Ortalıkta kimse kalmamış yalnız ben vardım, herkes geriye çekilerek beni itiyordu öne.
Tüm kurumların başında bilir kişi yoktu. Akşam üstüydü, akşama yakın olacaktı gece.
Eğitimden sağlığa, adaletten orduya; aklınıza gelebilecek her şey için karar merci ben seçilmiştim.
İyi de hiçbiri hakkında hiçbir fikrim yoktu. Yalnız ben vardım diyorum size.
Sonra aklıma, mantığıma uygun insanlara iyi olabilir diye düşünerek, yepyeni kararlar almıştım.
Her şeyi yeniden yaratırcasına…
Her şeye koştum, her şeye yetişmeye çalıştım.
Anlamadığım hep halk ağlıyordu, her yer zifri karanlıktı.
Galiba, tek başıma hiçbir doğru karar almamıştım ki ağlıyorlar, dedim sonra…
Anladım ki tek kişiyle olacak iş değil!
Ağladım, ağladım, uyandım.
(Böylesi kabustan uyanmak en güzel şeydi.)
Sahi, memlekette kimse kalmadı da bir o mu var?
Adamsız kalmışız vesselam. Artık, kimsesiz olmamıza yanmayalım.
Kabusumu aktardığım bu yazıya Ülke Kurucumuz Mustafa Kemal Atatürk’ün öğüdü ile son veriyorum.
“Bir adam ki büyük olmaktan bahseder, benim hoşuma gitmez. Bir adam ki milleti kurtarmak için evvela büyük adam olmak lazımdır der ve bunun için bir de numune intihap eder, onun gibi olmayınca memleketin kurtulamayacağı kanaatinde bulunur, bu adam değildir.”