Yıllar, mevsimler ve günler geçiyor. Zaman akıyor, kimi anılar unutuluyor, kimisi daha derin yaralar açarak daha bir yerleşiyor sanki. Ateş düştüğü yeri yakar derler. Bu coğrafyada 15 Temmuz gecesi ateş, Türkiye’nin bağrına hepimizin bağrına düşmüştür.
Son düzlük deriz ya hani, her şey yolunda gidecektir, asırlardır acılı coğrafyada var olma mücadelesi veren kahraman Türk milleti esarete boyun eğmeyen, hâmi olan, denizleri göl eyleyen zamanlardan gelen destansı cesareti ile yeniden, dimdik yürüyordu dünyanın üstüne üstüne… O günler gelmişti işte, kendini bulma ve bilme zamanlarında, asırlardır parçalanan coğrafyada, acının ve hüznün kuşatmasında kendi değerleriyle varolmaya çaba gösteriyordu. Irak yanıyordu, Suriye kan gölüne dönmüştü, Filistin’de katil İsrail hala can yakmaya devam ediyordu. Her gün şehit haberleri geliyordu. Tampon bölgede, patlamaya hazır bir bomba gibi bekleyen ülkem artık Müslüman coğrafya için Çanakkale Boğazı gibi bir hal almıştı. İşte nasıl olduysa o zaman oldu her şey. Dışarıdan yıkılamayınca, İsrail’in ve Amerika’nın güdümlü hainlerini kullanarak içerden yıkmaya ahdettiler.
Yıllardır yuvalanmış, devlet içinde devlet olmuş gizli yapının, FETÖ’nün sinsi kalkışması bu denli zalimce beklenmiyordu. Biz biliyorduk ayrımcılıkların, her daim ayrı bir duruşları olduğunu, öğrencilik yıllarımızdan bu yana farkındaydık bu gizli yapılanmanın nasıl da kendilerini her daim ayrı tutarak başka türlü davrandıklarını. Ama bu derece canileşerek elleri, ayakları, bedenleri çıplak halkın üzerine kurşun yağdıracağını bilmiyorduk. Böyle bir zalimliği beklemiyorduk.
O zaman düşünmemiz gerekiyor ey dostlar… Dersler çıkarmamız gerekiyor. Olanlara ibret nazarıyla bakmamız gerekiyor…