Mesleki kariyerimin 15 senelik geride bıraktığım bölümü, ülkemiz gençlerinin içerisinde bulunduğu acı verici duruma da şahit olmamı sağladı. Derste soru sormaya korkan.. konuyu anlamasa bile kolaylıkla yalan söyleyerek “-Anladık!..” korosuna katılabilen.. Öğretmeni, anne-babası tarafından veya çevresinde uğradığı haksızlıklara tepki göstermeye-hak aramaya bile korkan nesiller yetiştiriyoruz. Noterde işlem yapmayı bilmeyen, hayatında elektrik faturası yatırmamış, apartmanının 3 sokak ötesinde ne olduğunu bilmeye korkan gençler.. Karar verme yeteneğinden yoksun, tüketime odaklı, sorunlarına sırtını dönerek çare arayan, okumayan-araştırmayan-düşünmeyen-sorgulamayan yitik gençler…. Ekonomik darboğaza düşmüş ailelerin dertli ortamı içerisinde buğday tanesi gibi ezilip-öğütülen, sorunlarıyla başbaşa bırakılan gençler. Ülkemizdeki çocuk ve genç hükümlü sayısı 22.000, geleceğe dair ümidini yitirdiğini söyleyen gençlerin sayısı 300.000 ve ülkemiz anayasasında gençlere yönelik yasa sayısı sadece “1”. Ülkemizin dünya trendlerini yakalaması, teknoloji savaşlarına dahil olması, Dünya’da söz sahibi bir ülke olması ancak ailede ve okulda sağlayacağımız etkili bir eğitim mekanizmasının sonucunda gerçekleşebilir. 1950 li yıllarda asker göndererek kurtuluşuna yardımcı olduğumuz Güney Kore bugün bize çeşit çeşit markalarla teknoloji satabiliyorsa; 2 tane atom bombasıyla dümdüz olan, avuç içi kadar adada yaşayan japonlar her konuda liderliğe oynayabiliyorsa bizim bir şeyleri eksik yaptığımız gün gibi ortadadır. 170 gr lık akıllı telefonu yaklaşık 3000Tl ye satabilen ülkeler esasen plastiği ve camı değil, teknolojisini ihraç etmektedir. Mars’ta keşif yapan aracı olan devletlere karşılık bizim ürettiğimiz daha 1 tane bile yerli üretim otomobilimiz bulunmamaktadır. Bunda en temel sebeplerden bir tanesi de başlıkta değindiğim psikolojik bir terim olan “öğrenilmiş çaresizlik” tir. Çevreden duyduğumuz; “-Sen yapamazsın!”, “- Bunu yapman imkansız!”, “-Senden olmaz” gibi cesaret kırıcı telkinlere, içimizden gelen “-Ben beceriksizin tekiyim!”, “-Aman! Boşver işin mi yok!”, “-Benden olmaz!” gibi içsesler de eklenince “elin gavuru” ( tek dişi kalmış medeniyetler ) bize mercedes’i, bmw’yi, iphone’u, samsung’u satarken bizim vatan evlatları TV karşısında uyuşturulmuş beyinleri ve damarlarına zerk edilmiş fanatik ve öldürücü zehir gibi düşünceler ve yaşam tarzlarıyla kapitalist düzene uşak edilmekte, modern kölelere dönüştürülmektedir. Osmanlıyı bitiren; “Sanayi Devrimi” ni ıskalaması, bilime ve teknolojiye yeterli önemi vermemesiydi. Umarım ülkemiz gençleri aynı hataya düşmez, kurtuluşun ve bağımsızlığın “üretim” den ve “kendine güvenmekten” geçtiğini görebilme erdemine ulaşabilirler. Adaletinden zerre şüphe duymadığımız Allah, çalışana karşılığını noksansız verir. Yeter ki beyninizin ve aklınızın eksik ve yetersiz olduğuna inanmayın, yanlış yapma ve başarısız olma korkunuz, deneme ve başarma cesaretinizi geçmesin.