Nusayrîlik
Nusayrîlik:
Bu dinin kurucusu Ebu Şuayb Muhammed bin Nusayr
el-Basrî en-Nümeyrî'dir. Bu adamın, Şiilerin onbirinci imamı el-Hasan
el-Askerî'nin yakın dostu olduğu ileri sürülmektedir. Bu doğru olmasa gerektir.
Fakat hizmetinde bulunduğu ihtimali vardır.
Nümeyrî, bu şahsiyetin sosyal mevkiinden ve
şöhretinden yararlanmak için el-Askerî'nin oğlu İmam Mehdi'nin ölümünden sonra
O'nun vekili olduğunu ileri sürdü ve sapkın görüşlerini Şiilik üzerinde
temellendirerek Nusayriliği kurdu. Nusayrîlere göre bu adam İmam Mehdi'nin
vekilidir. Fakat diğer şiiler bunu kabul etmezler ve Nusayrîler'i Gulât-ı
Şîa, (yani aşırı Şiiler)'den sayarlar. Bütün Şiiler gibi Nusayrîler de İmam
Mehdî'nin öldüğüne inanmazlar. Aksine O'nun sağ ve bilinmeyen bir yerde saklı
olduğunu ileri sürerler; O'nun kıyamete yakın bir zamanda kaldığı yerden
ortaya çıkacağına inanırlar.
Bu inanç sünnilerin avam tabakasına da
geçmiştir. Bu yüzdendir ki tarihte zaman zaman Mehdilik iddiasıyla bazı
kimseler ortaya çıkmış ve yönetimleri epey meşgul etmiştir.
Nusayrîler'in İslam'dan kopmalarının
nedenlerinden biri de: Allah'ın (haşa!) insan şeklinde zaman zaman yeryüzünde
göründüğüne ilişkin inanışlarıdır. Onlara göre Allah, son olarak Hz. Ali'nin
kişiliğinde görünmüştür. Yani Hz. Ali, Nusayrîler'e göre Tanrıdır ve Hz.
Muhammed'i O yaratmıştır. Yine onlara göre Hz. Muhammed Yarı Tanrı'dır ve O da
(Ashab'dan) Selman'i Farisî'yi yaratmıştır. Nusayrîler'in bunlardan başka daha
birçok ilginç inanışları da vardır. Hz. Peygamber'in ashâbına sövüp sayarlar.
Daha çok Suriye ve Lübnan'da yaşarlar.
[1]
[1]
Ferit Aydın, İslamda İnanç Sistemi, Kahraman Yayınları: 58.