Türkiye genelinde konuşlanan devlete ait tesislerden bazılarının, kuruluşundan günümüze zaman zaman gündemden düşmediği bir realitedir.
Kimi zaman verimliliği tartışıldığı için gündeme geldi.
Bazen de çevreye verdiği zarar, gözlerin bu tesisler üzerine çevrilmesine neden oldu.
Oysa bunlar dönem içerisinde büyük bir sevinçle inşa edilerek devreye sokulmuştu.
Dolayısıyla aynı işletmelerde binlerce vatandaşımız çalışacaktı.
Bu da bir nebze olsun işsizliğin giderilmesi anlamını taşıyordu.
Hal böyle olunca devlet memnun, çalışanlar daha bir mutluydu.
Ne var ki bu mutluluk bazı tesisler adına çok sürmedi.
Tıpkı, Muğla-Yatağan ve Milas sınırları içerisinde konuşlanan termik santraller gibi.
Aynı santraller kuruluş yıllarında halkın en büyük mutluluğu iken belirli süreçten sonra, bölgenin yaramaz çocuğu haline geldi.
Buna neden, aynı santraller bacalarından çıkan kükürt dioksit gazının çevreye etkisiydi.
Ne zaman bu durum tespit edildi.
O tarihten itibaren santraller hiç gündemden düşmedi.
Peki ne yapılmalıydı?
Ne edilmeli de yöre halkına olduğu kadar devlete çok önemli katkı sağlayan santraller üzerinde spekülasyonlar yapılmasın.
Bunun için tek çıkar yol, santral bacalarından çıkan kükürt dioksit gazını etkisiz hale getirecek desülfrizasyon ünitesinin yapılmasıydı.
Aslında bu konu uzunca yıllar sadece Muğla değil ülke gündemini meşgul ettiği için gözler aynı santraller üzerinden hiç çekilmedi.
Ta ki baca gazı arıtma ünitesi yapılıncaya kadar.
Derken halkın tepkisi sonrasında aynı ünite bacaya takılarak devreye sokuldu.
Bugün zaman zaman bir takım şikâyetler olsa da geçmişle mukayese edilemeyecek hale getirildi.
***
Bu arada sanılmasın ki Yatağan-Kemerköy-Yeniköy Santrallerine ilişkin sorunlar bitti.
Bitmedi.
Bu defa, iş başındaki AK Parti Hükümeti tarafından santrallerin özelleştirilmesi gündeme geldi.
Anlaşılan santraller, dolayısıyla çalışanların çilesi bitmemişti.
Bunun üzerine çalışanlar sendika öncülüğünde, santrallerin özelleştirme kapsamına alınmaması için direnişe geçtiler.
Hem de uzunca süreden bu yana.
Çalışanlar ve yöre halkının gösterdiği tepki sonrası hükümet özelleştirmeden vazgeçti gibi bir beklenti içerisine girilmesine karşın, konu yeniden gündeme getiriliyor.
Yani hükümet, santrallerin özelleştirilmesinden yana bir kez daha tavır koyuyor.
Hal böyle olunca Tes-İş Yatağan Şube Başkanı Fatih Erçelik ve Maden-İş Yatağan ve Havalisi Şube Başkanı Süleyman Girgin ortak bir açıklama yapıyor.
Diyorlar ki;
Henüz arıtma tesisisin tam olarak devreye girmediği, hemen her gün Yatağan’da hava kirliliği haberlerinin yapıldığı, “zehirleniyoruz!” diye feryat ettiğimiz, öfkelendiğimiz, isyan ettiğimiz dönemlerde bile kapatılmasın. Sadece daha sıhhi bir hale getirilsin dediğimiz kurumlardı.
Yatağan-Yeniköy- Kemerköy Termik santrallerimizi kapatılmalarını istemiyorduk. Çünkü biliyorduk ki, bizim 30 yıldır beraber yaşamaya alıştığımız, vazgeçemeyeceğimiz, “özürlü çocuklarımızdı” bunlar.
Bilmem Süleyman Girgin’in altını çizdiği bu ayrıntılara karşı çıkan olur mu?
Olamaz, olmamalı.
Zira dile getirilenler, gerçeğin ta kendisiydi.
Girgin’in altını çizdiği ayrıntılar sadece bunlar değildi.
Devamla, arsalarımız, tarlalarımız istimlâk edildi. Yerimizden, yurdumuzdan ve köyümüzden anılarımızı bırakarak ayrıldık kara elmas için.
Buna karşın şikâyet etmedik. Çünkü biliyorduk ki ülkemizin tam bağımsızlığı için, öz kaynaklarımızla kendi enerjimizi üretmemiz gerekiyordu.
Yöremiz ekonomisinin güçlenmesi için bu kurumlarımıza ihtiyaç vardı. İşsizliğin azalması ve istihdam alanının oluşması buna bağlıydı.
Üstelik bu kurumlar devletin değil, devlete zimmetlenmiş milletin malıdır.
Dolayısıyla malımıza sahip çıkalım.
Şimdi eğri oturup doğru konuşalım.
Aynı santrallerin kuruluşundan günümüze ezasını ve sefasını çeken, söz konusu yöre halkı.
Hal böyle iken özelleştirme isteği, beraberinde birçok istifamlar doğuran bir girişimdir.
Daha bir önemlisi Girgin’in altını çizdiği gibi santraller devletin gözetiminde milletin malıdır.