

|HIRSIZLIK VE İNSANLIĞIN ERDEMİ|
|Misbah HİCRİ|
|firstname.lastname@example.org|


Bugün size yaşanmış bir hırsızlık ve peşi sıra süre gelen, buna karşı yapılan insanlık erdemini anlatacağım. Böyle insanlar var mı diye ister istemez insanı düşündürüyor? Hani televizyon haberlerinde altın ya da para bulup sahibine iade edenlere rastlıyoruz. Bunlar çok ender olaylar olsa da "insanlık ölmedi" dedirtiyorlar. Çünkü soygun dolandırıcılık, hırsızlık, tırnakçılık gibi daha nice olaylar sosyal patlama halini almış.
Elbette zaman zaman yaşanan olayların daha güzelini, iyisini, onurlusunu, erdemlisini, centilmence davrananlar bize biraz da olsa toplumsal yaşamdan huzur bulmamıza neden olmaktadır. Biz yine konumuza dönelim. Bu olay bizim çevremizden olduğu için bizim hem tuhafımıza gidiyor "vay be" dedirten bir insanlık erdeminin güzellikleriyle bizi buluşturması, demek hala "insanlık adına" insanlara hizmet edenler varmış demek.
Bir işçi şehrimizin dört yıldızlı bir otelin de işçi olarak çalışmaktadır. Bu işçi günlerden bir gün gece iş yerinden eve giderken yolda polis çevirmesine takılır. Polis bakar ki bu adamın cebinde on beş tane çatal, on beş tane kaşık on beş tane de bıçak var. Polisler bunu neden taşıdığını sorar. O da otel de çalıştığını bunları otelden eve kullanmak için getirdiğini söyler. Polis otel sahibini arar. Otel sahibi "onu bırakın" der. Polisler götürdüğü çatal, kaşık ve bıçaklarla serbest bırakırlar.
Sabahleyin erkenden işçi gelir, içeri girmeden otel de çalışan mesai arkadaşının birisine götürdüğü malzemeyi verir. Arkadaşları neden yaptığını sorunca O da; "dün akşam bacımın tatlısı vardı. Eve fazla misafirler gelecekti. Bende mahcup olmamak için alamayacağıma göre, otelden götürdüm. Nasıl olsa tekrar geri getirecektim. Evde kaşık çatal yoktu, onun için götürmek mecburiyetindeydim" der ve işi terk edip gider.
"Benim kimseye bakacak yüzüm olmaz" deyip, daha da gelmez. Bunu iş sahibi merak edip soruşturur. Ancak işçi işi terk ettiği için görüşemez. Otel sahibi hemen o çalışanın bir arkadaşını onların evine gönderir "doğru mu yalan mı" bakmasını ister? Arkadaşı gider evine bakar evinde oturacak çulları dahi yoktur. O işçiyi annesi karşılar. Eve gelecek misafirler için komşulardan halı getirdiğini, oğlunun da iş yerinden kaşık, çatal getirdiğini söyler. Bunu gören arkadaşı hemen gelip durumu işverene bildirir.
Bir pikap tutulur. O eve çatal, kaşık, tabak, halı, perde ve koltuklar gönderilir. İşçinin tekrar işe gelmesini ister ama o işçi daha işe gelmez. Annesi onlara minnet borcu olarak bol bol dua eder. İşçinin onurlu duruşu, işverenin yardımseverliği takdire şayandır.
****
Yine ibretlik yaşanmış bir olay... Adam bir iş yerin de çalışmaktadır. İşe girmek için tanıdığı insanları devreye koyar. Uzun yıllar çalışır. Her türlü yardım ve sair haklardan faydalanır. Ancak sağlığı el vermediği için işten ayrılır. Ayrıldıktan sonra gider iş sahibini iş mahkemesine dava açar. Hak etmediği halde ondan tazminat alır.
Bir müddet sonra adamın hasta olduğunu iş yeri sahibi duyar. Gider onu evin de ziyaret eder. İşçi işverene yaptığı haksızlıktan dolayı büyük bir nedamet duyar. Ezilir, büzülür, mahcubiyetini dile getirme uğraşı verse de savunacak bir yanı yoktur. Bir kez ekmek yediği tekne de delik açma uğraşı vermiştir.
Bir zamanlar gaddar, zalim yakıştırması yaptığı işvereni onun başucunda ona "geçmiş olsun" dileklerini sunmaktadır. Hasta adamın ağzından yarım yamalık sözler dökülür. "Sana haksızlık ettim. Sen bana unutamayacağım bir insanlık dersi verdin. Sana yaptığım kötülüğe karşı beni utandırdın, üstelik iyilikle cevap verdin" deyip yaptığı hatasını af etmesini ister. İşveren ona yapılanları unuttuğu gibi ona tedavisi için gerekli yardımı yapar. "Ben ilahi adalete sığındığım gibi sana da tüm yapılanları helal ediyorum. Tedavi için il dışına götürülür.
Ancak doktorlar ona yapılacak bir şey olmadığını söyleyip geri gönderirler. Hayat insanın istediği gibi değildir.
"Bir gün her şeyi yarı da bırakıp gideceğimize göre insanlığa hizmet için ne gerekiyorsa yapmak gerekir" diyen işveren, eksik olan borcunu da yatırır ve işçinin emekli olmasını sağlar. O işçi hayata veda ettiği gün emekli ücreti gelir.
İşçinin eşi minnet borcunu dile getirir. İşte o kadın hala o emekli ücreti ile geçinmektedir.
Not; Bu işveren ne isminin ne de iş yerinin yazılmasını kabul etmedi. Ben insanlığa hizmeti Allah'ın bir lütfü olarak yaptım. Bu övünmek için değildir.
|Etiketler: HIRSIZLIK, VE, İNSANLIĞIN, ERDEMİ,|