21 Mayıs 2016 Cumartesi
Koyduk mu ? Vuruşu.
UMUDUMUZ ACIMIZDAN DAHA BÜYÜK OLMALI.
Telefonum çaldı.
-Zoka ?
-Canım..
-Napıyorsun ? Bir kaç gündür dönmüyorsun bana ?
-Özür dilerim. Aksattım. Bir kaç gündür full çalışıyorum. Arkadaşım rica edince onun stantta da bakmaya başladım. Sen napıyorsun ?
-Güzel iyi işte. Teze yoğunlaştım. Bitirmeye çalışıyorum.
-İnşaAllah biter.
-ımm.. Zoka ? Ben sana bişey söyleyeceğim.
-Biliyorum ne söyleyeceğini!
-... Ee.. O nişanlanıyor.
Yine aynı masa. Yine aynı taraf, yine bir sabah kahvaltısı. Yine o his.
-...
-Zoka ?
-...
-İyimisin?
-...
-Zoka bak. Benden duymanı istedim. Neden konuşmuyorsun ?
-Biliyordum bunu söyleyeceğini.
Ben orada sanki rüyadan uyanır gibi oldum. Bu kadar zamandır gizlediğim üstünü örttüğüm ne varsa şimdi çetince ortaya çıkacaktı.
Kalbinle yüzleşmeye hazırmısın ?
Sanki nişanlandığı haberini gözlerimin içine baka baka kendi vermişti. Daha doğrusu masaya çıktı, beni aldı ve yere fırlattı, sonra üstümden kamyonetle geçti. Ve geri kalan herkes beni sayısız kez tekmeledi.
Yine o masada aldım bu haberi. Aynı yerde oturmuştum üstelik. Sabah kahvaltımı yapıyordum. Yine o his.
Tüm organlarım acıyordu. Sabahları biraz mutlu olayım diye izlediğim işler güçlerin tüm komik sahnelerinde böğürerek ağladım. Duşa girdim yine aynı ağlama. Bornozla çıktım dışarı kıyafetlerimi değiştirecek bile gücüm yoktu. Ama ne yazıkki hayat devam ediyor. Ve gitmem gereken bir işim var. Yatağın üzerine oturdum. Halime bir kezde orda ağladım. Ağlamak hiç birşeyi geçirmeyecek ama belki boğazıma takılan şu yumruyu yutmamda yardımcı olur. Çünkü söyleyecek hiç bir sözüm yok.
Ne mutluluklar dileyebilirim. Nede beddualar savurabilirim.
Böylece bir son işte bizimki. Bir kitabın son sayfası. Bir hikayenin ölen kahraman kısmı.
Ne kadar da çabuk unuttuk birbirimizi sevdiğimizi sandığımız o anları. O kadar karmaşık şeyler yaşayınca, o anıları unutmuşum ben. Aklımda sadece kötü şeyler kalmış.
Beddua etmek gelmiyor içimden zaten bunca yılın hatrına en ağır şey olurdu. Aslında istediği şey evlilikti, ve hayatını yoluna koymuştu aramızdan birinin bunu yapması güzeldi aslında. Bir düzeni olacaktı. Ne biliyim bizim hayallerimizi belkide onunla yaşayacaktı. Belki bir kaç seneye çocuğu bile olurdu.
En çok kaçtığı anıları ismimle seslendiği o kızla tekrar canlanacaktı, ve sanırım hiç bir beddua bu kadar acı olamazdı.
Sadece not düşmek isterim bu hikayeye:
Görünenlere aldanmayın, görüntü daima kandırır. Pazarlama taktiklerine aldanmayın, bir şeylerden çok bahsedenler aslında o şeylerin eksikliğiyle doludur.
Dindarlık kurum ve kuruluşların arkasına sığınmak değildir. Yoksa neden derneklerde bunca tecavüz olayı yaşansınki. Merhameti makyajla sınırlandırmayın. İmanı görüntüye indirgemeyin. Kurumların iyi olması, insanların iyi olacağı anlamına gelmez. Net aleminden erkek düşüren bir kızı, sırf belli bir kuruma bağlı diye aklayıp, makyaj yaptığı için ailesine layık görülmeyen kızların, ahlakına umarım hasret kalırsınız.
Eğer benim gibi, ambalaj müslümanları tarafından hayatınızda bir kere linç edildiyseniz, bu duam bize gelsin.
Umarım günün birinde imanıyla övündüğünüz o kişilerin aslında sadece göz boyadığı gerçeğiyle acı şekilde yüzleşmezsiniz. Yada banane umarım bunu kanayarak görürsünüz.
Ne kadar kanadıysam, kabuklarım daha kopmadan aynı yerden o denli kanamanızı diliyorum.
Ne bir fazla, ne bir eksik.
Etiketler: Dedikodu