Kapı önüne oturmak Çocukluk keyfim Kapı önündeki iki üç basamakta kurulur en güzel hayaller
. Küçükken oturup sessizce insanlar ne yapıyor diye izlerdim.
Aklıma ilk gelen sepet ören dedem.
O uzun esnek çubukları (adını hatırlamıyorum) sepete (sirta takılan yük sepeti) dönüştürmesi çok büyülüydü.
Kapının önü uzun çubuklarla dolardı ve dedem küçük bir iskemleye oturup saatlerce sepet örerdi bir yandan da O da kim ne yapıyor diye sessizce izlerdi ve gözünden hiçbir şey kaçmazdı..
. Çok dikkatli ve keskin bir görüş yeteneği vardı..
Şaşırırdım burada böyle meşgulken şimdi O nu nasıl gördü diye:).
Şimdi anlıyorum ki görmenin büyük bir kısmı sezgiselmiş aslında.
Çünkü kalın gözlükleri vardı:)
Kapı önündeki merdivende görmeye başladım dünyayı:).
Severim o yüzden o iki basamaklı merdivene oturmayı Sezmek için,
sevmek için zaten bir durmak, bir oturmak,
bir yaslanmak gerek.
Sadece durgun bir nefese bırakmak gerek ki daha iyi hissedilsin mekanda,
zamanda,
insanda,
dünyada..