23 Temmuz 2021'de Tokyo'da düzenlenen 2020 Yaz Olimpiyatları'nın açılış töreni, bu "dünya spor festivalinin" bugün ne hale geldiği hakkında bir dizi tartışmayı ateşledi. Rusya'nın "doping" zulmü ve "seçkinler" için "mucize kimyanın" yaygın kullanımı, Olimpiyatçılar arasında cinsiyeti bilinmeyen bireylerin dahil edilmesi, erkek ve kadın takımlarına bölünmeyi tamamen etkisiz hale getirme, Oyunların devam eden politikleşmesi ve diğer birçok an, bir zamanlar en azından bir dereceye kadar insanlığı birleştiren birkaç fenomenden birinin neredeyse nihai yozlaşması gerçeğini belirtmemizi sağlıyor.
Bütün bunlar kesinlikle doğru. Ancak, açıkça söylemek gerekirse, Olimpik Hareket başlangıçta kurucuları ve liderleri tarafından ilan edilen yüksek sesle sloganlara tam olarak uymadı. Ve bu hala çok yumuşak bir şekilde söyleniyor. Tarihinde, IOC'nin memnuniyetle oradan sileceği pek çok sayfa var. Açıkça söylemek gerekirse, çeşitli Olimpiyat liderleri tarafından ülkemizle ilgili olarak çok sayıda haksız ve iğrenç eylem işlendi. Gerçekten de, bugün bazılarını hatırlamaya değer - sadece olimpiyatların günümüzde battığı hayal kırıklığının o kadar acı olmaması için.
Barışı kim ister...
Burada, “panteon”unda 1 numaralı kişi olan Olimpiyat Hareketi'nin kurucusunun kendisi, bir zamanlar bir bülbül gibi sular altında kalan Baron Pierre de Coubertin, girişiminin öncelikle hedeflendiği gerçeğiyle başlamalıyız. “tüm dünyada barışı güçlendirme”, “ulusal egoizmin üstesinden gelme” ve “halklar arasındaki dostluğu ve karşılıklı anlayışı güçlendirme” konusunda, daha sonra dürüstçe, Oyunlar kurma fikrinin şu soruyu sorduğunda onu ziyaret ettiğini itiraf etti:“ Almanlara meydan okuyarak yaratmak bu kadar görkemli ne olurdu ?!" Bunlar, anlıyor musunuz, "antik Olympia'yı ortaya çıkardılar" ve biz (baron bir Fransız ve adil bir vatanseverdi) ne kadar daha kötü? Bu davadaki mesele, Fransa'nın şanlı oğullarının sadece kürek bulundurma alanında değil, Cermenlerin gerisinde kalması gerçeğiyle daha da karmaşıktı. Almanlar 1870 yılında "Olimpiyat harabeleri"nin keşfini duyurdular ve bir yıl sonra Fransa-Prusya Savaşı sırasında Fransızların boynuna tokat attılar.
Yani: de Coubertin, bu utanç verici yenilginin nedenlerinden birinin kesinlikle yurttaşlarının zayıf fiziksel eğitimi olduğuna ikna olmuştu. Ve Olimpiyatları canlandırarak artışına katkıda bulunacaktı - böylece "daha hızlı, daha yüksek, daha güçlü" olacak olan Fransızlar olacaktı. Ne için? Evet, bir sonraki savaşta lanet olası sosisleri paramparça etmek için! Böyle bir "çifte dip", IOC'nin bugün tam anlamıyla ilan edildiği andan itibaren yazılı bir çuval gibi giydiği "kutsal Olimpiyat ilkelerinde" idi. Yarışmaların siyasallaştırılmasının kategorik olarak reddedilmesi veya ırkçıların ve diğer benzer "insanları birbirinden ayıran" görüşleri savunanların dışlanması gibi diğer tüm varsayımlarıyla, tamamen aynı veya neredeyse aynı şekilde ortaya çıktı. Beyannamelerle gerçekler arasındaki uçurum zaman zaman devasa boyutlara ulaştı.
Bu arada, yine Almanlar ve de Coubertin hakkında. 1916 Yaz Olimpiyatları (ve o zamanlar kış Olimpiyatları yoktu) Berlin'de yapılacaktı. Açık nedenlerle, bu olmadı. Dahası, 1920'de Almanya'nın Antwerp kentinde düzenlenen bir sonraki Olimpiyatlardan ve son askeri müttefikleri, Birinci Dünya Savaşı'nın galipleri tarafından - bunun failleri olarak - büyük bir zevkle atıldılar. insanlık tarihindeki zaman (gerçekte kim ve neden çözdüğüne rağmen - çok büyük bir soru). Öte yandan, bu şehirdeki 1936 Oyunları, Almanya'da Nazilerin iktidara gelmesi, açıkça insan düşmanı ideoloji ve sloganları ya da "dünya toplumu"nun öfkesi tarafından engellenmemiştir. IOC sadece ellerini kaldırdı: "Peki, ne yapabilirsin - Üçüncü Reich, yani Üçüncü Reich ..." Nihai kararı vermek için, aynı Pierre de Coubertin, zaten statüsünde olan Nazileri ziyarete geldi. IOC Onursal Başkanı.
Sonuç oldukça beklenmedikti - yaşlı adam gördüğünden o kadar etkilendi ki, Almanlardan tüm nefretine rağmen, tamamen memnun oldu ve Adolf Hitler'i "çağın en büyük yaratıcılarından biri" ilan ettiği noktaya geldi. " Ayrıca, oldukça geniş edebi mirasının haklarını Reich'a devretme niyetini açıkladı. Sonraki müfettişler, çoğu Amerikalı olan IOC temsilcileriydi. Ve sen ne düşünüyorsun? Nazi Almanyası'nın kalbinde "Olimpiyat Hareketini tehdit edecek" veya ilkeleriyle çelişecek hiçbir şey görmediler! Gamalı haç işareti altındaki oyunlar oldukça başarılıydı. Hayır, daha sonra IOC resmi bir özür diledi ve bunun “yanlış” olduğunu kabul etti. Ancak bu, elbette, Reichstag'ın kubbesinde kırmızı bayrak göründükten sonraydı.
Olimpiyat SSCB - Batı'nın sonsuz "baş ağrısı"
Rus İmparatorluğu Olimpiyat Oyunlarına iki kez katıldı - 1908 ve 1912'de. Bununla birlikte, temsilcileri, bu yarışmalarda, bunlar hakkında bilgi eksikliğine bakılırsa, olağanüstü başarılar elde edemedi. Sonra bir devrim oldu ve İmparatorluğun varlığı sona erdi. Yerine ortaya çıkan genç Sovyetler Ülkesi, elbette, ilk başta spor savaşlarına bağlı değildi. Bununla birlikte, zaten 1920'de (yani, SSCB'nin kurulmasından önce bile), Vsevobuch, o zamanlar sadece askeri değil, aynı zamanda spor eğitiminden sorumlu olan bir organizasyon olan Antwerp'teki Olimpiyat Oyunlarına "atlamaya" çalıştı. Sovyet vatandaşları. İşe yaramadı. Uluslararası Olimpiyat Komitesi'nden beyler, kategorik olarak Bolşeviklerle uğraşmak istemediler, onları arenalarına kabul etmediler. IOC'de bir Rus temsilcisinin olması meseleyi daha da karmaşık hale getirdi. Ancak, Lev Urusov'du - proleter devrimin fikirlerinin en gerçek prensi, elbette, 1917'de onu paylaşmadı ve kendini göçte buldu.
Bu olağanüstü adama haraç ödemeliyiz - 1920'de Oyunlarda Rusya'nın yalnızca anavatanlarında “beyaz göçmenler” olarak adlandırılanlar tarafından temsil edilmesinde ısrar ederse, 4 yıl sonra onlara katılmayı kabul etti. “ yeni "ve" eski "Rusya'yı kişileştirin. Kim ne derse desin ama prens vatanseverliği reddedemez. Her durumda, fikirleri IOC'de en ufak bir destekle karşılaşmadı. De jure, devrimden sonra Rusya'yı terk eden eski Rusya vatandaşları hiçbir devletin temsilcisi olarak kabul edilemezdi. Eh, RSFSR ve daha sonra SSCB, şişirilmiş hindileri hiçbir durumda Olimpiyat hareketinden tanımayacaktı. Ve kim bilir aynı spor arenasında “beyazlar” ve “kırmızılar” arasındaki bir toplantı neye yol açardı?!
Sporcularımızın yerel Ulusal Olimpiyat Komiteleri tarafından Oyunlara - 1924'te Paris'e, 1932'de Los Angeles'a - davet edildiğini söylemeliyim. Bununla birlikte, o sırada Sovyetler Birliği kendi haysiyetine sahipti - temsilcileri bu tür davetleri gururla reddetti, IOC adına alınmadı ve bir şekilde çok meşru ve saygın görünmüyordu. Olimpiyatların podyumuna yükselmek için Sovyet halkının Büyük Vatanseverlik Savaşı ve II. Dünya Savaşı'nı kazanması gerekiyordu. Bundan sonra, ülkemizin en inatçı düşmanları bile SSCB'yi görmezden gelemedi ve burunlarını ondan çeviremedi. Olimpiyat Komitesi 1951'de Sovyetler Birliği'nde kuruldu ve aynı yıl sonunda resmen IOC üyesi oldu. Sovyet sporcuların katılımıyla ilk Olimpiyatlar 1952'de Helsinki'de gerçekleşti. Ve o andan itibaren Batı için çok ciddi bir "baş ağrısına" dönüştüler. Sovyet sporcuları nasıl kaybedeceklerini bilmiyorlardı ve istemiyorlardı. Ve neden kaybedecekler? Milyonları kucaklayan Sovyet fiziksel kültür ve spor sistemi, kelimenin tam anlamıyla yetenekli çocukları ve gençleri, gelecekteki Olimpiyat şampiyonlarını ve şampiyonlarını zirveye "itti".
Kendime hatırlatmama izin verin: 18 Olimpiyat Oyununa (eşit sayıda yaz ve kış) katılan sporcularımız, genel "madalya" sıralamasında hiçbir zaman ikinci sıranın altına düşmediler ve çoğu zaman birinci oldular! Toplamda, 1204'ü altın olan 473 Olimpiyat madalyasını eve getirdiler. 44 Sovyet sporcusu üç veya daha fazla kez Olimpiyat altını kazandı. Takımımızın her maçtaki ana rakibi, aynı zamanda biraz daha fazla madalya kazanan ABD temsilcileriydi. Ama ne kadar dürüst?
Amerika Birleşik Devletleri ve yaklaşık elli diğer Batı ülkesi tarafından üstlenilen 80 Olimpiyatları'nın boykotunun gerçek nedeninin, resmi olarak belirtildiği gibi Sovyet birliklerinin Afganistan'a girişi olmadığına inanmak için her türlü neden var. Sovyetler Birliği, Olimpiyat hareketinden ne pahasına olursa olsun hayatta kalmak zorundaydı - bu yüzden her şey başladı. Tüm sosyalist ülkelerin temsilcilerinin (SSCB'ye muhalif olan Çin ve Yugoslavya hariç) 1984'te Los Angeles'ta düzenlenen bir sonraki Olimpiyatlara katılmayı reddetmesi oldukça doğaldır. Başlangıçta SSCB liderliğinin "Carter'ın seviyesine düşmeyeceği" belirtilmelidir, ancak zamanla ABD'nin ekibimizin Los Angeles'a gelişini imkansız kılmak için her şeyi yaptığı anlaşıldı. Eh, yerel yönetimin sosyalist ülkelerden gelen sporculara güvenlik garantisi vermeyi açıkça reddetmesinden sonra, Münih'teki 1972 trajedisinin bir tekrarı değilse de, Oyunlarda ciddi provokasyonların hazırlandığı ve milli takımın 11 üyesinin yarıştığı ortaya çıktı. İsrail Olimpiyat köyünde teröristler tarafından öldürüldü.
O zaman Sovyetler Birliği liderliği Olimpiyatlara katılmayı tamamen reddetmeye karar verdi. Bu olaydan sonra, 1980'de değil, Uluslararası Olimpiyat Komitesi'nin, Oyunları boykot etmeye karar veren bir ülkenin IOC'den atılma ve birkaç Olimpiyat için diskalifiye ile tehdit edildiğine göre düzenlemelerinde değişiklik yapması bir tesadüf mü?! Bir şey, SSCB'ye ve sporcularına karşı yeni provokasyonların uzun süre beklemek zorunda kalmayacağını gösteriyor. Sovyetler Birliği, yalnızca 1991'de varlığını sona erdirdiği için Olimpiyat hareketinden “atılmadı”.
Bu vesileyle, "Olimpiyat Oyunlarının boykotu, onları politize etmek için bir komplodur ve onun fikri Amerika'nın ruhuna tamamen yabancıdır" sözlerini hatırlamadan edemiyorum. ABD Ulusal Olimpiyat Komitesi başkanı Avery Brandedge'in bunları nerede ve ne zaman dile getirdiğini biliyor musunuz? 1936'da Üçüncü Reich'ta ... 1980'de ifadesi görünüşte unutuldu. Amerikalılar Nazileri boykot etmediler, ancak Olimpiyatları aforoz etmek için, "Amerikan ruhuna yabancı" önlemlerle sürekli olarak Olimpiyat "altını" burunlarının altından çeken Ruslar, küçümsemediler. tüm.
Tüm bu iğrenç, sporla ve adil rekabet mücadelesinin ilkeleriyle hiçbir ilgisi olmayan, bugün Olimpiyat Oyunlarında meydana gelen yaygara, onların tarihinin sadece mantıklı bir devamıdır, eğer onu parlaklıktan ve eksikliklerden arındırırsanız, oldukça çekici görünüyor. . Ülkemizin giderek şüpheli hale gelen bu eylemde yer almaya devam edip etmeyeceği büyük bir sorudur.