Hapishanedeki gazetecilerin hazırladığı Tutuklu Gazete’nin ikinci sayısı çıktı. İlk sayısı 2011 Ağustos’unda çıkan ve 100 binin üzerinde basılacağı söylenen Tutuklu Gazete’de cezaevinden 43, yeni tahliye olan 2 gazeteci ve iki konuk yazarın yazıları yayınlandı. 16 sayfalık gazete bayilerden bulunabiliyor.
Halkın haber alma ve gerçekleri öğrenme, basın ve ifade özgürlüğüne karşı yaygın tutuklamalarla saldırıya geçildiği bir dönemdeyiz. “Çalışan Gazeteciler Günü” vesilesiyle bir kez daha açıklanan rakamlara göre, Aralık 2010’da 39 gazetecinin tutuklu bulunduğu Türkiye, 2011 yılında yaptığı “atak” sayesinde 93 tutuklu gazeteci ile dünya birinciliğine “yükseldi”! Bu rakamın tutturulmasında, Kürt halkına ve basınına karşı “KCK operasyonu” başlığı altında sürdürülen saldırılar öncelikli bir rol oynuyor.
Böylesine geniş kapsamlı, bir yandan tutuklamalar, bir yandan da Ece Temelkuran örneğinde olduğu gibi işten çıkarmalar, Banu Güven örneğinde olduğu gibi ifade özgürlüğünü engelleme ve sansürle yürütülen bir saldırının gazeteci dili ve kalemiyle karşılanması da son derece meşru ve doğru elbette. Ne var ki, birçok durumda olduğu gibi bu kez de, geniş bir cephe oluşturmak ve “gazetecilik ortak paydasına sahip olmak” adına “sapla samanın birbirine karıştığı” bir durumla karşı karşıyayız…
Tutuklu Gazete yazar bileşiminden hangi gazetelerin eki olarak dağıtıldığına dek bu açıdan eksiksiz bir örnek sunuyor. Gazeteyi Aydınlık, Atılım, Birgün ve Evrensel gazeteleri ek olarak dağıtıyorlar. Kürt sorunu, darbe tezgahçılık ve altlıklığı nedeniyle Aydınlık’la başka koşul ve durumlarda bir araya gelmeyecek olan Atılım, Birgün ve Evrensel, bu örnekte “sapla samanı karıştırmakta” hiçbir beis görmemişler”!
İş yazar bileşimine geldiğinde ise durum daha da ağırlaşıyor. Tutuklu Gazete’de kelimenin tam anlamıyla herkes var: Misal, KCK operasyonlarında tutuklanan Ragıp Zarakolu, Ömer Çelik, Çağdaş Kaplan gibi isimler; demokrat kimliğini oda.tv duruşmasında Yalçın Küçük’e karşı sert tutumuyla da gösteren Ahmet Şık; devletin intikamcı politikasına kararlılıkla direnen Erol Zavar… Ama burada bitmiyor. Gazete’ye, yayıncılığı darbe tezgahçılığı için kullanan isimler de giriyor. Tuncay Özkan, Soner Yalçın, Hikmet Çiçek, Doğan Yurdakul, Mustafa Balbay’lar.
Neden? Medya tetikçisi, darbe tezgahçısı ile halkın haber alma hakkı için bedelleri karşılamayı göze alan gazetecilerin aynı kağıt sayfalarında ne işi var? 24 saat Cumhuriyet mitingi görüntüleri yayınlayan Tuncay Özkan gibi medya patronları ile gününü haber peşinde aç geçiren demokratik basın emekçisinin aynı kağıt sayfalarında ne işi var? Sapla saman neden karışıyor bir kez daha?
Yanıt basit: Operasyonların AKP döneminde, AKP eliyle ve onun emrindeki polis fütursuzluğu ile yürütülmüş olması. İşte bu gerçeklik bir ortak payda sayılabiliyor! Çanak tutulan -ve tarihsel koşulların trenini kaçırmış olduğu için gerçekleşemeyen- darbenin sadece AKP’yi hedefleyeceği şeklindeki sis bombası yerini bulmuş anlaşılan ki, işçi sınıfının, Kürt halkının, zaten son derece sınırlı olan demokratik özgürlükler alanının nasıl bir presten geçirileceği, KCK vd operasyonlarla tutuklanan basın emekçilerinin ve yayıncıların da bu prese pekala dahil olacakları, Tuncay Özkan, Hikmet Çiçek gibilerinin ise darbe koşullarının tadını çıkaracakları gözlerden silinip böylesi bir bileşke oluşturulabiliyor! Bu da yetmiyor; Tutuklu Gazetecilerle Dayanışma Platformu adına yazdığı yeni yıl yazısında Necati Abay, Yalçın Küçük’ün, Ulusal Kanal’cıların, oda.tv’cilerin de içlerinde bulunduğu listeye yeni yıl kartı gönderilmesi çağrısında bulunabiliyor.
Tutuklu Gazete, sapla saman karışmadan, darbe tezgahçılarına demokratik basın emekçileri ile aynı gazetede yazma itibarı kazandırmadan basılmalıydı ve dağıtılmalıydı. Bu bileşim, manşetinde kullandığı “Terörist değil gazeteciyiz” ifadesi ile birlikte Tutuklu Gazete’yi güçlendirmemiş, aksine toplam içeriğini ve çıtasını düşürmüştür!