Sonunda erkek kardeşimle birlikte bilet almaya karar verdik
Görüşmecinin notu:
“Bu genç kadın üç kelimeyle açıklanabilir: Azimli, pozitif karakterli ve şefkatli.”
Üç buçuk yıl önce, annem-babam ve kız kardeşim ile Şam’dan ayrıldık. Erkek kardeşim zaten Lübnan’daydı ve ablam da İstanbul’da yaşıyordu. Evlenip bir çocuk sahibi olmuştu. Annem ve babam artık torunlarını görmek istiyordu. Bu arada babam da işte bir takım sorunlar yaşamaya başlamıştı. Çünkü hükümete bağlı bir kurumda çalışıyordu ama hükümet karşıtı bir duruşu vardı. Kaldığımız evlerden biri, biz içindeyken bombalanmıştı. Ardından başka bir eve taşındık. Artık her şey zorlaşmıştı ve buraya, Türkiye’ye gelmeye karar verdik.
Aslında İstanbul’a, üç aylığına ablamı ziyarete gelmiştik. Annem ve babam çekinip ülkeden ayrılmak istemediler. Çünkü bunun uzun sürecek bir şey olduğunu hissediyorlardı. Sonunda erkek kardeşimle birlikte bilet almaya karar verdik. Bir karar vermek zorundaydık. Keza üç ay, üç buçuk yıla çıktı ve saymaya devam ediyoruz. Artık geri dönebileceğimizi düşünmüyorum. Şu sıralar annem ile babam şaka yollu, ülkemizden ayrılmamızın müsebbibi olarak bizi görüyorlar. Bize “Burada olmamızın sebebi sizsiniz. Bu durumdan nefret ediyoruz ve bunun sebebi sizsiniz.” diyorlar.
İlk iki ay epey mutluydum çünkü uzun bir aradan sonra ablamı ve yeğenimi görmüştüm. Ama sürekli evin içinde olmam benim için çok zordu ve bundan nefret ediyordum. Artık eve dönmek istediğimi ve burada daha fazla kalmak istemediğimi fark ettim. Evden dışarı çıkıp çalışmaya ihtiyacım vardı. Suriye’deyken çalışmaya ihtiyacım olacağını hiç düşünmezdim çünkü yeterli paraya ve istediğimiz her şeye sahiptik. Farklı birçok iş denedim ve çok çalıştım. Karşılığında az para aldım, üstelik çalışma şartları da zorlayıcıydı. Yine de çalışmak evden çıkmam için bir nedendi ve evde oturmaktan daha iyi hissettiriyordu.
Suriye’den ayrıldığımızda liseyi bitirmem için bir yılım kalmıştı. Bu yüzden babamla birlikte kaçak yollardan Suriye’ye geri döndük ve son sınavlarımı da verdim. Halep’te iki hafta kaldık. Öyle korkunç ve tehlikeliydi ki… İki ay sonra da diplomamı aldım ama maalesef Türkiye’de geçerliliği yoktu.
Şimdi işsizim ve arkadaşlarımla birlikte kalıyorum. Çünkü eve geri dönmek istemiyorum. Bazen gönüllü işlerde veya çeviri işlerinde çalışıyorum. Ailemle birlikte İstanbul’un uzak bölgelerinde kalmaktansa, merkez bir yerde oturmak benim için ayrıca iyi. Umarım en kısa zamanda eğitim hayatıma devam ederim. Yakın gelecek için planım Türkçe, Fransızca ve İspanyolca öğrenmek. Daha özgür olup daha çok öğrenmek ve kalıcı bir iş bulmak istiyorum. Eğer daha iyi seçenekler çıkarsa karşıma, burada kalacağım. Üç buçuk yıldır buradayım ve bu hiç de kısa bir zaman değil. Burada pek çok arkadaş edindim ve artık evimde gibiyim. Çünkü Türkler ve Suriyelilerin kültürleri birbirine çok yakın. Burada bir hayata başladığım için yeni bir yere taşınıp sıfırdan başlamak istemem.