ERCAN TOPAÇ-OZAN YILDIRIM
Huriye Aslan...1938 Dersim Harekatı sırasında subaylar tarafından evlatlık olarak alınıp götürülen yüzlerce çocuktan sadece biri. O dönemde Samsun'a götürülen Aslan, 1942 yılında hemşehrileri tarafından bulunuyor. Sonrasında amcası ve halasıyla buluşturuluyor. Tüm ailesini harekatta yitiren Aslan, kimsesiz olarak büyüyor. Pülümür İlçesi Salördek Köyü'nden sürgüne gönderilen eşiyle tanışarak evlenen Huriye Aslan, ilk kez 1947 yılında Dersim sürgünlerinin memleketlerine dönmesine izin veren yasayla geriye dönebilmiş.
İstanbul'da Hakk'a yürüyen Aslan, Pülümür İlçesi Salördek Köyü'nde düzenlenen cenaze erkanının ardından çok sevdiği topraklarda sonsuzluğa uğurlandı.
Cenaze erkanına Aslan'ın çocukları ve sevenlerinin yanı sıra CHP Milletvekili Polat Şaroğlu, Maltepe Belediye Başkanı Ali Kılıç, Pülümür Belediye Başkanı Müslüm Tosun, İl Genel Meclis Başkanı Hüseyin Arslan, siyasi parti ve sivil toplum örgütü temsilcileri ile çok sayıda yurttaş katıldı.
Annesinin hayatı boyunca çok çile çektiğini ancak sonunda özlediği topraklarla buluştuğunu söyleyen oğlu Prof. Dr. Şükrü Aslan, "Bugün aile dostlarımız, annemin dostları; sevenleri buraya geldiler. İstanbul Ataşehir Pir Sultan Abdal Cemevi'nde yaptığımız cenaze erkanına geldiler. Yüzlerce insan geldi. Hepsine ayrı ayrı teşekkür ediyorum" dedi.
Annesinin cenaze erkanına gösterilen ilginin toplumsal meselelere dönük ilgiyle bağlantılı olduğunu ifade eden Aslan, "Çünkü annem farkında olmadan Türkiye'deki siyasi hayatın bazı karanlık noktalarını anlamamıza ışık tuttu. Kayıp çocuklar meselesi aynı zamanda böyle bir mesele. O yüzden aslında bu ilginin böyle bir boyutu olduğunu görebiliyorum ve anlayabiliyorum. Annem, belki kendi topraklarına kavuştu ama topraklarına ailesine kavuşamayan kim bilir kaç tane Dersimli kız çocuğu var. Bazen tarihten söz ediyor gibi konuşuyorum ama bunlar hala güncel. Bu yüzden bu vesileyle hem kendi geçmişimize hem de toplumumuzun bugünkü durumuna dair de düşünme fırsatı sağlıyor. Biz yurttaşlar olarak tabi düşünüyoruz bir daha böyle şeyler olmasın diye de temenni ediyoruz. Mücadelesini de veriyoruz. Tabi bu devam edecek. Galiba bunun kamusallaşması lazım. Yani Türkiye'nin hem yakın geçmişinden hem güncel durumdan bu gibi vesilelere yol açan şiddet ve gerilimden uzak durması, ona dair bir adım atarak yüzleşmesi lazım. Şu gördüğünüz topraklarda hikayeleri çok dinlemişim, 1938'de sadece 20 bin insan öldürülmüş. Üzerinden bin yıl geçse de unutulacak bir olay değil. Unutun deseniz de unutacağımız bir şey değil. O nedenle bu durumla yüzleşmekten başka bir çare yok. Annemin ölümü, annemin yaşadığı hikaye; umuyorum ki yüzleşme için bir pencere açsın, bir yol olsun. Bu hikayeyi düşündüğümüzde kendi hikayemize dair daha gerçekçi bir şeyler söylememize bir imkan vesile olsun. Annem de bunu çok isterdi. Annemle defalarca konuşmuş, konuşmalarını kaydetmiş biri olarak söylüyorum, onun da tüm arzusu buydu. Ne zaman televizyon izlerken bir ölüm, bir öldürme haberi görse içi parçalanırdı. Bu hikayelerin gündemden çıkması lazım. Eminim ki taziyemize gelen tüm dostlarımızın da arzusu budur. Böyle olması lazım" diye konuştu.