Bir gün fark ediyor ki insan, daha az bilmek, daha çok gülmeyi getiriyor beraberinde.
İnsan olarak bilmiyoruz başımıza gelebilecekleri, korkmuyoruz olabileceklerden.
Oysa bir bilsek bizi nelerin beklediğini.Cehaletinin bize nelere mal olabileceğini
Bir düşünsek, bilmek istemediğimiz şeylerin çoluğumuzdan çocuğumuzdan neleri götürebileceğini…
Bilsek de düşünmediğimizi, düşünsek de en fazla bakkal hesabına düşünmenin vahametini.
Körebe misali yüzeyin altına bakmadan, sadece üstündeki yalancı baharın güzelliğine kanıp, aslında her yönden yumruk yemek gibi ağır gelebileceğini.
Düşünmüyor… Düşünmüyoruz işte!
Hâlbuki düşünülse cehaletin sadece bilgisizliği, bir yere kadar tolere edilebildiğini.
Anlayacağınız düşünmediğimiz içinde anlayamıyoruz.
Evet, nedense anlayamadık bir kişilik tiyatro haline sokmaya çalıştıkları oyunun içine nasıl giriverdiğimizi.
Şimdilerde bir yanlışın doğrusunu göstermekten o kadar korkar olduk ki yarım kişilikli insanlarız artık.
Gerçi kimimiz yanlışları doğru biliyor, kimimizin ise çevresinde dönen en ufak olaydan haberi yok.
Her şeye boyun eğeniz artık.
Üç maymunu oynayarak, öldürücü tek bıçaktan darbesinden kaçıyoruz. Oysa olası sıyrıkların kâbus derecesinde olup kanser gibi yavaş yavaş öldürdüğünün farkına varamıyoruz.
Ne kadar basitiz ki çocuk mantığının algılayabileceği iğrençlikleri, hainlikleri görmüyoruz, daha doğrusu göremiyoruz.
Yavaş yavaş canımız sömürülüyor.
Sanki geçmiş hiç geçmemiş gibi.
Bizler yine onların, yoktan var olan koşullarımızı ısrarla mahvetme çabasına ve gencecik bedenlerin özverilerinin susturulmasına şahit oluyoruz.
Aslında susturulmaktan öte, acımasızca, adaletsizlik dolu kutulara kapatılıp, ışıksız, havasız bırakılıyoruz.
Fırtına öncesindeki sessizlik
Kimimizin belki de kulakları kapatılmıştır.
Kim bilir bellimi olur kimimiz çırpınışın kanat seslerini sonradan duyarız.
Kimimiz belki de çoktan unutuvermiştir her şeyi.
Zaten geçmişe dair neyi hatırlıyoruz ki?
Evet, hava parçalı bulutlu, simsiyah bulutlar her tarafı kapladı.
Belli ki fırtına kapıda.