Otizm; bir hastalık değil yetersizliktir. TDK bunu içe yöneliklik olarak tanımlamış: Eksik bir tanım. Diğer sözlükler otizmi (spektrum bozukluğu), “ Bir bireyin, beyin gelişiminde başkalarını nasıl algıladığını ve onlarla nasıl sosyalleştiğini etkileyen ve bu sebeple de sosyal etkileşim ve iletişimde sorunlara neden olan tıbbi bir durumdur; ilk 3 yaşta başlayan ve hayat boyu devam eden, kişinin etrafıyla sözel ve sözel olmayan şeklinde ifade edebileceğimiz gelişimsel bir bozukluktur.” şeklinde tanımlamış: Eksik bir tanım. Bir otizmliyi, içsel yolculuğunu bilmeden tanımlamaya kalkışan biz insanlar! Otizme atfettiğimiz tüm anlamlar otizmin içini dolduramazken dışı, otizmlileri yakacak.
Cho-won otizmle tanıştığında henüz çok küçüktü. Otizmin ne demek olduğunu bilmiyordu. Sorun değildi. Çünkü çevresindeki “normal” insanlar da bilmiyordu ne demek olduğunu. Her birey bir “engelli” adayıdır lakin otizm bir engel değildir. Bunu da bilmiyordu Cho- won’un çevresindeki insanlar, insanlık…
İnsanların otizm hakkında bildiği pek az şey vardı. Hatta “otizm”i ilk defa duyanlar bile olabilir. O yüzden aldırma sen Cho-won. Markette çalan müzikle dans mı etmek istiyorsun? Dans et. Canın balık mı çekti? Son kalan balığı da kendin için çek al. Dışlayacaklar seni; hor gören gözlerle bakacaklar. Olsun. Seni farklı kılan aslında normal olan şeyleri yapıyor olabilmen. Bunun keyfini çıkar.
Zebralar… En çok sevdiğin hayvan. İnsanların doğasını bilmediğin ve aralarına karışamadığın için kendini hayvanlar aleminde buldun ve o alemle gerçek alemi birbirine karıştırıverdin. Zebra desenli çanta takan kadının peşinden gitmen, insanlar aleminde ya uzun bacak sevdiğin manasına gelir ya da hırsız olduğun… Zebra desenli etek giyen kadını zebraya benzetip ona dokunman seni insanlar aleminde tacizci yapar. Ama senin aleminde zebraya, en sevdiğin hayvana, ilk dokunuştur. Senin onlardan farklı olduğunu görürler ama seni tartaklamaya devam ederler. Çünkü insanlar peşin hükümlüdür Cho-won. Kimse bilmez senin iç dünyanı. Bilmek de istemez. Etiketlenmiştir toplumda bu tür davranışlar. Sen de uzun bacak ve çanta peşinden gittiğin için seni de etiketlediler. Seni anlamaya çalışmazlar. Dinlemeyi, hissetmeyi bilmeyen bir alemde seni anlamaya çalışmalarını beklemek uçuk bir mevzu! Aslında davranışların onlara benzemediğini açıkça gösteriyor. Senin de kendileri gibi olmanı istiyorlar Cho-won. Belki de tüm öfkeleri bunadır. Kendilerine benzemediğin içindir. Onlara benzeme Cho-won. Sen hep saf ve temiz kal.
Otizmlisin diye en sevdiğin ya da sevmediğin şeylerin ayrımını yapamıyorsun sanacaklar ve kendileri karar verecek neyi sevip neyi sevmediğine. Neyi yapmak isteyip istemediğine. Otizmlisin diye duyguların yok sanıyorlar, hissetmiyorsun, düşünmüyorsun, yorulmuyorsun sanıyorlar. Senin yerine hissedecekler, düşünecekler, yorulacaklar ama senin bundan haberin olmayacak. Çoğu zaman buna bir anlam veremeyeceksin. Nereye çekerlerse oraya gideceksin. Kazandığın zaman ödüllendirileceksin, kaybettiğin zaman cezalandırılacaksın. “ Kazanmam lazım elimden bırakmamaları için.” deyip onlara ayak uyduracaksın. İnsanlara ayak uydurmak çok zor Cho-won. Ama sen varolabilmek adına sana zor gelen şeyleri yapacaksın. Bununla övünecekler kendi başarılarıymış gibi. Sahi başarı senin için neydi?
Otizm bir hastalık değildir, yetersizlik de değildir. Herkesin yapabildiği ve yapamadığı şeyler vardır. Senin de yapabildiğin ve yapamadığın şeyler var. Sevdiğin şeyler uğruna çoğu insana göre canla başla çalıştığın doğru. Hafızan, bilgileri kaydetme ve gerektiğinde kelimesi kelimesine kullanma açısından oldukça güçlü. Bunlar mı seni “insanlar aleminde “bir engelli, hasta veyahut yetersiz yapıyor? “YET”mek… Gerekli bilgi ve yeteneği olan, kifayetli, ehliyetli; eksiği olmayan, yetecek kadar olan; gereken istenen niteliği olan; verimli olan… Sende bunlar fazlasıyla vücuda gelmişken nasıl olur da yetersiz olursun sorarım!
Çoğu şeyi öğrenebilirsin. Gerekli yeterlilik ve zekan var Cho-won. Ama hissetmek öğrenilmez, yaşanır. Önce yürümeyi öğrendin sonra ise koşmayı. Ve sonra hep koştun, hayat boyu koştun. Önce annen istediği için koştun. Sonra antrenörün istediği için, daha sonra hayat istediği için… Annenin, antrenörün, hayatın senden istedikleri bittiğinde durup düşünme fırsatın oldu. Bu sana annenin, antrenörünün “hayatı”ın verdiği ilk fırsattı belki de. Koşmanın, senin için varolabilmenin özünü oluşturduğunu anladığın an daha fazla koştun. Nefesin tükenene, bacaklarının feri kalmayana kadar koştun, koştun, koştun.
Veeee durdun. Nihayetinde kendin istediğin için, insanlar aleminde “ varolabilme öykünü” yazdığın için durdun ve koccaman GÜLÜMSEDİN. Sevdiğin şeyleri, her ne pahasına olursa olsun en iyi şekilde yapabildiğin ve kendine içten gülümseyi YAŞATTIĞIN için gülümse Cho-won. Çünkü gülümseme, hayata attığın en anlamlı imzadır.