We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Almanya
4,7 cm PaK(t) (Sf) auf Panzerkampfwagen I Ausf B tank avcısı
7.5cm Feldkanon 16 nA
7.5cm leichte Feldkanone/ leFK 18
7.5cm Feldkanone 38
7.5cm Pak40/2 auf Fahrgestell Panzerkampfwagen II (Sf)/ Marder II
7,62cm PaK36(t) auf Fahrgestell Panzerkampfwagen II Ausf D
8.8cm Pak43/1 (L/71) auf Fahrgestell Panzerkampfwagen III/IV (Sf)/ Hornisse/ Nashorn
10cm Kanone 17
10,5 cm boy 18
10,5cm leFH 18M
10,5cm leFY 18/40
12.8cm Sf L/61 (Pz Sf V)
15cm Kanone 18
15cm Kanone 39
15cm Kanone (Eisenbahn)
15cm Schwere Feldhaubitz 18
15cm schwere Feldhaubitz 18/40 veya schwere Feldhaubitz 42
15cm Schwere Feldhaubitz 36 L/23
15cm Schwere Feldhaubitz 37(t)
15cm Schwere Feldhaubitz 40
15cm Schwere Panzerhaubitze auf Fahrgestell Panzerkampfwagen III/IV (Sf) (Hummel)
15cm slG33 auf Fahrgestell Panzerkampfwagen II (Sf)
15cm sIG33 (Sfl) auf PzKpfw 38(t) ausf H, M/ Izgara
17cm Kanone 18
17cm Kanone (Eisenbahn)
20,3 cm Kanone (Eisenbahn)
21cm Kanone 12 (Eisenbahn)
21cm Mörser 18
24cm Kanone 3
28cm Kanone 5 (Eisenbahn) - "schlanke Bertha" (ince Bertha)
28cm kurze Bruno Kanone (Eisenbahn)
28cm boyunda Bruno Kanone (Eisenbahn)
28cm neue Bruno Kanone (Eisenbahn)
28cm schwere Bruno Kanone (Eisenbahn)
35,5cm Haubitze M.1
38cm RW61 auf Sturmmörser Tiger/ Tiger-Mörser/ Sturmmörser
42cm kurze Marinekanon 12 /Gama-Gerät
80cm Kanone (Eisenbahn)
Arado Ar 65
Arado Ar 66
Arado Ar 67
Arado Ar 96
Arado Ar 198
Arado Ar 234 Blitz
Arado Ar 296
Arado Ar 396
Aufklarungspanzer 38(t) (Sdkfz 140/1)
Bergepanter
Bergepanzer Kaplanı (P)
'Big Bertha'/ 42cm kurze Marinekanone 14 L/12 Räderlafette M-Gerät içinde
Blohm und Voss Bv 138
Blohm und Voss Bv 139
Blohm und Voss Bv 141
Blohm und Voss Bv 142
Blohm und Voss Bv 222
Blohm und Voss Bv 237
Brummbär
Bücker Bü 131 Jungmann
Bücker Bü 133 Jungmeister
Bücker Bü 134
Bücker Bü 180 Öğrenci
Bücker Bü 181 Bestmann
Bücker Bü 182 Kornett (Kornet)
Dornier Yap 17
Dornier Do 215
Dornier Do 217
Dornier Do 317
'Elefant'/ Panzerjäger Tiger (P) mit 8.8 PaK 42/2 (L/71)/ 'Ferdinand'/
'Ferdinand'/ Panzerjäger Tiger (P) mit 8.8 PaK 42/2 (L/71)/ 'Elefant'
Fieseler Fi 98
Fieseler Fi 156 Leylek
Fieseler Fi 167
Fieseler Fi 256
Fieseler Fi 333
Flakpanzer 38(t) ausf M (SdKfz 140)
Flakpanzer IV/2cm Vierling/ Wirbelwind
Flakpanzer IV/3cm Flakvierling/ Zerstörer 45
Flakpanzer IV/3.7cm FlaK/ Ostwind I
Flakpanzer IV/3.7cm Flakzwilling/ Ostwind II
Flampanzer 38(t) Hetzer
flammpanzer II
Focke-Achgelis Fa 223 Drache (Ejderha)
Focke-Achgelis Fa 224
Focke-Achgelis Fa 225
Focke-Achgelis Fa 266 Hornisee (Hornet)
Focke-Achgelis Fa 269
Focke-Wulf Fw 44 'Stieglitz' (Sakız Kuşu)
Focke-Wulf Fw 56 Stösser (Şahin)
Focke-Wulf Fw 57
Focke-Wulf Fw 58 Weihe (Uçurtma)
Focke-Wulf Fw 187 Falke (Şahin)
Focke-Wulf Fw 189 'Uhu' (Kartal Baykuş)
Focke-Wulf Fw 190
Focke-Wulf Fw 190 – Tasarım ve Prototipler
Focke-Wulf Fw 190 – Savaş Rekoru
Focke-Wulf Fw 190A
Focke-Wulf Fw 190B
Focke-Wulf Fw 190C
Focke-Wulf Fw 190D
Focke-Wulf Fw 190E
Focke-Wulf Fw 190F "Panzer-Blitz"
Focke-Wulf Fw 190G
Focke-Wulf Fw 190S
Focke-Wulf Fw 191
Focke-Wulf Fw 200 Condor
Focke-Wulf Fw 300
Focke-Wulf Ta 152
Focke-Wulf Ta 152A
Focke-Wulf Ta 152B
Focke-Wulf Ta 152C
Focke-Wulf Ta 152E
Focke-Wulf Ta 152H
Focke-Wulf Ta 152S
Focke-Wulf Ta 153
Focke-Wulf Ta 154 Moskito
Focke-Wulf Ta 183
Focke-Wulf Ta 211
Focke-Wulf Ta 254
Focke-Wulf Ta 283
Focke-Wulf Ta 400
Führer-Begleit Bölümü
Führer-Grenadier Bölümü
Alman Ordusu Teçhizatı, İkinci Dünya Savaşı
Geschutzwagen Tiger für 17cm K72 (Sf), kürk 21cm Mrs 18/1 (Sf) ve kürk 30.5cm GrW Sf 1-606/9
Izgara/ 15cm sIG33 (Sfl) auf PzKpfw 38(t) ausf H, M
Grossdeutschland
Heinkel He 45
Heinkel O 46
Heinkel O 49
Heinkel He 50
Heinkel He 51
Heinkel 52
Heinkel 59
Heinkel 60
Heinkel 66
Heinkel He 111
Heinkel He 114
Heinkel He 115
Heinkel 162 spatz
Heinkel O 170
Heinkel He 177 Greif (Griffon)
Heinkel He 177 Greif (Peter Antill)
Heinkel 178
Heinkel O 219
Heinkel O 274
Heinkel O 277
Heinkel He 280
Henschel Hs 117 'Schmetterling'
Henschel Hs 122
Henschel Hs 123
Henschel Hs 126
Henschel Hs 128
Henschel Hs 129
Henschel Hs 130
Henschel Hs 296
Henschel Hs 297
Hermann Göring Formasyonu: Polis Müfrezesinden Panzer Kolordusuna
Hetzer/ Jagdpanzer 38(t)
Hornisse/ Nashorn / 8.8cm Pak43/1 (L/71) auf Fahrgestell Panzerkampfwagen III/IV (Sf)
Hummel (Yaban arısı)
Jagdpanther
Jagdpanzer 38(t) Hetzer
Jagdpanzer IV
Jagdtiger/ Jagdpanzer VI
Junkers JU 52/3M
Junkers Ju 60
Junkers Ju 86
Junkers JU 87, 'Stuka'
Junkers Ju 88
Junkers Ju 89
Junkers Ju 90
Junkers Ju 160
Junkers Ju 186
Junkers Ju 188
Junkers Ju 252
Junkers Ju 286
Junkers Ju 287
Junkers Ju 288
Junkers Ju 290
Junkers Ju 322 Mammut (Mamut)
Junkers Ju 352 Herkül
Junkers Ju 388
Junkers Ju 390
Junkers Ju 488
Kleiner Panzerbefehlswagen I (Sd Kfz 265)
Kugelblitz/ Leichter Flakpanzer IV (3cm)
Leichte Feldhaubitze 18/2 auf Fahrgestell Panzerkampfwagen II (Sf)/ Wespe
Leichter Flakpanzer IV (3cm) Kugelblitz
'Leopar'/ VK30.01(P) (Porsche Tip 100)
Luchs (Lynx)/ Panzerkampfwagen II Ausf L/ VK1303
Marder II/ 7.5cm Pak40/2 auf Fahrgestell Panzerkampfwagen II (Sf)
Marder III/ Panzerjager 38(t) kürk 7.5cm PAK 40, ausf H (SdKfz 138)
Marder III/ Panzerjager 38(t) kürk 7.5cm PAK 40, ausf M (SdKfz 138)
Marder III/ Panzerjager 38(t) kürk 7.62cm PAK 36(r) (SdKfz 139)
Messerschmitt Bf 109
Messerschmitt Bf 110
Messerschmitt Me 210
Messerschmitt Me 262
Messerschmitt Me 310
Messerschmitt Me 410
Möbelwagen/ 3.7cm FlaK auf Fahrgestell Panzerkampfwagen IV (Sf)
Mühimmat fahrzeug 38(t)
Nashorn / 8.8cm Pak43/1 (L/71) auf Fahrgestell Panzerkampfwagen III/IV (Sf)/ Hornisse
Ostwind I/ Flakpanzer IV/3.7cm FlaK
Ostwind II/ Flakpanzer IV/ 3.7cm Flakzwilling
Panter orta tankı
Panter II
Panter Ostwallturm
Panzer I Hafif Tank
Panzer II Hafif Tank
Panzer III Orta Tank
Panzer IV Orta Tank
Panzer IV/70 (A)
Panzer IV/70 (V)
Panzer V Panter
Panzerbefehlswagen III Ausf D1 (Sd Kfz 267, 268)
Panzerbefehlswagen III Ausf E
Panzerbefehlswagen III Ausf H
Panzerbefehlswagen III Ausf J/ Panzerbefehlswagen mit 5cm KwK L/42
Panzerbefehlswagen III Ausf K/ Panzerbefehlswagen mit 5cm KwK39 L/60
Panzerbefehlswagen IV
Panzerbefehlswagen Panter Sd Kfz 267
Panzerbefehlswagen Panter Sd Kfz 268 'Flivo'
Panzerbeobachtungswagen IV
Panzerbeobachtungswagen Panter
Panzer-Bergegerät (Panter I)/ Bergepanther
Panzergrenadier Tümeni Kurmark
Panzerjäger I
Panzerjager 38(t) kürk 7.5cm PAK 40, ausf H (SdKfz 138, Marder III)
Panzerjager 38(t) kürk 7.5cm PAK 40, ausf M (SdKfz 138, Marder III)
Panzerjager 38(t) kürk 7.62cm PAK 36(r) (SdKfz 139, Marder III)
Panzerjäger 39
Panzerjäger Tiger (P) mit 8.8 PaK 42/2 (L/71)/ 'Ferdinand'/ 'Elefant'
Panzerkampfwagen 35(t)
Panzerkampfwagen 38(t)
Panzerkampfwagen 38(t) neuer Art Recon Tankı
Panzerkampfwagen I Ausf A
Panzerkampfwagen I Ausf B
Panzerkampfwagen II Ausf a/1. a/2 ve a/3
Panzerkampfwagen II Ausf b
Panzerkampfwagen II Ausf c
Panzerkampfwagen II Ausf A, B ve C
Panzerkampfwagen II Ausf D ve Ausf E
Panzerkampfwagen II Ausf F
Panzerkampfwagen II Ausf L/ Luchs (Lynx)/ VK1303
Panzerkampfwagen III als Tauchpanzer
Panzerkampfwagen III Ausf A
Panzerkampfwagen III Ausf B
Panzerkampfwagen III Ausf C
Panzerkampfwagen III Ausf D
Panzerkampfwagen III Ausf E
Panzerkampfwagen III Ausf F
Panzerkampfwagen III Ausf G
Panzarhampfwagen III Ausf H
Panzerkampfwagen III Ausf J (5cm KwK L/42)
Panzerkampfwagen III Ausf J (5cm KwK39 L/60)
Panzerkampfwagen III Ausf L
Panzerkampfwagen III Ausf M
Panzerkampfwagen III Ausf N
Panzerkampfwagen III (Fl)
Panzerhampfwagen IV als Tauchpanzer
Panzerkampfwagen IV Ausf A
Panzerkampfwagen IV Ausf B
Panzerkampfwagen IV Ausf C
Panzerkampfwagen IV Ausf D
Panzerkampfwagen IV Ausf E
Panzerkampfwagen IV Ausf F
Panzerkampfwagen IV Ausf F2
Panzerkampfwagen IV Ausf G
Panzerkampfwagen IV Ausf H
Panzerkampfwagen IV Ausf J
Panzerkampfwagen V Panter Ausf D
Panzerkampfwagen V Panter Ausf A
Panzerkampfwagen V Panter Ausf G
Panzerkampfwagen V Panter Ausf F
Panzerkampfwagen VI Tiger I Ausf E
Panzerkampfwagen Neubaufahrzeuge Ağır Tank
Panzer Lehr Tümeni
Panzer Selbstfahrlafette I für 7.62cm PaK36(r) auf Fahrgestell Panzerkampfwagen II Ausf D
Porsche Tip 100/ VK30.01(P) 'Leopar'
Porsche Tip 101/ VK45.01(P) Kaplan (P)
Porsche Tip 102
Porsche Tip 180/ VK 45.02 (P)/ Kaplan P2
Schwere 10cm Kanone 18
Siebel Si 201
Sonderkraftfahrzeug veya Sd.Kfz Numaraları
StuG III/ Sturmgeschütz III
StuG III Ausf.A
StuG III Ausf.B
StuG III Ausf.C
StuG III Ausf.D
StuG III Ausf.E
StuG III Ausf.F
StuG III Ausf.F8
StuG III Ausf.G
StuG IV
Stuka, Junkers JU 87
Sturmhaubitze/ StuH
Sturmmörser/ 38cm RW61 auf Sturmmörser Tiger/ Tiger-Mörser
Sturmpanzer IV
Tauchpanzer IV
Tiger I Panzerkampfwagen VI Ausf E
Kaplan (P) /VK 45.01 (P)/ Porsche Tip 101
Tiger II (KingTiger) ana muharebe tankı (MBT)
Tiger P2/ Porsche Tip 180/ VK 45.02 (P)
Tiger-Mörser/ Sturmmörser/ 38cm RW61 auf Sturmmörser Tiger
VK30.01(H) (Panzerkampfwagen VI)
VK30.01(P) 'Leopar' (Porsche Tip 100)
VK36.01(H) (Panzerkampfwagen VI)
VK 45.01 (P)/ Porsche Typ 101/ Kaplan (P)
VK 45.02 (P)/ Porsche Typ 180/ Tiger P2
Wespe/ Leichte Feldhaubitze 18/2 auf Fahrgestell Panzerkampfwagen II (Sf)
Wirbelwind/ Flakpanzer IV/2cm Vierling
Zerstörer 45/ Flakpanzer IV/3cm Flakvierling
Herkül'ün oklarını Hydra canavarının zehriyle zehirlediğine dair antik Yunan mitleri, batı edebiyatında zehirli silahlara yapılan ilk referanslardır. Homeros'un destanları, İlyada ve macera, efsanevi Truva Savaşı'nda (Bronz Çağı Yunanistan) her iki tarafın da kullandığı zehirli okları ima eder. [1]
Zehirli savaşa dair hayatta kalan en eski referanslardan bazıları Hint destanlarında görülür. Ramayana ve Mahabharata. [2] Devlet idaresi üzerine bir Hindu incelemesi olan "Manu Kanunları" (MÖ 400), zehir ve ateş oklarının kullanılmasını yasaklar, ancak yiyecek ve suyun zehirlenmesini tavsiye eder. Kautilya'nın aynı döneme ait bir devlet el kitabı olan "Arthashastra", zehirli silahlar, zehirli dumanlar ve diğer kimyasal silahlar yaratmak için yüzlerce tarif içeriyor. Antik Yunan tarihçileri, Büyük İskender'in MÖ 4. yüzyılda Hindistan'da İndus havzasında zehirli oklar ve yangın çıkarıcılarla karşılaştığını anlatır. [1]
Arsenik dumanları Çinliler tarafından c kadar biliniyordu. MÖ 1000 [3] ve Sun Tzu'nun "Savaş Sanatı" (yaklaşık MÖ 200) ateşli silahların kullanılmasını tavsiye eder. MÖ 2. yüzyılda, Çin'deki Mohist mezhebinin yazıları, zehirli bitki ve sebzelerin yanan toplarından çıkan dumanı, kuşatan bir ordu tarafından kazılan tünellere pompalamak için körüğün kullanımını anlatır. Aynı döneme tarihlenen diğer Çin yazıları, savaşta kullanılmak üzere zehirli veya tahriş edici dumanların üretimi için yüzlerce tarif ve bunların kullanımına ilişkin sayısız açıklama içermektedir. Bu hesaplar, arsenik içeren bir "ruh avlayan sis" ve MS 178'de bir köylü isyanını bastırmak için havaya dağılmış ince bölünmüş kirecin kullanımını tanımlar. [ kaynak belirtilmeli ]
Batı'da kaydedilen en eski gaz savaşı kullanımı, Atina ve Sparta arasındaki Peloponez Savaşı sırasında MÖ beşinci yüzyıla kadar uzanıyor. Bir Atina şehrini kuşatan Spartalı kuvvetler, zehirli dumanın Atinalıları etkisiz hale getireceğini ve ardından gelen saldırıya direnemeyeceklerini umarak duvarların altına ışıklı bir odun, zift ve kükürt karışımı yerleştirdi. Sparta, antik Yunanistan'da alışılmadık taktikleri kullanma konusunda yalnız değildi. Atinalı Solon'un, Kirrha kuşatması sırasında MÖ 590 civarında Pleistos Nehri'nden çıkan bir su kemerindeki suyu zehirlemek için karaca otunun köklerini kullandığı söylenir. [1]
Gaz savaşının en eski arkeolojik kanıtı, Roma-Pers savaşları sırasındadır. Suriye'deki Dura-Europos'ta çöken tüneller üzerinde yapılan araştırmalar, MS 3. yüzyılda şehrin kuşatması sırasında Sasanilerin şehri yakmak için bitüm ve kükürt kristalleri kullandığını gösteriyor. Ateşlendiğinde, malzemeler yoğun, boğucu kükürt dioksit gazları bulutları yaydı ve bu, 19 Roma askerini ve yangın ihalesi olduğu iddia edilen tek bir Sasani'yi iki dakika içinde öldürdü. [4] [5] [6] [7]
Sönmemiş kireç (kalsiyum oksitin eski adı) ortaçağ deniz savaşında kullanılmış olabilir - düşman gemilerine atmak için "kireç harçları" kullanımına kadar. [8] Tarihçi ve filozof David Hume, İngiltere tarihinde, III. D'Albiney onlara karşı, zafere katkıda bulunduğu söylenen bir taktik kullandı: Fransızların rüzgarını kazanarak, üzerlerine şiddetle indi ve bilerek gemide taşıdığı büyük miktarda sönmemiş kireci gazladı. onları o kadar kör etti ki kendilerini savunmaktan aciz kaldılar. [9]
15. yüzyılın sonlarında, İspanyol fatihler Hispaniola adasında ilkel bir kimyasal savaş türüyle karşılaştılar. Taíno, saldırılarını başlatmadan önce kör edici bir sis perdesi oluşturmak için İspanyollara kül ve öğütülmüş acı biberle dolu su kabakları fırlattı. [10]
Leonardo da Vinci, 15. yüzyılda sülfür, arsenik ve verdigris tozunun kullanılmasını önerdi:
kadırgalara toz halinde zehir atmak. Tebeşir, ince arsenik sülfür ve toz halinde verdegris, küçük mangoneller aracılığıyla düşman gemilerinin arasına atılabilir ve nefes alırken tozu ciğerlerine çeken herkes boğulur.
Bu tozun gerçekten kullanılıp kullanılmadığı bilinmiyor.
17. yüzyılda kuşatmalar sırasında, ordular kükürt, don yağı, reçine, terebentin, güherçile ve/veya antimon ile dolu yangın çıkaran mermiler fırlatarak ateş yakmaya çalıştılar. Yangınlar başlatılmadığında bile, ortaya çıkan duman ve dumanlar dikkatin önemli ölçüde dağılmasına neden oldu. Birincil işlevlerinden asla vazgeçilmemesine rağmen, dumanın etkilerini en üst düzeye çıkarmak için mermiler için çeşitli dolgular geliştirilmiştir.
1672'de, Groningen şehri kuşatması sırasında, Münster Piskoposu Christoph Bernhard von Galen, zehirli dumanlar üretmeyi amaçlayan, bazıları Deadly Nightshade içeren bir dolguya sahip birkaç farklı patlayıcı ve yangın çıkarıcı cihaz kullandı. Sadece üç yıl sonra, 27 Ağustos 1675, Fransızlar ve Kutsal Roma İmparatorluğu, "korkunç ve iğrenç" zehirli cihazların kullanımını yasaklayan bir madde içeren Strazburg Anlaşması'nı imzaladılar. [ kaynak belirtilmeli ]
Modern kimyasal savaş kavramı, modern kimya ve ilgili endüstrilerin gelişmesiyle 19. yüzyılın ortalarından itibaren ortaya çıktı. Kimyasal savaşın kullanımına ilişkin ilk kaydedilen modern öneri, 1854 yılında Kırım Savaşı sırasında Bilim ve Sanat Departmanı Sekreteri Lyon Playfair tarafından yapıldı. Sivastopol kuşatması sırasındaki çıkmazı çözmenin bir yolu olarak düşman gemilerine karşı kullanılmak üzere bir kakodil siyanür top mermisi önerdi. Teklif, Kraliyet Donanması'ndan Amiral Thomas Cochrane tarafından desteklendi. Başbakan Lord Palmerston tarafından kabul edildi, ancak İngiliz Mühimmat Departmanı teklifi "düşmanın kuyularını zehirlemek kadar kötü bir savaş modu" olarak reddetti. Playfair'in yanıtı, kimyasal savaşı bir sonraki yüzyıla meşrulaştırmak için kullanıldı: [11]
Bu itirazın bir anlamı yoktu. Mermileri düşmanın arasına saçan ve en korkunç ölüm biçimlerini üreten erimiş metalle doldurmak meşru bir savaş biçimi olarak kabul edilir. İnsanları acı çekmeden öldürebilecek zehirli bir buharın neden gayri meşru bir savaş olarak görüldüğü anlaşılmaz. Savaş bir yıkımdır ve en az acıyla ne kadar yıkıcı yapılırsa, ulusal hakları korumanın barbarca yöntemi o kadar çabuk sona erecektir. Hiç şüphe yok ki, zamanla kimya, savaşçıların ve hatta ölüme mahkum edilen suçluların acılarını azaltmak için kullanılacaktır.
Daha sonra, Amerikan İç Savaşı sırasında, New Yorklu öğretmen John Doughty, 10 inçlik (254 milimetre) bir topçu mermisini iki ila üç litre (1.89-2.84 litre) sıvı klorla doldurarak teslim edilen klor gazının saldırgan kullanımını önerdi. bu da birçok fit küp klor gazı üretebilir. Doughty'nin planı, muhtemelen [12] Mühimmat Şefi Tuğgeneral James Wolfe Ripley'e sunulduğu için, görünüşe göre hiçbir zaman harekete geçmedi. [ açıklama gerekli ]
Zehirli gaz kullanımına ilişkin genel bir endişe, 1899'da Lahey Konferansı'nda boğucu gazla doldurulmuş mermileri yasaklayan bir teklifle kendini gösterdi.Teklif, Amerika Birleşik Devletleri'nden tek bir muhalif oya rağmen kabul edildi. Amerikan temsilcisi, Donanma Kaptanı Alfred Thayer Mahan, "Amerikalıların yaratıcılığının yeni silahların geliştirilmesinde kısıtlanmaması gerektiği" gerekçesiyle tedbire karşı oy kullanmasını haklı çıkardı. [13]
1899 Lahey Deklarasyonu ve 1907 Lahey Sözleşmesi, savaşta "zehirli veya zehirli silahların" kullanılmasını yasakladı, ancak I. Dünya Savaşı'nın sonuna kadar 124.000 tondan fazla gaz üretildi.
Fransızlar, Birinci Dünya Savaşı sırasında göz yaşartıcı gazlar etil bromoasetat ve kloroaseton kullanarak kimyasal silahları ilk kullananlardı. Muhtemelen, etkilerin savaş koşullarında isyan kontrolünden daha ciddi olabileceğini fark etmemişlerdi. Göz yaşartıcı gaz kullanımının zehirli gaz kullanımına dönüşmesi de muhtemeldir. [14]
Almanya'nın en erken kimyasal silah kullanımlarından biri, 27 Ekim 1914'te, tahriş edici dianisidin klorosülfonat içeren mermilerin Fransa, Neuve-Chapelle yakınlarındaki İngiliz birliklerine ateşlenmesiyle gerçekleşti. [3] Almanya, Ocak 1915'te günümüz Polonya'sında Bolimów yakınlarındaki Ruslara ateşlenen top mermilerinde bir başka tahriş edici, ksilil bromür kullandı. [15] Birinci Dünya Savaşı sırasında ölümcül kimyasal savaş ajanlarının ilk tam ölçekli konuşlandırılması, Almanların Fransız, Kanada ve Cezayir birliklerine klor gazıyla saldırdığı 22 Nisan 1915'teki İkinci Ypres Savaşı'ndaydı. [16] [17] [18]
Çatışmanın her iki tarafında klor, fosgen ve hardal gazı da dahil olmak üzere toplam 50.965 ton pulmoner, gözyaşı ve vezikan madde kullanıldı. Resmi rakamlar, savaş sırasında doğrudan kimyasal savaş ajanlarının neden olduğu yaklaşık 1,3 milyon zayiat olduğunu beyan ediyor. Bunlardan tahmini 100.000-260.000 kayıp sivildi. Yakındaki sivil kasabalar, zehirli gazları savuran rüzgarlar nedeniyle risk altındaydı. Siviller, komşularını tehlikeye karşı uyarmak için nadiren bir uyarı sistemine sahipti. Zayıf uyarı sistemlerine ek olarak, sivillerin genellikle etkili gaz maskelerine erişimi yoktu. [18] [19] [20]
Birinci Dünya Savaşı döneminden kalma kimyasal mühimmat, eski savaş, depolama veya test alanlarında hala patlamamış halde bulunuyor ve Belçika, Fransa ve diğer ülkelerde yaşayanlar için devam eden bir tehdit oluşturuyor. [21] Amerikan kimyasal silahlarının geliştirildiği ve daha sonra gömüldüğü Camp American University, 20 yıllık iyileştirme çabalarından geçti. [22] [23]
Savaştan sonra, kimyasal silahların en yaygın imha yöntemi, onları en yakın büyük su kütlesine atmaktı. [24] Sadece Baltık Denizi'ne 65.000 ton kadar kimyasal savaş ajanı atılmış olabilir, bu denize atılan ajanlar arasında hardal gazı, fosgen, lewisit (β-klorovinildikloroarsin), adamsit (difenilaminkloroarsin), Clark I (difenilkloroarsin) ve Clark II (difenilsiyanoarsin). [25] [26] [27] Zamanla kaplar paslanır ve kimyasallar dışarı sızar. Deniz tabanında, düşük sıcaklıklarda, hardal gazı, kimyasal yan ürünlerin "derisi" içinde topaklar oluşturma eğilimindedir. Bu topaklar, mumsu sarımsı kil parçaları gibi göründükleri kıyıya vurabilir. Son derece zehirlidirler, ancak etkileri hemen görülmeyebilir. [24]
Birinci Dünya Savaşı ve İkinci Dünya Savaşı arasında, nüfusları bastırmak ve isyanı bastırmak için zaman zaman kimyasal maddeler kullanıldı.
Lenin'in Sovyet hükümeti 1921'de Tambov İsyanı sırasında zehirli gaz kullandı. Askeri komutanlar Tukhachevsky ve Vladimir Antonov-Ovseyenko tarafından imzalanan bir emirde, "Haydutların saklandığı ormanlar zehirli gaz kullanılarak temizlenecek. Bu, gaz tabakasının ormanlara nüfuz etmesi ve ölümlerin artması için dikkatlice hesaplanmalıdır. herkes orada saklanıyor." [28] [29]
1925'te dünyanın önde gelen 16 ülkesi Cenevre Protokolü'nü imzaladı ve böylece bir daha asla savaşta gaz kullanmama sözü verdi. Özellikle, Başkanlık yetkisi altındaki ABD delegasyonu Protokolü imzalarken.
Mezopotamya'da iddia edilen İngiliz kullanımı
1920 Irak isyanı sırasında İngilizlerin Mezopotamya'da kimyasal silah kullandığı iddia edildi. Noam Chomsky, Winston Churchill'in o sırada kimyasal silahlara meraklı olduğunu iddia ederek, bu silahların "inatçı Araplara karşı bir deney olarak kullanılmalarını" önerdiğini ve kendisinin kimyasal silahlara meraklı olduğunu iddia etti. "medeniyetsiz kabilelere karşı zehirli gaz kullanılmasından şiddetle yana" olduğu belirtildi. [30] [31]
Geoff Simons ve Charles Townshend de dahil olmak üzere bazı tarihçilere göre, İngilizler çatışmada kimyasal silahlar kullandılar, [32] [33] Lawrence James ve Niall Ferguson'a göre ise silahlar Churchill tarafından kabul edildi ancak sonunda kullanılmadı [34] [35]. ] RM Colgate Üniversitesi'nden Douglas, Churchill'in ifadesinin, gözlemcileri gerçekte orada olmayan kitle imha silahlarının varlığına ikna etmeye hizmet ettiğini de gözlemledi. [36]
Fas'ta İspanyolca kullanımı
Birleşik İspanyol ve Fransız kuvvetleri, İspanyol Fas'ındaki Rif Savaşı (1921-1927) sırasında Berberi isyancılara ve sivillere karşı hardal gazı bombaları attı. Bu saldırılar, Birinci Dünya Savaşı sonrası dönemde gaz savaşının ilk yaygın kullanımıydı. [37] İspanyol ordusu sivil nüfusa, pazarlara ve nehirlere karşı ayrım gözetmeksizin fosgen, difosgen, kloropikrin ve hardal gazı kullandı. [38] [39] 1925'te Cenevre Protokolü'nü imzalamasına rağmen İspanya, sonraki iki yıl boyunca kimyasal silah kullanmaya devam etti. [39]
İspanyol Fas Yüksek Komiseri Dámaso Berenguer tarafından 12 Ağustos 1921'de İspanya Savaş Bakanı'na gönderilen bir telgrafta Berenguer şunları söyledi: "Bu yerli halklara karşı boğucu gazların kullanılmasına inatla direndim ama yaptıklarından sonra ve onların hain ve aldatıcı davranışlarından dolayı onları gerçek bir sevinçle kullanmak zorundayım." [40]
Askeri havacılık generali Hidalgo de Cisneros'a göre otobiyografik kitabında cambio de rumbo[41] 1924 yazında Farman F60 Goliath uçağından 100 kilogramlık hardal gazı bombası atan ilk savaşçıydı. [42] Kampanyada her gün yaklaşık 1.680 bomba bırakarak yaklaşık 127 savaşçı ve bombardıman uçağı uçtu. [43] Hardal gazı bombaları Almanya'nın stoklarından getirildi ve Farman F60 Goliath uçaklarına taşınmadan önce Melilla'ya teslim edildi. [44] Tarihçi Juan Pando, 1923'ten itibaren hardal gazı kullanımını doğrulayan tek İspanyol tarihçi oldu. [40] İspanyol gazetesi La Correspondencia de España adlı bir makale yayınladı. Cartas de un soldado (Bir askerin mektupları) 16 Ağustos 1923'te hardal gazı kullanımını destekledi. [45]
Bölgede kullanılan kimyasal silahlar, kanser vakalarının halk arasında yaygın olarak görülmesinin ana nedenidir. [46] 2007 yılında, Cumhuriyetçi Solun Katalan partisi (Esquerra Republica de Catalunya), İspanya'nın Rif dağlarının nüfusuna karşı "sistematik" kimyasal silah kullanımını tanımasını talep eden bir yasa tasarısını İspanya Temsilciler Meclisi'ne kabul etti [47] ancak yasa tasarısı, iktidardaki Sosyalist İşçi Partisi ve muhalefetteki sağcı Halk Partisi'nin 33 oyla reddedildi. [48]
Libya ve Etiyopya'da İtalyan kullanımı
Cenevre Protokolü'nü [49] ihlal ederek İtalya, Libya'daki Senussi güçlerine karşı hardal gazı ve diğer "korkunç önlemler" kullandı (bkz. Libya'nın Pasifikleştirilmesi, Libya'nın İtalyan kolonizasyonu). [50] Ocak 1928 gibi erken bir tarihte Libyalılara karşı zehirli gaz kullanıldı [49] İtalyanlar havadan hardal gazı attılar. [51]
Ekim 1935'ten başlayarak ve sonraki aylara kadar devam eden Faşist İtalya, Cenevre Protokolünü ihlal ederek İkinci İtalya-Habeş Savaşı sırasında Etiyopyalılara karşı hardal gazı kullandı. İtalyan general Rodolfo Graziani ilk önce Gorrahei'de Ras Nasibu güçlerine karşı kimyasal silah kullanılması emrini verdi. [52] Benito Mussolini, Graziani'ye kimyasal silah kullanma yetkisi verdi. [53] Savaş uçağı tarafından düşürülen kimyasal silahlar "çok etkili olduğunu kanıtladı" ve "sivillere ve birliklere karşı büyük ölçekte, ayrıca tarlaları ve su kaynaklarını kirletmek için" kullanıldı. [54] Etiyopya'daki İtalyan Hava Kuvvetleri tarafından en yoğun kimyasal bombardımanlardan biri Şubat ve Mart 1936'da gerçekleşti, ancak "gaz savaşı Mart 1939'a kadar değişen yoğunlukta devam etti." [53] Çatışma sırasında Etiyopya'da bulunan J. F. C. Fuller, hardal gazının "savaşta belirleyici taktik faktör olduğunu" belirtti. [55] Bazıları, Etiyopyalıların savaştaki kayıplarının üçte birinin kimyasal silahlardan kaynaklandığını tahmin ediyor. [56]
İtalyanların hardal gazı konuşlandırması uluslararası eleştirilere yol açtı. [52] [55] Nisan 1936'da Britanya Başbakanı Stanley Baldwin Parlamento'ya şunları söyledi: "Büyük bir Avrupa ulusu, bu tür gazların kullanımına karşı Cenevre Protokolü'ne imza atmış olmasına rağmen, onları Afrika'da istihdam ediyorsa, bunun garantisi ne? Avrupa'da kullanılamayacaklarını mı anladık?" [55] [57] Mussolini başlangıçta kimyasal silah kullanımını reddetmiş, daha sonra Mussolini ve İtalyan hükümeti, kimyasal silahların Etiyopya'daki mezalimlere karşı yasal bir misilleme olarak kullanılmasını haklı göstermeye çalışmıştır. [52] [53] [55]
Etiyopya'nın 1941'de kurtarılmasından sonra, Etiyopya tekrar tekrar ancak başarısız bir şekilde İtalyan savaş suçlularını kovuşturmaya çalıştı. Müttefik güçler Etiyopya'yı Birleşmiş Milletler Savaş Suçları Komisyonu'ndan çıkardı (1942'de kuruldu), çünkü İngilizler Etiyopya'nın İkinci İtalya-Habeş Savaşı'nda kimyasal gaz kullanılmasını emreden Pietro Badoglio'yu kovuşturmaya çalışacağından korkuyordu, ancak daha sonra " Mussolini'nin faşist rejiminin düşmesinden ve İtalyan Sosyal Cumhuriyeti'nin yükselişinden sonra İtalya, Müttefiklerin ortak bir savaşçısı haline geldi. [52] 1946'da Haile Selassie yönetimindeki Etiyopyalılar, "İtalyan-Etiyopya Savaşı sırasında kimyasal silah kullanımını onaylayan ve Etiyopyalı mahkumlara ve vatandaşlara işkence yapmak ve infaz etmek gibi diğer savaş suçlarını ihmal eden üst düzey İtalyan yetkilileri kovuşturmaya" çalıştılar. [52] Bu girişimler başarısız oldu, çünkü büyük ölçüde İngiltere ve ABD, İtalya'nın Sovyetler Birliği'ni kontrol altına almanın anahtarı olarak görüldüğü bir zamanda İtalyan hükümetini yabancılaştırmaktan kaçınmak istedi. [52]
İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra, İtalyan hükümeti İtalya'nın Afrika'da kimyasal silah kullandığını yalanladı, ancak İtalya sömürge savaşlarında kimyasal silah kullandığını resmen kabul etti ancak 1995'te. [58]
Sinir ajanları Düzenle
Birinci Dünya Savaşı'nın sona ermesinden kısa bir süre sonra, Almanya'nın Genelkurmayı, kimyasal savaştaki üstün konumlarını yeniden ele geçirmek için coşkuyla çalıştı. 1923'te Hans von Seeckt, Alman zehirli gaz araştırmalarının mobil savaşı desteklemek için uçaklarla teslimat yönünde hareket ettiğini öne sürerek yolu gösterdi. Yine 1923'te, Alman ordusunun emriyle, zehirli gaz uzmanı Dr. Hugo Stoltzenberg, Volga nehri üzerindeki Troçk'ta büyük bir kimyasal silah fabrikası kurmak için SSCB ile müzakere etti.
Almanya ve SSCB arasında zehirli gaz konusunda işbirliği 1920'lerde aralıksız devam etti. 1924'te Alman subaylar, sivillere karşı zehirli gazın ölümcül olmayan kimyasal silahlara karşı kullanımını tartıştı.
Kimyasal savaş, Nazi Almanyası'nın IG Farben'in kimyagerlerinden Gerhard Schrader tarafından tabun (1937) ve sarin (1939) sinir ajanlarını keşfetmesiyle devrim yarattı.
IG Farben, II. Dünya Savaşı sırasında Almanya'nın önde gelen zehirli gaz üreticisiydi, bu nedenle bu ajanların silahlandırılması tesadüfi olarak kabul edilemez. [59] Her ikisi de savaş başlamadan önce Alman Ordusu Silah Dairesi'ne teslim edildi.
Sinir ajanı soman daha sonra 1944 baharında Heidelberg'deki Kaiser Wilhelm Tıbbi Araştırma Enstitüsü'nde Nobel Ödülü sahibi Richard Kuhn ve iş arkadaşı Konrad Henkel tarafından keşfedildi. [60] [61] Almanlar çok sayıda ajan geliştirdi ve üretti, ancak kimyasal savaş her iki tarafça da yaygın olarak kullanılmadı. Kimyasal birlikler kuruldu (1934'ten beri Almanya'da) ve dağıtım teknolojisi aktif olarak geliştirildi.
Japon İmparatorluk Ordusu Düzenle
1899 Lahey Deklarasyonuna rağmen IV, 2 – Amacı Boğucu veya Zararlı Gazların Yayılması Olan Mermilerin Kullanımına İlişkin Bildiri, [62] 1907 Lahey Sözleşmesinin 23 (a) maddesi IV – Kara Savaşı Kanunları ve Gelenekleri[63] ve Milletler Cemiyeti tarafından 14 Mayıs 1938'de Japonya'ya karşı kabul edilen bir karara göre, Japon İmparatorluk Ordusu sıklıkla kimyasal silahlar kullandı. Bununla birlikte, misilleme korkusu nedeniyle, bu silahlar asla Batılılara karşı değil, emperyal propaganda tarafından "aşağı" olarak değerlendirilen diğer Asyalılara karşı kullanıldı. Tarihçiler Yoshiaki Yoshimi ve Kentaro Awaya'ya göre, göz yaşartıcı gaz gibi gaz silahları 1937'de yalnızca ara sıra kullanıldı, ancak 1938'in başlarında, Japon İmparatorluk Ordusu hapşırma ve mide bulantısı gazını (kırmızı) tam ölçekli kullanmaya başladı ve orta 1939, hem Kuomintang hem de Komünist Çin birliklerine karşı hardal gazı (sarı) kullandı. [64]
Tarihçiler Yoshiaki Yoshimi ve Seiya Matsuno'ya göre, kimyasal silahlar, ordunun genelkurmay başkanı tarafından iletilen İmparator Hirohito tarafından verilen özel emirlerle yetkilendirildi. Örneğin, İmparator, Ağustos-Ekim 1938 arasındaki Vuhan Savaşı sırasında 375 ayrı durumda zehirli gaz kullanımına izin verdi. [65] Bunlar ayrıca Changde'nin işgali sırasında da bolca kullanıldı. Bu emirler ya Prens Kan'in Kotohito ya da General Hajime Sugiyama tarafından iletildi. [66] Japon İmparatorluk Ordusu, Çin birliklerine ve gerillalara karşı hardal gazı ve ABD tarafından geliştirilen (CWS-1918) kabarcıklı ajan lewisite kullanmıştı. Canlı mahkumlar üzerinde kimyasal silah içeren deneyler yapıldı (Birim 731 ve Birim 516).
Japonlar ayrıca Güneydoğu Asya'dan Avustralya'ya doğru ilerlerken kimyasal silahlar da taşıyorlardı. Bu öğelerin bazıları Müttefikler tarafından ele geçirildi ve analiz edildi. Tarihçi Geoff Plunkett, Avustralya'nın 1942'den itibaren Birleşik Krallık'tan nasıl gizlice 1.000.000 kimyasal silah ithal ettiğini ve bunları Sidney'in batısındaki Mavi Dağlarda bulunan üç tünel de dahil olmak üzere ülke çapındaki birçok depolama deposunda sakladığını kaydetmiştir. Japonlar ilk önce kimyasal silah kullandılarsa, misilleme önlemi olarak kullanılacaklardı. [67] Marrangaroo ve Columboola'da gömülü kimyasal silahlar bulundu. [68] [69]
Nazi Almanyası Düzenle
Nazi Almanyası tarafından işlenen bir soykırım olan Holokost sırasında, milyonlarca Yahudi, Slav ve diğer kurbanlar karbon monoksit ve hidrojen siyanür (Zyklon B dahil) ile gaza maruz bırakıldı. [70] [71] Bu, tarihteki en ölümcül zehirli gaz kullanımı olmaya devam ediyor. [70] Bununla birlikte, Naziler, toplama kampı mahkumlarını zorunlu olarak kullandıkları aktif bir kimyasal silah programını sürdürmelerine rağmen, [70] [71] en azından Batılı Müttefiklere karşı, savaşta kimyasal silahları kapsamlı bir şekilde kullanmadılar. Bir sinir gazı olan tabun'u gizlice üretmeye çalıştı ve gazın etkilerini test etmek için toplama kampı kurbanları üzerinde deneyler yaptı. [70] IG Farben'den Otto Ambros, Naziler için bir baş kimyasal silah uzmanıydı. [70] [73]
Nazilerin savaş alanında kimyasal silah kullanmaktan kaçınma kararı, Alman kimyasal silah programındaki teknik yetenek eksikliğine ve Müttefiklerin kendi kimyasal silahlarıyla misilleme yapacaklarından korkmalarına çeşitli şekillerde atfedildi. [72] Ayrıca, Adolf Hitler'in 1918'de İngiliz birlikleri tarafından gazla öldürüldüğü Birinci Dünya Savaşı sırasında Kaiser'in ordusunda bir asker olarak kişisel deneyimlerinden kaynaklandığı da tahmin ediliyor. [74] Stalingrad Savaşı'ndan sonra, Joseph Goebbels, Robert Ley ve Martin Bormann, Hitler'i Sovyet ilerlemesini yavaşlatmak için tabun ve diğer kimyasal silahların kullanımını onaylamaya çağırdı. Bununla birlikte, Mayıs 1943'te Kurt İni'ndeki bir toplantıda Ambros, Hitler'e Almanya'nın 45.000 ton kimyasal gaz stokladığını, ancak Müttefiklerin muhtemelen çok daha fazlasına sahip olduğunu söyledi. Hitler, aniden odadan çıkarak ve tabun ve sarin üretiminin iki katına çıkarılmasını emrederek karşılık verdi, ancak "bazı haydut subayların bunları kullanacağından ve Müttefik misillemesine yol açacağından korkarak, Rus cephesine hiçbir kimyasal silah taşınmamasını emretti." [70] Müttefiklerin İtalya'yı işgalinden sonra, Almanlar hem Alman hem de İtalyan kimyasal silah stoklarını kaldırmak veya yok etmek için hızla harekete geçti, "Hitler'in Rus cephesinden çekilmelerini emrettiği nedenden dolayı - yerel komutanların kullanacağından korktular. onları ve Müttefik kimyasal misillemeyi tetikler." [70]
Stratejik Hizmetler Ofisi Araştırma ve Geliştirme Direktör Yardımcısı Stanley P. Lovell, kitabında şunları söylüyor: Casuslar ve Stratejiler Müttefiklerin, Almanların Atlantik Duvarı'nın savunmasında kullanılabilecek miktarda Gas Blau'ya sahip olduğunu bildiklerini. Normandiya sahilinde sinir gazı kullanılması Müttefikleri ciddi şekilde engeller ve muhtemelen işgalin tamamen başarısız olmasına neden olurdu. "Normandiya'da neden sinir gazı kullanılmadı?" sorusunu yöneltti. Savaş bittikten sonra sorgusu sırasında Hermann Göring'den istenecekti. Göring, bunun nedeninin Wehrmacht'ın savaş birimlerine malzeme taşımak için atlı nakliyeye bağımlı olması ve hiçbir zaman bir gaz maskesi tasarlayamamış olması olduğunu söyledi. araba çekmek için atlar. Bu nedenle, çoğu koşulda gaz Alman Ordusuna fayda sağlamadı. [75]
Naziler, 1925 Cenevre Protokolünü ihlal ederek, Rus direniş savaşçılarını şehrin altındaki mağaralardan çıkarmak için zehirli duman kullandıkları, özellikle Sivastopol'da olmak üzere, Karadeniz boyunca çeşitli vesilelerle savaşta kimyasal silahlar kullandılar. [76] Naziler ayrıca Kasım 1941'de şehri ele geçirdikten sonra ve Mayıs 1942'nin sonlarında Doğu Kırım'daki Kerç Yarımadası Savaşı sırasında Odessa'nın yeraltı mezarlıklarında boğucu gaz kullandılar. [76] Sovyet büyükelçisi Victor Israelyan, ikinci olayın Wehrmacht'ın Kimyasal Kuvvetleri tarafından işlendiğini ve bir saha mühendisi taburunun yardımıyla SS birliklerinin özel bir detayı tarafından organize edildiğini bildirdi. Kimyasal Kuvvetler Generali Ochsner, Haziran 1942'de Alman komutanlığına bir kimyasal birimin savaşta yer aldığını bildirdi. [77] 1942 Mayıs ayının ortalarındaki savaştan sonra, deniz yoluyla tahliye edilmemiş yaklaşık 3.000 Kızıl Ordu askeri ve Sovyet sivili, yakındaki Adzhimushkay taş ocağındaki bir dizi mağara ve tünelde kuşatıldı. Yaklaşık üç ay dayandıktan sonra, "tünellere zehirli gaz salındı ve birkaç puan dışında Sovyet savunucularının hepsini öldürdü." [78] Adzhimushkay civarında öldürülen binlerce kişinin gazdan boğularak öldürüldüğü belgelendi. [77]
Şubat 1943'te Kuban'da konuşlanan Alman birlikleri bir telgraf aldı: "Ruslar sonunda dağ silsilesinden gazla temizlenmeli." [79] Birlikler ayrıca iki vagon toksin panzehiri aldı. [79]
Batılı Müttefikler Düzenle
Batılı Müttefikler, İkinci Dünya Savaşı sırasında kimyasal silah kullanmadılar. İngilizler, 1940–1941'de bir Alman işgalini püskürtmek için hardal gazı ve fosgen kullanmayı planladılar, [80] [81] ve bir işgal olsaydı, Alman şehirlerine karşı da konuşlandırmış olabilirlerdi.[82] İngilizlerin İkinci Dünya Savaşı'nın işgal karşıtı hazırlıklarının komutanı olan İç Kuvvetler Başkomutanı General Alan Brooke, ". kumsallarda püskürtülmüş hardal gazı kullanmaya her niyeti vardı[83] İngilizler hardal, klor, lewisite, fosgen ve Paris Green'i üretti ve sahillerde kullanılmak üzere hava meydanlarında ve depolarda sakladı.[82]
Hardal gazı stoğu 1942-1943'te RAF Bombardıman Komutanlığı tarafından Alman şehirlerine karşı olası kullanım için ve 1944'te Alman kuvvetlerinin D-Day çıkarmalarına karşı kimyasal silah kullanması durumunda olası misilleme amaçlı kullanım için genişletildi. [80]
İngiltere Başbakanı Winston Churchill, Alman şehirlerine zehirli gaz ve muhtemelen şarbon kullanılarak kimyasal saldırı yapılmasını savunan bir muhtıra yayınladı. Fikir reddedilmesine rağmen, tartışmaya yol açtı. [84] Temmuz 1944'te, Londra'ya yönelik roket saldırılarının daha da kötüleşeceğinden korktu ve kimyasal silahları ancak "bizim için ölüm kalım" olsaydı veya "savaşı bir yıl kısaltsaydı" kullanacağını söyleyerek, [85] Churchill, askeri şeflerinden "zehirli gaz kullanma meselesi üzerinde çok ciddi düşünmelerini" isteyen gizli bir muhtıra yazdı. Son savaşta herkes tek kelime şikayet etmeden bunu kullanırken ahlakı bu konu üzerinde düşünmek saçmadır” dedi.
Ancak Ortak Planlama Ekibi, kaçınılmaz olarak Almanya'yı gazla misilleme yapmaya teşvik edeceği için gaz kullanımına karşı tavsiyede bulundu. Bunun hem askeri nedenlerle hem de "kimyasal savaşın ilk bizim tarafımızdan kullanıldığı genel olarak bilindiğinde sivil halkla ilişkilerimizi ciddi şekilde bozabileceği" için Fransa'daki Müttefiklerin dezavantajı olacağını savundular. [86]
1945'te ABD Ordusu Kimyasal Savaş Servisi, yeni M9 ve M9A1 "Bazuka" fırlatıcılarına yönelik geliştirilmiş kimyasal savaş roketlerini standartlaştırdı ve 2.36 inçlik roketatar için siyanojen klorür (CK) dolu bir savaş başlığı olan M26 Gaz Roketini benimsedi. [87] Ölümcül bir kan ajanı olan CK, bazı gaz maskelerindeki koruyucu filtre bariyerlerine nüfuz edebiliyordu, [88] ve gaz maskeleri eksik olan Japon kuvvetlerine (özellikle mağaralarda veya sığınaklarda saklananlara) karşı etkili bir ajan olarak görülüyordu. CK'nın kimyasal reaksiyonuna karşı koruma sağlayacak emprenyeler. [87] [89] [90] ABD envanterinde stoklanırken, CK roketi hiçbir zaman savaş personeli için konuşlandırılmadı veya verilmedi. [87]
Kazara serbest bırakma Düzenle
2 Aralık 1943 gecesi, Alman Ju 88 bombardıman uçakları Güney İtalya'daki Bari limanına saldırdı ve aralarında SS'nin de bulunduğu birkaç Amerikan gemisini batırdı. John HarveyAlman kuvvetleri gaz savaşı başlatırsa Müttefikler tarafından misilleme olarak kullanılmak üzere hardal gazı taşıyordu. Gazın varlığı son derece gizliydi ve karadaki yetkililerin bundan haberi yoktu, bu da ölümlerin sayısını artırdı, çünkü hardal gazının etkileriyle uğraştıklarını bilmeyen doktorlar, gaza maruz kalanlar için uygun olmayan tedaviyi reçete ettiler. ve daldırma.
Bütün mesele o sırada ve savaştan sonraki uzun yıllar boyunca gizli tutuldu. ABD askeri hesabına göre, 628 hardal gazı askeri zayiatından "altmış dokuz ölüm tamamen veya kısmen hardal gazına atfedildi" [91]. [92]
İtalyan nüfusu arasında çok sayıda sivil kayıp kaydedilmedi. Karışıklık ve tartışmanın bir kısmı, Alman saldırısının, gazın kazara ek etkilerinin (saldırıya "Küçük İnci Limanı" takma adı verildi) dışında, kendi içinde oldukça yıkıcı ve ölümcül olması gerçeğinden ve nedenlerin atfedilmesinden kaynaklanmaktadır. gaz ve diğer nedenler arasında ölüm kolay olmaktan uzaktır. [93] [94]
Rick Atkinson, kitabında Savaş Günü, Müttefik liderleri İtalya'ya hardal gazı dağıtmaya sevk eden istihbaratı anlatıyor. Buna, Adolf Hitler'in devlet taraf değiştirirse İtalya'ya karşı gaz kullanmakla tehdit ettiğine dair İtalyan istihbaratı ve savaşın kesin olarak Almanya'ya karşı dönmesi halinde "yeni, feci derecede güçlü bir gaz" kullanmak için hazırlıklar yapıldığını öne süren savaş esiri sorgulamaları vardı. Atkinson, "1943'te hiçbir komutan, Almanya'nın gaz kullanma yönündeki açık tehdidi konusunda şövalye olamaz" sonucuna varıyor.
İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra Müttefikler, günün üç Alman sinir ajanını (tabun, sarin ve soman) içeren Alman topçu mermilerini ele geçirdiler ve tüm eski Müttefikler tarafından sinir ajanları hakkında daha fazla araştırma yapılmasına yol açtı.
Küresel termonükleer savaş tehdidi Soğuk Savaş sırasında çoğu kişinin zihninde en başta yer alsa da, hem Sovyet hem de Batılı hükümetler kimyasal ve biyolojik silahların geliştirilmesine muazzam kaynaklar ayırdı.
İngiltere Düzenle
1940'ların sonlarında ve 1950'lerin başlarında, İngiliz savaş sonrası kimyasal silah araştırmaları Porton Down tesisinde dayanıyordu. Araştırma, Britanya'ya kendisini modern bir sinir ajanı tabanlı yetenekle donatmak ve bu ajanlara karşı özel savunma araçları geliştirmek için araçlar sağlamayı amaçlıyordu.
Imperial Chemical Industries'in Bitki Koruma Laboratuarlarında kimyager olan Ranajit Ghosh, pestisit olarak kullanılmak üzere bir organofosfat bileşikleri sınıfını (ikame edilmiş aminoetantiyollerin organofosfat esterleri) araştırıyordu. 1954'te ICI, bunlardan birini Amiton ticari adı altında piyasaya sürdü. Güvenli kullanım için çok toksik olduğu için daha sonra geri çekildi.
Toksisite farkedilmeden gitmedi ve örnekleri, değerlendirme için Porton Down'daki araştırma tesisine gönderildi. Değerlendirme tamamlandıktan sonra, bu bileşik sınıfının birkaç üyesi, V ajanları olan çok daha öldürücü sinir ajanlarından oluşan yeni bir grup halinde geliştirildi. Bunların en bilineni muhtemelen UK Rainbow Code atanan VX'tir. mor opossum, Rus V-Agent yakın bir saniye geliyor (Amiton büyük ölçüde VG olarak unutuluyor). [96]
Savunma tarafında, profilaksi, terapi, hızlı tespit ve tanımlama, dekontaminasyon ve vücudun sinir ajanlarına karşı daha etkili korunması, cilt, gözler ve solunum yolu yoluyla etki gösterebilen araçları geliştirmek için yıllarca süren zorlu bir çalışma vardı. .
Bir sinir gazı deneyi nedeniyle kaydedilen bir ölümle, sinir ajanlarının insan denekler üzerindeki etkilerini belirlemek için askerler üzerinde testler yapıldı. Önde gelen Havacı Ronald Maddison'ın 1953'te 20 yaşındaki ölümüyle ilgili olanlar gibi Porton Down'da etik olmayan insan deneyleri yapıldığına dair sürekli iddialar var. Maddison, sarin sinir gazı toksisite testlerinde yer alıyordu. Sarin koluna damladı ve kısa süre sonra öldü. [97]
1950'lerde Kimyasal Savunma Deney Kurumu, bir isyan kontrol ajanı olan CS'nin geliştirilmesine dahil oldu ve travma ve yara balistik çalışmalarında artan bir rol aldı. Porton Down'ın çalışmalarının bu iki yönü, Kuzey İrlanda'daki durum nedeniyle daha önemli hale gelmişti. [98]
1950'lerin başında, sarin gibi sinir ajanları üretildi - 1954'ten 1956'ya kadar yaklaşık 20 ton yapıldı. CDE Nancekuke, kimyasal silah stoklamak için önemli bir fabrikaydı. Küçük miktarlarda VX, esas olarak laboratuvar test amaçları için değil, aynı zamanda potansiyel seri üretim için tesis tasarımlarını doğrulamak ve kimyasal süreçleri optimize etmek için üretildi. Bununla birlikte, 1956'da İngiltere'nin saldırgan kimyasal silah programını sona erdirme kararı ile VX ajanının tam ölçekli seri üretimi hiçbir zaman gerçekleşmedi. [99] 1950'lerin sonlarında, Nancekuke'deki kimyasal silah üretim tesisi mothballed, ancak 1960'lar ve 1970'ler boyunca, gerektiğinde kimyasal silah üretiminin kolayca yeniden başlayabileceği bir durumda tutuldu. [99]
Amerika Birleşik Devletleri Düzenle
1952'de ABD Ordusu, bu güçlü toksini üretmenin bir yöntemini yayınlayarak "Toksik Risin Hazırlanması" için bir işlemin patentini aldı. 1958'de İngiliz hükümeti, termonükleer silahlar hakkında bilgi karşılığında VX teknolojisini ABD ile takas etti. 1961'de ABD büyük miktarlarda VX üretiyordu ve kendi sinir ajanı araştırmasını yapıyordu. Bu araştırma, dört ajanın (VE, VG, VM, VX) topluca "V-Serisi" sinir ajanları sınıfı olarak bilinen en az üç ajan daha üretti.
1951 ve 1969 yılları arasında, Dugway Proving Ground, komşu çiftliklerde, belirtilmemiş bir sinir ajanı tarafından yanlışlıkla yaklaşık 6.400 koyunu öldüren 1968'de bir açık hava aerodinamik yayma testi de dahil olmak üzere çeşitli kimyasal ve biyolojik ajanların test edildiği yerdi. [100]
1962'den 1973'e kadar, Savunma Bakanlığı, bir kimyasal ve biyolojik silah "güvenlik açığı test programı" olan Proje 112 kapsamında 134 test planladı. 2002'de Pentagon ilk kez bazı testlerin sadece zararsız simülanlar değil gerçek kimyasal ve biyolojik silahlar kullandığını kabul etti. [101]
Özellikle SHAD Projesi kapsamında Kaliforniya, Alaska, Florida, Hawaii, Maryland ve Utah'ta 37 gizli test yapıldı. Alaska ve Hawaii'deki kara testleri, sarin ve VX ile doldurulmuş top mermileri kullanırken, Florida, California ve Hawaii kıyılarındaki Donanma denemeleri, gemilerin ve mürettebatın mürettebatın bilgisi olmadan biyolojik ve kimyasal savaş altında performans gösterme yeteneklerini test etti. Deniz testleri için kod adı, Proje Gemi Tehlikesi ve Savunmasıydı - kısaca "SHAD". [101]
Ekim 2002'de, Senato Silahlı Kuvvetler Personel Alt Komitesi, kimyasal maddelerin binlerce Amerikan askeri personeli üzerinde test edildiğine dair tartışmalı haberler çıktığında duruşmalar düzenledi. Duruşmalar, eski VA yöneticisi ve Vietnam Savaşı gazisi Senatör Max Cleland tarafından yönetildi.
Amerika Birleşik Devletleri kimyasal solunum koruma standardizasyonu
Aralık 2001'de Amerika Birleşik Devletleri Sağlık ve İnsan Hizmetleri Departmanı, Hastalık Kontrol ve Önleme Merkezleri (CDC), Ulusal Mesleki Güvenlik ve Sağlık Enstitüsü (NIOSH) ve Ulusal Kişisel Koruyucu Teknoloji Laboratuvarı (NPPTL), ABD Ordusu ile birlikte Araştırma, Geliştirme ve Mühendislik Komutanlığı (RDECOM), Edgewood Kimya ve Biyoloji Merkezi (ECBC) ve ABD Ticaret Bakanlığı Ulusal Standartlar ve Teknoloji Enstitüsü (NIST), değerlendirmek ve belgelendirmek için tasarlanmış altı teknik performans standardı ve test prosedüründen ilkini yayınladı. Kimyasal, biyolojik, radyolojik veya nükleer silahların serbest bırakılması, patlaması veya terör olayına sivil acil müdahale ekipleri tarafından kullanılması amaçlanan solunum cihazları.
Bugüne kadar NIOSH/NPPTL, geleneksel endüstriyel solunum cihazı sertifikasyon politikasına, yeni nesil acil müdahale solunum cihazı performans gereksinimlerine ve tanımlanmış solunum cihazı sınıflarının özel canlı kimyasal savaş ajanı test gereksinimlerine dayanan katmanlı bir yaklaşıma dayalı altı yeni solunum cihazı performans standardı yayınladı. kimyasal, biyolojik, radyolojik ve nükleer (KBRN) ajan inhalasyon tehlikelerine karşı solunum koruması sağlar. Bu KBRN solunum cihazları genellikle açık devre bağımsız solunum cihazı (KBRN SCBA), hava temizleyici solunum cihazı (KBRN APR), hava temizleyici kaçış solunum cihazı (KBRN APER), bağımsız kaçış solunum cihazı (KBRN SCER) ve gevşek solunum cihazı olarak bilinir. - veya sıkı oturan motorlu hava temizleyici respiratörler (KBRN PAPR).
Sovyetler Birliği Düzenle
Sovyet-Afgan Savaşı sırasında, bazen sivillere karşı kimyasal silah kullanıldığına dair raporlar vardı. [102] [103]
Sovyetler Birliği hükümetinin gizliliği nedeniyle, nispeten yakın zamana kadar Sovyet kimyasal silahlarının yönü ve ilerlemesi hakkında çok az bilgi mevcuttu. Sovyetler Birliği'nin çöküşünden sonra, Rus kimyager Vil Mirzayanov, Rusya'da yasadışı kimyasal silah deneylerini ortaya çıkaran makaleler yayınladı.
Mirzayanov, 1993 yılında 26 yıl çalıştığı Organik Kimya ve Teknoloji Devlet Araştırma Enstitüsü'ndeki görevinden hapsedildi ve işten çıkarıldı. Mart 1994'te, ABD'li bilim adamlarının onun adına yürüttüğü büyük bir kampanyanın ardından Mirzayanov serbest bırakıldı. [104]
Vil Mirzayanov'un verdiği bilgiler arasında, başarısının çoğunu 1980'lerin ortalarında gören daha da zehirli sinir ajanlarının geliştirilmesine yönelik Sovyet araştırmasının yönü vardı. Bu süre zarfında birkaç yüksek derecede toksik ajan geliştirildi, bu ajanlarla ilgili sınıflandırılmamış tek bilgi, açık literatürde sadece "Foliant" ajanları (geliştirildikleri programdan sonra adlandırılır) ve çeşitli kod adlarıyla biliniyor olmalarıdır. A-230 ve A-232. [105]
Mirzayanov'a göre, Sovyetler ayrıca kullanımı daha güvenli silahlar geliştirdiler ve bu da sinir ajanlarının öncüllerinin kullanılmadan hemen önce ajanı üretmek için bir mühimmatta karıştırıldığı ikili silahların geliştirilmesine yol açtı. Öncüler genellikle ajanların kendilerinden önemli ölçüde daha az tehlikeli olduğundan, bu teknik mühimmatın taşınmasını ve taşınmasını çok daha basit hale getirir.
Ek olarak, ajanların öncülerinin stabilize edilmesi genellikle ajanların kendisinden çok daha kolaydır, bu nedenle bu teknik ajanların raf ömrünü büyük ölçüde arttırmayı da mümkün kılmıştır. 1980'lerde ve 1990'larda, birkaç Sovyet ajanının ikili versiyonları geliştirildi ve "Novichok" ajanları olarak belirlendi (Rusça "yeni gelen" kelimesinden sonra). [106] Lev Fedorov ile birlikte gazetede ifşa edilen gizli Novichok hikayesini anlattı Moskova Haberleri. [107]
Kuzey Yemen Düzenle
Kuzey Yemen İç Savaşı'nın ilk saldırısı 8 Haziran 1963'te Yemen'in kuzeyindeki yaklaşık 100 nüfuslu Kawma köyüne yapılmış, yaklaşık yedi kişinin ölümüne, 25 kişinin de göz ve ciğerlerine zarar vermiştir. Bu olayın deneysel olduğu düşünülüyor ve bombalar "ev yapımı, amatörce ve nispeten etkisiz" olarak nitelendirildi. Mısırlı yetkililer, bildirilen olayların muhtemelen gazdan değil, napalmdan kaynaklandığını öne sürdüler.
1964'te hiç gaz raporu yoktu ve 1965'te yalnızca birkaçı rapor edildi. Raporlar 1966'nın sonlarında daha sıklaştı. 11 Aralık 1966'da on beş gaz bombası iki kişiyi öldürdü ve otuz beş kişiyi yaraladı. 5 Ocak 1967'de Kitaf köyüne yapılan en büyük gaz saldırısı 140'ı ölüm olmak üzere 270 kişinin ölümüne neden oldu. Hedef, karargahını yakına kurmuş olan Prens Hassan bin Yahya olabilir. Mısır hükümeti zehirli gaz kullanmayı reddetti ve İngiltere ve ABD'nin raporları Mısır'a karşı psikolojik savaş olarak kullandığını iddia etti. 12 Şubat 1967'de BM soruşturmasını memnuniyetle karşılayacağını söyledi. 1 Mart'ta, zamanın Birleşmiş Milletler Genel Sekreteri U Thant, konuyla ilgilenmek için "güçsüz" olduğunu söyledi.
10 Mayıs 1967'de Hirran Vadisi'ndeki Prens Mohamed bin Mohsin'in komuta ettiği ikiz Gahar ve Gadafa köylerine gaz bombası atıldı ve en az yetmiş beş kişi öldü. Kızıl Haç alarma geçti ve 2 Haziran 1967'de Cenevre'de endişelerini dile getiren bir bildiri yayınladı. Bern Üniversitesi Adli Tıp Enstitüsü, bir Kızıl Haç raporuna dayanarak, gazın muhtemelen halojen türevleri (fosgen, hardal gazı, lewisit, klorür veya siyanojen bromür) olduğu yönünde bir açıklama yaptı.
Rodezya Bush Savaşı Düzenle
Kanıtlar, 1970'lerde, giysilerin yanı sıra yiyecek ve içecekleri kontamine etmek için organofosfat pestisitleri ve ağır metal kemirgen öldürücüleri kullanmak için çok gizli bir Rodezya programına işaret ediyor. Kirlenmiş ürünler gizlice isyancı tedarik zincirlerine dahil edildi. Yüzlerce isyancı ölümü bildirildi, ancak gerçek ölü sayısı muhtemelen 1000'in üzerine çıktı. [108]
Angola Düzenle
Angola'daki Küba müdahalesi sırasında, Birleşmiş Milletler toksikologları, Küba birimlerinin Angola'nın Tam Bağımsızlığı için Ulusal Birlik (UNITA) isyancılarına karşı operasyonlar yürüttüğü bitkilerde, suda ve toprakta hem VX hem de sarin sinir ajanlarından kalan kalıntıların keşfedildiğini onayladı. [109] 1985'te UNITA, kuvvetlerinin kimyasal silahların, özellikle organofosfatların hedefi olduğuna dair birkaç iddiadan ilkini yaptı. Ertesi yıl gerillalar, tanımlanamayan yeşilimsi sarı bir ajanla üç ayrı kez bombalandıklarını bildirdi. Maruz kalmanın uzunluğuna ve yoğunluğuna bağlı olarak, kurbanlar körlük veya ölüm yaşadı. Toksinin ayrıca bitki yaşamını öldürdüğü gözlemlendi. [110] Kısa bir süre sonra UNITA, hardal gazına benzediğini iddia ettiği kahverengi bir madde ile gerçekleştirilen grevleri de gördü. [111] 1984 gibi erken bir tarihte, Ghent Üniversitesi tarafından gönderilen bir araştırma ekibi, UNITA sahra hastanelerinde, hardal gazına dair hiçbir kanıt bulamamasına rağmen, sinir ajanlarına maruz kalma belirtileri gösteren hastaları inceledi. [112]
BM, Küba'yı ilk olarak 1988'de Angolalı sivillere ve partizanlara karşı kimyasal silah kullanmakla suçladı. [109] Wouter Basson daha sonra Güney Afrika askeri istihbaratının Angola topraklarında tanımlanamayan kimyasal silahların kullanıldığını uzun süredir doğruladığını ve bunun kendi içlerine ivme sağlamak için olduğunu açıkladı. biyolojik savaş programı, Sahil Projesi. [109] Cuito Cuanavale Savaşı sırasında, o zamanlar Angola'da savaşan Güney Afrikalı askerlere gaz maskeleri verildi ve kimyasal silah tatbikatlarının provasını yapmaları emredildi. Kendi kimyasal silah programının durumu belirsizliğini korusa da, Güney Afrika histeri veya kitlesel paniğe yol açmak amacıyla Küba ve Angola birimlerini yanıltıcı bir şekilde renkli dumanlarla bombaladı. [111] Savunma Bakanı Magnus Malan'a göre, bu, Kübalıları, muharebe etkinliğini yarıya indirecek olan NBC takımları giymek gibi önleyici tedbirler alma zorunluluğunu paylaşmaya zorlayacaktır. Taktik etkiliydi: 1988 başlarında Angola'ya gönderilen Küba birliklerine Güney Afrika'da bir kimyasal saldırı beklentisiyle tam koruyucu teçhizat verildi. [111]
29 Ekim 1988'de, altı Sovyet askeri danışmanının eşlik ettiği Angola'nın 59 Tugayına bağlı personel, Mianei Nehri kıyısında kimyasal silahlarla vurulduğunu bildirdi. [113] Saldırı, öğleden sonra bir saatten kısa bir süre sonra meydana geldi. Dört Angola askeri bilincini kaybetti, diğerleri şiddetli baş ağrısı ve mide bulantısından şikayet etti. O Kasım ayında Angola'nın BM temsilcisi Güney Afrika'yı Cuito Cuanavale yakınlarında ilk kez zehirli gaz kullanmakla suçladı. [113]
Falkland Savaşı Düzenle
Teknik olarak, Arjantin kuvvetlerinin 1982'de Falkland Adaları'nı işgali sırasında göz yaşartıcı gaz kullandığı bildirilen kimyasal savaş teşkil etmektedir. [114] Bununla birlikte, göz yaşartıcı gaz bombaları, İngiliz zayiatlarından kaçınmak için öldürücü olmayan silahlar olarak kullanıldı. Silahların kullanıldığı kışla binalarının her halükarda terk edilmiş olduğu kanıtlandı. İngilizler, Kimyasal Silahlar Sözleşmesi kapsamında kimyasal silah olarak kabul edilmedikleri için daha öldürücü, ancak yasal olarak haklı, beyaz fosfor bombalarının kullanıldığını iddia ediyor. [115]
Tayland'daki Vietnam sınır baskınları
Vietnam birliklerinin Tayland-Kamboçya sınırındaki 1984-1985 kurak mevsim saldırısı sırasında Tayland'daki Kamboçyalı direniş güçlerine karşı fosgen gazı kullandığını gösteren bazı kanıtlar var. [116] [117] [118]
İran-Irak Savaşı
Saddam Hüseyin'in kullandığı kimyasal silahlar çok sayıda İranlı ve Iraklı Kürt'ü öldürdü ve yaraladı. Irak belgelerine göre, kimyasal silah geliştirme konusunda ABD, Batı Almanya, Hollanda, Birleşik Krallık ve Fransa dahil olmak üzere birçok ülkedeki firmalardan yardım alındı. [119]
Yaklaşık 100.000 İran askeri Irak'ın kimyasal saldırılarının kurbanı oldu. Birçoğu hardal gazına maruz kaldı. Gaziler Örgütü'ne göre, resmi tahmin, sınırdaki kasabalarda kontamine olmuş sivil nüfusu veya birçoğu kan, akciğer ve cilt komplikasyonları geliştiren gazilerin çocukları ve akrabalarını içermiyor. Resmi raporlara göre, sinir gazı ajanları yaklaşık 20.000 İran askerini hemen öldürdü. Hayatta kalan 80.000 kişiden yaklaşık 5.000'i düzenli olarak tıbbi tedaviye başvuruyor ve yaklaşık 1.000'i hala ciddi, kronik rahatsızlıklarla hastaneye kaldırılıyor. [120] [121] [122]
Göre Dış politika"Iraklılar, 1988'in başlarında ABD uydu görüntülerine, haritalara ve diğer istihbaratlara dayanan dört büyük saldırıdan önce hardal gazı ve sarin kullandılar. Yakın zamanda gizliliği kaldırılan CIA belgelerine ve Francona gibi eski istihbarat yetkilileriyle yapılan görüşmelere göre, ABD 1983'te başlayan Irak kimyasal saldırılarının kanıtı." [123] [124]
Halepçe Düzenle
Mart 1988'de Irak'ın Kürt şehri Halepçe, savaş uçaklarından atılan ve "hardal gazı, sinir ajanları sarin, tabun ve VX ve muhtemelen siyanür içerebilir" gibi birçok kimyasal maddeye maruz kaldı. [125] 3.200 ila 5.000 kişi öldü ve 7.000 ila 10.000 kişi yaralandı. [125] Bazı raporlar, bunların dörtte üçünün kadın ve çocuk olduğunu belirtti. [125] Kanıtların çokluğu, saldırıdan Irak'ın sorumlu olduğunu gösteriyor. [125]
Basra Körfezi Savaşı Düzenle
ABD Savunma Bakanlığı ve Merkezi İstihbarat Teşkilatı'nın uzun süredir devam eden resmi tutumu, Saddam Hüseyin altındaki Irak kuvvetlerinin 1991'deki Körfez Savaşı sırasında kimyasal silah kullanmadığı yönündedir. 1994'te savaş gazilerine bir muhtırada, Savunma Bakanı William J. Perry ve Genelkurmay Başkanı General John M. Shalikashvili, "Basra Körfezi'nde kimyasal veya biyolojik silahların kullanıldığını gösteren gizli veya sınıflandırılmamış hiçbir kanıt yoktur." [126]
Ancak, kimyasal silah uzmanı Jonathan B. Tucker, Nükleer Silahların Yayılmasını Önleme İncelemesi 1997'de, "Koalisyon güçleri arasında ciddi kimyasal yaralanmaların veya ölümlerin olmaması, hiçbir şeyin büyük ölçekli Irak'ın kimyasal silah kullanması meydana geldi"," çeşitli kaynaklardan gelen bir dizi "durumsal kanıt, Irak'ın kimyasal silahları Kuveyt Operasyon Tiyatrosu'na (KTO) - Kuveyt ve Irak da dahil olmak üzere 31. savaş yapıldı - ve Koalisyon güçlerine karşı ara sıra kimyasal savaşa girişildi." [126] Irak askeri iletişiminin kesilmesine ve kamuya açık haberlere ek olarak:
Sporadik Irak kimyasal savaşı için diğer kanıt kaynakları arasında, KTO askeri günlük kayıtlarında Irak'ın kimyasal silahlarının varlığına ilişkin ABD istihbarat raporları yer alıyor. Çek, Fransız ve Amerikan kuvvetleri tarafından toksik kimyasal maruziyet belirtileri ve kimyasal savaş ajanlarının güvenilir tespitleri. [126]
Irak bölgelerinde sinir ajanları (özellikle tabun, sarin ve siklosarin) ve blister ajanları (özellikle kükürt-hardal ve lewisit) tespit edildi. [126]
Gaz savaşı tehdidinin kendisi, ABD liderliğindeki koalisyon güçlerinin bir parçası olmayan İsrail üzerinde büyük bir etkiye sahipti. İsrail'e 39 scud füzesi isabet etti ve bunların çoğu, Raytheon'un İsrail ile birlikte geliştirdiği ve ABD'nin tedarik ettiği Patriot füzeleri ile hedeflerinin üzerine düşürüldü. Sirenler, beklenen varışlarından yaklaşık 10 dakika önce saldırılar konusunda uyardı ve İsrailliler 5 hafta boyunca gaz maskeleri takıp mühürlü "güvenli" odalara girdiler. Bebeklere gaz korumalı özel beşikler verildi ve dindar erkeklere sakallarını korumalarına izin veren gaz maskeleri verildi. [127] [128] [129]
2014'te Saddam Hüseyin'in arşivlerinden alınan kayıtlar, Saddam'ın orduyla askeri iletişimi kesilirse son çare olarak İsrail'e karşı gaz kullanma emri verdiğini ortaya çıkardı. [130]
2015 yılında New York Times 2005 yılında, İran-Irak savaşı döneminden çok sayıda roket ve füze de dahil olmak üzere 400'den fazla kimyasal silahın ele geçirildiği ve ardından CIA tarafından imha edildiği Avarice operasyonunun gizliliği kaldırılmış raporu hakkında bir makale yayınladı. [131] UNSCOM tarafından 600 metrik tona kadar kimyasal silah olduğu tahmin edilen diğer birçok stokun var olduğu biliniyordu ve hatta Saddam rejimi tarafından kabul edildi, ancak onlar tarafından imha edildiği iddia edildi. Bunlar hiçbir zaman bulunamadı, ancak hala var olduklarına inanılıyor. [132] [133]
Irak Savaşı Düzenle
Irak'a Özgürlük Operasyonu sırasında, eski patlayıcı mühimmatı tahrip eden veya kullanan Amerikan askerleri, kabarcık ajanlarına (hardal ajanı) veya sinir ajanlarına (sarin) maruz kalmış olabilir. [134] göre New York Times"Toplamda, Amerikan askerleri, düzinelerce katılımcı, Iraklı ve Amerikalı yetkililerle yapılan görüşmelere ve Bilgi Edinme Özgürlüğü Yasası kapsamında elde edilen yoğun bir şekilde yeniden düzenlenmiş istihbarat belgelerine göre, yaklaşık 5.000 kimyasal savaş başlığı, mermi veya havacılık bombası bulduklarını gizlice bildirdiler." [135] Bunların arasında, 2006 yazında eski bir Irak Cumhuriyet Muhafızları kampı olan Camp Taji'de 2.400'den fazla sinir gazı roketi bulundu. "Bu silahlar aktif bir cephaneliğin parçası değildi" "bunlar, 1980'lerde İran-Irak savaşı sırasında bir Irak programının kalıntılarıydı". [135]
Suriye İç Savaşı Düzenle
Çatışma sırasında sarin, hardal ajanı ve klor gazı kullanıldı. Sayısız can kaybı, özellikle 2013 Guta saldırıları olmak üzere uluslararası bir tepkiye yol açtı. Bir BM gerçek bulma misyonundan kimyasal silah saldırılarını soruşturması istendi. Dört vakada BM müfettişleri sarin gazının kullanıldığını doğruladı. [136] Ağustos 2016'da, Birleşmiş Milletler ve OPCW'nin gizli bir raporu, Beşar Esad'ın Suriye ordusunu Nisan 2014'te Talmenes ve Mart 2015'te Sarmin kasabalarına kimyasal silahlar (klor bombaları) atmakla suçladı. Ağustos 2015'te Marea kasabasında kükürt hardalı kullandığı için. [137] Ceyşülislam isyancı grubu 2016'da Halep'in Şeyh Maksud semtinde Kürt milislere ve sivillere karşı klor gazı veya başka maddeler kullanmıştı. [138]
Amerika Birleşik Devletleri ve Avrupa Birliği de dahil olmak üzere birçok ülke, Suriye hükümetini çeşitli kimyasal saldırılar düzenlemekle suçladı. 2013 Guta saldırıları ve uluslararası baskının ardından Suriye, Kimyasal Silahlar Sözleşmesi'ni kabul etti ve Suriye'nin kimyasal silahlarının imhası başladı. 2015 yılında BM misyonu, daha önce bildirilmemiş sarin bileşikleri izlerini ifşa etti [ tartışmalı - tartışmak ] bir "askeri araştırma sitesinde". [139] Nisan 2017 Khan Shaykhun kimyasal saldırısından sonra ABD, Suriye hükümet güçlerine karşı ilk saldırısını başlattı. 14 Nisan 2018'de ABD, Fransa ve Birleşik Krallık, Duma'daki bir kimyasal saldırının ardından Suriye'deki Barzah bilimsel araştırma merkezi de dahil olmak üzere birçok hükümet tesisine bir dizi ortak askeri saldırı düzenledi.
Pek çok terör örgütü için, eğer mevcutsa, kimyasal silahlar bir saldırı modu için ideal bir seçim olarak kabul edilebilir: ucuz, nispeten erişilebilir ve taşınması kolaydır. Yetenekli bir kimyager, öncüller mevcutsa çoğu kimyasal maddeyi kolayca sentezleyebilir.
Temmuz 1974'te, kendilerini Amerika'nın Uzaylıları olarak adlandıran bir grup, bir yargıcın, iki polis komiserinin ve komiserin arabalarından birinin evlerini başarıyla bombaladı, iki apartman binasını yaktı ve Los Angeles Uluslararası Havalimanı'ndaki Pan Am Terminalini bombalayarak öldü. üç kişi ve sekiz kişi yaralandı. Muharem Kurbegoviç adında tek bir yerleşik uzaylı olduğu ortaya çıkan örgüt, bir sarin kaynağının yanı sıra AA1, AA2, AA3 ve AA4S adlı dört benzersiz sinir gazı geliştirdiğini ve sahip olduğunu iddia etti. Kurbegoviç Ağustos 1974'te tutuklandığında hiçbir ajan bulunmamakla birlikte, bir sinir ajanı üretmek için gerekli olan bileşenlerin "biri hariç hepsini" edindiği bildirildi. Dairesinde yapılan aramada, fosgen için öncü maddeler ve 25 pound sodyum siyanür içeren bir varil de dahil olmak üzere çeşitli malzemeler ortaya çıktı. [140]
Teröristler tarafından genel bir sivil nüfusa karşı ilk başarılı kimyasal madde kullanımı, 27 Haziran 1994'te, Japonya merkezli apokaliptik bir grup olan ve gezegeni yok etmenin gerekli olduğuna inanan Aum Shinrikyo'nun Japonya'nın Matsumoto kentinde sarin gazı saldığı ve sekiz kişiyi öldürdüğü zamandı. ve 200'e zarar verdi. Ertesi yıl, Aum Shinrikyo Tokyo metro sistemine sarin saldı, 12 kişi öldü ve 5.000'den fazla kişi yaralandı.
29 Aralık 1999'da, Rus kuvvetlerinin Grozni'ye taarruza başlamasından dört gün sonra, Çeçen teröristler kasabada iki klor tankını patlattı. Rüzgar koşulları nedeniyle, hiçbir Rus askeri yaralanmadı. [141]
11 Eylül 2001'de ABD'nin New York City ve Washington D.C. kentlerine yönelik saldırıların ardından saldırılardan sorumlu El Kaide örgütü radyolojik, biyolojik ve kimyasal silahlar elde etmeye çalıştıklarını açıkladı. Ağustos 2002'de CNN kablolu televizyon ağı tarafından, diğer şeylerin yanı sıra, üç köpeğin bariz bir sinir gazı tarafından öldürülmesini gösteren geniş bir video kaset arşivi elde edildiğinde, bu tehdit büyük bir güvenilirlik kazandı. [142]
26 Ekim 2002'deki bir terörle mücadele saldırısında, Rus özel kuvvetleri, Moskova tiyatro rehine krizini sona erdiren Çeçen teröristlere yönelik bir saldırının habercisi olarak kimyasal bir madde (muhtemelen KOLOKOL-1, aerosolize bir fentanil türevi) kullandı. Baskın sırasında 42 terörist ve 850 rehineden 120'si öldürüldü. Kimyasal ajanın kullanılması, teröristleri seçici olarak hedef almanın bir yolu olarak haklı görülse de, 100'den fazla rehineyi öldürdü.
2007'nin başlarında, Irak'ta klor gazı kullanan çok sayıda terörist bombalama olayı rapor edilmişti. Bu saldırılar 350'den fazla insanı yaraladı veya hasta etti. Bombardıman uçaklarının Irak'taki El Kaide [143] ile bağlantılı olduğu ve klor tankerlerine kadar çeşitli boyutlarda bombalar kullandığı bildiriliyor. [144] Birleşmiş Milletler Genel Sekreteri Ban Ki-moon, saldırıları "ülkede açıkça paniğe ve istikrarsızlığa yol açma amaçlı" olarak kınadı. [145]
NS Boğucu, Zehirli veya Diğer Gazların Savaşta Kullanımının Yasaklanması ve Bakteriyolojik Savaş Yöntemleri Protokolüveya Cenevre Protokolü, savaşta kimyasal ve biyolojik silahların kullanılmasını yasaklayan uluslararası bir anlaşmadır. 17 Haziran 1925'te Cenevre'de uluslararası hukukta imzalanan ve 8 Şubat 1928'de yürürlüğe giren bu antlaşma, kimyasal ve biyolojik silahların "uygar dünyanın genel kanı tarafından haklı olarak kınandığını" belirtiyor. [146]
Kimyasal Silahlar Sözleşmesi Düzenle
Uluslararası Hukukta en son silah kontrolü anlaşması, Kimyasal Silahların Geliştirilmesi, Üretimi, Stoklanması ve Kullanımının Yasaklanması ve İmha Edilmesine Dair Sözleşmeveya Kimyasal Silahlar Sözleşmesi, kimyasal silahların üretimini, stoklanmasını ve kullanılmasını yasaklar. Merkezi Lahey'de bulunan hükümetler arası bir kuruluş olan Kimyasal Silahların Yasaklanması Örgütü (OPCW) tarafından yönetilmektedir. [147]
İkinci Dünya Savaşı Sırasında Kullanılan En Büyük 8 Yıkım Silahı
20. yüzyıl, iki Dünya Savaşı ve dünyanın dört bir yanındaki bölgeleri kapsayan birkaç aralıklı çatışma ile insanlığın yıkıcı dönemlerinden biri olarak kolayca göze çarpıyor. Ve bu tür kitlesel yıkım, ironik bir şekilde teknolojinin gelişmesiyle sağlandı. Muhtemelen hiçbir şey, teknolojik ilerlemenin bu “karanlık tarafını”, silahlar, silahlar ve silahlar gibi savaştan ilham alan insan yapımı örneklerden daha iyi özetleyemez. Bu amaçla, mühendislik dehası ile acımasız barbarlık arasındaki boşluğu dolduran İkinci Dünya Savaşı'ndan kalma sekiz süper ağır silahı inceleyelim.
1) Todt Pil –
3,5 m kalınlığında betonarmeden yapılmış sağlam sığınak benzeri yapılardan (kazamatlar olarak da bilinir) çıkan sağlam silahlar, Todt Bataryası, İkinci Dünya Savaşı'nın orta aşamalarında Almanlar tarafından benimsenen savunma stratejisini her şekilde simgeliyordu. Müttefik işgaline karşı bir savunma olarak geniş bir kıyı tahkimatı siperini gerektiren Atlantik Duvarı'nın büyük bir bileşeni olarak ortaya çıkan batarya, 380 mm kalibrelik Krupp toplarıyla donatılmış dört kazamattan oluşuyordu.
Bu topların tamamı 55,7 km'lik önemli bir menzile sahipti ve bu sayede kartuşları Britanya'nın kıyı bölgelerine kadar ulaşabiliyordu. Aslında, tesisin silahları ünlü Alman zırhlıları Bismarck ve Tirpitz'in silahlarını kopyaladı. Ancak garip bir şekilde, Todt hiçbir zaman tam kapasitesine alışamadı ve 1944'ün sonlarında İngiliz-Kanada birlikleri tarafından başarıyla ele geçirildi.
2) Karl-Gerät –
Almanca'da 'Karl Cihazı' anlamına gelen Karl-Gerät, insan tarafından şimdiye kadar yapılmış en büyük kendinden tahrikli yıkım makinesiydi. 11.15 m (37 ft) uzunluğa ve 124 ton ağırlığa sahip devasa mekanizma, 3.16 m (10 ft'den fazla) genişliğe sahip eşit derecede korkunç bir namluya sahipti. Bu tür obüslerden yedi tanesi Alman askeri teknoloji grubu Rheinmetall tarafından yapıldı ve altı tanesi Rus, Polonyalı ve Müttefik muhaliflere karşı savaş eylemi gördü. 600 mm kalibrelik kasalı şarjlı mermilere gelince, 2 ton ağırlığındaki mermilerin maksimum atış menzili yaklaşık 10 km idi.
Ancak, Karl-Gerät'ın saatte sadece 10 km'ye varan azami hızıyla, "aracın" ağırlığı bir dezavantajdı. Ayrıca, devasa obüsün 21 kişilik bir mürettebat tarafından yönetilmesi gerekiyordu ve bir dizel motorla doldurulduğunda yaklaşık 60 km'lik bir maksimum operasyonel menzile sahipti.
3) Obusier de 520 model 1916 –
Model adında belirtilen yıldan da anlaşılacağı gibi, devasa Fransız demiryolu obüsü, ilk olarak 1916'da Birinci Dünya Savaşı sırasında (Schneider et Cie'nin en büyük mühimmat parçası olarak) tasarlandı - ancak tek bir mermi ateşlemedi. devam eden çatışma. İşin garibi, silah neredeyse 24 yıl sonra 1940'ta Fransa'yı işgalleri sırasında Almanlar tarafından ele geçirildi ve ardından kötü şöhretli Stalingrad kuşatması sırasında Nazi Alman silahı olarak kullanıldı.
Elektrikle çalışan mekanizma, toplam uzunluğu 30,38 m (99,7 ft), 263 ton ağırlığı ve 11.9 m (39 ft) namlu uzunluğu ile en hafif tabirle devasaydı. Böyle "gürültülü" boyutlardan beklendiği gibi, mermiler 520 mm kalibreye ve 1.400 kg'ın üzerinde ağırlığa sahipti. Ve devasa ölçeğine rağmen, top 6 dakikada sadece bir mermiyi yerinden oynatabiliyordu ve maksimum menzili yaklaşık 17 km idi.
4) Krupp 28 cm-Kanone 5 (E) –
Taktik 'yeteneğine' uyan, gelişmiş mühendisliğe sahip çok az silahtan biri olan Krupp 28-cm-Kanone 5 veya K5, 21,5 m (71 ft) uzun namlulu ağır bir demiryolu silahıydı. "Vögele Döner Tabla" olarak bilinen şeyi kullanan devasa silah, 360 derece dönebilme kapasitesine sahipti - bu da şüphesiz taktik değerine katkıda bulundu.
Krupp K5 ailesinin 'Anzio Annie'si, 50.000'den fazla askerin İtalya'da Anzio, İtalya'da amfibi çıkarmalarını yaptığı Müttefik birliklerine karşı özellikle başarılıydı. Aslında, birçok kaynağa göre, istila çabası neredeyse 3 ay boyunca durma noktasına getirildi - 250 kg ağırlığındaki 283 mm'lik devasa mermilerini 64 km'lik bir menzilde ateşleyen 218 tonluk devasa topun önemli yardımı ile!
5) 1938 Demiryolu tabancası TM-3-12 –
Çok ilginç bir askeri örnek - Sovyet yapımı 1938 Demiryolu silahı TM-3-12, aslında batık savaş gemisi Imperatritsa Mariya'da bulunan kurtarılmış 1907 deniz silahından inşa edildi. Bu devasa mühimmat, 1940'taki eşzamanlı Sovyet-Finlandiya savaşı sırasında harekete geçti ve aynı zamanda Soğuk Savaş'ın sonunda 1991'e kadar Sovyet ordusuna hizmet etme ayrıcalığına sahipti.
Bazı silahlar da İkinci Dünya Savaşı sırasında Almanlar tarafından ele geçirildi. Bu silahlar daha sonra Manş Denizi'ndeki Guernsey adasına kadar nakledildi. Silahın görkemli özelliklerine gelince, TM-3-12'nin 13 m (43 ft) taret uzunluğu vardı ve 314 kg'lık 305 mm kalibreli mermileri yaklaşık 43 km'ye kadar ateşleyebiliyordu.
6) Schwerer Gustav –
Basitçe söylemek gerekirse, Schwerer Gustav hala insanlık savaşında kullanılan en büyük kalibreli yivli silah olmaya devam ediyor! Krupp Industries tarafından tasarlanan, 47,3 m (155 ft) uzunluğunda, 7,1 m (23 ft) genişliğinde ve 11,6 m (38 ft) yüksekliğinde, toplam 135.500 fit küp hacminde devasa bir savaş aletiydi. Sivastopol Kuşatması sırasında, namlusu sadece 48 mermi atılarak aşınmışken idareli olarak kullanıldı.
Hulking makinesi aynı zamanda 1.350 ton ağırlığıyla dünyanın en ağır topçu rekorunu da elinde tutuyor. Şaşırtıcı olmayan bir şekilde, Schwerer Gustav, 32,5 m (106 ft) uzunluğundaki namlusu ve 47 km'lik bir atış menzili ile 7,5 tonun üzerinde 800 mm'lik mermileri ateşleyebilir.
7) V-3 topu –
Schwerer Gustav'ın devasa yapısal kapsamına sahip olmasa da, V-3 (Vergeltungswaffe 3), 130 m'lik (430 ft) geniş uzunluğuyla bunu fazlasıyla telafi etti. Tüm silahlanma, ikinci bir itici şarjın, ateşlenen merminin hızını önemli ölçüde artırabileceği çoklu şarj işlemine dayanıyordu.
165 km menzile sahip süper silah, başlangıçta Londra'nın İngiliz Kanalı üzerinden özel bombardımanı için planlanmıştı ve bu nedenle kuzey Fransa'da Pas-de-Calais'e yerleştirildi. Ancak Müttefik kuvvetlerden gelen dikkatli bombalama baskınları, topçuların uygun bir şekilde işlev görme kapasitesini devre dışı bıraktı. Bununla birlikte, benzer bir model, savaşın sonraki aşamalarında Lüksemburg'un uzun menzilli bombardımanı için kullanıldı (bu, 140 kg bireysel ağırlıklara sahip 150 mm kalibreli mermilerle yapıldı).
8) Haubitze M1 –
Süper ağır bir obüs olarak sınıflandırılan Haubitze M1, Fransa, Belçika, Polonya ve Rusya dahil olmak üzere İkinci Dünya Savaşı'nın birçok tiyatrosunda hareket halinde görüldü. Çift geri tepme mekanizması ve çift bileşenli vagonuyla gösterişli olan 75 tonluk mühimmatın önemli bir namlu uzunluğu 8 m (26 ft) ve yaklaşık 21 km'lik bir atış menzili vardı.
Obüs odaklı özellikleri göz önüne alındığında, Haubitze M1, uzun süreli kuşatma eylemleri için özel olarak tasarlanmış 356 mm'lik büyük kalibreli mermiler için kullanıldı. Bu amaçla, silahın Sivastopol saldırısı, Leningrad Kuşatması ve Varşova Ayaklanması gibi ünlü arenalarda yeterince rol oynaması şaşırtıcı değil.
Makale ilk olarak kardeş sitemiz HEXAPOLIS'te yayınlandı.
Nazi Almanyası'nın En Ölümcül 5 Savaş Silahı
Müttefiklerin savaşta yüzleşmek istemedikleri katil silahlar.
Nazi Almanyası'nın II. Dünya Savaşı'ndaki kuvvetleri, herhangi bir savaşta en zorlu alanlardan bazılarıydı. Alman bilimi, mühendisliği ve modern seri üretim teknikleri ile desteklenen bu, yüksek düzeyde mekanize edilmiş yeni bir savaş türüydü. Sadece yirmi yıl önce Büyük Savaş'ta savaşan silahlı kuvvetlerden daha hızlı ve ölümcül, daha yavaş hareket eden düşmanları alt etti ve Almanya'nın bütün bir kıtayı boyun eğdirmesine yardımcı oldu. İşte bildiğimiz Batı medeniyetini neredeyse sona erdiren beş Alman savaş teknolojisi örneği.
Panzerkampfwagen VI (Kaplan Tankı)
Tankın hızlı, sert vuruşlu, ölümcül bir savaş arabası olarak modern ünü, büyük ölçüde Alman Ordusunun İkinci Dünya Savaşı'nın ilk yıllarında tankı kullanmasına bağlıdır. İlk olarak I. Dünya Savaşı'nda İngilizler tarafından icat edilmesine rağmen, Wehrmacht ve SS, tankı mantıksal sonucuna götürdüler, bunu yaparken savaşın sarkaçını savaşın baskın biçimi olarak savunmadan saldırıya geri döndürdüler.
Alman tank kuvvetlerinin büyük kısmı Panzerkampfwagen III ve IV gibi daha küçük tanklardan oluşsa da, Panzerkampfwagen VI veya Tiger tankı, zırhlı savaş alanında belirleyici faktör olacak şekilde tasarlandı. Elli dört tonda, çağdaş tanklardan çok daha büyüktü ve kalın zırhı ve seksen sekiz milimetrelik ana topuyla birlikte Tiger'ı sözde "ağır" bir tank haline getirdi. 1942'de piyasaya sürülen Tiger'ın KwK 36 topu, savaş sırasında inşa edilmiş herhangi bir seri üretim Müttefik tankının içini boşaltabilir ve tankın kalın zırhlı postu, Müttefiklerin çoğu tanksavar mermisini savuşturabilirdi.
Kaplanlar, ağır tank taburları halinde organize edildi ve Alman Ordusu komutanları tarafından en çok ihtiyaç duyulan yerlere konuşlandırıldı. Sonuç olarak, genel bir taarruzda ateş gücü yerine koruma ve hareketliliğe öncelik veren diğer Alman tanklarının aksine, Tiger, tipik olarak aklında belirli hedefler olduğu için ateş gücüne ve hareketliliğe karşı korumayı vurguladı.
Messerschmitt Bf 109 avcı uçağı
Messerschmitt Bf 109, İkinci Dünya Savaşı'nın en ölümcül savaşçısıydı. 1930'ların ortalarında efsanevi uçak tasarımcısı Willy Messerschmitt tarafından tasarlanan, savaşlar arası unutulabilir Alman savaşçılarından oluşan bir kapma çantasını monokok bir gövde, geri çekilebilir iniş takımı ve kapalı bir kokpit içeren yeni bir tasarımla değiştirdi.
Erken Bf109A modelleri İspanya İç Savaşı'nda görev yaptı. Otuzlu yılların sonlarında, Alman yeniden silahlandırması tüm hızıyla devam ediyordu ve Me109, yavru kuş Luftwaffe'nin ana savaşçısı oldu. Hızlı ve manevra kabiliyetine sahip olan bu araç, iki adet .51 kalibrelik ağır makineli tüfek ve bir adet yirmi milimetrelik topa sahip olduğu için sert bir vuruştu.
Bf109A ve Luftwaffe, tüm Avrupa, Kuzey Afrika ve Avrupa Rusya'da görev yaptı ve Kraliyet Hava Kuvvetleri hariç, 1943'e kadar diğer tüm hava kuvvetlerine hakim oldu. Bf109 ve onun savaş zamanı varyantları, Adolph Galland, Werner Molders ve Johannes Steinhoff gibi pilotlar da dahil olmak üzere, savaşın en seri aslarına sahipti. Genel olarak, her türden 33.984 Bf109, Alman ve Çek fabrikaları tarafından üretildi. İronik olarak, Bf-109'un bir çeşidi olan Çek Avia 199, 1940'ların sonlarında embriyonik bir İsrail Hava Kuvvetleri ile görev yaptı.
MG-42 Makineli Tüfek
Mürettebatın kullandığı makineli tüfek, Birinci Dünya Savaşı'nın yüksek ölüm oranına önemli bir katkıda bulundu ve iki savaş arası Alman Ordusu, küçük olmasına rağmen, ağırlığının üzerinde yumruk atmasına yardımcı olmak için oldukça etkili makineli tüfeklere sahip olmasını sağladı. 1934'te kabul edilen MG-34 makineli tüfek hafifti, dakikada 1.200 mermiye kadar son derece yüksek bir ateş hızına sahipti ve savaş alanında hızlı namlu değiştirme yeteneğine sahipti - piyade destek makineli tüfek için bir zorunluluktu.
Ne yazık ki, MG-34 bir savaş alanı silahından çok bir saat gibi yapıldı ve sonuç olarak üretici Rheinmetall talebi karşılayamadı. 1942'de tanıtılan MG-42, tasarımı daha kolay seri üretilebilecek bir şeye dönüştürme girişimiydi ve nihayetinde dört yüz bin adet üretildi. MG-42'nin yüksek atış hızı, özellikle Doğu Cephesi'ndeki hareketli rezervlerle desteklenen güçlü noktalar olmak üzere savunma savaşlarında oldukça faydalı oldu.
Alman küçük silah doktrini, piyade silahının değil, MG42'nin piyade ateş gücünün temeli olduğuna inanıyordu. Daha yavaş ateş eden Karabiner 98k sürgü mekanizmalı tüfeklerle donanmış piyade, makineli tüfeği destekledi. Buna karşılık, ABD Ordusu makineli tüfeklere daha az önem verdi, karşılaştırılabilir bir Alman birimine göre daha az sayıda savaşırken, aynı zamanda yarı otomatik M1 Garand ve M1918 Browning Otomatik Tüfek ile genel ateş gücünü artırdı.
Alman Donanması (Kriegsmarine), II. Dünya Savaşı'nda Alman ordusunun baskın kolu değildi. Alman Açık Deniz Filosunun tekrarı olmayacaktı. Sonuç olarak, sınırlı kaynaklarını geleneksel denizcilik düşmanı Kraliyet Donanması'nda en etkili olana odaklamak zorunda kaldı. Fransız Donanması'na tepki Alman Ordusu iken, Birleşik Krallık ile savaşmak bir deniz tepkisi gerektiriyordu.
Ama sermaye gemileri olmadan, Almanya savaşı Atlantik'e nasıl götürecekti? cevap şuydu Unterseebootveya U-bot denizaltısı. U-Boatlar, I. Dünya Savaşı'nda oldukça başarılı olmuştu ve Kriegsmarine, II. Bu, 1939 ve 1945 yılları arasında toplam 14,1 milyon tonluk 2.779 Müttefik gemisini batıran U-botları ile bir kez daha başarılı oldu. En başarılı U-botu, U-48, elli bir gemi batırdı. Bu, üç modern Nimitz sınıfı uçak gemisine eşdeğer olan 306.874 ton Müttefik nakliyesi anlamına geliyordu.
Denizaltı harekatı Müttefikleri Atlantik boyunca birliklerin ve savaş malzemelerinin akışını yavaşlatmaya ve koruma için konvoylar halinde nakliye düzenlemeye zorlamakla kalmadı, aynı zamanda kronik gıda maddeleri ve diğer mal kıtlığı çeken İngiliz sivil nüfusunu da etkiledi. Başlangıçta güçlü olan U-botlar, sonunda Müttefik karşı önlemleri tarafından geçersiz kılındı ve nihayetinde Kuzey Amerika ile Batı Avrupa arasındaki iletişim hatlarını kesmede başarısız oldu. Almanya'nın denizaltı gücü ağır bir şekilde kaybetti - İkinci Dünya Savaşı sırasında 765 denizaltı kaybedildi.
panzerfaust
Almanya'nın modern savaş alanında çok sayıda tank kullanması Pandora'nın kutusunu açtı. Birkaç yıl içinde Müttefik kuvvetler bu iyiliğe karşılık vereceklerdi ve birdenbire çok sayıda İngiliz, Amerikan ve Sovyet tankıyla karşı karşıya kalan Alman Ordusu oldu. Alman kuvvetlerinin kalitesi düştükçe ve Müttefik kuvvetlerin sayısı arttıkça, Wehrmacht savaş alanını tank öldürücü ateş gücüyle doyurmak için ucuz ve ucuz bir yola ihtiyaç duydu. Sonuç: Panzerfaust.
Panzerfaust, etkili bir tanksavar silahı için inanılmaz derecede basitti. Tek atışlı, geri tepmesiz bir silah olan bu silah, tek kullanımlık metal bir boruya bağlı büyük, yumurta şeklinde bir savaş başlığına sahipti. İlkel tetik, siyah barut yakıtını ateşleyerek savaş başlığını otuz yarda etkili bir menzile gönderdi. Şekillendirilmiş şarj savaş başlığı, 7.9 inç'e kadar şaşırtıcı bir nüfuz etme kabiliyetine sahipti ve bu da onu herhangi bir Müttefik tankını yok edebilecek hale getirdi.
Panzerfaust herkesi, hatta savaşın sonlarında Alman Ordusuna sürüklenen yaşlı adamları ve çocukları bile potansiyel bir tank katili yaptı. Bu yeni kısa menzilli, son çare silahın piyasaya sürülmesi, Müttefik tank mürettebatını, çekilen silahlar gibi güçlü tanksavar savunmalarına sahip olmayan Alman piyadeleri konusunda daha temkinli hale getirdi. Berlin Savaşı sırasında, bazı Sovyet tankerleri, şekillendirilmiş şarj savaş başlığını zamanından önce patlatmanın tanklarını kurtaracağını umarak tanklarına yatak yayları bile kaynakladılar - ABD Ordusunun onlarca yıl sonra Stryker zırhlı üzerinde "çıta zırh" olarak adlandırılan bir taktikle kullandığı bir taktik. Araçlar.
Kyle Mizokami, San Francisco merkezli bir savunma ve ulusal güvenlik yazarıdır. Diplomat, Dış politika, Savaş Sıkıcıdır ve Günlük Canavar. 2009'da savunma ve güvenlik blogunu kurdu. Japonya Güvenlik Saati. Onu Twitter'da takip edebilirsiniz: @KyleMizokami.
resim: Kaplan 131. Wikimedia Commons/Creative Commons/Simon Quinton
İkinci Dünya Savaşı'ndan Kötü Tasarlanmış Beş Silah
9 Haziran 1940'ta Alman askerleri tarafından Maginot Hattı üzerinde saldırıya uğrayan bir kale.
Claire Barrett
27 Mayıs 2021
1. Büyük Panjandrum
Nevil Shute, popüler romanın yazarı Sahilde, Alice gibi bir kasaba, İkinci Dünya Savaşı sırasında bir havacılık mühendisi olarak kalemini ve kağıdını ay ışığına bıraktı.
Belki de yazıya bağlı kalmalıydı çünkü yarattığı Büyük Panjandrum, belki de II. Dünya Savaşı'ndan çıkan en kötü düşünülmüş silahlardan biriydi.
Bir çift 10 fitlik ahşap tekerlekten oluşan, aralarındaki aks, 2 tonluk bir TNT tamburunu içeriyordu. Teoride, Panjandrum bir Normandiya sahil başının hemen yanındaki bir çıkarma gemisinin rampasından fırlatılacaktı, "bundan itibaren 60 mil hızla sahile kükreyecek ve Atlantik Duvarı savunmasına çarparak tank büyüklüğünde bir delik açacaktı. tahkimatlar…. Onu iten, her bir tekerleğin çevresinde 70 katı yakıtlı roketti ve tüm olayı çılgın bir Catherine tekerleği havai fişek gibi döndürdü” diye yazıyor tarihçi Stephan Wilkinson.
Gerçekten, ne ters gidebilir ki? Ama çok daha gerçek anlamda, ne yanlış gidemezdi ki? Neyse ki film, ilk ve son deneme çalışması sırasında Büyük Panjandrum'u sergilemeye devam ediyor.
Panjandrum hız kazanırken, İngiliz sahilinde kontrolsüz bir şekilde yuvarlanıp yalpalarken bir kaos sahnesi ortaya çıkıyor. Generaller, amiraller ve sokak köpekleri, kıvılcımlar ve roketler kontrol edilemeyen devasa bir çarktan biraz daha fazlasına kadar uçarken bölgeden kaçarken görülebilir. Bu gürültü patladıktan sonra, Panjandrum kendi tarafına geçti, sonra hemen patladı ve parçalandı.
Şaşırtıcı olmayan bir şekilde, Panjandrum hiçbir zaman eylemde kullanılmadı.
2. Maginot Hattı
Kötü tasarlanmış fikirlerin bir listesini yapmak ve Maginot Çizgisini dahil etmemek mümkün değildir. Savunma yapısının gelişimi, Birinci Dünya Savaşı'ndan sonra, yaralanan Fransa ulusunun bir saldırı savaşı kavramından ziyade savunmaya odaklanmasıyla başladı.
Beton tahkimat hattı ve birbirine bağlı geniş bunker kompleksleri, havadan bombalamalara ve tank ateşine karşı aşılmazdı. Öncelikle La Ferté kasabasından Fransa'nın Almanya sınırındaki Ren Nehri'ne koşarken, tek bir sorun vardı…
Almanlar sadece etrafından dolandı.
3. Heinkel He 177 GREIF
Adolf Hitler bir keresinde öfkeyle "Bu çöp uçağı, muhtemelen şimdiye kadar üretilmiş en büyük hurda parçası," dedi. Uzakta değildi. Mekanik problemler Heinkel'i dört yıl boyunca rahatsız etti ve savaşın sonuna doğru üretime zar zor uygun ilan edildi. "O zamana kadar," diye yazıyor Stephan Wilkinson, "uzun menzilli, dört motorlu bir Luftwaffe bombardıman uçağına gerek yoktu."
Uçak, her kanatta muazzam yapısal talepler getiren 3 tonluk motorlarla donatıldı. Pek çok HE 177'nin uçuşun ortasında dağılması kimseyi şaşırtmadı. Bir süre havada kalmayı başaranlar genellikle hızla alev aldı.
Nazi fabrikaları 1.100'den fazla He 177 üretti ve sonuçta tam bir zaman, malzeme ve para kaybı oldu.
4. Panzer VIII Maus
Başka bir Nazi başarısızlığı, mamut Panzer VIII'i içeriyor Maus. 8 mil gibi muazzam bir hızda çalkalanan, Maus ateş gücü ve zırh için kesinlikle her türlü hareketliliği takas etti. Düşman mermileri sadece tankın zırhından sekerken, hantal Maus savaş durumlarında gerçek bir işlevi yoktu.
Spor otomobil şöhreti Ferdinand Porsche tarafından tasarlanan kişi, Porsche'nin Nazilere karşı destansı bir şaka yapıp yapmadığını merak ediyor.
Savaşın sonunda sadece iki prototip üretildi, bir tanesi taretini ve silahını asla alamadı.
5. Yarasa Bombaları
Pearl Harbor'daki Japon saldırısının şok edici haberini aldıktan kısa bir süre sonra diş hekimi Dr. Lytle S. Adams'ın aklına bir fikir geldi. "Bu milyonlarca yarasa, yangın bombalarıyla donatılıp uçaklardan atılamaz mı? Böyle bir yangın bombası saldırısından daha yıkıcı ne olabilir?” 1948'deki bir röportajda hatırladı.
Aramızda kim bir yarasa görmedi ve hemen “patlayıcılar” düşündü?
Adams'ın yüksek mevkilerde arkadaşları olduğu için - yani First Lady Eleanor Roosevelt - tavşan beyinli şema tasarım zemininde ölmedi. ABD Ordusu tarafından finanse edildi.
Oradan Adams, yarasalara küçük zamanlayıcı kontrollü bombalar ekleme fikrini geliştirdi. Amaç, yarasaları serbest bırakmak ve daha sonra patlayacakları binaların içine saklanmalarını sağlamaktı.
Military Times için Caitlin O'Brien'a göre, 1943'te Ordu binlerce Meksikalı serbest kuyruklu yarasayı kış uykusuna yatırmaya başladı.
Ordu, yarasaların çözülmesi için zamana ihtiyaç duyduğunu unuttu ve birçok yarasa ölüme daldığı için serbest bırakılmaları beklendiği gibi gitmedi.
İkinci test, yarasa bombalarının işe yaradığı gerçeğiyle biraz daha iyi gitti, ancak yaratıklar kontrol edilemez olduklarını kanıtladılar ve Carlsbad Yardımcı Alanındaki bir Ordu kışlasını, bir kontrol kulesini ve diğer çevre binaları havaya uçurmayı başardılar.
"Bu barikatlardan sonra," diye yazıyor O'Brien, "Ordu projeyi Deniz Kuvvetlerine devretmeye karar verdi ve bu da onu Deniz Piyadeleri'ne devretti. İki milyon dolar ve 6.000'den fazla yarasadan sonra, Deniz Piyadeleri planı atom bombası lehine bıraktı."
5. Efsanevi Nazi Kan Süzülmüş “Blutfahne” BayrağıAdolf Hitler, 1935'te SA üyelerini gözden geçiriyor. Ona Blutfahne ve onun taşıyıcısı SS-Sturmbannführer Jakob Grimminger eşlik ediyor.
Hitler'in çok sevdiği kutsal bir kalıntı olan efsanevi Nazi kanlı Blutfahne bayrağının yeri bilinmiyor.
Bayrağın gerçek varlığı ve ona ne olduğu hakkında anlaşmazlıklar oldu.
Hitler, Swastika bayrağını kendisi tasarlamıştı ve bu, önemli bir Nazi sembolü haline geldi.
Ortasında beyaz bir daire ve gamalı haç bulunan kırmızı bayrak, 1923'te Münih'teki Birahane Darbesi girişimi sırasında kanla kaplandı.
Münih polisi tarafından durdurulduklarında SA'nın kahverengi gömlekleri onu merkeze taşımıştı.
Münih polisi Nazilere ateş açtığında, bayrak taşıyıcısı vuruldu ve bayrağı düşürdü.
Bayrağın yanında yürüyen başka bir SA adamı da birkaç kurşunla vuruldu ve öldüğünde üzerine düştü ve bayrağı kanıyla lekeledi.
Yaralı bayrak taşıyıcısı Heinrich Trambauer'in kana bulanmış bayrağı aldığı ve ceketine sakladığı bir arkadaşının evine koştuğu iddia edildi.
Hitler'e daha sonra, Landsberg hapishanesinden serbest bırakılmasının ardından yeni bir personele bağlı olan bayrak verildi.
Sürtüşme sırasında ölen 16 Nazi'yi anmak için dekoratif bir kaplama ve gümüş bir kol vardı.
Bayrağın kurumuş insan kanının herhangi bir rengini göstermemesine ve Kasım 1923'te taşınan bayrakla aynı durumda olmamasına rağmen efsane kaldı.
Hitler bayrağı her yıl Nürnberg mitinglerinde sergiledi ve diğer bayrakları ve gamalı haçları kutsamak için kutsal bayrağı bir elinde tuttu. Münih'te Nazi Partisi'nin genel merkezi olan Brown House'da tutulduğu zamanlar da oldu.
En son Ekim 1944'te Heinrich Himmler için yapılan Volkssturm indüksiyon töreninde halka açık olarak görüldü.
Başlangıçta Müttefikler bayrağın Münih bombalamaları sırasında yok edildiğine inanıyorlardı, ancak daha sonra bundan şüphelendiler.
O zamandan beri birçok kişi bayrağa sahip olduğunu iddia etti, ancak gerçek olanın nerede olduğu hala bir sır olarak kalıyor.
Rusya'nın İkinci Dünya Savaşı Silahları: Hitler'i Döven 8 Ateşli Silah
Rusya'nın II. Dünya Savaşı'ndaki silahlarının çoğu efsanedir ve dünya çapında seri olarak üretildi, ancak bir gecede inşa edilmedi veya tasarlanmadı.
Sovyetler Birliği 1941'de Nazi Almanyası'nın işgaliyle karşı karşıya kaldığında, ordusu bir nesil önce Birinci Dünya Savaşı ve ardından gelen Rus Devrimi ve İç Savaşı sırasında taşınan aynı temel sürgü mekanizmalı tüfeği kullanıyordu.
Bununla birlikte, Kızıl Ordu zaten yeni küçük silahlar geliştirmeye çalışıyordu ve Büyük Vatanseverlik Savaşı'nın sonunda - İkinci Dünya Savaşı'nın Rus halkına etiketlendiği gibi - milyonlarca asker bu silahlarla donatılacaktı. Aynı zamanda, şimdiye kadar yaratılmış en kötü şöhretli ateşli silahların bazılarının gelişimini görecek olan Sovyet silah endüstrisini de canlandırmaya hizmet edecekti.
Sovyet küçük silahları her zaman biraz kaba ancak güvenilir oldukları biliniyordu. Ateşli silahlar her zaman en yenilikçi ve hatta en gelişmiş değildi, ancak iyi çalıştılar ve diğer silahların başarısız olacağı koşullarda çalıştılar. Bu küçük silahların bazıları o kadar güvenilirdi ki, Alman düşmanları genellikle ele geçirilen silahları kendilerine verilen silahlara tercih etti - bu özellikle PPSh-41 hafif makineli tüfek için geçerliydi.
Geliştirme, fiili işgalden önce başlamış olsa da, üretimin çoğu savaş zamanında yapıldı. Alman küçük silahlarının çok sıkı toleranslarda silah üretebilecek fabrikalarda üretilmesi gerekirken, Sovyet ateşli silahları küçük dükkanlarda ve hatta bazı durumlarda kuşatma ve tecrit altında üretiliyordu. Açıkça, Rusya'nın II. Dünya Savaşı'ndaki silahları, Hitler'in nihai yenilgisinde ve çöküşünde büyük bir etki yaptı. Moskova'nın yarattıklarının en iyilerinin listesi:
Mosin Nagent Model 1891 Tüfek
Muhtemelen şimdiye kadar üretilmiş en yaygın ateşli silahlardan biri (daha sonraki AK-47 hariç), 1891 ve 1965 arasında yaklaşık 37.000.000 üretildi. Tüfeğin ilginç bir geçmişi var, çünkü iki farklı tasarımcıdan iki tasarım ve özellik içeriyor. Rus İmparatorluk Ordusu'nda bir kaptan olan Sergei Ivanovich Mosin ve Belçikalı silah tasarımcısı Leon Nagant dahil. Her biri test için tüfek gönderdi ve Mosin'in tüfeği seçilirken, değiştirilmiş versiyon, sabit kutu dergisi ve şarjör yayı da dahil olmak üzere Nagant tasarımının önemli ayrıntılarını içeriyordu. Bu tüfek, Model 1891 olarak resmi olarak hizmete girdi ve 1892'de üretim başladı. Silah, 7.62x54mmR kartuşu ateşledi.
İlginç bir şekilde, yalnızca Belçikalı bir üreticinin tasarım özelliklerini içermekle kalmadı, aynı zamanda ilk 500.000 tüfek, Fransız silah fabrikası Manufacture Nationale d'8217Armes de Châtellerault tarafından üretildi. Tüfek, Rus-Japon Savaşı (1904-05) sırasında ateş vaftizine sahipti ve bu zamana kadar yaklaşık 3,8 milyon tüfek hizmete girdi. Sonuçlar karışıktı, ancak silah tarihçileri bunun daha büyük bir kısmının piyadelerin bu tüfekle uygun şekilde eğitilmemeleri olduğunu söylüyor.
Birinci Dünya Savaşı sırasında milyonlarca daha yapıldı ve başka bir benzersiz bükülmede, Rus talebi arzı çok geride bıraktı, öyle ki Rus hükümeti tarafından 1,5 milyon tüfek sipariş edildi ve Amerika Birleşik Devletleri'nde Remington Arms tarafından üretildi. Ek 1.8, New England Westinghouse tarafından daha da üretildi. Bu tüfeklerin çoğu, Devrim ve Brest-Litovsk Antlaşması'ndan önce Rusya'ya ulaşmadı ve bu nedenle asla Rus hükümetine teslim edilmedi. Bazıları 1918 ve 1919'da Rusya'ya gönderilen Amerikan ve İngiliz seferi kuvvetlerine verildi, ancak çoğu daha sonra ABD Ulusal Muhafızları ve YGG birimleri tarafından kullanıldı. Bu tüfekler, beklendiği gibi, koleksiyoncular tarafından yaygın olarak aranmaktadır.
Sovyetler Birliği'nin kurulmasıyla birlikte Mosin Nagant'ın üretimi arttı ve silahta birkaç değişiklik yapıldı.Temel M1891/30, namlunun “Dragoon varyasyonu” uzunluğuna yaklaşık 3.5 inç kısaltıldığını gördü. Bu, 1941'de ülke Almanlar tarafından işgal edildiğinde Sovyet birliklerinin standart silahı olacaktı. Savaş sırasında milyonlarca tüfek üretildi ve yaklaşık 17,4 milyon adet üretilerek tarihin en büyük seferber edilmiş ordusunun ana küçük kolu olarak kaldı. 1941'den 1945'e kadar. Çok sayıda varyasyon, özellikle keskin nişancı versiyonu ve 1944'te tanıtılan bir karabina versiyonu üretildi.
Pistolet-Pulemyot Shpagina, 1941 Haziran'ında savaş patlak verdiğinde geliştiriliyordu ve tabanca, ilginç bir şekilde ilk olarak 1934'te tasarlanan ancak yaygın olarak görülmeyen Rus silah tasarımcısı Georgi Shpagin'in PPD-40'ının devamıydı. Finlandiya ile Kış Savaşı'na kadar üretim. Bu silahın yeterince güvenilir olduğu kanıtlandı, ancak üretilmesi daha kolay bir varyasyona ihtiyaç vardı - bu PPSh-41 olurdu. PPD'nin yaklaşık 19.000'ine kıyasla, savaş sırasında yaklaşık altı milyon PPSh-41 üretildi. Böylece, PPSh-41, İkinci Dünya Savaşı'nın en yaygın olarak üretilen hafif makineli tüfek (Almanya'nın ürettiği bir milyon MP-40'a kıyasla) ve Rusya'nın II.
PPSh-41, PPD'de olduğu gibi, TT-33 Tokarev tabanca için geliştirilen 7.62x25mm tabanca kartuşunu ateşledi. Başlangıçta, tabancaya kendine özgü siluetini veren 71 yuvarlak tambur dergisi ile donatılmıştı ve daha sonra 35 yuvarlak kavisli bir kutu dergisi kullanıma sunuldu. İlginç bir şekilde, davul dergisi, yine 71 mermi tutan Fin M31 Suomi dergisinin bir kopyasıydı. PPSh-41 dayanıklıydı ancak kabaydı, ancak silah dakikada 900 mermi ateşleyebildiği için görünüş aldatıcı olabilir. Güvenilirliği nedeniyle, özellikle savaşın ikinci bölümünde Alman askerleri tarafından sıklıkla kullanıldı.
PPS (Pistolet-pulemjot Sudaeva) veya PPS-43, Alexei Sudayev tarafından daha da düşük maliyetli bir hafif makineli tüfek olarak geliştirildi. Keşif birimleri, araç ekipleri ve destek personeli ile kullanılmak üzere geliştirilmiştir. PPSh-41'den farklı olarak, PPS tamamen damgalı çelik sacdan yapılmıştır ve öncekinin yarısından daha kısa sürede işlenebilir. Leningrad Kuşatması sırasında küçük sayılarda hizmete girdi ve 1943'te tam üretim başladı. Bu ateşli silah modeli ayrıca, ilginç bir şekilde PPSh-41 kavisli şarjör ve PPS ile değiştirilemeyen, kavisli bir kutu şarjöründen 7.62x25 mm'lik tabanca mermisini kullandı. davul dergisini kullanamadı.
Samozaryadnaya Vintovka Tokarea (Tokarev Kendinden Yüklemeli Tüfek, Model 1940) veya SVT-40, genellikle "Sovyet'in M1 Garand'ı ele geçirmesi" olarak yanlış etiketlenmiştir. Bu tam olarak doğru değil, çünkü kısmen silah tasarımcısı Fedor Tokarev, tasarımı üzerinde esasen M1'in geliştirildiği gibi çalışıyordu. Dünyanın dört bir yanındaki askeri planlamacıların piyade için yarı otomatik bir tüfek geliştirmeye çalıştığını söylemek yeterli.
Tokarev'in tasarladığı silah ilk olarak 1938'de Mosin Nagant ile aynı 7.62x54mmR kartuşu kullanan SVT-38 olarak hizmete girdi ve ilk olarak Finlandiya ile Kış Savaşı'nda (1939-40) savaşta kullanıldı. Sonuçlar iyi değildi ve birliklerin tepkisi oldukça olumsuzdu. Askerler silahı çok uzun ve hantal buldu, bakımı zor ve hepsinden kötüsü, uygunsuz zamanlarda düşen çıkarılabilir bir kutu şarjörü vardı. SVT-38'de üretim durduruldu (toplamda yaklaşık 150.000 örneğin yapıldığı ve basıldığı bildirildi) ve tabanca yeniden tasarlandı ve SVT-40 olarak adlandırıldı. Daha hafifti ve daha da önemlisi, üretimi daha basitti.
Sovyetler Birliği, Mosin Nagant'ı SVT-40 ile değiştirmeyi planlamıştı ve kağıt üzerinde tüm tüfeklerin üçte biri bu model olacaktı. Ancak pek de komik olmayan bir olay meydana geldi – yani bir Alman işgali. Bu, yüz binlerce tüfeğin ele geçirildiğini gördü ve hizmet dışı bırakılan Mosin Nagant yeniden tanıtıldı. 1980'lerde piyasaya sürülmemiş gibi görünen pek çok SVT-40'ın piyasaya sürülmesinin nedeni de budur! SVT-40'ın üretimi savaşın sonunda beş buçuk milyona ulaşmış olsa da, silah Kızıl Ordu'nun taleplerini karşılayamadığı için savaşta daha önce üretildiğinin daha fazla olduğunu belirtmekte fayda var. Temel olarak sorun, Sovyetlerin üretimi kolay ve güvenilir bir silaha ihtiyaç duymasıydı ve SVT-40'ın ikisinin de olmadığı görüldü.
DP-28 Hafif Makineli Tüfek
Pulemyot Degtyaryova Pekhotny (Degtyaryov'un piyade makineli tüfeği), üstündeki büyük davul dergisi nedeniyle “pikapçı” lakabını kazandı. Büyük olasılıkla Lewis Gun'dan ilham alan bu hafif makineli tüfek (ve ışıkla, tek bir kişinin onu taşıyabileceği anlamına geliyordu, çünkü video oyunlarında gördüğünüz gibi kalçadan ateşlenemez) 1928'de tanıtıldı. diğer makineli tüfeklere kıyasla çok az parçalı basit bir tasarım kullandı. Diğer Sovyet küçük silahlarında olduğu gibi, oldukça sağlamdı ve kire gömülebilir ve çalışmaya devam edebilirdi. Aynı zamanda 7.62x54mmR kartuş kullandı (böylece daha ağır bir mermi yerine bir tüfek mermisi ateşlediği için hafif bir makineli tüfek) ve bir kayıştan ziyade tambur şarjöründen ateş etti.
Bununla birlikte, yeniden doldurulması da zor olan dergileri değiştirmek daha uzun sürdüğü için dergi büyük bir dezavantaj olduğunu kanıtladı. Her şarjörde sadece 47 mermi ile, silahların atıcı için sınırlı miktarda mühimmatı vardı, ancak adalet içinde, bu hala American Browning Automatic Rifle'ın 20 mermi şarjöründen veya İngiliz Bren Gun'un 30 mermi şarjöründen daha büyüktü. Bren'den farklı olarak, DP-28 değiştirilebilir bir namluya sahip değildi, bu nedenle ateşli silahın daha düşük atış hızı ve şarjör değiştirme süresi namlunun aşırı ısınma riskini azaltmaya yardımcı oldu.
Maksim M1910
Maxim aslında ilk pratik "makineli tüfek" idi ve Rus İmparatorluk Ordusu, Hiram Maxim'in ilk (ve muhtemelen en sadık) müşterilerinden biriydi. Maxim'in M1910 olarak adlandırılan Rus versiyonları, 7.62x54mmR turunu ateşlemek için odaya alındı. Bunlar, ağır makineli tüfeği hareket ettirmeyi kolaylaştıran Sokolov yuvasına (bazen silah kalkanıyla) monte edildi, ancak yine de oldukça hantaldı. M1910, Birinci Dünya Savaşı, Rus Devrimi ve İç Savaş boyunca, II. Dünya Savaşı boyunca ve Soğuk Savaş'ta Çin, Kore ve hatta Vietnam'da kullanıldı. Gerçekte kaç tane üretildiğinin kesin bir sayısı yok gibi görünüyor.
M1910'un benzersiz bir varyasyonu, hafif makine versiyonu olan Maxim-Tokarev'di. Su ceketini attı ve namluyu kısalttı ve bir bipod üzerine monte etti. Bu varyantlardan sadece yaklaşık 2.500 adet üretildi.
SG-43 Goryunov
Sovyetler, M1910 Maxim'i, aynı zamanda 7.62x54mmR kartuş için hazneye yerleştirilmiş olan SG-43 ile değiştirmeye çalıştı. M1910'a çok benzeyen tekerlekli bir montaj versiyonu üretilirken, tabanca da tanklar dahil olmak üzere tripodlar ve araçlar için takıldı. Güvenilir bir silah olduğunu kanıtladı, ancak saldırı silahından daha çok savunma amaçlı olduğu için diğer Sovyet küçük silahları tarafından bir dereceye kadar gölgede kaldı.
Mısırlı denizciler, çok uluslu ortak hizmet Tatbikat Bright Star 'i desteklemek için bir amfibi saldırı sırasında Sovyet yapımı bir SG43 orta makineli tüfek hedefliyor.
SKS ve RPD
Kayda değer son iki ateşli silah, SKS (Samozaryadniy Karabin Sistemi Simonova) ve RPD'dir (Ruchnoy Pulemyot Degtyaryova). Teknik olarak gerçek bir İkinci Dünya Savaşı silahı olmasa da, SKS yarı otomatik karabina savaşın sonunda Sergi Gavrilovich Simonov tarafından geliştirildi, Vasily Degtyaryov ise RPD üzerinde çalıştı. Bunlar, Sovyetlerin Almanların StG44/MP44 (Sturmgewehr) için kullanılan 7.92x33mm Kurz cephanesine yanıt olarak geliştirdiği 7.62x39mm M43 mermisi için hazneye yerleştirilen ilk küçük silahlar arasında oldukları için dikkate değer. Sovyet silah tasarımcıları bu ara kartuşun faydalarını gördüler ve kendi versiyonlarını yaratmaya çalıştılar. Bu 7.62x39mm olacaktır.
Naziler İkinci Dünya Savaşı'nı Gerçekten Nasıl Kaybettiler?
II. Dünya Savaşı hakkında yapılmış sayısız tarih kitabı, televizyon belgeseli ve uzun metrajlı filmden birçoğu Batı'daki savaş hakkında benzer bir anlatıyı kabul ediyor: Nazi Almanyası başlangıçta üstün bir orduya, daha iyi teçhizata ve açık ara en iyi silahlara sahip olsa da, İngilizler bir şekilde ABD'nin 1942'nin başlarında savaşa girmesine kadar dayanmayı başardı. Bundan sonra, Almanya Doğu'da Sovyetler Birliği ile olan acımasız çatışmasıyla ciddi şekilde zayıflarken, ABD'nin ekonomik gücü Müttefikleri zafere taşıdı.
Tiger II tanklarının bir oluşumu – Ocak 1945. (Kredi: ullstein bild/ullstein bild, Getty Images aracılığıyla)
Ancak, üç ciltlik tarihin yazarı James Holland'a göre, İkinci Dünya Savaşı'nın operasyonel düzeyine gelindiğinde, silah üretimi, asker tedariki ve diğer lojistik unsurların somunları ve cıvataları. x2013Ünlü Nazi savaşı 'makinesi' verimli olmaktan çok uzaktı. Gerçek bir makine bile değildi.
Holland, TARİH'e verdiği demeçte, herkes her zaman 'Nazi savaş makinesi'nden sanki tamamen mekanikmiş gibi bahseder. “Pekala değil. Mayıs 1940'ta Batı'da Blitzkrieg için kullanılan 135 tümenden sadece 16'sı mekanize edildi. Diğer 119'un hepsi kendi ayaklarını kullanıyorlar ya da at ve araba kullanıyorlar.
Hollanda'nın görüşüne göre, Almanya'nın 2019 askeri becerisinin uzun süredir kabul gören bilgeliği, Wehrmacht'ın lojistik yeteneklerinin gerçekliğini hesaba katmadan, ön saflardaki Müttefik askerlerinin deneyimlerine fazlasıyla dayanıyor. Herhangi bir çatışmanın stratejisini (liderlik ve genel savaş amaçları dahil) ve taktiklerini (ön cephelerde fiili mücadele) anlamak esas olmakla birlikte, stratejik ve taktik seviyeleri bir arada tutan şeyin operasyonel seviye olduğuna inanıyor.
1944'te Almanya Panzer Tiger II tankları. (Kredi: ullstein bild/ullstein bild, Getty Images aracılığıyla)
Eğer bir Amerikan askeriyseniz ve Normandiya'da bir siperdeyseniz ve bir Tiger tankına rastlarsanız, tek umursadığınız, onun devasa, harika bir silaha sahip devasa bir tank olması ve ateş ederse, üzerinize top mermisi atarsanız yok edileceksiniz. Benzer şekilde, ünlü güçlü Alman Tiger tanklarından birine karşı tek başına savaşan bir Sherman tankının hiç şansı olmazdı. Holland, "İşlevsel olarak bakıldığında, çok farklı bir tablo ortaya çıkıyor" diye açıklıyor. Almanlar yalnızca 1.347 Tiger tankı inşa ederken, Amerikalılar 49.000 [Sherman tankı] inşa etti.
Peki ya o Tiger tankı? Ağır zırhlı canavar Wehrmacht'ın bir simgesi, Ferdinand Porsche tarafından tasarlanan karmaşık bir altı vitesli şanzımana sahipti. Ayrıca mekanik arızaya yatkındı, savaşta sürdürülmesi zordu ve Almanya'nın şiddetle yoksun olduğu birçok kaynaktan biri olan çok fazla yakıta ihtiyaç duyuyordu.
Almanya petrol, çelik ve (en önemlisi) gıda konusunda çok kıt olduğu için, Hollanda, Nazilerin herhangi bir kazanma şansına sahip olmak için düşmanlarını savaşın ilk aşamasında tamamen ezmeleri gerektiğini savunuyor. Batı'da Britanya'yı yenemeyen Hitler'in, daha fazla kaynağa erişme umuduyla Sovyetler Birliği'ni işgal etmekten başka seçeneği yoktu. Bu işgal, elbette, Amerika Birleşik Devletleri Batı'da İngiltere'ye katılırken bile, Doğu Cephesinde Almanya için son derece maliyetli bir başka savaşa yol açtı.
İkinci Dünya Savaşında ABD ve Alman Topçuları: Bir Karşılaştırma
İkinci Dünya Savaşı'nın başında, ABD Ordusu'nun ana saha topçu parçaları, Fransız tasarımı M1897 75 mm top ve M1918 155 mm obüs (yukarıda) idi. ABD kara kuvvetleri 1942'de savaşa girdiğinde, bu parçaların her ikisi de modern ve çok daha etkili silahlarla değiştiriliyordu. (Ulusal Arşivler)
İlk bakışta, ABD Ordusu'nun topçu dalları ile Alman birlikleri arasında çok az fark var gibi görünüyor. Wehrmacht Dünya Savaşı'nda. Amerikan topları, Alman muadillerinden biraz daha ağırdı ve genellikle daha uzun menzile sahipti. Alman 105 mm, Amerikan 105 mm obüsüne yeterince benziyordu ve her ordunun silahları arasında, ABD Ordusunun, Fransa'da ele geçirilen düşman mühimmat stoklarından yararlanmak için iki topçu taburunu ele geçirilen Alman parçalarıyla donatmasına izin verecek kadar genel olarak yeterince benzerlik vardı. .
Bununla birlikte, bir ordunun topçusunu değerlendirmek, kullandığı standart silahlara bakmaktan çok daha fazlasını gerektirir. Tam etkili olması için, bir topçu silahının uygun mühimmatla iyi bir şekilde beslenmesi gerekir. Desteklenen birimlerin ne tür yangınlar bekleyebileceklerini bilmeleri için yeterli standart silah tedariki olmalıdır. Bir hedefi tespit etmek ve doğru bir şekilde bulmak için iyi bir araca sahip olmalı ve yalnızca bataryalarla değil, birlikte çalıştıkları birliklerle de yakın temasta olan iyi eğitimli ileri gözlemcilere ihtiyaç duyar. Etkili topçu, ateşleri doğru bir şekilde yerleştirebilen ve onları bir hedeften diğerine hızla kaydırabilen ateş yönlendirme merkezleri gerektirir. Bu ateş yönlendirme merkezleri, gerektiğinde diğer topçu birlikleriyle birlikte toplu ateşler için koordine edebilmelidir. Silahlar, etkili ana taşıyıcılara sahip olmalı veya paletli araçlara monte edilmelidir. Bataryaların desteklediği manevra birimlerinin veya diğer kuvvetlerin ihtiyaçlarını karşılamak için yukarıdakilerin tümü yeterli miktarda tedarik edilmelidir. Son olarak, silahlar karşı batarya ateşinden veya diğer yasaklardan korunmalıdır.
Başka bir deyişle, topçu, bir dizi etkileşimli bileşene sahip bir sistemdir. Silah en görünür kısımdır, ancak silahın etkili olması için tüm sistemin iyi çalışması gerekir. Sistemin tüm bileşenlerini incelemeyen ve herhangi bir parçasına müdahalenin etkinliğini keskin bir şekilde azaltabileceğini kabul etmeyen herhangi bir analiz eksiktir.
Amerikan ve Alman topçularının bileşen bazında incelenmesi, Amerika'nın çatışmaya katılımının neredeyse başlangıcından itibaren ABD Ordusunun üstün bir sisteme sahip olduğunu gösteriyor. Amerikan topçuları, daha büyük silahlar inşa ederek düşmanın topçularıyla savaşmaya çalışmadılar. Baştan beri yaklaşım daha iyi bir sistem kurmaktı ve işe yaradı. O zamanlar düşünceli gözlemciler için bu açıktı. İtalyan harekatını inceleyen Mareşal Erwin Rommel, "Düşmanın topçuda ve hatta havadaki muazzam üstünlüğü, cepheyi yarıp açtı" yorumunu yaptı. Normandiya seferi sırasında Rommel, "Ayrıca, topçuluktaki büyük üstünlükleri ve olağanüstü büyük mühimmat arzı da kanıtlar arasında" diye ekledi. Herhangi bir makul standartla, özellikle II. Dünya Savaşı'nın ikinci yarısında, Amerikan topçu silahı, Almanlarınkinden çok açık bir şekilde üstündü.
Bu gerçek, İkinci Dünya Savaşı'nın başlangıcında, Amerikan topçularının atlar ve güvenilmez kamyonlarla taşınan eski Fransız silahlarıyla silahlandırıldığı için şaşırtıcı olabilir. Ancak sonraki iki yıl içinde ABD Ordusu, sivil yetkililerin yirmi yıllık ihmalini düzeltti. Bu makalenin geri kalanı, bu dönüşümün nasıl gerçekleştiğini göstermek ve etkisini açıklamak amacıyla Amerikan ve Alman topçu sistemlerinin çeşitli bileşenlerini incelemektedir.
ABD Ordusu tarafından II. Dünya Savaşı'nda kullanılan en yaygın sahra topçusu parçası M2A1 105mm obüs oldu. 25 Mart 1945 tarihli bu fotoğrafta, 337. Topçu Taburu Batarya C'den topçular, Haziran 1944'te savaşa girmesinden bu yana bataryanın 300.000'inci turunu ateşlemeye hazırlanıyor. (Ulusal Arşivler)
Ordunun topçusunun hızlı bir şekilde iyileştirilmesi ve dönüştürülmesi için potansiyel, savaşlar arası yıllarda büyük ölçüde ABD Ordusu Topçu Okulu'nun evi olan Fort Sill, Oklahoma'da geliştirildi. Fort Sill aynı zamanda o zamanlar Yarbay Lesley J. McNair'in Ordunun Topçu şubesini hızla genişletme yeteneğini büyük ölçüde kolaylaştıran modern talimat yöntemlerini tanıttığı yerdi.
Eylül 1939'da Avrupa'da savaş patlak verdiğinde, Ordu'nun topçu birlikleri hala I. Dünya Savaşı sırasında satın alınan saygıdeğer 75 mm ve 155 mm Fransız toplarıyla donatılmıştı. Matériel de 75mm Mle 1897, modern topçu parçalarının ilki olarak kabul edilir ve 8.000 metreye (yaklaşık beş mil) kadar yüksek bir atış hızına sahipti. On dokuzuncu yüzyılın sonlarında tipik olan toplu piyade saldırılarına, düşman birliklerinin gövdelerinin üzerine çok sayıda zamanla kaynaşmış mermi yerleştirerek karşı koymak için tasarlandı.
Topçu Şubesi, geldiğini gördüğü mobil savaş için hangi silahlara ihtiyaç duyulduğuna dair net fikirler geliştirmişti. Tasarımları iyi düşünülmüştü ve Amerika'ya iyi hizmet etti ve bazı durumlarda hala Amerika'nın müttefiklerine hizmet ediyor. Para nihayet tahsis edildiğinde, Ordu, Ordunun Endüstriyel Seferberlik planı sayesinde istediği silahları minimum sürede inşa etmek için (bir miktar kongre teşvikinden sonra) etkin bir şekilde harcayabilirdi. Amerika Birleşik Devletleri böyle bir planı olan tek ülkeydi. İlk versiyon büyük ölçüde Dwight D. Eisenhower adında genç ve parlak bir binbaşı tarafından bir araya getirildi. Sonuç olarak, ordu Kasım 1942'de Kuzey Afrika'ya çıkarken kaliteli sahra topları mevcuttu. Ordu Kuzey Afrika'da modern topçu silahlarıyla savaşırken, savaşın o aşamasında Fransız 75 mm'lik top hala sınırlı bir role sahipti. İlk Alman Mk. Kuzey Afrika'da devre dışı bırakılan VI Tiger tankları, bir yarı paletin arkasına monte edilmiş bir Fransız 75 tarafından nakavt edildi. M10 tank avcısı kullanıma sunulana kadar, Ordu bu yöntemi birimlere hareketli bir tanksavar topu sağlamak için kullandı.
Amerikan topçusunun etkinliği, Amerikan müdahalesinin bu erken aşamasında bile Rommel'i etkiledi. 18 Şubat 1943'te karısına yazdığı bir mektupta, Amerikan tarihçilerinin Kasserine Geçidi Muharebesi dediği şeyin içindeki ve çevresindeki savaşı anlattı. Kısmen, “bir gözlem uçağı, bölgedeki tüm değerli hedeflere çok sayıda bataryanın ateşlenmesini yönlendirdi” yorumunu yaptı.
90. Piyade Tümeni'nde bir top bölüğüne sahip topçular, 11 Haziran 1944'te Fransa, Carentan yakınlarındaki çatışmalar sırasında bir M3 105mm obüs ateşlediler. M3'ler, savaş sırasında piyade alaylarına ve havadan sahra topçu taburlarına atanmış top birliklerini donattı. (Ulusal Arşivler)
Kasım 1942'de TORCH Operasyonu sırasında, Ordu bütün bir yeni silah ailesini konuşlandırmıştı. Dağda, havada ve ormanda kullanım için 8.880 metre (5,5 mil) menzile sahip M1 75 mm'lik obüs hizmete sunuldu ve bir bisikletten daha büyük herhangi bir şey onu hareket ettirebilir. Piyade tümenlerine iki tip 105 mm obüs görevlendirildi. Her piyade alayı, doğrudan destek için 7.600 metreye (4,7 mil) kadar azaltılmış bir güç yuvarlak ateşleyen kısa namlulu M3 105 mm obüslerden oluşan bir top bölüğüne sahipti. İngiliz tarihçi Max Hastings, Ordunun M3'ü savaşın sonlarında havadaki piyadeler dışında herkesten geri çektiğini yazdı, ancak bu, yazarın elindeki kanıtlarla tutarsız. Her piyade tümeni, tümen üç piyade alayının her biri için bir tabur olmak üzere on iki M2 105mm obüsten oluşan üç taburdan oluşuyordu. M2 105 mm obüsün menzili yaklaşık 12.000 metre (7.5 mil) idi. Bu silahların birincil rolü, belirlenmiş bir piyade alayını desteklemekti, ancak diğer birimleri desteklemek için de ateş edebiliyorlardı.Bu uygulamanın amacı, aynı birimlerin alışılmış bir şekilde birlikte savaşmasını sağlayarak topçu/piyade timinin etkinliğini artırmaktı ve büyük ölçüde başarılı oldu. Bu işbirliğinde, ekli tank ve tank avcısı taburlarıyla nadiren elde edilen bir pürüzsüzlük vardı.
Bu yeni toplar, özellikle M2/M2A1 105 mm obüsler, kısmen daha uzun menzilleri nedeniyle değiştirdikleri Fransız 75 mm toplarından daha üstündü, aynı zamanda daha büyük kalibre önemli ölçüde daha büyük bir patlama yüküne izin verdiği için. Ayrıca, Fransız 75'in daha düz yörüngesinden farklı olarak, topların hedefleri saptırmasına izin veren ateş dalma yeteneğine sahiplerdi. Piyade tümeni, genellikle 2 ½ tonluk bir kamyon veya bir M5 yüksek hızlı traktördü. Her piyade tümeni, neredeyse 14.600 metre (dokuz mil) menzile sahip, traktörle çekilen M1 155 mm obüs ile donatılmış başka bir topçu taburuna sahipti. Bu silahlar bölünmenin genel desteğini sağladı.
244. Topçu Taburundan topçular, 30 Mart 1945'te 26. Piyade Tümeni'ni desteklemek için M1A1 155 mm toplarını ateşlemeye hazırlanıyorlar. "Uzun Tom" lakaplı bu silah, 22.000 metreye (13,2 mil) 127 kiloluk bir mermi ateşledi. ). (Ulusal Arşivler)
Ayrı taburlardaki daha ağır silahlar, gerektiğinde tümenlere, kolordulara veya ordulara bağlandı. 19.300 metre (oniki mil) menzilli M1 4,5 inçlik top, esas olarak karşı akü ateşi için kullanıldı. Ancak, İkinci Dünya Savaşı'nın sonunda, bu silah, olağanüstü menziline rağmen hizmetten çekildi. Turunun patlama hücumu güçten yoksundu ve diğer silahlar daha isabetliydi. M1 8 inçlik obüs, neredeyse 18.000 metre (on bir mil) menzile sahipti ve 200 kiloluk bir mermiyi büyük bir doğrulukla ateşledi. M1A1 155 mm "Uzun Tom", 127 kiloluk bir mermiyi 22.000 metre (13.7 mil) menzile fırlatabilirken, M1 8 inçlik top 32.500 metreye (20,2 mil) kadar 240 kiloluk bir mermi ateşledi. Ordu tarafından Eksen kuvvetlerine karşı kullanılan en büyük topçu silahı, 23,000 metreye (14,3 mil) kadar 360 kiloluk mermi ateşleyebilen M1 240mm obüs oldu.
Gerekirse, bu daha ağır silahlar kamyonla hareket ettirilebilir, ancak genellikle M4 yüksek hızlı traktör tarafından çekilirdi. Ayrıca, Long Tom'un kendinden tahrikli bir versiyonu vardı. Uygun koşullar altında, bir Amerikan ağır topçu taburu günde 160 mile kadar yol yürüyebilir. Bu araçlar, Amerikan topçularını, hareket için hâlâ büyük ölçüde atlara dayanan Alman toplarından çok daha hareketli hale getirdi. Alman Mareşal Erich von Manstein, Rus topçu birliklerinin hareketliliğini keskin bir şekilde artırdıkları Rus cephesinin çamurunda bile Amerikan kamyonlarının etkinliği hakkında yorum yaptı.
194. Topçu Taburu, Battery A'dan bir M1 8 inçlik obüs, 3 Aralık 1943'te İtalya, Camino Dağı çevresindeki çatışmalar sırasında gece gökyüzünü aydınlatıyor. (Ulusal Arşivler)
Destek ateşi sağlayan bir diğer silah, ne bir top ne de topçuya atanmış olmasına rağmen, M1 4.2 inç kimyasal havandı. Yüksek patlayıcı mermisi, 105 mm mermi ile aynı etkiye sahipti ve genellikle diğer destekleyici silahları desteklemek için kullanılıyordu.
Piyadeyi doğrudan ve dolaylı ateşle destekleyen bir diğer silah kategorisi, tank avcılarına monte edilenlerdi. Şaşırtıcı bir şekilde, bu terim hem çekilen hem de paletli araçlara monte edilen tanksavar silahlarını tanımlamak için kullanıldı. Amerika, hafif zırhlı, üstü açık tareti olan paletli bir şasi üzerine bu tür birkaç tank avcısı inşa etti. Ordu bu tür araçları yapmaya karar verdiğinde, Wehrmacht kitlesel tanklarla başarılı saldırılar yapıyordu. Bu son derece hareketli tank avcılarının amacı, böyle bir saldırının olduğu yere acele etmek ve sızmayı engellemekti. Tank avcıları çalışmaya hazır olduklarında, Blitzkrieg bitmişti ama Alman zırhlılarına karşı başarılı olmaya devam ettiler. Ayrıca piyade destek silahları olarak çok faydalıydılar. Yüksek isabetliliğe sahip, yüksek hızlı topları, tahkimatlara girmek ve dolaylı bir ateş rolü oynamak için mükemmeldi.
Daha önce de belirtildiği gibi, ilk mobil tank avcıları, yarı paletlere monte edilmiş 75 mm'lik toplardan oluşuyordu. Hızlı bir şekilde daha iyi bir sisteme ihtiyaç vardı, bu yüzden Mühimmat yetkilileri mevcut silahları ve şasiyi kullanmaya karar verdi. İlk amaca yönelik tank avcısı olan M10, bir Sherman şasisine 3 inçlik bir deniz topu (Donanma tarafından aşamalı olarak kaldırıldığı için mevcuttu) monte etti. Oldukça iyi bir silah olmasına rağmen, araç gereksiz yere büyük ve yavaştı. M10'un silahı da istenen zımbadan yoksundu. M10, sonunda, yüksek hızlı 76 mm'lik bir top monte eden daha küçük, daha hızlı bir araç olan M18 ("Hellcat" lakaplı) lehine aşamalı olarak kaldırıldı. Almanya tanklarını geliştirmeye devam etti, bu nedenle Ordu, 90 mm uçaksavar topu taşıyan M36'yı geliştirdi. Ordu, M36'yı savaşın ikinci yarısında Avrupa'daki tank avcısı taburlarına verdi.
Çoğu Amerikan zırhlı bölümü, açıkta, bir M3 Lee veya daha sık olarak bir M4 Sherman tankının şasisine monte edilmiş standart 105 mm obüslerden oluşan üç tabur konuşlandırdı. Bunlar M7 olarak adlandırıldı ve minber benzeri makineli tüfek halkaları için “Rahip” lakabını aldı. Sherman, ana silahlar ve zırh açısından Alman tankları tarafından geride bırakılmış olsa da, karşılaştırılabilir Alman araçlarından çok daha mekanik olarak güvenilirdi ve topçu parçasını taşıyan zırhsız versiyon, Sherman'dan önemli ölçüde daha hafif olduğu için, çamuru oldukça iyi idare ediyor gibiydi. standart Sherman tankıyla karşılaştırıldığında iyi. Belton Cooper, 3d Zırhlı Tümen'in emektarı ve yazarı Deathtraps: İkinci Dünya Savaşında Bir Amerikan Zırhlı Tümeninin Hayatta Kalması, onları Ordunun en iyi teçhizatlarından biri olarak görüyordu.
ABD Ordusu tarafından II. Dünya Savaşı'nda kullanılan en büyük sahra topçusu, 30 Ocak 1944'teki İtalyan kampanyası sırasında burada gösterilen Pil B, 697. Tarla Topçu Taburu gibi M1 240mm obüs oldu. (Ulusal Arşivler)
Amerika'nın topçularını ve ana taşıyıcılarını tanımlamak sadece birkaç paragraf aldı çünkü Amerika, tüm güçlerini bu birkaç standart silah ve araç türüyle yeterince tedarik edebildi. Alman topçularında durum böyle değildi. Almanya'nın kıtlığı o kadar şiddetliydi ki, Almanya eline geçen neredeyse her silahı kullanıyor gibiydi. İçinde Savaş Günü: Sicilya ve İtalya'daki Savaş, 1943-1944, Rick Atkinson yarısını yazdı Wehrmacht'ın Doğu Cephesindeki topçu parçaları Fransız toplarıydı. General Hans Eberbach, Normandiya'da İngilizlere karşı Beşinci Panzer Ordusuna komuta ederken, topçularının Avrupa'daki her büyük gücün silahlarını içerdiğini yazdı. Bunun neden olduğu lojistik sorunları abartmak zor olurdu. Bırakın silahları çalışır durumda tutmak için gerekli olan atış masalarını ve diğer teçhizatı, uygun mühimmatı elde etmek bile bir kabus olsa gerek. Sorunlarına ek olarak, yalnızca İngilizlerin konuşlandırabileceğinden altı kat daha fazla silahı vardı.
Amerikan topçusunun hareketliliği, Almanya'nın durumuyla keskin bir tezat oluşturuyordu. R. L. Dinardo'nun mükemmel kitabı, Mekanize Juggernaut veya Askeri Anakronizm? Dünya Savaşı Alman Ordusunda Atlar, konuyu oldukça iyi kapsıyor. Almanya'nın topçusunun göreli hareket kabiliyeti eksikliği, Alman ekonomisinin sınırlamalarından, rasgele planlamadan ve düşmanlıkların planlı genişlemesinden çok önce düşmanlıkların başlamasından kaynaklandı. Wehrmacht tamamlanmıştı. Atlara güven, hareket hızı, düşük yük kapasitesi, kısa hareket yarıçapı ve hayvanlara bakmak için gereken orantısız sayıda adam açısından önemli sorunlara neden oldu. Alman atlı topçuları, atların dinlenmesi gerekmeden önce birkaç gün boyunca günde belki yirmi beş mil hızla hareket edebiliyordu. Bu sorunlar, Alman raylı sistemi kullanılarak yalnızca kısmen hafifletilebildi. Alman demiryollarının yoğun Müttefik bombalaması, birliklerin, teçhizatın ve malzemelerin hareketini yavaşlattı. Baskınlar ayrıca erkek ve malzemede ağır kayıplara neden oldu.
Atlı topçu silahlarının neden olduğu sorunların büyüklüğünü takdir etmenin bir yolu, Alman Altıncı Ordusunun Stalingrad'daki kuşatmasından kurtulmaya çalışmamasının nedenlerinden birinin, atlarının çoğunun rehabilitasyon kamplarında olması olduğunu belirtmektir. batıdaydı ve bu çevrenin dışındaydı. Sonuç olarak, Altıncı Ordu, bir koparma girişimi sırasında ağır silahlarını veya mühimmatını hareket ettiremezdi.
NS TrüppenführungAlmanya'nın savaş doktrininin temel ifadesi olan "Topçu, tam etkisini elde etmek için büyük bir hareketlilik ile kullanılmalıdır" dedi. ABD Ordusu'nun topçusu bu hedefe, ABD ordusundan çok daha iyi ulaştı. Wehrmacht veya II. Dünya Savaşı sırasında başka bir ordu.
Amerikan topçusunun bu kadar etkili olmasının bir nedeni de ileriye doğru iyi bir gözlemdi. Birinci Dünya Savaşı sırasında, ateş, bireysel pillerle ayarlandı. Batarya komutanları, mermilerinin düştüğünü, genellikle silahların yakınındaki kaba bir kuleden gördüler. Dünya Savaşı'nda hem Alman hem de Amerikan topçu ateşi yönlendirmesi normalde tabur seviyesinde yapıldı. Bir ateş yönlendirme merkezi tipik olarak en az bir düzine silahı kontrol ediyordu, bu nedenle I. İkinci Dünya Savaşı'nın hızlı savaşında, gözlemcilerin yakınlarda veya desteklenen birliklerle birlikte olmaları ve itfaiye merkezi ile hızlı iletişim kurmaları gerekiyordu. Birlikler hareket ederken, sabit telefonlar işe yaramazdı. Statik durumlarda bile, telefonlar, savunmasız hatlarıyla, cephe hatlarının yakınında ciddi sınırlamalara sahipti. Radyo olası bir çözümdü, ancak erken AM radyoları kararsız ve çoğu zaman güvenilmezdi. Binbaşı, daha sonra General olan Anthony C. McAuliffe, Connecticut Eyalet Polisinin kullanmaya başladığı FM radyolarını inceledi ve Orduyu FM araç radyoları geliştirmeye ikna etti. Bunlar, yaklaşık kırk mil boyunca güçlü ve net bir sinyal sağladı. Almanya, askeri kullanım için bir yüksek frekanslı araç telsizleri ailesi geliştirdi, ancak telsizleri Amerikan versiyonları kadar etkili değildi. Avrupa'daki savaşın son yılında, Almanya kendi FM radyo ailesini konuşlandırıyordu.
Amerika ileri gözleme başka bir unsur ekledi: daha önce Rommel tarafından atıfta bulunulan hafif uçaklar. Başlangıçta, Ordu Hava Birlikleri, hafif uçak üreticilerinin savaş çabalarına dahil edilme taleplerini dinlemeyi reddetti, bu nedenle üreticiler, uçakları manevra yapan generallere ücretsiz olarak sağladılar. Avantajlar o kadar açıktı ki, neredeyse anında, satın almaları için karşı konulmaz bir yaygara koptu.
ABD kuvvetleri tarafından en çok kullanılan uçak, L-4 olarak adlandırılan hafif militarize edilmiş bir Piper Cub idi. Uçak zeytin rengine boyandı, bir radyo ile donatıldı ve kanat arkasına gövdenin üst kısmına bir pencere eklenmesiyle modifiye edildi. Her topçu taburuna iki uçak verildi.
575. Topçu Taburundan bir top mürettebatı, 1944'ün sonlarında Fransa'nın Berstheim yakınlarında M1 8 inçlik toplarını yükledi. 8 inçlik top, savaşın herhangi bir Amerikan topçu parçasının en uzun menziline sahipti - 32.000 metre (yirmi mil) . (Ulusal Arşivler)
Amerika'nın havadan topçu gözcüleri konuşlandırmasına aynen karşılık vermek, Mihver kuvvetleri için bir seçenek değildi. Almanya'nın takdire şayan bir şekilde hizmet edecek bir uçağı vardı, Fiesler Fi 156 leylek (Leylek), topçu lekelenmesi düşünülerek tasarlandı. Bununla birlikte, pek çok Alman ekipmanı gibi, aşırı tasarlanmıştı ve bu nedenle Almanya'nın, Alman yeteneklerinde bir fark yaratmak için kullanılması gerektiği kadar yaygın olarak kullanması için çok pahalıydı. Ayrıca, Müttefik hava üstünlüğü onları hızla gökten uzaklaştırırdı.
Havadan gözcülerin kullanılması, yerdeki gözcü sıkıntısı sorununu çözdü. Birlikler sık sık ayrı küçük birimler halinde hareket ediyorlardı, her biri bir gözcüye sahip olamayacak kadar çoktu. Yerdeki gözcü sadece yakındaki hedefleri görebiliyordu ve bu da bazı birimlerin ateş isteyememesine neden oluyordu. Havadaki gözcüler o kadar etkiliydi ki, bazı durumlarda pilot/gözlemci, teslim edilen topçu ateşinin yüzde doksan beşini yönetti. Hedefler sadece havadan çok daha net bir şekilde gözlemlenemez, aynı zamanda ön hatların gerisindeki hedefler de devreye girebilir.
Ön hatlar üzerinde havada sadece gözlem uçaklarının bulunması bile düşman ateşini ciddi şekilde bastırma etkisine sahipti. Bu etki hem Avrupa hem de Pasifik Tiyatrolarında gözlemlendi. Gözcüler havadayken, düşman bataryaları genellikle sessiz kaldı veya ateşlerini şafakta ve alacakaranlıkta birkaç turla sınırladı. Bu nedenle, ağır ağır ilerleyen Alman bataryaları cepheye ulaştıktan sonra bile genellikle sessiz kaldılar.
Yine de ateş etmeye zorlandıklarında, karşı akü ateşi üzerlerinde feci bir etki yarattı. Örneğin, 1944-45 kışında Almanya, Müttefikleri Ren Nehri'nin çok batısında tutmaya çalıştı. Bu savunma çöktüğünde, birlikler mevcut birkaç köprüden kaçmaya çalışırken Almanya ağır kayıplar aldı. Alman topçusu ilerleyen Amerikalıları yavaşlatmaya çalıştı ve “hava gözlem noktalarının, Almanların Ren Nehri'nin doğu yakasına geçişini korumaya çalışan topçu bataryalarına ateş ettiği birkaç saha günü vardı. Bu piller yok edildi veya susturuldu.”
Müttefik birlikler tüm sahnelerde karada son derece minnettardı. En dramatik kanıt, 1978'de eski bir II. Dünya Savaşı gözlem pilotunun eski bir piyadeden bir mektup almasıdır. Luzon adasında Japon topçu ateşi altındaydı, olay yerine bir gözcü uçak gelip sadece varlığıyla Japon bataryasını susturdu. Gözcünün hayatını kurtardığından emindi. Yıllar sonra, minnettarlığını kişisel olarak ifade etmek için pilotun izini sürmeyi başardı.
Fort Sill'deki Tarla Topçu Okulu ayrıca ABD topçu taburları ve tugayları için yangın yönlendirme merkezini, yangınların hızla tahsis edilebileceği ve gerektiğinde kaydırılabileceği bir yere dönüştürdü. Bu tümenlerden birinin saldırısını desteklemek için iki veya daha fazla bitişik tümen topçu ateşlerini birleştirmek ve ardından tüm yangınları diğer tümenlerin ardışık saldırılarına kaydırmak yaygın bir uygulamaydı. Bulge Savaşı'nın kuzey omzunda savaşan dört tümen daha da ileri gitti. 348 silahın ateşi ve 4.2 inçlik bir havan taburu tarafından desteklendiler. Bu silahların tamamı 1. Piyade Tümen Komutan yardımcısının komutasında yerleştirildi ve tüm atışları onun karargahı aracılığıyla koordine edildi.
244. Topçu Taburu'nun topçuları, 26 Aralık 1944'te ele geçirilen bir 88 mm'lik top ateşledi. Amerikan kuvvetleri, 1944 yazında tonlarca mühimmatın yanı sıra düzinelerce çok yönlü 88'ler de dahil olmak üzere düzinelerce Alman topçu parçasını ele geçirdi ve daha sonra ele geçirilenlerin bir kısmını kullandı. Almanlara karşı mühimmat. (Ulusal Arşivler)
Fort Sill'de geliştirilen Amerikan ateş yönünün karmaşıklığı, o zamanlar Amerika'ya özgü olan yeteneği içeriyordu: birkaç pilin “Time on Target” (TOT) atışlarını ateşlemesi. TOT'u yönlendiren itfaiye merkezi, çekime katılan tüm bataryalara bir geri sayım yayınlıyor. Her pil, silahlarından hedefe uçuş süresini hesapladı. Her biri, geri sayım sırasında, tüm silahların ilk turlarının hedefi aynı anda etkilemesine neden olan bir zamanda ateş etti. Etkisi sarsıcıydı.
Amerikan ateş yönünün karmaşıklığı bir anekdotta gösterilmektedir. benim savaşım, 57 mm tanksavar silah mürettebatında görev yapan bir asker olan Dr. Don Fusler'in anıları. Birimi batı Almanya'da büyük bir çiftliği işgal etmişti. Üç kez Alman topçu ateşi şüpheli bir doğrulukla üzerlerine geldi, iki kez tank avcılarını vurdu ve bir kez de birim dağıldı. Bir Rus köle işçi onlara, çiftliği işgal ettiklerinde bir Alman kaptanın orada izinli olduğunu ve geri kalan savunucular geri çekilirken bir telsizle geride kaldığını söyledi. Yakalandı ve elinde bölgedeki tüm Alman topçu mevzilerini gösteren bir harita vardı. Tüm Alman mevzilerinde aynı anda TOT atışları yapan tümen topçularına teslim edildi. O zamanlar dünyadaki başka hiçbir topçu bunu yapamazdı.
Desteklenen birliklerle birlikte yangın planlama ve yürütmeyi koordine etme, topçu ateşinin etkisini kolayca gözlemleme ve bu yangını gerektiği gibi verimli bir şekilde değiştirme yeteneği son derece önemliydi. Savaş öncesi çalışmalar, piyade, topçu ve zırhın yakın koordineli bir bütün olarak savaştığı zaman sinerjik bir etkinin meydana geldiğini açıkça ortaya koymuştu. Bu, savaş sırasında defalarca doğrulandı.
İçinde Eisenhower'ın Teğmenleri: Fransa ve Almanya Kampanyası, 1944-1945, Amerikan askeri tarihçisi Russell Weigley, büyük ölçüde Normandiya'dan savaş cephelerine mühimmat almanın zorluklarından kaynaklanan mühimmat sıkıntısı çekiyor. Weigley'e göre, bu ABD topçusunun etkinliğini sınırladı. Bu abartılı görünüyor. Amerikan kuvvetlerinin, silahlarını Alman mevzilerini vurmak için kullanmayı tercih ettikleri için her zaman istedikleri kadar mühimmata sahip olmadığı konusunda haklı. St. Lô'nun dışındaki Tepe 192 için yapılan savaşta, 2d Piyade tek başına savunmacıları dengede tutmak için gecede yirmi TOT ateşledi. Sorgulamalar sırasında, Fransa'daki Alman savaş esirleri (savaş esirleri) sık sık yaşadıkları yoğun Amerikan ateşi hacminden bahsettiler.
Pil C, 28. Topçu Taburu, 8. Piyade Tümeni'nden üç topçu, 31 Aralık 1944'te “Adolph için, Mutsuz Yeni Yıl” tebrik yazılı 155 mm'lik bir mermiyi ateşlemeye hazırlanıyor. (Ulusal Arşivler)
Alman topçusunun etkinliği, Müttefiklerinkini gölgede bırakan mühimmat kıtlığı ile sınırlıydı. 1941'de Rusya'da bile, o yılın sonlarında ağır topçu birliklerinin elinde tipik olarak silah başına yaklaşık elli mermi bulunduğunda mühimmat sıkıntısı hissedildi. Öncelikle ikmal sorunları nedeniyle, Normandiya'daki Beşinci Panzer Ordusunu destekleyen Alman topçusu, İngilizlerin ateşlediğinin ancak yüzde onunu ateşleyebildi. Üretim sorunları, Alman üretim merkezlerine yapılan büyük bombalama baskınları ve iletişim hatlarının hava yoluyla yasaklanması, Almanya'nın Afrika, İtalya ve Avrupa harekâtındaki kuvvetlerine mühimmat ve diğer malzemeleri taşıma kabiliyetini ciddi şekilde engellemek için bir araya geldi.
Amerikan topçusu, ölçülmesi zor olan başka bir avantaja sahipti: ateşlediği mühimmatın üstün kalitesi. 1942'ye gelindiğinde Almanya, fabrikalardan ve mühimmat fabrikalarından askeri yaştaki işçileri çekiyor ve onların yerine savaş esirleri ve köle işçileri getiriyordu. Hevesli yedekler değildiler, özellikle de genellikle zorlu koşullar altında çalıştıkları için. Mermilerin kritik zamanlarda patlamamasına neden olan sabotajla ilgili çok sayıda anekdot vardır. En iyi belgelenmiş örneklerden biri Geoffrey Perret tarafından şurada anlatılmaktadır: Kazanılacak Bir Savaş Var: İkinci Dünya Savaşında Birleşik Devletler Ordusu. Almanya, Anzio sahiline karşı, Müttefiklerin karşı batarya atış menzilinin ötesinden ateş edebilen uzun menzilli 170 mm'lik toplardan oluşan bataryalar yerleştirdi.Ancak, mermilerin yüzde yetmişi boş olduğu için önemli bir hasar veremediler.
Amerikan topçusunun etkinliği 1944-45 kışında bir kez daha arttı. Açıkta bulunan veya üst koruması olmayan birliklere karşı, çarpmadan hemen önce patlayan mermiler, patlamadan önce yere düşen mermilerden çok daha etkilidir. Normal olarak, bu, çarpmadan önce bir saniyenin kesirli bir zaman diliminde mermiyi patlatmak için ayarlanmış bir zaman fünyesi ile gerçekleştirilir. Zamanlamayı doğru yapmak yanıltıcı olabilir ve atış hızını yavaşlatabilir. Yakınlık veya değişken zaman (VT), fünye mermiyi otomatik olarak yerden patlatarak topçuların işini basitleştirdi. Savaşın başlarında mevcuttu, ancak Almanya'nın örnekleri ele geçireceği ve ülkeyi harap eden bombardıman filolarına karşı kullanmak için fünyeyi tersine mühendislikle değiştireceği korkusu, Müttefiklerin onu ön cephenin ilerisindeki hedeflere karşı kullanmasını engelledi. Müttefikler, Yeni Yıl'ın başlamasıyla birlikte kara hedeflerine karşı kullanmaya başlamayı planladılar, ancak daha sonra Bulge Savaşı olarak bilinen Ardennes'deki Alman sürpriz saldırısı, girişini birkaç gün hızlandırdı.
Müttefik topçularının Normandiya seferi üzerinde bir dizi farklı etkisi oldu ve bunların etkisi çok büyüktü. TOT'ların herhangi bir zamanda uyarı vermeden düşebilmesi, ön saflarda sürekli yıpranma olduğu anlamına geliyordu. Alman cephesi her zaman kırılmaya yakındı, bu yüzden birimler gelir gelmez o cepheye konuşlandırıldı. İlk gelenler iyi donanımlı elit birimler olma eğilimindeydi ve çabucak yerle bir edildiler. Örneğin, iyi eğitimli 3d Paraşüt Tümeni, işgalden birkaç gün sonra Brittany'deki eğitim alanından geldi. Amerikan sektörünün sol kanadına karşı konuşlandırıldı. Cephe nispeten sessiz olsa bile, Fallschirmjäger her gün yaklaşık 100 ölü ve birkaç yüz yaralı kaybetti. Sonuç olarak, elit bir Alman tümeni, St Lô yakınlarındaki 2. ve 29. Piyade Tümenleri tarafından saldırıya uğramadan önce ciddi şekilde tükendi. Almanların da savunma rolü üstlenmek zorunda kaldıkları panzer tümenleri de benzer deneyimlere sahipti. Sonuç olarak, Almanların inisiyatifi yeniden kazanmak için yapmaları gereken devasa karşı saldırı için neredeyse tam güçte çok bölmeli bir kuvvet oluşturma fırsatları ciddi şekilde sınırlıydı.
Karşı saldırılar için toplayabilecekleri güçler, saldırılar başlamadan önce neredeyse yenildi. En dramatik örnek İngiliz sektöründe yaşandı. Üç tam güçlü Panzer tümeni Belçika ve Polonya'dan geldi ve Caen yakınlarında toplandı. Caen-Bayeux yolunu kesmekle görevlendirildiler. Toplanma alanları, Amerikan ve İngiliz topçuları tarafından o kadar ramak kalaydı ki, saldırı geç bir sarsıntıyla başladı ve yirmi dört saatten daha kısa bir süre sonra iptal edildi. Amerikan topçu saldırıları sırasında, ABD silahları mürettebatın kullandığı silahları etkisiz hale getirdi, savunma çalışmalarını yok etti ve düşman piyadelerinin yangınlar kaldırılana kadar savunmasını yönetmesini engelledi.
Diğer durumlarda, Almanların olması gereken başarıları, çok önemli topçu desteğiyle desteklenen, karadaki adamların kararlılığıyla engellendi. Örneğin, Avranches'in ele geçirilmesinden ve Normandiya sahil noktasından kopuştan sonra, Almanlar, şu anda Fransa'nın derinliklerine nüfuz eden Amerikan mızrak uçlarını kesmek için gözü kara bir girişim olan Lüttich Operasyonunu başlattı. Plan, Falaise civarından St. Malo Körfezi kıyılarına sürmekti. Almanlar, 30. Piyade Tümeni'nin bir taburunun Tepe 317'yi işgal ettiği Mortain kasabasına ulaşana kadar bir miktar ilerleme kaydetti. Almanlar üç gün boyunca tepeyi ele geçirmeye çalıştı, ancak topçu ateşi perdelerinin desteklediği tabur, onları kapalı. Bu, topçuların "Amerikan savunma mevzilerinin önüne sıcak çelikten sağlam duvarlar koymanın" ve kilometrelerce uzaktaki Alman birliklerine yoğunlaşma çağrısı yapmanın bir örneğiydi.
Daha sonra Bulge Savaşı'nda topçu aynı korumayı sağladı. Ayrıca, piyadeyi beraberindeki zırhından ayırarak Alman saldırılarını engelledi. Piyade tarafından desteklenmeyen tanklar, düzenli olarak Amerikan tanksavar silahları ve bazukalar tarafından çıkarıldı.
Batılı Müttefik ordularının Almanlar üzerindeki avantajları, topçularının mükemmelliği ile sınırlı değildi. Bu avantajlardan bazıları iyi anlaşılmış, bazıları ise daha az anlaşılmıştır. Örneğin, Almanların Müttefiklere mükemmel bir keşif yeteneği kazandıran süvari gruplarını hiçbir zaman geliştirmediği gerçeği hakkında II. Mortain'deki çatışmalar sırasında Amerikan hatlarında ciddi bir boşluk vardı. Almanlar ilerleme eksenini bu boşluğa kaydırabilirdi ama asla keşfedemediler. Avrupa seferleri sırasında hava üstünlüğünün avantajları çok önemliydi ve bu konu başka yerlerde iyi geliştirildi.