467.Bölüm – Düşmüş Tanrı Alevi Dağı, Patla!
Woosh!
Düşmüş Tanrı Alevi Dağı’nın zirvesinde, parlak alevlerin tamamen etrafı sardığı bir bölgede iki figür özel bir formasyonla korunan bir alanda oturuyorlardı. Bu iki figür herhangi bir ek vücut parçasına sahip değillerdi ve insan oldukları direkt olarak anlaşılıyordu.
Figürlerden birisi oturduğu yerde elindeki birkaç parçayı birleştirip bir ekipman oluştururken diğeri onun birleştirmesi gereken parçaların üzerine yazıtlar çizmekle meşguldü. En sonunda ortaya çıkan eşya ise hafif bir parıltı yayan gümüş renkli kürelerdi.
“Hah… bu yer gerçekten de üretim için iyi ama… biraz fazla sessiz değil mi, Usta Cora?”
“Sessizlik iyidir çaylak. Şimdi önüne dön ve o parçaları birleştirmeye devam et. Dikkatin dağılırsa sonun senden önceki gibi olur ve cesedini tamamen toplamamız 3 gün sürdü.”
Yazıtları yazan Cora’nın soğuk sözlerinden sonra parçaları birleştiren adam korkuyla titremiş ve önüne geri dönmüştü. Aynı anda, onun kötü durduğunu fark eden Cora derince iç çekmiş ve gözlerini önündeki parçadan ayırmadan devam etmişti.
“Bu yer oldukça kötü yaşam standartlarına sahip, bunu ben de biliyorum. Her gün alevlerin arasında uyanmaktan korkman gerekiyor. Her an formasyon kırılabileceğinden korkuyla yaşaman gerekiyor. Bir Yükselen olarak böyle yaşamaman gerektiğini düşünüyorsundur ama ne biliyor musun? Senden kötü durumda olanlar var.”
Cora’nın ifadesinde herhangi bir değişiklik olmasa da yazıtları yazma hızı yavaşlamıştı. Karşısındaki çaylak da bunu fark etmiş ve onu pürdikkat dinlemeye başlamıştı.
“Bu dağın dışında, insanlar her gün korkuyla yaşıyorlar. Bazıları yiyecek yemek ve içecek su bulmakta zorlanıyor. Bazıları bir gün Şeytanlar tarafından yakalanıp kölelere çevrilmekten korkuyorlar. Bazıları arenalara hapsedilip eğlence için işkence edileceklerinden korkuyorlar. Her biri sürekli, sürekli bu korku içinde yaşıyor. Ve onları korumak bizim işimiz.”
Cora’nın el hızı eski haline geri dönerken sesi iyice sertleşmişti.
“Ellerinde doğan eşyalar senden çok daha kötü durumda olan binlerce insanın hayatını belirliyor. Yani işini hafife almaya cüret etme. Yoksa bir bombayla havaya uçmasan da ben seni o dağın içine atar ve canlı canlı yanmanı izlerim.”
“Evet efendim!”
Cora’nın sözlerinden sonra çaylak alnındaki terleri hafifçe silmiş ve önündeki bombalara tüm dikkatini vermeye başlamıştı. Asi Kuvvetlerinin en iyi demircisi o anda önünde tüm ciddiyetiyle bu bombaları yapmakla meşguldü ve elbette kendisi de geride kalmayacaktı.
“Hm? Sıcaklık artıyor mu yoksa bana mı öyle geliyor?”
Ancak o sırada dikkati bir kez daha bozulmuş ve başını çevirmesi gerekmişti. Bu sefer, yalnızca kendi düşüncesi değildi. Cora da elindeki yazıtı bırakmış ve başını çevirmişti. Aynı anda, bu devasa yanardağın içinden yükselen bir figürü görebilmişlerdi.
“Tüm kıtayı kaosa katmak, tamamen katliam ve umutsuzlukla doldurmak… Hahaha, bu eğlenceli olacak!”
Bu figürün yanardağın zirvesindeyken söylediği sözler Cora’nın kalbinin soğumasına neden olmuştu. Yüzyıllar boyunca köle olarak kullanılan insan ırkının gücü olan Asi Kuvvetleri bile tüm savaşlarında yalnızca insanların özgürlüğünü hedef alıyordu ve tüm kıtayı kaosa sürüklemek gibi bir istekleri olmamıştı. Uçan figürün sırtındaki kanatlara bakılırsa o kesinlikle bir insan değildi. O zaman neden bunu istiyordu?
Yoksa gerçekten de dediği gibi… yalnızca eğlenceyi mi umursuyordu?
“Hemen buradan başlamak oldukça iyi olur gibime geliyor. Kıtanın merkezine oldukça yakın, devasa bir yanardağ! Bakalım kıtayı kaosa sürüklemek için ne kadar güç gerekiyor! Yüksel!”
Yanardağın üzerinde uçan figür ellerini iki yana açmış ve o anda aurası birden etrafa yayılmıştı. İçinde oldukları formasyonun kırılmaya başladığını hisseden Cora ise aceleyle elindeki parçayı bırakmış ve yanındaki çaylağı tek kolunun altına almıştı.
“Efendi Cora, ne yap-”
“Burada kalamayız!”
Cora hızla fırladığında formasyon içten kırılmış ve çaylak yanardağın zirvesinde yanmaya başlayan alevlerin gücünü tam olarak hissedebilmişti. Aynı anda, tüm vücudunu saran sıcaklık bir Yükselen olsa da zar zor nefes almasına neden olmuştu.
“Neler oluyor!?”
Çaylağın korku ve endişe karışımı sesiyle bağırmasına karşılık olarak Cora bir cevap vermemiş, yalnızca onu hızla geriye doğru fırlatmıştı. Çaylağın figürü yanardağdan hızla uzaklaşırken Cora etrafında topladığı ondan fazla bombayla birlikte yanardağın zirvesindeki figüre doğru fırlamıştı.
“Düşmüş Tanrı Alevi Dağı, patla!”
Cora adamı durduramadan önce, yanardağın ağzından birden lav fışkırmış ve onun da, diğer adamın da figürünü tek seferde yutmuştu. Oradan hızla uzaklaşan çaylağın tek gördüğü şey ise yalnızca bir aydır yanında çalışmasına rağmen ona epey şey öğreten ve en sonunda düşmanı öldürmek için hayatından vazgeçen bir adamın ölümüydü.
Ve bu başlangıçtı. Kıtadaki en uzun ve en heybetli dağ, o anda tüm öfkesini saçarcasına lav ve alev püskürtüyordu. Bu lavların yüzeye ulaşması zaman alacak olsa da bu zaman dolduğunda yeryüzü kesinlikle oldukça hasar görecek, milyonlarca hayat kaybolacaktı.
…
“Bir Ruh Kalbi… Garip, iki Yükselen var sanmıştım. Diğeri kaçtı sanırım. Her neyse, bu ilk adım oldukça iyiydi.”
Az önce lav patlamasına yakalanan Paul vücudunu saran Sükûnet ışığını kaldırırken tek elindeki ruh kalbini inceliyordu. Bu Ruh Kalbi daha önceden gördüklerinden farklıydı çünkü sahibi farklı Ruh Özleri ve tekniklerde gelişmişti. Daha önceden ele geçirdiği Ruh Kalpleri Konsey tarafından gönderilen Yükselenlere aitlerdi ve teknikleri de, ruh özleri de benzerdi. Bu yüzden aralarında pek fark yoktu.
“Bu adım direkt zarar vermese de aşağıya haber gittiği anda duyan herkes bir olay başlatacak. Özellikle büyük aileler bu patlamadan korunmak için her şeyi yapacaklardır. Ve bunun için birbirleriyle savaşmaları gerekecek… Hahaha, bu gerçekten de akıllıcaydı. O kadar enerjiyi boşa harcamadım.”
Bu devasa yanardağın içindeki lavı uyandırıp püskürmesini sağlamak Paul’ün tüm enerjisini ondan söküp almıştı ve o anda oldukça yorgun hissediyordu. Bunun için yaklaşık bir gün kadar dinlenmesi gerekiyordu. Bu bir günde de büyük ihtimalle haberler aşağıya ulaşacaktı ve Paul başka şeyler yaparak yeryüzünü iyice karıştırabilecekti.
“Bu görev… gerçekten heyecanlı!”
…
“Bu dalgalanma… neler oluyor?”
Paul’ün birkaç gün önce uğradığı Aridia Ailesinin Araf Siyah Metali madeninde, etrafı inceleyen yaşlı bir adam başını kaldırmış ve Düşmüş Tanrı Alevi Dağının olduğu tarafa doğru bakmıştı. Bu adamın yüzünde ciddi bir ifade oluşmuştu çünkü o bölgeden gelen dalgalanmaların gücünü direkt olarak hissedebiliyordu.
“Yoksa… Düşmüş Tanrı Alevi Dağı bunca yıldan sonra patladı mı!?”
Bu düşünce yaşlı adamın aklında belirdiği anda vücudu titremiş ve birden uçarak Aridia Ailesinin ana bölgesine doğru fırlamıştı. Eğer gerçekten de o efsanevi dağ patladıysa… o zaman bir felaket yaklaşıyordu!
…
“Cora… öldü.”
Kıtadaki gizlenmiş bir bölgede, genç görünen bir adam birden dikkatini kaybetmiş ve bu sözleri mırıldanmıştı. Onun bu sözleri o anda onunla birlikte bir masanın etrafında toplanmış olan diğer herkesin gözlerinin büyümesine neden olmuştu.
“Cora öldü mü!?”
“Nasıl olur? O Düşmüş Tanrı Alevi Dağının zirvesinde yaşıyordu! Oraya onun gücünde birisi giderse onu kolayca yenebilir ve ondan güçlü kişiler oraya gitmez zaten!”
“Biliyorum…”
Genç adam tek eliyle başını desteklerken yüzünde acı bir gülümseme oluşmuştu.
“Şaka gibi… o kadar zamanın içinde şimdi… Hah. Düşmüş Tanrı Alevi Dağı patladı.”
Bu sözler diğerlerini şoke ederken genç adamın ifadesi ciddileşmişti.
“Tüm birlikleri acil bir şekilde Karargâha çağırın. Dağın patladığını duyan Şeytan Asiller kesinlikle boş durmayacaklardır. Bir asinin bile onların arasındaki güç yarışmaları yüzünden ölmesini istemiyorum. Kendi önlemlerimizi alacağız.”
“Anlaşıldı!”
Masanın çevresindeki herkes birden dağılırken genç adam uzun masanın üzerine çizilmiş olan haritanın üzerinde ellerini gezdirmiş ve en sonunda Düşmüş Tanrı Alevi Dağına geldiğinde yavaşça durmuştu.
“Bu kadar yıl boyunca durgun kaldıktan sonra böylece patlamanın nedeni ne? Bunu gerçekten merak ediyorum…”
Genç adam elini çektiğinde haritanın o bölgesinin hafifçe yandığı belli olmuştu.
…
O gün, birçok büyük güç o heybetli dağın patladığı haberini almış ve panikleyerek kendilerini koruma hazırlıklarına başlamışlardı. Elbette, böyle bir durumda haberleri saklamak imkânsızlaşmıştı ve kısa bir sürede en küçük köylerde bile dağın patladığının haberleri yayılmıştı.
Bazıları bunun Cerbera’nın öfkesi olduğunu düşünüyorlardı. Bazıları basitçe dağın doğal bir şekilde patladığını düşünüyorlardı. Bazıları ise yalnızca büyük ailelerin küçük güçlere bir oyun oynadığını ve aslında böyle bir şey olmadığını söyleyerek inkâr ediyorlardı.
Ve gerçeği bilen tek kişi olan Cora’nın çaylağı o anda hızlıca Asi Kuvvetleri’nin Karargâhına doğru koşuşturmaktaydı.