Saati 1.8 milyon yıl geriye çevirin ve dünya fantastik canavarlarla doluydu: Kuzey Amerika'da aslanlar, korkunç kurtlar ve dev tembel hayvanlar topraklarda sinsi sinsi dolaşıyorlardı. Güney Amerika, deve benzeri yaratıklar ve 4.500 kiloluk dev ayılarla övünüyordu. Avrasya'da gergedanlar ve mağara sırtlanları bulunurken, Avustralya dev vombatlar ve 7 metre boyunda uçamayan kuşlarla dolup taşıyordu. Tüm bu kıtalarda ve birçok adada, ünlü yünlü mamutları ve mastodonları içeren devasa, uzun burunlu yaratıklar vardı.
İlgili İçerik
Bugün, Afrika hariç tüm kıtalarda megafauna olarak bilinen türlerin yarısından daha azına sahibiz - üyeleri tamamen büyüdüğünde en az 97 kilo ağırlığında olan özel bir kulüp. Bu devler nereye gitti? Son 50 yılda, arkeologlar lanet olası bir sonuca varmaya başladılar: İnsanlar olay yerine gelmeseydi belki de hala burada olacaklardı.
İlk olarak 1966'da paleontolog Paul Martin tarafından önerilen bu aşırı ölüm hipotezi, modern insanların dünyanın her yeni yerine gelişinin, tüm bu devasa hayvanların, onları avlayarak veya rekabet ederek yok olmalarını beraberinde getirdiğini belirtti. Hipotez, insanları güçlü bir yıkım gücü olarak resmediyor ve Martin bunu ilk önerdiğinde oldukça tartışmalıydı. Ancak zamanla arkeoloji camiasında -asla tam bir fikir birliği olmasa da- çekiş kazandı.
Bugün, bazı arkeologlar savaşmaya devam ediyor. Arkeolog Ben Marwick, bu Pleistosen yok oluşlarının çoğunda muhtemelen insanların suçlanmayacağını söylüyor. Argümanının anahtarı zamanlamadır: Marwick ve diğer araştırmacılar kısa süre önce kuzey Avustralya'daki Madjedbebe kaya sığınağında insan eserleri buldular. insanlar adaya 65.000 yıl önce geldi , daha önce inanılandan 10.000 yıl önce. Bu çok önemli, çünkü Avustralya megafaunası 60.000 ila 40.000 yıl öncesine kadar soyu tükenmeye başlamamıştı.
Markwick, yeni verilerin, megafauna nüfus stresine maruz kalmaya ve yok olma belirtileri göstermeye başlamadan çok önce insanları manzaraya yerleştirdiğini söylüyor. İnsanlar için bir mazeret gibidir: Onları merkezi sorumluluktan kurtarır.
İki yırtıcı, Smilodon californicus (kılıç dişli kedi) ve Canis dirus (korkunç kurt), Kuzey Amerika'nın megafaunasının bir gösteriminde bir karkas için kavga ediyor.(Wikimedia Commons)
Marwick, ekibinin Avustralya'daki keşfinin hipotez için ölümcül bir darbeye yakın olabileceğine inanıyor. Arkeolojide, tartışmayı devam eden bir tartışmadan bir gerçeğe dönüştüren bu kadar belirleyici bulgulara nadiren rastlıyoruz, ancak benim düşüncem, bunun o anlardan biri olabileceği yönünde. Gerçekten de, son bulgular, insan göçünün geleneksel zaman çizelgesini alt üst etmekle tehdit etti. Marwick işaret etti Nisan ayından tartışmalı araştırma Bu, insanların daha önce inanıldığından 100.000 yıl önce Kuzey Amerika'ya geldiğini gösteriyor. Görünüşe göre megafauna neslinin tükenmesiyle ilgili tüm küresel tartışma eşzamanlı bir revizyona giriyor, diyor.
Eğer bu doğruysa, sonuçlar bilimsel olanın ötesine geçecektir. Marwick, megafaunayı öldürmediğimiz ortaya çıkarsa, bu ilişkimizin tam bir tahakküm ve çevresel şiddet uygulamaktan ziyade, manzaradaki başka bir tür olmaktan daha fazlası olduğunu gösterebilir.
Ancak iki bilim insanı için aynı veriler çok farklı hikayeler anlatabilir. Jeolog ve paleontolog Gifford Miller Boulder'daki Colorado Üniversitesi'nden Marwick'in çalışmasının kesinliği kanıtladığını düşünüyor karşısında Marwick'in iddia ettiği gibi. Avustralya'daki megafaunal yok oluşunda insan rolüne karşı önceki argümanlardan biri, insanların ilk olarak orada 50.000 yıl önce ortaya çıktığı ve hayvanların neredeyse hemen ardından ortadan kaybolduğu, bu da onlara herhangi bir türe sahip olmak için yeterli bir popülasyon büyüklüğü oluşturmak için yeterli zamanı vermediğiydi. etkiler' diyor.
Marwick'in verileri, bu tutarsızlığı çözmeye yardımcı olduğunu söylüyor. Daha erken varış tarihi, insanlara nesiller boyunca sayıca büyümek, manzaraya yayılmak, karşılaştıkları her şeyi yemek ve çevreyi dönüştürmek için zaman verir. Miller, insanların bu büyük hayvanlardan bazılarını avladığı inkar edilemez ve aynı anda ekosistemin yapısında ve işlevinde inkar edilemez bir şey olduğunu söylüyor.
Miller, insan avının belirtilerini çoğundan daha iyi bilir. Avustralya gök gürültüsü kuşlarının bıraktığı yanmış yumurta kalıntılarını incelemek için yıllarını harcadı ( genyornis newtoni ), yaklaşık 47.000 yıl önce soyu tükenmiş dev uçamayan kuşlar. 2015 yılında Miller ve diğerleri yılında bir makale yayınladı Doğa İletişimi Avustralya genelinde 200'den fazla ocakta bulunan bu yumurta kabuklarındaki yanık modellerinin tartışılması, doğal orman yangınlarında görülenden farklıydı.
Kesin bir açıklama yapamazsınız, ancak bence akıllı para [megafauna] insanlar gelmeseydi hala etrafta olurdu, diyor.
Armadillo gibi dev bir zırhlı yaratık olan Glyptodon'un bir illüstrasyonu.(Wikimedia Commons)
Aşırı öldürme hipotezine karşı bir argüman, eski iklim değişikliğinin tüm bu devasa canavarları öldürdüğüdür. Çitin bu tarafındaki bilim adamları, kıtaya bağlı olarak, sıcaklık ve nemdeki dalgalanmaların megafauna için kıyameti hecelediğini savunuyorlar. Yine de Avustralya'da 2,5 milyon yıl önce başlayan Kuvaterner döneminden günümüze iklim değişikliğini inceleyen Miller, bu argümanın eksik olduğunu düşünüyor.
Bunlar Kuvaternerde yaşayan hayvanlardır ve bu zor bir dönemdir. Avustralya'da, Buz Devri dönemlerinde aşırı soğuk ve kurak, buzullar arası zamanlarda ise daha sıcak ve yağışlı koşullardan geçiyorsunuz. Ve bu döngülerin 20'sini başardılar.
Arkeolog Todd Surovell, Miller'ın değerlendirmesine her zaman katılmasa da katılma eğiliminde. Surovell, aşırı ölüm hipotezinin babası olan Martin'in öğrencisiydi. Başlangıçta, şüpheciydi. En büyük kapatma, fiziksel kanıtların yetersizliğidir. Benim için uzun zamandır böyleydi, diyor Surovell. Ancak sadece Kuzey Amerika'da değil, küresel ölçekte megafaunal yok oluş üzerinde çalışmaya başladığında, gördüğü kalıplar onu hayrete düşürdü. Bu büyük memelileri avlamak, küresel kolonizasyonu mükemmel bir şekilde takip ediyor, diyor. İnsanlar yeni bir yere taşınıyor, [megafauna] yok oluyor.
Tabii ki, Surovell'in araştırmalarının çoğunu yaptığı Avustralya ve Kuzey Amerika arasındaki ekolojik ve arkeolojik manzaralar oldukça farklıdır. Avustralya'da, var nispeten az kanıt Miller'ın incelediği yumurta kabukları dışında megafauna avlayan veya yiyen insanların; bilim adamları, 25 fit uzunluğundaki kertenkeleler ve 1.000 kiloluk kangurular da dahil olmak üzere düzinelerce diğer ölen türün kaderine insanların neden olduğuna dair kesin bir kanıt bulamadılar. Ancak Kuzey Amerika'da, etleri ve dişleri için mamutların insan tarafından sömürüldüğünü gösteren düzinelerce site var. bazen çekişmeli olabilir kendi haklarında.
Surovell, bazı kültürel ilişkilere [insan işaretleri veya kasaplık kanıtı] sahip olduğu iddia edilen 70'den fazla mamut olduğunu söylüyor. Bunlardan arkeoloji topluluğu 16'sını kesin olarak kabul eder. Bazıları, bir mamutla aynı yerde bir mızrak ucu bulunmasının, onu insanların öldürdüğü anlamına gelmediğini iddia ediyor; etini temizliyor olabilirlerdi. Ve bir de kısa yüzlü ayılardan çok sayıda başka türün olduğu gerçeği var. gliptodonlar esasen 1 tonluk armadillolardı - ama onları avlayan insanların olduğuna dair hiçbir kanıtımız yok.
Surovell, bunun, diğer devlerin neslinin tükenmesinde insanların hiçbir rol oynamadığı anlamına geldiğini açıklıyor. Yer tembel hayvanlarını avlamak hakkında hiçbir şey bilmiyorum ama 16 yaşında bir çocuğun mızrakla karşılaştığını hayal ediyorum, bunu görmezden mi gelecek? Hayır, spekülasyon yapıyor.
Macrauchenia, soyu tükenmeden önce Güney Amerika'ya özgü lamalar gibi uzun burunlu yaratıklardı.(Wikimedia Commons)
Surovell, aslanlar ve kılıç dişli kediler gibi büyük etoburların etkilerini düşünürken, insanların manzaraya uyguladığı baskının bu tepe avcılarını yok olmaya zorladığına inanıyor. Sonuçta, insanlar sadece avcı değildir; biz ekosistem şekillendiricileriz. Manzarayı değiştirerek ve yırtıcıları kovarak, insan olmayan en ölümcül yırtıcılardan bile çok daha büyük bir etki yapmış olabiliriz. Miller için, insanlığın ekosistemleri değiştirme yeteneğine dair tüm kanıtlar, aşırıya kaçma hipotezinin reddedilemez kanıtlarını sağlıyor.
Ancak bu, tartışmanın çözülmeye yakın olduğu anlamına gelmez.
Miller, iklim değişikliği veya insan evrimi gibi, insanların yok olmalardan sorumlu olup olmadığı konusundaki tartışmanın verilerle ilgili olduğu kadar değerlerle ilgili olabileceğini söylüyor. Miller, insanların bu kadar büyük bir değişiklikten sorumlu olmasını istemeyen insanları ikna edecek herhangi bir kanıt olduğundan emin değilim, diyor. Bunu iyi ve kötü olarak koymak istiyorlar. İyi ve kötü diye bir şey yok. İnsanların bir şeyleri yok etmek için yola çıkması değil. Ailelerini en verimli şekilde beslemeye çalışıyorlar.
Surovell, antik avcı-toplayıcıların ekosistemlerini önemli ölçüde değiştirdiği fikrinin, insanların sahip olduğu klişelerle örtüşmediğini de ekliyor - ki bu da hipotez için kanıt bulmak için daha fazla neden. İnsanlar, tarımla birlikte Neolitik döneme kadar büyük insan çevresel etkileri görmediğimizi düşünmekten hoşlanıyor, ancak bence durum kesinlikle böyle değil, diyor. Bunu gezegendeki insan varlığının en başından beri görüyoruz. Bence hayvanlar olarak, ekolojik ajanlar olarak, çevrenin şekillendiricileri olarak doğamızla konuşuyor.
Hepsinin hemfikir olduğu şey, tartışmanın bitmekten çok uzak olduğu ve insanların aşırıya kaçma hipotezini kanıtlamak ve çürütmek için kanıt aramaya devam edecekleri. Surovell, Kuzey Amerikalı arkeologlar arasındaki hipotezi gerçekten sağlamlaştırmak için bir düzine erken Kuzey Amerika insan bölgesinden faunal kanıtlar alacağına inanıyor. Ancak şunu söylüyor: Aşırı öldürmeyi tahrif etmenin en iyi yolu, hayvanların insan gelmeden önce neslinin tükendiğini göstermektir. 50 yıldır aşırıya kaçmayı tahrif etmeye çalışıyoruz ve başarısız olduk. Bu bana göre oldukça güçlü bir hipotez olduğunu gösteriyor.