Nalan Yenigün Eren oğlu Can doğduktan sonra yaşadıklarını, emziremediği zaman kendini nasıl kötü hissettiğini, lohusalık süresince yaşadığı zorlukları ve bunların üstesinden nasıl geldiğini Şehrin Çocuk Hali için kaleme aldı.
Bundan 1,5 yıl öncesine kadar lohusa depresyonu denen olaydan bihaber, heyecanlı bir anne adayıydım. Üstelik ablamın 2 çocuğu olmasına rağmen! Çünkü bebek yeğenlerim çok şekerdi, ablam da yorgun ama hep mutluydu, ya da bana öyle geliyordu… Yeni doğum yapan çok yakın bir arkadaşımıza ziyaret için gideceğimizde “40’ını mı beklesek?” diyenlere, “Biz yabancı mıyız?” deyip genç annenin uykusuzluktan morarmış gözlerine aldırmadan bebek sevmeye gittiğim de doğrudur.
Taa ki, oğlum aslında oldukça kolay bir doğumla aramıza katılana kadar! Hastanede başlayan şaşkın mutluluğum, 2 gün sonra eve döndüğümüzde, ne yapacağını bilmemezliğe dönüştü. Üstelik hep yanımda olduğunu hissettiren bir eş ve iki yardım meleği anneye rağmen. İşler eve gelir gelmez sarpasardı. Oğlum emmesi gereken zamanlarda da uyuyordu, tüm gece uyandırmak için atmadığımız takla kalmadı, göğüslerim emzirmeye çalışırken yara bere içinde kaldı, emzir, pompa yap, emzir… Yine de sonunda göğüslerim tıkandı, mastit oldum, ateşlendim. İşte tam da bu noktada insanların lohusaya karşı ne kadar hassas davranması gerektiğini anladım. Ateşlendiğimin ertesi günü, oğlumu doğurduğum hastanede ilk kontrolümüz vardı, doktor bebeği muayene ettiğinde; ben karşısında boncuk boncuk terlerken “ayy bu çocuk dehidre olacak”; göğüslerimi gördüğünde de “ben bu göğsün halini hiç beğenmedim” deyip elimizde mama eve gönderdiğinde saatlerce ağladım. “Neyi yanlış yaptım da, böyle oldu” diye anlamaya çalıştım. Sonraki 2 hafta da anne sütüyle ilgili internette yazan her şeyi okudum, göğüslerimden kanlar gelerek emzirdim, her gün mutlaka 2-3 saat boyunca ağladım, annem ve eşimin ısrarlı bakışlarına karşın o mamayı vermedim oğluma. 2.haftanın sonunda şimdiki doktorumuza ilk gittiğimdeyse pozisyonumun yanlış olduğunu ve onun gösterdiği şekilde tuttuğumda, bebeğimin memeyi kavrayabildiğini gördüm. O andan itibaren zevk almaya başladım emzirmekten. Her şey yoluna giriyordu, buna rağmen uyguladığı tedavi sonuç vermedi ve o istemediğim mama hayatımıza girdi, emzir-mama ver döngüsüyle uzunca bir süre ve sanki bir kabahatmiş gibi gelen misafirlerin yanında biberonla beslemekten çekindim oğlumu. Doktorumuzun benim her daim havuz gibi gözlerime bakıp verdiği ilk güzel tavsiye, “Eşinizle evden çıkıp güzel bir yemek yiyin, şöyle ufak bir kadeh şarap eşliğinde,” olmuştu. Haklıydı, çok ama çok gergindim… İşte bu gergin ve uykusuz gecelerden birinde, pompayla süt çekerken, gazetede bir fotoğraf ilişti gözüme, Mutlu Tönbekici ve zeytin gözlü bebeğinin fotoğrafı. Mutlu’nun koruyucu anneliğini üstlendiği güzel bebeğiyle hikayesini okudum, tüm gece ağladım. Ne kadar şanslı olduğumuzu, annelik sınavının emzirmekle ve hatta doğurmakla bile ilgisi olmadığını o an anladım işte. Bunu kimsenin söylemesi yetmiyor, sizin kafanızda çakan şimşeklerle anlamanız gerekiyor! O günden sonra rahatladım, süt konusundaki tüm gereksiz yorumlara gözümü kapadım, oğlumla geçirdiğim her an için şükrederek anneliğin tadını çıkarmaya başladım, annenin çocuğuna vereceği en önemli şeyin süt değil, sevgi ve mutluluk olduğunu anladım! İşte bu yüzden kimse lohusanın yanında sütten bahsedip kendisini yetersiz hissettirmemeli, bu doğal bir şey ve ne yaparsak yapalım bazılarında çok, bazılarında az olabilir; bu birilerini diğerlerine göre daha çok ya da daha az anne yapmaz, bu işi fazla abatmayalım, derim ve tüm lohusaların bu zor zamanı en kısa zamanda atlatmalarını dilerim!
Yazan: Nalan Yenigün Eren
Not: Nalan Yenigün Eren’e yazısı için çok teşekkür ederiz. Fotoğraflar yazarın izniyle kullanılmıştır.