http://www.milligazete.com.tr/newman/gfx/writers_photos/mustafaozcann1.jpg ‘Yahudi Efendi’ http://www.milligazete.com.tr/images/spacer.gif Mustafa Özcan 14.12.2008
‘Yahudi Efendi’
Mustafa Özcan
14.12.2008
Yahudiler şetat veya diaspora günlerinde imparatorluk insanı karakterine bürünürler. Zira beynelmileldirler. İmparatorlukların yıkılmasında yine de onların payı vardır. En büyük darbeyi ise Fransız Devrimi’nden itibaren milli devletlerden yerler. Bu kötekler zaman zaman pogrom denilen katliamlar suretinde gerçekleşir. Onlara kucak açan en son imparatorluk İngiliz Kraliyetidir. Lakin İngilizler Filistin’de iki ateş arasında kalırlar. Siyonist tedhişçiler ve çeteler onları kuracakları devletin önünde bir engel olarak görmektedirler. Böylece aralarındaki geçici beraberlik veya geçici nikah hiçbir zaman kalıcı yani Katolik nikahı haline dönüşmez. Zamanla İngilizlerin yerini ABD alır. Artık Yahudilerin gözde devleti ABD’dir. Truman’dan itibaren artık Yahudiler siyasi olarak ABD’nin himayesine girerler ve Truman’dan 44’üncü başkana kadar 11 başkan gelir geçer ve ama bu ilişki biçimi hiç değişmez. İngiltere’den sonra İsrail’in on üçüncü kabilesi artık ABD olmuştur. Et ve tırnak gibidirler. Osmanlı’yı yıkan gücü temsil eden Emmanuel Karraso’nun muhtemelen torunlarından olan Toksöz B. Karasu, ABD ile Yahudiler arasındaki bu özel ilişkiyi Yahudi Efendi romanında gayet doğru bir biçime tasvir eder. Kitap sadece siyasi açıdan değil sosyal ve dini açıdan da bize eşsiz bir Yahudi hayatı tasviri sunar. Bu tasvir İsrail’in karmaşık dini ve sosyal yapısını ortaya koyar. Esasen bu roman sefil bir romandır. Roman ibahiye, zevvakiyat ya da Batılı terminolojiyle hedonizmin evcü azametini temsil etmektedir. Kitabın ana teması ve fikri, dünya görüşü olarak agnostisizm yaşam tarzı olarak da hedonizmdir. Ya da teoride agnostik pratikte ise hedonist bir yaklaşım ve anlayış.
[/COLORKitap tamamen dini kuralların ve değerlerin inkarı ve onun yerine felsefeyi ikame üzerine kurulu. Aslında belki bir tek kelime ile özetlemek gerekirse satırlar arasında masonluk, ‘ dini tabii’ olarak takdim edilmeye çalışılıyor. Kitap boyunca yaptığımız seyahat eşliğinde şunu görüyoruz: Ahlak, din ve hatta hayatın kendisi ve onun ötesinde yaratıcı da izafidir. İzafi olmayan tek şey reenkarnasyon. Yani ruh göçü. Ruhların her daim yeniden bedenlenmeleridir. Dinler ve insanlar reenkarne oluyor. Sürekli olarak yeniden bedenleniyorlar. Bu bağlamda, roman kahramanı Adam Zakir, Sebatay Sevi ve Marifetname sahibi İbrahim Hakkı Hazretleri’nin oğlu Fehim ile tekrar be tekrar bedenleniyor. İbrahim Hakkı Hazretleri ile Sebatay Sevi’nin nesli sanki Emmanuel Karraso ailesinde birleşiyor. Roman o kadar sefil ki, satırlar arasında idealize edilen Müslüman şahsiyet tipi Sofus olarak anılan Hoca Nasır’dan başkası değildir. Peki o kimdir? Mescid-i Aksa çevresinde bir medresede görevlidir ve Kudüs Müftüsü el Hac Emin el Hüseyni ile irtibat halindedir. El Hüseyni kaba saba ve softa bir adam suretinde tasvir edilirken ermiş ve veya masonlara göre kamil insan makamındaki sofus evli bir Arap kadınını roman kahramanına peşkes çekmekle kalmıyor aynı zamanda kahramana takdim ettiği şükran’a hem de annesi Fatma’ya ilgi duymaktadır. Bunu da mutlak sevgi ve aşkla açıklamaktadır ki, bundan ötesi akla ziyandır. Burada sevgi veya aşk dediği şey hazcılık ve hedonizmdir. Adeta karşımızda Ömer Hayyam’ın çağdaş bir tasarımı çıkmakta ve hazcılık mesleğinin yeni bir yorumu yapılmaktadır. Kısaca hikmeti din dışında ve hazcılıkta arıyor. Roman bu haliyle gerçekle kurgunun kombinasyonundan ibaret görünüyor.[/B][B]Kitapta hayatın merkezine, hikmet adı altında cinsellik oturtulmuş. Hatta Sofus bu noktada roman kahramanı Adam Zakir’i Freud’un teziyle ikna ediyor. Çok ilginçtir, Adam’ın cinsel tercihleri aynen Freud’unkini hatırlatıyor. Peki Freud’u üreten ortam nedir? Bilindiği gibi Yahudiler beynelmilel ve kozmopolitan özelliklerine rağmen Avrupa’da içe kapanmış ve dışlanmışlardır. Gettolara hapsolmuşlardır. Bu gettolardaki sosyal ve cinsel hayat getto sınırlarıyla çevrilidir. Rotschild ve benzeri zengin Yahudilerin akraba evlilikleri de hem bu sosyolojik kültürden ve hem de serveti tekelde tutma kaygısından neşet etmiştir. Gettoların daha daraltılmış hali bizi komünlere götürür. Cinsel hayat da bu kapalı ortamın bir ürünüdür. Bundan dolayı Freud’un onlar arasından çıkması bir tesadüf olamaz. Freud, Hazreti Musa’yı reddetse ve Karl Marks aslını inkar etse de yine de her ikisi de Yahudi kültürünün bir ürünüdür.Karl Marks, Yahudilerin servet düşkünlüğüne belki şuraltı bir tepkidir. Freud’unkisi ise yine getto cinsel hayatının şuuraltı psikanalizidir. Ve bu psikanalizi en iyi ortaya atan kitaplardan birisi de şüphesiz Yahudi Efendi romanıdır. Yahudi Efendi romanında işlenen hayat algısı ve anlayışı acaba ne düzeyde beynenmilel Yahudi ve onun ötesinde dönmelerin hayatını temsil ve tasvir etmektedir? Bu soruya doğru cevap verdiğimiz oranda Yahudi meselesini kavramış olacağız. Freud’un temsil ettiği hayatın merkezinde libido ve şehvet vardır. Hayatı yönlendiren en büyük dürtü budur. Yahudiliğin temelinde teşettüt yani dağınıklık ve bunun getirdiği gizlilik vardır. Bunun sonucu gettolara hapsoldukları gibi İsrail’i kurarken de Kolhozlardan mülhem olarak kibbutzları hayata geçirmişlerdir. Kibbutzlar da gettoların bir başka versiyonudur. Bir nevi komün hayatıdır. Bu bizi Mazdek mezhebine kadar geri götürür. Belki gizli cemiyet olarak masonluğu ihdas etmeleri veya ele geçirmelerinin temelinde de bu özellikleri yatmaktadır.
Yahudi Efendi yani Adam Zakir, felsefe ile günahı meşrulaştırmaya çalışmaktadır. Günahı tövbe ile yıkamıyor. Dini ritüelleri cemiyeti medenileştirmek için vazedilmiş kurallar olarak tasvir ediyor. İşin esasının manevi/ruhi olduğunu ileri sürüyor. Bu durumla günah ortadan kalktığı gibi ibadet de ortadan kalkmaktadır. Dolayısıyla masonluğun kamil insanı her türlü bağdan kurtulmuş ve azad olmuştur. Bu bağlamda, günahı irtikap edebileceği gibi ibadete de ihtiyacı yoktur. Halbuki din günahı meşrulaştırmak yerine tövbe ile sahibini evvabin ve tevvabin zümresine taşır. Felsefe ile günahı meşrulaştırmak ise doğrudan İblis’in yoluna çıkar. Roman da bize böyle iblisane bir yolu tavsiye ediyor. Bu bize aynı zamanda bazı batini anlayışları hatırlatmaktadır. İslam’dan ziyade felsefeye yakın duran batinilik zaman zaman bu gibi güçlü cereyanların kontrolüne girmiştir. Kuralın ve ritüellerin yerini gnostizm ve hazcılık almıştır. Ama gnostizm ile hazcılığın harmanlanması sonuçta agnostizme çıkmaktadır. Halbuki egnostizmin sağlaması vahyin kurallarında yatmaktadır. Yahudi Efendi kitabını bir de Soner Yalçın’ın Efendi kitabıyla mukayese ederek ve onun mantığının ışığında okumak ufuk açıcı olacaktır.
Şu anda 1 kullanıcı bu konuyu görüntülüyor. (0 kayıtlı ve 1 misafir)