|Paylaş|


|Tweet|
Sinemada yahut bir fotoğrafta, herkes uçan bir diş fırçası ile oynayan veya daha ciddi olarak özel kabinin dışında uzayda yürüyen astronotları görmüştür. Bu, fenomenler içinde uyduların bulunduğu ağırlıksızlık hâlinin bir sonucudur.
Ağırlıksız hâli, ağırlığın yok olduğu durumdur. Adeta esiri sayıldığımız bu ağırlık nasıl ortadan kalkıyor? Biraz hızlı bir asansörle inildiğinde midenin ağıza geldiği hissedilir veya insan kendini daha hafif hisseder. Bu ağırlığın (yer çekiminin) ivmesine ters bir ivmeden kaynaklanmaktadır. Asansörün ivmesi, yerçekiminin ivmesine eşit olduğunda, ağırlığımız sıfır olacaktır. Bu durumda aşağı ve yukarı kavramları ortadan kalkacaktır. Normalde herkes asansörün tabanında yürüyebilir. Ancak asansörün ivmesi çok büyük olduğunda, yukarısı aşağı, aşağısı ise yukarı olacaktır ve insan farkında olmadan asansörün tabanında yürümek zorunda kalacaktır. Sesten hızlı uçaklar bu tür bir ivmeye ulaşabilirler (9.81 m/s’). Bu tür uçaklarda astronotlar tanımsız (ağırlıksız) yaşamaya alışırlar.
Bütün bunlara rağmen uydulardaki ağırlıksızlığın sebepleri başkadır. Yörüngeye giren uydular sadece 2 kuvvetin etkisi altındadırlar. Ağırlıkları ve herhangi bir gök cismi etrafındaki rotasyonlarından (dönme) kaynaklanan santrifüj kuvvet. Bu iki kuvvet birbirini dengeleyerek, uydunun kenarında bulunan elementlerin yerçekimini yok eder ve bu elementlerin ağırlıkları sıfır olur.
Gezegenlerarası bir füze, sıfıra eşit bir ivme|ile sabit hızla ilerlediğinde, yine ağırlıksızlık sözkonusu olacaktır. Bu durumda füze kurtulma hızını aşar ve gravitasyonel etkiden kurtulur. Üzerinde artık hiçbir kuvvet olmadığından, ağırlığı da yoktur.
Bize uçma imkânı sağlayabilecek bu ağırlıksızlığın, organizma üzerinde önemli kötü sonuçları vardır. Bu yüzden füze imalcileri yapay bir ağırlık yaratma çabasına girmişlerdir. Bu amaçla sabit ivmeli füzeler yapma veya daha basit olarak füzeyi kendi etrafında döndürerek santrifüj kuvvet eldesine çalışmaktadırlar.