Erdoğan, Londra’da Trump’la -program dışı ve basına kapalı- görüşmesinde neler konuştu? ABD’yle 100 milyarlık ticaret hedefi? S – 400’ler? Bunları zaten biliyorduk; ama gerisini doğrusu net bir şekilde öğrenemedik. Oysa Tayyip Bey’in, ülkeye dönmeden önce, Cambridge’de yapılan Cami’yi hizmete açarken yaptığı konuşmayı tüm TV kanallarında dinledik.. Sanırım aslında tarihe geçecek olan konuşma da bu idi. İngiltere’den dönerken, Erdoğan’dan “Ümmet”e büyük bir müjde niteliğinde..
***
Şu bir gerçek ki dünya sıralamalarında hep ilk beşe giren Cambridge Üniversitesi’ne Türkiye’den fazla öğrenci gönderemiyoruz. Oysa şimdi Cambridge Camiine bol bol öğrenci gönderebileceğiz. Aslında cami değil, bir külliye! Sergi ve konferans salonları, kitaplık, derslikler, anne-çocuk alanı, kafeterya.. her şey tamam! Tam bir hayat mektebi. Zaten Erdoğan da konuşmasında bunu vurguladı: “Camiler peygamber efendimizden bu yana aynı zamanda öğrenmenin de merkezi olmuşlardır; burada gerek cemaati gerekse onların yavrularını eğiteceksiniz, yetiştireceksiniz. Yoksa 5 vakit namaz kılmak gayet kolay. Burada halkalar oluşturacaksınız, çocuklara, yavrulara gerekli ilimleri burada vereceksiniz”.
***
Çocuklar, yavrular eğitildi. Peki, sonra?
Sonra da diğer “halkalar” ve sonunda da, kimbilir, belki de Cambridge Üniversitesi?
Oysa maalesef pek de öyle görünmüyor. Erdoğan’ın aynı konuşmada sergilediği “hayat felsefesi” hiç de Cambridge esprisiyle uyuşacağa benzemiyor. Bakınız Tayyip Bey, merkeze “külliye”leri oturtan bu felsefeyi, tek cümlede, nasıl özetledi: “Bu mukaddes makamlar bize kulluğumuzu, bu dünyadaki asıl varoluş gayemizi hatırlatır”.
***
İşte bu olmadı! Kaldı ki bu “din ve kulluk felsefesi”, sadece Cambridge esprisine değil, 2. maddesinde “Türkiye laik bir cumhuriyettir” diyen ve 103’üncü maddesine uyarak üzerine tarafsızlık yemini ettiği yeni Anayasamıza da aykırı! Üstelik bu “aykırılık” yeni bir şey de değil. Daha bir hafta önce, Tayyip Bey, Din Şurası’nda da şunları söylüyordu: “Din sadece belli mekânlara, haftanın belli günlerine hapsedilmiş bir olgu değildir. Ticaretimizden beşeri münasebetlerimize yaşantımızın her safhasını düzenleyen bir dine inanıyoruz. Müslüman olarak ömrümüzün sonuna kadar Müslümanca yaşamakla emrolunduk. (…) İslam bize göre değil, biz İslam’a göre hareket edeceğiz. Nefsimize ağır gelse de hayatımızın merkezine dönemin koşullarını değil, dinimizin hükümlerini yerleştireceğiz”.
Tam bir entregrist din anlayışı! Bu ülkede birçok ilahiyatçının bile kendini bulamayacağı bir çeşit İslamcı totalitarizm! Gizlisi saklısı yok; kapalı kapılar ardında değil, TV ekranlarında, Youtube videolarında sergileniyor!
***
Oysa daha da ilginç olan şu ki, çok değil sekiz on yıl önce kamuoyunda fırtınalara neden olacak bu cümleler artık günümüzde sessiz sedasız geçiştiriliyor. Peki ne oldu; alıştık mı? Yoksa artık hiçbir şeyi umursamaz hale mi geldik?
Sanmıyorum. Daha çok kendi tabanından kopan, giderek daralan ve daraldıkça da sertleşip katılaşan bir din anlayışı ile karşı karşıyayız! Dikkat ettim, bir kısım yandaş gazeteler bile cami konuşmasındaki bazı sözleri yer yer sansür ederek vermişler! Kaldı ki, varılan noktada, Beştepe Külliyesi’nin medyadaki en etkili sözcülerinden çoğu da ne külliyelerle ne de İslamcılıkla ilgili.. Sadece “kulluk” anlayışına sadıklar; o da seküler ve fırsatçı bir “kulluk” anlayışı! Çoğu her türlü olasılığa açık, tetikte bekler halde!
Halk ise artık uhrevi âlemden çok, maddi dünyanın derdinde ve oradan gelen haberlere kulak veriyor. Hayat pahalılığı, zamlar ve en çok da işsizlik rakamları.. Oysa maalesef iş dünyasından da hiç iyi haberler gelmiyor.. Kısaca halk bezgin; buna karşılık tuzu kuru, fakat küresel koşullarda bir türlü yerli ve milli olamayan burjuvazi de, bina okuyan gazeteleri ve TV kanalları ile, bu anormal gidişi “normal”miş gibi göstermeye, “normal”leştirmeye çalışıyor. Ve bu koşullarda “erken seçim” tartışmalarının gündeme gelmesine de herhalde artık kimsenin şaşırmaması gerekiyor..