Bir insan öldüğünde, vücuttan salınan bir ışık flaşını algılayan, hisseden veya gören bir insan, şanslı olduğu için harika bir şey. Bu tür sahnelere hayvanlarla da şahit oldum.
Herhangi bir ölüm döşeğine katılmak, ruhun sunağında bulunmaktır. Hiç kimsenin utanç içinde parlaması gibi ruhun ışığına tanık olduğu için kendinden utanmamalı ya da kendini suçlu hissetmemeli, sonra yanıp sönmelidir. En azından gözlemlediğim gibi, bu flaş, ruhun başka bir yere taşınmak için kendisini serbest bırakırken, fiziksel bedene bağlılıkları atmak için ihtiyaç duyduğu enerji patlaması.
Hem bilim hem de tasavvuf bu fenomen için açıklamalar yapmaya çalışır.
Ruhun Işığı
'80'lere geri döndüğünde, Poznan'daki Wojska Polskiego'daki Ziraat Üniversitesi öğretim üyesi olan Polonyalı bir fizikçi olan Janusz Slawinski, ölüm parlaması insanlar dahil bir organizma öldüğünde gerçekleşti. Bu flaşı normalden on ila bin kat daha güçlü bir radyasyon emisyonu olarak nitelendirdi ve içinde bulunan organizma hakkında onu serbest bırakan bilgilerdi. Diğer bilim adamları tarafından yuvarlak bir şekilde boğuldu, fakat hiç kimse onun keşfedilmesini önemsemedi.
Slawinski'nin ölüm parlaması aslında olabilir hafif flaş - ve tam olarak tanımlandığı şey bu ne zaman hata bir seyirci veya akrabası tarafından (ani bir yükseliş veya coşku olarak) ve ne zaman görüldü şimdikiler tarafından (ani bir ışık patlaması veya sıradışı bir parlama olarak).
Robin McAndrews'ın bu ifadesini düşünün: “Kocam on beş yıl önce vefat ettiğinde, oğlumu (o zaman yedi aylık) tutan arkadaşım, kendim ve Katolik rahibi odadaydı. Son nefesini aldığı anda, üçümüz hepimiz oğlumuzun etrafında patlamak için kocamdan mükemmel bir yay içinde altın-beyaz ışık yolculuğunu gördük. Daha sonra arkadaşım ve ben rahibe asansöre yürüdük. Hepimizin gördüklerini açıklamasını istedik. Yorum yapmayı bile reddetti ve beni yerle bir etti. Bunu tartışamadığı için ne yazık! Güvensiz olmanın yalnızlığından ziyade on beş yıl destek alabilirdim. ”McAndrews şimdi, ışığın, bir babanın oğlunu korumak için uzanan sevgisinin son eylemi olduğuna inanıyor.
Ruh Ölümden Korkmaz
Temel özümüz olan canlandırıcı ateş kıvılcımını ruhumuz, ölümden korkmaz. Sadece kişiliğimizi yapar. Hala hayatta iken yaptığımız seçimler, bize neyin doğru göründüğü ile ilgili yaptığımız şeyler, yaşamdaki amacımızı yerine getirmeye ne kadar yaklaştığımızı belirliyor - ve her birimizin bir amacı, olma sebebi var.
InnerSelf'ten En Son Haberleri Alın
Başka biri için üzüldüğümüzde, kendimiz için gerçekten üzülüyoruz. Bir zamanlar tanıdığımız insanı canlandıran ruh kıvılcımını özlüyoruz. Bireyin yaşadığı hayatı özlüyoruz. Ölüm bizi çekirdeğimize çeker, bazıları hayal edilemez bir acı ile sakatlanırken, diğerlerini cevaplar için uzağa aramaya teşvik eder. Neden oldu Bunun anlamı ne? Sonra ne yapıyoruz? Peki ya ruh?
Ölüm Sezgi Hakkında Konuşmaktan Korkuyoruz
İnsanların ölüm konusunu önleme konusunda ne kadar ustalık duyduğunu veya “panik” veya “sezgisel” ile yapmak zorunda olan herhangi bir şeyden ne kadar paniklediklerinden bahsetmemiz beni asla şaşırtmaz. Ne yazık ki ne olur ne de tesadüf açıklanamaz .
On yıllarca süren deneyimin ardından psişik / sezgisel algımızın –ve evet, hepimizin sahip olduğunu- basitçe insan olarak paylaştığımız birçok hayatta kalma becerisinden biri olduğunu, yaşam belirsizliklerini daha kolay pazarlık etmemizi sağlayan bir beceri olduğunu keşfettim. .
Sezgisel algımız, ölüm tehdidi olduğunda veya bizim için önemli bir kişinin ölümün kapısından geçmesi durumunda yüksek vitese geçer. Bu ölümle ilgili herhangi bir mesaj genellikle rüya devletlerimizde ya da ruhumuzun yönlendirdiği ya da yönlendirdiği görünen davranışımızdaki ani bir kayma ile ortaya çıkar. İşte bazı örnekler:
Stephanie Wiltse, New York“Babam hastaneye bir felçle kabul edildikten sonra, her sabah tam olarak onunla ilgili bir rüyadan uyandım 5: 30 am Geçen sabah ve üçüncü rüyamda babamın deli bir iltica çukurundan çıkmış olduğunu hayal ettim. (gerçekten bir süredir zihinsel olarak zarar görmüştü). Serbest bırakılmasından korktum. Ancak protesto ettiğimde kendimi tesiste bir mahkumla yanılmışım gibi kovaladığımı gördüm. Bir kıkırdama uyandım, orada hapsolurken kaçmasının ne kadar ironik olduğunu düşünerek. Daha sonra o sabah söz babamın öldüğü geldi. Ölüm zamanı 5: 30 am! ”
Cynthia Sue Larson, Kuzey Kaliforniya -“En yakın arkadaşlarımdan biriyle ve eşlerimizle tatile Kanada'ya gittim ve cenaze törenlerimizle ilgili dileklerimizden bahsettik. Arkadaşımın kocası John, karısı, ben veya başkasının öldüğü zaman üzgün ve depresyonda olmasını istemediği konusunda ısrar etti. Herkesin onu hatırlamak ve bizi ne kadar sevdiğini hatırlamak için büyük bir kutlama yapmayı tercih edeceğini söyledi. Bu fikir kulağa hoş geliyordu, bu yüzden John'a öldüğünde kutlamak için elimden gelenin en iyisini yapacağına söz verdim. Uzun yıllar geçti. John'un öleceği gün, açık bir şekilde bir 'doğum günü partisi' hazırlamaya zorlandım. Bu dürtü, bir sanat mağazasında kızımla alışveriş yaparken üzerime geldi ve balık gibi görünen ve kalem gibi yazan bir oyuncak istedi. Benden farklı olarak 'Neden olmasın?' Dedim. Daha sonra diğer kızım için başka bir oyuncak kalem almaya başladım ve bunların, o akşam geçireceğimiz partiye doğum günü hediyesi olduğunu açıkladım. Kocam bir pasta pişirdi. Dondu ve dekore ettim. Hepimiz eşsiz kutlamanın tadını çıkardık. Daha sonra sıcak bir banyo yaptım. Küvette iken, John'un karısından hastanede John'un daha yeni öldüğünü söyleyen bir telefon aldım. Gerçekten öldüğü için sözümü tuttuğuma şaşırdım. ”
Doğanın çeşitli krallıklarının hayatımızın pasajlarına da cevap verdiğini hiç fark ettiniz mi? Nişan yıldızları, bir köpeğin ulusu, pencerelere çarpan kuşlar, hava durumu tuhaflıkları, favori bir ayna çatlaması veya bir saatin durması - hepsi birisinin son nefesi anı ile ilişkiliyse daha fazla önem kazanıyor. Sanki doğal dünya, bir kişinin ölümünden sonra ne geleceğine dair bir uyarı olarak ya da rahatlık ve güvence için mesaj verme sürecine katılmış gibi.
Ölümün kendisi fiziksel bir güçtür
Dünyasal bedenlerimiz, dünya yasalarından ve dünyadaki hava sahasında dalgalanan ve dönen enerji dalgalarından etkilenir. Ölümün kendisinin fiziksel bir güç olduğuna inanıyorum, yalnızca nefes ve nabız atımının yokluğunu tanımlayan bir durum değil. Daha fazla ithalatın güçleri, kullandığı gücü etkiliyor, ama ölen bireyin ve onun önemli olanlarının hâkim zihniyetini de etkiliyor. Bu nedenle, bir söz veya endişe ölümün kesinliğini geciktirebilir. Bunun birçok durumda olduğunu gördüm.
Boise'de yaşadığım süre zarfında Idaho, sevgili bir arkadaşım olan Margaret Matthews, korkunç bir kazada hayatını kaybetti. Margaret, kocası Frank ve torunları arabayla seyahat etmek için Yellowstone Park'a seyahat ediyorlardı. Araba sürüyordu; yolcu tarafındaydı ve torunları aralarında sıkışmıştı. Tıpkı bir köprüyü geçtikleri gibi, sarhoş bir gencin kız arkadaşı için gösterdiği bir kamyoneti sürüp kafalarına çarptılar. Margaret kesildi. Frank ezildi, ama o ve torunu en yakın hastaneye koştukça inatla hayata sarıldı. Katılan doktor, sadece çocuğun pelvisinin kırıldığını ve iyileşeceğini belirlediğinde Frank, rahat bir nefes aldı ve hemen öldü. İnancından öteye gidince bile, torununu koruyordu ve çocuğun yaşayacağından emin olana kadar ayrılmayacaktı.
Margaret ve Frank Matthews’in ölümü üçlü bir trajediydi. Yetişkin çocukları bilgilendirildikten sonra, haberi Frank'in yaşlı anneleri olan büyükanneleri için kırdılar. Çok şok oldu, anında öldü.
Ölüler Öldükten Sonra Dönebilir mi?
Üç kişinin cenazesinde cenazeden önceki günlerde Matthews'in evinde herkes için bol miktarda yiyecek bulunduğundan emin olurken, aynı zamanda kapı görevini de yaptım. Bu, sokağın karşısındaki komşu bana doğru koşarken, ciğerlerinin tepesinde çığlık atarken eşiğin altında durduğum anlamına geliyor.
“Margaret ölü olamaz. Ölü olmadığını söyle. Onu gördüm ve şerif yardımcısı öldüğünü söylediğinde onunla konuştum. Bu mümkün değil. Buradaydı ve onunla konuştum. '
Kadının hikâyesi tam bir inançla anlatıldı ve yardımcısının telefon görüşmesiyle desteklendi, şöyle devam etti: Dışarı baktı ve Margaret’i ön kaldırımda yürürken gördü. Ona bağırdı ve nasıl olduğunu sordu. Margaret durdu, kadınla karşılaştı, gülümsedi ve iyi olduğunu söyledi. Tekrar gülümsedi, arkasını döndü ve kapıya doğru yürüdü, kilidini açtı ve kapı kapanırken içeride kayboldu. Komşu, işlerini bitirdikten sonra mutfağında radyoyu açıp bültenini duyana kadar bu alışverişin hiçbir şeyini düşünmedi. Yayının bir eşek şakası olup olmadığını görmek için şerif departmanını aradı ve şoku karşısında, onun ve Margaret’in ziyaret ettiği zamanı öğrendi. Margaret'in öldürüldüğü o anın aynısıydı.
Komşuya, daha önce doğaüstü bir şey yaşamış olup olmadığını sordum. Hayır dedi, sonra toplanan kalabalığı şaşırttı: “Birkaç hafta önce, Margaret ve ben konuşuyorduk ve ona dünyada ölümden sonra yaşam olup olmadığını bilmek için başka bir şeyden daha fazlasını istediğimi söyledim. . Bana ihtiyacım olan kanıtın yakında geleceğine söz verdi. Sonra, dün onu gördüğümde yaptığı gibi, o özel gülümsemesine gülümsedi.
Margaret'in ölümünden sonra yaptığı tek şey bu değil. Bir başkasına yardım edebileceği veya hizmet edebileceği zaman, her zaman tamamen canlı ve duyarlı olarak görülen sayısız kez tezahür etti. Onun bu görünüşleri ve ondan başka ölüm sonrası iletişim türleri neredeyse bir yıl boyunca devam etti.
Ölüler öldükten sonra geri dönebilir mi?
Onlar yapabilirler.
Ölümden sonraki bir süre için, sevgiyle ayrılanların eve dönmeleri ya da aşina oldukları yerlere sadık kalmaları olağandır. Bitmemiş işler onları geri çeker ya da sadece sevdiklerine iyi olduklarını bildirme arzusu. Yaşam için ellerinden geleni yaptıklarından emin olduktan sonra çoğu ruh alemine geçişlerini tamamlar.
Ancak, ölümün, ruhuyla birleşmediği, ancak birileri veya bir şey onları uyandırana kadar etrafta yüzen veya basitçe var olan bedensiz bir ego olarak kaldığı olaylar meydana gelir. Bu yüzden ölüm ölüm döşeğinde ve sonrasında dua çok önemlidir. Ruhun olduğu kadar güçlü, hafızası bulutlanabilir veya zaman zaman unutkan görünebilir. Bir ruh bile küçük bir yardım kullanabilir.
* InnerSelf'in Altyazıları.
© 2004, 2013 tarafından PMH Atwater, LHD
Izni ile yayımlanmaktadır. Her hakkı saklıdır.
Yayıncı: ARE Basın.
Makale Kaynağı
Yazar Hakkında
Atwater, uluslararası çapta tanınmış, yakın ölüm deneyimleri ve yakın ölüm kurtulanlarının yanı sıra bir dua papazı, manevi danışman ve vizyon sahibi bir araştırmacıdır. O yazarı çok sayıda kitap dahil olmak üzere: "Gelecek Hafıza" ve "İndigo Çocukların Ötesinde: Yeni Çocuklar ve Beşinci Dünyanın GeleceğiWeb sitesini ziyaret edin: www.pmhatwater.com