Vay arkadaş..
Aferinler bana.
Ehliyeti alalı nerdeyse altı yıl sonra araba sürebilir hale geldim.
Kendimle gerçekten gurur duyuyorum.
Bu güne dek neden sürmedin..sor bana?
Sor sor..çekinme ..
Düzen insanı mi dersin zamanlama insanı ne dersen de buna..
Sıkıntılar ile boğuşan biri araba dahi süremez (bkz:ben).
Çünkü dert varken geride olanlar sadece geride olanlardır onlarla ilgilenemiyor odaklanamıyor,ekstra bir şey ne yapabilirim ne öğrenebilirim .
Nokta.
Kaldı ehliyet cüzdanımda tam altı yıl .
Sanırım iki ay evveliydi eşim what's app tan mavi renkli bir arabanın resmini göndermişti ..Bu ne diye sorduğumda araban demişti ..
Efendim?
Bir dakika içinde kurgular korkular nasıl sürerimler başarırmıyımlar..
İşin en can alıcı noktası ehliyetimin olduğunu bilenlerin oluşu .
Ehliyetim olduğunu biliyorlar..sürmezsem süremezsem..elalem ne der endişesi ..
Hoop!..dur orada..
Kişisel gelişim siteleri,youtube videoları anında bakıldı izlendi yazılar yorumlar okundu..
Bu arabayı ben nasıl sürecegim şimdi ha nasıl ?
Bakımı ve evrak işleri yapıldı araba evin önüne geldi mi?
Geldi..
Pencereden bakıp soruyorum eşime;şu mavi araba mıyoksa şurdaki mi.. (benimki kelimesi cümlenin içinde yok tabi)..
Şu mavi araba..
Heyecan yaptım ..gelmesini de heyecan ile bekledim.
Kedi gibi de korktum..gelince süreceksin kaçar tarafı yok bu işin dedim mi kendime dedim..
İtiraf da ediyorum ha endişemi..
-Yapabilecek miyim?
-Yaparsın sen ne var bunda..
-Ya aslında sorun vıdı vıdı..kendinden kaçmaca saklanmaca..
ARABAYI YAKINDAN GÖRMEK BİLGİLERİ TAZELEMEK KILIFINDA KORKUYU ÖRTMECE
Yağmurluklar burdan mi açılır.?
-Debriyaj alıştığımdan da sertmiş..
-Viteslerin yeri hep aynı mıdır. .?
-Aslında sürerim ama her halukarda biri olsun yanımda yolları öğrenene dek iyi olur vs..
Araba evin önünde park halinde ben habire o camdan şu pencereden ona gizli saklı bakmaktayim..
-Ben su arabayı nasıl süreceğim?
-Nasıl ?
Kuzenim sakin mülayim bir hanım ..öğreti gücü kabiliyeti de var..oldukça da sabırlı ve benim için önemli olan bir şeye daha sahipti;beni çocukluğumdan beri tanıyor olması. .
Yani ona karşı hiç bir kılıf hiç bir bahane uydurmama gerek yoktu.
Allah razı olsun ki işi ve gücüne çocukları ve evine rağmen tatlı bir üslup ile beni arabayı sürmek için ikna etti..
Tam bir çocuk gibi hissettim kendimi..
Yeni okula başlayan çocuk gibi.
Hiç tanıdığı olmayan bir şehre giden bir çocuk gibi.
Diplomasını almış ancak hiç bir tecrübesi henüz bulunmayan memur gibi..
Park yerleri boş olur oraya gidelim dedi,gittik.
Nasıl heyecanlıyım ..
Bacaklarımı da sıkıca tembihledim;sakin titremeyin aman ha sakin olun..bilgi içimde süremeyene ehliyet vermezler ki..sınav gibi düşünme bu sınav değildir ..evet araba büyük bir makinedir sen onu kullanabileceğine dair bilgi aldın bilgini tasdikleyen bir diploma türünde belge aldın sur bu arabayı sürebilirsin bu arabayı. .sür.
Park yerine arabayı kuzenim götürdü ..
Arabayı park etti..park yeri hemen hemen boştu.
Direksiyona geçeyim mi dedim geçebilirsin dedi.
Koltuğa oturdum bilgileri hatirlamaya çalıştım ..
Koltuğu rahat edeceğin dikiz aynasını görebileceğin ayağının rahatlıkla debriyaja erişeceği konuma getir.
Getirdim..
Aynaları kontrol et.
Ettim.
Kemeri bağla .
Bağladım .
Gidecegin yöne göre sinyal ver.
Verdim.
Viteslere bak,vites yok..
Debriyaj ile frene bastım vitesi girdim koltuk tamam aynalar tamam bacaklar titremiyor fren ayağımın altında ..arabayı çalıştır el frenini indir..hafifçe ayağını frenden çekip gaza götür hafifçe bas hafifçe şu hafifçe bu derken araba hareket etti ve onu hareket ettiren bendim.
Maşallah Subhanallah ..
Park içinde yumuşak yönlendirmeler ile sorulan sorulara bana güvendiğini gösteren cevaplar ile abartısız olmayacak şekilde dürüstçe yardımcı oldu kuzenim..bi tur daha hadi bi tur daha..virajı açık alabilirsin virajı kapalı alsan daha iyi mi olur gibi sözlerle kendimi rahat hissettim dön dolaş park yerinde derken şuraya park etmeni istiyorum dediğinde sinyal verdim dediği yerin tam ortasına park ettim arabayı!
Ben park ettim ben sürdüm..
Aferin dedi kuzen..öptüm yanaklarından ..
Hadi bi resmimi çek de inanmayanlara gösterelim dedim.
Koca bir yük gitti üstümden..
Ardından her fırsatta yakın mesafeler olmak şartıyla arabayı sürmeye devam ettik kuzenimle..kafam rahatti hiç bir derdim yoktu kıyıda köşede yanan moralim olabildiğince yüksekti..
Park yerleri bizimdi yasak aşk yaşar gibi parklardan park seçiyoruz ilk fırsatta kaçıyoruz..yine bir gün parkın birinde dön dolaş park et yaparken..
-Caddeye çıkayım mı.?dedim..
-İstersen biraz daha alıştırma yapalım,dedi.
Bir kaç kez daha dolandım..caddeye çıkan yol ağzına gelindiğinde sinyal verip caddenin boş olduğunu görünce caddeye çıktım .
Kuzen hafif şokta ama mutlu da..
Olay burada kilitlendi caddeye çıktım eve kadar arabayı ben sürdüm..yetmedi park bile ettim..kaldırımla araba mesafesi maksimum on santim,başarılı.
Böyle böyle sürmeye başladım ..
Henüz tek başıma arabayı alıp trafiğe çıkmış değilim ..
Korktuğum için değil ..trafikte tek başıma olmadığım için almadım .
Arabada çocuk olacağı için henüz almadım ..
Henüz daha rahat olup "şimdi tamamdır"diyemedigim için almadım ..
Yoksa ehliyet cepte altimda araba ama trafikte can var canlar var..
Gurur ve iddia geçerli değil burada.
Velhamdulillahi rabbil alemin..