Derken, bir anda, kocaman bir kızartılmış sebze yığını gözüme çarptı. Demek ki dakikalardır burnumu sızlatan yağ kokusu bunlardan mirasmış. Ve bir kova yoğurt da cabası. Aman yarabbi! Annem, işte, burda!
Yalnız değiliz. Fakat yalnızız. Çünkü artık yirmibirinci asırlılarda ölüm acısı bir gün bile sürmüyor.
Şeyh Galib, Locke'dan aşağı yukarı bir asır sonra yaşadı. İngiliz empirizmi, İstanbul'daki tekke ehlini nasıl etkiledi, bilemiyoruz. Ancak, belki de tesadüfî olarak, elimize geçen evrensel bir tek gerçeklik var: "tabl-ı tehîden gümdür suhanler"
Zamanımızın şarkıları ve şiirleri de elbet, güzel yüzlü sevgilinin koynunda en hoş rüyanın Caddebostan Sahilinde, serin çimenler üstünde ve hafif meltemler eşliğinde görüldüğünü söyleyecektir.
“Ey kitapları ödünç isteyen kişi! Beni rahat bırak. Kitaplarımı ödünç vermem benim için utanç kaynağıdır. Bu dünyada sevgilim kitaptır. Sen hiç ödünç verilen bir sevgili gördün mü?"
Nietzsche, "Çağdaş insanın ünlü tarihsel nesnelliği dolayısıyla kendini güçlü, yani adil göstermesine hakkı var mıdır?" diye soruyor. Neyse ki şimdilik böyle derin bir sorunumuz yok! İşin içinden, "God save the Queen!" diyerek sıvışalım ve 91 yaşındaki kraliçeye uzun ömürler dileyelim.
Bugün, binlerce yıllık tarihlerine rağmen İranlılar hâlâ genç bir millet. Nazik, konuksever; geleceğe -her şeye karşın- umutla bakan, kendi ayakları üzerinde cesurca duran.
Çünkü evdesiniz, bir durup da nefes almanın vakti değil mi? "Şimdini hoş tut, ömrünü berbâd etme," dememiş mi 2017'nin Ortaköyü'ne en çok yakışacak bin yaşındaki şair?
—Hanım! En son cevabını isterim. Ya ben, ya kediler? —Kediler! Kedilerin hepimizden çok İstanbullu olduğunu, başka herkesten ziyade hayatımızın içinde olduğunu kim inkar edebilir?