Adamın biri İstanbul´a arkadaşını ziyarete gitmiş. Aksam geç vakitlere kadar oturup sohbet etmişler. Akşam yemeğinden sonra Ev Sahibi adama demiş ki,
bak dostum eğer bir ihtiyacın varsa şimdi gör. Tuvalete bizim yatak odasından gidiliyor, yoksa sonra gidemezsin. Adam ise gayet rahat bir şekilde:
Ben iyiyim hiç bir ihtiyacım yok. Sonra yatmışlar. Gecenin bir yarısı Adam sancılar içerisinde uyanmış. Yediği ağır yemekler sıkıştırmaya başlamış. Garibim tavuk gibi zıplamaya başlamış. Bir türlü gidecek gibi değil sancılar. Tuvaletede gidemiyor. Son kerteye gelmiş, altına etti edecek.
Adam bir bakmış camın kenarında bir çiçek saksısı. Saksıyı kaptığı gibi çiçeği kaldırmış ve saksının içine ihtiyacını gidermiş. Geride çiçeği toprağı ile birlikte saksının içerisine güzel bir şekilde yerleştirerek yatmış. Sabah erkenden de oradan tüymüş memlekete. 6 ay kadar geçtikten sonra bizim adam arkadaşına bir mektup yazmış:
Nasılsın iyimisin falan filan. Arkadaşı da mektuba hemen cevap yazmış: Hal hatır sormadan hemen meseleye geçmiş : Ula şerefsiz nereye sıçtıysan çabuk söyle. Üç ev değiştirdim hala kokuyu çıkaramadım. 🙂