Hayallerimiz vardı çocukken büyüyünce anne olacaktık, meslek sahibi olacaktık, çok paralar kazanacaktık ve hatta musmutlu olacaktık.
Ve biz büyükdük hala hayallerimiz var mıydı? Şimdi ne yapacaktık ne düşünecektik acaba. Hala hayal kurabilecek miydik? İnsan olarak aslında yapabileceğimiz en güzel şeydi hayallerimize sahip çıkmak. Ne istediysem oldu, aklımdan ne geçtiyse başıma geldi diyen insanları etrafınızda duymuşsunuzdur. Onların en büyük şansları yürekten inanarak bütün kalpleri ve beyinleriyle istediklerini olmuş gibi hayal etmeleri edebilmeleri.
Mutlu olmak neydi, anlık bir duygu muydu ? Yoksa şartlara şurtlara bağlı bır duygu muydu? Hayır hiç biri... Mutlu olmak; her zaman mutlu olduğunu hayal etmek ve inanmaktı. Kainatta ne vardı ki boşuna yaradılmıştı. Hangi duygu, hangi organ, hangi his, insanlığın hizmetine sunulmamıştı. Zihnimiz bize boşuna mı verilmişti. Belki de herşeye burada düzelterek başlayacaktık hayatımıza anlam katmaya. Önce kendimizi düşlerimizi anlayıp sonra da tüm insanlığının yüreğinin sesini dinleyecektik.
Ne kadar da kolaydı oysa ki sadece sırtüstü uzanarak istediklerimizi ya da beklediklerimizi hayal etmek, okadarını hepimiz yapmışızdır yapmasına da o hayale ne kadar önem vermiş ne kadar inanmiştik. Düşle, inan ve yaşa. Hayatın formülü belki de buydu?