bir tarafta ölüm bir tarafta yaşam hayatın iki zıtlığı. freud'un thanatos kavramı geldi aklıma, esasında salrdırganlık dürtülerini kastetse de bu kavramda, ölüm deyince aklıma hep nasıl daha iyi yaşayabilirim sorusu geldiğinden, ölüm içgüdüsü kavramı bana pek yabancı gelmez.
ölüm yaşamın içinde bizim için son 'an' olacak. her nefes alışımızda yaşamı içimize çekerken, ölüme bir adım daha yaklaşıyoruz. zaman geçiyor, sanki giderek kısıtlıyor hayat bizi, bazen boğuluyorum bunu düşündükçe.
geçmiş ve geleceğin zincirleri daha ne kadar bağlayabilir bizi? oysa soğuk tetiği çekmekle, her şeyi sonlandırabiliriz.
ancak bu kaçış yerine, daha zor olan yaşamayı seçtiğimizde, işler biraz daha değişiyor. her yaşantı mutluluk getirmiyor, hatta bir çoğu oldukça acı.
insanlar geçiyor hayatınızdan, her biri birer iz bırakıyor sizde, hepsi bir adım daha yaklaştırıyor sizi kendi bütünlüğünüze.
gölgemi görüyorum bazen, o ölüme benden daha yakın, benden daha cesur çünkü, ancak yaşamayı da biliyor. beş dakika sonra ölmeyeceğimden emim değilim, bu yüzden koparıyorum zincirlerimi.
acı çekmek veya çekmemek çok da fark etmiyor. yaşamın amacı hiçbir zaman mutluluğa ulaşmak olmadı benim için, sadece bir gün kendi anlamımı bulacağımı düşünüyorum.
devam etmemin tek sebebi, yaşam ve ölümün sonsuz karşıtlığı içinde değer verebileceğim bir şeyler bulabilmek.