İlk bakışta bir seyler anlamak zor bu resimde belki. Ama bir süre üzerinde düşününce anlıyor insan.
Gül, kaktüsün sadece çiçeğini görüyor, kaktüsün binlerce dikenine aldırmadan.
Kaktüs ise gülün üç beş dikenine takılı kalıyor, kendisinin binlerce dikeni olduğunu umursamadan.
Öbür yandan başka bir şeyler daha söylüyor bu resim bize. Herkes karşısındakinde kendisinden bir parça arar. Bunu kendisini iyi ve güvende hissetmek icin yapar çoğu zaman.Veya (iyi ya da kötü) kendisinde olanın benzeri dikkatini çeker karşısındakinde.
Gül,dikenler içindeki çiçeği görür. Kendisi gibi bir parça ararken.
Kaktüs,gülün güzelliğinden geçip dikenlere odaklanır. Çünkü kendinin her tarafını dikenler sarmıştır.
Diğer bir açıdan ise; zaafları, fırsatçılığı, üçkağıtçılığı anlatır bu resim bize. Gül kaktüsün çiçeğini öne sürüp, kendinin de bir çiçek olduğunu, belki de onun çiçeğinden daha güzel olduğunu söyleyip etkileyecektir onu. Ya da bu yaklaşım onu kıracaktır. Ve ya kaktus, onun dikenlerinden daha fazlasına sahip oldugunu, bu acı verici ve üzerindeki çirkin şeylerle birlikte yaşamak zorunda olduğunu ve bu yüzden onu çok iyi anladığından söz edecektir güle.
Ya da ikisi de uzlaşıp, sen de bende de hem güzellikler hem acılar barındırıyoruz üzerimizde diyip bir samimiyet oluşacaktır aralarında.
Yani dostlar; aslında
Bizde bitiyor her şey. Gül ya da kaktüs olun hepimiz insan olduğumuz sürece, ki öyleyiz ve daima oyle olacağız, birimiz digerinden, öbürü berikinden bir parca taşıyacaktır kendi üzerinde. Benzerliklerimiz ya da çatışmalarımız bu yüzdendir hep. Kıskanclıklarımız da...
Bu ortak paydaları ne tarafta değerlendirecegimiz önemli asıl olarak; birleştirici mi ayrıstırıcı mı?..