Sabah kahvaltıyı beklerken, mutfakta olan eşime seslendim.
– Gazetelerim nerdeeee!
Her sabah itina ile gazete okurum. Moralim bozulsun diye. Gayet tabii, son zamanlarda çıkan gazetelerin hepsi moral bozmak için çıkıyor sanki. Doğru dürüst haber yapan gazete vardıysa da onlara kayyum atanmıştı. Her neyse, eşim gazeteleri getirdi, kahvaltıyı da hazırladı. Bir yandan kahvaltımı yapıyorum, bir yandan gazetemi okuyorum.
– Oh, oh hanım gazeteler bugün de şaşırtmadı beni.
Eşim sesini çıkartmadı. Zaten ben de çok konuşmamıştım. Ama moralim çok bozulmuştu. Kahvaltıyı bitirdikten sonra biraz kafam dağılsın diye dışarı çıktım. Kahvede bizim emekli takımı oturuyordu. Masalarına oturdum. Hepsi televizyona büyülenmiş gibi bakıyorlardı. Ekrana kilitlenmişlerdi, arada bir nefes alıyorlardı o kadar. Selam verdim, gözlerini televizyondan ayırmadan bir iki bir şey mırıldandılar. Anlamsız anlamsız onlara bakıyordum. Kendime bir çay söyledim. Ortaya bir konu attım, hem televizyondan uzaklaşsınlar hem de durumu yorumlayalım diye.
– Yav duydunuz mu, birçok insanın maaşlarından yüzer lira kesilecekmiş.
– He he duyduk.
– Öyleymiş doğru.
– Aha aha çıkıyor! Bırak şimdi birçok insanın maaşını. Amerikalı çıkıyor.
– Aaa! Bakan mı geldi Amerika’dan.
– Yok be Ferdi. Amerikalı bizim buradan birine talip olmuş.
Hiçbir şey anlamadım. Onlar kendi aralarında konuşmaya başladı.
– Çok yakışıklı herif maşallah.
– Dalyan gibi mübarek. Teee Amerika’dan buraya gelmiş.
– Müslüman olacak mı acaba?
Bunun gibi saçma sapan, mahalle dedikodularını andıracak konuşmalar geçti aralarında. Bizim maaş sohbeti yarıda kaldı sizin anlayacağınız. Canım sıkıldı bu duruma. Oturup iki sohbet edemedikten sonra kahvede durmanın ne anlamı var. Size iyi günler, dedim çıktım kahveden. Berber Mesut’a uğramak geçti içimden. Berberler iyi esnaflardır, gündemi takip ederler, sohbet ederler. Mesut’la bol bol gündemden konuşabiliriz diye düşündüm. Girdim berber dükkanından içeri. Berber koltuğunda bir adam var fakat bizim Mesut adamı tıraş etmiyor, ağzını açmış televizyona bakıyor. Koltuktaki adam da aynı Mesut gibi ağzını bir karış açmış televizyona bakıyor. Televizyona bir baktım, kahvede açık olan kanal. Sinirim tepeme çıktı.
– Hayırlı işler Mesut. Boynun kopacak öyle bakmaktan.
– Gel, gel Ferdi abi.
Benim dürtmemle Mesut uyandı, tıraşına geri döndü. İlgisi televizyondan gidince gündemden bahsedelim diye konu açtım.
– Sabah gazetede okudum. Yine bir sürü er çatışmada hayatını kaybetmiş. Gencecik çocuklar yav. Kim için, ne için ölüyorlar?
– Yaa yaa öyleymiş Ferdi abi. Biz de üzüldük.
Tam ağzımı açıp bir şey daha diyecektim ki Mesut müşterisiyle konuşmaya başladı.
– Bak bak geldi Amerikalının beğendiği kız.
– Kim bu Amerikalı be, dedim. Çok sinirlenmiştim.
– Abi bu çok büyük bir Amerikalı. Bizim burada evlilik programına katıldı. Talip olduğu kız kabul edecek mi diye heyecandan ölüyorum vala.
– Sana ne bundan! Adamın uçkuru sana mı kaldı!
– Öyle deme abi. Adamda büyük mal var.
– Sen nerde gördün ulan adamın malını?
– Televizyonda söylediler. Evleri, arabaları, yazlıkları falan varmış. Mal varlığı çok yani. Ülkemiz zenginleşir.
– Anladım, anladım. Hadi sana kolay gelsin. Aman kaçırma iyi takip et adamın malını.
Berberden de çıktım. “Ülkede her şey normal gidiyor da benim mi haberim yok acaba” diye düşüne düşüne yolda gidiyordum. Dolmuşa bindim çarşıya gitmek için. Dolmuşta yakın arkadaşım Rasim’i gördüm. Selamlaştık, oturdum yanına. Bugün normal bir adam gördüğüme sevinmiştim.
– Nereye böyle Ferdi?
– Çarşıya geçiyorum. Biraz alış veriş yaparım belki. Hoş bu pahalılıkta eve zor yiyecek giriyor ama n’aparsın.
– Öyle öyle.
– Sen de mi çarşıya?
– Yok ben eve yetişmeye çalışıyorum. Evlenme programında Amerikalı var. Acaba evlenecekler mi? Ailecek meraktan ölüyoruz.
– Sen de mi Rasim?
Gerisin geriye eve döndüm. Hemen eşime seslendim.
– Hanım aç şu televizyonu. Bakalım Amerikalının talip olduğu evet diyecek mi?