Secret Wars, detaylı cep evrenleri olsun, birçok kült hikayeyi “What If?” tadında sürdürmesi olsun çok keyifli bir iki ay yaşatmıştı çizgi roman okurlarına. Ve elbette ki bütün ciddi çizgi roman olayları gibi, Secret Wars sonrasında da evrende ciddi bir değişiklik olacağına kesin gözüyle bakılıyordu. Bu yazıda, yeni çıkan serilerle birlikte, o değişikliklerin ne olduğuna, evreni nasıl etkilediğine ve -tabii ki biraz sübjektif bir yorumla- ne kadar iyi ne kadar kötü değişiklikler olduğuna hangilerinin tutmadığına değinmek istiyorum.
1610 Evrenine Ne Oldu?
Secret Wars sonrası 1610 evreninin -nam-ı diğer Ultimate- ne olacağı merak konusuydu. Malumunuz event, iki evrende de yapılan kritik hatalar sonucu 616 ve 1610 dünyalarının birbirine çarpma evresinde gelişiyordu. Bir grup kahraman, ancak kendini kurtarabilirken perde kapanır ve kendimizi Doom’un krallığında buluruz. Çok uzatmayayım, Reed Richards’ın sonunda 616 dünyasını birkaç eklemeyle beraber yeniden düzenlemesinden sonra 1610 evrenine ne olduğu meçhuldü. Malum artık Ultimate başlığıyla herhangi bir seri de çıkmadığını düşünürsek ne çapta olduğu belli olmayan bir birleşme söz konusu olduğu anlaşılıyordu. Reed Richard ve ailesi -Fantastic 4 ya da Future Foundation demiyorum çünkü hepsi aynı kaderi paylaşmıyor- sırra kadem bastığı için kimin neden 616 evreninde olduğu kimin olmadığı ya da sebepleri hala kesin değil. Ama biz şu ana kadar kimleri gördük kimleri göremedik bir bakalım.
Karşının Spider-Man’i
Miles Morales’in Secret Wars ana hikayesinde neden bu kadar ön planda olduğu kendi adıma söyleyeyim çok anlaşılır değildi. Evet popüler bir karakter olmuştu, 616 Peter ile iyi bir iletişim tutturmuştu ancak kendi evreninden olabilecek bir çok kişi varken Miles’in 616 dünyasından karakterlerle dünyayı tekrar eski haline döndürme çabası, gelecek günlerin habercisi imiş. Evet, Secret Wars sonrası 616 dünyasına 1610’dan direkt olarak geçtiğini bildiğimiz tek karakter Miles. 1610 evreninde yaşadığı hiç bir şeyi bilmiyor, o evrende ölen annesi yaşıyor ve genç Spidey New York sokaklarında ağ fırlatıyor! Şu ana kadar çıkan sayıları için konuşmak gerekirse bence yeni evreninde gayet güzel işler çıkarıyor. Özellikle Peter ile kurduğu bağ, her Spider-Man orjininde bulunan ancak yine de sırıtmayan, ergen bir kahramanın aile ve okul ile yaşadığı sorunlar, ailesinin kriminal geçmişi ile kendi gelişimi arasında kurduğu bağ ve özellikle Amerika’da artan polis cinayetleri sonrası “black lives matter” eylemleri ve Trump’ın seçim kampanyasıyla alevlenen, siyahileri ve göçmenleri kriminalize eden nefret söylemlerinin 16 yaşında siyahi bir gencin psikolojisini ne denli etkileyebileceği gayet güzel işlenmiş. Peki Miles’in hikayesini Peter Parker orjininden ayıran etkenler bunlar ise, sevenlerinin zaten Ultimate Spider-Man serisinden takip ettikleri karakteri, o dünyada yaşadıklarından, karakter gelişiminden tamamen kopmuş şekilde 616 evreninde salınırken okumak istemesi için ne gibi bir sebep olabilir? Ben açıkçası, bu sebebi yaratmak için Miles’e bolca torpil geçildiğini düşünüyorum. Torpilden kastımı açıklayayım: Bir karakter düşünün, Secret Wars sonrası en büyük eventin bir anda kilit ismi haline gelsin. Evet, Civil War II’den bahsediyorum. Bir karakter düşünün, Avengers serileri kendi kendini tekrar etmeye başladığı, elli seneyi geçmiş tüm karakterlerin isimlerini başkalarına devrettiği dünyada, genç kahramanlardan oluşan ve ciddi gelecek vadeden bir serinin yıldızlarından olsun. Evet, Champions’tan bahsediyorum. Şu an evrende olan biten her şeyin merkezine yerleştirilmesi, hali hazırda Ultimate evreninde gelişimini takip eden okurlar için de yeni bir heyecan yaratıyor. Daha fazla detay verip yazıyı gereksiz spoilere boğmak istemediğim için Miles Morales’in 616 dünyasındaki yolculuğunu enteresan bir detayla sonlandırıyorum: AvX sonrası Uncanny X-Men ekibinin en eğlenceli mutantı Goldballs ile sıra arkadaşı olması.
“Değerli” Thorlar Nelerdir ve Nerelerde Bulunurlar
Secret Wars başlarken en çok üzerinde durulan mesele birçok kahramanın değişeceği, Marvel evreninin eskisi gibi olmayacağıydı. Aşağı yukarı bütün tanıtımlarda da aynı görsel vardı: Kadın Thor. Kim olacağı eventin sonuna kadar verilmese de, Mjölnir’in Odinson’dan halen daha sebebi kesinleşmemiş şekilde “vazgeçmesi” ve Jane Foster’in Thor olma hikayesi Secret Wars sonrası evreninin en enteresan olaylarından biri olarak yansıtılmıştı. Malum SW öncesi halihazırda elimizde Captain America olarak Sam Wilson, Ms Marvel olarak Khamala Khan, Captain Marvel olarak Carol Danvers, Amadeus Cho’nun Hulk’ı gibi daha zirilyon değişim olmuştu. Hala adını devretmeyen çok fazla karakter kalmamıştı ve bunun sebebi de bazen o yükü devralacak bir karakter yazmanın zorluğu, bazen kahramanın diğer kimliğiyle kurduğu bütünleşik ilişki, bazen de Thor’da olduğu gibi, meselenin tanrı olmaktan kaynaklanması idi. Bu yüzden doğru bir yer değişimi yapmak zor olacaktı ve Marvel’ın sonucu gösterelim, sebepleri açıklamak için hype yaratalım politikasının bir sonucu olarak, Odinson’a ne olduğu uzun süre saklı kalmıştı. Şu an Unworthy Thor adıyla çıkan ve henüz iki sayısı yayınlanmış seride hala daha bildiğimiz Thor’a ne olduğu açıklanmasa da, 2. sayıyla beraber bambaşka bir soruyla baş başa kalıyoruz. Ultimate Thor’a ne oldu? E birader şimdi mi aklına geldi ya da bir tek Thor’un mu derdine düştün diyenler için (UNWORTHY THOR SPOILER) mesele kimse 1610’dan bahsetmez varlığını bilmez iken Odinson Collector’a esir düştüğünde 1610 Mjölnir’i bulması. Bir Mjölnir daha mı var sorusu belli ki Miles’in varlığından daha ciddi sorunların evrende var olduğunu gösteriyor gibi. Bakalım gelecek sayılar neyi gösterecek.
Döndü Gönlümün Efendisi: Jessica Jones
Hayır 1610 evreninden bir Jessica Jones geçmedi ve belki konuyla ilgisi de hala basit bir gizem ve teori üzerine. Benim asıl paylaşmak istediğim, Alias serisinin büyük hayranı olarak senelerdir tekrar yayınlanmasını beklediğim, şu “çocuğum var benim” triplerinden çok sıkıldığım “az ünlü” dedektifin solo serisiyle dönmesinden duyduğum mutluluk. Cümleyi bir türlü bitiremememden de anlamışsınızdır belki. Marvel, tekrar aynı tadı yakalamak için hiçbir fırsattan kaçmayarak Alias’ta olduğu gibi seriyi Bendis ve Gaydos ortaklığına emanet etmiş. Ben şahsen Bendis’in -her ne kadar evrenin genel gidişatına müdahalelerini sevmesem de- Street level dediğimiz tarzda hikayelerini seviyorum. Bu, Frank Miller’den devralmanın yükünü hiç sırıtmadan taşıdığı Daredevil serisinde de böyleydi. Sokak dilini yansıtma, Mars’ta ya da Asgard’da değil, New York metrosunda hayatının en büyük mücadelesini veren karakterlerin hikayelerini anlatma konusunda müthiş bir yeteneği var. Bu tarzını, aslında her biri en az bir küçük dağ yaratmış X-Men üyelerine de çok iyi yansıtmıştı Uncanny X-Men’de. Dolayısıyla Jessica Jones’in ilk sayısına başlarken de aklımda en ufak bir soru işareti yoktu. Henüz daha üç sayısı yayınlanmasına karşın, sırf dünya yok oluşun eşiğindeyken “nerede benim bebem” diyen Jessica’nın tekrardan o dik başlı, her daim bunalımlı ve loser dedektife dönmesi -bi dk lan Behzat Ç oldu bu?- beni mutluluk diyarlarına uçurdu. Ve seri belli ki -Bendis yazıyor çünkü- evrende olan bitenden bağımsız değil. Civil War II’dan da, Secret Wars sonrası 1610 evreninin sonundan da ipuçları taşıyan seri nasıl devam edecek, bu bağlantıları nereye evriltecek merakla bekliyorum. Bu arada unutmadan, seri DC’nin de Marvel’in de çok sık düştüğü hataya düşmemiş ve dizinin başarısından gaza gelip, çizgi romanı bu doğrultuda evriltmeye çalışmamış. En çok korktuğum şey serinin soluk tenli yakışıklı bir Kilgrave ile başlama ihtimaliydi, bu ucuzluğa düşmemeleri ayrı güzel olmuş. He başlarken 1610 bağlantısı demiştim (SPOILER), evet, 1610dan 616ya geçen tek şey Miles ya da Ultimate Thor’un Mjölnir’i değilmiş, bayaa bayaa düz insan da geçmiş.
Old Man Logan/All New Wolverine/Middle Aged Sabertooth???
Bu sefer 616 evreninin yeni sakini 1610’dan değil, Wasteland’den. Evet, The Dark Knight Returns mantığı Wolverine’de de çok tutmuştu vaktinde ve Secret Wars evrenine girme hakkı kazanmıştı. Ancak oradaki bir çok bölge ve milyon cep evren arasında neden ihtiyar Kanadalı dönmüştü? ÇÜNKÜ 616’DA LOGAN KALMAMIŞTI! Evet, Avengers’tan bizim okuldaki eşli batak turnuvalarına dünya üzerinde yer almadığı herhangi bir takım kalmayan Logan’ın ciddi bir popülaritesi vardı ve film hakları kokan hareketlerle bir oldu bittiye getirilip öldürülmesi, sadece ciddi bir boşluk yaratmakla kalmamış, tepkide almıştı -House Of M’den beri mutantlarla alakalı her konuda olduğu gibi-. Lakin tüm bunlar, bu tarz bir değişimin olumlu sonuçları olduğu ve olabileceği gerçeğini değiştirmiyor. Benim düşüncem, bildiğimiz Logan’ın özellikle Schism ve AvX aralığında artık bir karakter tutarlılığı aranmadan yaptığı çıkışlar, Dwayne Johnson gibi her olayda boy göstermesi ve hayatında kritik herhangi bir dönemecin ya da insanın kalmaması (ölen bütün aşklarının üzerinden yıllar geçti, oğlunu öldürdü geri geldi, hiç kimseyle ciddi bir bağ kuramayacak kadar “profesyonel” bir kahraman haline geldi) artık karakterin sonunu getirmişti. Bu noktada X-23’ün Wolverine ismini alması bence diğer bütün gençleştirmeler arasında en isabetli olanıydı. Hali hazırda bir Logan klonu olmanın doğal sonucu olarak 14 yaşından beri cool bir karakter olan, genç yaşta X-Force’da kasaplık yapan, her daim Logan’dan başka kimseyle herhangi bir ilişki kurmayan ve aynı onun gibi utandığı bir geçmişi olan bir karakterden bahsediyoruz. E nerede orijinallik diyebilirsiniz. Ancak bu kez, baba figürünün hatalarını, geçtiği yolları görmüş, hayata başka yerlerden bakmış, ben silahım/hayvanım bunalımlarına henüz çok genç yaşta girdiği için ihtiyarla karşılaştırıldığında farklı bir gelişim seyri izleyen, parlak, öz güvenli ve pişmiş bir kahraman var karşımızda. Ben serinin şu ana kadar çıkan sayılarını da Laura’nın yeni halini de beğendim açıkçası. Her tutan eventin ikincisini yapalım dehası bize maalesef Enemy Of State 2 okuyacağımız günleri de gösterdi ama şu ana kadar sıradanın altında bir şey görmedim hikayenin kalitesinde. Umarım bozmadan devam eder.
All New Wolverine kararı kadar isabetli bir başka karar da fenomen olmuş Logan’ın, en popüler hallerinden biriyle dönüşü oldu aslında. Marvel, yıllardır hiçbir hikayesinden eksik etmediği adamantium pençeleri, halen daha ne hale geldiği tam olarak belli olmayan dünyaya, sebebi bilinmez bir şekilde bıraktı. Old Man Logan’ın bu evrende ne yaptığını yine Reed Richards’ın takdiri -e evet Allah gibi bi şey oldu neticede Secret Wars sonunda- ile açıklayabilirler, ama umarım öyle olmaz. Belli başlı teorilerim var, ama onları Civil War II incelemesine saklayacağım mümkünse.
Middle Aged Sabertooth? Şaka şaka, genel X-Men incelemesinde birkaç kelime bahsederim.
Kaptan Amerikalar ve “Vaaaazz geeeeeç gönüüüül”
Sam Wilson’un yeni Kaptan Amerika olması zaten bilinen bir şeydi. Bilinmeyen ancak tahmin edilebilen şey ise Marvel’ın Steve Rogers’tan vazgeçememiş olmasıydı (bir bırakın da emekliliğini yaşasın, yazlığında Amerikan Sözcü’sü okuyup organik domates yetiştirsin artık). Super Soldier serumunun etkisini yitirmesi sonucu ihtiyarlayan Steve Rogers bence uzun süredir çıkan en başarılı Avengers serileri olan Secret Avengers ve Uncanny Avengers ekiplerinin başındayken yine eski genç haline dönmüş, bir de üzerine hala Xavier’ın beynini kullanan Red Skull’ın etkisiyle (organ bağışından soğuttular) kendisini çocukluktan beri Hydra ajanı zannederek, okudukça buhran geçirten hikayelere daldı. Evet, Rogers istese de Marvel ondan vazgeçmiyor. Marvel tarihinin en eski karakterlerinden biri hala dalyan gibi oradan oraya koşunca da bir yerden sonra ortamın Polat Alemdar’ı gibi oluyor. Tamam kabul hala Hydra twistine ve bir nevi yeni Nick Fury tadındaki ihtiyar Rogers modelinin bozulmasına çok sinirlenmiş olabilirim, ama sinirimi geçirmek için de bir tane kaliteli hikaye göremedim başından beri. En acayibi, sadece Steve Rogers’ın değil Sharon Carter’in da yaşlanmış olduğu halde, Cap gençleşirken Agent 13’ün yine aynı yaşta kalması oldu. Evet zaten hep bir fedai, vatan kahramanı çizgisinde olduğu için aşk hayatı hiçbir zaman Steve Rogers hikayelerinde belirleyici olmamıştı ama ben artık durumun üşengeçlik seviyesinde olduğunu düşünüyorum. Yorum sizin.
Sam Wilson’a gelince Civil War 2 tie-inlerinde yine Miles’de olduğu gibi siyahi bir süper kahramanın gözünden polis şiddetini protest bir tavırla resmetmesi, ana olayla da güzel bir bağlantıda olmuş. Ama daha enteresan yanı, bu kez meselenin herhangi bir kahraman değil, Kaptan Amerika ile anlatılması. Genel olarak Cap hikayelerinin fanı olmasam da tavsiye ederim. Captain Amerşca: Steve Rogers serisi için de Marvel’a başlıktaki şarkıyı armağan ediyorum.
Scarlet Witch: Müge Anlı Neden Marvel’a Geçmeli
Başlıkta kafa bulmama bakmayın, Scarlet Witch’in modern dönemde bir solo serisi olması en çok istediğim şeylerden biriydi. Magneto’nun iyiliği bulan kızı, Vision’ın eşi, Avengers hikayelerinin Deus Ex Machine’inin 2000’lerde Marvel’ın en tartışmalı karakteri haline gelmesine rağmen solo serisinin ya da en azından merkezinde olduğu bir serisinin olmaması kimi açılardan önemli bir eksikmiş gibi duruyordu. Evet Avengers Disassemled’den House Of M’e, Childeren Crusade’e ve hatta AvX’e birçok önemli hikayenin baş rolünde o vardı ama bütün bu zaman aralığında direkt olarak Scarlet Witch’in ruh halini ya da bütün bu dönemeçlerde yaşadıklarını merkezine alan bir seri olmadı. Bu meseleye iki taraftan bakabiliriz gibi geliyor. Birincisi, evet başta da bahsettiğim gibi ruh halindeki dengesizlik sebebiyle kafasına estiğinde mutant nüfusunu sıfırlayan, binlerce düşmanından birinin bile başaramadığı şeyi yapıp Avengers’i dağıtan kadının neden ve nasıl bu ruh halinde olduğunu açıklamak için birkaç panelden fazlasına ihtiyaç varmış gibi görünüyor. Ama bir yandan da, House Of M sonrası zaten sırra kadem basmış olmasını ve Marvel’ın bunu ileri bir olayda açıklama tasarrufunu bir yana bırakıyorum, bu durumun ta kendisi Wanda’yı Wanda yapan temel element gibi geliyor. Yani aile kaynaklı bütün bunalımları, olmayan çocuklarına olan özlemi, tam olarak ne istediğini bilmemesi aslında bilinci dışında sahip olduğu güçler sebebiyle bulunmak zorunda kaldığı dev mücadeleler içerisinde sıkışmış bir kadını yansıtıyordu ve bu yüzden de Marvel’ın 2005-2012 arası bütün büyük olaylarının kahramanının kendi serisi yoktu, çünkü asla tasarlayabildiği, kendi başına karar alabildiği bir hayatı olmamıştı. Ve bu kadar büyük bir güç, kimlik bunalımlarıyla birleşince çizgi roman tarihinin en yürek burkan olaylarından birkaçı, herhangi bir tutarsızlık barındırmıyordu. Tam da bu iki bakış açısından dolayı, bugün artık bir solo serisinin olması mantıklı hale geliyor. Çünkü birincisi, artık Marvel evreninin merkezinde yer alan bir karakter değil, kendini Witchcraft’ı düzeltmeye vermiş durumda. İkincisi, özellikle Avengers vs X-Men’den beri daha olgunlaşmış -belki de ilk kez olgunlaşmış- bir Scarlet Witch var karşımızda. Kendi ayakları üzerinde duran, suistimal edilemeyen, kendi yolunu çizen bir Wanda Maximoff hikayesi, aslında zaten sansasyonel bir geçmişten sonra, varılması gereken noktaydı. Bir yandan da artık sahne ışıkları altında olmaması, kendi dışında gelişen, sürekli olarak üzerine gelen dünyadan uzaklaşması, geçmişiyle yüzleşmesini kolaylaştırmıştı.
Bu sebeplerden ötürü, bence tam da vaktinde çıkmış bir seri Scarlet Witch. Kardeşiyle olan sorunlu ilişkisi, Vision ile hiçbir zaman olması gerektiği gibi yüzleşememesi, bir diğer aşkı Wonder Man’in bir şekilde Rogue’un bilincinde yaşıyor oluşu, 14 yaşına kadar hiçbir etkileşimi olmayan iki ergene kendi hayali çocuklarının özünü yerleştirmiş olması ve onlarla kurduğu annelik ilişkisi, ve serinin merkezinde duran gerçek anne babasının kim olduğunun hala çözülememesi meselesi. Bunu çok güzel ve özgün anlatılmış bir büyü dünyasıyla birleştirince, benim açımdan şu ana kadar tatmin edici giden, gelecek sayılarını merakla beklediğim seri.
Müge Anlı şakası: Annesini bulma meselesinin bence biraz fazla uzun sürmesi
Bonus: Quicksilver’ın yılların suskunluğunu bozup “gittin mutfak robotuyla evlendin ağzımı açtım mı” atarı
Marvel’ın senelerdir inatla kanattığı yara kapanıyor mu:
X-Men’in İstikbali, Cyclops’un Kaderi ve Daha Bir Sürü Şey
Sanıyorum tarihte bir çizgi roman şirketinin fanlarıyla bu kadar uzun yıllar inatlaştığı başka bir olay yaşanmamıştır. Marvel’in, film hakları Fox’ta diye mutantlara çektirdiği zulümden ve ne olduğunu bile bile kahramanlarının peşini bırakmayan, en vasat serisini dahi alıp sahip çıkmaya çalışan X-Men fanlarından bahsediyorum. Uzun uzadıya son on yılda olanları açıklamayacağım, hiç değilse bu yazıda. Ama şöyle bir not düşmeyi önemli buluyorum; yeni karakterler yaratıp başka firmaya filmlerden para kazandırmamak için bir gecede 200 kişi bırakılan mutantların, artık toplumla kaynaşma değil, hayatta kalma mücadelesini merkeze alan X-Men serileri, sebebi ne olursa olsun kaliteli ve özgün serilerdi. Uzun yıllar boyu, ne yaparlarsa yapsınlar artık Utopia cephesinde iyilerin kazanamayacağı fikri, çok daha zekice kurgular ve motivasyonlar kazandırdı hikayelere. Bunlarla alakalı ve meseleyi Cyclops merkezinden anlatan detaylı bir yazı yazmak istiyorum, ancak şu an için bu konu hakkında söyleyebileceklerimi burada sonlandırıp direkt dalıyorum.
Secret Wars sonrası Marvel bir yanında Black Bolt ile tam mutantlar tekrardan doğmaya başladı derken, homo-superior cephesine “QANDIRDIM” diye haykırıyordu. Fear Itself serisinin sonuda Bolt kendince krallığı kurtarmak için Atillan’ı patlatmış, sonucunda da bütün terrigen atmosfere dağılarak iki büyü bulut oluşturmuştu. Şansa bak ki meğerse Terrigen mutantlar için zehirli bir madde imiş! Kimi mutantın sadece güçlerini kalıcı olarak sıfırlarken, kimini öldürücü hale getiriyor imiş! Böyle bir çelişkinin, kaçınılmaz bir savaşı yanında getireceği belli idi, ama Inhumans vs X-Men’i bir başka yazıda ayrıca ele alacağım o yüzden şimdilik o noktaya kadar X-Men neyi nasıl yapmış ona bakalım. Öncelikli olarak, Marvel bu “bir şey olmuş olsun, kimse bilmesin üç dört aya açıklarız” olayını sevmiş gibi duruyor. Aynı mantığı Thor ve hala tek bir işaret görmediğimiz Reed Richards hakkında da sürdürüyor. Bunu yazarların olası gelişmelere karşın kurguyu esnek bırakması olarak görüyorum Yani sekiz ay önce seriye başlarken sebebi şudur budur demek için birden fazla gerekçeyi hazırda bekletiyorlar gibi. Netekim Extraordinary, Uncanny ve All-New X-Men serileri, terrigenin mutantlara etkisinin anlaşılmasından ve Cyclops’un ölümünden sekiz ay sonra geçiyor. Storm ve ekibi terrigen bulutlarından etkilenmemek için Limbo’dai All-New X-Men karavanda, Magneto da “yer altında” yaşıyor.
Serilerin başından beri özellikle genç Cyclops ve Magik’in ağzından yaşlı Scott’un ne kadar da kötü bir insan olduğuna ilişkin şeyler duyuyoruz. Ancak Death Of X’de olanlarla karşılaştırınca, nereden bakılırsa bakılsın çok abartılmış geliyor Bu noktada bana Cyclops için aslında başka bir son oluturulduğu ancak durum iyiye gitmeyince B planına geçildiği teorisi mantıklı geliyor. Bunu şu an için bilemeyiz. Durumun iyiye gitmemesini de düşen satışlar, özellikle TV departmanının da ittirmesiyle mutantların yerine geçirilmeye çalışılan Inhuman serilerinin bir türlü X-Men serilerinin yanına yaklaşamamasıyla açıklayabiliriz. Son dönemde Fox ve Marvel’in arasının yumuşama ihtimali ise gerçeklik açısından dedikoduyu aşmıyor. Peki, artık son on yıldaki makus tarihini kırıp tekrardan eski güzel günlere dönme ihtimali günden güne yükselen (bkz. Ressurection) mutantların şu ana kadarki hikayeleri ne durumdaydı. Açıkçası, tarihinin en zor dönemlerinden birini yaşayan X-Men açısından, bence Extraordinary X-Men iyi bir sınav verdi. Adıyla ters düşen kadro Storm, bildiğimiz Bobby, Old Man, Magik, Forge Colossus, genç Jean ve Nightcrawlerden oluşuyor. Ve ikinci kuşak New Mutants ekibinden bir grup hala genç -Martha L- mutanttan. Terrigenden ya da son otuz senedir olduğu gibi toplum baskısından kaçan mutantlara sundukları seçeneğin cehennemin dibi olması -bayaa bayaa- durumun mutantlar açısında ne kadar kritik olduğunu açıklıyor. Bu şartlarda mücadele eden ekip de, hem yeni kıyafetleri hem de ruh halleri açısından bence oturmuş ve keyifli bir okuma sunuyor. Ayrıca orijinal beşlinin kalanından ayrı bir hayat yaşayan genç Jean’in karakter gelişimi keyfli bir noktaya gidiyor Umarım ileride daha çok odaklanırlar
Uncanny X-Men X-Force ve Secret Wars öncesi seri arasında gidip gelen bir noktada duruyor. Şu ana kadar biriktirdikleri ve ana eventlerle alakalı gözükmeyen hikayeler ilerisi için bence umut verici. Bence çok kıymeti bilinmemiş Monet’nin hala çok kıymeti bilinmiyor, Archangel’in çilesi unutulmamış ve biraz salla pati de olsa iyi işlenmiş. Magneto yine az biraz gri ama bu şartlarda olması gerektiği durumda ve dehası hikayeleri zenginleştiriyor Ara ara Fantomex’i görmek keyifli, Psylocke’in arada kalmış ruh hali, Sabertooth’un iyi-kötü arasındaki sallantıları bize hem iyi hem de vasat hikayeler sunma ihtimalini taşıyor. Ben şu ana kadar ciddi anlamda keyif aldım, aksiyon olarak da kurgu olarak da sürükleyici hikayeler ancak dediğim gibi ana olaylarla ilişkisinin az olması üzücü. Bunun dışında Elixir’in değişimini X-Men’in ölümlerle ilişkisiyle birleştirince ortaya ileriye yönelik çokça teori bırakıyor. Aynı zamanda karakterin senelerdir ipucu veren karanlık yanlarını gösterme konusunda da başarılı bir seri var önümüzde. Hadi bakalım
All-New X-Men konusunda karmaşık duygular içerisindeyim. Hem birçokları gibi artık geçmişe geri dönmeleri gerektiğini düşünüyor, hem de durdukları yerde tüm önyargılarıma rağmen eğlenceli bir seri haline gelmeye başladığını düşünüyorum. Genç Bobby’nin cinsel yönelimini kabul etmesi ve hem kendini hem duygu dünyasını keşfetmeye başlaması, Oya’nın bir X-Men klişesi olan kendini suçlayan dindar mutanttan daha olgun ve kendiyle barışık bir noktaya gelmesi, bebe-klon-apocalypse’in (nam-ı diğer Evan) içindeki canavarla verdiği mücadele, genç Cyclops ve Hank’in farklı motivasyonlarla yaşlı hallerinden farklı olma çabaları. Aslında tikelden tümele vardığımızda hikayedeki temel motivasyonların kendileriyle barışma, içlerindeki şeytanı öldürme ve adaptasyon üzerinden gittiğini görüyoruz. X-Men hikayelerinin tümüne yansıyan bu motivasyonlar, karakterler üzerinden daha spesifik ve katmanlı bir yere oturuyor. Okuma keyfi olarak da başlangıçta çok ümit vermese de gittikçe keyifli bir hal alıyor. He bir de genç Angel ve Laura var. Onlar da ara ara birbirine trip atıyor.
Champions: Vicdanın Sesi Mi 23 Nisan Afişi Mi
Bu yazıda henüz iki üç sayısı çıkmış seriler için uzun uzadıya yorumlar yaptım utanmadan ama bu seri için aynı durumda olduğumdan emin değilim. Çünkü henüz üç sayısı çıkmış olan seri, muadillerine göre daha fazla farklı dinamikler üzerinde duran ve uzun ömürlü olması planlanan bir proje. Dolayısıyla bu üç sayıda olanlar bize ciddi ipuçları vermiyor olabilir. Yine de takımın temellerini oluşturan motivasyonlardan ve ekip üyelerinden bahsetmek gerek. Champions, Avengers’ten kopma yeni nesil kahramanların oluşturduğu bir takım. Temel itirazları kahramanların sürekli birbirinin gırtlağında olması ve genel olarak da kötülerle dahil savaşılıyor olsa da geriye kalan yıkımla, hayatları kabusa dönen insanlarla kahramanların yeterince ilgilenmemesi. Özellikle bu ikinci dediğim noktada ekibin kurucusunun Khamala gibi tüm yaşamı savaşlarla şekillenmiş bir coğrafyadan gelen kahraman olmasının boşa olmadığı gerçeği çıkıyor ortaya. Bir diğer kahramanın da sürekli olarak en ufak bir dikkatsizlikte yaratabileceği yıkımın endişesiyle yaşayan yeni Hulk Amadeus Cho olması da aynı şekilde önemli bir detay. Bunun dışında da bence bi’ türlü tutmayan çocuk Nova, Viv -Vision’ın kızı-, Miles Morles Spider-Man ve genç Cyclops ile beraber enteresan ve eğlence vadeden bir seri çıkıyor ortaya. Şu ana kadarki üç sayıdan aldığım izlenim serinin genel ağırlığının Avenger abi ablaları gibi kozmik güçlerle milyon çeşit Destroyerlerle değil, ötekinin, mağdurun, “küçük insan”ın sesini kısmaya çalışanlarla olacağı üzerine. Ki bence süper kahraman olgusuna özgün bir bakış açısı getiriyor. Son sayının bir orta doğu ülkesinde geçmesi de buna işaret ediyor. He bir de keşke daha önceki sayılarda o çirkin Joker/Harley Quinn göndermesini yapmasalardı iyice tadından yenmeyecekti ama olsun. Dediğim gibi iddialı bir yorum yapmak için henüz çok erken. Bu “öteki”, “mağdur” temaları altı yeterince doldurulamadığında ya da kendini tekrar etmeye başladığında ekip bir yerden sonra 23 Nisan afişlerinde el ele tutuşan dünya çocuklarından farksız bir donukluğa varabilir. Umarım olmaz.
Dilim döndüğünce Secret Wars sonrasından itibaren Marvel’de neler olup bittiğini, öne çıkan ve tavsiye ettiğim sayıları özellikle çok fazla spoilere boğmadan anlatmaya çalıştım. Umarım beğenirsiniz. Eksik olan tabii ki çok fazla seri var ancak hem vakit hem de neticede her çizgi roman okuru gibi spesifik okuma zevklerimin olmasından dolayı bu kadar oldu. Umarım yararlı olmuştur. Ayrıca şunu niye anlatmadın dediğiniz seriler varsa söyleyin, çok uzak olmadığım bir seriyse dilim döndüğünce yazayım. Şimdilik, iyi okumalar!