Hayat Şarkısı'ndan birkaç haftadır uzakta kalmıştım. Bu hafta izlemediğim bu eksik bolumleri izleyip açığı kapatayım dedim ama izlerken sıkıldım, bir saatten öte yol alamadım. Sebebi ne ya da neler, diye düşününce aklıma gelenler şöyle:
Öncelikle dizi benim için başlardaki komedisini kaybetti. Önceleri yan hikayelerde hafif dram mevcuttu, ama merkezde küçük Hülya'nın sınır tanımaz egosunun ve kendi gücüne safça inancının şaşırtıcı, absürd komikliği ile, mimikleri ve hınzır laf sokmalarıyla Bayram Cevher'in bulunduğu sahnelere ağır komedi lezzeti getiren bir tat vardı. Fakat zamanla dram arttı ve komediyi dövmeye başladı.
Mahir "şeef" deyişleri, konuşması, tavırlarıyla ne kadar canayakın olursa olsun Hülya ile birleşip Filiz'e yaptıkları çok kötü. Kerim başından beri pasif bir karakter. İdealleri var ama bedel ödeyesi yok. Sanırım bu onu pasif kılıyor. Aksiyon almıyor, rahatına düşkün, gelen topa vuruyor.
Melek ve Hüseyin'in aşkı, Hülya ve Kerim'in aşkından daha güçlü geliyor bana. Fakat onların da dramı bitmiyor. Zeynep karakterinin hırsı, manevraları da diziye dinanizm katıyor ama Hülyanın sadece kurnaz değil şanslı olmasına yeniliyor. Hülya'nın böyle şanslı olması işin inandırıcılığını da azaltıyor. Şimdi Cem niye Hülya'yı Zeynep'e karşı korusun ki şu Cihangir'deki ev mevzusunda. Niye Hülya'ya gerçeği anlatsın ki? Cem Hülya'ya değer mi veriyor ki?
İşte öyle böyle derken, o mutlu mesut Cevher ailesi ve peşinde de dizi, dramda dağıldı sanki.
Diziyle ilgili bir başka sorunum da Hülya karakterinin gerçek halini bir türlü göremiyoruz gibi hissetmek.