Parlamentolar “milli irade”nin yansımasıdır. Ama çok kez parlamentoların aldığı kararlardan milli iradenin haberi bile yoktur. Parlamentolarda alınan kararlarda ayak oyunları, lobi oyunları, para oyunları, menfaat oyunları ağırlıklı yer tutar. Amerikan, Fransız, Alman parlamentolarından geçen Ermeni yasa tasarılarında kararların nasıl alındığı incelemek için Sherlock Holmes olmaya gerek yok.
ALMAN TOPLUMU ÇOK KARMAŞIK
Almanya’yı çok iyi tanıyorum. Geçmişte cumhurbaşkanını, Şansölye’sini İstanbul Üniversitesinde ağırlayıp, Fahri Doktora verdik. İktidar Partisi CDU’nun uzantısı Konrad Adenauer Vakfı ile önemli çalışmalarım oldu. Kuzeyinden güneyine birçok üniversitesinde konferanslar verdim. İşveren kuruluşlarıyla toplantılarım oldu. Almanya’yı çok iyi tanıyorum.
İddia ediyorum. Almanya’da Türk dostları, sempatizanları çoğunluğu oluşturur. Bunların arasında yalnız Antalya hayranı yüz binlerce Alman yok. Türklerin kurdukları şirketlerde çalışan Almanlar var. Türklerle evlilik bağı içinde olan Almanlar var. Alman nüfusuna geçmiş, milyonla Türk var. Türk lokantalarında döner tutkunu olmuş Alman vatandaşları var.
Irkçı Almanlar kaldıkları evde Türkleri canlı canlı yakınca protesto için sokaklara dökülen milyonlar var. Soykırım deyince nefretle hatırladıkları bir Hitler geçmişi var.
Suriye olaylarında Türklerin büyük bir cömertlikle misafir ettikleri milyonla Suriyeliden haberdar olanlar var.
Türkiye’yi seven, Türkiye’ye sempati duyan genç nesil Almanlar var. Orta yaşlı Almanlar var. Yaşlı Almanlar var. Bu Almanlar Almanya’nın çoğunluğunu oluşturuyor.
CEM ÖZDEMİR LİDERLİĞİNDE ERMENİ YASA TASARISI “ÖTEKİ ALMANYA”
Avrupa parlamentosuna her gittiğimde Strasbourg’da Alman Milletvekili Claudia Roth’un Kürt meselesinde nasıl Türkiye karşıtı aşırı radikalleştiğinin gözümle görüyordum.
Yeşiller Partisinin Eş Başkanı Cem Özdemir hayatının başarısını yakaladı. Yakasında Ermeni rozetiyle Alman Parlamentosundan büyük bir oy çoğunluğuyla Türkiye aleyhine kararı çıkarttı. Tarihe geçti.
“PARALEL” “ ÖTEKİ ALMANYA’YI” ESİR ALDI.
Yukarda sözünü ettiğimiz Türk dostu Almanya’yı dışlayan “paralel”, Cem Özdemir maşasını iyi kullandı. Bir süredir Amerika’da , Fransa’da , Almanya’da yükselen bir Erdoğan düşmanlığı var. Bu olaylarda para dönüyor. Lobicilik en üst safhada.
Yeşiller, Komünistler, Ermeni radikaller, medya ve parlamentolar düzeyinde kamp kurmuşlar. “Üst akıl” ve Türkiye’nin içinde ki uzantılarından yoğun destek alıyorlar. Türkiye’nin içindeki Erdoğan düşmanları yurt dışındaki bu kumpasa gaz veriyor.
ALMANYA PARLAMENTOSU’NDA OLANLAR “PARALELİN” LOBİCİLİK BAŞARISIDIR
Profesyonel politikacılar parlamentolarda kararların nasıl çıktığını gayet iyi bilirler.
Almanya’da iki büyük parti var: CDU ve SPD. Bunların her birinde Türkiye’yi sevmeyen çekirdekler var. Bu çekirdeklere nasıl nüfuz edilir, bu çekirdekler nasıl genişletilir, hangi imkanlar nasıl kimler için seferber edilir? Bunlar çok bilinen hususlar. Buna birde hırslı Cem Özdemir türü Makyavel türü Yeşiller Partisi Yöneticilerini ekleyin. Propaganda bir anda yangın hızıyla siyasi gruplara yayılır. Engellemesi zor bir hal alır. Bunu gören Şansölye Merkel’in oylamadan nasıl kaçtığını anlamak lazım.
NE YAPMALI?
Olaylara münferit birbirinden bağımsız girişimler gözüyle bakmamalı. Dün New York’ta bir savcı. Bugün Berlin’de parlamentoda bir karar. Ya yarın? Hepsinin hedefinde Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan var. Organize eden orkestra şefi “üst akıl” , “paralel”.
Bu ahtapot paralelin Türkiye içindeki kollarından besleniyor. Paralel destekli medya, paralel yargı: daha çözülmekten çok uzaktalar. Milli Güvenlik kurulunda alınan Hükümete tavsiye kararlarını Hükümet tam uygularsa paralelin yurt dışı kolları da vitaminsiz kalır. Sönüp gider. Ama acele etmek lazım. Vakit kaybetmemek lazım. Türkiye’nin bu varoluş meselesine Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan her konuşmasında dikkati çekiyor.