Circle Rep o zamanlar Bay Wilson ve John Bishop gibi oyun yazarlarının marjinalleştirilmiş ve yeterince temsil edilmeyenlerin günlük mücadelelerine odaklanan lirik natüralizmiyle ilişkilendiriliyordu. Bayan Berezin, başından beri şirketin odağını daha deneysel ve güncel yemeklere genişletmeyi amaçladığını belirtti.
Şirketin kurucu sanat yönetmeni Marshall W. Mason bir telefon röportajında, “Amaçları daha yaratıcı çalışmalar getirmekti – Craig Lucas, Jon Robin Baitz” dedi. “Klasiklere hiç yönelmedi. Görev sürem boyunca Çehov, Shakespeare ve Schiller’i sahneledik.”
Bu yeni yön ilk başta her zaman olumlu karşılanmadı. Bayan Berezin, 1988’de Haber’a verdiği röportajda “Geçen sezon kesinlikle herkesin kafası karışmıştı” dedi. “Abonelerimizin kafası karışmıştı; Basının kafası karıştı.”
O caydırılmadı. “Umduğum şey Circle Rep’in insanların kafasını karıştırmaya devam etmesidir” diye ekledi. “Bir daha asla belirli bir kişiliğe sahip olmayacak. Bir bakıma önemli olan yepyeni bir tiyatroyuz.”
Başlangıçtaki şüpheciliğe rağmen Circle Rep, Bayan Berezin’in sekiz yıllık görev süresi boyunca sanatsal açıdan gelişti; bu dönemde şirket, Larry Kramer’in AIDS’le mücadele eden bir adamı samimi bir şekilde canlandırdığı “The Destiny of Me” gibi oyunlarla yeni bir çığır açtı; Bay Baitz’in kapitalist zihniyete keskin bakışı “Üç Otel”; ve bir öğretmenin ölümcül hasta erkek kardeşiyle ilişkisini anlatan Paula Vogel’in “Baltimore Waltz”u.