Anneme TV reklamlarında gördüğümüz gibi spagetti pişirmesi için neredeyse yalvarırdık. Bu isteğimizi ancak yılda bir iki kez yapardı. Çoğunlukla tercih ettiği ise kendi usulü çubuk makarna pişirmekti.
Önce spagettileri demet demet paketinden çıkarır, bir kabın içine yaklaşık 5'er santim uzunluğunda kırardı. Sonra kaynayan suya biraz tuz ve kırılmış makarnaları eklerdi. Piştiğinde, -makarna ustalarına inat edercesine- musluğun altına koyar, soğuk suyla doldururdu tencereyi. Kaynayan suyun ilk sıcağı geçince makarnaları süzgeçe boşaltır, bol soğuk suyla yıkayarak iyice soğutur ve diriltirdi.
Sonra tencerede bazen tereyağ, bazen zeytinyağı olmak üzere yağı biraz ısıtır, suyu süzülmüş makarnayı içine koyar, bir güzel çevirirdi.
Makarnayı tabaklarımıza dağıttıktan sonra üzerine izmir tulumu rendesi veya kavrulmuş kıyma eklerdi.
Artık rahmetli annemin bol domatesli, hüüp diye dudaklarımızdan içeri çekeceğimiz uzun spagettileri pişirmek için niye bu kadar isteksiz davrandığını anlıyorum. Annem gbi titiz bir kadının ağzımızın etrafına, çenemize yapışan kırmızı renkli yağlı, spagettilere tahammülü çok zormuş. Onun gözüyle bakınca TVde çocukların spagetti yiyişi benim hiç iştahımı açmıyor. Çatala dolanmış bir ağız dolusu spagettiyi ağızlarına sığdırmaya uğraşmalarını da, çeneye yapışmış yağlı artıkları da görmemeye uğraşıp çocuğun sevimliliğine odaklanıyorum.