Arkeoloji
Aşağı Pınar Höyüğü, Kırklareli kent merkezinin yaklaşık 500 m. güneyinde yer alır. MÖ 6200’den MÖ 4800’e kadar aralıksız yerleşilmiş ve bölgenin yaklaşık 1400 yıllık çiftçi yaşam sürecini kesintisiz bir biçimde yansıtan ve Trakya’nın tarihsel gelişimine ışık tutan Doğu Trakya’nın şimdilik bilinen en büyük tarih öncesi yerleşim yeridir. Bu uzun dönemde bir yandan Anadolu’dan Avrupa’ya çiftçi kültürü aktarılırken, bir yandan da Trakya’nın kendi yerel kültürleri oluşmuştur.
2011 yılı yazında, Hirbemerdon Tepe Arkeoloji Projesi, dokuz sene süren kazı programına son verdi. Türkiye’nin güneyinde, Yukarı Dicle Bölgesi’nde yürütülen kazı çalışmaları, Ilısu Barajı Kurtarma Kazılarının bir parçası olarak proje içinde yerini aldı. Başlangıcından bu yana, projede, kazılacak alan ve çevresi üzerinde yapılan ayrıntılı keşif yüzey araştırması, 20x20 metrelik Dış Şehir ve Yüksek Höyüğün 42 metrekaresi üzerinde yapılan jeofizik yüzey araştırması ve bu alanların arkeolojik kazılarını gerçekleştiren uluslararası bir grup bilim insanının ortak çabaları temel alınmıştır.
Sumaki, Kuzey Mezopotamya’nın Anadolu yaylaları eteğinde Aşağı Garzan Havzası’nın batı yakasında 700 m rakımlı Pliyo-Kuvaterner taban düzlüğünde, Kıradağ bazaltlarının çok yakınında yer alan ortalama 2,40 ile 1,50 m arasında değişen kültür dolgusuna sahip yerleşmenin günümüzdeki adı. 2180 m2 alanı kazılan Sumaki GÖ kal. 9084±57-8123±50 (MÖ kal. 7134±57-6173±50) yılları arasında bazen sürekli ama genellikle kısa süreli veya mevsimlik yerleşmelere sahne olmuş. MS kal. 782-884 yıllarına kadar tekrar iskan edilmeyen Sumaki’nin topografyasında Neolitik dönemden beri ciddi değişiklikler söz konusu. Neolitik Dönemde kuzeyden ve güneyden mevsimlik derelerle sınırlanan, batı-doğu yönlü alçak doğal teraslar üzerinde konumlanan bir yerleşim görünümündeyken günümüzde kuzeyde oldukça derin bir vadide akan Kani Huşur deresi ile sınırlanan, kuzeydoğu ve doğuya kademeli bir şekilde Garzan Çayı’na inen, üzeri arkeolojik tabaka ve malzemeyi büyük oranda koruyan, yer yer 40 cm kalınlığında killi heyelan dolgusuyla örtülü tarla ve fıstık bahçesi olarak kullanılan bir arazi.
Ocak 1999’da Münih Üniversitesi, Yakın Doğu Arkeolojisi Enstitüsü, Ankara’daki Orta Doğu Teknik Üniversitesi, Tarihsel Çevre Değerlerini Araştırma ve Uygulama Merkezi aracılığıyla, Fırat ve Dicle nehirleri boyunca yeni barajların su havzalarında yapılacak kurtarma kazılarına katılmaları için Türkiye Kültür ve Turizm Bakanlığından bir davet aldı. Dicle ve onun en doğusundaki kolu olan Botan Çayı boyunca yapılan ilk keşif gezisi, bölgenin muazzam arkeolojik ve tarihi potansiyelini ortaya koymuştur. 2000 yılı ilkbaharında, TAÇDAM’dan temsilcilerle birlikte yapılan yüzey araştırması, Giricano’da yapılacak çalışmayı mümkün kılmış ve özellikle Botan Vadisi hakkında daha sonra Ege Üniversitesi tarafından gerçekleştirilen çok başarılı araştırmaların temelini oluşturan bilgiler sağlamıştır.
Orta Doğu Teknik Üniversitesi (ODTÜ) koordinasyonunda yapılanan öncü model Keban Projesi, çok disiplinli, geniş katılımlı bir projenin nasıl uygulanması gerekli olduğunu ortaya koymuş; gerek yaptığı çalışmalar ve sağladığı geniş katılım ile, gerekse elde ettiği sonuçların yanı sıra, hızlı bir şekilde yayınların gerçekleşmesini sağlamasıyla da dikkati çekmiştir.
EN ÇOK OKUNANLAR
Antalya’da Bir Arkeoloji Çınarının Gölgesinde
Ülkemiz ama özellikle Antalya arkeoloji camiası 2014’ün 1 Şubat’ında 100 yaşına basan Türkiye’nin ilk kadın arkeologu Jale İnan’ı bir kez daha andı. 26 Şubat 2001’de aramızdan ayrılışının ardından onlarca yıl geçmesine rağmen Jale Hoca hiç unutulmadı.