bir önceki yazımda beyenip paylaştığım bir yazı değildi!...kendi sesimdi o an ki ruhaniyetimdi..inanın karamsar biri değilim ben..yaşadığım en kötü olaylarda bile ucundan kıyısından bişeyler yakalar böylede olabilirdi diye kendime telkinler verir evsiz barksız insanları düşünür ve hep şükrederim ben..
ama şunu çok iyi anladım ki!...bir insan ne yaparsa yapsın değişemiyor değiştiremiyor kendini...başkalarını bilmiyorum ama ben değiştiremedim kendimi..fedakarlığın ,özverinin sevmenin karagün dostu olmanın ,yardım etmenin ötesine geçemedim...bu çogu zaman ağır faturalar olarak döndü bana..
neden diye düşündüm?? neden bu kadar özverilisin ?? ne kazandınki seni yıpratmaktan gözyaşını dökmekten başka bi işe yaramadı...önce ben demeyi bilemedin bir türlü bilemedin..
zor ve hassas bi dönemden geçiyoruz.şuda bir gerçek ki bizim bizden başka kimsemiz yok ey sevgili!...
şimdi destek olma kenetlenme zamanı....
yorum .mail ve telefonla aldığım destekten dolayı hepinize sonsuz teşekkürlerimi iletmek istedim..
İŞTE GELDİM BURDAYIMM HEY HAYAT SEN GOLÜ ATSANDA BEN DİMDİK AYAKTAYIM NABER:))))