Kırk yıl önce, kanlı çatışma gerçekleşti hikayeler Arap-İsrail İlişkileri - Kıyamet Savaşı. Mısır ve Suriye orduları, o gün Yahudi takviminde Yom Kippur'a düşen günde (İbranice'de Kefaret Günü'nde) IDF'in (İsrail Savunma Kuvvetleri) pozisyonlarına saldırmaya başladı. Arap edebiyatında, bu çatışmanın diğer isimleri de var - tarafsız “Ekim savaşı” ve “Ramazan'ın Onuncu Savaşı” ndan, şok edici - “Ekim zaferine”, “Büyük savaş” a.
Bu savaş sırasında, İsrail tarihinin en büyük kayıplarını yaşadı - 2656 askerleri öldürüldü ve 11 630 değişen şiddette yaralanmalar aldı. 500 hakkında İsrailliler esir alındı. Mısırlıların ve Suriyelilerin zararlarının sadece kabaca olduğu tahmin ediliyor. Onlar 9000 hakkında öldürüldü ve kabaca 18 000 yaralandı. İsrail esiri, 9370 Mısırlı ve Suriyeli askerleri ve memurları döndü.
MOLDOU SIRADA SADECE BİR MELEK GÜVENLİĞİ OLABİLİR
Kudüs’te, IDF’nin Haziran 1967’taki Altı Gün Savaşı’nda Mısır, Suriye ve Ürdün ordularını yendikten sonra, Arap dünyasının yenilgiyi kabul etmeyeceği ve Er ya da geç Yahudilerle savaşa tekrar gireceği konusunda gayet iyi biliyorlardı. Bununla birlikte, İsrail’in askeri ve siyasi elitleri, IDF’nin geçmiş zaferlerini hala etkiledi.
Kıyamet Günü 1973 arifesinde, Yahudi devletinin liderliği halktan kopmamaya karar verdi ve aileleri ve en yakın akrabaları ile en önemli Yahudi tatiline katılmak için kısa bir tatil yaptı. İsrail’in beş hükümet başkanının asistanı olarak görev yapan Yehuda Avner, “Başbakan Bakanlar” kitabının yazarı, Savaş’ın 40’in yıldönümüne adanmış bir İngiliz dili İsrail gazetesi olan Kudüs Post’ta yayınlanan “Gazap ve Büyük Kurban Günleri” başlıklı bir makalede yazıyor. Kıyamet Günü: “Arap saldırısı fikri, o gün Kudüs'te kabul edilen askeri doktrinin ilahi vizyonuna hakaret olur. Ne Mısır'ın ne de Suriye'nin bir all-out savaşı yapamayacağı gerçeğine dayanıyordu. ”
Altı Gün Savaşı'nın Savunması Genel Bakanı Moshe Dayan'ın kahramanı, o zamanki ülkenin Başbakanı Golda Meir'i Kahire ve Şam'da İsrail ordusuyla yeni bir savaş hakkında düşünmediklerini bile ikna etmeyi başardı. Dayan’a göre, komşu Arap devletlerinin liderleri, yılın 1967’inin yenilgisinden kurtulmaları ve İsrail’e karşı zafer kazanma ümidi verebilecek mücadele yeteneği kazanmaları için en az on yıl alacağının farkındalar. Ayrıca, yakın zamanda sınıflandırılmamış verilere göre, AMAN (İsrail Askeri İstihbarat Servisi) ve Mossad (İsrail Dış İstihbarat) temsilcileri, Mısır ve Suriye'nin Yargı Günü'nde İsrail'le savaş başlayabilecekleri konusundaki acil durum üstlerine uyardılar. Ancak, AMAN'ın direktörü General Eli Zeira, Dayan'ın görüşünü destekleyen, temsilcilerinin uyarılarına dikkat etmedi. Bu, MOSSAD direktörü Zvi Zamir'in Mısır ve Şam'ın tam olarak Yargı Günü'nde İsrail'e bir saldırı hazırladığından şüphelenmemesine rağmen.
Bir Angel ajanının Mossad'da çalıştığı söylenmelidir. Bu takma ad, kayınpederinin ölümünden sonra yeni cumhurbaşkanı Anwar Sadat'ın ofisinde görev alan eski Cumhurbaşkanı Nasır'ın kayınpederi Asraf Marouane'den başka hiçbir şey saklamıyordu. Mısırlılar tarafından hazırlanan Sina'ya yapılan atılım hakkında bilgi ileten “Melek” idi. Ancak İsrail lideri Zamir'den diğer ajanlardan kanıt istedi. Daha sonra Mossad'ın direktörü şahsen, Araplar tarafından hazırlanan savaş hakkındaki bilgileri kontrol etmek için Avrupa'ya gitti. Ekim ayının erken saatlerinde, 6, Kudüs’e acil bir kripto telgrafı verdi. Burada sadece üç kelime vardı: “Bugün savaş başlayacak!”
Ancak bundan sonra, aslında, umutsuzluk çığlığı, Golda Meir rezervleri seferber etme emrini verdi. Üstelik İsrail istihbaratına göre, Mısır atılımının akşam altıda başlaması gerekiyordu, fakat Sedat öğleden sonraları ikiye çıkardı.
İsrail’de akşamları Yargı Günü arifesinde ve ertesi ışık günü, sıradan hayat askıya alındı. Yerel televizyon ve radyo çalışmıyor, gazeteler dışarı çıkmıyor, toplu taşıma ve özel ulaşım sadece Arap mahallelerinde çalışıyor. Tüm kurumlar, eğitim kurumları, dükkanlar, restoranlar, kafeler kapalı. Yahudi devletine yapılan saldırıyı çok cazip hale getirmeyi planlayan stratejistlere, yılın tek günü olan bu günün göründüğü açık.
Kahire ve Şam'da pek bir şey öğrenmediler
İncil yasalarına göre, insan yaşamı en değerli şeydir ve korunması adına tüm dini ilkeleri ihlal etmesine izin verilir. Dahası, sadece iptal edildiler. Bu nedenle, Yargı Günü'nde bile, hastaneler, karakollar, itfaiye istasyonları ve tüm kamu hizmetleri İsrail'de faaliyet göstermeye devam ediyor. Bununla birlikte, yalnızca bekleme modunda, en az çalışan sayısına sahip. Yargı Günü'nde askerlerin çoğunluğu işten çıkarmalar alır ve yalnızca görev ekipleri askeri üslerde kalır. Güneydeki Mısırlılar ve kuzeydeki Suriyeliler'in ilk darbesini aldı.
Mısırlı ve Suriyeli stratejistler önemli bir faktörü göz önüne almadılar. İsrail askeri konseptine göre, düşmanın ilk saldırısı tsava sadir'i (personel ordusu) ele geçirdi. Aynı zamanda, 48 saat boyunca miluimniki (rezervciler), personel birimlerine katılarak IDF'nin gücünü oluşturan harekete geçirilir. Böylece, Kıyamet Günü'ne göre, İsrail'deki tüm otoyollar ücretsizdi ve 15 saatten daha kısa bir sürede tam mobilizasyon gerçekleştirildi.
Başbakan Golda Meir savaştan önceki son günü “Hayatım” başlıklı anılarında şöyle hatırlıyor: “Ekim 5 Cuma günü, beni endişelendiren bir mesaj aldık. Suriye'deki Rus danışmanların aileleri aceleyle ülkeyi terk etti ve terk etti. Bana Altı Gün Savaşı'ndan önce olanları hatırlattı ve bundan pek hoşlanmadı. Ne çeşit acele? Bu Rus aileleri ne biliyor, ne bilmiyoruz? .. Ofisime ulaşan tüm bilgi akışından, aklıma kök salmış olan küçük bir mesajdı. Fakat etrafta kimse bu konuda endişelenmediğinden, takıntıya kapılmamayı da denedim.
Savunma Bakanı'na, personel şefine, istihbarat şefine sordum: bu mesajın çok önemli olduğunu düşünmüyorlar mı? Hayır, durum hakkındaki değerlendirmelerini hiç değiştirmedi. Bir alarm durumunda zamanında uyarıldığımızdan emin oldum ve buna ek olarak gerekirse ateşkes hattını korumak için cephelere yeterli takviye gönderildi. Gerekli olan her şey yapıldı, ordu, özellikle авиация и tank birimler hazır durumda. "
Aslında, hiçbir aldatma yoktu. Golda Meir'in profesyonellik eksikliği, devlet adamları için ölümcül bir analist ve sıradan bir insan dikkatsizliği olarak vardı. YN Kippur Savaşı sırasında, 1992 - 1999’te bulunan, Moskova’nın yerlisi olan Yakov Kedmi (Kazakov), Yom Kippur Savaşı sırasında Natyv’e (Lishkat Ha-Nesher - Rusya ve İrtibat Bürosu İrtibat Bürosu) önderlik etti. Kedmi, son anıları kitabında, Umutsuz Savaşlar kitabında şöyle yazıyor: “Golda Meir, ordunun güvencesine ve vaatlerine dayandı ve ordu, beklentilere cevap vermedi. Ne Hava Kuvvetleri, ne de Kara Kuvvetleri, ne Kuzey veya Güney Cepheleri yükümlülüklerini yerine getirmedi. Tüm istihbarat suçladı. Peki, istihbarat savaşın 6 ekiminde başlayacağı konusunda uyardıysa? Mısır ordusunun kanalı zorlamasını önleyebilir miyiz? Yoksa Golan Tepelerine ek kuvvetler mi aktarılacak? Ne de olsa, Genelkurmay Başkanlığı belirlediği iktidar dengesiyle İsrail ordusunun düzenli birimlerinin hem Mısır hem de Suriye ordusunu yılın 1967 sınırlarında en az 48 saat boyunca tutabileceğine inanıyordu. ”
Mısırlılar İsrail zırhlı araçlarını başarıyla imha etti silahABD ve SSCB'den gönderilir. Kitap Gammala Hammad'dan "Mısır cephesinde askeri çatışmalar."
Yayınevi Dar al-Shuruq, Mısır
Yayınevi Dar al-Shuruq, Mısır
VE BİZİM VE SİZİN
ABD’nin Kıyamet Savaşı’nda nasıl davrandığı budur. İngilizce'de, bu cümle daha da çekici görünmüyor: Tavşan ile koşmak ve köpeklerle incitmek, yani doğru bir çeviri ile "Tavşanla koş ve köpeklerle avlan" anlamına gelir.
Rusya'nın İsrailli Vesti gazetesiyle tamamlanan Vesti-2 gazetesinde yayınlanan “Özgür dünyanın bir parçası” başlıklı bir notta tanınmış bir İsrailli yayıncı olan Dov Kontorer, o zaman ABD Dışişleri Bakanı Henry Kissinger’e çok sempatik olmadığını belirtti İsrail (Yahudi kökenli olmasına rağmen), Cumhurbaşkanı Sedat’a Amerikan tarafını eğdirmek amacıyla birçok jest yaptı. Sonunda, bu girişimler, Sovyetler Birliği'nin Mısır'a on yıllarca sağladığı muazzam serbest ekonomik ve özellikle askeri desteğe rağmen, başarıyla sonuçlandı. Mesela Konteror şöyle yazıyor: “Temmuz ayında, 1972, Mısır, Sovyet askeri personelinin ana bölgesini topraklarından kovarak özgür dünyanın bir parçası olma isteğini ilan etti. Bu jest, Mısır liderliği ile güvene dayalı bir diyaloga giren ABD tarafından takdir edildi. Zaten Mayıs ayında, 1973, bu sürecin sonucu, İsrail önleyici saldırısının herhangi bir sürümünde mutlak ABD veto oldu. Yahudi devletinin liderleri, en belirgin biçimde Orta Doğu’daki yeni savaşın hiçbir koşulda ilk İsrail atışını başlatmaması gerektiğini belirtti. Ancak, stratejik derinliği olmayan İsrail, çevresindeki devletlerin düşman ordularının ani bir saldırı durumunda, taktiksel manevra fırsatını kaybetme riskiyle karşı karşıya.
1981’te “Soften Folder” kitabındaki İsrailli tarihçi Mordechai Sacker, Kissinger’in Golda Meir ve Moshe Dayan’ı istihbarat raporlarına dikkat etmemeye ikna ettiğini bildirdi. Mısır ve Suriye İsrail'e saldırdığında, Kissinger ilk başta Yahudi devletine silah ve mühimmat tedarikini kesti. Sacker, herhangi bir belge veya şahit tarafından onaylanmayan bilgiyi bu şekilde açıklar: Moshe Dayan ve Golda Meir'in, ülkenin merkezine bir Mısır ve Suriye atılımı durumunda, onlara karşı atom silahlarını kullanmaya hazır olduklarını ve daha sonra intihar ettiklerini açıklar.
Suriyeliler beklenmedik bir şekilde Golan Tepeleri'ndeki İsraillilere, en az 1200 tankına ve 45 bin asker ve memuruna karşılık gelen üç motorlu ve iki zırhlı bölümle saldırdı. İsrail pozisyonları tüm 180 tankları ve 4500 askeri personeli tarafından yapıldı. Suriyelilerin on kat üstünlüğü ve sürprizi etkisi rol oynadı. Savaşın ilk saatlerinde, helikopterle iniş yapan Suriye paraşütçüleri, "İsrail'in gözleri" olarak bilinen Hermon Dağı'ndaki tahkimatları ele geçirdi. Suriye'deki MiG'ler ülkenin kuzeyindeki Yahudi yerleşim bölgelerini bombaladılar. Yahudi Devleti ile Suriye arasındaki Altı Gün Savaşı'ndan sonra kurulan ateşkes tarafından belirlenen sınırın belirlediği “Mor Hat” adlı çığır açan plan, Suriye Savunma Bakanı ve ardından Mareşal Georgy Zhukov'un çalışmasını dikkatle incelemiş olan 41 yaşındaki Mustafa Tlas'ın aktif katılımıyla hazırlandı. Çok sonra, 1986'te, Paris'te, Sorbonne Üniversitesi'nde, Tlas, Georgy Zhukov'un stratejik yeteneği üzerine doktora tezini savundu.
İsrail'in kuzey başkenti Hayfa'ya Suriye tankları için Ekim 8 sadece birkaç saat sürdü. İsrail hava saldırıları, Şam'a yaklaşımlar üzerine oluşturulan beş füze savunması kuşağı için kırıldı. O zaman dünya medyasının ilk önce İsraillileri yakaladığını gösterdi. Golan'daki Ekim günündeki savaşların görgü tanıkları şunu doğruluyor: Suriyelilerin ilk üç gün kesintisiz bir şekilde saldırıya uğraması, dalganın ardından sallanması, mayın tarlalarından geçmesi ve tank karşıtı hendeklerin üstünden geçen özel köprüler kullanması. "Katyuşa", İsrail görevlerinde güçlü bir bombardıman düzenledi. Ancak, Golan'daki IDF gruplaması şiddetli direnişe devam etti.
Suriye havacılığının Sovyet yapımı 300 uçağı vardı. İlk üç günde Suriye hava savunmasıyla ilgili herhangi bir şikayet olmadı. 20 askeri üsleriyle IDF, 120 roketatarlarını ateşledi. Böylece, Suriye’nin füze savunma sistemi saldıran bölümlerini kapattı. Suriyelilerin yalnızca Sovyet yapımı silahlarla silahlandırıldığına inanmak yanlıştır. Amerikalılar SAM roketlerini Şam'a teslim ettiler (ilk S harfi, İngilizce'den “yüzey” olarak Rusça olarak çevrilmiş olan “İngilizce” yüzeyinden geliyor; İngilizce Hava'dan A harfi “hava”, Missle'den “hedef” anlamına geliyor). İsrail havacılığına ciddi zarar veren Kıyamet Savaşı sırasında Suriye hava savunmalarının gücünü oluşturan bu füzelerdi.
TANKLAR VE SADECE DEĞİL
Güney cephesinde, ilk başta durum neredeyse trajik bir şekilde Kudüs için gelişti. Yargı Günü arifesinde, kriterlerin öngördüğü askerlerin% 10 - 15'u “LB” de kaldı. Ayrıca, beklenmedik bir darbe sırasında ortaya çıkan karışıklık tüm planları karıştırdı. Böylece, Kıyamet Savaşı'ndan sonra bilinen bazı verilere göre, IDF tarafından Süveyş Kanalı'na paralel inşa edilen savunma amaçlı bir anti-tank hendek, bir düşman saldırısının ilk dakikalarında benzinle doldurularak derhal ateşe verildi. Sonuçta ortaya çıkan yangın duvarının Mısırlıların ilerlemesinde bir engel olacağı varsayılmıştır. Ancak çukurda benzin yoktu, ateş yakacak hiçbir şey yoktu ve Mısırlılar için Süveyş Kanalı ciddi bir engel değildi.
“LB” yi geçmek için Mısırlılar, 160 su toplarını, esas olarak İngiltere ve Almanya'dan satın alınan su toplarını kullandılar. Bu silahlar, piyadelerin önündeki bir engel olan multimetre kum höyüğündeki pasajları ve özellikle de tankları bulanıklaştırdı. Mısır piyade, düşmanlıkların başlamasından sonraki 30 dakika içinde kanalın Asya sahilinde sağlamlaşmaya başladı. Ancak, İsrail sığınaklarının yoğun ateş etmesi Mısırlıları herhangi bir manevradan mahrum etti. Mısır, piyadelerini güçlendirmek için duba köprüsünden kanal boyunca geçen ve 70 boyunca koridorların setlerine yapılan tankları attı.
Mısırlılara karşı IDF komutanları birkaç tank rezervi attı. Ancak İsrail zırhlı araçları - yine grevin sürprizi nedeniyle - önceden keşif olmadan ve piyade desteği olmadan ilerliyordu. Bu nedenle, karşı saldırıları başarısız oldu. Ne de olsa, her üç ya da dört asker için Mısır saldırı grupları RPG-7 tanksavar el bombası fırlatıcıya sahipti.
Ancak İsrail tankları yalnızca Sovyet bombası fırlatıcılarından yanmıyordu. Savaşın ilk günlerinde Sovyet tanksavar güdümlü Mısırlılara verilen “Bebek” türündeki füzelere (ATGM'ler) rehberlik ettiler. Bu savaşın ilk Arap kahramanları olan Mısırlı ATGM operatörleriydi. 1973 yılında 25 yaşında olan Muhammed İbrahim Abd el Moneim el-Musri, “Küçük” 27 ile İsrail tanklarını yaktı. Sina Yıldızı'nın 2 dereceli derecesini aldı. Çavuş Abdel Ati Sharaf, komutanlarının ve Libya ordusunun subaylarının önünde 23 düşman tankını imha etti. Mısırlılar, Sharaf'ın yanı sıra, 2 derecesinin Sina Yıldızı Nişanı El Musri'yi ve Libyalılar da Onur Nişanı'nı aldı.
Burada Libya Jamahiriya'nın Fransız üretiminin Mirage savaşçılarını Mısırlılara sağladığını ve bir milyar dolar tutarında finansal yardım sağladığını not edeceğim. Irak, 30 bin birlikleri, 500 tankları ve 700 zırhlı personel taşıyıcılarının bir parçası olarak Suriyeli seferi birliklerinin yardımına gönderildi. Cezayir, üç savaşçı ve bombardıman filosu, bir asker ve tank tugatı sağladı. Sudan, Mısırlıların yardımına 3,5 bin asker gönderdi ve Tunus yaklaşık bin kişiyi gönderdi. Fas, Arap kardeşlere yardım etmek için üç ekip yolladı ve Pakistan, 16 pilotları gönderdi. Suudi Arabistan ve Kuveyt muazzam finansal yardım sağladı (şimdiye kadar parasal değeri bilinmiyor) ve birkaç ordu taburu. Arap devletleri Ürdün Kralı Hüseyin'in savaşa girmesini istedi, ancak zaferine inanmayan Doomsday Savaşı'na katılmayı reddetti. Sadece savaşın son saatlerinde Ürdünlü lejyonerler Suriyelilerin yardımına geldi. Ancak bu yardım hiçbir şeyi çözmedi.
El-Musri tarafından tahrip edilen tanklardan birine, yakalanan Yüzbaşı Albay Asaf Yaguri tarafından komuta edildi. Mısırlılar onunla birlikte iki subay ve üç asker daha yakaladı. Memurlar hayatta kaldı ve askerler vuruldu. Yaguri, Doomsday Savaşı sırasında Arapların yakaladığı en yüksek rütbeli İsrail subayıydı. 46 günlerinden sonra, bu subay ve Mısırlı ve Suriye esirlerinde yakalanan tüm 300 İsrail askerleri, neredeyse 9 bin Mısırlı ve Suriyeli tutsaklarla değiştirildi.
Savaşın ilk günlerinin başarısından sonra Mısırlılar buralarda bitmeye başladı. Geçici bir boşluk vardı. Rezervlerin yaklaşmasından sonra, Kahire sabah 14'teki Ekim 6.30 saldırısına iki tank ve dört piyade bölümü tarafından tekrar başladı. Tank ve askeri personel sayısında çok büyük bir marj kullanan Mısırlılar, 6 - 10 kilometre boyunca ilerledi, ancak Yahudilerin inatçı direnişini yenemediler. Mısırlı birlikler, İsrail tankları 200, TOW gibi Amerikan ATGM'leri ile silahlandırılmış helikopterler tarafından durduruldu (İngilizce kısaltmasından Tüp optik olarak izlenen tel kılavuzlu - “bir yolda elektronik füze sistemi başlattı”). İlginç bir şekilde, aynı tank karşıtı füzeler Amerikalılar, Mısırlılara, Suudilere ve diğer Müslüman ülkelerin ordularına koydular, ancak IDF'ye karşı savaşlarda tam olarak kullanılmadı. Bu savaşlarda, Sina'daki İsrail zırhlı birliklerinin komutanı General Abraham (Albert) Mendler öldürüldü - “Bebek” çalışanlarına APC'yi vurdu. Ancak üst düzey bir İsrail askeri liderinin ölümü Mısırlıları yenilgiden kurtarmadı.
İsrail'in gelecekteki başbakanı Ariel Şaron, bu savaşın ilk gününde IDF'ye savaşın dönüşünü istedi. Ekim 16 gecesi, İsrail'in Altı Gün Savaşı'nda kupa olarak yakaladığı ve Sekiz'in tekrar Sovyet BTR-76P'sini ele geçirdiği yedi Sovyet amfibi tankının küçük bir dekolmanı, Mısır ordusunun 50 ve 2 kavşağında Bitter Gölü'nden geçti. Araplar arka İsrail tanklarına iniş fikrine bile izin vermedi. Bu nedenle, başlangıçta bu düşman sahil şeridine önem vermediler. Ve böyle dikkatsizlik için ödenen pahalı.
"ÇİFTLİK ÇİFTLİK" ON BATTLE
İsrailli tarihçiler, 15’tan Ekim’in 18’ine kadar dört gün süren bu savaşta IDF’nin kazanmasının, Doomsday Savaşı’nın Yahudi devletinin lehine karar verdiğine inanıyor. Genellikle, orada savaş "Orta Doğu Stalingrad" denir. Büyük Gorki Gölü'nün kuzey ucunda bulunan "Çin çiftliği" nin Çin ile ilgisi yoktu. Bu bölgenin kuzeybatı kesiminde, Altı Gün Savaşı'ndan önce, Japon tarımının deneysel bir çiftliği kurulmuştur. Burayı ele geçiren, Çince ve Japonca karakterler arasındaki farkları anlamayan İsrail askerleri, ona "Çin Çiftliği" ("KF") adını verdi. İsrail komutası, KF üzerindeki kontrolün Süveyş Kanalı'nı zorlama korkusuz planının uygulanması için hayati olduğuna inanıyordu. Bu plan savaşın gelgitini Yahudi devletinin lehine çevirmeyi amaçlıyordu. Gerçek şu ki, KF doğudan Ariel Şaron’un 143 Bölümü’nün köprübaşı yakalayıp bir duba köprüsü kurmaya ve kanalı zorlamaya başladığı yeri kapsıyordu.
15’un Ekim ayındaki 16 gecesi, bölüm komutanı General Sharon, sahilde bir plaj başı yaratılmasını ve paraşütçüler Albay Dani Mata’nın ve Albay Haim Erez’in zırhlı bir tugayının limana teslimini şahsen denetledi. Bu durumda, KF'ye ayak basma emrini alan paraşütçüler ana güçlerden tamamen kesildi. Aslında, yalnız savaştılar. Daha sonra, birlik müfrezesi Hezy Dahbash'ın komutanı şunları söyledi: “Daha sonra tanksavar füzelerle donanmış Mısırlı grupları yok etme görevini aldık ... Paraşütçüler için, görev basit ve tanıdık. Fakat bir ordunun bize karşı koyacağı konusunda hazırlıksızdık! İlk dakikada cehennemin açtığı hissi vardı. ”
Ve aslında, 300 bin Mısırlı asker 10 İsrail paraşütçülerine karşı savaştı, 2 bin tank onlara karşı savaştı. Aslında, düşmanın ana güçlerini rahatsız eden Dahbash grubu açıkça ölüme mahkum edildi. Görünüşe göre, Mısırlılar yalnızca bir avuç Yahudi tarafından karşı olduklarını anlamadılar ve son darbeyle tereddüt ettiler. Savaş iki gün sürdü. İsrailli paraşütçülerin 300'i 128'i öldürdü ve 62 yaralandı. Bununla birlikte, Şaron’un bölünmesi zaman kazandı ve havacılığın desteği ile Afrika kıyılarına geçen tankları Kahire’ye koşarak yollarındaki her şeyi mahvetti. Ancak ne Washington ne de Moskova, Mısır başkentinin yıkılmasına izin veremezdi. Evet, ve Kudüs’te beklenmedik oyuncuların katılabileceği bir başka tam savaşın Mısır’ın tüm teslimiyetini hemen takip edebileceğini anladılar. Bu nedenle Kudüs, Amerika Birleşik Devletleri ve Sovyetler Birliği'nin yardımıyla Kahire ile ateşkes kararı aldı.
Şam Irak’ı kurtardı
Kuzey cephesinde de durum benzer. Suriye saldırısı kısa sürede boğuldu. Güçlendirilen İsrail kuvvetleri, Ekim 8 ve 9’e bir saldırı düzenledi. Ekim 10 akşamı, IDF Suriye ordusunu yılın 1967 ateşkes hattının üzerine itti ve Ekim 11'te İsrailliler Suriye’de Suriyeliler ve iki Irak’la mücadele ettiler.
Savunma Bakanı Moshe Dayan, Suriye topraklarında daha fazla ilerlemeye şiddetle karşı çıktı. Sovyetler Birliği'nin doğrudan askeri müdahalesini reddetmedi. IDF Genelkurmay Başkanı Korgeneral David Elazar'nın başkanlığına itiraz etti. Yaklaşık 22 kilometre derinliğe kadar ilerlemenin ve Suriye gruplarını yenmenin gerekli olduğunu düşünüyordu. Golda Meir, Elazar'nın tarafını aldı. İsrailliler, kalan tüm tankları 7 Tugayına birleştirdi ve havacıların ve topçuların koruması altındaki Suriyelilere saldırdı.
Suriye birlikleri geri çekildi. Şam'a giden yol açıktı. Kudüs'te Kahire ile aynı nedenlerden dolayı Şam almayı bile düşünmediler. Suriye birlikleri "kabın" içine düşmekten korkuyordu. Irak seferi kuvvetleri tarafından kurtarıldılar. Ekim ayındaki 12'teki günün sonunda, Irak tank bölümü yürüyüşün ardından iki İsrail tank teçhizatına saldırdı. Iraklı tankerlerin bu ülkenin silahlı kuvvetleri tarihindeki ilk savaşıydı. Tecrübesi olmayan Iraklı mürettebat İsrail tanklarından ateş altında kaldı. Ayrıca, Iraklılar çok yorgun, yeterli yakıt ve mühimmatları yoktu. Bu savaşta İsrailliler, bazılarına göre, 80’i, diğerlerine göre, Irak tanklarının 100’i, düşürdüler. Böylece, Irak bölünmesi, IDF'nin saldırgan dürtüsünü çok kısa bir süre için kestirebildi, ancak artık Yahudileri kısıtlayamadı.
Ekim sabahı, Suriye Piyade Tümeni tarafından desteklenen bir Ürdünlü tank tugay olan 16, Iraklıların yardımına geldi. Bu savaşta Ürdünlü ve Suriyeli askerler cesurca savaştılar, ancak zaman zaman Yahudiler için yakın dövüşler yaptılar. Ayrıca, Irak ile Ürdün ordusu arasındaki koordinasyon bozuldu.
Kısa bir süre sonra, IDF Suriye tahkimatlarından geçti ve Şam'a giden karayolunu eyledi. Uluslararası kaygılar nedeniyle, İsrailliler saldırıyı geliştirmediler ve Ekim 17 Suriye'nin başkentinden 40'i kilometrelerce durdurdu. Son kuvvetlerden, Suriye ordusu Golan Tepeleri'ndeki stratejik öneme sahip Hermon'u geri kazanmaya çalıştı, ancak 22 ekiminde IDF İsrail bayrağı getirdi.
GENEL GÜÇ AŞAĞI
Kıyamet Savaşı'nın en önemli sonuçlarından biri, İsrail toplumunun generallerine karşı tutumu üzerine bir inceleme yapmak. Ne de olsa, yıllarca IDF'ye kutsal bir inek gibi bakıyorlardı. Ordudan gelen göçmenler için, özellikle yüksek rütbelerde, politikaya ve büyük iş dünyasına açılan kapılar her zaman ve her yerde açıktı. İş dünyasında, bu ayrı bir konudur, ancak politikada generallerin gücü sona erdi. Eylemleri sadece etkisiz değil, hatta tehlikeli olarak kabul edildi. 1973 yılında, 2010 dergisinin Ekim ayında yayınlanan ve popüler İsrailli gazetesi Ma'ariv gazetesinde yayımlanan bir makalede, bu yıl XNUMX'te doğan bir İsrail köşe yazarı olan Hagay Alon, Kıyamet Savaşı'nı "rahatsız edici" olarak nitelendirdi. Bu savaşın bir sonucu olarak İsrail'in, dünya gücünün statüsünün savunulamaz görünmeye başladığını iddia ettiğini belirtti. Alon'a göre, Yahudi devleti güçlü bir bölgesel oyuncu. Belki de çok güçlü. Ama bundan daha fazlası değil. İsrailli generaller - sihirbazlar ve büyücüler değil. Diğer ülkelerdeki diğer askeri erkeklerin onlardan önce yaptıkları hataları yapıyorlar.
Ünlü bir İsrail askeri tarihçisi, eski bir paraşütçü, İsrail-Arap savaşlarına katılan Uri Milstein’ın yirminci yüzyılın dünya savaşlarını Kıyamet Savaşı’yla karşılaştıran bir röportajda yer alması, aşağıdaki gerçeklere dikkat çekti: halsiz ateş değişimi. Artık böyle savaşamadıklarına karar verdiler. Almanya, düşmana saldırabilen, direnişini bastırabilen ve hızlı bir şekilde topraklarına doğru hareket edebilen güçlü, hareketli bir orduya ihtiyaç duyuyor ... Almanlar yalnızca tek bir konuda yanıldılar: Rus ordusunun muazzam kayıplara maruz kaldıktan sonra gücünü geri kazanamayacağına inandılar. Mısırlılar yanlışlıkla İsraillilerin yaşadıkları kayıplardan sonra morallerini kaybedeceğini düşündü. ”
Mısır ve Suriye'de Kıyamet Savaşı'nın sonucu bir zafer olarak kabul edilir. Bir yandan, net bir abartı var. Öte yandan, savaştan sonra İsrail müzakereler sonucunda tüm Sina Yarımadası'nı Mısırlılara iade etti. Son santimetreye kadar. Bununla birlikte, hem İsrail hem de Arap olmayan çoğu tarihçilere göre, İsrailliler Kıyamet Savaşı'nı kazandı, ancak Araplar kaybetmedi.