Ela’ya hamile kaldığımda proje bazlı bir işe girmiştim. Mayıs’ta bitecekti ama o günleri bile göremeden, hamileliğimin 8. haftasında bol mide bulantısı ve kusma ile kapattım iş hayatımı.
Bugüne kadar bütün bebek hayalim ilk bir yılı beraber geçirmek üzerineydi. Bunu sağlayamadığım sürece de bebek sahibi olmak istemedim. Bu, kulağa ukalaca gelse de, cidden en büyük hayalimdi, bekledim.
Kendisi çok küçükken anne babasından ayrılmış biri olarak bebeğim benden başka kimseyle büyümesin istedim.
Şanslıydım. Annemin kurduğu alt yapıyla tuzum biraz kuruydu. Çağdaş’ın işi bir süre ikimizi idare edebilecek gibiydi. Ben de öyle çok marka giyen, lüks seven biri olmadığım için tek maaşla hayat kolaydı. Böyle bakınca tamam dedik, yapabiliriz.
Dolu dolu 2 ay oldu bile. Ben oturup yazana kadar günler geçecek yine. En iyisi hemen yazayım dedim. Ela’yı uyuttum, yanına uzandım yazıyorum.
Hamburg’da bu ay nasıl geçti?
Ela’yla “emekleme grubu”na gitmeye başladık komşum sayesinde. Bal gibi bir komşum var, Carina. Eve ilk taşındığımızda orkidesini alıp hoş geldinize gelmişti. Kızı Lea, Ela’dan 2 ay büyük. Ve isimleri bile neredeyse aynı :))) İşte Carina sayesinde Familien Netzwerk Wandsbek yani Wandsbek(ilçenin adı) Aile Ağı ile tanışmış oldum.
Neyse, 8. ay bütün bunlardan, dakika hesaplarından uzaklaştığım bir ay oldu. Ela artık derdini bize çok güzel anlatıyor. Keyfine göre oyun seçiyor. Beraber sokak sokak geziyoruz Hamburg’u. Bana arkadaş olmaya başladı bile ❤
#tarihenot olsun diye, kendim için çektim bugün bu fotoğrafı. Gece gece içimden geldi iki kelam yazayım…
🍀Bak biz bu eve taşınalı neredeyse iki ay olacak. Hadi ben İstanbul’a gittim geldim. Kesin taşınalı 1 ay oldu. Ne duvara tablomuzu asabildik, ne de perdemizi. Sadece bir stor var, fotoğrafta dikkate şayan. Perdelerin korniş rayında gezen boncuk gibi şeyleri (sahi adı nedir onların?) buraya uymadı. Mahallede Türk bir terzi var sorduk, “He Türkiye’den gelenler burda pass olmuyor,” dedi. Geçmezmiş yani kornişten. İyi dedik. Nerde satılır öğrendik.
”Ne Hamburgmuş arkadaş! Anlata anlaya bitiremedin Zennu!” demeyin zira hiç anlatmadım bugüne kadar. Az evvel, nasıl taşındığımızı anlatan yazıyı yazdım. Sonra taze taze buna geçtim ki zihnimde canlananlar soğumadam yazayım. Bugün, Hamburg’a taşınalı 1 ay 1 hafta oldu. Bu 1 ayda gözüme dokunanlar:
Bu sürede Ela ile girebileceğim ortam arayışlarımda Kindermusik denen anneli bebeli danslı ortamı buldum (ama henüz başlayamadık). Bebekle yüzme derslerine hep niyetim vardı. Buradaki tatlı arkadaşım Gülru sayesinde unuttuğum kör kuyulardan çıktı bu fikir ve geçen hafta başladık. Ela suya bayıldı. Delirdi. Ben de, eve yürüme mesafesinde, kamuya ait bir süper havuzda, 8 euro! (TL’ye bile çevirsen bedava) vererek bu keyifli anı paylaştım. Ve tipik olarak ‘Vay arkadaş bizim mis gibi ülkede vatandaş olarak zerre değerimiz yok’ tespitimle eve döndüm.
Bu yazıyı yazmak için çok bekledim. Önce Çağdaş’ın kontratı imzalamasını, sonra ev bulmayı, sonra taşınmayı ve son olarak da Ela’nın uyumasını bekledim. Bugün, Hamburg’a geleli 1 ayı geçti bile. (Hoş ben yine ayın yarısında İstanbul’daydım ama olsun.)
Neden göçtük?
Son yıllarda memleketten akın akın göç var yurt dışına. Bizim hikayemiz de bunlar arasında yerini aldı. Ben de meraklısına, bebeli, köpekli, baya alengirli bu işlere neden, nasıl kalkıştığımızı yazayım.
Gezi’den sonra içimizi kaplayan umut sönükleşip ülkedeki şiddet artık arttığında, ‘Acaba gitsek mi?’ demeye başlamıştım. Kimisi katılır, kimisi katılmaz, kimisi kaçtın der kimisi de oh iyi oldu hayatınız kurtuldu der. Ben, nefes almak diyorum buna. Son 2 yıldır tek istediğim Türkiye dışında bir ülkede biraz yaşayıp ‘nefes almaktı’. ”Gittim mi dönmem! Kaçayım kurtulayım, ülke yansın bana ne!” demek gelmedi hiç içimden. Ama biraz duyarlı bir vatandaşın kalmaktan tad alamayacağı hale gelince, üstüne bir de İstanbul’da yaşam yükü eklenince, ben de bu yola kafa yormaya başladım. Ela’ya hamile kalmamla beraber bu istek daha da arttı. Parklar, bahçeler, özgürlük daha da kıymete bindi gözümde. Bu bebe de o nefesi alsın istedim. Sağ olsun eşim de bu noktada devreye girdi. O da yıllardır istediği motivasyonu Ela’da buldu sanırım.
Günaydınn! Şak, şak, şak! Hanimiş benim küçük farem? Gel, sarılalım!
Anneliğimin 6. ayında yanımda serpilip büyüyen bir bebe, sabahları böyle bir günaydınlaşma hali var 🙂
Günaydınlaşırken bana doğru yuvarlanıp boynuma sokulan bir bebe ❤️. Deliriyorum!
Bu ay, artık kendimi hiç yalnız hissetmiyorum. Markete de gitsem, sahile de insem devamlı sohbet edebileceğim biri var yanımda.
Rüyamda bir aqua parkın tanıtımındayım. Büyük bir avm içinde, oracıkta gözümüzün önünde inşaa ediyorlar hemencik. Bebekleri valizleri dolaba bırakır gibi bırakıyor. Orası net değil. Elimize bir de vestiyer fişi veriyorlar, dönüşte bebeği onunla alıcaz… koşa koşa biniyorum rafting botu gibi şeye. Dev avm’nin orta yerinde havalara uçup suları sıçratıp iniyorum aletten. Oraya kadar neşeli olan rüya birden gerilmeye başlıyor.
Önce aletten inince bi görevliyle konuşuyorum, birisi telefonunu unutmuş, ben de kendi telefonumu gösteriyorum. Bak bu benim gerçekten diyorum falan. Siyah, kocaman bir samsung akıllı telefon. Orda adam telefonumu alıp incelerken oyalanıyor. İyice gerilmeye başlıyorum ama sebebi yok. Arabaya biniyorum, eve doğru gidiyorum. Bir bakıyorum ki, arka koltuk boş. Eşyalar, montlar var, Ela yok! O anda beynim zonklamaya başlıyor. Aklım çıkıyor. Bir yandan avm’yi aramak için telefonunu arıyorum google’da, bir yandan geri dönmeye çalışıyorum.
Doğumumdan kısa bir süre sonra konuştum, yürüdüm. Birkaç yıl sonra arkadaşlarım oldu. Sonra kendi kendime okumayı öğrendiğimde 5 yaşımda yoktum. Annem ve babamdan uzak ama çok güvenli kollarda geçti birkaç yılım.
Sonra koca İstanbul’a geri döndüm. Halkoyunları oynadım, arkadaşlarımla sinemaya gittim. Tuhaf tipte sevgililerim oldu. Allahın psikopatına birkaç yılımı verdim mesela. Sonra üniversiteyle beraber hayatımı yavaş yavaş elime aldım. Okudum, çalıştım, gezdim, gördüm.
Bunların hepsi herkesin aşağı yukarı geçtiği yollardı. O sırada ağır depresyonlar geçirdim, çok üzüldüm, koptum sonra toparladım. Bunlar da belki genelde olan şeylerdir diye düşündüm ara ara. Bazen de sanki bütün bu yükü banaymış gibi geldi hayatın, hiç memnun olmadım yaşamaktan, ‘öf be!” dedim, keşke bitse.
Bu ay, Ela’ya bir teşekkür borcum var. Canım kuzum, can kızım. bizimle beraber oradan oraya sürüklenip defalarca uçağa binip, her hafta başka otelde kalıp yine de huzurundan bir şey kaybetmediğin için teşekkür ederim. İnan ki babanla ben bile yorgun düştük, sen gık demedin. Bize sokuldun, avunuverdin. ❤
Bu ay anneliğe dair kafa yormaktan çok Almanya’ya taşınmamıza kafa yorduğum bir ay oldu. Annelik en sevdiğim tarafım olarak bilenip parlamaya devam ediyor. Ela için okumadığım uyku kitabı kalmadı. Ne ağlatmaktan yana gönlüm ne de zorla uyutmaktan, başka bir çözüm arıyor kafam durmadan.