Soğuk geçen kış günlerinde belkide yapılabilecek en güzel hobilerden biri avcılık. Yıllardan beri tüfeğim olmasına ragmen uzun zamandır ava gitmemiştim. Bu hafta sonu kendi arazim içerisindede olsa bir kaç atış yapayım diye aldım tüfeği elime.
Bazen yağmurlu bazende açık geçen hava şartları altında elde tüfek gezmek oldukça zevkli bir uğraşı oldu bu haftalık. Sonuç olarak ıslanmak var ve ıslak ıslak ne kadar yürünebileceğide malum.
Uçana kaçana derken sürekli olarak boş atış yapmış olsakta baştanda dediğim gibi maceralı bir hafta sonu oldu benim için.
Askerlik hatırası gibi resim çektirmeden avcılık yaptığımız nasıl belli olacak değil mi?
Sadece kış mevsiminde üzerinde aktığı toprağın ancak suya doymuş oldugu zamanlarda akmaya başlayan bahçemizin sınırlarınıda belirleyen deremiz canlanmış. Bu dereyi sulu haliyle görmek kurak geçen bu kadar zamandan sonra oldukca heyecan vericiydi.
Dip not olarak arıcılıkla ilgili hiç bir şey yapmadık mı tabiki yaptık: Balsızlıktan dolayı öldüğünü tespit ettiğim oldukça zayıf bir kovanımın son duasını okumak oldu. Elimde o kadar yarım ballı çerçeve stok vaziyette dururken balsızlıktan dolayı kovan söndürmek hiçte iyi gelmedi bana.
Geçtiğimiz günlerde aşırı soğuk giden havalar nedeniyle kovan kapağı açmak ve duruma müdehale etmek malesef mümkün değildi. Bütün bunları halen geride bırakamadıgım acemiliğime veriyorum. Başarmadan yılmadan yola devam, sonunda zaman içinde edineceğim tecrübelerle bu tür olumsuzluklar yerini daha olumlu adımlara bırakacaktır.