RAMALLAH, Batı Şeria – Caminin yanındaki hesaplaşmaya kadar, Sama Abdulhadi çağdaş Filistin kültürünün bayrak taşıyıcısı olduğuna inanıyordu.
Ramallah’tan 30 yaşındaki D.J. Abdulhadi, küresel elektronik müziğin yükselen yıldızı. İşgal altındaki Batı Şeria’nın idari merkezi olan Ramallah’ta elektronik müzik sahnesinin kurulmasına yardım etti. Ve Ramallah’taki performanslarının akışıyla ve büyük uluslararası festivallerde yer almasıyla, bu küçük dağlık şehri – genellikle İsrail-Filistin çatışmasıyla ilişkilendirilen – sert Avrupalı kulüpler ve uluslararası müzik gazetecileri için ara sıra bir varış noktası haline getirdi.
Ancak geçen Aralık ayı sonlarında cami olayı yaşandı.
Filistinli yetkililer, en yeni video projesi için, bazılarının Musa’nın gömülü olduğu yere inşa edildiğine inandıkları, Kudüs’ün doğusundaki çöl bölgesinde bir camiye bağlı uzak bir kültür kompleksi olan Nabi Musa’da Bayan Abdulhadi’nin bir performans çekmesine izin verdi. Filminin çekilmesinin birkaç saati, İslam’a bir saldırı olarak gördükleri şeye öfkelenen dindar Filistinliler tarafından saldırıya uğradı.
Olayın görüntülerini dağıtarak bir medya fırtınası yarattılar. Filistinli liderler Bayan Abdulhadi’yi kınadı ve polis onu bir haftadan fazla gözaltında tuttu. Kefaletle serbest bırakıldı, ancak soruşturma altında ve seyahat edemiyor. Ve Filistin’in bu gururu, Filistinli olmanın ne olduğu konusundaki kamuoyu tartışmalarının ortasında birçokları için bir kötü adam haline geldi.
Bayan Abdulhadi, Ramallah’ta geçenlerde yaptığı bir röportajda, “Hep şunu düşündüm, biliyorsun, ‘Filistin için bir şeyler yapıyorum’ dedi.
“Ama görünüşe göre,” diye ekledi, “Filistin bilmiyordu. ”
Korku, çağdaş Filistin toplumundaki en kaba sinirlerden bazılarını ortaya çıkardı – artan dindarlık, Ramallah’taki elitlerin kızgınlığı ve Filistin egemenliğinin özellikle uzak hissettiği bir zamanda Filistin kimliğinin en iyi nasıl ifade edileceğine dair belirsizlik. Filistinliler, Batı Şeria’nın yaklaşık yüzde 40’ında sınırlı özerkliğe sahipler, ancak geri kalanını İsrail yönetiyor, Filistin yönetimindeki çoğu kasaba arasındaki erişimi kontrol ediyor ve nominal Filistin kontrolünün olduğu alanlara düzenli olarak baskınlar düzenliyor.
Bazıları için Abdulhadi, dünya sahnesinde Filistin kimliğini savunmaya ve insanlaştırmaya yardımcı olan bir tür kültürel direnişi temsil ediyor.
Bayan Abdulhadi, “Dünyaya gitmedim, festivallerde oynadım ve ‘Ben bir Filistinli D.J.’yim ve Filistin’i kurtarmak istiyorum’ dedim,” dedi. Ancak zamanla kendini istemeyerek de olsa gayri resmi bir kültür elçisi olarak buldu, “çünkü herkes sadece Filistin hakkında daha fazla şey öğrenmek istiyordu.
Muhafazakar eleştirmenleri için performansı yine de Filistin geleneğine bir hakaretti, Filistin yaşam tarzına yabancı etkisinin en son tecavüzüydü ve hatta Filistin Yönetimi’nin başarısızlığı için bir metafordu – işgal edilenlerin bazı kısımlarını denetleyen organ Abdülhadi’ye Filistinlilerin çıkarlarını savunması için Nabi Musa’da gösteri yapmasına izin verdi.
Filistinli entelektüel ve Kudüs’teki Kudüs Üniversitesi eski başkanı Sari Nusseibeh, “Muhafazakar taraftaki insanlar bunu Filistin Yönetiminin zayıflığı ve yokluğunun ve Filistin durumunun yetersizliğinin bir örneği olarak gördü” dedi. . Prof. Nusseibeh, Filistin toplumunun çeşitliliği bir kez daha kabul etmesine rağmen, devlet olma mücadelesi saçıldıkça ve bazı Filistinliler kimliklerini sürdürmek için gelenek ve dine yöneldikçe son yıllarda daha muhafazakar bir şekilde büyüdüğünü söyledi.
Bayan Abdulhadi, Ekim 1990’da daha umutlu bir dönemin arifesinde doğdu. İsrail makamlarının, önde gelen kadın hakları aktivistlerinden büyükannesi Issam Abdulhadi’yi kovmasından sonra ailesi, 1969’dan beri Ürdün’de sürgünde yaşıyordu.
Ancak 1990’ların başında İsrailliler ve Filistinliler arasındaki barış müzakereleri hız kazandıkça, İsrail iyi niyet göstergesi olarak bazı sürgün liderlerinin aileleriyle birlikte dönmelerine izin verdi. Bunların arasında Issam ve ailesi de dahil olmak üzere genç Sama ve onun ağabeyi ve kız kardeşi vardı. Babası Saad bir yayıncı ve etkinlik yöneticisi ve annesi Samira Hulaileh, iş kadınları için bir forum yönetiyor. Bayan Hulaileh ev yapımı kuzu mantısı servis ederken, bu röportaj için tepedeki evlerinde buluştu.
Bayan Abdulhadi, çocukken her zaman öncü olmuştur. Büyükannesiyle birlikte, bir kız futbol takımı kurması için müdürünü başarıyla kulis yaptı (daha sonra milli takımda oynadı). Bir genç olarak, hip-hop savaşları ve break dans etkinlikleri düzenledi ve o zamandan tanıdıkları onu güçlü bir varlık olarak hatırladı.
Daha sonra Ramallah’ın elektronik müzik sahnesinin oluşturulmasına da yardımcı olan çağdaş Derrar Ghanem, “Bugün hala hissettiğin duyguydu” dedi. “O içeri girdi ve sen” Kim o? “Diye düşünüyorsun.”
Bayan Abdulhadi, 2000’li yılların başında yaklaşık 1.000 İsrailli ve 3.000 Filistinli’yi öldüren Filistin ayaklanması olan ikinci intifada sırasında D.J. olarak deney yapmaya başladı. Arkadaşlarının etkinliklerinde müzik çalmak için babasının ses ekipmanını kullandı.
Ancak 2008’de Beyrut’u ziyaret ederken gerçekten oynamak istediği bir tür buldu. Bir Japon D.J.’nin performansında, Bayan Abdulhadi, D.J’nin tipik olarak yoğun ve büyüleyici ses manzaraları yarattığı bir elektronik dans müziği biçimi olan teknoyu keşfetti.
Bayan Abdulhadi, “Lübnan’da bir şey hissettim – belirli bir tür özgürlük” dedi. Hala “intifada ve Filistin’in etkilerini ve stresini hissediyordum, bir bakıma akıl sağlığım için buna ihtiyacım vardı. Ve arkadaşlarımın da aynı şekilde hissetmesini istedim. ”
Önümüzdeki birkaç yıl boyunca Bayan Abdulhadi, Ramallah’ta bir tekno topluluğu oluşturmaya yardım etti. Zor bir işti: İlk birkaç olayda, “birçok insan bundan nefret ediyordu. ”
Başlangıçta, sadece bir avuç D.J. ve kulüp geceleri için birkaç mekan vardı. Tüm olayların gece yarısı durması gerekiyordu. Ve Bayan Abdulhadi ülke içinde ve dışındaydı – önce Amman ve Londra’da ses tasarımı okudu, sonra Kahire ve Paris’te ses mühendisi olarak çalıştı.
Ama yavaş yavaş, yaklaşık on yıl içinde, o ve birkaç arkadaşı bir sahne oluşturdu. Yeni D.J’leri eğitmek ve etkinlikler düzenlemek için bir kolektif oluşturdular. Bir restoranı ve mutfağını derme çatma bir kulübe dönüştürdüler. Ve sonunda, uluslararası ilgi gördüler.
Devrim noktası, 2018’de dünyanın en popüler elektronik müzik sitelerinden biri olan Boiler Room’un Ramallah’ta bir set çalan Bayan Abdulhadi’yi filme aldığı zaman geldi. Daha sonra sitenin en çok izlenen videolarından biri oldu. Ve Bayan Abdulhadi, Ramallah’ın o yıl bir Yılbaşı gecesi partisi için bir grup Alman’ın habersiz bir şekilde uçtuğunda bunu başardığını biliyordu.
“Filistin’e giderken Yeni Yıl riske atanlar” gibiydim “dedi. “” Arkadaşlarımın yarısı Berlin’de parti veriyor ve sizler Berlin’den buraya mı geldiniz? “
Filistin Yönetimi Turizm Bakanlığı, dini önemine saygı duyduğu sürece geçen Aralık ayında Bayan Abdulhadi’ye Nabi Musa’da bir performans kaydetme izni verdi. Video, Beatport adlı ikinci bir müzik sitesinde yayınlanacaktı.
Nabi Musa’nın çeşitli anlamları ve kullanımları vardır: Haçlılara karşı bir Arap zaferinin ardından inşa edilen, ünlü bir hac ziyaretinin varış noktasıdır. Ancak buranın bir kısmı aynı zamanda eski bir uyuşturucu rehabilitasyon merkezidir ve yabancı bağışçılar son zamanlarda burayı turistik yer, etkinlik alanı ve pansiyon olarak yeniden düzenlemek için milyonlar harcadı.
O hafta ilerleyen saatlerde konsere baskın düzenleyen ya da orada protesto eden Filistinliler için, bu son ayrıntıların hiçbiri orada elektronik müzik çalma kararını mazur görmedi.
Camiyi inşa eden ortaçağ sultanı Sultan Bibars’ın soyundan geldiğine inanan televizyon yapımcısı Nader Bibars, “Müslümanların duyguları için çok incitici” dedi. “Kirli yaptılar. ”
Bay Bibars, bu tepkinin yoğunlaştığını, çünkü birçok Filistinlinin genel olarak kimliklerinin giderek daha fazla tehdit altında olduğunu düşündüğünü söyledi. “Bu meslek nedeniyle kimliğimizi ve mirasımızı her gün kanıtlamamız gerekiyor” dedi.
Bayan Abdulhadi için Filistin mirasına yönelik bir yabancı tehdit olarak çerçevelenmek şok ediciydi. Uluslararası başarısının kendi ülkesinde daha fazla güvenilirlik ve profil kazandırdığını varsaymıştı.
Bayan Abdulhadi, “Dürüst olmak gerekirse, birçok Filistinlinin kim olduğumu bildiğini düşündüm” dedi.
Ancak şimdi bu deneyimin kendisine Filistinlilerin birbirlerine nasıl yabancılaştıklarını, birbirlerinin deneyimlerinden duvarlar ve kontrol noktalarıyla nasıl uzaklaştıklarını gösterdiğini söylüyor.
“İşgal bizi birbirimizden ayırdı,” dedi, “artık birbirimizin dilini anlamadığımız bir noktaya kadar. ”
Adam Rasgon, Kudüs’ten haberlere katkıda bulundu.