Hayatımızın çoğunda, kayıtta değil, “yaşarken” kendi sesimizi algılıyoruz. Bu nedenle, sesimizin kaydını duyduğumuzda, ilk başta tanıdık gelmiyor ve daha önce düşündüğümüz kadar güzel değil. Bu, sesleri algıladığımız mekanizmalardaki ayrımlılıktan kaynaklanmaktadır.
Kulağımızın dış, orta ve iç kulak olmak üzere üç bölümü vardır. Dış kısım kulak kepçesi ve kulak zarı ile biten işitme kanalından oluşur. Membrandan sonra, içinde üç kemik bulunan orta kulak vardır – malleus, incus ve stapes. Bunlar, sesi dış kulaktan iç kulağa ileten insan vücudundaki en küçük kemiklerdir. İç kulak, sesin bir sinyale dönüştürülmesini ve daha sonra beyne gönderilmesini sağlayan koklea adı verilen bir yapı içerir.
Başkasının sesini veya diğer “dış” sesleri duyduğumuzda, beklendiği gibi kulağın üç kısmından da geçer. Ancak kendi sesimizi ayrımlı algılıyoruz. Kısmen, “dış” seslerle aynı yolu izler, ancak sinyalin önemli bir kısmı beyne kemik iletimi yoluyla girer. Konuştuğumuzda, titreşim kemiklerimiz aracılığıyla iletilmeye başlar – servikal omurlardan ve çeneden orta kulaktaki kemiklere ulaşır. Bu titreşimleri algılar ve iç kulağa iletirler. Kokleada, algıladığımız bir sesi üretmek için kemik iletim sinyali “harici” bir uyaranla karıştırılır.