-
"insanlar çoğu kez ellerinde olmayan nedenlerden dolayı hiçbir şey yapamama durumunda kalırlar. kim bilir hangi korkunç, korkunç, çok korkunç kafesin içinde hapsolmuşlardır. kurtuluş da var bir yerlerde, biliyorum, geç kalmış bir kurtuluş. haklı ya da haksız yere yok edilmiş bir iyi ad, yoksulluk, yazgının oyunları, felaketler.. insanları hapseden şeyler bunlar işte.
insanı kendi içinde kapalı tutan, çevresine aşılmaz duvarlar ören, hatta, sanki toprağa gömen şey nedir, her zaman bilemeyebilir, ama, yine de birtakım parmaklıkların, kapalı kapıların, duvarların varlığını hissederiz. bütün bunlar hayali mi, kafamda uydurduğum fantaziler mi? sanmıyorum. sonra soruyorsun kendine: “tanrım! daha çok sürecek mi bu? hep böyle mi sürüp gidecek? sonsuza dek mi?” kişiyi bu esaretten çekip kurtaran nedir bilir misin? çok derin ve ciddi sevgi. dost olmak, kardeş olmak, sevmek... en üstün erk ile, sanki sihirli bir güçle hapishanenin kapısını açan bu işte. bu olmadı mı insan ömür boyu hapiste yaşıyor.
duygu birliğinin yeniden doğduğu yerde yaşam yeniden başlar."
~theo'ya mektuplar