“Kuzguna yavrusu anka görünür” misali, her anne gibi çocuklarıma bakmaya doyamam bazen. Benim çocuklarım çok güzeldir, en güzeldir bence. Her annenin kendi çocuklarının olduğu gibi.
Deniz oğlumun kaşlarını çok severim. Ne incedir, ne kalındır; tam olması gerektiği gibidir, şekli de çok güzeldir. Bakmaya doyamam bazen; o uyurken severim kaşlarını.
Deniz’in bir arkadaşının doğum günü partisinden eve dönüyoruz akşam. Arabayı park ettik, apartmana girdik. Bizim hemen önümüzde bir kadın yürüyor, sonradan öğrendim ki ikinci katta oturuyormuş. Kadının hemen arkasında Deniz. Kadın asansöre hızla girdi, belli ki bizim ona yetişmemizi istemiyor. Asansörde çoluk çocuk, tıkış pıkış çıkmak istemiyor, ki zaten ben de öyle düşündüğümden niyetim ona yol vermek. Düşüncem, asansörün kapısını açacak, o sırada dönüp manidar bir bakış fırlatacak, ben de “Siz önden buyurun, biz kalabalığız, sonra çıkarız” diyeceğim.
Fakat düşündüğüm gibi olmadı. Kadın hışımla asansöre bindiği gibi, kapıyı tutmadı. Kapı, kadının arkasından girmeye çalışan Deniz’in kafasına girdi. Deniz ağlamaya başladı, ben kadına sinirlendim, ters ters baktım ama bir şey demedim, Deniz’e sarıldım, kadın bana baktı, “Ay pardon” gibi bir şeyler söyledi ama o sırada kapıyı kapadı ve hop! yukarı çıktı.
Deniz’in ağlayışından canının gerçekten yandığı belliydi. Baktım ki kaşı açılmış. Acayip panik oldum. Kesin dikiş gerekecek diye düşündüm. Deniz ağlar, kaşı kanar, diğer komşular kapıyı açar, hayırdır der, biz hışımla yukarı çıkarız. Neyse, biraz pansuman sonunda kanaması durdu, dikiş mikiş gerekmedi. Ama bayağı bir şişti kaştı.
O an öyle sinirlendim ki o kadına… Kapısına dayanıp “Kadıııın, kadın! İnsan biraz dikkat etmez mi?!” demek istedim. Diyecektim de, Doğan beni kendime getirdi. “Ne olacak Elif?” dedi. “Sen ona bağıracaksın, o sana çemkirecek, bütün apartman ayağa kalkacak, bunu mu istiyorsun?” “Yok,” dedim, “kavga etmeyeceğim. Sadece ne yaptığını bilsin isteyeceğim.” “Sence bilmiyor mu?” dedi Doğan. Haklıydı. Deniz daha asansörün kapısında ağlarken kadın bir üst kata çıkmış, kapısını açıyordu. Her şeyi duymuştu da, bir “İyi misiniz, bir şey oldu mu?” deme nezaketini göstermemişti. Bu adabı öğrenemeyen kadın ben “Haberiniz olsun, çocuğumun kaşını patlattınız da…” dediğimde özür mi dileyecekti? Hayır, muhtemelen “O da önüne baksaydı” diyecekti.
Kızdım kendime bir an. Ben ne zaman çocuğunun tırnağı kırıldı diye ortalığı birbirine katan “şımarık” annelerden olmuştum? Ne zaman mı? Muhtemelen bebeğimi kucağıma aldığım zaman… Benim bin bir emekle büyüttüğüm, her gece uyuttuktan sonra pürüzsüz tenini okşadığım çocuğumun keman kaşlarını düşüncesiz kadının teki asansör kapısını tutma adabını bile öğrenememiş diye yardırınca içimdeki 10 kaplan dışarı çıktı. O an karşımda olsaydı o kadına bağırır, çağırır, daha da kışkırtırsa vallahi tartaklayabilirdim. O anki sinirimle yapabilirdim.
Kadının görgüsüzlüğüne diyecek tek bir lafım var: Onun yaptığını bir erkek yapmazdı gibi geliyor bana. Kadınlar hemcinslerine (ve çocuklara) karşı çok daha anlayışsız, çok daha acımasız oluyorlar bazen. Kadını o resimden çıkarıyorum ve yerine onun yaşlarında bir adam koyuyorum, ı-ıh, olmuyor. Adam kapıyı tutuyor. Neyse, bu başka bir konu.
Çocuğunu sürekli kollayan, çocuk parkında oynarken kendi çocuğunun elinden oyuncağını aldı diye diğer çocuğu azarlayan annelerden hiç olmadım. Hatta yeri geliyor, çocuklarımın arkadaşları tarafından haksızlığa uğradıklarını gördüğümde bile kendimi tutuyorum. “Hayatta bunu da öğrenmeleri gerek” diyerek karışmıyorum. Hayat her zaman adil değil ki…
Ama Deniz’in o yumuşacık, keman kaşlarından kanlar süzülürken o kadın karşımda olsaydı… İçimdeki 10 kaplan ne yapardı, bilemiyorum.
Elimden kurtuldu diyorum sadece…