

Cevap: Ülkemiz nasıl bu hale geldi?
AKPnin iktidara getirilmesi (2002)
Ecevit başkanlığındaki koalisyon hükümetinin Irakın işgaline ve dolayısıyla Kürdistan projesine yol vermeyeceğinin belli olması üzerine, Kemal Derviş durup dururken erken seçim lâfını ortaya attı. Nedendir açıklanmadı, Devlet Bahçeli de hemen razı oldu. Kasım 2002 seçimlerinde daha bir önceki yıl kurulmuş olan AKP yüzde 34 ile iktidara geldi. ANAP, DYP ve MHP yüzde 9 oranında oylarla TBMMye giremedi. Uzanın Genç Partisi yüzde 7 oranında oy almasaydı, gireceklerdi ve AKP tek başına hükümet olamayacaktı. Seçimlerde sınırsız para harcayan bu Genç Partinin nereden çıktığı ve o kadar parayı nereden bulduğu sorgulanmadı.
Irak tümüyle ABDnin denetimine geçince, PKKnın palazlanmasının da yolu açıldı.
TSKnın Irakın Kuzeyindeki terör yuvalarına en küçük bir müdahalesine izin vermeyen ABD bizi güya terör karşıtı lâflarla ve istihbarat desteği aldatmacasıyla oyaladı. Daha doğrusu, meşruiyetini dışarıya dayandıran ve Batının her dediğini yerine getiren AKP hükümeti oyalandırılmaya çanak tuttu.
1999da, Suriyedeki varlığı tasfiye edilen PKK böylece 2003 yılında ABDnin kanatları altında Kuzey Irakda karargâh kurdu.
O zamana kadar TSKnın PKKya, Bağdat ile mevcut sıcak takip anlaşması uyarınca karadan ve havadan vurduğu darbeler sürdürülemedi. Zira, ABD izin vermedi.
SİLİVRİ DAVALARI VE AÇILIM
Üçüncü kritik dönüm noktası Silivri davaları
Artık açık şekilde belli oldu ki, bu davalar, TSKnın, Türkiyenin iç ve dış güvenlik mimarisinin oluşturulmasının tümüyle dışına çıkarılmasıydı. Başarıldı. Böylece, ipler tamamen AKP hükümetinin ve ABDnin eline geçmiş oldu. Oysa, bütün demokratik ülkelerde silahlı kuvvetler özellikle dış politikanın ve güvenlik politikasının oluşturulmasında merkezi rol oynarlar.
Dördüncü kritik dönüm noktası açılım süreci
Silivri davaları ile eş zamanlı olarak, AKP hükümetinin PKK ile müzakerelere başladığı ortaya çıktı (Oslo görüşmeleri). Kendine yönelik terörizm ile dünyanın her yerinde mücadele edilmesi gerektiğini savunan ABD, PKK ile müzakereleri memnuniyetle karşıladı. Aynı dönemde, AKP ABDnin telkin ve teşviki ile daha önce aşiret reisi diye küçümsediği Barzani ile ilişkileri ısıttı. O kadar ısıttı ki, bu gelişmeden ABD bile rahatsız oldu. Mezhepçi politikalarla merkezi Irak hükümeti dışlandı.
2009 Habur rezaleti ile inkıtaya uğrayan süreç, 2011 seçimlerinden sonra hızlanarak devam etti. Güneydoğuda devlet egemenliği adım adım PKKya devredildi.
AKPNİN SURİYE POLİTİKASI
Beşinci kritik dönüm noktası Suriye politikası
Arap Baharının rüzgarına kendini kaptıran AKP, Suriyede de alelacele yapılacak seçimlerle Müslüman kardeşlerin iktidara getirileceğini, böylece Müslüman Kardeşlerin yönettiği ülkelerin ağabeyi olacağını hesap etti.
Bir histeri krizine tutulmuş gibi, Esadı devirmek için ne lazımsa yaptı. Sınırlar delik deşik oldu. Dünyanın her yanından gözü dönmüş cihatcıların Suriyeye girmeleri sağlandı. Ellerine silah, cephane verildi. Her türlü lojistik destek eksik edilmedi. Büyük ölçüde AKP politikaları yüzünden Suriyede yüz binlerce insan öldü.
AKPnin yaptığı mezhepçi hesap tutmadı. Tutması da zaten mümkün değildi. Rusya ve İranın Esad rejiminin devrilmesine izin vermeyecekleri o histeri krizi içinde hesap edilemedi.
IŞİD ile mücadeleye ve İran ile nükleer müzakerelere öncelik veren ve dolayısıyla İranı rahatsız edecek hamlelerden kaçınan ABD de, Esadın devrilmesini öncelikli gündem olmaktan çıkardı. AKP yalnız başına kaldı.
O dönem içinde Türkiyeye milyonlarca Suriyeli sığınmacı girdi. Yarattıkları sosyal ve ekonomik sorunları bir kanera bırakalım, sığınmacılarla birlikte gözü dönmüş cihatçılar, Suriye rejiminin muhaberatçıları, her ülkenin casusları Türkiyeye doluştu.
Terör örgütleri ülke içinde birbirleriyle çatışmaya başladı. Büyük şehirlerde kalaşnikov silahlarla cinayetler işlenir oldu.
Devlet, ülkenin bir kısmında, egemenlik hakkını kullanmaktan kaçınır duruma geldi.
Ülke, bölünmenin ve bir kıvılcımla kargaşalara savrulmanın eşiğini getirildi.
SONUÇ
AKP hükümeti kendi başına karar alıp uygulama yeteneğini hemen hemen tümüyle yitirmiş durumdadır.
ABDnin, Almanya başta olmak üzere ABnin, İranın ve PKKnın elinde hükümeti ve mensuplarını Türkiye içinde ve uluslararası alanda çok zor durumda bırakacak malzeme birikmiştir. Hükümet bu sayılanların rehini halindedir.
Türkiyenin ulusal güvenliği yaşayan bellek içinde hiç bu kadar tehlike içinde kalmamıştır.
Yani AKPnin bizzat kendisi bir ulusal güvenlik sorunu haline gelmiştir.
Ülkede kiminle konuşsanız her şeyin kötüye gittiğini anlatır size. Umutlar gittikçe azalıyor.
Ülkenin hiç bir döneminde bu kadar çaresiz olmamıştık. Çözüm süreci ile şehre inen çapulcular, eğitim sistemini bile sarsacak güce erişti.