“Nefis cümleden ednâ, vazife cümleden âlâ!” cümlesini açıklar mısınız?
Değerli Kardeşimiz;
Üstad bu cümlede, yaptığı vazifenin yani; iman ve Kur’an hizmetinin her şeyden üstün ve yüksek olduğunu söylüyor. Lakin bu vazifeyi yapan benliğim ve nefsim, her şeyden daha aşağı ve daha alta diyerek, nefsini tedib ve ıslah ediyor. Vazifenin yüksekliği nefsi yükseltmediği gibi, nefsin alçaklığı da vazifenin yüksekliğine zarar vermez, denmek isteniyor.
Risale-i Nurların övülmesi; tamamen vazifenin övülmesine bakar, yoksa benlik ve nefsini övmek ve satmak anlamına gelmez. Bu yüzden benim nefsim ile vazifeyi iyi ayırın diyerek, bu cümleyi sarf ediyor. Bazıları vazifenin övülmesini, Üstad'ın kendi şahsını ve nefsini övmek şeklinde anladığı için, bu yanlış anlamayı önlemek için, bizim vazifemiz Kur’an ve iman hizmeti olduğu için, her şeyden yüksek ve yücedir; lakin nefis ve benliğimiz her şeyin ve herkesin alçağında ve altındadır, diyerek meseleye işaret ediyor.
Selam ve dua ile...
Sorularla Risale Editörü