Cok Detay YApmissin
1998 yılında Sierra’nın üstünde iki yıl çalışıp piyasaya sürdüğüHalf-Life, o yıllarda henüz pek canlanamayan oyun dünyasında bir devrimniteliğindeydi. Grafikleri, yapay zekası ve konusuyla o yılların gözdeoyunlarını bile geride bıraktırmıştı. Oyun dergileri ve benzeri yayınorganlarınca yılın oyunu seçilmiş, sayısız ödül ve birincilik almıştı.Yakaladığı bu başarının üstüne Sierra, aynı konuyu farklı bir açıdananlatan, Opposing Force adında benzer bir oyun çıkardı. Bu oyunlaHalf-Life hala
1998 yılında Sierra’nın üstünde iki yıl çalışıp piyasaya sürdüğüHalf-Life, o yıllarda henüz pek canlanamayan oyun dünyasında bir devrimniteliğindeydi. Grafikleri, yapay zekası ve konusuyla o yılların gözdeoyunlarını bile geride bıraktırmıştı. Oyun dergileri ve benzeri yayınorganlarınca yılın oyunu seçilmiş, sayısız ödül ve birincilik almıştı.Yakaladığı bu başarının üstüne Sierra, aynı konuyu farklı bir açıdananlatan, Opposing Force adında benzer bir oyun çıkardı. Bu oyunlaHalf-Life hala birincilik koltuğunu kaptırmamakta ısrarlıydı. ArdındanBlue Shift adında bir oyun daha yapıldı. Aynı zamanda Half-Life için,gerek tek kişilik, gerekse çok oyuncu desteği sunan modlar yapıldı.Half-Life için yapılan bu modlar yüzlerce oldu. Belki farkında değiliz;ama tüm dünyada en çok oynanan multiplayer oyun unvanına sahip CounterStrike‘da bir Half-Life eklentisi idi.
GordonFreeman, her zamanki gibi sabah kakmış, teleferiğe binip işine doğruyola koyulmuştu. Etrafı seyrederken, güvenlik önlemlerinden bahseden ve“Black Mesa’ya hoş geldiniz” diye başlayan sesi dinliyordu. Black Mesa,bir çöl üzerine kurulmuş ve oldukça gizli araştırmalar yapan dev biraraştırma laboratuarıydı. Freeman ise burada işe başlayalı fazla birsüre olmamış, henüz güvenlik önlemlerine pek alışamamıştı. Teleferikdurduğunda güvenlik görevlisi kapıyı açtı. İçeri girdikten sonraetraftaki arkadaşlarıyla selamlaşıp soyunma odasından koruyucuelbisesini giydi. Test odasına doğru giderken daha önce hiç görmediği,elinde çanta olan takım elbiseli birinin, odada bir doktorlatartıştığını gördü. İçinde kötü bir his vardı. Test laboratuarınınönünde bir panelin kırılmasıyla bu his giderek çoğalmıştı. Test odasınagirmeden önce son talimatları da aldı. Görevi radyoaktif ışına kristalivermekti. Fakat bir şeyler yolunda gitmedi. Etraf yıkılmaya başlarken,çığlık sesleri kulakları yırtıyordu. Garip ve rengarenk ışıklardalgalanıyor, gözlerini açtığında kendini sanki başka bir dünyada gibihissediyordu. Sonunda her şey sustuğunda olanlara bir anlamverememişti. Her yer yıkılmış, insanların çoğu ölmüştü. Sanki birkabustu bu olanlar. Freeman olanları öğrenmeye çalışırken, başka birdünyadan gelen yaratıklar Black Mesa’nın her yerine dağılmıştı. Tekamacı bu cehennemden sağ çıkabilmekti. Daha da kötüsü, yaratıklarıkontrol altına almak için gelen ve Black Mesa’dan hiçbir canlının sağçıkmaması konusunda emir almış tam teçhizatlı askerlerle uğraşmakzorundaydı.
Half-Life’da geliştirilmiş Quake 2 grafik motorukullanılmıştı. Detaylı yüzey kaplamaları, çizimleri ve karakterlerdekipoligon sayısı olarak o dönemin pek çok oyundan daha iyi grafikleresahipti. Su ve ışık efektlerinden tutun da, patlama ve parlamagösterilerine kadar pek çok detay gerçekçi bir şekilde uygulanmıştı.Silahların ve karakterlerin hareketleri, animasyonları gerçekten deetkileyici düzeyde idi. Çok düşük sistemlerde bile sorunsuz çalışangrafik motoru çok az sorun içeriyordu.
Genelde oyunlardamüzikler ve ses efektleri birlikte duyulduğundan zamanla ne duyduğunuzses efektlerinden bir şey anlarsınız, ne de müziklerden zevk alırsınız.Fakat Half-Life’da böyle bir sorun söz konusu değil. Çoğunlukla oyuniçi seslerle birliktesiniz. Fakat önemli bir yere geldiğinizde başlayanmüzikler o andaki heyecanı katlıyor. Oyun içerisindeki müzikleri duymakistiyorsanız, oyunu orijinal CD’sinden çalıştırmalısınız. Ses efektleride küçümsenecek türde değil; farklı zeminlerde çıkan farklı ayaksesleri, yaratıkların çığlıkları, askerlerin telsiz cızırtıları, silahsesleri ve bazı yerlerde seslerin yankı yapması gibi detaylarunutulmamış. Hele ki koruyucu elbiseyi ilk giydiğimizde duyacağınız,oyun boyunca bize yardım etmeye ve bilgilendirmeye çalışan arka plandangelen tiz ses büyüleyici bir atmosfer yaratıyor. Derin bir uçurumdanaşağı baktığınızda rüzgarın sesini bile duymanız mümkün.
Aslında Half-Life’ı bu kadar popüler yapan grafikleri ya da müziklerideğildi. Grafik ve seslerinde etkisi küçümsenecek türde değil. Fakatdaha önemlisi konuyu sunuş tarzı ve insanı içine çeken atmosferiydi.Hiçbir ara demoya yer verilmemişti. Oyunun hikayesini başından sonunakadar kendiniz oynayarak öğreniyorsunuz. Bir bakıma, anlamveremediğiniz olaylar karşısında hayal gücünüzü kullanarak hikayeyianlamaya çalışıyorsunuz. Adeta bir bilim kurgu filminin içerisindebaşrol oyuncusu kimliğine bürünüyorsunuz. Bir de bu film içerisindesizin oynamadığınız ya da sadece seyretmekle yetindiğiniz sahnelerdevar. Sık sık karşılaşacağınız bu sahnelerde, bazen senaryo anlatırkenbazen de korku ve paniğe kapılmanıza neden olabiliyor. Örneğin, birçıkış kapısının önüne geliyoruz, camekân içerisinde kapıyı açan birbölüm var ve içeride de bir güvenlik görevlisi. Dış tarafta isegüvenlik görevlisine kapıyı açması ve arkasına dikkat etmesi içinbağıran bir doktor. Güvenlik görevlisi söylenenleri duymuyor,arkasından bir çift el onu deliğe doğru çekiyor ve bir süre sonradelikten adamın parçaları dökülmeye başlıyor. Korku ve paniğe kapılandoktor çığlıklar içinde koşmaya başlıyor. Dikkatsiz bir şekildekoşarken, patlayıcı lazere basıyor ve sonunu hazırlıyor. Başka birörnek verirsek: Bir asansörün önüne gelip çağırma düğmesine basıyoruz.Ancak, asansör bulunduğumuz katta durmayarak hızla düşmeye başlıyor.İçindeki insanlarsa çığlıklar içerisinde, gürültüyle yere çakılanasansörde ölüyorlar. İçinizde keşke düğmeye basmasaydım diyegeçiriyorsunuz. Daha bunlar gibi sayısız sahne oyunu bir film setineçeviriyor.
Half-Lifeçıktığı zaman var olan FPS oyunlarıyla kıyasladığımızda, tür olarak FPSdemek büyük bir haksızlık olurdu. Bildiğimiz FPS türü oyunlarda elimizesilahı aldığımız gibi önümüze çıkanı yok etmemiz gerekiyordu. HalbukiHalf-Life’da düşmanlarınızın yanı sıra sizi koruyan güvenlikgörevlileri, sağlığınızı iyileştiren doktorlar ya da bilim adamları davar. Hatta bazılarının ölümü oyunda ilerlemenizi imkansız halegetiriyor. Güvenlik görevlileri korkusuzca sizinle savaşırken, bilimadamları savunmasız olduklarından korkup kaçabiliyorlar da. Bir de oyılların FPS anlayışında bölüm bulmacaları, “kırmızı anahtarı bulupkırmızı kapıyı aç”, ya da “tüm silahlarını kullanıp büyük yaratığıöldür” mantığından öteye gidemiyordu. Half-Life’da ise “oksijeni veyakıtı aç, pompayı çalıştır ve roketi test edip yaratığı öldür” gibidaha zekice hazırlanmış, sıradan FPS’lerde rastlayamayacağınız bölümlermevcut.
Yapay zeka konusunda pek ileri gidemeyen oyun sektörüneHalf-Life’la taze kan gelmişti. Sonuçta kafa emen bir yaratığınyapabileceği en iyi hareket kafanıza sıçramak olacaktır. Ancak, tamdonanımlı bir askerin hareketleri göz önüne alındığında, elindekisilahın tetiğine basılı tutarak üstünüze intihar saldırısıdüzenlemesini bekleyemezsiniz. Askerler böyle yapmaz. Telsiz kullanarakhaberleşir, doğrudan temasa girmekten kaçınır, kurşununu tasarrufluharcar, kurşunu bittiğinde ya da yara aldığında geri çekilmesini bilir,saklanmayı ve manevra yapmayı iyi bilir, uygun anı yakaladığındaetrafınızı sarar ve saldırır. İşte Half-Life’daki askerlerle ilkkarşılaştığınızda göreceğiniz yapay zeka günümüzde pek çok oyuna ilhamkaynağı olmuştur.
Half-Life hakkında o kadar çok şey yazıldı,söylendi ki oyunlarla ilgilenip de hala ismini duymayan ya da oynamayanvarsa çok şey kaçırmış demektir. Üstünden yıllar geçmesine rağmen halailk günkü gibi ayakta duruyor ve kesinlikle tozlu rafları hak etmiyor.Bence günümüzün teknoloji zengini oyunlarından sıkıldığınız her ankurup yeniden oynamanız gereken bir oyun. Kaç kere bitirmiş olursanızolun, yine de zevkle oynayacağınız ve her oynayışınızda da başka biresrarını çözebileceğiniz nadir oyunlardan biri.
Not: ALINTIDIR!
Cok Detay YApmissin
Şu anda 1 kullanıcı bu konuyu görüntülüyor. (0 kayıtlı ve 1 misafir)