Ultra maratonların güzel bir özelliği, coğrafik olarak güzel yerlerde yapılıyor olmaları. Eğer bir salon veya bir statda koşmuyorsanız, koşunun tabiatında bir şeyler görmek var. Doğada değil sokak aralarında bile koşsanız, dükkanları, binaları, insanları, hayvanları ve bir çok şeyi görebiliyorsunuz. Normal zamanlarda fark etmediklerinizi fark edebiliyorsunuz. Özellikle büyük şehirlerde nerede ise robot gibi yaşayan bizler bence bu etkileşim koşanları daha çok çevreyi algılar ve duyguları ile tanır hale getiriyor.
Ve yine bir ultra maraton : Yer , Rize-Ayder Yaylası, Konum , Kaçkar Dağları… Böyle olunca bu fırsat kaçmaz diyerek, ailecek hem gezi, hem koşu planıyla kararımızı verdik ve aylar öncesinden biletlerimizi aldık. Ailecek seyahat edeceğimiz için organizasyonun 64k’lık uzun parkuru yerine 43k’lık daha kısa parkuruna kayıt oldum. 64k gibi uzun parkurlar, hem koşulan süre uzunluğu hem de koşu sonrası toparlanma süresini uzattığı için bu sefer tercih etmediğim bir mesafe oldu.
Koşu öncesi süreçte, 15 Temmuz’da Erciyes Ultra Maratonu’nu tamamlamıştım. Sonrasında Kaçkar ultraya kadar çok yoğun antrenman yapamadım. Normalde bu tür organizasyonlara haftalık toplam 40-50 km’lik bir antrenman yoğunluğu hazırlanırken, temmuz ayı sonrasında bayram tatili , iş yoğunluğu gibi sebepler girince, haftalık toplam 20-25 km gibi düşük bir antrenman yoğunluğu ile katıldım. Ayrıca bu koşu başta da belirttiğim gibi, aynı zamanda ailecek gezi mahiyetinde olduğu için fazlaca üzerinde plan yapmadığım bir koşu oldu. Sonuçta bitirmek benim için yeterliydi. Normalde her organizasyon öncesi ne kadar sürede bitirmeliyim, benim için iyi süre nedir, tüm bunların hesabını yaparım. Parkuru incelerim ancak belirttiğim gibi bu sefer bu kadar detaya girmedim.
Ataşehir Atletizm Ekibi Olarak, Ayder Yoldundayız…
Koşudan bir gün önce Cuma günü güzel bir yolculuk sonrası Trabzon Havaalanına indik ve Ataşehir Atletizm’den koşu arkadaşlarım ve uçağımızda bulunan diğer koşucu arkadaşlarla birlikte organizasyonun ayarladığı minibüsler ile Ayder’e ulaştık. Ekip olarak, kalacağımız otele yerleştik. Hava oldukça yağmurluydu. Eşyalarımızı bıraktıktan sonra, yağmurdan etkilenmeyecek şekilde giyinerek, kaldığımız bölgeyi incelemeye, bir şeyler yemeye ve akabinde yarış kitlerini almak için dışarıya çıktık. Ayder oteller bölgesi küçük bir alan yaklaşık, 2km’lik ince uzun bir bölge, tüm otel, pansiyon ve restoranlar birbirine yürüme mesafesinde, alışveriş yapabileceğiniz market ve hediyelik eşya satan dükkanlarda mevcut.
Ekibimiz ile oteldeyiz, Alim Küçükpehlivan, Nazım Yaman, Yüksel Akti, 64km Parkurunu Koştular.
Yöresel yemeklerden yiyerek açlığımızı giderdikten sonra yarış kitlerimizi alıp, otelimize geçtik. Son malzeme kontrolleri ve hazırlıklarımızı yaptık. Otelimizde 12-13 koşucu ve bir kısmının aileleri vardı. Büyükler lobide yemekte bolca sohbet ederken, çocuklarda kendi aralarında kaynaşarak oyunlar oynadılar.
Saat 19.00’da organizasyonun koşucular için düzenlediği mıhlama partisine katıldık. Bu esnada Alper Dalkılıç’tan yarış hakkında bilgileri aldık. Tavsiyesi baton almamız yönünde oldu. Ben de batonlarımı getirmiş, kullanıp kullanmama konusunda karar vermememiştim. Bu bilgiden sonra yanıma almaya karar verdim. Bu tür yarışlardan önce teknik toplantılardaki bilgileri can kulağı ile dinliyorum.
Brifing ve organizasyonun mıhlama ikramı.
Bir gün önce koşu organizatörleri sosyal medyada ve kayıtlı posta hesaplarımızdan bizlere ulaşarak, kar yağışı nedeni ile yarış parkurunu revize ettiklerini belirttiler. Yükseklerde yoğun kar yağışı beklentisi ile yarış Zilkale yerine Çinçiva deresi bölgesinden yani daha alçak bir noktadan başlama kararı alınıyordu. Tüm bu detayları Alper’den dinledik. Ve verilen brifingde saat 04:30’da araçlarla yaklaşık 40 dk’lık koşu başlangıç noktasına araçlarla seyahat ve 05:30’da start bilgisi aldık.
Akşam 10:30 sularında uyuyup 03:45 gibi kalktım, genelde yarışın stresi nedeni ile fazlaca derin bir uyku uyuyamam ama bölgenin ve oksijenin verdiği rahatlık mıdır nedir, deliksiz bir uyku çektim. Kalktığımda dışarıda yoğun bir yağmur vardı, ve uzun süre yağması bekleniyordu. Bu durumda normalden farklı olarak, zorunlu yağmur geçirmez üst katman/ mont’a ek olarak altıma da uzun yağmur geçirmez yürüyüş pantolonu giydim. Çok ince ancak yağmur geçirmiyor bu giysiyi giyerken, tereddütlerim oldu. Hava almadığı için çok terletir mi? Ama düşünecek çok fazla bir şey yok, hipotermi olasılığı yerine terlemek sorun olmasa gerek diye düşündüm. Çok zorlarsa da çıkarıp çantaya yerleştirebilirim diyip bu şekilde hareket alanına doğru ilerledim.
Yarış Başlangıcı. Saat 05:30 Foto : Organizasyon
Minibüsler ile yarış alanına ulaştık, yağmur kesintiz devam ediyordu. Her koşu başlangıcında olduğu gibi herkes tüm hazırlıklarını yapmış, bu anı bekliyor ve sevinç nidaları ile birlikte start veriliyordu. İlk birkaç km asfalt, sonrasında Arnavut kaldırımlı bölümler var ve böylece 5-6 km sonra ilk cp Zilkaleye vardık. Tarihi oldukça eski bir kale. Buraya kadar hep yukarı eğimli hafif tırmanış şeklinde bir ilerleme söz konusu. CP’de çok kısa mola verip, devam ettim.
Hafif eğimli bu mesafe bile belimde ağrıya neden olduğu için batonlarımı kullanıyorum ve iyi ki yanıma almışım diyordum. Bir süre sonra yol toprak halini alıyor ve baştan beri süregelen muhteşem yeşillikler / ormanların arasındaki yollardan devam ediyoruz. Her yerde sular, dereler, küçük şelaleler mevcut. Yağmur tepemizden yağmaya devam ediyor.
Ama neyseki ikinci cp sonrasında yağmur şiddetini azalttı ve nerede ise sona erdi. Koşu öncesi ayakkabı seçiminde faydalı olur, yağmurdan daha az etkilenirim düşüncesi ile goratex ayakkabı tercih etmiştim ve üst tarafı su geçirmeyen tozluklarımı da ayakkabıma geçirmiştim. Ama geçtiğimiz ufak derelere girdikçe böyle plan yaptığıma gülüyorum. Ultralarda umduğunuz değil bulduğunuzu yersiniz 🙂. Parkurda bilek boyunda 6-7 dere ve su akıntısı içinden geçiyoruz, ve bir süre sonra artık ayağımdaki su ile ilgilenmiyorum bile.
Parkurdayız, arkamızda gürül gürül akan sular.
25 nci km civarı, gittiğimiz ana güzergahtan patikaya sapmamız gerekiyor, bu esnada işaretlemeye dikkat etmemiş olan birkaç arkadaşı uyarıyoruz ve geri dönüyorlar. Zira işaretleme net, ancak nerede ise 130 derecelik bir açı ile dar bir patikaya giriş normal şartlarda düşünülmeyecek/fark edilmeyecek bir geçiş. Hatta bu dönüşü kaçıran bazı arkadaşlardan bir saate yakın zaman kaybı yaşayanlar olduğunu yarış sonunda duyuyorum. Bu girdiğimiz patika bence parkurun en zor bölümü, hele benim gibi yüksekten çok haz etmiyorsanız oldukça zorlu. Yaklaşık 40-50 cm genişliğinde bir patika geçişi yağmur ve çamurla kayganlaşmış durumda ve sol tarafa pek bakmak istmiyorsunuz, yüksek ve düşme tehlikeniz var. Bu bölümlerde iyice yavaşlıyor ve arkamadaki arkadaşlara yol veriyorum. Ve özellikle bu bölümlerde batonlarımı kullanıyorum. 2-3 km lik bu bölümden sonra karın yağdığı muhteşem bir yer olan Hazindak’a varıyoruz. Bu CP’de ateş yanmış yaklaşık 10-15 koşucu ateşin çevresinde, ortam muhteşem. Soğuktan üşümüş durumdayız. Köylülerin yaktığı semaverden, sıcacık çaylarımızı içiyoruz. Burası aynı zamanda 46 km ve 64 km koşacakların ayrım noktası. Hava oldukça soğuk ve kar yağıyor.
Hazindak, Bize çay yapan, misafir perver köy ahalisi ve teyzelerimiz ile, Alim Küçükpehlivan ve Yüksel Akti
Yaklaşık iki bin metre irfitadayız, 64 km ciler için, daha uzun bir tırmanış var ve bu kar yağışında zorlu geçeceği belli. Bizim parkurda mola’da birlikte olduğum arkadaşlar benden önce yola koyuldular. Ben de bir süre sonra tek başıma yola koyuldum ancak köyden çıktıktan yaklaşık bir beş dakika sonra önümde var arkamda koşucu görmeyince, açıkçası ürktüm. Ve arkamdan gelecek bir koşucuyu bekledim. Sonrasında 3-4 kişilik bir ekip yoğun bir kar yağışı altında koşmaya devam ettik.
Hazindak’ta kar. (Foto : Musa Serdem)
Bir sonraki CP’ye vardığımızda 4*4 bir araç içinde gönüllü iki arkadaş soğuktan üşümüş ve araç içinde bekliyorlardı. Bizi görünce araçtan inip, aracın arka bölümünde oluşturulmuş, ikram masasında bizleri ağırladılar. Gerçekten menü zengin ve yeterliydi. Uzun zamandır yemediğim kadar gıdayı bu CP’de aldım. Resmen karnımı doyurdum diyebilirim, çok iyi geldi ve moralim arttı.
Bitişe yaklaşık 10 km olduğunu düşünüyordum, ancak güzergah değiştiği için sadece tahmindi. Ankara’da okurken dağcılık ile uğraşmış Volkan Koç ile yarış sonuna kadar birlikte koşmaya karar verdik. Bir süre sonra kar yağışı durdu ve azalan irtifa ile birlikte hava şartlarını kolayladık. Koşu dünyasından ve dağcılık üzerine yaptığımız sohbet birlikte kaydettiğimiz yaklaşık 13-14 kilometre süresince, güzel bir tempoda koştuk. Yaptığımız sohbet sonlara doğru yaşanan yorgunluk ve ağrı gibi problemleri düşünmememizi sağladı ve iki kişi birlikte finiş noktasına geldik.
Ama burada şöyle bir analiz yaptık, sonlara doğru gördüğümüz gerek gönüllü, gereken bölgedeki insanların daha ne kadar var sorusuna verdikleri cevapların hataları idi. Ki bu genelde hep bu şekilde cereyan ediyor. Soru şu “finişe ne kadar kaldı acaba”, genelde cevaplar beş yüz metre gibi standart bir şekilde geliyor. Ama aslında iki, üç kilometre gibi uzak mesafelerde olabiliyor. Bu cevaplara sebep koşucuları motive etmek midir bilemiyorum ama bugüne kadar, bu ve diğer koşularda yakın bir tahmin yapanı görmedim 🙂
Ve bitiriyoruz. Volkan Koç ile birlikte. Çinçiva Deresi. Foto : Organizasyon.
Koşuyu sekiz saat üç dakika gibi bir sürede bitirdim. Kendi adıma daha iyi antrenman ile süreyi daha da kısaltmak mümkündü, ancak koşu esnasında ıslanan ayaklarım ve erciyes ultradan kalan kırık başparmağı tırnağımın batmaya başlaması ve sorun yaratmaması adına yavaşlamam ve tek başına koşmamak için koşu arkadaşı beklemem süremi etkileyen diğer sebepler oldu. Ama her şeye rağmen bir ultra da önemli olanın o parkuru sağlıklı bir şekilde bitirmiş olmanın verdiği keyif her şeyin ötesinde. Zaten tüm bunları bilerek bu organizasyona katıldığım için sonuçtan da gayet memnunum. Daha ne olabilirdi ki, fazla emek harcamamışsanız, farklı bir sonuç beklemeniz de mümkün değil.
Koşu esnasında 64 km parkuru için yoğun kar nedeni ile yaşanan işaretleme problemleri nedeni ile bir kısım koşucu parkuru bitirmesine rağmen parkurda devam eden koşuculara yarışın bulundukları noktalar itibari ile güvenlik nedeni ile durdurulduğu bildirildi.
Koşu sonrasında, organizasyonun araçları ile Ayder’e dönüş yaptık. Akşam ailecek katıldığımız, organizasyonun gerçekleştirdiği Marsis Konseri gerçekten harikaydı.
Yarışmanın Organizatörü, Alper Dalkılıç ile.
Koşudan sonraki gün açan güneş, Ayder yaylasında yaptığımız yürüyüş ve içtiğimiz kahve sonrasında bölgenin tadı damağımızda kaldı. İyi ki geldik dediğimiz bir organizasyon oldu. Bu arada ailecek yaptığımız bu seyahatte eşimde artık koşmaya karar verdi. Zira bizlerin koşu sonrası yaptığı sohbetler onun için o kadar ilgi çekici oldu ki, artık ben de buralarda koşmak istiyorum diyerek bu işe adım attı. Hayatında daha önce hiç koşmamış ve pek de spor yapmamış olmamasına rağmen, bu sene koşulacak Vodafone İstanbul Maratonu’nda 10 km koşusunda koşacak.
Bu arada 38nci İstanbul Maraton Fuarında konuşma fırsatı bulduğum Alper Dalkılıç’tan edindiğim izlenim, bu organizasyonun her sene üstüne katarak gelişeceği ve daha da güzelleşeceği yönünde oldu. Ultra Maraton koşuyor ya da koşmayı planlıyorsanız, size uygun mesafeyi bu organizasyonda denemenizi tavsiye ederim.
Organizasyonun Resmi Sitesi : http://www.ultrakackar.com/
Ayder Yayla, koşudan sonraki gün, Eşimle kahve içiyoruz,
Herkese sağlıklı, iyi koşular dilerim.