Şu aralar en uyuz olduğum kişi kendim!
Salak ben, her haltı bir arada yapmaya, süperman gibi bütün işleri zamanında ve mükemmel bir şekilde halletmeye çalışırsan hepsi ayağına dolanır bir güzel kapak olur!
Bugün salonun sinkeliksiz camını açık unutmuşum, dakikalar ve çok uzun dakikalar sonra tesadüf eseri gördüğümde kedim mermere oturmuş, rüzgarın sağa sola savurduğu tüyleriyle birlikte tam 3. kattan dışarıdaki kuşları izliyordu. Allah beni bildiği gibi yapsın, gerizekalıyım!
Bu kedi dediğim şahsiyette bütün gün boyunca sinekliğin arkasından kuşlara zıplar yakalamaya çalışır. Nasıl oldu da hiç atlamadı? Atlasa kendi kuş olacak haberi yok.
İki arada bir derede kafamdan dökülen kaynar sularla birlikte 'gel kızım sana cici mama (konserve) vereyim, hadi aşkım koş tatlım' dedim. Cici mama lafını duyunca olduğu yerde birkaç kere zıpladı neredeyse bayılacaktım.
Sonra koşa koşa yanıma geldi, ''cici mama mici mama yok kalpten gideceğim ben burada cık cık cık'' dedim. Müthiş bir hayalkırıklığıyla yüzüme baktı...
Üff neden böyleyim ya?