New York Call 1908'de kuruldu. Kısa sürede Amerika'nın önde gelen sosyalist gazetesi haline geldi. Gazete, Amerika Birleşik Devletleri'nin Birinci Dünya Savaşı'na dahil olmasına karşı çıktı ve bu, Casusluk Yasası uyarınca yargılanmasına neden oldu.
New York Çağrısı için yazanlar arasında Agnes Smedley, Margaret Sanger, Robert Minor, Kate Richards O'Hare, Eugene Debs ve Elizabeth Flynn yer alıyor.
Gazete ayrıca Kızıl Korku'dan zarar gördü ve 1919'da ofisleri basıldı ve harap edildi. New York Çağrısı, Haziran 1921'e kadar ikinci sınıf posta ayrıcalıklarına sahip değildi. Amerika Sosyalist Partisi'nin gelecekteki lideri Norman Thomas, Gazetenin editörü oldu, ancak bu, gazetenin 1923'te kapatılmasını engelleyemedi.
Manhattan Tarihi – Manhattan'daki Kızılderililer
Henry Hudson 1609 yılında bir gün Hint Adaları'na kısa bir yol aramak için bu yoldan yelken açtığında, kendilerine Manhattoes diyen ÜÇ veya dört yüz aç Kızılderili, şimdi New York Körfezi olan Manhattan adasında yaşıyordu. Geri kalanımız kadar medeni olan aynı sayıda kırmızı adam hala Manhattan'da ve New York şehrinin diğer ilçelerinde yaşıyor; bu gerçeği, tüm Amerikan Kızılderililerinin baş şefi ortaya çıktığında, yurttaşlarının biraz şaşırarak öğrendiği bir gerçek. 1933'te Belediye Binası, adanın kuzeybatı köşesindeki Inwood Park'ta küçük bir rezervin kurulması için ricada bulundu; York.
Dört yüz Kızılderili, sonra dört yüz şimdi. Sayı, üç yüzyıldan fazla bir süre sonra geçerlidir, ancak durumla karşılaştırıldığında sayı nedir? Şimdi Manhattan Kızılderilileri, bir zamanlar kızıl adamların avlanma yeri olan adanın küçücük bir köşesi için yalvarıyorlar. Bugün üç yüz kişi, Avrupa, Afrika, Batı Hint Adaları, Orta ve Güney Amerika'dan gelen "insan eti vahşiliğinde" neredeyse kaybolmuş durumda. Manhattan'da Hintlilerden daha fazla Çinli var, daha fazla Japon, daha fazla Arnavut, daha fazla Suriyeli, daha fazla Hindu. New York şehrinin altı milyonluk nüfusunun iki milyonu Manhattan'da ikamet ediyor ve diğerlerinin çoğu adayı iş, ticaret veya oyun için her gün ziyaret ediyor. Manhatto'ların 1626'da bir kuruşa sattığı egemen bölge, zenginlik, ticaret ve nüfus açısından emperyal hale geldi. Onun kıyılarından, mallar ve sermaye dünyanın dört bir yanına gider, sermayeye ihtiyacı olan fikirleri olan adamlara ve fikirlere ihtiyacı olan sermayeye sahip adamlara koşar. Çoğunlukla sonsuz kayaların üzerine kurulmuş önemli bir şehir, ayakta durma odalarının bile o kadar pahalı olduğu ve kararların hızlı bir şekilde alınması gerektiği ve hayatın, ister istemez iki kat hızlı hareket ettiği halkların mayalı bir mayası haline geldi.
Bugün Manhattan'da hiçbir şey mülkiyet hakları kadar kutsal değildir ve bu, gezegendeki genel olarak en değerli topraklarda yaşam devam ettiği için şaşırtıcı değildir. Bağırsaklarında ne mücevher, ne altın, ne de başka metaller bulunan, önemsiz çiftlikleri gökdelen şantiyeleri haline gelen, şelaleleri o kadar cılız ki, uzun zaman önce kanalizasyona düşmüş bu taşlı adaya, uzak yerlerde madencilerin yaptığı zenginlik geldi. geniş ovalarda çiftçiler tarafından, uzak vadilerde mühendisler tarafından. New York şehrinin bu baskın ilçesinde, "yüzde on bin dolarlık ağaçlar" altında, doğanın güçlü ihtimallere karşı korunmasına yardım edilen parklarda, vergi tahsildarının yapabileceği gerçeği dışında, dayanılmaz bir maliyetle, bin dolarlık ağaçların altında uyurlar. Burada dünya ticaretinin kaymağını gözden geçirin. Bir felsefe doktoru, daha iyi bir barınak olmadığı için, yakın zamana kadar Morningside Park'ta onu kovaladığında kamp kurdu, her çalının vergi mükellefi pahasına dikkat çektiği bir ortamda bu çingene varlığından sekiz ay sonra siniri hala iyiydi. Birkaç modern iyileştirmeyle, ilkel Hint yaşamını yaşadı, ancak bu özel kişi Yahudiydi ve ona servet vaat ettiği için New York'a geldi.
Olan her şey, her zaman sıradan bir gözlemcinin anlayabileceği şekillerde olmasa da, er ya da geç haritaya çıkar. Manhattan'ın sıradan haritaları, adanın benzersiz ve sürükleyici tarihinin büyük bir kısmını ortaya koyuyor, ancak bir yangın sigortacısı haritası ve bir ekspertiz haritası, Manhattan'ın bu altın dünyasında yetiştirilen yapıları ve Enerjik, edinimci bir nüfusun bu kalabalık toprak parçasına, vahşi ormanlardan et ve kandan oluşan bir vahşiliğe evriminin çeşitli aşamalarında yerleştirdiği değerler.
Adalarını yirmi dört dolar değerindeki ticari mallar karşılığında Dutch West India Company'ye satan zavallı Manhattoes, iyi bir pazarlık yaptıklarını düşündüler. Bu yüzden, adanın kendilerine göre değeri söz konusuydu. Adayı Golconda'dan daha zengin yapan şey, yerlilerin beceremeyeceği bir ölçekte ve karmaşıklıkta insan faaliyetleriydi.
Tarımsal amaçlar için Manhattan, eşit bir tepe ve vadi Vermont arazisinden biraz daha değerli olacaktır. Ticaretle, karmaşık bir toplum geliştiren saldırgan ve ileri görüşlü kişilerin faaliyetleriyle, dünyanın herhangi bir yerinde serveti artıran her ne olursa olsun er ya da geç Battery ile Bronx arasındaki değerleri belirleyene kadar kiraları yükseltildi.
Otomatik olarak değil, elbette Manhattan, New Deals'in her birine uyması için yeniden düzenlemeyi gerektirdi. Göller kurutuldu, tepeler düzleştirildi, bataklıklar dolduruldu, kıyı şeritleri uzatıldı, dereler yer altına alındı, tüneller taşların arasından itildi. Central Park'ın küçük tepelerinde ve vadilerinde birkaç büyük park alanı bırakılmış, emlakçılar ve mühendisler onu düzleştirmeden ve asfalt bir dama tahtasına indirmeden önce Manhattan'ın ne olduğuna dair bir fikir görebilir.
Adanın güney ucunu kucaklayan küçük bir Hollanda surlarıyla çevrili kasabadan, New York'un evrimi olan metro ve demiryolu dokunaçlarına kadar uzanan bir ahtapot şehrine. Tarihi, bazılarının diğerleriyle çok az ilişkisi var gibi görünen birçok aşamadan oluşur. Ancak tüm bu dönemlerde oyuncuların Hintli, Hollandalı, İngiliz sömürgeci, Devrimci vatansever, İrlandalı göçmen, tüccar, tüccar, sanatçı ve komisyoncu ortak bir yanı var: Manhattan'ın bu Altın Dünyası günlerinde yürüdüler ve bilinçli olarak ya da bilinçsizce, mevcut muazzam değerine katkıda bulunmuştur.
New York'taki Porto Rikoluların Kısa Tarihi
Bir göçmen şehri olan New York, çoğu şehirde renkli geçmişleri olan etnik gruplara mensup sekiz milyondan fazla insana ev sahipliği yapıyor. Dünyadaki herhangi bir şehrin en büyük Porto Riko nüfusuna ev sahipliği yapan New York, Porto Rikolu göçmenler, göçmenler ve nihayetinde yerlilerle zengin bir geçmişe sahiptir.
Bir zamanlar İspanyol yönetimi altında olan Porto Rikolular, 19. yüzyılda önce İspanya'nın tebaası olarak ve daha sonra Amerikan egemenliğinin yeni vaftiz edilmiş Porto Riko vatandaşları olarak New York'a göç etmeye başladılar. 1917'de grup, Kongre tarafından Amerikan vatandaşlığı verilen bir başka kimlik dönüşümünden geçecekti, Porto Rikoluların artık Porto Riko ve ABD anakarası arasında serbestçe seyahat etmelerine, yerel ofis için koşmalarına ve ABD ordusunda hizmet etmelerine izin verildi. Erişilebilir hava yolculuğu, yeni kimliklerini yeni bir sınırda keşfetmek için New York'a seyahat eden Porto Rikoluların toplu göçlerini daha da sağladı.
İlk başta şehrin en ücra köşelerindeki barriolara düşen göçmenler, hızla New York'ta tutunacak yerler aradılar ve kazandılar. 1954'te, ilk yerli doğumlu Porto Rikolu, büyük bir New York City siyasi partisinin başına getirildi. Sadece dört yıl sonra, göçmenler, şimdi yerel olarak sevilen bir yıllık gelenek olan ilk New York Porto Riko Günü Geçit Töreninde yürüdüler. Grup düzenli olarak, New York'ta yerleşik birçok Porto Rikolu'nun 1970'ler ve 1990'larda bir altın çağı olarak hatırladığı şeye doğru çalıştı, şehrin Porto Rikolu nüfusu zirveye ulaştı ve şehrin toplam nüfusunun yaklaşık %12'sine ve neredeyse %80'ine ulaştı. Hispanik nüfusunun.
20. yüzyıl ayrıca New York'ta yaşayan Porto Rikolular için çok önemli bir kültürel harekete işaret etti. Yazar Jesús Colón tarafından kurulan, sanatçılar tarafından inşa edilen Nuyorican Hareketi, Porto Rikolu göçmenlerin karşılaştıkları benzersiz sorunları ve zorlukları vurgularken onları güçlendirmek için yola çıktı. Sonunda yerel bir fenomene dönüşen, kendini tanımlayan önemli bir “Nuyoricans” alt kültürü ortaya çıktı ve bugün bile şehri ev olarak adlandırmaya devam ediyorlar. Bu hareketle, New Yorklu ve Porto Rikolu kimlikleri ayrılmaz bir şekilde birleştirildi ve böylece tarihsel olarak istikrarsız Porto Rikoluların New York City'deki konumunu sağlamlaştırdı.
Bugün, New York, 2013 Nüfus Sayımı New York Eyaletinde yaşayan 1.103.067 Porto Rikolu bildirerek, dünyadaki herhangi bir şehrin en büyük Porto Rikolu nüfusuna sahiptir. Doğal olarak, barriolar çoktan geride kaldı ve şehrin beş ilçesinin her biri önemli Porto Rikolu nüfusa ev sahipliği yapıyor. Birçok göçmen ve göçmen grup gibi, Porto Rikolular da sanat, müzik ve eğlence dahil olmak üzere birçok New York endüstrisine büyük katkılarda bulundu ve zaten harika olan bu şehri daha da büyütmeye yardımcı oldu.
On yıllar sonra, ‘Shot Heard ‘Round the World’ New York çağrısı yankılanmaya devam ediyor
Bu hafta The Post, New York spor tarihinin "en iyileri"ne - aynı derecede tartışmaya değer, ancak sürekli olarak tartışılmayan alanlara - yeni bir bakış atıyor. Bugünün baskısı: New York spor tarihinin en iyi yayın çağrısı.
"Bobby Thomson, orada sallanıyor..."
New York spor tarihinin en büyük yayın çağrısı, 3 Ekim 1951'de Polo Grounds'ta The Post personeli tarafından oylandı.
Neredeyse yetmiş yıl sonra, New York Giants'ın play-by-play adamı Russ Hodges, Bobby Thomson'ın üç koşu, oyun kazandıran bir ev sahibi vuruşu yaptığı “Shot Heard 'Round the World” anıyla tanıştığı için durdu. Brooklyn'den Ralph Branca'dan.
Bir çağrının her zaman yankı uyandırması için en tutkulu hayranlarıyla bağlantı kurması ve spor dilinin bir parçası haline gelmesi gerekiyor. Onu hissetmeli, yaşamalı ve sonra bir yadigâr gibi aktarmalıdırlar.
51'de Giants, Yankees ve Dodgers'ın arkasındaki kasabadaki üçüncü takımdı. Ancak mazlum Giants, Dodgers'ı bağlamak ve üçün en iyisi playoff'u zorlamak için 13¹/₂-oyunluk bir Ağustos açığından geri dönmüştü. 3. Oyunda, dokuzuncu turda iki sayı gerideydiler.
Daha sonra ne olduğunu gerçekten anlamak için, onu yaşayanları bulmalısın.
Gary Mintz, John Barr, Harvey Weinberg, Lee Lowenfish ve Carmine Magazino, New York Giants Koruma Derneği'nin üyeleridir.
Mintz 59 yaşında iken Barr, Weinberg, Lowenfish ve Magazino 70'li ve 80'li yaşlarında. Yankee ve Dodger destekçileri denizinde genç Giants hayranları oldukları için okul çocuklarının gururunu duyabilirsiniz.
Midtown Manhattan'da 9 yaşında bu çağrıyı duyan 78 yaşındaki spor yazarı Lowenfish, "New York Giant hayranları olarak o kadar büyük heyecan yaşamadık" dedi.
Brooklyn Dodgers, dokuzuncu devrenin son yarısında 4-2 öndeyken, Bobby Thomson, Giants'a 5-4'lük bir zafer ve Ulusal Lig flaması vermek için iki adamla sol saha tribünlerine bir homer vurdu. Flama için playoff serisini bitiren bir hikaye kitabında, mutlu ve histerik Giant hayranları Thomson'ı omuzlarında taşıyor ve dinamit homer'ını takip ederek elini sıkmak için savaşıyor. bahisçi
Mike & the Mad Dog'dan çok önce, oyun alanındaki tartışmalarda Giants taraftarları, 51 yaşındaki çaylakları Willie Mays'in Yankee çaylağı Mickey Mantle'dan nasıl daha iyi olduğunu söylerdi. dodgers hayranları
emektarları Duke Snider ile birlikte çalışacaklardı.
Hodges'ın telsiz araması yapmasında bile biraz şans vardı. Hodges ve gelecekteki Hall of Fame oyun arkadaşı Ernie Harwell, o yıl Giants spikerleriydi.
Ulusal TV yayını ile yerel radyo arasında gidip geliyorlardı. 3. Oyunun sonunda, Hodges WMCA-AM standında yalnızdı ve otobiyografisine göre "kötü bir soğuk algınlığı" geçirdi.
Harwell, final için daha geniş izleyici kitlesi ve TV'nin cazibesiyle daha iyi bir göreve sahip olduğunu düşündü.
Dokuzuncu NBC'de, bir profesyonelin profesyoneli olan Harwell, uygun bir şekilde resimlerin hikayeyi anlatmasına izin vererek, sadece "Thomson sallanıyor... gitti" dedi. Anlattığı video ile ortaya çıktı
dinlenmek.
Naylon
DuPont ilk kez yeni bir sentetik elyaf geliştirdiğinde, kimyasal adı, dili tam olarak yuvarlamayan poliheksametilenadipamid idi. 1938'de biten on yıllık projedekiler Fiber 66 çalışma adını kullandılar. Şirketin başkanı, firmasının ana eyaleti için “Delaware”i önerdi. Bir başka tuhaf öneri, "DuPont şapkadan tavşan çıkarır" ifadesinin kısaltması olan "Duparooh" idi. Adlandırma komitesinin başkanı "norun" teklifinde bulundu, ancak kumaş işe yaradı. Keyes, başka bir isim olan nuron'u "akla moronları getirdi" diye yazmıştı. Nilon daha yakındı, ancak farklı şekillerde telaffuz edilebilirdi. Sonunda biri naylona vurdu.
45 Yıl Önce İlk Cep Telefonu Görüşmesi Yapıldı
yazan William E. Gibson, AARP, 3 Nisan 2018 | Yorumlar: 0
Bir Motorola yöneticisi, New York'ta bir "ayakkabı" telefonunu gösterir. Cep telefonuyla ilk telefon görüşmesi 3 Nisan 1973'te yapıldı.
İlk cep telefonu görüşmesi 3 Nisan 1973'te Motorola mühendisi Martin Cooper tarafından New York'taki Sixth Avenue'den 53. ve 54. caddeler arasında yürürken yapıldı.
Cooper 2 1/2 kiloluk prototipi kulağına kaldırdı ve Motorola ekibinin işlevsel bir taşınabilir telefon tasarladığını ilan etmek için AT&T'deki Bell Laboratuvarlarından rakip Joel Engel'i aradı. Cooper, 2015'te Bloomberg'e "Hattın diğer ucunda sessizlik vardı" diye hatırlıyordu. "Bugüne kadar Joel o aramayı hatırlamıyor ve onu suçladığımdan emin değilim."
Neredeyse bir ayakkabı kutusu büyüklüğündeki tıknaz "ayakkabı" telefonu, bir kullanıcının 35 dakika konuşmasına izin verdi ve Wired dergisine göre şarj olması 10 saat sürdü.
Motorola, teknik ve düzenleyici engellerin üstesinden gelmek için 10 yıl harcadı ve 1983'te 3.500 ila 4.000 dolar arasında değişen daha ince bir 16 ons modeli kullanarak ticari hizmete başladı.
İlk telefonlar çoğu tüketiciye uyacak kadar büyük ve pahalıydı, ancak hemen hemen herkes için standart donanım haline gelen günümüzün şık ve hafif modelleri için bir emsal oluşturdular.
TURUNCU UYARI! ESKİ YANGIN ALARMLARI
Tanıdık kırmızı yangın alarm kutusu New York City'deki diğer her sokak köşesinde bir demirbaş olan bu, pek çok mahallede birçoğunun bağlantısı kesilerek aşamalı olarak kaldırılıyor. Şehir, bir yangın çıktığında 911'i cep telefonundan aramanın en iyi yanıt olduğuna karar verdi. New York İtfaiyesi, yangın kutularından gelen aramaların %90'ından fazlasının yanlış alarm olduğundan şikayet etti. Yangın alarmlarının kaldırılması veya devre dışı bırakılması hızla devam etti. Bu sayfa 1999'da yazıldığında, toplam yaklaşık 4400 çekme kutusu (aşağıya bakınız) ve 9060 Acil Kurtarma Hizmeti kutusu (FDNY veya NYPD ile iletişim kurma düğmelerine sahip olanlar) vardı. Eski çekme kutularının hiçbiri Manhattan veya Bronx'ta kalmadı.
ilginç Bununla birlikte, birçok yangın alarmının ve bunların varlığını gösteren ışıkların, ‘sokak mobilyaları’'na kadar işlevsel “yaşayan fosiller” olduğunu belirtmek gerekir. Armatürlerin çoğu, bu yüzyılın ilk birkaç yılında kuruldu.
Saplı tipik bir yangın alarm kutusu. Her manuel çekme kutusu, kutunun bulunduğu borodaki Merkez Ofise kutu numarasının kodlu bir sinyalini gönderir ve ardından sevk görevlileri alarmı uygun itfaiyeye gönderir. Daha yeni modellerde (Acil Durum Kurtarma Servisi), arayanın polisi veya itfaiyecileri uyarabileceği bir hoparlör bulunur. Çekme kutularından bazıları 1870'ten beri kullanılmaktadır ve modifikasyonlarla bugün hala kullanılmaktadır.
Bu prototipik Ozone Park'taki Liberty Bulvarı'nda, her zaman kırmızı bir dondurma külahına benzediğini düşündüğüm, tepesinde yanan bir meşale heykeli bulunan NYC yangın alarmı
Nadir bir iki ışık NYC trafik ışığı arka planda. Bunlar 20. yüzyılın başlarında Ruleta Şirketi tarafından yapılmıştır. O zamandan beri stop lambası değiştirildi.
Bu, 1960'ların boksör yangın kutusu tasarımıdır.Şehir tarafından terk edildiğinden yerel gençlerin hedefi olmuştur.
Çoğu bağımsız yangın alarm kutusu NYC'de ya bir dondurma külahına benzeyen apekslerinde dekoratif bir meşale ya da dikdörtgen şeklindedir, Gamewell Company tarafından üretilen ve tepeleri sivri olan istisnalar vardır. bunlardan birkaçı hala Queens'te.
Bu Auburndale, Queens'de standart bir yangın kutusu. ama üzerinde çok eski bir kamu hizmeti reklamı var. Kaç yaşında? Eh, imzalı Edward Thompson, Yangın Komiseri (bu taramada görünmez.) Thompson, 1962 ile 1965 yılları arasında görevdeydi. Foxy İtfaiyeci (Rosedale'de bulundu) muhtemelen 1965 reklamından biraz sonra ortaya çıktı.
Yıllar sonra, şehir yangın alarm kutularını işaretlemek için çeşitli yöntemler geliştirmiştir. İlk yıllarda, 1910'lardan başlayarak, kutular, başlangıçta camdan ve daha sonra plastikten yapılmış büyük, turuncu küre şeklindeki difüzörlerle işaretlendi. Dökme demir direklerin şaftlarına veya elektrik direklerinden asılan ışıkların kollarına monte edilebilirler. Ayrıca doğrudan ana difüzörün üzerine de monte edilebilirler.
Bu pratik olmadıYine de, altmışlı yılların başında cıva ampulleri ortaya çıktığında ve yeni difüzörler ortaya çıkmaya başladığında. Yangın alarmı difüzörünün şekli küreden yukarıda gösterilen tüp şeklindeki nesneye dönüştü. Kural olarak, yeni yangın alarm lambaları, elektrik direğine veya elektrik direği miline bağlanan kısa, basit kavisli çubuklara monte edildi.
Belirli bölümlerde Bununla birlikte, yukarıda gösterilen dökme demir kollar, yangın alarm ışıklarını taşımak için korunmuştur. Kendine özgü demir işçiliğiyle bu kollar, aslen, bu yüzyılın başlarında, sokağı aydınlatmak için tek bir akkor ampulün gerekli olduğu günlerde, ara sokaklarda sokak aydınlatmasını taşımak için kullanılıyordu. En üstteki en sık görüleni ama alttaki küçük kardeşine benzeyen çok daha nadir.
Sokak lambalarından bazıları şehir etrafında, Coney Adası'nda, Borough Park ve Canarsie alışılmadık bir kombinasyona sahiptir. Yangın alarm ışığını sağda tutan braket, ampulün küre şeklinde olduğu yüzyılın başlarında genellikle ışığı dökme demir direkler üzerinde tutmak için kullanılıyordu. Sebep ne olursa olsun, birkaçı tahta kaldırımdaki modern alüminyum direklere sarıldı.
(Coney Island'dakiler değiştirildi)
Bu özel elektrik direğiSadece Queens'in özel Forest Hills semtinde kullanılan, turuncu bir yangın alarm ışığı takıyor. Bu, gördüğüm tek kutup.
Yukarıdaki iki yangın alarmı, Park ve 34. (solda) ve Riis Park'ta, Queens (sağda), kendi turuncu yangın alarm ışıklarını taşımaları bakımından sıra dışıdır. Bu eskiden daha yaygın bir düzenlemeydi, ancak bunun yerine elektrik direğine ve telefon direğine monte edilmesi daha uygun bulundu.
2003 yılında yeni bir tür yangın alarm ışığı ortaya çıkmaya başladı. Armatürün tepesine sabitlendiler ve hem gece hem de gündüz kırmızı parladılar. Şehir eski turuncu silindir ışıklarını aşamalı olarak kapatıyor. Bu gönderi hala her iki çeşide de sahip.
Artık kullanılmayan bu alarm 8. Cadde'de bir çan veya klakson takılıydı. Direk, not yapıştıranları ve graffitileri caydırmak için sıva ile boyanmıştır.
20. yüzyılın başlarında, yangın alarm direkleri genellikle elektrik direklerinin tabanlarına takılırdı. Bu tip eski geniş yangın musluğunun 1990'larda kullanımdan kaldırıldığına dikkat edin. fotoğraf: Bob Mulero
Avenue C'de çekilen bu 1916 fotoğrafı, üst direğe bir lamba yapıştırılmış eski tarz bir yangın alarmını gösteriyor.
SYLVAN, adanın sonundaki mezarlık
YÜKSEK KÖPRÜ
8 yorum
[…] çağrı kutuları, kuruldukları on yılı temsil eden farklı şekil ve boyutlarda gelir. En yaygın olanı tek başına […]
Alarmlar ve Foxy hakkındaki bilgiler için teşekkürler..
Hem üstünde meşale bulunan uzun alarm direklerinden birine hem de ışık direklerine bağlanmış yuvarlak tepeli modellerden birine sahibim. 70'lerde orijinal yaylı mekanik pirinç mekanizmalar ve kapılar, o aptal polis/yangın interkom şeyiyle değiştirilmek üzere sökülerek değiştirildi.
Kaldırma korumasına sahip orijinal kapıları bile olan çok az kişinin kaldığını görüyorum.
Eski Piskoposların sahtekar tarzı lamba direklerinden birine iliştirilmiş olan resim çok nadirdir, bu tür “Federal” veya “chipendael” tarzı kutulardan yalnızca birkaç veya üç tane gördüm, biri bozuktu Warren caddesi civarında.
Bu kutular, Gamewell sistemlerine sahip şehirlerin çoğunun aksine, NYC'yi çok nadir ve benzersiz kılan özellikle NYC için yapıldı. Nadir bir durumda, bu ürünlerden bazıları açık artırma için veya ebay'de ortaya çıkıyor, 300 doların üzerinde satılan ışık direklerine bağlanmış kutulardan birinden kaldırma korumalı alüminyum KAPILAR'dan sadece biri.
Bu kutulardan tam bir tanesini 600$'a aldım ve bu kadar düşük aldığıma şaşırdım, çünkü koleksiyoncular 1000$'ın üzerinde satış yaptıklarında veya öldüklerinde satışa çıkan çok az sayıda teklif savaşları gördüm.
Büyük meşale üstü tarzı kutular, iki yarı halinde bir inç kalınlığında dökme demirden yapılmıştır ve 900#'den biraz fazla ağırlığa sahiptir, son on yılda sadece birkaç tanesinin satışa çıktığını gördüm ve birkaç bin sattılar. her biri dolar, ama en azından tamamlanmışlardı.
Ayrıca, Ebay'de satılan kırık meşalelerden sadece birinin gülünç birkaç yüz dolara gittiğini gördüm.
Bu antikaların ve eksik parçaların tahribatına rağmen, bunlar hiçbir şekilde önemsiz veya şehrin HURDALANMASI gereken bir şey değil! Bunların parçaları bile, hurdadan çok daha fazla, önemli miktarda para değerindedir.
Kapının altında “The Gamewell Co. New York” yazan eski bir Gamewell yangın kutum var ve & #8217s numarası 361. "Yangın kırmak için camı açın kapıyı açın çekme kancasını bir kez ekin ve üzerinde pat # olan küçük kırmızı bir kutu ile #8221 bırakalım. Cam gitmiş ama #8230 Babam onu Kanada lastik direğinin (çok ağır) eski bir Goodyear lastiğine taktı ve üstüne eski bir demiryolu koydu yeşil, kırmızı ve sarı ışıklı lamba. Böyle bir şeyin değeri ne olabilir?
E-bay'den eski bir yangın kutusu satın aldım. Üretici Horni'dir. Satıcı, onu yıllar önce emekli bir NYC kamu hizmetleri çalışanından "20" aldığını belirtti. Bu işçi ona Brooklyn'den bir yerden geldiğini söyledi. Tüm iç işler, sarıldığında ve tetiklendiğinde hala çalışır. Dokunulan kutunun numarasının veya ne zaman çalıştığının kodunu burada bulabilirsiniz. 126 sayısı telgraf mekanizmasında net bir şekilde duyulabilir. Bu kutuyu bir FDNY veri tabanında aradım ve bu sayı için biri Brooklyn'de, biri Queens'de ve biri Manhattan'da olmak üzere üç farklı köşe verdi. Google'da her birinin haritasını çıkardım ve her köşenin 360 derecelik bir görünümünü görebiliyordum. Üçü de, belki daha yeni modeller olduğunu varsaydığım yuvarlak üstleri olan çağrı kutularına sahip görünüyor? Benim kutum dikdörtgen şeklinde, üstünde eğimli bir çatı ve yukarı kaldırılabilen bir cam pencere ve telgraf mekanizmasını harekete geçiren aşağı çekmek için bir kancaya sahip menteşeli bir kapı. Her neyse, kutumun geçmişi hakkında bulabildiğim her şeyi bulmakla ilgileniyorum. Yaşına ve kullanımına göre çok iyi durumdadır. Emekli hayatının bir noktasında yenilendiğinden eminim. Bana söyleyebileceğin her şey çok değerli olacak. Teşekkürler !
Tüm çalışmalarınız ve yangın alarm kutusu bilgileri için çok teşekkürler. Yaptığınız iş, NYC sokaklarında yürümeyi çok daha eğlenceli hale getiriyor.
DEVLET ADASI NYC BÜYÜK ÖLDÜRMELERDE YAŞADIĞIM YERDE HALA BİRKAÇ LIFT UP PULL DOWN YANGIN ALM KUTULARI KALDI, SADECE SI BORO İÇİN SİNYALOF YATIRIMINI HDQRS'A İLETMEKTEDİR. POLİS İÇERİĞİNDEN SESLİ İSTEK/YANIT KUTULARINA HAREKET ETTİRİLMİŞTİR.
ÇOK SAYIDA ESKİ STİL KUTU VAR KALDIRMA YUKARI ÇEKME AŞAĞI ALM SADECE SİNYAL İLETİŞİM YOK YANGIN/POLİS BİKS KOMBOSU. BU TÜR KUTULARDA ESKİ GÜNLER GİBİ BİRİMLER YANIT VERMİYOR, BU KUTULAR 1970'LERİN YANLIŞ ALMSIN YANGIN YILLARINA PULL ALM RUNAWAY OLARAK EKLENDİ VE ÜNİTELER MUAYENESİ OLABİLİR Mİ? NYC'DE BİLDİĞİNİZ DFIRE YILLARI MIYDI? TÜM ALM KUTULARI VE YANGIN KUTUSU LTS, HÜCRE OHONE ÇOĞALMASI VE DİĞER ELEKTRONİK HABERLEŞME FORMLARINDA OLDUĞU GİBİ, ÖNCEDEN ÖNCEDEN SONLANAN BU GÜNLERDE YANGIN ALMA KUTULARININ VE KUTU GÖSTERGELERİNİN SONUNA KADAR KALDIRILMASI GEREKMEKTEDİR.
New York Hakkında 311'e Yüz Milyon Çağrı
8 Eylül ile 15 Eylül 2010 tarihleri arasında 311'e 34.522 şikayet çağrıldı. Günün saatlerine göre en yaygın olanları burada bulabilirsiniz. Örnek: Saha Etkileşimli
New Yorklular güçlü kokulara alışıktırlar, ancak birkaç yıl önce şehrin sokaklarında yeni bir koku yayılmaya başladı, her zamanki suçlulardan (çöp, ter, idrar) daha sinir bozucu bir koku, çünkü çok hoştu: tatlı, kusursuz kokusu. akçaağaç şurubu. Yine de, bir öğleden sonra Morningside Heights'ın üzerine çöken, haftalarca ortadan kaybolan, Chelsea'de birkaç saatliğine yeniden ortaya çıkan ve tekrar gözden kaybolan kararsız bir pis havaydı. Belki de El Kaide'nin Jemima Teyze kanadından gelebilecek bir kimyasal savaş saldırısından korkan yüzlerce New Yorklu, kokuyu yetkililere bildirdi. New York Times ilk olarak Ekim 2005'te yerel bloglar her salgını ele aldı ve yorum dizilerindeki ilk elden raporlarla desteklendi.
Şehir, kokunun zararsız olduğunu çabucak belirledi, ancak kökeninin gizemi dört yıl boyunca devam etti. Akçaağaç şurubu etkinlikleri sırasında, çağrıldıkları gibi, şehrin popüler NYC311 çağrı merkezindeki operatörlere - saha şikayetleri için kurulan ve okulların kapanması ve benzeri konularda bilgi sağlayan - arayanlara işlerini her zamanki gibi devam edebilecekleri konusunda güvence vermeleri talimatı verildi. .
Ama sonra şehir yetkililerinin bir fikri vardı. 311 hattına yapılan bu çağrıların, sadece sinirli bir halktan gelen sorular olmadığını fark ettiler. Onlar ipucuydu.
29 Ocak 2009'da Manhattan'ın kuzeyinde başka bir akçaağaç şurubu etkinliği başladı. İlk raporlar, tüm şikayetleri Acil Durum Yönetimi Ofisi ve Çevre Koruma Departmanına yönlendiren ve her şurup koklayandan kesin konum verisi alan yeni bir protokolü tetikledi. Saatler içinde, müfettişler etkilenen bölgelerde hava kalitesi örnekleri alıyorlardı. Raporlar konuma göre etiketlendi ve önceki şikayetlerle eşleştirildi. Bir çalışma grubu, geçmiş şurup olaylarından atmosferik veriler topladı: sıcaklık, nem, rüzgar yönü, hız.
Hep birlikte bakıldığında, veriler kuzeydoğu New Jersey'deki bir grup endüstriyel tesisi hedefleyen dev bir ok oluşturdu. Ayakkabı derisinden yapılan hızlı bir dedektif çalışması, yetkilileri 29 Ocak'ta çemen otu tohumlarını işleyen Frutarom adlı bir aroma maddesi üreticisine yönlendirdi. Çemen otu, dünya çapında birçok mutfakta kullanılan çok yönlü bir baharattır, ancak Amerikan süpermarketlerinde en çok tüketilen baharattır. Genellikle bir raftaki ürünlerde bulunur - ucuz akçaağaç şurubu ikamelerinin satıldığı raf.
Akçaağaç Şurubu Gizemi çözüldükten on beş ay sonra, belediye başkanı Michael Bloomberg, Ground Zero'nun sadece birkaç blok doğusunda, Manhattan şehir merkezinin warrens'inde bulunan 311 çağrı merkezini ziyaret etti. Yüksek tavanları, eğlenceli halı döşemeleri ve her masada bulunan çift LCD monitörleriyle ana çağrı merkezi odası, siz telefonlarda çalışan 150 ila 200 müşteri hizmetleri uzmanının sabit mırıltısını kaydedene kadar bir web başlangıcı gibi görünüyor. Bir duvara monte edilmiş, büyük mavi, kırmızı ve yeşil LED piksellerin şehir departmanına göre günlük akışını gösteren büyük boy bir gösterge panosudur: bekleyen çağrılar, maksimum bekleme süresi, çağrıdaki temsilciler - ve hepsinden önemlisi, “hizmet seviyesi, 30 saniye içinde cevaplanan aramaların yüzdesini bildirir. Bloomberg'in bu Mayıs'taki ziyareti, 311'in 100 milyonuncu çağrısının onuruna yapıldı ve fotoğraf çekimi için belediye başkanı bir çağrı yaptı. Olduğu gibi, arayan kişi Bloomberg'in belediye başkanının Salomon Brothers'taki yatırım bankacılığı günlerinden eski bir meslektaşı olduğu ortaya çıkan sesini tanıdı. En büyük şehirlerin bile içinde gömülü küçük kasabalar vardır.
311, uçsuz bucaksız bir metropol bağlamında küçük kasaba yaşamının bazı insani dokunuşlarını yeniden yaratmak için tasarlandığından, bu olası bağlantıda uygun bir şey vardı. Çağrıların yüzde sekseni, günün park etme yönetmeliklerini (311 sorgunun ana konusu) ve diğer ilgili haberleri özetleyen kısa bir kayıtlı mesajın ardından yarım dakika içinde canlı bir temsilciye bağlanıyor. 311 ahlakı için de çok önemli olan sivil sorumluluk fikridir: New Yorklulara bozuk sokak lambalarını, duvar yazılarını veya mesai sonrası inşaatları bildirmeleri için kolay bir yol vererek, hizmet onların kendi mahallelerinde gördükleri sorunları çözmede bir rol oynamalarına yardımcı olur.
Mart 2003'te başlatılan 311, şu anda günde ortalama 50.000'den fazla çağrıya ulaşıyor ve 3.600'den fazla konu hakkında bilgi sunuyor: okul kapanışları, geri dönüşüm kuralları, evsiz barınakları, park etkinlikleri, çukur onarımları. Hizmetin, 180 farklı dili işlemek için çağrıda bulunan çevirmenleri vardır. Şehir yetkilileri, 311'in popülaritesini hem kamu hem de özel sektördeki diğer çağrı merkezleriyle karşılaştıran, dışarıdan bir firma tarafından yürütülen 2008 müşteri memnuniyeti anketini lanse etti. 311 birinci bitirdi, otel ve perakende performansını zar zor geride bıraktı, ancak IRS'ler gibi diğer devlet çağrı merkezlerini bir mil geride bıraktı. (Listenin en altında, şaşırtıcı olmayan bir şekilde: kablo şirketleri.) Yönetici direktör Joseph Morrisroe, 311'in yıldız puanlarını ileri teknolojisine, metriklere durmaksızın odaklanmasına ve “müşterilerin kibar, profesyonel bir dille konuşmasını” sağlayan çalışan eğitimine bağlıyor. ve yardıma ihtiyaç duyduklarında bilgili New Yorklu.”
Hala 311 konseptinin kalıcı olup olmadığını merak eden varsa, New York'un 100 milyonuncu çağrısı tüm şüpheleri ortadan kaldırmış olmalıydı. Bu nedenle, ABD genelinde şu anda faaliyette olan diğer 300'den fazla kamu çağrı merkezi olmalıdır. Milyonlarca Amerikalı için 311'i çevirmek neredeyse 411 veya 911 kadar otomatik hale geldi. Ancak New York'un akçaağaç şurubu olayında öğrendiği gibi, yüz milyonlarca arama aynı zamanda toplanacak, ayrıştırılacak ve dönüştürülecek devasa bir veri havuzunu temsil ediyor. kullanılabilir zekaya dönüştürülür. Belki daha da heyecan verici olan, New York'un başarısından ilham alan ve 21. yüzyıl teknolojisinden güç alan, sakinlerin sorunlarını belgelemeleri için yenilikçi yollar yaratmak üzere ortaya çıkan yeni startup ekosistemidir. Tüm bu titiz kentsel analiz, daha büyük ve potansiyel olarak devrimci bir gelişmeye giden yolu işaret ediyor: verilerden inşa edilen şehir, kitle kaynaklı metropol.
Senin sorunun ne? Bazı New Yorklular diğerlerinden daha zekidir. Eylül ayında bir hafta boyunca posta koduna göre bir döküm.
311 kadar kullanışlı Sıradan New Yorklular için hizmetle ilgili en ilgi çekici şey, şehre geri verdiği tüm bilgilerdir. Her şikayet günlüğe kaydedilir, etiketlenir ve sonraki analiz için kullanılabilir olması için eşlenir. Bazı durumlarda, 311, New York'un başlangıçta bariz olan ihtiyaçlara daha akıllıca yanıt vermesine yardımcı olur. Holidays, for example, spark reliable surges in call volume, with questions about government closings and parking regulations. On snow days, call volume spikes precipitously, which 311 anticipates with recorded messages about school closings and parking rules.
But the service also helps city leaders detect patterns that might otherwise have escaped notice. After the first survey of 311 complaints ranked excessive noise as the number one source of irritation among residents, the Bloomberg administration instituted a series of noise-abatement programs, going after the offenders whom callers complained about most often (that means you, Mister Softee). Similarly, clusters of public-drinking complaints in certain neighborhoods have led to crackdowns on illegal social clubs. Some of the discoveries have been subtle but brilliant. For example, officials now know that the first warm day of spring will bring a surge in use of the city’s chlorofluorocarbon recycling programs. The connection is logical once you think about it: The hot weather inspires people to upgrade their air conditioners, and they don’t want to just leave the old, Freon-filled units out on the street.
The 311 system has proved useful not just at detecting reliable patterns but also at providing insights when the normal patterns are disrupted. Clusters of calls about food-borne illness or sanitary problems from the same restaurant now trigger a rapid response from the city’s health department. And during emergencies, callers help provide real-time insight into what’s really happening. “When [New York Yankees pitcher] Cory Lidle crashed his plane into a building on the Upper East Side, we had a bulletin on all of our screens in less than an hour explaining that it was not an act of terrorism,” Morrisroe says. After US Airways flight 1549 crash-landed in the Hudson in 2009, a few callers dialed 311 asking what they should do with hand luggage they’d retrieved from the river. “We have lots of protocols and systems in place for emergencies like plane crashes,” Morrisroe explains, “but we’d never thought about floating luggage.” This is the beauty of 311. It thrives on the quotidian and predictable—the school-closing queries and pothole complaints—but it also plays well with black swans.
A data-driven approach to urban life makes sense, because cities are in many respects problems of information management. But the problems take various forms, depending on whether you confront them as a public agency or an ordinary citizen. Governments want to know where the messes are so they can prioritize cleanups. But for city dwellers, the challenge takes a different shape, because we need to know which resource we should use to satisfy our present need. Transportation is a classic example. A pedestrian standing at any intersection in Manhattan has at least four modes of transportation to choose from: cab, bus, subway, or foot. In some cases, there are dozens of bus and subway lines within a few blocks and hundreds of taxis. Each is a potential data point—the F train that’s 12 minutes behind schedule, the six cabs looking for fares just around the corner.
One way or another, that kind of data is going to be available and flowing through our mobile devices in the near future. When the city’s Taxi and Limousine Commission installed television screens and credit card machines in all taxis, they also installed GPS devices that communicate vast amounts of information back to the TLC. “There are 13,000 cabs pinging back data on location, travel speeds, whether they have customers,” says Carole Post, the new commissioner of New York’s Department of Information Technology and Telecommunications. “The TLC is mapping where cabs are needed in real time.” Combine that data with live transit information—and even Yelp-style reviews of the most interesting streets for window-shopping—and the decision of how to get from point X to point Y becomes far more interesting. In other words, 311 is just the beginning: As technologies evolve, all this pooling and sharing and analysis of data will allow cities to get increasingly sophisticated in how they solve urban problems.
Several promising startups—some venture-funded, others nonprofit—have begun to explore and, in some cases, expand on the 311 mission. A service called SeeClickFix lets users report open fire hydrants, dangerous intersections, threatening tree limbs, and the like. (A similar service, FixMyStreet, launched in the UK several years ago.) In proper Web 2.0 fashion, all reports are visible to the community, and other members can vote to endorse the complaints. Another startup, BlockChalk, has released an iPhone app that uses GPS data to let users create public notes tagged to specific locations. CitySourced, an angel-backed startup, has partnered with the city of San Jose to serve as a high tech frontend for its 311 system. A New York-based site called UncivilServants collects reports and photos of government workers abusing parking rules around the city and ranks the top offenders by department. (The worst abuser, by a wide margin, is the NYPD.)
By making all complaints and queries public, these services let ordinary people detect emergent patterns as readily as civil servants can. To date, New York’s 311 has been reluctant to share specific call records with the general public, but Post says it plans to open up more. “We tend to be conservative about exposing data,” she says. “There’s a legitimate concern about false claims—restaurants calling in to report rats in a competitor’s kitchen. You want to preserve the innocent-until-proven-guilty assumption. But we believe there’s an enormous amount of data where the only party that could be perceived to be ‘scarlet-lettered’ is the city: the potholes and graffiti and overturned wastebaskets. I mean, if someone wants to call in a pothole that doesn’t exist—so be it. I guess they can.”
For New York, one of the first experiments in open 311 data has been the Street Conditions Observation Unit program. Scout, as it’s known, supplements citizen reports with information collected by 15 trained inspectors who drive every street in the city—some 6,374 road miles—recording and mapping each “quality of life” problem they encounter. Their findings are then fed into the 311 system as if they had been called in by residents. In the first three months of the program, the addition of Scout data led to a sixfold increase in graffiti reports.
Scout reports are available to the public on detailed maps showing when the issue was first reported and whether it has been resolved. But the limited nature of this data makes the maps far less useful than they could be. In the generally graffiti-free blocks around my house, for example, Scout reports just two “sunken catch basins” and a “failed street repair”—hardly a thorough or useful accounting of what the city (or my neighbors and I) should be trying to fix. The rest of the information remains trapped somewhere in the 311 databases—along with all the other databases maintained by the city. Post says the Scout maps are just the beginning and promises to overlay extensive quality-of-life data on them in the near future.
But even a city government like Bloomberg’s, which prides itself on entrepreneurial flair, needs to recognize the limits of its capacity to innovate. For every promising Scout map, there are hundreds of ideas for interesting civic apps lurking in the minds of citizens. (I myself am cofounder of a hyperlocal news platform called Outside.in.) To tap that energy, New York has sponsored an annual competition called NYC BigApps, modeled after an earlier program in Washington, DC. Participants design and submit web or mobile apps that draw on information stored in the city’s Data Mine, which encompasses hundreds of machine-readable databases, including a sliver of 311 information. The first BigApps winners, announced in early 2010, were awarded cash prizes of up to $5,000 and a meal with the mayor. One winner, Taxihack, allowed users to post reviews of individual cabs and their drivers. The grand-prize winner, WayFinder NYC, superimposes directions to nearby subway stations over photos that users take on their Android phones.
BigApps represents a new way of imagining the relationship between government and the private sector. When Al Gore set out to “reinvent government” as vice president, his solutions were, almost without exception, inward-facing: trimming red tape, encouraging cross-departmental collaboration. What contests like BigApps suggest is a more democratic idea—that some of the best ideas for government are likely to come from outside the public sector. (This is not to be confused with government contracting, in which companies tend to implement government-driven ideas with government-caliber inefficiency.)
But drawing on that outside intelligence will mean changing the way city governments do business. Startups can build applications far more quickly and cheaply than a public agency can, but the city still needs to think fast enough to ask for them—and to integrate them into the way municipalities run. After all, private-sector operations like SeeClickFix have a far easier time seeing and clicking than they do fixing. While any enterprising developer can build an app for reporting potholes, even the most well-funded company can’t go out and repair them.
SeeClickFix has begun offering free dashboards that local governments can use to view real-time statistics the premium service bundles together user-generated reports and emails them to the appropriate authorities. It’s an intriguing hybrid model, in which the private sector creates interfaces for managing and mapping urban issues while the public sector continues its traditional role of resolving those issues. That link is obviously the crucial one for these new sites and apps, given how slowly the public sector tends to move in adopting new technologies. Why bother posting a complaint if authorities will never hear about it?
One promising route around this problem lies in Open311, a new project spearheaded by the OpenPlans organization. Right now, the Open311 database is used only in San Francisco and Washington, DC, and it encompasses just basic quality-of-life complaints: potholes, garbage, vandalism, and so on. But Open311 intends to eventually serve as a national, universal 311 that—unlike New York’s current system—can be added to and accessed by anyone. That means outside parties can develop new interfaces, both for reporting problems and for visualizing the data. “It’s designed to be a write-once, run-everywhere platform,” says OpenPlans program manager Philip Ashlock, using software terminology conventionally applied to operating systems. In the current 311 paradigm, each new city is the equivalent of a different OS, because the data is structured differently from place to place. But with Open311, an app built for San Francisco can be ported instantly to work in DC.
At OpenPlans’ surprisingly lavish headquarters just above Canal Street in Soho, one wall of the main floor is given over to a massive bookshelf mimicking the grid of Manhattan, complete with a diagonal line of shelves cutting across the wall Broadway- style and a green rectangle of real vegetation where Central Park should be. It’s the perfect visual metaphor for the organization: embedding books full of information inside the grid. After a quick tour of the office, Ashlock explains that 311 and open source software have a great deal in common. “In the past decade or so, the open source community has developed great tools that allow a distributed group of people to track and fix bugs in a complex software application,” he says. “We think we can learn a lot from those interfaces in solving the problems that cities face.” Put another way: There are a million stories in the big city, and some of them are bug reports. Indeed, some of them are literally bug reports, as in the case of New York’s recent bedbug epidemic, which you can track at bedbugregistry.com/metro/nyc.
Whether it happens through government services such as 311, private-sector startups, open source initiatives, or, most likely, a combination of all three, it’s clear that the 21st-century city is going to be immensely more efficient at solving clear, definable problems like graffiti and transportation routes. The question is whether these platforms can also address the more subtle problems of big-city neighborhoods—the sins of omission, the holes in the urban fabric where some crucial thread is missing. After all, when people gripe about their neighborhood, it’s usually not the potholes or clogged storm drains they have in mind it’s the fact that there isn’t a dog run nearby or a playground or a good preschool with space available. “We’re really interested in tackling things that are problems not because they’re broken but because they don’t exist,” Ashlock says.
And indeed, it’s not hard to imagine ways that existing data sources could be used to fill holes like this. For instance, a neighborhood with a perennial cluster of booked cabs, according to the TLC reports, could be made a top candidate for additional bus lines. The best example of this to date is a pilot program in Brooklyn sponsored by OpenPlans that scouted areas needing bike racks by encouraging people to “take pictures of places where there are bikes locked up to every object in sight—to show the demand.” By tapping a community—big-city bicyclists—that is already passionate about its place in the urban fabric, OpenPlans hopes to teach users some of the power of this form of community-bug reporting. Ben Berkowitz, CEO of SeeClickFix, likes to say that “potholes are the gateway drug for civic engagement.” 1 If OpenPlans has its way, it’ll be true for bike racks, too.
Contributing editor Steven Johnson ([email protected]) is the author of Where Good Ideas Come From, published in October by Riverhead.
Note 1. The original version of this story attributed this quote to Philip Ashlock, when in fact he was quoting Berkowitz.
This 1915 conference call made historyStephen Lawson/IDG News Service
These days, making a call across the U.S. is so easy that people often don't even know they're talking coast to coast. But 100 years ago Sunday, it took a hackathon, a new technology and an international exposition to make it happen.
The first commercial transcontinental phone line opened on Jan. 25, 1915, with a call from New York to the site of San Francisco's Panama-Pacific International Exposition. Alexander Graham Bell made the call to his assistant, Thomas Watson. Just 39 years earlier, Bell had talked to Watson on the first ever phone call, in Boston, just after Bell had patented the telephone.
By 1915, the American Telephone and Telegraph Co. network spanned the continent with a single copper circuit 6,800 miles (11,000 kilometers) long that could carry exactly one call at a time. There were already 8.6 million phones served by AT&T, but hearing someone's voice from the other side of the continent was astounding, like being able to go to the moon, said Anthea Hartig, executive director of the California Historical Society.
It was a fitting event leading up to the exposition, which celebrated the completion of the Panama Canal and the latest technological and cultural achievements of the day. Like other big fairs of the day, it was also a theme park of popular attractions and opulent architecture, and it drew almost 19 million visitors.
Where Bell and Watson's first call in 1876 had been a private experiment, their talk across the country in 1915 was a major public event. It represented a huge technological achievement that had been set into motion seven years earlier. In 1909, AT&T president Theodore Vail had pledged to start transcontinental phone service in time for the opening of the exposition -- without knowing how to do it.
At the time, the phone network reached only as far west as Denver. Between that point and the phones on the West Coast lay much of the Rockies, the vast deserts of Utah and Nevada, and the Sierra Nevada. Crews had to install poles and string wires across the whole region using horse-drawn wagons and early automobiles. In winter, they would face 20-foot snow drifts in the Sierra.
But new technology was needed, too.
"The biggest challenge was amplifying sound so it could be transported 3,400 miles," said AT&T Archivist Bill Caughlin. That called for more powerful amplifiers all along the line from New York to San Francisco.
Engineers throughout AT&T competed to solve the problem, just as developers often take each other on at hackathons today. And just as it often happens in Silicon Valley, it was a consultant -- inventor and radio pioneer Lee De Forest -- who contributed the key idea. His three-element vacuum tube formed the basis of the carrier's new amplifiers, used first for the transcontinental line and later for all of AT&T's repeaters for years to come.
In addition to cutting-edge electronics, there were more down-to-earth concerns. AT&T employees had so much ground to cover that they developed a new kind of machine so they could dig holes for telephone poles faster.
By June 1914, the more than 730,000 pounds (331,000 kilograms) of copper had been strung out across the network and engineers started making test calls. But commercial service didn't begin until after the Jan. 25, 1915, ceremonial call. When it did, a three-minute call cost $20.70, the equivalent of nearly $485 today.
If they'd been paying, the participants on that first call would have racked up quite a bill. After Bell and Watson talked, a string of dignitaries including the mayors of San Francisco and New York went on the line. Vail called in from his summer home in Jekyll Island, Georgia, where a special private line had been set up because an injured leg prevented him from going to headquarters in New York. Then U.S. President Woodrow Wilson came on the line from the White House.
It took about 10 minutes just to connect a transcontinental call, because the connection had to be set up step by step with a switchboard operator in each city along the way. The ceremonial call on Jan. 25 took three and a half hours, from 4:30 p.m. to 8:00 p.m. New York time. Then Boston joined in for more conversations -- even one in Cantonese, between the founder of a Chinese telephone exchange in San Francisco and a Southern Pacific Railroad official in Boston.
Later that evening, the line was opened to paying customers. The first call was made by Fred Thompson, at the Stewart Hotel in San Francisco, to his mother, Margaret Thompson, at the Bensonhurst Hotel in Brooklyn. They reported that it sounded just like a local call.
But the transcontinental phone line remained a spectacle throughout the exposition, which ran from Feb. 20 to Sept. 4, 1915. AT&T opened a pavilion where visitors could pick up a phone and hear sounds from across the continent, including musical performances and the Atlantic Ocean.
So, even a century ago, people went to one of the great spectacles of the age and just stared at their phones.
How did it become New York?
The wall also kept out the British, rivals to the Dutch in early commerce and colonization of the United States. In 1664, England sent four warships to New Amsterdam to fight for the land. The direct general of the Dutch holdings in region, Peter Stuyvesant, surrendered without bloodshed.
King Charles II granted the territory to his brother, James Stuart, Duke of York (and later king himself). The Duke of York is a noble title based on York, an important historic city in northern England. New York state—whose land was also taken from Native Americans into British colonial possession—was also named for him.
Signs of Dutch rule in New York City remain, however. Brooklyn ve harlem are named for Dutch towns, for instance. And, the flag of New York City is a tricolor of blue, white, and orange with the city’s seal, which displays 1625 (the founding of New Amsterdam, as we saw) and a Dutch windmill, among other symbols.
Now that you know how the city (and state) got its name, learn how to speak like a New Yorker, too.List of site sources >>>