http://www.kentgazetesi.com/yazi.php?y=4709&z=80
Hepimizin bir hikayesi vardır. Kimimiz evlat, kimimiz anne, baba, kimimiz eşten muzdarip, kimimiz maddi açıdan aç, susuz, perişan, hayatın kurbanı olmuş gibi hissedebiliriz. Hepimizin hayatında travmatik durumlar, sıkıntılar olabilir.
Bilinçaltı çalışmalarımda; neredeyse beş bin kişinin hayat öyküsünde bir yerleri şifalandırırken gördüm ki, yaşadığımız her olumsuz bir durumun bir sebebi var. Ve ruhun yolculuğunda tekamüle erişmek için her şerde bir hayır var. Her olumsuz bir durumun bir sebebi ve bir sonucu var. Önemli olan her durumdan hayat dersini alıp çıkmasını bilmektir.
Bir bebek doğduğu andan itibaren ciğerlerinin hava ile dolması için ağlamaya ihtiyacı vardır. Örneğin bebek doğduğu andan itibaren acıkınca ağlayacak ki meme verilsin. Altı pislendiğinde acı çekip ağlayacak ki altı açılsın. Bu elektronlar aslında çok küçükken bizler büyüttüğümüzde, derindeki sevginin üstü kapanıyor ve sorun yaşıyoruz. Yani olumsuzluklar bizi bir yerlerden geçiriyor.
En derindeki tek hücremizde bile atomun yapısını görüyoruz. Hücrenin yapı taşı atom ve merkezinde proton yani pozitif, etrafında elektronlar yani eksi iyonlar var. Öyleyse özümüz sevgidir ve küçücük elektronlar bize kuantum sıçraması yaptırıyor. Hepimizin olumlu olumsuz her türlü duyguya ihtiyacı var.
Kızgınlık, öfke, korku, sevinç, sevgi gibi her türlü duygu; gece ve gündüz gibi aslında hayatın döngüsüdür.
Bununla birlikte ne zaman korkuları, üzüntüleri abartıyoruz sıkıntı yaşıyoruz. Oysa her duygunun; sevincin, sevginin bile akmaya ihtiyacı vardır. Akmayan duygular bizi bloke eder.
Diyelim ki geçmişte sizi bir olay korkuttu veya üzdü. Bir taksiciye her gün beni oraya götür demek ne komik olurdu. İşte beynimizde de tekrar tekrar o olayı gündeme getirerek, aynı üzüntüyü defalarca yaşayıp, defalarca üzülmek de böyle bir şey.
Bir kere üzücü olay başına gelsin sonra da ben hep o anı yaşamak istiyorum der gibi eski kayda tekrar tekrar git. Bu duruma, sanırım beyindeki taksici de bile bir anlam veremiyordur.
Duyguları yok sayamayız. Hissederiz farkına varırız tepkide bulunup programı kapatırız. Kapatamıyor ve yarına saklıyorsak bir yük olarak taşırız.
‘Ateş düştüğü yeri yakar’ ama o ateşi de kendi beynimizde söndürmek bizim seçimimizdir. Bu güce sahibiz. Bir olayı abartabildiğimiz gibi küçültme yeteneğimiz de var. Beynimize doğru komutu verirsek hayatımız daha anlamlı ve mutlu olur.
Elektriği düşünün! Elektrik bir enerjidir. İyi kullanıldığında bize yarar getirir, kötü kullanıldığında zarar verir. Düşünce de bir enerjidir. Kötü olan bir şey yoktur. Beyne göre o sadece saklanır. Kötü diye nitelendirmez.
Kötü diye nitelendirdiğimiz şey o düşünceye yüklediğimiz anlamdır. Yüklediğimiz o kötü anlamı kuvvetli bir duyguyla beslediğimizde bizi çok rahatsız eder.
Beynimizde de birçok mutlu anın kaydı varken siz sürekli küçücük bir kaydı sürekli hatırlarsanız mutsuz olursunuz. Bu durumda hangi kaydı izleyip mutlu olacağımızı seçme özgürlüğümüz var.
Bugün sorun yaşadım. Yarına kalırsa yosun tutar. Yosun tutmadan yıkamayı öğrenebiliriz. Akan suda taş kirlenmez aksine pırıl pırıl yıkanıp, temizlenirken, akmayan, durağan suda taş yosun tutar. Duygularımızı da zamanında ve dozunda akıtıp, akan su misali, tertemiz mutluluk veren hale sokabiliriz.
Öyleyse geçmişteki kötü olaylardan ders alıp iyiyi yakalayabiliriz. Tıpkı hedefine odaklanan okçu gibi olumluya odaklanıp oku ona atmalıyız. Karanlığa odaklandığımızda karanlığı, aydınlığa odaklandığımızda aydınlığı çekeriz.
Beyni etkili kullanmayı bilip, hayatın kumandasını ele aldığımızda hayatın her anından zevk almak da bizim elimizdedir.
Geceye yenilmeyen her insana bir sabah, bir gündüz ve bir güneş her zaman vardır.
Yeter ki niyet edelim, çözüme odaklanalım ve her anı şükranla kabul edip mutlu olmasını bilelim.