Teknoloji dost mu düşman mı?
Hayatımızı bir çok alanda şüphesiz kolaylaştıran ve günlük hayatımızın adeta bir parçası haline gelmiş teknoloji dost mudur düşman mıdır? Son zamanlarda kafa yorduğum şeylerden biri olan bu konuyu sizler için masaya yatırmaya karar verdim.
Hem siyah beyaz televizyonu görmüş hem de yapay zekadan, sanal gerçeklik gözlüklerine, retina ekrandan, bizlerle konuşabilen akıllı cep telefonlarına kadar birçok teknolojik reforma tanık olmuş bir nesil olarak, insandan daha gerçek robotların etrafımızda dolaşacağı günler yakındır diye düşünüyorum.
7’den 77’ye herkesin bir şekilde içinde olduğu bu dünya insanın hayal gücünün sınırlarını zorlayan ve şaşırma duygusunu kaybettiren bir hal aldı adeta.
Bebekler daha “agu agu” diyemeden tuşlara basar, fotoğraf çekebilir ve teknoloji ile doğuştan itibaren etkileşim halinde gelişir oldular.
Sadece bebekler mi, elbette hayır 🙂 Tatlı tarifi arayan, komşularıyla “selfie” çekip günlük facebook ve instagram ibadetlerini pas geçmeyen ve hatta like etmediği için birbirlerine küsen teyzeler var etrafımda…
Ya kafasını cep telefonundan hiç kaldırmayanlara ne demeli?…
Eminim ki bu karikatüre bir yerlerde rastlamışsınızdır. ( Hemen burada sosyal mesajımı vermiş olayım: Değerli sürücüler, lütfen araç kullanırken gözünüzü yoldan ayırmayınız…)
Şüphesiz ki teknolojiye bu derece bağımlılık pek çok psikolojik ve sosyolojik araştırmaya konu olmuştur. ” Physology Today” isimli web sitesinde 2015 yılında yayınlanan bir makalede neden cep telefonlarımızdan gözümüzü ayıramadığımız konusu çarpıcı bir şekilde ele alınmış. Meraklıları için hemen linkini paylaşayım. Orjinal makaleye bu linkten ulaşabilirsiniz.
Yaklaşık 15 bin kişi üzerinde yapılan araştırmaya göre, kişilerin 41%i cep telefonlarını 1 saat içinde en az birkaç defa kontrol ediyorlarmış. Bu oran ise 18-29 yaş arası akıllı telefon kullanıcılarında 51% gibi daha yüksek oranlara çıkıyormuş. Araştırma üzerinden zaman geçtiğini düşünürsek bu oranın daha da yükseldiğini varsaymak yanlış olmayacaktır.
New York Times, Huffington Post ve Time dergisi gibi ortamlarda yayınlanan ve benzer konuları ele alan birçok makalede işin psikolojik boyutları ele alınmış ve insanların çoğunun bir sosyal fobiye işaret edecek derecede birbirlerini görmezden gelmek ve yok saymak için cep telefonlarını nasıl bariyer olarak kullanabildiklerine yer verilmiş.
Diğer taraftan, iletişimi ağı ( networking) geliştirmenin gerek iş hayatı gerekse özel hayatta önemli olduğu çağımızda teknolojiyi faydalı bir araca dönüştürüp yeni paylaşımlar için kullananlarımız da mevcut.
Hele ki büyük şehirlerin ve yoğun iş hayatının koşuşturmacası içerisinde sosyal medya veya arkadaşlık sitelerinde yeni insanlar tanımak, blog ve web sitelerinde yeni ufuklara açılmak ve pek çok bilgi kaynağına ulaşmak da teknoloji sayesinde mümkün olabiliyor.
Peki, tüm bunları düşündüğünüzde aynı teknoloji hem bizi birbirimizden nasıl bu derece kopartabiliyor, hem de aynı zamanda nasıl birleştirebiliyor ve hatta bazen en uzağımızdaki bir yabancı ile nasıl yakınlaştırabiliyor diye hiç düşündüğünüz oldu mu?
Bazen bu derece bağımlı olduğumuz teknolojiden uzaklaşıp, organik bir yaşam hayal ederek şirin ve küçük bir köyde doğa ile baş başa ama herşeyden uzak yaşamak hiç gelmedi mi aklınıza?
Hatta bazen, sosyal medya hesaplarımızı geçici bir süre de olsa askıya alıp detoks yapma ihtiyacı hissettiğiniz olmadı mı?
Kafamı cep telefonuma gömdüğüm zamanlar etrafımda neleri kaçırıyorum acaba diye düşündünüz mü?
Size bilmem ama bazen bana benzer hislerin geldiği oluyor. Ama aynı ben nadir de olsa cep telefonumu evde unuttuğumda neye uğradığımı şaşırıyor ve büyük bir boşluğa düşmüş gibi hissediyorum.
Lafı fazla uzatmadan sadede geleyim: Her faydalı şeyde olduğu gibi teknolojiyi de ölçülü kullanmaktan yanayım.
Henüz uygulama kısmında çok başarılı olamasam da, bu bağımlılığı mümkün olduğunca azaltmak ve zamanımızı daha kaliteli aktivitelere ayırmak dileğiyle…