Altı siyasî parti temsilcisinin Meclis’te “güçlendirilmiş parlamenter sistem” ortak paydasında mutâbakata vararak “yol haritası”nı hazırlayıp milletin takdirine sunma müzâkereleri kamuoyunda büyük ilgi uyandırırken, daha şimdiden muhalefete psikolojik üstünlük sağlamış.
“Kimin aday olacağı” girdabından çıkılarak, millete “demokratikleşme deklarasyonu” ile ortak cumhurbaşkanı adayının uzlaşılan programı hayata geçirme takvimi protokolüyle muhalefet ön almış.
Öncelikle kuvvetler ayrılığının ikamesi, “temsilde adâlet”, 12 Eylül’den kalma siyasi partiler ve seçim yasalarının demokratikleştirilmesi, Meclis’in yasama fonksiyonu ile yürütmeyi denetim işlevinin etkin kılınması, HSK yapısının düzeltilmesiyle yargının siyaset güdümünden çıkarılması temel esasları üzerinde tekmil edilecek “program”ın genel başkanlarca birlikte deklare edilmesi çok önemli.
Bundandır ki defalardır kamuoyuna vaad ettiği ve altı aydır bir mesâfe alınmayan “yargı reformu”nu unuttururken, “yolun sonu”nu gören siyasi iktidar, koltukta kalmak uğruna bir defa daha canhıraş “yeni anayasa” ve “seçim sistemi” nevzuhur uyduruk tartışmalarını tetikliyor…
SAHTE - SUNÎ GÜNDEM TEZGÂHI…
Vakıa şu ki muhalefetin “demokratik parlamenter sistem” hamlesinin millet nezdinde bulduğu yüzde 70’e varan geniş desteğe karşı “iktidar cephesi” tam bir panikte. Ekonomiden eğitime, sağlıktan tarıma çöküşün, dış politikada duvara toslamanın sorumlusu “tek kişilik yönetim”i ikamenin peşinde. Bu hedefle “yeni anayasa” göz boyamasını ortaya atıyor.
Gerçek şu ki “AKP-MHP bloku”, “demokratik bir anayasa”yı değil, bu perdede totaliter “sistem”i ayakta tutma ve iktidar koltuğunda kalma peşinde; siyasi rant projesine malzeme hazırlıyor. Bunun için yeniden “oyalama ve aldatma oyunu” kuruyor.
Ne var ki halen yüz binlerce kamu görevlisini KHK’lerle sorgusuz-sualsiz istihbarat ihbarları ve isnadlarla vazifelerinden ihrâç eden, on binlerce vatandaşın yargısız infazla yıllardır tutuklu kalmasına sebep olan, iktidara en ufak bir eleştiride bulunan, bir tweet atan vatandaşları derdest eden, Türkiye’yi AİHM’de düşünce ve ifade özgürlüğünden en fazla mahkûm olan ülkeler listesinde ilk sıraya sokan siyasi iktidarın bir “demokratik anayasa” yapacağına kimse inanmıyor.
Zira Türkiye’yi “demokrasi endeksi”nde “hibrit-melez demokrasiler” kategorisine indiren, düşünceyi ifadede, “dünya basın özgürlüğü”nde 180 ülke arasında 152. sıraya, Kosta Rika, Uruguay, Papua Yeni Gine’nin gerisine düşüren “tek kişilik yönetim”in demokratikleşme irâdesi bulunmuyor.
Bu bakımdan AİHM ve Anayasa Mahkemesi kararlarının uygulanmadığı, tepeden “tâlimat”la yargının bağımsızlığıyla tarafsızlığının berhava edildiği, milletvekillerinin dokunulmazlıklarının kaldırılıp içeriye atıldığı, seçilmiş belediye başkanlarının hiçbir yargı kararı olmadan görevden alınıp yerlerine yandaşların atandığı; yanlışları eleştiren gazetecilerin ve vatandaşların “cumhurbaşkanına hakaret”ten hapse atıldığı, savcılıklardaki soruşturmaların 160 bini aştığı vartada “yeni anayasa” lâfı da AKP-MHP’nin kotarmak istediği tamamen sahte-sunî bir gündem saptırma tezgâhı olarak sırıtıyor.
MAKSAT, “UCÛBE SİSTEM”İ TAHKİM
Aslında, yapılmak istenen, Bahçeli’nin daha önce “parlamenter sistemi toz ve tortularından temizleyip ‘yeni sisteme müzahir ve müstahak bir anayasa” ikrarıyla, yürütmenin yanısıra yasamayla yargıyı “tek kişi”nin güdümüne sokan “ucûbe sistem”e hilelerle bir “anayasa” uydurmak.
Keza “seçim sistemi”yle oynamak. Oysa “ittifak sistemi”nde MHP için kerhen getirilen “yüzde 7 seçim barajı” ile partilerin seçime girmelerine kongre şartının kaldırılmasının hiçbir hükmü kalmamış. AKP’nin “az oyla çok koltuk” kumpaslı “daraltılmış bölge” dayatmasına ise MHP yanaşmıyor. Ve siyasi rant hesaplı seçim sistemiyle oynama oyunu yine kadük kalıp iktidarın elinde patlıyor.
Kısacası “yeni anayasa”da maksat, Meclis’i meşgul ettirmek, halkı bir süre daha oyalamak, bir iki “makyaj değişiklik”le toplumda dalga dalga yükselen “sistem eleştirileri”ne karşı “yanlışların düzeltildiği” propagandasını yapmakla “tek kişilik otoriter yönetim”i tahkim ve idame ettirmek.
Çöken ekonomiyi, resmi rakamlarla yüzde 20’lere dayanan, gerçekte yüzde 44’ü aşan enflasyonu, pik yapan faizi ve dövizi, zam sağanağını, ayyuka çıkan yolsuzlukları, hırsızlıkları, rüşveti, kara para aklamasını, siyasetçe korunan uyuşturucu kaçakçılığı ve ticaretini karambola getirmek...
Ama boşuna.Artık ne yapsa dikiş tutmuyor, tutmayacak.