HOPPALA Dünyaya gözünü açalı beş altı ay olmuş bir bebeği görünce ne yaparsınız? Hangi dediğinizi anlar diye düşünür de ne söylersiniz ya da ilk önce hangi hareketi yapmak geçer içinizden?
Hani şu bilindik “ce eee”oyunu var ya benim hemen onu yapasım gelir nedense. Meğer bu kadim bir gelenek hatta evrensel karşılığı olan bir hareketmiş. Bir varım bir yokum, ölüm gibi bir şeyim, demekmiş. Gördüğün anlık olan bu suretime aldanma, ben aslında yok olmaya mecbur olan bir varlığım demenin bebekçesiymiş.Zihne, o kadarcıkken bile alttan alta ölüm fikrini aşılamak içinmiş.
Eminim, nicelerimiz yüzümüzü ellerimizle kapatıp açarak yaptığımız bu basit hareketin sebebinin bu olduğunu bilmiyordur. Hiç şaşmam.Niye şaşırayım ki.Neyin aslını astarını araştırarak yapıyoruz ki sanki! Ama dertlendiğim şey bu da değil hatta yüreğimi ağzıma getiren olayın yanında bunun lafı bile olmaz!
Geçen gün çarşı meydanında iki üç metre ilerimde, adamın biri güya sevmek için daha ağzı süt kokan, altı zıbınlı bir bebeği alıp başladı havada atıp tutmaya. Çocuk hâliyle neye uğradığını şaşırdığı için havaya atıldığında önce nefesi kesilecekmiş gibi oldu, havada gayet şaşkındı ve gözbebekleri de yuvalarından fırlamışçasına büyüdü.Bebek ağlamaya ya da herhangi bir tepki göstermeye fırsat bile bulamadan adam şovunu tekrarladı.Bu kadarcık sevme(?) adamı kesmemiş olacak ki üst üste aynı şeyi yaptı da yaptı.
Demin kucaktan metrelerce yukarı atılan o bebek de tekrar tutulana dek ses çıkarmadı ama tutulunca da patlattı kahkayı. Tekrar, tekrar yapmaya devam etti adam.Ne kendisine karışan vardı ne de kızan.Bundan güç aldığı için de durmadan devam etti.Aklınca yaptığını sevimli göstermek için bir de yaptığına isim hatta ritim bulmuş, ağzı kulaklarında”hoppacığğğııık”demez mi! Hoppacık mı?Benim aklım çıktı.Yapılan eylemi yorumlayıp itiraz edecek hâli yok garibiminçünkü daha bebek. Gülüyor sadece.
Aklıma bir kurt düştü, acaba bu oyunun da bir dayanağı var da biz bilmiyor olabilir miyiz?Bu oyun da hep yukarı atılarak düşme endişesi yaşamayalım ve şartsız şüphesiz güvenli kolların bizi tutacağından her daim emin olalım diye bulunmuş olabilir mi?Olur mu olur.Buna da bebeklikten alışmış olabilir miyiz? Bu nasıl büyük bir vaattir böyle! Boyunu aşan vaatler de kibir değil midir?”Seni tutarım, sen bırak kendini bana.” demenin kibirden farkı ne? Ya tutamazsa?
Bir mühendislik harikası olan Babil’in Asma Bahçeleri’nin içindeki doksan metrelik kulelerin de en yükseklere kurulma hevesi böyle başlamamış mıydı? Tanrı’ya ulaşmak için çok yükseklere bina yapmaya çalışmak da kibirden sayılmaz mı? Ne doksanı!Yüz, iki yüz metrelik temeli çürük binaları allayıp pullayarak inşa edip içlerine insan yerleştirmenin ve herkesi yükseklerden izleyebilme ayrıcalığını pazarlamanın bir bebeği havaya fırlatıp tutamama ihtimalinden ne farkı var ki?
Bazı kurnazların gökleri delen binalara afili isimler verip medeniyet diye kakalamaları ve kendilerine asma bahçeler dikmeye kalkmaları kibrin dik alası değil de ne!
Yukarılara atılınca kaygı ve korkunun bizi çepeçevre sarması gerekirken buna aldırış etmemeyi bize birileri öğretmiş olabilir mi?Yoksa bu kadar çok kafa üstü çakılan koca koca bebeklerin yere düştükten sonra bile gevrek gevrek gülmelerinin başka bir izahı olmalı?
Var mıdır acaba bunun da bilimsel bir açıklaması? Neden etraf, havaya fırlatılmasına ve yere çakılıp düşmesine rağmen “Acımadı ki acımadı ki!”diye gülen insanlarla dolu?Komikliğin de mi tanımı değişti yoksa birileri bize hoppalayı da oyun diye mi yutturdu?