Bazen kendimi aynen böyle hissediyorum. Orada duran bir sinek gibi... Hayatın arkafon olduğu bir kompozisyonda görünmeyen zincirlerin ayaklarına yapıştığı bir yerden hissiz, muhtemelen de artık gerçek anlamda yaşamayan bir seyirci. İçeride değilsin. Dışarıdaysa ancak bir seyircisin. Zeyni Özmen camdan dışarı baktığında kendini bir kara sinek olarak bulur diye yazasım var.