Kolombiya’da protestolar sürüyor. Son koydukları vergi yasası ile, boğazına kadar covid, işsizlik ve pahalılık dolmuş halk, taştı artık. Yasa geri çekildi ama sokaklarda, -Mohikanlar gibi- şenlikli ateşler yakanlar, faşist başkan Duque gidene kadar eylemlerin devam ettireceğini söylüyor.
Bu lanet olası salgın başladığından beri dünyanın sokaklarında olmak çok daha zor ne yazık. Geriye uzaktan seyretmek kalıyor bana. Yani bir kez daha lanet olsun, Amerikan filmleri çevirisi, deyimiyle…
-Özlemişim eskisi gibi sokaklarda olmayı.
Bu yüzden insan, eski fotoğraflarına bakar gibi, daha önce yaşadıklarının benzerliklerini bulmaya çalışıyor, büyük ajansların filtrelerinden sızmış görüntülerde. Ateş yakılan köşe başlarını, kesilmiş yolları hatırlıyorsun ya da kırsalda yürüyenlerin arkasında uzanan yeşili ama göstericileri tanımıyorsun, özellikle kentlerdekileri. Çok çok gençler ve çığlıklarında hiç yenilmemiş olmanın tadı var. Yeni olanın üzerinde dans ediyorlar. Barikatlar filan eskilerden tanıdık ama barikatların üstündekiler başka.
Yani bir bakıyorsun, büyüklerin adlandırmasıyla Z kuşağı, kibritle oynuyor.
İnsankızı-oğlunu seviyorum. Fizik kurallarına tabii değiller. Her şeyin sonuna kadar sanala sığdırıldığı, son günlerde, covidin emri, bizim rızamız ile evlerine hapsedilen herkes, köşede bucakta kalmış bakkallara bile gidemeden, evlerde hapsolduğu bir dönemde oluyor bir de her şey.
Yani bir bakıyorsun, Tweet atmaya, facebook’ta tıklamalara ve instegram’da like indirgenmiş, dehşetli karşı çıkış (!), yine gerçek mekanına ‘sokaklara’ inmiş.
Ayrıca bu iniş, aynı Şili’deki gibi Z kuşağının marifeti. Bize göre, sanalın dışına hiçbir zaman çıkmamış ve hiç de çıkamayacak, ‘Ah ne olacak bu gençlerin hali’ isyanda. Şimdiki neslin elinden telefonu-bilgisayarı bırakmadığını yakına yakına, birbirimize anlatan biz kocamanlar, sosyal medyanın yaşlı mecrası facebook’ta 30-40 yıl öncesinin maceralarını defalarca, her seferinde değiştirerek ve abartarak birbirimize anlatmaya devam ederken, sokaklar tutuşmuş bile.
Geleceksizliğin gizli ama gerçek özneleri, önce Şili’de sahne aldıktan sonra, şimdi de Kolombiya’da. Ayrıca ‘Z kuşağı enternasyonalizmi’ de hiç de boş durmuyor. Kolombiya’da protestolar başlar başlamaz, Şili’de ‘çok gençler’ bu sefer, onları desteklemek için yine sokaklardaydılar.
Hegemonya ne kadar boğucu olursa olsun hayat sanala sığmıyor.
Ve dünya bıçak sırtında ve birileri yeni başladılar, onun üzerinde dans etmeye.