Başladığımda, her şey sakindi..Elim oyalanıyordu işte, başka bir sebebi yoktu. Derken, karışık günler başladığında, kafamı dağıtmak için sarıldım ona, ince ince, her bir desenini ayrı ayrı işleyerek..
Sonra, annem uzanırken yan tarafta, onun her bir kıpırtısında elimden bırakarak, her bir kısa uykusunda tekrar elime alıp, sıkı sıkı sarılarak kumaşa ve iğneye, tek şahidimiz oldu bizim evde geçirdiğimiz son günlerimizde..Ve zaten onun gördüğü son işlemem oldu elimdeki..
Şimdi, yaraları sarmaya çalıştığım, sevgili Toprak'ın dediği gibi "vücuduma batan o iğneleri" çıkarmaya ve "normalleşmeye" çalıştığım bu günlerde bitti Sakin'in S'si..Dilerim bana da sükunet getirir, yastık olup sırtımı yasladıkça, o zor ama çok değerli bir kaç günün hatırasını canlandırıverir ve bu aramızdaki sırrı bilmeyen tüm misafirlere, sadece güzel bir yastık gibi göz kırpar sakin, sessiz ve sevgiyle..