Filmde dair düşüncelerim
Saf sevgi, saf inanç vardı bu filmde. İyi düşünce ile yapılan bir hareketin kötü sonuçlar doğurabileceği vardı. Körü körüne birisine inanıp, yarı yolda bırakılmanın hissettirdiği o acı his ve çaresizlik vardı.
Bence Asya'nın İlyas'a karşı hisleri ilk görüşte aşktı. Yuvasından, ailesinden onun uğruna ayrılmış, onunla yeni bir hayat kuracağına inanmıştı. Asya çok sevdiği yuvasını korumak, kollamak düşüncesi ile müdürle konuşmaya gittiğinde, İlyas bunu hata olarak görmemeliydi. Gördüyse de, biricik Asyası ile konuşarak halletmeliydi. Kendini başka kadınların kollarına atmamalıydı. Cümlemin başında da söylediğim gibi, her şey en saf şekilde anlatılmış. Sevgi, aşk, ihanet, terk ediliş... Filmin sonunda Asya en doğru tercihi yapıyor. Sevgi neydi? Sevgi iyilikti, dostluktu, emekti. Seviyorum deyip başka kadınlara gitmek, sevgiye ihanettir. Ayran gönüllülüktür. Sevdiceğine arkasını 1 defa dönüyorsa insan, geri dönmeye de yüzü olmamalı.
Nerede, ne zaman, kimle: Filmi 22.07.2016 tarihinde kedilerimle izledim.
Oyuncular: Türk filmlerinin en sevdiğim kısım, duyguların gözlerle anlatılması.
En iyi sahnesi: Cemşit'in (Ahmet Mekin) iç muhasebesi. Kol kanat gerdiği kadının, sevdiği adamı gördüğü an onu terk edip etmeyeceğini düşünmesi. Her şeye rağmen, çizgisini bozmadan sevdiği kadını sabırla beklemesi.
Filmin sonu: Filmin sonu tam da olması gerektiği gibi oldu.
Alternatif isim: Ayran Gönüllü İlyas olabilirdi. Zira çok kızdım kendisine.