Dışarıdan izleyen herkes Cannes’ın bir tür film festivali olduğuna inandığı için affedilebilir. Bu kadar. Ancak çok sayıda katılımcı yakın zamanda David Kronenberg veya Park San Wook’u fark etmedi.
Binanın altındaki bağırsakların altına yayılan pazar, uzun zamandır filminizi dünyaya satmak için en önemli yer olmuştur. Tahmin edebileceğiniz gibi, araştırmacılar salgın sonrası rönesansın paradokslarını düşündükçe bu yılki etkinlik büyük ilgi gördü.
İlk başta aksiyon durgun gibi görünüyordu, ancak büyük flamalar ceplerine ulaştı. Netflix, Emily Blunt’ın başrolde olduğu “Harry Potter” Yates komplo gerilim filmi Payne Hustler için 50 milyon dolardan fazla ödedi.
Bu, Netflix’in borsaya girip işten çıkarmalar yapmasından sonra geldi. Başka bir yerde, ezeli rakipleri Apple, En İyi Film Oscar’ını kazandıktan sonra Reese Witherspoon ve nefes nefese meşgul Jesse Buckley’in başrollerini paylaştığı Fingernails oyunu için CODA ile anlaştı. Şaşırtıcı haber şu ki, dijital oyuncular, aksiliklere rağmen atışlar talep ediyor.
Vigo Mortensen bize anlaşmada Kronenberg’in Sigmund Freud’un Latince alıntısını mırıldanmaya devam edeceğini söyledi.
Ekran günlük aşaması için. Screen International, her yıl Palm D’Or için yarışan filmler için dünya çapındaki eleştirmenlerin yıldız derecelendirmelerini indekslemek için bir platform oluşturur. Sıralamalar her zaman nihai kazanan hakkında pek bir şey söylemez – geçen yıl Titan listenin en altındaydı – ancak yaklaşık bir kritik duyarlılık derecesi verir.
Bu yıl ortalarda, reytinglerin tamamına yakını (dört) iki ile üç arasında çaresiz grupta yer alıyor. James Cray’in Armageddon Time’ı 2.8 ile zirvede – Peter Guardha’nın The Guardian’a muhalif katkılarından biri – Jersey Skolimowski’nin eşek oyunu Eo’da 2.7’de biraz daha erken, belki de şaşırtıcı bir şekilde.
Sadece bir resim, Valeria Bruni Tedesky’nin İstenmeyen Sonsuza Kadar Genç, iki ila üç parantezin dışındaydı ve ardından sadece 1.9 ile. Ancak tüm bunlar bize, hiçbir filmin dünya çapında bir başyapıt olarak ilan edilmediğini ve hiçbir filmin geri dönüşü olmayan sahtecilik olarak dolaşıma girmediğini söylüyor.
David Gronenberg, Future Crimes için düzenlediği basın toplantısında, Amerikan kürtaj yasalarındaki değişiklikleri açıkladı. Üreme sağlığı konusundaki güncel tartışma ile filmin kişinin kendi bedeni üzerindeki kontrolü hakkındaki argümanları arasında bir paralellik kurdu.
“20 yıl önce yazdım ama geleceğini hissedebilirsiniz” dedi. “Bir tür baskıcı hak ve kontrol. Dünyanın herhangi bir yerinde nüfusu kontrol etme arzusu tarihte sabit olmuştur. Yani yine beden gerçektir. İnsanların bedenini kontrol ediyorsunuz – konuşuyor, kendini ifade ediyor. , bu kontrol.”
Aynı konferansta Viggo Mortensen, yönetmenin Sigmund Freud’un Latince alıntısı hakkında mırıldanmaya devam edeceğini söyledi. “Yaşamak istiyorsan ölmeye hazır ol” cümlesinin tercümesi. Kronenberg’in hafızası derindi. “Çoğu aktör için işe yarıyor” dedi.
Günbatımından sonra
★★★★★
Charlotte Wells’in yönettiği
Oyuncular Paul Meskel, Frankie Corio, Celia Rollson-Hall
Uluslararası Eleştirmenler Haftası, 101 dk
Uluslararası Eleştirmenler Haftası kenar çubuğunda oynanan Charlotte Wells’in güzel, tarif edilemez üzücü anı, bugüne kadar Cannes’da en çok incelenen film için hala bir yarışmacı. Burada Tanrı’nın Yaratıkları’nda bulunan Paul Meskel, 1990’larda kızı Sophie (Francesca Corio) ile Türkiye’de tatil yapan genç bir İskoç baba olan Calum’u canlandırıyor. (İskoç gazeteciler, Meskelin’in Edinburgh aksanının doğru olduğunu bana garanti ediyor.)
Böyle bir durum ister istemez bir huzursuzluk hissi uyandırır. Tehdidin veya endişenin ebeveyni ve savunmasız suçlamasını boğacağını varsayıyoruz. Gerçekten burada değil. Donuk renklerle çekilen, aciliyet olmaması için kurgulanan Afterson, iyi bir ilişkiyi çağrıştırabilecek bir oyun yaratma gibi imkansız bir görevi başarıyor.
Sophie’nin annesinden ayrılan gemi, etrafta olmadığı için belli bir suçluluk duyuyor, ancak baba ve kızı psikolojik bir bağın tadını çıkarıyor ve Messkel ve Corio buna yanlış bir şekilde inanmasalardı, bunun sahte olamayacağını düşünürdünüz. Ziyaret ettikleri İngiliz turistlerle bilardo oynuyorlar. Diskoda kötü dans ediyor. Filmin belirleyici sahnesinde Sophie, kampüs karaoke gecesinde REM’in Losing My Religion’ının göz alıcı, anahtarsız bir versiyonunu sunuyor.
Yapımcılığını Oscar ödüllü Barry Jenkins’in üstlendiği Afternoon, nostaljiyi çağrıştıran çok uzak bir çağda bize mutlu bir aile sağlamaktan başka bir şey yapmasa çok sevinirdi. Filmi gerçekten farklı kılan şey, yüzeyin altında gizlenen muazzam bir trajediyi ustaca aktarmasının ince yolu.
Ekonomik bir yapının aracı, kahramanın babasının iç ıstırabını tam olarak anlamadığı için nostalji ve hüzünle geriye baktığını söylüyor. Yansımada sonsuz derinliği ortaya çıkaran, aldatıcı derecede basit bir giriş özelliği.
Gelecekteki suçlar
★★★
Yönetmen David Kronenberg
Oyuncular Vigo Mortensen, Leah Seidox, Kristen Stewart, Scott Speedman, Welket Pungwe, Don McKeller, Yorgos Pirpospolos
Maçta 107 dk
David Kronenberg kendi sırtında bir iskelet kası geliştirdi. Crimes of the Future’ın basın açıklamasından böyle bir çıkış olmadı ama birkaç kıdemli dışında Kanadalı ustanın öfkeli, karamsar duygularıyla büyüyen bir izleyici kitlesiyle ilgilendik. Eve gelmek gibiydi.
Yeni film, Kronenberg’in en iyi hayranlarından bazılarının listesinin başında yer alacak. Yunanistan’da büyük ölçekte çekilen bu çürüyen geleceğin – sokak tabelalarını değiştirmeden – bu versiyonu, dikildiği geceki o ülkeye hiç benzemiyor. Kapalı restoranların üzerindeki açık konuşmalarla çekilmiş bir filmi tanımlamak yerine, bağırsaklardaki tüyler ürpertici patlamalar noktalama işaretleridir.
Ama bir Gronenberg tablosu – öyle hissettiriyor – ciltler dolusu destandan daha fazla çiğnenecek şey sunuyor.
Cronenberg mükerrer Viggo Mortensen, evrimin kabalaştığı bir dünyada, sakatlanmış vücudunda gizemli organların büyüdüğünü gören Saul Tensor rolünü oynuyor. O ve ortağı Caprice (Leah Seidox, gösterinin en iyisi) bu şirketleri bir tür performans sanatı olarak gösteriyor. Karakterler, türdeki diğer değişiklikler aracılığıyla bizimle konuşur.
Enfeksiyon ve ağrı eskisi gibi değil ve sonuç olarak ameliyat bir hobi haline geldi. Filmde David Kronenberg’i tanıyan bir kişi, “Ameliyat yeni sekstir” diyor. Başka yerlerde insanlar yapay ürünleri yeme yeteneğini geliştirdiler. Film, plastik atık kağıt sepetini çiğneyen bir çocukla başlar.
Katılan herkes elinden gelenin en iyisini yapıyor. Topuklu bir Jedi gibi tarif edilemez bir şekilde giyinen Mortensen kararlı bir şekilde homurdanıyor. Seydoux’nun huzursuz titremesi, yarı gerçek siberler arasında sulu bir adam olarak karakterini satıyor.
Christine Stewart çok eğleniyor – 1940’ların Screwball’undan Ditsey Sekreteri’nin bir varyasyonunu oynuyor.
Geleceğin suçları, Cronenbergci çürüme ve ölümle ilgili tanıdık endişeleri üstleniyor. Kendi depresyonunu yaşar. 26 yıl önceki bir duygu – bir çarpışma kadar huzursuz olabilirdi – ama tanıdık ses hala çarpık bir Freudyen havlama gibi yankılanıyor.
“Aşırı düşünen. Sosyal medya meraklısı. Twitter hayranı. Serbest web aşığı. Amatör baş belası.”