Aşk ve sevgi farklı çağrışımlar yapar aklımda. İkisine bambaşka tanımlar, farklı değerler yüklerim; lakin bir atama yoktur arasında. Her ikisi de güya aynı kategoride öbür değerdedir ve ikisini de yaşamak insanın gözüne hiç silinmeyecek pırıltılar ekler; yüz çizgilerine derin anlamlar katar diye düşünürüm.
Aşkın kavgası
Aşkı sevgiden ayıran, başka duyguları da içinde barındıran bir tüm olmasıdır sözde. Aşkın içinde nefret edilen şey vardır, endişe vardır. Kaybetme korkusu öyle güçlüdür ki, daha çok özeni, daha fazla tutkuyu, telaşı, kalp çarpmasını içinde saklar.
“Evlilik aşkı öldürür” denir ya, diğer bir anlamıyla doğrudur gerçekte. Evlilik, sevgiyi besler, büyütür; ama her izdivaç aşkın kimyasına uygun değildir. Düşünsenize kavga etiğiniz sevgilinizi… Belki gururunuz izin vermez özür dilemeye, arayıp da “Gel!” demeye; fakat âşıksanız midenize kramplar girer ya aramazsa diye.
Ya yeniden hiç gelmezse, ya hiç aramazsa… Kaybetme korkusu ve endişe ruhunuzu delip geçer.
Fakat eşinizse kavga ettiğiniz…
Böylece bir ayağı çukurda evliliklerden bahsetmiyorum muhakkak. Normalde her şeyin yolunda olduğu, bir ömür boyunca süreceğine güvendiğiniz evliliklerden bahsediyorum. Lakin insanız ya, kusur yapmamak imkânsız. İki birey bir arada olup da hiç tartışmamak olası mü?
Tartıştınız; elbette fazla üzüldünüz sevdiğinizle yaşadığınız bu gerginliğe. Kırıldınız, hatta onu üzdüğünüz için pişmansınız. Ama bilirsiniz ancak, günün sonunda bir araya geleceksiniz. Ev orada, eşya orada. Ayrıca evliliğin bir sorumluluğu var. Pek yürüyüp gitme lüksü değil kimsenin; olmamalı. İçinizde bir yerde oturup konuşup sorunu halledeceğiniz inancı var. Yani evet keder var; fakat korku değil, kaybetme endişesi eksik.
Yani sevgi var; ama aşk başka bir duygu. Her ikisi de birbiriyle karıştırılamayacak değin özel ve manâlı.
Aşkın ömrü
Aşk, insanı bedeninden sarsacak kadar şiddetli bir duygu; ama ömrü çok az. 10 günde solan lalelerin güzelliği var aşkta; lakin sadece aşkın ekili olduğu bir ilişkide, aşk solduktan sonra geriye kuru topraktan diğer hiçbir şey kalmıyor işte. Âşık olduğunuz insanın elini birincil tuttuğunuzda hissettiğiniz duyguları, bilmem kaçıncı dokunduğunuzda hissedemiyorsunuz; gözlerine benzer manâ yüküyle bakamıyorsunuz.
Fakat sevgi, üstüne kondukça gelişen bir duygu. Bir ömür güvenebileceğinizden belirli olmak ne güzel bir güvenlik duygusudur. Çocuğu hata yapsa da koşulsuz seven bir annenin yarattığı his gibi. Eşinizle yaşadığınız ufak anlaşmazlıkların yıkamayacağı kadar güçlü bir sevginin içinde olduğunuzu anlayışlı olmak; verdikçe sevginin, aldıkça paylaşımın artacağını kavramak; ağırbaşlı bir limanda ömrünüzü fırtınalardan uzakta geçirebileceğinizi bilmektir sevgi.
İkisini bir arada yaşayabilenler mi… İnsan daha ne ister ki hayattan?
Sevgiler…
Yeşim Varol
Tavır Bilimleri Uzmanı
İlişki ve Evlilik Danışmanı
özel içeriğidir.