerinde böyle olduğu gibi ahiret işlerinde de böyledir. “Bir günü bir gününe eşit olan mü’min zarardadır” mealli bir hadis-i şerif var. Ancak mesailerin tanzimi ve kabiliyetlerin istihdamı söz konusudur. Kabiliyetler de motivasyon ve teşvike ihtiyaç duyarlar. O halde onlar teşvik edilmelidir. Hiçbir şekilde çalışma azimleri kırılmamalıdır. Merhum Demirel’in; “Ben dünya ile beraber nefes alırım” manasındaki sözü unutulmamalı. Dünyanın nereye nasıl gittiğini fark edemeyenler hayata hizmet edemezler.
Biz Nurculara gelince, elbette bizim de bir stratejimiz var. Hem hayata hizmet hususunda eşi olmayan bir strateji ustası Üstadımız var. Yüz otuz parça risale yazarak Saadet-i Dareyn yolunu açan Bediüzzaman gibi bir müçtehidin koymuş olduğu strateji hazinesine sahibiz. Bizim işimiz sadece Risale-i Nur Külliyatını sabır ve sebatla dikkatli bir şekilde okumak ve gösterilen yoldan şaşmamaktır. Şuna-buna göre değil Risale-i Nur Külliyatına göre hareket etmektir. Bir de “Ben böyle anlıyorum” gibi ukalalıklara takılmamak esastır. “Sen kimsin?” dedirtmeden şahs-ı manevî havuzunda eriyebilmektir.
Nurcuların uyması gereken en önemli husus ihlaslı olmaktır ve asla ihlas düsturlarını incitmemektir. Diğer taraftan uhuvveti esas alıp muhabbet-i İslamiye ye sebep olmak ve asla ehl-i dalaletin oyununa gelip parçalanmalara ve ayrılıklara sebep olmamaktır. “Mü’min, kardeşini sever ve sevmeli. Fakat fenalığı için yalnız acır. Tahakkümle değil, belki lütufla ıslahına çalışır” ikazını unutmamalıdır. Ha bir de ıslah niyetinizin de halis olması gerekir. Kendini beğenir tarzda değil.
“Allah’ım İhlâs Suresi’nin hakkı için bizi kendi iradesiyle ihlaslı olan ve Senin ihlaslı kıldığın kullarından eyle” duasına âmin diyerek İttihad-ı İslama hadim olalım inşallah.