Sen kaçan ürkek bir ceylansın dağda ben peşine düşmüş bir canavarım. istersen dünyayı çağır imdada sen varsın dünyada birde ben varım seni korkutacak geçtiğin yollar arkandan gelecek hep ayak sesim sarıp vücudunu belirsiz kollar enseni yakacak ateş nefesim kimsesiz odanda kış geceleri için ürperdiği demler beni an deki odur sarsan pencereleri; deki rüzgar değil odur haykıran göğsümden havaya kattığım zehir solduracak bir gül gibi ömrünü kaçıp dolaşsan da sen şehir şehir bana kalacaksın yine son günü ölürsün kapanır yollar geriye ben mezarla sırdaş olur beklerim varılmaz hayale işaret diye toprağında bir taş olur beklerim
oo okadar çokki.. o anki halet-i ruhiyeme uygun okuduğum veya bana okunan her şiir derinden etkiler beni..mesela şu zamanlarda ençok bu şiiri okuyor ve içine gömülüyorum şiirin..
En yarım anımda gelmiştin, Bir şeyleri var, Bazı şeyleri de yok etmiştin.. Fakat; Ne sen inanabildin Var olanlara, Ne de ben vazgeçebildim, Yok olacaklardan...
* * * GECE NÖBETİ
Daha az seviyorum seni Giderek daha az Unutur gibi seviyorum Azala azala Aramızdaki uzaklığın karanlığında..
Geceler kısalıp, gündüzler uzuyor böyle olunca Daha az seviyorum seni Kendini iyileştiren bir yara gibi Daha az Ve zamanla..
Sen geceyi tutuyorsun, ben nöbetini Uzak dağ kışlalarında Görmüyoruz birbirimizi Usul usul sis iniyor Kopmuş yollara Işığı hafif, uykusu ağır koğuşlarda üzerini örtüyorum senin Bir çığ gibi büyüyorsun rüyalarımda Sevgilim sevgilim Yıldızları daha büyüktür bazı gecelerin Nöbet kadar yalnızken öğreneceksin bunu da
Artık daha az seviyorum seni Unutur gibi, ölür gibi daha az Yeniden ödetiyorum kendime Onca aşkın öğretemediğini Kolay değil Yalnızca sevgilimi değil, evladımı da kaybettim ben Kaç acı birden imtihan etti beni Tek bir gece vardır insanın hayatında Ömür boyu sürer nöbeti Bu da öyleydi, İyi ol, sağ ol, uzak ol Ama bir daha görme beni..
Şimdi en çok hangi şiiri seviyorum diye düşünürken hiç aklıma gelmemişti, murathan mungan' ın gece nöbeti. Üstelik benim gece nöbetim daha iki üç gün önce bitmişken. Az önceye kadar nöbetine uykularımdan olduğumun, yeni yeni,özlemini fark etmişken. Üstelik karabasanlı bir aşkın sonunda özlemenin inanılmaz güzel olduğunu hayatım boyunca ilk kez şu dakikalarda anlamışken. en sevdiğim şiir değildi bu.ama şuan beni en iyi ifade eden şiir belkide. İyi ol, sağ ol, yada ne olursan ol benden hep uzak ol...bir daha hiç ama hiç görme beni... Teşekkürler ....
İnsan bu, su misali, kıvrım kıvrım akar ya; Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak; Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir Oluklar çift; birinden nur akar, birinden kir. BEN EN COK COCUKLUYUMDAN BERI SAKARYA SIIRINE HASTAYIMDIR...ENISTEM BUHULU SESIYLE ELINDE MIKROFONLA BUNU OKUDU GÜN BEN BU SIIRI COK SENISTIM
Edebiyatdefteri.com, 2016. Bu sayfada yer alan bilgilerin her hakkı, aksi ayrıca belirtilmediği sürece Edebiyatdefteri.com'a aittir. Sitemizde yer alan şiir ve yazıların telif hakları şair ve yazarların kendilerine veya yetki verdikleri kişilere aittir. Sitemiz hiç bir şekilde kâr amacı gütmemektedir ve sitemizde yer alan tüm materyaller yalnızca bilgilendirme ve eğitim amacıyla sunulmaktadır.
Sitemizde yer alan şiirler, öyküler ve diğer eserlerin telif hakları yazarların kendilerine veya yetki verdikleri kişilere aittir. Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur. Ayrıca sitemiz Telif Hakları kanuna göre korunmaktadır. Herhangi bir özelliğinin kısmende olsa kullanılması ya da kopyalanması suçtur.