Rus Kilisesi, Rusya'daki otokrasinin sosyal çimentouydu. Ancak, kilise gibi güçlü bir yapı bile 1905 Devrimi'nden etkilenmedi ve kilisede bir modernleşme programı isteyen bazıları vardı. Bu öncelikle seminerlerde ve dini akademilerde bulundu. Değişime duyulan ihtiyacı gören Rusya dini akademisyenleriydi. Böyle bir inanç nadiren cemaat düzeyinde bulunmuştur.
Kilisenin hiyerarşisi bölündü. St Petersburg'un ruhani liderleri yarı reformcu, Kiev ve Moskova'daki eşdeğer organlar da reaktör olarak görülüyordu. Aralık 1904'te Witte, St Petersburg'daki kiliseye, kilisenin gitmesi gereken yönle ilgili görüşlerini açıklamalarını sağlayan kişileri davet etti. Bunun bir sonucu olarak, Witte, II. Nicholas'a, bir kamuoyu tartışmasında sorunların ortaya çıkabilmesi için bir din adamları meclisinin (Sobor) çağrılması çağrısını yaptı. Witte ayrıca, kilise seviyesindeki din adamlarının düzenli bir maaş alması gerektiğini ve cemaat sahiplerinin rahiplerini seçmelerine izin verilmesi gerektiğini ve cemaatin çalıştırılmasında bazılarının söylenmesi gerektiğini önerdi. Witte ayrıca kilise okullarında öğretilen konuların genişletilmesini önerdi. Kilise okulları hala Ptolemy tarafından belirtildiği gibi Aristo ve Coğrafya tarafından belirtildiği gibi evren hakkındaki görüşlerini öğretiyordu.
Kutsal Sinod'un Tedarikçisi Pobedonestsev, onlara gerek olmadığına inandığı için bu değişikliklere karşı çıktı. Witte, Nicholas'ı Sobor öncesi bir konferansa katılmaya ikna etmeyi başardığında (Nicholas, bir kilisenin meclis tarafından yönetileceğini düşündüğü için henüz bir Sobor'a uygun değildi), istifa etti ve Rusların hâkimiyetine son verdi 1881'den 1906'ya kadar kilise. Pobedonestsev, Ruslaştırmanın destekçisi olmuştu - bu yüzden kaybı Nicholas için oldukça belirgindi.
1906'da Sobor öncesi konferans toplandı. Buna 10 piskopos ve 25 teoloji profesörü katıldı. Şimdiki din adamlarından hiçbir temsilci yoktu. Yeni Kutsal Sinod Procurator'ı Prens Obolenski, davayı başlattı. Proburator olarak aydınlanmış bir seçim olduğunu ve Sobor öncesi bir Sobor'un bir bütün olarak kilisenin yönetici organı olması gerektiğini önermesini isteyen Obolenski olduğunu kanıtladı. Obolenski, Procurator'ın işlemlerin sadece bir gözlemcisi olması gerektiği fikrini bile destekledi.
Gelecekteki Sobor, bir piskopos tarafından seçilen bir halk listesinden bir piskopos tarafından seçilen her bir piskopostan bir rahip ve bir rahipten oluşacaktı. Sadece piskoposlar bir Sobor'da oy kullanma hakkına sahip olacaklardı. Piskoposların kendileri, St Petersburg, Kiev, Moskova vb. 'De bulunan metropolinatlarda yapılacak olan meclisler tarafından seçilecekler. Obolenski, metropolin sayısını 4'ten 7'ye çıkarmayı planlıyordu. Sobor ve Kutsal Sinod'un. Kutsal Sinod, kilise ile hükümet arasındaki ana irtibat olarak kaldı.
Aslında, bir Sobor asla çağrılmadı ve reformlar için planlananlar asla tam anlamıyla gerçekleşmedi. 1912'de, Sobor öncesi bir başka planlandı. Bu asla gerçekleşmedi. 1913'te, Romanov'un iktidara gelmesinin 300. yıldönümünde, Sobor'un duyurulacağı kutlamaların bir parçası olması bekleniyordu. Asla olmadı.
Duma, yeni Procurator'a bu konuda 1913 ve 1914'te soru sordu. 1911'de atanan Sabler kaçınılmaz ve kesin olmayan cevaplar verdi. Sabler, diyotlarda reform yapılmasının gerekli olduğunu itiraf etti, ancak Duma'ya nasıl devam edeceğini bilmediğini söyledi.
Dini akademilerdeki müfredat hemen hemen aynı kaldı. 1909'da, Kutsal Sinod, dini akademilerdeki öğrencilerin sadece% 10'unun rahibe olmayan ailelerden gelebileceği yönündeki kararı ortadan kaldırdı. Bu daha fazla acemi çekememiştir.
Kilise reformu ile ilgili birçok şey konuşulsa da, kiliseyi daha iyi hale getirecek herhangi bir gerçek reform taahhüdünde bulunmadığı açıktı.
1905 Devrimi'nin hemen ardından, Kutsal Sinod, piskoposların ve rahiplerin çardan barış ve itaat istemelerini istedi. Bu, Kutsal Sinodu bir tarafa ya da diğerine bağlayan bir çağrı değildi. Bu sadece barış için bir çağrı oldu. 1905 Ekim'inde, Büyükşehir Vladimir halkını devrimcileri ezmeye çağırdığında, resmen Kutsal Sinod tarafından azarlandı. Yaroslavllı başrahip Arseni, 1906'da halkı arasında Yahudi aleyhtarlığı nedeniyle sürgüne gönderildi. Ayrıca liberal Yaroslavl Piskoposu, Yakob'a “kokulu bir Yahudi kokusu” dediği söylenirdi.
Bununla birlikte, bu tür örnekler nadirdir. Peter Stolypin iktidara geldiğinde, Kutsal Sinod'un politikaları hükümetle aynı çizgide kaldı; bu da Ruslaştırmaya tam destek verecek. Yakob, Yaroslavl'ın 800 mil doğusunda bulunan Simbirsk'e gönderildi. Başka liberal piskoposlar da Rusya'daki uzak yerlere gönderildi - sorun çıkmayacak kadar uzakta. Volhynia'daki Pochavskaya'daki manastır, 'Listok' adlı anti-Semitik gazetesiyle ünlü oldu. 1907 Ağustos'unda Kutsal Sinod, Rusya halkının Ortodoks Kilisesi kurallarına uyması gerektiğini belirtti.
Hükümetin baskısı ile kilisenin hiyerarşisi, statükoyu desteklemek için uymak zorunda kaldı. Önerilen Obolenski reformları geçmişte kaldı. Kutsal Sinod, 1881 ve 1906 yılları arasında Pobedonestsev'de olduğu gibi geri döndü - Ruslaştırmanın ve hükümetin sıkı bir destekçisi.
Alt din adamlarının bu konuda ne hissettiğine dair çok az kanıt var. Kilise içerisindeki pozisyonları yüksek otoritelere bağlıydı. Yukarıda olanlar liberal olabileceğinden endişe ettilerse, Avrupa Rusya'sından uzak bir bölgeye kaldırılabilirdiniz. Böyle bir tehdit genellikle rahipleri uymaya ikna etmek için yeterliydi. Bununla birlikte, kırsal kesimde reform çağrısının eğitimli erkekler tarafından yürütülmesi gerekiyordu - ve yalnızca bölge rahipleri bu tanıma uyuyordu. Bu nedenle, Kutsal Sinod'un istediği şekilde hareket etmeyen liberal rahiplerin olduğu, ancak ulaşım ve iletişimin zayıf olduğu bu kadar geniş bir ülkede polise zor olmaları muhtemel görünüyor.
Kanıtların çoğu, Rus Kilisesi hiyerarşisinin çok geniş kapsamlı değişiklikler yapma arzusunda olmadığına ve Obolenski'nin önerilen reformlarının asla uygulanamayacakları konusunda tam olarak önerilenden başka bir şey olmadığına işaret ediyor. İronik olarak, bu görünen muhafazakârlık arasında, bütün Ruslara Ortodoks Kilisesi'nden ayrılma ve başka bir kiliseye ceza veya medeni haklar kaybı olmadan katılma hakkı veren 1905 Kararnamesi vardı.