Ramazan Bayramının bizler için ayrı bir anlamı var. Her gün tutulan orucun iftar vaktindeki sevinci gibi, tutulan bir aylık orucun toplu bir iftar sevincini ifade ediyor. Bir ay gibi uzun bir süreyle özellikle Ramazan’ın ilkbahar-yaz mevsimine denk gelmesiyle sıcak günlerde nefislerine oruç tutturan müminler, sabır imtihanını vererek manevi sorumluluktan kurtulmanın sevincini Ramazan Bayramında yaşama imkânına kavuşuyorlar.
Böylelikle bayramlar sevinç, birliktelik, sosyal ve ekonomik yardımlaşma, dayanışma, yakınlaşma, aynı zamanda halden anlama süresi anlamını da taşıyor. Fakat bu anlamlar artık bizim için bir şey ifade etmiyor. Çünkü bir bayramımızı daha evlere kapalı, sokağa çıkamayıp, en yakınlarımızla bile görüşüp kucaklaşamayarak geçireceğiz. Çocuklar kapı kapı dolaşıp şeker toplayamayacak, biz de büyüklerimizin ellerinden, küçüklerimizin gözlerinden öpemeyeceğiz. Yani tüm bunları bırakıp yine telefonla hal hatır sormakla yetineceğiz.
Gerçi bayramlar zengini elinden tutup yoksula götürmüyor da, yoksulu zenginin kapısında kuyruğa sokuyorsa, mazlumun yaralarını üç gün için bile olsun sarmıyor, yaraların iyileşeceğine dair bir umut vermiyorsa, zorbalara yanlışını göstermiyor, hissettirmiyorsa...
Ben, sen, o her günümüzü bayramlaşarak geçirsek, durmadan kısa mesajla birbirimize bayram tebriği atsak neye yarar?
Belki de bu yaşadıklarımız fırsatımız varken geçirdiğimiz bayramların kıymetini bilemememizden kaynaklanıyor. Zaten biz insanoğlu bir şeylerin değerini hep kaybettiğimizde anlarız öyle değil mi? İyisi mi tadı tuzu olmasa da bu hüzünlü bayrama her şeye rağmen “merhaba” diyelim ve herkesin bayramını kutlayalım. Bu bayram da tüm eski normallerimize en kısa zamanda dönebilmeyi dileyelim.
Hepimizin bayramı kutlu olsun.