Tesekkür güzel yürekli dost böyle güzel kelimelere layik gördügün için.
Eh biraz egomuz tavan yapti bu güzel sözlerle. “Ama bir dost bunu söyler de bos vermek olur mu bize yakisir mi?” dedik aldik kalemi elimize. Birçok yasamlarimda oldugu gibi bu yasamda da bize isigi ile yol göstermis en büyük dosta kelam ettik.
CAN YOLDASIM – CAN DOSTUM
Seninle dergâh bahçelerinde yürümedik mi?
Seninle insanlara bilgiyi, bildirmedik mi?
Seninle dünya yollarini birlikte gitmedik mi?
Sen, beni tanimasan da
Ben, seni tanirim
Can yoldasim, can dostum Mevlana’m…
Gün geldi sen yürüdün,
Ben senin izini sürerim.
An geldi sen büyüdün,
Ben seni gönülden izlerim.
Daima isiginin yolunu gözlerim,
Sen, beni bilmesen de
Ben, seni bilirim.
Can yoldasim
Can dostum Mevlana’m…
Hep üzerindeydi YARATAN’IN isigi
Sen HAKKA yürüdükçe oldun gönüller asigi
Yolumu bulmak için oldum isiginin düskünü
Sen, beni hatirlamasan da
Ben, seni hatirlarim.
Can yoldasim
Can dostum Mevlana’m…
Gönül feryatlarimi duydun sonunda
Rüyamda sag yanini bosaltip
Beni oturttun yanina
Dostlarla sohbet ettik o gece
Ruhum gidasini aldi o muhtesem ziyafette
YARATANA dönüsümde isigim oldun sen
Yoluma ÖZÜN ile iz biraktin sen
Sohbetinle aldim ÖZ anahtarimi elime
Sen, beni duymasan da
Ben, seni duyarim
Ben, seni bilirim
Ben, seni hatirlarim
Can yoldasim,
Can dostum MEVLANA’M…
D.T