Mevsimlerden yazdı.
Gün boyu yiyecek peşinde koşan kara karga çok susamıştı.
Zavallı hayvan, bir yudum su bulabilmek için uzun bir yol aldı ve yorgunluğu bir hayli arttı.
Bir süre sonra yerde büyükçe bir vazo gördü.
İşte, sonunda suyu bulmuştu. Heyecanla alçaldı ve vazonun kenarına kondu.
Baktı, vazonun dibinde bir miktar su olduğunu gördü fakat, gagası kısa kaldı ve suya yetişemedi.
İnatçı bir ifadeyle;
“Bu suya ulaşmam şart!” diye gakladı. “Çünkü daha uzaklara uçamayacak kadar yorgunum. Vazodaki suyu içebilmem için bir şeyler yapmam lâzım? Ne yapabilirim? Hah bul-dum! Bu vazoyu yana çevirmeliyim.”
Karga, kanatlarıyla vazoya vurmaya başladı fakat vazo çok ağırdı; bu sebeple deviremedi. Sonra bir süre daha düşündü; bir başka yol buldu:
“Hah buldum!” diye sevinçle zıplamaya başladı. “Vazoyu kırıp yere dökülen suyu içeyim.” dedi.
Ardından tüm vücuduyla vazonun üstüne çullandı; seramik kabı sağa, sola sallanmaya ve yüzeyine gagasıyla vurmaya, pençeleriyle tırmalamaya başladı lakin bundan da bir sonuç alamadı. Çünkü vazo çok sertti ve bir karganın kırmasının imkânı yoktu.
Zavallı karga, kırılan umuduyla mücadelesini kesti ve biraz durup dinlendi.
Bu arada düşünmeye devam ediyordu. Etrafta bir sürü küçük taş vardı. Bu taşlar işe yaraya bilirdi. Ama nasıl?
Karga sonunda bir yol buldu: Taşları tek tek toplayıp sürahiye fırlatmaya başladı.
Taşlar doldukça, vazonun dibindeki su, yukarı çıkmaya başladı sonunda, karganın içebileceği seviyeye çıkmıştı.
Kara karga kana kana suyunu içerken:
“Her zorluğun bir çaresi vardır.” diye düşünüyordu. “Yeter ki o çareyi arayalım.”
D.D. HABER TURGAY ALKAN