İkinci bölüm
AHLAT
Minibüs dolu olduğu için küçük taburede yer bulabildim. Şanslıyım çünkü göl manzarasının güzelliğini doya doya seyrediyorum. Yaklaşık 30 dakika süren kısa yolculuğumuz sonunda Ahlat tabelası hoş geldin diyor bana.
İlçe merkezine girmeden yol kenarında iniyorum çünkü önce müzeyi gezmek istiyorum hemen yanındaki Selçuklu Mezarlığını da gezmeden olmaz. Müze küçük ama şirin bölgenin tarihini size çok kısa ve net bir şekilde sunuyor. Bahçesindeki kalıntılarda size ayrılırken masum selamını vermeyi unutmuyor.
Müzenin hemen yanında bulunan çok büyük bir alan içinde yer alan Selçuklu mezarlığının her metresini gezmek istiyorum. Sizi ilk karşılayan Ahlat’ın tarihçesi tabelası her şeyi açıkça anlatıyor.
Şimdi neredeyse uçsuz bucaksız gibi görünen yeşillerin içindeki mezar anıtlarını gezme zamanı. Her zaman dile getirmeye çalışıyorum o anları yaşarken dilimden dökülen kelimelerin yettiğince sizlerle paylaşmaya çalışıyorum bazen de o anı sizin yaşamanızı istiyorum. Şimdi kelimelerin sustuğu an.
Yolun karşı tarafına geçip yanı göl tarafına geçip Ulu Kümbet’i görmeden gitmek olmaz diyerek hemen yürümeye başlıyorum.
Kısa bir mesafe hemen varıyorum. Okuldan çıkmış iki öğrenci yanıma gelip tarihini anlatalım diyorlar ben de dinliyorum. Ama uzun sürmüyor zaten tabelada gerekli bilgilerde yazıyor.
Şimdi yola çıkma zamanı..
Yol üstünde sırada Adilcevaz ilçesi var. Yol kenarında minibüs bekliyorum ama maalesef kısa bir zaman içinde minibüs gelmiyor. Ben de otostop çekiyorum birkaç araba geçiyor ama duran yok sonra arkası kapalı bir minibüs duruyor. Adilcevaz’a gidiyorum diye söylüyorum atla diyor ve düşünmeden hemen biniyorum. Yol boyunca nereden geliyorsun? Yalnız mısın? gibi sorularla sohbet ediyoruz. Yanında birde küçük oğlu var Iğdır’a gidiyorlarmış. Van Gölünün muhteşem manzarası ile birlikte gölün yanından kıvrılarak giden yolculuğun tadını çıkarmaya devam ediyorum. Adilcevaz’da inmek istediğimi söylüyorum ama yol boyunca çok fazla araç geçmediği için Adilcevaz’da inme fikrimden vazgeçmek zorunda kalıyorum. Bir başka gezide Adilcevaz’a uğramaya karar veriyorum.
Van Gölü turumu otostop ile yapmak benim için çok heyecanlı, yollar sessiz gelip geçen araç sayısı da çok fazla olmadığı için ve gezi rotamda Erciş’teki İnci Kefali göçünü seyretme planım olduğu için belki Adilcevaz ilçesini hızlı bir şekilde geçmenin üzüntüsünü bir yana bırakıyorum.
Birlikte yolculuk yaptığımız arkadaş diyor ki biraz mola verelim mi? Etrafa bakıyorum ama dinlenme tesisi yok yolun kenarına arabayı çekiyoruz. Gölün kenarına gelip kumsalda oturup birlikte bir şeyler yiyoruz. Bir şeyler dediğimde arkadaşın yol yemeği bir kap patlıcan kızartması ve lavaşını benimle paylaşıyor. Bir de oğluna arabanın arkasında tüpte çay demlemesini söylüyor. Ben bu samimiyetin ve gölün kenarında oturarak mola vermenin hem şaşkınlığı hem de güzelliğini bir arada yaşıyorum. Söyleyeceğim hiçbir söz yok ki bu manzara karşısında.
İşte uçsuz bucaksız Van Gölü kıyısı…
Beni Ahlât’tan alan ve bu hayal edemeyeceğim molayı vererek benimle azıcık yemeğini paylaşan yol dostlarım.
İşte bu yemeğini benimle paylaşan ve tadını hiçbir zaman unutamayacağım patlıcan kızartması ile Van Gölü kenarındaki muhteşem soframız.
Ve işte keyiflerin en güzeli, manzaranın en harikası, sessizliği gölün dalgaları ile bozan Van Gölü’ne karşı bir yudum çayın sıcaklığı.
Bu arada sohbet yine devam etti. Ben kıyıdan bir sürü küçük taşlar topladım. Mola zamanı bitti ama o dakikaları unutmak mümkün olmadı.
Erciş’e 10km kaldı.
Yol dostlarımla son dakikalara yaklaşıyoruz. Beni Erciş merkezde bıraktılar onlar Iğdır’a doğru yoluna devam ettiler.
3.bölümde görüşmek üzere…