Bir zamanlar, uzun zaman önce, LA Weekly’nin Sunset Bulvarı’ndaki artık kapalı olan ofislerinde, Thomas Beller adında genç, havalı bir yazarın profilini çıkarmakla görevlendirilmiştim. Yıl 2000 idi.
İşler pek iyi gitmedi.
Beller, ilk romanı “The Sleep-Over Artist” için ulusal bir kitap turundaydı. Bunu bilmiyordum ama kişisel olarak zor bir dönemden geçiyordu. Bunu bilmiyordu ama ben şahsen zor bir dönemden geçiyordum – boşanmaya doğru gidiyordum. Franklin Bulvarı’ndaki Hollywood Hills Coffee Shop’ta yaklaşan Hollywood tabelasının altında (sonunda – daha fazlası için) buluştuk.
O kadar uzun zaman önceydi ki henüz bir cep telefonum yoktu. Beller röportajımıza hemen gelmedi ve ben, ilk büyük profillerimden biri üzerinde çalışan acemi bir gazeteci olarak, kitabı kucağımda, bir buçuk saat bir kabinde oturdum.
Neden olduğu hakkında hiçbir fikrim yok ama beklerken kafama takılan şarkıyı da hatırlıyorum, o zamanki kocamın benim için bir CD’ye yazdığı eskilerin bir karışımına dahil ettiği eski bir Bangles kulak kurdu: “Manik Pazartesi ”
Beller, iş sesli mesajımda bana art arda “Neredeyse geldi” mesajları bıraktı, ben de onu her seferinde kırpılmış sesli mesajını aldığım bir ankesörlü telefondan (duvardaki parlak kordonlu şey) döndürdüm.
İşler oradan güneye gitti.
Yerli New York’lu nihayet geldiğinde, o kadar da iyi değildi. Bunu buradan okuyabilirsiniz, çünkü kızlık soyadımla yayınlanan hikayenin özü buydu.
Bütün bunları neden tekrar ediyorum? Çünkü Beller geçen hafta – 23 yıl sonra – özür dilemek için bana ulaştı.
Beller, Tulane Üniversitesi’nde yaratıcı yazarlık direktörüdür. Akademik biyografisi, çalışmalarının türleri kapsarken “ilişkilerin dinamikleri” ve “zamanın doğası ve etkisi” ile bağlantılı olduğunu söylüyor. Bu yüzden, onun yirmi yıl gecikmiş özrünü tuhaf ama garip bir şekilde uygun buldum. Neredeyse şiirsel.
Zamanından bahsetmiyorum bile. Beller, 2022’nin “Lost In The Game: A Book About Basketball” tanıtımını yapmak için bu hafta şehirde olacak. Beşinci kitabı kısmen anı, kısmen gazetecilik ve sporun kısmen deneme niteliğinde keşfi. Özrü, bir tanıdığı olan Times meslektaşıma bir e-posta aracılığıyla geldi ve yazdığım ve açıklamak istediğini söylediği makaleye bağlantı verdi.
Tanıştığımızda yakın arkadaşı Robert Bingham’ın ani ölümünden sonra mücadele ettiğini söyledi. Bingham, Beller’in 1990’da Daniel Pinchbeck ile birlikte kurduğu ve artık feshedilmiş olan Open City Magazine’in yayıncısıydı.
O da hala Gallagher kardeşlerin etkisini hissediyordu, dedi. Beller, Oasis grubundan Noel ve Liam Gallagher kardeşlerle vakit geçirmişti. birkaç yıl önce, Spin dergisi için 1997’de unutulmaz bir kapak hikayesi yazarken. Profil karşılaşmamın tersine çevrilmiş bir habercisi olarak, mega-rock yıldızları Beller’a her türlü şeyi vermişlerdi. genç gazeteci, ciddiyetle hikayeyi aktarmaya çalışırken tavrı. Ama konudan sapıyorum.
Beller’ın e-postasına… şaşırdım. Ben… biraz duygulandım. Ve ben… temkinliydim. Beller’ın özrünün ne kadarı kitap etkinliğinin tanıtımı için bir oyundu? Nakit sıkıntısı çeken yayıncılığın bu günlerinde DIY tanıtımı konusunda proaktif olduğu için hiçbir yazarı suçlamasam da, bunu geçmişe dönük bir özür olarak paketlemek şüpheli geldi.
“Eğer böyle bir minnettarlık eylemiyle ilgilenmiyorsa – Genel hoşgörüsü ve soğukkanlılığı için teşekkür etmek istiyorum,” diye yazdı Beller özür e-postasında. Sonra: “Belki sanat sayfasında okumadan veya kitaptan bahsedebilir?”
Önemi yok. Beller’ın kitabını aldım. Basketbol hakkında neredeyse hiçbir şey bilmiyorum ama kurgusal olmayan anlatıyı seviyorum. Uzun zaman önce yaptığımız tek görüşmeden onun hakkında bildiğimi sandığım şey, Beller’ın hem kendi üzerine düşünen hem de keskin bir şekilde gözlemci, içten ve yüce gönüllü olduğu yazıda ortaya çıkmadı.
Her çevirdiğim sayfada kendimi ona karşı yumuşarken buldum.
“Oyunda Kaybolmak” aydınlatıcı ve beklenmedik şekilde dokunaklı hem profesyonel basketbol hem de basketbol dünyasını dolaşan makalelerden oluşan bir koleksiyon. alma oyunları. Beller, ortaokuldan üniversiteye kadar takımlarda basketbol oynadı ve sporu bir gazeteci olarak haber yaptı. Bu konuda samimi bir şekilde yazıyor ama aynı zamanda babasının 9 yaşındayken ölümüne ve ardından mahkemede baba figürleri arayışına da değiniyor. Ve kendisi basketbolun zevklerini yeni keşfeden yaklaşık 9 yaşında bir oğlunun babası olmayı ele alıyor.
Beller, Manhattan’daki, Paradise Valley, Mont.’daki, Phnom Penh’deki bir otoparktaki kortları ve unutulmaz maçlardan dramatik anları anlatıyor. Kitabın en önemli noktası, Beller’in sahayı sayısız karakteri tasvir etmek için bir tuval olarak kullanmasıdır: efsanevi NBA oyuncuları; gece yarısı civarında bir takside trafik ışığında tek başına ritmik bir şekilde çemberler atarken gördüğü bir adam; takma adları ve oyun tarzları dışında çok az şey bildikleri için, pikap oyunlarında asfalt yamalarında on yıllar boyunca bir araya geldiği ve bağlantı kurduğu birçok oyuncu. Birdie ve Puppet ve Tweety ve Red gibi adamlar.
Kitapta Beller, basketbol toplarının tekrar tekrar çemberlerden ıslık çalmasını bir tür “sürekli hareket şelalesi” olarak tanımlıyor – tek bir oyun boyunca ve aynı zamanda hafızada akıyor. Anlattım: E-postası bir anılar şelalesini serbest bırakmıştı. Temasa geçtiğinden beri, eş merkezli on yılların nostaljik bir kara deliğine düştüm.
Tuhaf bir şekilde, Beller’ın özür dilediği hafta, LA Times Kitap Festivali’nde Bangles solisti Susanna Hoffs ile sahnede röportaj yapmıştım ve ardından “Manic Monday”in çağdaş, akustik bir versiyonunu seslendirmişti. On yıllardır bu şarkıyı nadiren duymuştum. Festivalde 80’lerin hit parçasının 2023 versiyonunu dinlemek beni Beller’e ve 2000 yılına geri götürdü.
Her şeyden çok, Beller’ın e-postası beni melankolik yapmıştı.
O unutulmaz öğleden sonranın çoğu artık gitmişti. LA Weekly – en azından olduğu gibi etkili kültürel ağır siklet – artık değildi. Tanıştığımız Hollywood Hills Coffee Shop artık değildi. Açık Şehir kapanmıştı. Oasis dağılmıştı. Evliliğim uzak bir anıydı. Uzun zaman önce, Beller’inkinden farklı olarak, kurgusal olmayan edebi eserler yazmaya başlayan genç yaratıcı benliğim şekil değiştirmişti. Yazımı yeniden okurken, iç sesimin kireçlenmiş halini zar zor tanıdım.
Bir şeylerin zamanla değişmesi ve kaybolması gerçeğinde özellikle şaşırtıcı bir şey yok. Ancak Beller’ın e-postası ve onlarca yıllık hikayemin bağlantısı, aynı anda birçok şeyi geri getirdi.
Beller’in en başta neden röportajımızı ortaya çıkardığını merak etmiştim. Neden şimdi özür diliyorsun? Bu yüzden uzandım ve telefonla sohbet ettik. Birkaç yıl önce ortaya çıkmasına rağmen, onun da nostaljiden muzdarip olduğu ortaya çıktı. 2017’nin sonlarında, LA Weekly yazı işleri personelinin yaklaşık %70’ini işten çıkardığında Beller, gazetenin kendi deyimiyle “ölüm nöbeti” hakkında daha fazla bilgi için Google’da arama yaptı. Röportajımızı ortaya çıkardı.
Beller, “İkimiz için de çok utanmış ve üzgün hissettim,” dedi. “Aman Tanrım gibiydim. Arsız olmak bir şeydir, ama bu çok kaba. İşte yazdığınız bir şeyi önemseyen bu hoş genç kadın buna yanıt verdi. Kendine daha fazla zarar verebilir misin?
LA Weekly’yi rehber olarak kullanarak geçtiği bir şehre bu haftaki ziyaretini planlamanın, küçülen alternatif medya ve yeniden okuduğu röportajımız hakkında düşüncelere yol açtığını söylüyor. Bu, kendi yaratıcı gidişatı hakkında düşünceler uyandırdı – onu, kurgusal olmayana dönmeden önceki kurgu yazarıyla temasa geçirdi.
“Ve senden özür dilemem gerektiğini hissedecek kadar çok şey biliyordum,” diyor. “Yapmam gereken bir ayak işi olduğunu. Doğru yap.”
Tamamen kişisel bir gündem olmadan mıydı? Beller, bunun “niyetin saflığı sorunlarına” indiğini söylüyor.
“Bu, Open City ile kafamda çokça dalgalanıyordu. Bir edebiyat dergisi yayınlıyorsanız, her ikisi de. Kültür için bu harika şeyi yapıyorsunuz ve kelimenin tam anlamıyla yazarlara patronluk taslıyorsunuz – onlara yardım ediyor ve gerçekten cömert davranıyorsunuz. Ve kendin için bir isim yapıyorsun.
Aynı şeyin e-postası için de geçerli olduğunu kabul ediyor.
“Hem kendi çıkarını düşünen bir unsur var hem de bu çok sevimli cömert unsur var. Ve ben bu tür şeylerin insanlarda bir arada var olduğunu kabul etmekten yanayım.”
Zamanla buharlaşan diğer şey? kin. Bu parçayı bitirdikten çok sonra bile Beller’in basketbol kitabına dalmış halde kaldım. Gerçekten iyi olan herhangi bir kitapta olduğu gibi, okuyucu, yazarla yakın bir bağ kurar ve bu edebi sesi ayak işlerinde, arabada, markete taşır. Bu parçayı hurdaya ayırmayı düşündüm; Her geçen denemesinde, Beller’i yakın bir arkadaş olarak daha çok düşündüm.
Telefon görüşmemizden sonra, Beller’ı – bir arkadaş olarak değilse de dost canlısı bir çağdaş olarak düşündüm.
Onun gerçekte kim olduğu ya da 2000 yılında gerçekte kim olduğu hakkında hiçbir fikrim yok. Ama kesin olan bir şey var: O harika bir yazar.
Beller, 11 Mayıs saat 18:30’da Diesel’de Cathleen Schine ile “Lost in the Game”i tartışacak.
Özrüne gelince: Kabul ediyorum.