Bu topraklar için son derece sıradan, günlük bir üçüncü sayfa haberi belki.
25 Mart 2013, bugün yani, az önce hatta, bir kadın 11 yaşındaki oğlunu baltayla öldürüyor. Nabokov’un tarifine uyan bir Gogol olsaydım, ölen çocuğa yeni bir ruh verip annenin hayatına geri katar ve bu masum hayaletin, annesine hesap sormasını sağlardım. Sonra belki karşılıklı birbirlerini bağışlarlar veya hayatta kalanlar acıdan ölürlerdi benim yorumumla. Bunu kurgularken, okuyanı Gogol kadar yormazdım da üstelik.
Fakat, başka bir soru var kafamda. Ben saraylı mıydım da bunca zamandır ve çok mu uzaktım sıradan insan yaşamına da bir türlü anlam/anlayış geliştiremiyorum cinayetlere karşı? Toplumun neresini, hangi koşullarını, hangi gerçekleri yeterince anlayamadım da sadece öfke duyuyorum, ama başka hiçbir şey değil?
İnsanın, hanesinin dışından birini öldürme kolaylığını da geçiyorum hemen hızlıca, ya kendi çocuğu? Neler görüp geçirmek gerekiyor tam olarak, eline bir balta alıp çocuğuna indirmeye ikna olabilmek için?
Ya da, öyle anlarda aslında olan, annenin zihninde çocuğun varlığının evlat değil de herhangi bir yük gibi görünmeye başlaması mı?
Bir yükün taşımaya değer oluşu, onu taşırken çektiğin yorgunlukla orantılıdır bir çok zaman. İnsan, sırf yükünden ötürü başka bir şey yapamaz, hatta nefes alamaz hale geldiğinde, belki de yükünden daha kolay vazgeçecektir artık. Ama bütün bunlar sadece “yük”le ilgili. Çocuklarla değil!
O ‘boş verme’ anına nasıl geçiliyor?
Tüm uyarılara rağmen, kuvvetli lodosta kömür sobası yakabilmek de böyle bir boş vermeye ikna olmak aslında, öyle değil mi? Birinde cinnet geçirirken ikna oluyor insan öldürmeye, diğerinde daha sakince bir hastalıklı ikna oluş var. Bütün hıncını almak üzere girişimde bulunup, ‘belki bir şey olmaz’ ihtimaline dayanabilme ahmaklığı.
Çünkü ‘istenmeyen şeyin olacağı kesinse’ hiçbir cinnetin veya ihmalin insanın kendi çocuğunu öldürmeye meylettirecek kadar ikna edici olamayacağına inanmak istiyorum. Bu iyimserlik, beni daha çok öfkelendirse de bu türden bir üçüncü sayfa haberi ile zihnen başa çıkmanın başka yolunu bulamıyorum.