Zaman en değerli mefhum. Sihirli değnek, çabuk biten şey. O yüzden eski zaman buz satıcıları, Bursa sokaklarında buz satarlarken şöyle çığırırlarmış:
“Sermayesi tükenen adama, yardım edin. Bir söz vardır, askerlik dönemimizde çok revaçta idi, tüm hatıra(anı) defterlerinin ön yüzünde muntazaman yerini almıştı şöyle ki” Her geçen günün, insanı adım adım ölüme yaklaştırdığını bile bile, günlerin geçmesini isteyen, askerler ve mahkumlardır” Zaman kavramı ne masal şey böyle” Bir varmış” diye başlar ve “ bir yokmuş” diye biter. O yüzdendir ki; hikayeciler kısa yaşar, romancılar uzun. Onun İçin, otuz beş için “ yolun yarısı” diyen Cahit Sıtkı Tarancı” diğer yarısını tamamlayamamış, kulak verelim de , ne der birde ondan dinleyelim zamanı:
Yaş otuz beş! yolun yarısı eder.
Dante gibi ortasındayız ömrün.
Delikanlı çağımızdaki cevher,
Yalvarmak, yakarmak nafile bugün,
Gözünün yaşına bakmadan gider.
Şakaklarıma kar mı yağdı ne var?
Benim mi Allahım bu çizgili yüz?
Ya gözler altındaki mor halkalar?
Neden böyle düşman görünürsünüz,
Yıllar yılı dost bildiğim aynalar?
Zamanla nasıl değişiyor insan!
Hangi resmime baksam ben değilim.
Nerde o günler, o şevk, o heyecan?
Bu güler yüzlü adam ben değilim;
Yalandır kaygısız olduğum yalan.
Hayal meyal şeylerden ilk aşkımız;
Hatırası bile yabancı gelir.
Hayata beraber başladığımız,
Dostlarla da yollar ayrıldı bir bir;
Gittikçe artıyor yalnızlığımız.
Gökyüzünün başka rengi de varmış!
Geç farkettim taşın sert olduğunu
Haydin! Zaman kazanmaya.