Nasıl anlatsam, nerden başlasam? Tek ifade edebileceğim; hücrelerime dek şükran hissettiğim.
Biliyorum ki; tüm gün, her an, her salise şükretsem az ailemle geçirdiğim zamana ve tüm gün,
her an,
her salise anlatsam onları yine de yetersiz kalır kelimelerim.
Şükrün nimeti çoğalttığını biliyor insan da bunca az şükre,
bunca çok nimet aklımın alacağı şey değil!
Üstelik bahşedilen; düşündüğümden fazlasıyla yerli yerinde, nokta atışlı,
çok daha güzel, yani küçük aklımın ve hayallerimin çok ötesinde!
Onlarca mevsim eskitmiş ömrümün hiçbir demi, şimdiye
dek geçip giden sayısız Temmuz’un hiçbiri, son yaşadığım Temmuz kadar,
bana bunca lezzet vermedi.
Bazı anlar var o anlar anı olunca daha anlamlı oluyorlar:))
Başından, sonuna dek, şuurlu bir şekilde geçirdiğim, nerdeyse her saatini
içerek özümsediğim, bence hakkını da verdiğim, hasbihali kuvvetli, muhabbeti keyifli,
harikulade anlar geçirdim.
Epey zamandır gezmedim hiç bunca keyifle. Kimi zaman akşam yürüyüşlerine çıktım;
gün batmadan daha. Nice güzelliği çektim içime; telaşla ve hızla, nice güzelliği işledim
içimde; sabırla ve yavaşça.
Sanki İzmir'den gelirken sırtıma yük olan ne varsa bıraktım akıntıya. Hafifledim, hafifledim, hafifledim. Hasılı iyi hissettim.
Mutluluk; karşımda duran fotoğraflara bakarken dahi “Seyahat ediniz, sıhhat bulunuz!”
hadisini iliklerime dek hissetmekte.
Mutluluk paylaşmayıp kendime sakladığım fotoğraflarda beni güzelliğiyle çıldırtan manzaranın içinde bulunmak. Ve o fotoğraflara kondurulmak:)
Mutluluk;
Zeynep'de gördüğüm umut ve aydınlanmayla gelen değişim. Onda iyileşmeyi ve güzelleşmeyi görmek. En daraldığımız anlarda güzele yönelerek kendimizi terapi etmek, göz göze gelmek bile yeter onla:)) Ondan sonrası ise beklenmedik mucizeye gebe olması:))
Mutluluk bu işte!
İşte bu yüzden sırf bu yüzden tekrarlamaktan hiç bıkmadığım, daha içimden söylerken ferahladığım şu kelimeler...
Şükürler olsun, bizi bizden daha çok düşünene ve bizim için hazırladığı harika mizansene!