Biraz küçülsem diyorum, biraz azalsam.
Daha sade, daha düz, daha yoksul olsam.
Dağıtsam ne’m var ne’m yok, zekâtını hesaplamadan
Sonra toplamasam kendimi dağıttığım onca yerden, geri almasam.
Yekpâre olsam.
Kesrette dağılmasam.
Küçülsem.
Tek noktada toplansam.
Yaşam büyük.
Âmenna.
Ama ben biraz azalsam
sadeleşsem.
Durulsam.
Arınsam.
Birini gerçekten sevdiğin zaman,
sadece beklersin.
Düşünmezsin,
gelecek mi,
gelir mi
sorularına cevap verememek için soruları es geçersin.
Sadece kalbin çıkarttığı kıvılcımları yangına çevirirsin.
Yanarsın,
ezilirsin,
üşürsün
görürsün
adı aşk olan bakışları gözlerinde.
Ama;
Birini gerçekten sevdiğin zaman.
Eskisi gibi olamayız, öyle bir cennet yok artık! Kırılmış bir vazo düşün eskisi gibi olur mu? Dağılan parçalarını topladın bir araya getirdin yapıştırdın diyelim, tıpkı eskisi gibi görünüyor. İçine su koyabilir misin? Çiçek yetiştirebilir misin bir daha? Yetiştiremezsin su sızar çiçekler heba olur solar.
hayatıma hayat diyemem artık.
sarı yazgım her sonbahar onu
biraz daha fazla, ömür yaptı.
Maviye de, yeşile de dili dönmez ömrümün artık.
Bazı insanları görmezden gelmeyi öğrenmelisin. Çünkü her zaman sevdiğin insanlarla karşılaşmayacaksın. Kafalarını sırf boylarını uzun göstersin diye taşıyan varlıklar tanıyacaksın. Tek yapman gereken onlar yokmuş gibi davranmak.
şimdi gece uzadıkça, göğün altında yakılan her sigara… her şeyi geride bırakıyormuşum gibi sek! ya biz de kimselerin olmamış bir mazi gibiysek?! koysak ateşi, koysak günahı, koysak bu tahammülfersa hayatı… tutsam elini buradan sabaha kadar yürüsek!
her gün sana içimden bir kez sevgilim diye seslendim.
her gün sana bir kez zalim diye seslendim.
her gün ah ettim bir kere, bir kere o ahı geri aldım.
koluna girsem,
omuz versem tasasına
kelamımı o cilalasa
sonra ben yare söylesem keşke!
belli.
aynı hayat,
farklı insanlar incitmiş onla beni.