Yer, İstanbul’da bir öğrenci yurdu. Kağıthane Belediyesi yurt hakkında yıkım kararı vermiş. Dışarıda belediyenin zabıta ekipleri ile polisler var, içeride ise öğrenciler.
Yurdun kapıları kapatılmış. Belediye ekipleri balyozla vurarak kapıyı kırmaya çalışıyor. İçeride öğrenciler, “Allahu Ekber” diyerek tekbir getiriyorlar. “Zulmetmeyin” bağırışları arasında yurdun kapısı kırılıp içeri giriliyor.
Yıkım zamanı gece.. Gerginlik artınca da polis, biber gazı kullandı.
Sonunda güç galip geldi ve 5 katlı yurt binası yıkıldı.
Kağıthane Belediyesi ise “Yapının olası bir depreme karşı dayanıksız olduğu 2018 yılından beri gönderilen tebligatlarla ilgili kişilere bildirilmiştir. Olası bir depremde can kayıplarının önlenmesi için söz konusu yapının yıkılması kanuni olarak mecbur hale gelmiştir. Arazinin mülkiyet sahibi hazinedir. Dolayısı ile 3. kişilerin herhangi bir kaybı söz konusu değildir” şeklinde açıklama yaptı.
Kağıthane Sadabad Eğitim ve Kültür Hizmet Derneği Başkanı Erdal Köseoğlu da “30 yılı aşkın bir zamandır hizmette bulunan derneğimize ait yurt binası, Kağıthane Belediyesi tarafından hiç bir bildirimde bulunmaksızın yıkım emri vakisi ile karşı karşıya bırakılmıştır. Buna gerekçe olarak binanın eski ve yıpranmışlığı ifade edilmektedir. Belediye tarafından tanınan sertifikalı kuruluşlar tarafından verilen raporlara göre binamız sağlamdır. 59 öğrenci ve personelimizin alelacele tahliyesi ve binanın yıkılması tamamen hukuk tanımazlıktır” ifadelerini kullandı.
Açıklamalara bakınca Nasrettin Hoca’nın dediği gibi “herkes haklı.”
Elbette ortada kanuna aykırı bir durum varsa gerekli işlemler yapılmalıdır, ancak yöntem böyle mi olmalıdır?
Gece karanlığında balyoz ve tekbir seslerinin birbirine karıştığı bir yurt yıkılması nerede görülmüştür?
Belediye, 2018 yılından beri tebligat gönderdiğini söylediğine göre biraz daha beklemek yerine, bir gece, ekiplerle, öğrenciler içerideyken yıkma girişiminin kime ne faydası vardır?
Bir yıldır beklendiğine göre yazılı değil de belediye ekipleri boşaltma tebligatı yapıp sonra bu işlem yapılamaz mıydı?
Sürekli mağdur çıkarma hastalığından ne zaman vazgeçilecektir?
Ortaya çıkan bu manzara karşısında belediyenin açıklaması havada kalmayacak mıdır?
Orada yıkılan inanın beton bir bina değildir. İnsanların gönül dünyası yıkılıyor, aidiyet bağları koparılıyor. Zorla yapılan bir işten istenilen netice alınamaz. Konuşarak çözülmeyecek hiçbir sorun olduğunu düşünmüyorum. Bugün yaşadığımız sıkıntıların temelinde iletişim kopukluğu yer almaktadır.
Herkes, evinin kapısını bir başkasına kapatmış kendi dünyasında hayat sürmektedir. “Empati kurma, hak ve hakkaniyetli düşünme” diye kimselerin derdi kalmamıştır. Hukukun üstünlüğünden üstünlerin hukukuna çok acımasız geçişler yaşanmaktadır.
Kaş yaparken göz çıkarmanın zararını toplum olarak hepimiz çekiyoruz. Daha dikkatli, daha özenli yapılacak işler, hepimizin faydasınadır.
“Ben yaptım, oldu” mantığıyla ne yönetimler iflah olur ne de toplumlar huzur bulur. Yaşadıklarımızdan niçin hiç ibret almayız?
Toplumu bütünleştirecek işler yapmak yerine bu tür ayrıştırıcı girişimlerden nasıl bir fayda beklendiğini gerçekten merak ediyorum.
Albert Einstein, deliliği, “Aynı şeyi tekrar tekrar yapıp farklı sonuçlar beklemektir” olarak tanımlamıyor mu?
Son sorum şudur:
Altımızdaki halı çekilmektedir; farkında mıyız?