Acıdı...
Acıyor..
Çok acıyor..
Sen gittikten sonra kabul bağlayan yerlerim yeniden acıyor.
Kanıyor.
İştahla sana kanıyor, sana ağlıyor, sana sızlıyor.
Hiç mi canın sızlamıyor?
Nasıl bir dönmek bilmeyen gidiştir bu?
Nasıl hiçe alış, nasıl görmezden geliş?
Nasıl bir kaçıştır bu.
Nasıl bir aldanış bu bendeki sana,
nasıl senden başka herşeyi görmezden geliş?
Nasıl bir kanış, nasıl bir inanış?
Aylar geçti değişti mevsimler gelmedin.
kanadı kırık bir kuşun yeniden uçma hayalini kurduğu gibi bekledim seni.
Yeni doğmuş bebeğinin konuşmasını düşleyen anne gibi düşledim seni.
Oyun oynarken Yere düşüp de dizini kanatan ama yine de o oyundan vazgeçmeyen çocuğun ısrarı gibi aradım seni.
Sonra buldum yeniden.
Bana ait ama başkasının.
Benden biri ama benim olmayan.
Öyle izledim uzaktan uzağa seni.
Öyle kanattın,
öyle acıttın..
Her geri dönmeyeşin bir yara açtı bende.
Bir yara daha.
Sonra bir yara daha..
Alıştım..
Sensizliğe değil ;ben benim olamayışına alıştım.
Alıştım
Herkese güler oynarken beni kanatmana alıştım.
Ama ben bir türlü sensizliğe alışamadım. Sızlattıkça sızlattım kanayan yerlemi. Düşledikçe düşledim hayalimde kalacak olan senli hayallerimi...
Değmedi.
Sözlerim sana değmedi, sen hiçbirine değmedin...