Önceki gün kızım burnundan soluyarak girdi içeri.
Şu koca İstanbul da onca cami var, kadınlara yer yok, bu
ne büyük haksızlık, namaz sırası beklemekten otobüsü kaçırdım, eve geç kaldım.
Bizim nesil yine rahattı.
Otuz sene önce camiler pek bir tenha idi.
Hatta o kadar rahvandı ki o terör eylemlerinin, cenaze
yürüyüşlerinin eksik olmadığı gerilimli günlerde fakültelerde ders yapılmaz,
biz de bir anne mabedin kollarına sığınır, tenha büyük mekânlarda birkaç
arkadaş huzur dersleri alırdık.
Şimdi maşallah ülkenin Müslüman ı bol, galiba kadınlar
ibadet yarışında erkeklerden önde ipi göğüslemekteler ki, camilerde kadınlarda
bir namaz kuyruğudur gitmekte.
Aslında yüzlerce yıl önce yapılan camilerin vaktinde
kadınlar, iş hayatında olmadığı için bir Ramazan cemaati olarak
düşünüldüklerinden; dar bir şerit, namaz alanı olarak bırakılmış.
Şimdi neredeyse erkeklerle eşit yüzdelerle kamusal
hayatta görünen kadınlar, Cuma namazlarında bile camilerde yerlerini
almaktalar.
Fakat mekân sorunu had safhada.
O ışıklı ferah sahınlar, erkeklerin olduğu kadar,
kadınların da hakkı.
En arkada karanlık dar bir köşede, yaz günü terler içinde
kadınlara eza çektirmenin hiçbir anlamı yok.
Kızımın önerisi çok güzeldi: Neden, Kadın Camileri
yapmıyorlar ki.
Seksenlerde İslam ı yaşamak isteyenler, düğünleri
haremlik selamlık olarak ayırmıştı.
Şimdi laisist bir baskı olmamasına karşın, Müslümanlar
aileye çok düşkün oldukları için midir, aile fertlerinin ayrılmasından
hoşlanmadılar.
Bile, isteye, beğene; artık birlikte düğün yapmaktalar,
herkes aile bireylerini gözünden ayırmak istememekte.
Ailecek camiye gidenler de, belki bu önerime itiraz edecekler.
Olur mu canım, neden aileler ayrılsın, bu bizim için zor
olur, çocuklar anne ve babalarından ayrılmak istemezler, diyecekler.
Fakat Üsküdar daki karşılıklı iki cami bu proje için çok
uygun.
Gerçi ikisinin de banisi kadın.
Mihrimah Sultan Camii ni kadınlara vermeli.
Karşısındaki Yeni Valide Camii ni de erkeklere.
Böylece o ferah şıkır şıkır vitrayların estetiği altında
asırlardır namaz kılan erkeklerin huzurunu biraz da kadınlar yaşamış olur.
Tam da bugünlerde kadınlar plajı tartışmaları gündemde.
Hele konu Antalya olunca yırtıcı kedilerin tüylerini
kabartarak hırlayıp dişlerini gösterdiği gibi, kızlı erkekli grupların plaj
basma olayları yaşandı.
Aslında söz konusu sahil, Karadeniz in bir kıyı şeridi
olsaydı kimsenin umuru bile olmayacaktı.
Fakat mescitlerin arka bölümleri gibi, eminim kadınlara
yine en kötü yerler ayrılacaktır.
İstanbul da yıllardır Poyraz da böyle bir kadınlar plajı
var.
Küçücük bir alana İstanbul un Anadolu yakasının bütün
kadınları akın ettiği için, onca kalabalığın yanlarında birkaç çocuk da
düşünün, her yer pislikten geçilmiyor.
O avuç içi kadar yerde deniz, kalabalıktan yeşil,
bataklık bir çamur görünümünde.
Etraf bebek bezlerinden geçilmemekte.
Gelenler o bataklıktan, arı kovanı gibi uğultudan bir an
önce kaçmaya bakmakta.
Ne yazık ki kadınlar plajı gibi ismi umut vaat eden
yerler, bir hayal kırıklığı yaşatmakta.
Poyraz da hemen yanındaki karma plajda, daha büyük ve
temiz bir alan hizmet verdiği için tesettürlü hanımlar da örtülü mayoları ile
ailecek o kısma gitmekteler.
Söz konusu kadınlar olunca sahilin en kayalık,
denizkestaneleri ile kaplı, cam gibi keskin taşlı denizini reva görmek de, hiç
adalet değil.
Kadınlar plajı kadar, erkekler plajı da çok elzem zira
pek çok ahlâklı insan kadınların pervasız kılıksızlıkları yüzünden denize
gidememekte, hiç olmazsa o takva kesim de; erkekler plajında denizin nimetinden
faydalanırlar.
Fakat siz hiç plaj basıp sivri tırnaklarınızı
göstermeyin, eminim yine pek çok dindar aile, fertlerinden ayrılmak
istemeyecek, bir köşecikte giriveririz diye karma plajlara gidecektir.
Ama hiç olmazsa insanlar özgürce seçimlerini
yapacaklardır.
Terbiyeli nezih erkekler, oh dünya varmış kafamızı yerden
kaldıramadığımız ar veren görüntüler yok, deyip rahatça denize girecekler.
Umarım kadınlar, nasıl olsa erkekler yok, kapalı
mayolardan kurtulduk deyip örtüsüzlüğü abartmazlar.
Yani karma plaj sevdalıları; Türkiye de o kadar da
korkulacak keskin ayrımlar hiç olmaz, siz fazla sinirlenip de hastalanmayın.
Bu denizlerin suyu herkese yeter.
Yeter ki iklim değişip denizlerimiz çöl olmasın.
Benim bütün korkum odur ki; Ege sahilinde bir gün Yunan
adalarına, karadan yürüyerek mi gidecektir, gelecek nesiller.
Sisam adasına minibüs kalkıyor diyen çığırtkanın sesi,
korkunç rüyalarımdan uyandırıyor.
O masmavi denize bakıp, bu cenneti elimizden alma diye,
Rahman a yalvarmaktayım.