Sabah uyandığımızda güzel günün ışıkları perdeyi delerek yatağımıza süzülüyordu. Masanın üzerinde ki kristal vazonun içinde kar beyazı renkteki Vulheda’nın bahçesinden aldığım gül duruyordu. Draris'ten önce uyanmıştım. Uyurken ki masum halini izlemeyi seviyordum. Sadece izlemek… bu yeterliydi.
Tüm ailemin toplanması için mesaj göndermem üzerinden birkaç saat geçmişti. Artık kapılar sayesinde ulaşım çok rahattı. Akşam olmadan tüm ailem başkente gelmişti. Bu vedalaşma duygusal olmamalıydı. Neşeli bir gün geçirmeliydik. Tüylü Nusret'e dükkanını bu akşam için aileme ayırmasını rica ettim. Siyah gözlüklerinin arkasındaki gözleri kocaman açıldı. Koşarak dükkanını hazırlamaya gitti. Aileme haberi akşam vermeyi planlıyordum fakat Draris'e daha önceden söylemeliydim. En çok o üzülecekti.
Herkes akşamki aile yemeği için sabırsızdı. Uzun zamandır görüşmeyen minik torunlarım bir araya gelmişti. Elisar, Aviva ve Helen'in beraber oynadıklarını görmek güzeldi. Özünde tek bir geniş aile olan ailem dallanıyordu. İsimlerinin Ateşnefes, Scan'dra ya da Rosa olması benim için önemsizdi. Hepsi Karagüneş ailemin birer üyesiydi. Umuyordum ki bu böyle kalmaya devam ederdi. En büyük torunlarım Meira ve Myndir de bize katıldı.
Meira zaman içinde annesi Mirana'nın bire bir kopyasına dönüşmüştü. Altın sarısı saçları ve siyah gözleriyle sanki kızlarımın gençliğini andırıyordu. Myndir ise kahve dalgalı saçları ve yeşil gözleriyle yakışıklı bir adam olup çıkmıştı. Kaplanadam Kralı'nın çocuklarıyla evlenmelerini teklif etmesine şaşmamak lazımdı. Herkes birbiriyle sohbet halindeydi. Karım, oğlum ve gelinimin hemen yanında oturuyordu. Eleel ve Draris'in ne kadar iyi anlaştıklarını gördüm. Keşke diğer çocuklarımla da böyle anlaşabilseydi. Parzival ve Aleif yanıma geldiler. Çocukları olmayan tek onlar kalmıştı. Aleif'in yüzünde tuhaf bir mutluluk vardı.
'Sana güzel bir haber vereceğim baba.' Keşke bende bu akşam güzel bir haber verebilseydim. Parzival ile birbirlerine baktılar. 'Hamileyim. Bizim bir çocuğumuz olacak!' Ayağa kalktım ve ikisine de sıkıca sarıldım.
'Sizin adınıza çok sevindim.' Barış döneminde yetişecek yeni nesillere ayıracak çok vakitleri olacaktı. 'Bir isim düşündünüz mü?'
'Henüz cinsiyeti belli değil ama kız olursa Soffy, erkek olursa Edor koymayı düşünüyoruz.' dedi Parzival. Aleif kocasına baktı.
'Kızımın daha sert bir isme ihtiyacı var. Soffy fazla yumuşak ama bunu düşünmek için hala vaktimiz var.' Tatlı atışmaları cidden hoştu.
'Vaktin ne kadar hızlı geçtiğine sizde şaşıracaksınız.' Etrafıma baktım. Zaman ne kadar hızlı geçmişti. Kendimi yaşlı hissettim. Omuzlarıma ağırlık çöktü. Gözlerim sulandı. Kahretsin. Her şeye ağlayan bunaklara benzemiştim iyice!
Ailedeki herkes Parzival ve Aleif'i tebrik etti. Üç köle kadının hayatını ne kadar değiştirdiğime baktım. Ben olmasaydım hayatları bir hiç uğruna sönüp gidecekti. Aldığım en iyi kararlardan birisi onları çocuklarımmış gibi yetiştirmemdi. Hepsiyle gurur duyuyordum. Herkes mutlu çiftin etrafında toplanmışken Draris'i yanıma çektim.
'Seninle konuşmam gereken önemli bir konu var hayatım.' Yüzümde ki ciddiyeti görüp başını salladı. Beraber salondan ayrıldık. Sarayın sakin koridorlarında ufak bir gezintiye çıktık. Dakikalardır yürüyorduk ama konuya girecek cesareti kendimde bulamadım. Draris sabırla bekliyordu.
'Bana üzüleceğim bir şey söyleyeceksin değil mi?' Gözlerimiz buluştu. Dudaklarım açıldı ama konuşamadım. Başımı eğdim. Sıcak elini hissettim. 'Sorun değil hayatım. Ben hazırım. Söyleyebilirsin.' Gülümsedi.
'Tanrılar'ın gezegenine geri gideceğimi sana söylemiştim. Zeus beni bekliyor fakat… geri dönmeyeceğim.' Gülümsemesi kırılan bir cam gibi parçalara ayrıldı.
'G-Geri dönmeyecek misin? Neden!? Sonunda amacına ulaşmıştın. Yeryüzü özgür oldu. Anlamıyorum. Artık birbirimizden hiç ayrılmayacağız sanıyordum. Bana söz vermiştin! Bir daha ayrılmayacaktık!' Gözlerindeki yaşları gördüm.
Çaresizdim. Söyleyebilecek yalanım yoktu. Gerçek ise daha acı vericiydi. 'Draris… özür dilerim. Bütün bunlar onu yenecek kadar güçlü olamadığım için oluyor. Gerçekten üzgünüm hayatım. Beni affetmeni dileyemem, bu küstahlık olur. Ben kötü bir eşim.'
'Bizi ayırmaya cüret eden kim? Senden daha güçlü bu hayatta kimseyi tanımadım! O kim?!'
'O evrene hükmeden kişi, Alem Kralı. O gelecekte beni yenen, seni ve tüm ailemi katlederek bana zamanı geriye sarma teklifini sunan kişi. Eğer kabul etmeseydim… şu an beraber olamayacaktık. Hepiniz ölmüştünüz Draris, hepiniz.'
Karım yavaş yavaş korkumu anlıyordu. Sakinleşti. 'Sana sunduğu teklifin karşılığı neydi...?'
'Yeryüzünü özgür kıldıktan sonra onun kölesi olacağım. Karşılığında sizlere dokunmayacak.'
'Azyl bu... korkunç bir teklif. Nasıl kabul ede-' Sustu. Kabul ettim çünkü ailem yaşayacaktı. Bunu biliyordu.
'Bana hayatımın en mutlu anlarını yaşattınız. Bu akşamki yemekte haberi herkese açıklamayı planlıyorum ama sana daha önce söylemeliydim.' Güzel yumuşak yanağını okşadım. 'Haberime en çok senin üzüleceğini biliyordum.' Benden uzaklaştı. Kim bilir nasıl hayalleri vardı. Beraber asırlarca yaşayacaktık. Verdiği cevapla şaşırdım, beni şok etti.
'Bekleyeceğim.'
'Ne…'
'Bekleyeceğim dedim. Biz Yılanadamlar uzun yaşarız. İnsan bedenine sahip olmamla beraber bunun sınırını keşfedeceğim. Seni 30 yıl bekledim, bir ömür daha bekleyebilirim. Ben doğaüstü güçlere ya da tanrısal vasıflara sahip değilim. Elimden gelen tek şey beklemek.'
Bileğinden sımsıkı tuttum. Karımı ilk kez böyle sert tutuyor olabilirdim. Bileğini acıttığını düşünerek elimi gevşettim. Elimin bıraktığı izi görebiliyordum. Draris’in gözlerinde korkuyu gördüm. Bir anlık sinirle yaptığım hareketten çok pişman oldum.
‘Beni bekleme… ömrün buna yetmeyebilir. Başka bir 30 yıldan bahsetmiyorum. Yüzyıllar hatta… binlerce yıl köle kalabilirim.’
Yüzündeki korku arttı. Dudakları titriyor, gözlerinden yaşlar süzülüyordu. Kadınları üzmekten nefret ediyordum. Neden elimde hep kötü haberler oluyordu? Kader benimle oyun oynuyordu. Mutluluklarım kısa sürüyor ve tadını çıkarmama izin vermiyordu. Ömrünü beni bekleyerek geçirecek bir kadının hüznünü hissettim. Hayatının geri kalanını sevdiğin adam ile geçirmeyi planlarken aldığı haberle yıkılmıştı. Kendime olacaklardan çok karıma ne olacağını düşündüm. Kurtulmam belki binlerce yıl sürecekti. Draris’in o kadar yaşayabilmesi mümkün müydü? Elfler binlerce yıl yaşayabilirdi. Ya Yılanadamlar? Beni bekleyeceğini söyleyerek büyük bir kumar oynuyordu fakat Draris’in sabrına tekrar hayran kaldım. Evrendeki hiçbir kadın onun sahip olduğu erdemi ve sabrı taşıyamazdı.
Kalbimde beliren sızı kavurucuydu. Draris her zaman beni ve ailesini düşünmüştü. Kendini düşünmeyen bu kadına Azat Tanrıçasına bile duymadığım bir saygı besliyordum. Gözlerimi yumdum. Yüreğim hıçkırıyor, boğazımda düğümlenen ağıtları yakmak istiyordu. Konuşmak istemiyordum, karıma sarıldım. Sanki kollarımın arasında küçülmüştü. Sıcak bedenini göğsüme yasladım. İkimizde uzunca bir süre ağladık. Kendime yeni bir amaç edinmek için ilk adımı atmaya karar verdim. Düşmanım Alem Kralı değildi. Hayır! O, maceramın en başından beri yolumu tıkayan ezeli düşmanımın bir aracıydı. Benim düşmanım zamandı! Zamana hükmeden her şeye hükmederdi. Zamana hükmetmeliydim! Yenilmezliğin ve mutlak yaşamın sırrı buydu. Ebediyetin Ötesi buydu.
180. Bölüm Final olacaktır.