

Yayımlanan Sayı : 606
Yeniden merhaba… - 18.08.2008
On beş günlük bir ayrılıktan sonra yeni yayın dönemimizle birlikte sizlerleyiz. Yeni yayın dönemi diyorum çünkü tatili bitirdik, enerji topladık ve topladığımız enerjiyle birlikte artık doludizgin yolumuza devam edeceğiz.
Tatil süresince gazetemiz yayınına devam etti. Devam ederken yeni yayın dönemimiz için bazı sayfalarımızı yeniden düzenledik, müzik albümümüze henüz ülkemizde yayımlanmamış olan şarkıları koyduk. Mavi Nota TV’miz ise ilginç videolarla yeniden yayında, ayrıca öğrenciler için Mavi Notalar sayfamıza her gün yeni eserlerin notalarını ilave etmeye devam ediyoruz, nota-etüd yazılımı sayfamızı, nota yazabileceğiniz bir platform olarak düzenleme çabası içindeyiz, yakında bu sayfamız da hizmete girecek.
Ve tatilde olduğumuz süre içinde, gerek kısa mesaj panomuzu gerekse posta kutumuzu, mesaj ve soruları, yazıları ile hiçbir zaman boş bırakmayan tüm Mavi Nota tiryakilerine gönül dolusu teşekkürlerimi sunuyorum.
Ve yeniden merhaba…
***
Trabzon’un caddelerinde yürükken her an ona rastlamanız mümkün.
Hele Trabzon Sanatevi uğrak yeriniz ise onu mutlaka orada görürsünüz.
Bence Türk Edebiyatı’nın günümüzde yazılmış en iyi şiirlerini yazmıştır.
Türkçenin en damıtılmış halini kullanarak…
Onun için yine bazı şairler şiirlerini beğenmeyip ellerindeki gücü kullanarak ona zulmetmekten çekinmemişlerdir.
İşte bu zulmetme duygusu tam bir doğulu insan tavrıdır.
Özer Ciravoğlu’ndan söz ediyorum.
Benim sevgili “Lânetli Şairim”den.
Onun duyarlı sanatçı duruşuyla ilgili yazılacak o kadar çok şey var ki.
Ama bugün konum onlar değil.
Sanatçı dostu, değerbilir bir sevgili kardeşimin, bu gazeteyi çıkardığım zaman mesaj panosuna “siz bir çılgınsınız” diyerek beni özetleyen “Yakup Karbuz”un gözlerimi nemlendiren, beni duygulandıran çok insanca bir girişiminden söz edeceğim.
Bir gün sanat evinin bahçesinde bir arkadaşımızla söyleşen Özer abimiz, “daktilom bozuldu daha şiir yazamıyorum” serzenişinde bulunur. Buna kulak misafiri olan Yakup hemen kurguyu oracıkta yapar ve kendi eş dost çevresinden topladığı maddi yardımla Trabzon’da bir kitapevinde gördüğü mekanik daktiloyu satın alır ve Özeri abiye yine sanat evinde hediye eder.
Özer abi daktiloya kavuşmanın mutluluğunu “bana yine zulüm ediyorsunuz” ironisi ile kutlar
Şimdi ise daktilosunu koyup rahatça yazabileceği bir masa arayışı içindeler bu arkadaşlarımız. Ama Özer abi annesi ile birlikte oturduğundan annesinin masa alınmasına muhalefet ettiğini söyler. Yani şimdilik masa gündemde değil.
İşte sanata ve sanatçıya değer vermek böyle olur. Bu insanca bir duruştur. Saygılı bir duruştur.
Yani keman çalan ama yayı kopmuş kırılmış bir müzisyene yay hediye etmekle, ya da bir enstrüman hediye etmekle eş değerdir.
Keman çalan müzisyenin iyi bir yaya, nefesli enstrüman çalan bir müzisyenin iyi bir kamışa, piyano çalan müzisyenin iyi çalışan klavyelere ihtiyacı vardır.
Yazarın ya da şairin ise daktiloya olduğu gibi.
Yakup arkadaşımı bu insanca duruşu için kutluyorum. Biz “çılgınlar” sizlerin sayesinde ayakta durabiliyoruz. Düşüncelerini damıtan, bu nedenle sivri, uç düşünen, hatta gereksiz düşünceleri kafasında barındıran olarak görülen, içinde haksızlık gördüğü için, sadece bu nedenle bir çay ücretini bile sorgulayan bu nedenle de neredeyse yalnız bırakılan, yaşamında amacı sadece kentli duruşunu adam gibi sergilemek olan bizim gibilerin dayanacağı insanlar olarak hep var olmalısınız.
Ve iyi ki de varsınız.
Çarşamba günü görüşene değin esen kalın sevgiyle kalın.
Müfit Semih Baylan
Editör