-Yavrum parktan geçersek finuküler girişine daha kolay gideriz, buradan koş!
Kızımla okulundaki toplantıdan çıktık, Taksim'e koşuyoruz. Hedefimiz, Kabataş'tan 19:00 kalkacak Büyükada ve Bostancı deniz otobüslerine yetişmek.
18:50'deki finukülere yetiştik, iki dakika sonra aşağıdayız, merdivenlere koştuk, İDO iskelesi girişindeyiz, Büyükada Heybeli deniz otobüsü yolcu alıyor.
-Koş yavrum, sen geç! Adaya gidince ara beni, olur mu?
Ohh yetiştik!
Ben de Bostancı denizotobüsü bekleme yerine geçiyorum. Telefonum çalıyor. O hengamede duyuyorum, nasılsa. Amannn, yine 444'lü bir numara arıyor, bugün de amma çok aradılar.
-Alo!
-Ekmekci hanım siz misiniz?
-Evet, siz?
-... bankasından arıyorum, kartınıza bağlı ek kartın içinde bulunduğu cüzdan bulunmuş.
-Nee? Nerede, nasıl?
-Taksim parkında bulunmuş, kartı iptal edelim mi?
-Tedbiren edin isterseniz, yenisi ne zaman gelir?
-Bir haftayı bulur, bu arada ana kart ve diğer ek kart da iptal olacak.
-Yok yok, kalsın o zaman. Ben bulan kişiyi arayayım, gerekli görürsem sonra iptal ederiz. Sizde telefonu var mıydı?
-Evet, .... , başka yardımcı olabileceğim bir konu var mı?
Aman yahu!
Çiçeğim adaya gidiyor ve beş kuruş yok yanında.
Bir yandan bunu düşünüyorum, bir yandan görevliye el kol işaret edip ada deniz otobüsü bekleme yerine geçiyorum, bir yandan da kızıma telefon edip olanları anlatıyorum.
-Yavrum kapıya gel, para vereyim sana.
İskeleyi aldılar bile, kalkıyor gemi. Çımacıya parayı uzatıyorum, kızıma versin diye.
Kuşum şaşkın! Cüzdanını düşürmüş, hay aksi nasıl oldu, anne kızacak mı, vs. vs.
Bostancı deniz otobüsüne binmek üzere akın akın üzerime doğru gelen yolcular arasından kenara sıyrılıyorum, cüzdanı bulup, bankayı arayan kızcağızın numarasını çeviriyorum.
-Ben annesiyim, neredesiniz, size nasıl ulaşabilirim.
-Taksimde'yim Kabataş'a gidiyorum, karşıya geçeceğim.
-Aa! Ben de Kabataş'tayım, sizi iskelelerin arasındaki çay bahçesinde beklesem olur mu?
-Olur olur, on dakika sonra oradayım.
On dakika sonra güler yüzlü bir genç kız geliyor, cüzdanı teslim ediyor.
Benim şükran dolu teşekkürlerimi gayet sade bir ifadeyle karşılıyor ve koşarak vapuruna yetişmek üzere uzaklaşıyor.
Kızımın tatil için biriktirdiği harçlıkları, bozuk paraları, alışveriş fişleri elimdeki cüzdanda durup duruyor. Doğum günü hediyesi olarak, sorumluluğunu alacak kadar büyüdüğünü düşünerek çıkarttırdığım ek kart yoluyla, telefonuma ulaşıldı. Yoksa o cüzdanı kim kime nerede verecekti?
Tabii asıl teşekkür, cüzdanı bulup işi gücü arasında sahibine vermeyi iş edinen iyi insana...
Şimdi gel de büyüklerin sözünü hatırlama: Allah iyiye rast getirsin evladım!