* İş hayatı insanı mal etmekten başka bir işe yaramıyor. Dün farkettim ki, hep aynı cümlelerle hep aynı şeyleri tekrarlıyoruz gün içinde. EEE? Nerde benim bugüne kadar kendime yaptığım yatırımlar? Yüzlerce kitap okumuşum, izlemişim, araştırmışım, oraya buraya yazılar yazmışım ama kendimi mal gibi hissediyorum? Aylarca buraya da kaç yazı yazıp sildim -kendime yakıştıramadığımdan olsa gerek-. En azından şimdilik buna basıyor kafam. Oh her şey şahane.
* Yan yana geldiğimde tedirgin olmadan birlikte susabildiğim insanları seviyorum.
* Yeni müzikler dinleyememek, keşif yapamamak canımı sıkıyor, kitap okuyamamaktan bahsetmiyorum bile, bu konuda çoğu şeyi denedim, yolda okuyamıyorum zira klostrofobimle meşgul oluyorum, uyumadan önce makyajımı bile yıkamayabiliyorum- ki bu benim nefret ettiğim bir şey, dergi okumayı denedim ı-ıh o da olmamakta, bakalım ne zaman geri dönücem sahalara. Bu arada kitap almaya devam ediyorum tabi, okuyamıyorum şimdilik ama olsun, o da bi zevk..
- Devam edebildiğim tek şey Tumblr sayfam, zevkle güncelliyorum kendisini, fotoğraf çekebildiğim müddetçe tabi.
- Yemek zevkimde iş yerinin yemekhanesinde yediğim tatsız yemekler yüzünden köreldi.
Anlaşıldığı üzere, gayet ağlak bi moddayım, evet bahar geldi falan filan da, ben pek nefes alamıyorum bu ara..
Not: Bugün işe gireli tam 1 sene olmuş, her şeye rağmen çalışmak güzel diye bitireyim de, evren yanlış anlamasın..