Ramazan ayında “Vay Anam Vay” başlığını taşıyan bir yazımızla yaşadığımız her dönemde, her zaman ve her zeminde dilimizden düşürmediğimiz bir deyimdir bu dedik.
Vay anam vay
Bu günde izin verirseniz “EYVAH” diyelim. Çünkü bize “Eyvah” dedirtecek o kadar önemli konular var ki söylemekle de yazmakla da bitiremeyiz.
Onun için “Eyvah” deyip geçiştirelim.
“Eyvah”
Onun içinde yine arşivimize gidelim çünkü arşivler yalan söylemez.
***
24 Ağustos 2009 tarihinde Elazığ Valisi Muammer Erol Başkanlığında belediye başkanımız Süleyman Selmanoğlu, Rektör Yardımcısı Prof. Dr. Bülent Şen, Prof. Dr Beşir Aşan, Elazığ Ticaret ve Sanayi Odası Başkanı Ali Şekerdağ, Meclis Başkanı Nuri Önal ve ekibi ile biz Manas müdavimleri ile birlikte kırk kişilik bir ekiple Muş seyahati gerçekleştirdik.
Mevsim ramazandı.
Bir heyet halinde önce Muş Valiliğini, akabinde Muş Belediye Başkanlığını, rektörlüğü ziyaret ettik
Öğlen namazı için gittiğimiz Muş Şeker Fabrikasında bir bahçe değil de adeta yalancı bir cennet gördük.
Yemyeşil kocaman bir bahçeydi.
Ayakkabılarımızı çoraplarımızı çıkardık çimenler üzerinde top oynadık, koştuk eylendik.
MUŞ ŞEKER FABRİKASI
Şeker Fabrikasının bahçesinde bu güzelliğin tadını çıkartırken bir ara fabrika müdürü (Şu anda ismini hatırlayamadım) ile koyu bir sohbete daldık. Sohbet döndü dolaştı özelleştirmeye geldi müdür beye “Sayın müdürüm bu fabrikayı özelleştirme kapsamına almadılar mı?” dediğimde Sayın Müdür “Hayır biz Muş milletvekilleri, Muş Valiliği, Muş Belediye başkanlığı ve diğer bütün kurumlarla yekvücut olup bu fabrikanın özelleştirilmemesi için çaba gösterdik ve hamt olsun bu fabrikayı özelleştirme kapsamına aldırmadık” dedi.
Daha sonra alındı mı alınmadı mı bilmiyorum.
ELAZIĞ ŞEKER FABRİKASI
Bu geziden birkaç gün sonra…
Elazığ Valisi Sayın Muammer Erol Elazığ Şeker Fabrikasında bir iftar yemeği veriyor. Bizim Nurhak Gazetesinden gazetemiz sahibi Rıdvan Kaya ile birlikte bu davete icabet ettik.
Bizim şeker fabrikamız Muş şeker fabrikası kadar bakımlı değilse de yine de yemyeşil cennetten bir köşe gibiydi.
İftara epey bir zaman vardı. Sayın valimize yaklaştım ve benimle Muş Şeker Fabrikası müdürü arasında geçen konuşmayı anlattım ve bu fabrikanın özelleştirilmemesi için siyasi ve bürokrasi tarafından her hangi bir girişimde bulunulup bulunulmayacağını sordum sayın vali bey bana “Bu bir devlet politikasıdır bizim girişimlerimizle olacak bir şey değildir” dedi.
Üzüntümden o akşam iftar yemeği bile yiyemedim.
SEÇTİKLERİMİZ
Senesini hatırlamıyorum.
Bir seçim öncesi.
Elazığ Gazeteciler ve Yazarlar Cemiyetine bir milletvekili adayımız ziyarette bulunacak. Cemiyetimizin kurucu üyeleri arasında yer aldığımdan benimde hazır bulunmam bir nezaket gereği idi.
Milletvekili adayımız ve mahiyetindekiler geldiler. Çaylarımızı yudumladık bir ara densizlikte sınır tanımayan ben milletvekili adayına Elazığ Şeker Fabrikasının özelleştirilip özelleştirilmeyeceği sordum. Sayın aday “Şükrü Bey doğru söylüyorsun da şeker fabrikaları sürekli zarar ediyor bir kilo şekeri (mealen) 15 liraya üretirken dışarıdan bunu 10 liraya ithal ediyoruz. Onun için dışarıdan ithal etmek bizim daha çok yararımıza oluyor” deyince.
Derinden derine “EYVAH” dedim.
***
İşte bu görüş ve bu zihniyet şeker fabrikalarımızın o cennet bahçeleri ile birlikte eşe dosta peşkeş çekilmesine kadar gitti.
Bir şeker fabrikasını satın alan birisi fabrikadaki makinaları hurda fiyatına satarak fabrikaya ödediği paradan fazlasını kazandı.
Arsası da kendisine kar kaldı.
Bugün bu fabrikalarımızın büyük biri bölümünün kapısına kilit vurulmuş durumda. Bacası tüten fabrika var mı yok mu ilgilenmiyorum bile...
Çünkü varsa da satılacak.
Çünkü bu fabrikaların bahçelerinde baykuşlar ötüyor.
Üretmiyor, ithal ediyoruz.
Üç beş kuruş kazancımız olsa da esastan kaybediyoruz.
Çünkü şeker fabrikalarımız, şeker üretiyordu ağzımızın tadını yerine getiriyorduk.
Küspe üretiyordu hayvanlarımıza yem yapıyorduk.
On binlerce insanımız evine ekmek götürüyor, çocuklarını okutuyordu.
Çiftçilerimizin geçim kaynağı idi.
İşsizliğe çare oluyordu.
Satıp savdık ne kazandık?
Fabrikalarımızı kapattık.
Tarlalarımız ekilmeyince tarımı bitirdik. Beraberinde hayvancılığı yok ettik. Çalılar kapladı o güzelim tarlaları…
Ne bağ kaldı ne bağbancı…
Yazık ettiler.
*///*