ÇamurLu sokakta kamyon LastikLerinin izLerini penceremden izLiyordum.. her sabah.. evet.. her sabah o çamurLu yoLa ve üzerindeki izLere bakıyordum havanın yağışLı oLduğu bir geceden uyanınca.. Lastik izLeri taze oLurdu ; adam basmış geçmiş çamurLu yoLa kocaman kamyonuyLa..
Ben çocuktum o zamanLar oraya bakınca ne düşünürdüm acep..
Sonra büyüdük okuLLu oLduk, okuL bitirdik derken dostLarım oLDu herkes gibi muhabbete kiLitLeyen.. GüLeç bir simanın sahibi oLarak dost sohbetLerine keLamım kudretince katıLmak güLüşLere güLüş katmak ve LahzaLarın her birini doLu doLu yaşamak çok hoşnut ederdi beni.. Yakın tarih oLsaLar biLe ÇOCUKLUĞUM gibi bunLar da eskide kaLdı.. En azından TEMİZ kaLdıLar.. KiRLENEN ben gibi değiLLer .. seviyorum o izLeri ve o izLere bakarkenki beni, bir de sohbetinde doyuma uLaşamadığım dostLarımı.. Şimdi NEDEN yokLar yahut ben NEDEN uzakLaştım herşeyden böyLe anLayamadım.. Münzevi oLdum, çekinir oLdum insanLardan bir yabani gibi .. neden dışarda o kadar kötü insan var insani değerLeri hiçe sayarcasına kötü..
En çok bu düzene söverek ESKİDİ bedenim , eskidi içinde ruhum ya da başka bir deyişLe ruhum çürüyen bedenimLe beraber çürüdü gitti bu diyarda.. NeLere heves ettiysem kursağımda kaLdı, boğazımda takıLan; yutkunamadığım bir düğüm oLdu.. Şimdi YENİDEN ESKİDEN oLduğum gibi oLmayı o kadar arzuLamaktayımki direncim yaLnızca istemeye yetiyor.. Harekete geçirecek bir güç yok mu bu isteğimi?
Ahh eski ben.. Vahh eski ben..