Dün Barselona’yı neden sevdiğimin bilincine kelimelerle varabildim, nihayet.
Barselona sanki önceden yerinde başka bir şehir varmış, birileri o şehri almış ve düzeltmek için önce parçalamış sonra yeniden birleştirirken de parça arttırmış gibi bir şehir. Yani bir taraftan her parçanın yeri azıcık kaymış ama diğer taraftan ortaya çıkan sonuç da garipçe güzel olmuş, kendine has bir bütünlüğü var ve üstüne üstlük işliyor da. Dışarıda kalanlar aranmıyor ama yeni versiyonda bir şeylerin eksik olduğu fark ediliyor gibi. Ya da birtakım eklentiler alabilir gibi duruyor diyelim. Zaten bu eksikliğin güzel tarafı da işte her an tamamlanma potansiyeli olması ve hiç tamamlanmaması. Şehir bir atölye misali, alternatif yeni parçalar geliştirme çabası var havasında. İşte bu yüzden Barselona’da kendimi iyi hissediyorum. Bir çabaya dahilmişim gibi geldiği için. Ya da en azından, alternatifler üretmeye değermiş gibi geldiği için.