Bad Boy'lar o kadar 'bad' mi?
Hollywood sineması, 1990’lardan başlayarak, özellikle ‘marka’ haline gelmiş yapımcı Jerry Bruckheimer önderliğinde gösterişli, tempolu ve ihtişamlı aksiyon filmleri hatta serileri üretmeye başladı. Kuşkusuz daha önce de bu türde birçok film izledik, ancak Bruckheimer yapımları teknik açıdan başarılı genç yönetmenleri ön plana taşımak, ona destek verecek güçlü yıldızları kadrosunda barındırmak ve seyircilerin gönlünü okşayacak kadar bir estetik beceri göstermek gibi misyonları taşıyordu.
Bu sinemasal ‘dalga’ içerisinde ‘Bad Boys’ 1995 yılında Michael Bay’in komutasında dikkat çeken bir giriş yaptı. Karakter olarak çok farklı olan iki siyah polis, aralarında beklenmedik bir kimya tutturup azılı mafya gruplarının adeta ‘kökünü kazıyorlardı!’. Bu ikilinin maceraları 2003 yılındaki ikinci bölümde daha büyük ölçekte, daha şiddetli ancak mizahi yönünden taviz vermeden, yine yönetmen Bay önderliğinde devam etti ve sonrasında ciddi bir ara verdi. Tam 17 sene sonra gelen ‘Bad Boys 3’ artık üstleri küllenmeye başlamış bir kahraman ikilisini, aradan geçen uzun zamanın ‘farkında’ olarak tekrar sunan ve onları tekrar bir heyecan, mücadele ve sürat fırtınası içinde hatırlatan gösterişli, ‘saf’ bir aksiyon filmi. Geri dönüşünü kendi içinde bir temele oturtan, vaatlerini yerini getiren ancak çok da yeni bir şey sunmayan, önceden ‘dizayn edilmiş’ bir yapım…
Mike Lowery ve Marcus Burnett artık neredeyse 25 yıldır beraber çalışan narkotik bölümünde, başarılı iki polis müfettişidir. Geçen zaman içinde Marcus daha sabit bir yaşam ve aile kurmuş, hatta emekli olmayı düşünmektedir. Onun ayrılmaz ortağı Mike aynı hızlı, hareketli ve çılgın hayatına devam etmektedir. Bir süredir yattığı hapishaneden kaçan uyuşturucu karteli başı Isabel ve oğlu Armando, onları zamanında yakalayan polislere savaş açınca, Mike ve Marcus tekrar bir ekip olmaya karar verip, amansız bir mücadeleye başlarlar…
DURULAN ‘ÇILGIN’ KAHRAMANLAR
Bu sefer yönetmenlik koltuğuna iki genç Belçikalı ismin oturduğu ‘Bad Boys 3’ önce, ‘Cehennem Silahı’ veya ‘Die Hard’ serisi gibi benzerlerinde de olduğu gibi, seyircilere özlediği kahraman(lar)ı bıraktığı yerde bulmayacaklarını, onların da ‘yaş almış’ olacaklarını ve zamanı durduramayacak olduklarını gösteriyor. Mike ve Marcus arasındaki eskiden beri bildiğimiz karakter farklılığı dışında bir de ‘hayata bakış’ farklılığı olayın içine katılıyor. Marcus zamana ayak uydurmuş gibi bir tavır tutunmuşken, Mike zamanı ‘durdurmuş’ gibi davranıyor.
Tekrar ‘Cehennem Silahı’ örneğine dönecek olursak, hatırlanacağı üzere Martin Riggs (Mel Gibson) serinin başında Roger Murtaugh’un tam zıttı, çok cesur (hatta biraz intihara meyilliydi!), başarılı ama aynı zamanda da disiplinsiz, çılgınca ve sadece içgüdülerine dayanarak davranan bir polis memuruydu. Seri ilerledikçe karakter duruldu, hayata gerçekten tutunmaya başladı ama artık ‘yaşlanmaya’ başladığını anlaması ve daha ‘sabit’ bir hayata geçmesi dördüncü bölüme kadar sürdü.
‘Bad Boy 3’ filminde de Marcus’a nazaran her zaman daha karizmatik, daha yakışıklı, daha kuvvetli, daha cesur gibi gözüken Mike, geçen yılları hiç takmıyormuş gibi aynı şevk ve hızla işini yapmaya devam etmek istiyor. Ancak yakın çevresinde, sanki bunu bu hızda isteyen sadece kendisiymiş gibi görünüyor…
BİZ GETTO’DAN ÇIKTIK!
‘Bad Boys’ serisini her ne kadar saf aksiyon filmi sınıfına soksak da, iki ana karakterin de Afro-Amerikan olması, çok dile getirilmese de biraz ‘sıra dışı’ bir durumdur ve bu, ara sıra karakterler tarafından kullanılır. Bu durum tabii ki senaryoda çok büyük değişikler getirmez ancak burada da, başta olduğu gibi Marcus ve Mike’ın Miami sahilinde araba sürerken etraflarındaki ‘beyaz’ insanları hafiften ‘tiye’ almaları, sanki seyircilere kahramanların ‘farklılığını’ unutturmama çabası taşıyor. Ancak filmin senaryosu tabii ki bunun üzerine kurulu değil…
Mike karakterini Marcus karakterinden ayıran bir özellikle de sadece daha cesur veya başarılı olması değil aynı zamanda her zaman da ‘şık’ olmasıdır. Bu filmde de Marcus daha normal ve spor giyinirken, Mike hep şatafatlı ama zevk sahibi, jilet gibi, iddialı takılarla güçlendirilmiş ve bir sivil polisten çok ‘getto’dan çıkıp yükselmiş bir suçluyu andıran kıyafetlerle boy gösteriyor. Bu durum bir taraftan da Mike’ın daha rahat suçluların arasına girmesini, kolay kolay fark edilmemesini sağlıyor. Sonuçta Mike ofiste çalışıp ara sıra sokağa inen bir polis müfettişi değil, sokakta çalışan, sokakta yaşayan, sokağın katmanlarında büyümüş ve sanki bu sokağın en alt katmanlarından çıkıp yükselmiş bir ‘adalet savaşçısı’ izlenimi veriyor.
KÖTÜ ADAM VE DENGE NOKTASI
‘Bad Boys’ gibi filmlerin bizce en önemli noktalarından biri de kahramanlarımızın karşısına dikilen ‘kötü adam’ karakteridir. Bu karakterin ‘saf’ kötü olması rahatsız etmez, diğer tür filmlerde aradığımız ‘gri’ yönler ve insani boyut burada zorunlu değildir. Ancak yine de etkileyici ve özellikleri olan bir ‘kötü’ bekleriz. Bizce ‘Bad Boys 1’deki Fouchet (Tcheky Karyo) ve özellikle ikinci bölümdeki ‘Johnny Tapia (Jordi Molla) karakterleri bu görevi layığıyla yerine getirmişlerdi. Bu filmde ise Isabel ve oğlu Armando başta biraz zayıf ve seleflerinin yerini aratacak karakterler gibi dursa da, sonrasında neden bunların seçildiğini ve hikayeye nasıl bir katkı sağladıklarını anlıyoruz. (sürprizleri bozmamak için detaya girmeyeceğiz)
Filmin asıl hedeflerinden olan aksiyon dozu yine yerli yerinde duruyor. Silahla çarpışmalar, yumruk yumruğa dövüş sahneleri ve heyecanlı araba takip sekansları göz doldurucu bir şekilde beyaz perdede yerini alıyor. Sadece bu türün olmazsa olmazı araba takiplerinden birini film başlar başlamaz koymak biraz baş döndürücü bir giriş yapmamıza neden oluyor. Bu kadar hareket ve sürat içerisinde yine de iki baş kahraman, hikayenin çatlaklarından başlarını çıkarıp karakterlerine bir mizahi, ve insani yön katmayı başarıyorlar.
‘Bad Boys 3’ her şeyden önce bizce son derece dürüst bir film. Vaat ettiklerini yerine getirdiği gibi başarılı bir devam (tam 17 sene sonra!) filminin nasıl yapılabileceğini de gösteriyor. Aksiyon filmine meraklı sinemaseverlere müjdeyi verelim: Bad Boy’lar döndü!
Yönetmenler: Bilall Fallah, Adil Er Arbi
Oyuncular: Will Smith, Martin Lawrence, Joe Pantaliano, Paola Nunez, Jacob Scipio, Kate Del Castillo, Alexander Ludwig, Vanessa Hudgens, Charles Melton…
Ülke: ABD
1976 yılında Paris'te doğdu. 1994 yılında İzmir Özel Saint-Joseph Lisesinden mezun oldu. 1996-2000 yılları arasında Strasbourg Sosyal Bilimler Fakültesinde (USHS) Tarih ve Edebiyat bölümlerinde okudu. Ardından 2000 yılında İstanbul'a geri dönüp 2004 yılında Bilgi Üniversitesi Sinema/ Televizyon bölümünden mezun oldu. 2004 yılından itibaren çeşitli uzun ve kısa metrajlı sinema filmlerinde ve Belgesel filmlerde yardımcı yönetmen olarak görev aldı. Semih Kaplanoglu'nun 'Süt' adındaki sinema filminin ekibinde yer aldı. Son birkaç yıldır Yunan yönetmen Angelos Abazoğlu ile birlikte, Arte kanalı için Belgesel filmler üzerinde çalışmaya devam ediyor . Yaklaşık iki senedir Gazeteduvar'da sinema filmleri üzerine eleştiriler yazıyor .
YAZARIN DİĞER YAZILARI
Korona virüsü salgını nedeniyle evlerimizde olduğumuz bu günler için ufak bir liste hazırladık. Tabii ki bu kadar kısıtlı bir listede mutlaka unuttuğumuz yapımlar olacaktır. Listede son yıllarda vizyona çıkan filmler ağırlıkta olsa da bazı eski yapımlara da yer verdik.
Ona her bölümde, özel silahlarla güçlendirilmiş lüks bir spor araba verilir. Bu araba markaları zaman içerisinde değişiklik gösterse Bond’un ‘öz’ markası tartışmasız Aston Martin’dir. Bu lüks arabalar sadece Bond’un ‘klas’ duruşunu ve etkileyici ‘imajını’ tamamlamaz, aynı zamanda başkahramanın hedonist, snob, hafif arsız, biraz çocuksu yanını da güçlendirir.
‘Bloodshot’, biçim ve görsel açıdan tempolu, genelde başarılı kadrajlarla resmedilmiş, soğuk bir ortamda, çok orijinal olmamakla beraber yine de dikkati ayakta tutan bir ‘rehine kurtarma’ operasyonu sekansı ile açılıyor. Daha sonra senaryo yine beklenildiği üzere bu ‘karakterin’ iki hayatı olduğuna, soğukkanlı ve profesyonel bir asker kadar şefkatli ve dikkatli bir koca olduğuna da işaret ediyor
Filmin oyunculuk açısından ciddi yükünü taşıyan Will Ferrell ve Julia-Louis-Dreyfus aralarında iyi bir kimya oluşturmuşlar. Beyaz perdeye çok güzel bir şekilde yansıyan bir ortak çalışma içerisindeler. Bu ikilinin dışında Miranda Otto da patavatsız ve ‘erkek delisi’ biraz dengesiz otel müdürü rolünde hoş bir kompozisyon çiziyor.
Ele aldığımız filmler, zamanında sayısız örnek barındıran Western'in, göreceli olarak yakın bir zamandan yani 90’lı yıllardan başlayarak karşımıza gelen ve dikkat çeken ‘eklentileri’ daha doğrusu ‘yeni halkaları’… Yanlış anlamaların önüne geçmek için açıklayalım: Bu ‘eklenti’ sözünü ‘gereksiz devam’ veya türün ‘kalıntıları’ gibi yorumlamak yanlış olur çünkü bu örnekler esinlendiği filmler gibi bir ‘devrim’ yaratamasa da çoğu oldukça sağlam hatta bazıları ‘başyapıt’ sayılabilecek yapımlar…
Bizce bu ‘sürpriz’ kararın bir nedeni de, genelde altyazı okumayı pek sevmeyen Amerikalı sinemaseverlerin bu sefer yabancı bir filmi sadece ‘takdir etmesi’ değil ama aynı zamanda ‘sevmesiydi’.
Filmin oyuncuları, karakterlere gerçekten tam anlamıyla ‘inanmamızı’ sağlıyorlar. Filmin senaryosunun da sahibi Shia LaBeouf, adeta tanınmaz bir yüzle, sadece dev Hollywood prodüksiyonlarında gösterdiği oyunculuktan çok daha geniş bir paleti olduğunu kanıtlıyor.
Filmde dönem, sınırlı mekanlara rağmen gayet inandırıcı bir şekilde yansıtılıyor. Yönetmenin sık sık Jojo’nun bakışına geçmesi, hikayeye en baştan kapılmamızı sağlıyor. Filmin iç mekanlarındaki ‘sıkışmışlık’ ve dış mekanlardaki ‘sahte ferahlama’ seyirciye tam anlamıyla hissettiriliyor.
Evrenol’un denediği türe ve altına girdiği sorumluluğa ilişkin cesaretini kutlamamız gerekir. ‘Peri’ saf bir korku filmi değil ve hikaye çatısını, Hollywood sinemanın özellikle son 10-15 senedir sıkça başvurduğu ‘Kıyamet sonrası dünya’ ortamı ve bu ortamda savrulan karakterler üzerine kuruyor.
Filminin özenli bir tiyatro gösterisi gibi akmasında hiçbir problem görmeyen yönetmen Tom Hooper, kendi dokunuşunu hissettirecek hiçbir bölüm sunmuyor. Adeta yönetmen, filminin kontrolünü dans koreografına, dansçıların ve şarkıcıların performansına teslim etmiş gibi duruyor.
Hayatımızda ve hayatımızda önemli bir yer tutabilecek iş kariyerimizde kuşkusuz bazı durumlarda tercihler yapmamız ve kararlar vermemiz gerekir… Bu seçimlerin ne kadar yerinde olup olmadığı bazen zaman içerisinde belli olur bazen ise anında sonuç verirler…
‘Skandal’ bize gerçekten yaşanmış bir skandalı tekrar hatırlatan, onun nasıl bir dev medya grubunda da yaşandığını gözler önüne seren ve ‘Me too!’ reklamı yapmak yerine bu hareketin değişik katmanlarını gösteren başarılı bir yapım.
Sadece oynadığı filmler bile Anna Karina’nın unutulmaz bir isim olmasına yetiyordu, ancak sanatçı, kendisini birden içinde bulduğu ‘Nouvelle Vague’ akımının içinde dolaşan biri değil, bu akımın parçalarından biri görüyordu ve taşıdığı potansiyeli her sanat dalında göstermeye kararlıydı.
Kırmızıgül filmine gerçeklik ve inandırıcılık hissi katmak için hikayesini 1960’lardan 1970’lere kadar uzanan bir döneme koyuyor ve filmde zaman zaman o döneme damga vuran tarihsel olayları bize aktarıyor. Ancak yönetmen bunu hikayesine bir boyut katmak için mi yoksa filmdeki sanat yönetmenliği becerisini göstermek için mi kullanıyor pek kestiremiyoruz.
Addams Ailesi'ni gerçekten özlemiştik! Ve onlarla animasyon türünde de olsa bu kadar başarılı bir yapımla buluşmak bizce büyük bir keyif. Her yaştan sinemasever gerçekten zevkli bir buçuk saat geçirecek!
Oyuncu kadrosunda Patrick Wilson, Woody Harrelson, Luke Evans, Aaron Eckhart, Dennis Quaid gibi isimleri görmek seyirci olarak beklentimizi yükseğe çıkarıyor ancak neredeyse her biri minimum düzeyde kullanılmış ve sanki oyunculuk yeteneklerini sergileyebilmek için yeterli zamanları yokmuş gibi duruyor.
‘Parazit’ filminin sinemasal olduğu kadar ticari başarıyı da kazanması, tabii ki beraberinde bazı tehlikeleri de getiriyor. 11,8 milyon dolar gibi göreceli olarak mütevazı bütçeli bir filmin dünya çapında 75 milyondan fazla kâr getirmesi kaçınılmaz olarak Hollywood’un ilgisini çekecekti. Ses getiren Güney Kore filmlerinin Hollywood yapımcılarının iştahını kabarttığı ise yadsınamaz bir gerçek.
O dönemdeki Ford ile Ferrari kapışması filmin ateşleyici noktalarından birini oluşturuyor. Ferrari ile birleşme teklifine çok sert ret alan Ford, intikam almak istercesine daha üstün bir araba yaratma projesine girişiyor. Ancak burada sadece yarışmayı kazanma değil doğal olarak ‘Ford’ markası olarak yarışmayı kazanma isteği, iki ana karakterin kişisel hedeflerinin tamamen önünü tıkayan bir tavır oluyor.
Lumet'in son filmi ‘Before The Devil Knows You’re Dead’ yönetmenin eski ışıltılı günlerinin filmlerinin etkisini yaratmaktan uzaktı, Pakula’nın son filmi kariyerine hiç yakışmayan bir şekilde sonuçlandı, Pollack'ın son filmlerinde yönetmenin anlatımı ‘yumuşamaya’, ‘sıradanlaşmaya’ ve söyleyecek şeyleri ‘tükenmeye’ başlamıştı...
Niyeti iyi, karakterleri ilginç, hedeflenen kitlesi belli (özellikle genç seyirciler) ancak yönetmenliği sıradan, senaryosu kopuk ve ele aldığı karakterlere ya gereğinden fazla ya da gereğinden az yer veren sönük bir yapım ‘Merhaba Güzel Vatanım’…
Bu kadar bulanık bir filmde aklımıza takılan en önemli nokta, neden Jean Dujardin gibi bir oyuncunun bu rolü seçtiği oluyor. Artık sadece Fransız sinemasının değil, özellikle ‘Artist’ filmiyle kazandığı başarı ve Oscar’dan sonra dünya sinemasının da tanıdığı oyuncunun böyle bir filmde yer almasının başarısız sonuçlanmış bir rol merakından kaynaklanan bir kariyer hatası olduğunu düşünüyoruz. Sinema salonundan ağzımızda ekşi bir tatla, kafamız biraz bulanmış bir şekilde, heba edilmiş bir ilginç fikrin ve büyük bir oyunculuk yeteneğinin ufak hüznüyle ayrılıyoruz…
Festivalin belki de en parlak filmleri karşımıza festivalin son günlerinde çıktı. ‘Nuh Tepesi’nin birçok övgü aldığını ve kazandığı ödülleri duymuştuk ve diğer iki film ise neredeyse bir kalite garantisi kanıtı olan Dardenne Kardeşler ve Pedro Almadovar'dan geliyordu.
İster davet edilen sinema filmlerinin ekibinden kişiler ister film eleştirmenleri ve akademisyenler isterse de sinema tutkunu seyirciler olsun, Başka Sinema Ayvalık Film Festivali herkese kucak açan, insanları kaynaştırıcı, neredeyse her yaşa grubuna hitap eder şekilde gerçekleşti.
Genelde çekingen bir ana karakteri anlatan filmler, bu karakterin iç dünyasını seyirciye hissettirmek için ya onun hayal dünyasını resmetmeye ya da ufak sinyallerle onun nelere karşı özel bir merak ve tutku sahibi olduğunu göstermeye ihtiyaç duyarlar. ‘Saka Kuşu’nda yaşadığı trajediyle yakın olduğu tek kişiyi kaybeden Theo karakteri, bize bu ikinci yol tarzında tanıtılıyor.
‘Ad Astra’, finalindeki eksikliğe rağmen kaçırılmaması gereken, uzayı konu alan filmler arasında yeni bir ‘ufuk’ açan, en azından ayrı bir yere geçen, çok özel bir yönetmenlik ve oyunculuklar barındıran önemli bir film. Açıkça James Gray gibi bir isimden de daha aşağısını beklemezdik’!
Kız Kardeşler aslında sınırları belli bir mekanda (bir köy evi ve çevresi!) ‘sıkışmış’, hatta ‘hapsolmuş’ insanların hikayesini anlatırken, filmin can alıcı noktası, bu kişileri çevreleyen mekandan ziyade bu mekanın içerisinde birbirleriyle yüzleşen karakterler oluyor.
‘Kolej Havası’, bizim gibi Beşiktaş taraftarlarının özel bir tat alacağı ancak diğer sporseverlerin de keyif alabileceği bir yapım. Filmdeki ‘öncelikli’ ancak ‘gerçekçi’ tutum kuşkusuz diğer takım taraftarlarına da itici gelmeyecektir! Nihayetinde ‘Siyahla beyazı kimse ayıramaz ki!’
‘Slender Man’, bütün genç oyuncularının iyi niyetli gayretine rağmen, hiçbir şekilde etkilemeyen ve korkutmayan hatta bir süre sonra sıkan, türünün başarısız bir örneği. Ait olduğu ormandan hiç çıkmasaydı, herkes için daha iyi olurdu…
Renksiz Dünya ciddi bir yönetmenlik izi taşıyan, konusuna hakim ve politik bir yan taşırken de hikaye kalitesinden de ödün vermeyen bir film. Bizce bu tür filmlerde az rastlanan özellikler taşıyan ve izlenmeyi fazlasıyla hak eden bir yapım. Renksiz dünya kesinlikle renksiz bir film değil…
Ayin, uzun zamandır özel örnekler beklediğimiz korku filmleri arasında üst sıralara yerleşen, özgün bir tarzı olan çok başarılı bir korku filmi. Korku filmi demişken tabii ki asıl soruyu sorarak bitirmemiz gerekiyor: ‘Ayin filmi etkiliyor ve korkutuyor mu?’. Cevabımız ise ‘Evet... Hem de çok!’