Türk polisiyesi patlıyor mu? Yoksa yüzyıldır hâlâ emekliyor mu?
İtiraf edeyim, bu konuyla ilgili gözlemim önce tamamen benim kişisel merakımdan kaynaklandı ve son derece amatörceydi.
Ben polisiye okumayı çok severim. Dolayısıyla “Polisiye roman yazılmaz” denilen ülkemizde 1994´ün son günlerinde Osman Aysu, “Havyar Operasyonu” romanıyla piyasaya çıkınca, koşturup bir tane aldım ve ardından yazdıklarını takip etmeye başladım. Aysu´dan sonra Ahmet Ümit, ardından da Celil Oker geldi. Hepsinin yazdıklarını okumaya koyuldum ama bir süre sonra baktım ki artık ne Aysu´nun, ne Ümit´in, ne Oker´in yazdıklarını, ne de yeni çıkan polisiye yazarlarını takip edemez hale gelmişim. O zaman “Türk polisiyesi patlıyor galiba” dedim kendi kendime.
Konunun üstüne eğilince bir derya çıktı karşıma. Türkiye, polisiye roman açısından öylesine mümbit bir toprak haline gelmiş ki, iş sadece pıtrak gibi yerli polisiye yazarların ortaya çıkmasıyla kalmıyor. Türkiye´yle ilgili polisiye yazan yabancı yazarlar; yurtdışında yaşayan Türklerle ilgili polisiye yazan yabancı yazarlar; yurtdışında yaşayan Türklerin yazdığı polisiyeler; John Le Carre, Jean Christophe Grange gibi Türkiye´ye gelip malzeme toplayan ünlü yazarlar; kitapları yabancı dile çevrilen yerli polisiye yazarlarımız. Bir yazı değil, kitaplar yazmak mümkün bu konuda.
- Polisiye artık edebiyattan sayılıyor
- İtibarı arttıkça ilgi de fazlalaştı
- Okurlar her açıdan çok cazip buluyor
- Zekâyı çalıştırıyor, keyif veriyor
- Sayfası az, kolay okunuyor, yormuyor
- Ucuz, iyi satıyor, hızla tükeniyor
- Yayıncının da yüzünü güldürüyor