buralarda düzen hep böyleymiş. babalar haksız kazancı elde ettikten sonra fazla çalışmaya ihtiyacı olmamalarına rağmen yine de çalışıyorlar ve haksız kazancı elde edip nasıl yaşanabileceğini, buna rağmen nasıl mutlu olunabileceğini prova etmek için senelerce kendilerine ve topluma ve devlete katlanmaktaymışlar ama yapılan araştırmalara ve çıkarılan istatistiklere göre bu zamana kadar bu şekilde mutlu olan birine rastlanılmamış. buna rağmen oğullar bu yolda gitmek için can atmasalar da yine de bu yoldan gidiyorlarmış çünkü çocukluklarından bu yana haksızca bir şeyler yapmanın, haksızca bir yerlere gelmenin, haksızca bir şeyler kazanmanın bu ülkenin, bu milletin kaderi olduğu inancıyla varolagelmiş. hem zaten bir iş seçmek bir haksızlığı ve bir mutsuzluğu seçmekmiş. nitekim herkes aynı inancı taşıdığı için hiçkimse sevdiği işi yapmıyormuş ve hiçbiri bulunduğu konuma hak ederek gelmemiş.