Paranoyak bir dilsizin gözleri ne kadar boğuk bakabiliyorsa, O kadar gözlerim. İşittiğim sesler kadar refahım çukur içine gömülü. Ve düşüncelerim kadar enkaz şehirde, ne tek adım atabiliyorum Kendime ve diğerlerine Susaksın sustuğun kadar Emdiğin sünger içime, içine çekiyor seni. Kurtulamazsın burnundaki acı naneden Hangi şartlarda bu – arada – gün içindeki naneden Camın pervazları hani Nerede kapalı mı artık en Marmara? En’lerde Konuştuklarım kadar boğuklaşacak gözlerim Ve ben bilseydim bilenleri Böyle bitmezdi pervazın eşiği.