| AVRUPAİ ÇİN İŞKENCESİ


Bedri Baykam
Siz bu makaleyi okurken, Avrupa ile şu meşhur uzatmalı ve “önü açık” müzakerelerin başlayıp başlamamış olacağı, umarım büyük ölçüde belli olmuş olacak. Bize o uzun pazar gecesinden sızdırılan tek şey “AB’nin Türkiye’yi hazmetme”! kapasitesinin gündeme getirilmesi. Son birkaç ayda AB’ye kabulümüz konusundaki krizin derinleşmesi ve gerilmesi, “liberal” çevreler için büyük bir sürpriz görünse de, tabii ki bizim için durum öyle değil. 17 Aralık gecesi, Türkiye’de TV kanallarının neredeyse tümü şampanyalarla AB’ye kabulümüzü kutlarken, Skytürk’de, hasbelkader sansüre uğramamış birkaç konuşmacıyla beraber, rahmetli Tacettinoğlu’nun yönettiği programda, ortaya sunulan tablodaki çelişkileri ve gri bulutları gündeme getiriyordum.
Neyin kutlamasını yapıyorduk? Avrupa, Kürt Sorunu, Kıbrıs ve Ermeni iddialarını gündemde tutacağının sinyallerini fazlasıyla vermişti. En olumlu konuşan Chirac, bile sonu belirsiz 15-20 yıl sürecek ve “serbest dolaşım”a ulaşamayabilecek müzakerelerden söz ediyordu. Allah için, o günlerde bir de henüz kaderimizi Hırvatistan’la aynı sepete koyma gibi komplikasyonlar yoktu.
Cumhurbaşkanı Sezer ve CHP, AB’ye tam üyeliğimizin kabulü için bu yönde baskı ve çalışmalar yaptığı zaman, kimilerinin eleştirdiği gibi “ulusalcı” bakış açısına ters düşüyorlar diye bir sonuca varılamaz. Türkiye onurunu, bağımsız karar organlarını, kendi görüşlerini ve dış itibarını koruyarak, koşulsuz serbest dolaşım hakkı da elde edilerek tam üye olabilecekse olur. Fransa AB’ye girdi diye bayrağını, Anayasasını, milli duygularını kaybetmedi. Ama bize dayatılmak istenen, maalesef apayrı bir zoraki ikinci sınıf sömürü ilişkisi.
Sonuçta bugün müzakereler başlamış olsa da, olmasa da “Avrupai Çin işkencesi” süregeliyor olacak. Eski Fransa Cumhurbaşkanı V.G.d’Estaing geçen hafta “Türkiye’ye artık doğruları söylemenin vakti geldi, bu ülkenin tam üyeliği, Fransız halkının demokratik arzusunu yansıtmıyor” diyerek, başta Fransız sağının yeni liderlerinden Sarkozy olmak üzere herkesten büyük bir alkış aldı. Sonuçta d’Estaing, Fransız hükümetinin “Türkiye’yi müzakere masasından kaçıracak ağır şartları kurnaz bir şekilde devreye sokmak“ siyasetinin ikiyüzlülük koktuğunu savunuyor. Fransız Dışişleri Bakanı Philippe Douste Blazy de, Türkiye’nin Güney Kıbrıs’ı tam bir AB üyesi olarak tanıma koşulu konusundaki ödünsüzlüğünü ortaya koyarken, Sarkozy-d’Estaing ikilisini mest eden bir tamamlayıcı oluyor. Sonuçta partisi UMP’nin Avrupa konusunda düzenlediği buluşmada, “Chirac’ın adamları” da dahil olmak üzere, herkes Türkiye aleyhine üzerindeki kurtlarını dökünce, Sarkozy de “diplomatik temayüller” doğrultusunda, bu gerçekler net olarak ortaya konmuş olduğu için daha sakin ve ılımlı bir duruşla bekleyişe geçti.
Fransız siyasetinde, Türkiye konusunda yaşanan olumsuz değişim öyle noktalara tırmandı ki, mesela parlemento üyesi Pierre Lellouche, Liberation’da yayınlanan uzun bir makaleyle, yakın döneme kadar nasıl Türkiye’nin katılımına olumlu baktığını, ancak son aylarda yaşanan “Kıbrıs ve Ermeni Soykırımı iddiaları” sorunları yüzünden görüşlerinin değiştiğini ve artık “imtiyazlı ortaklık ve uluslararası terörizme karşı güvenlik önlemleri konusunda işbirliği”nden yana tercihini kullanacağını söylüyordu. Tam bir günah çıkartma manifestosu olarak da kabul edilebilir… Bu Fransa’nın sürekli değişken binbir suratlı çelişkili durumu. Tabii buna bir de Avusturya Papadopoulos, Yunanistan ve Merkel baskılarını da eklediğinizde, tablo bayağ kararıyor.
Peki şu anda neden yalnız Avusturya bizimle son anda uğraşır görünüyor? Yanıt belli. Fransa’nın kendi tepkilerini dizginlemesinin ve diğer ülkelerin de bu siyaseti benimser görünmesinin ana nedeni, ellerindeki Türkiye oyuncağını kaçırmamak. Çünkü müzakereler başlarsa, Türkiye piyasası her açıdan onları beslemeye devam edecek, ayrıca siyasal talepleri için de yine her baskıyı şiddetle sürdürecekler. Ama dosya kapanırsa, kuş uçup gidecek! Yani şu anda bu yazı kaleme alınırken Avusturya’ya sakin olması, bir çuval inciri berbat etmemesi ve zaten müzakerelerin “tam üyelik” niyetiyle başlamasının bile bir şey ifade etmeyeceği, “10-15 yıl” süresinde, ister referandumlarla, ister “özür dileriz, istediğimiz beklentileri bulamadık” yorumlarıyla bu “ucu açık” masadan her an ayrılınabileceği anlatılıyor!
Yani Avusturya’ya bu senaryo iyice anlatılabildikten sonra, büyük ihtimalle işkencemiz tekrar tüm ayrıntılarıyla yeniden başlayacak, hatta TV kanallarımızda yine kutlama seansları ekranlardan taşacak. Haydi hayırlısı!

