Bir yaz günü bir kovan arı ve bir kraliçe arı bal aramak için kovanı terk etmiş. O çiçek senin bu çiçek benim derken akşam olmuş.
Kraliçe arı önde diğerleri arkada kovana doğru yola çıkmışlar. Kovandan içeri girince birde bakmışlar ki ballardan eser yok. Kralice arı sinirli bir şekilde nöbetçi arılara dönerek nerde benim ballarım sersem nöbetçiler demiş. Nöbetçiler yarı baygın gözleri sulu cevap vermeden öylece bakmışlar. Meğer arıların sahibi kovanı dumanlayıp biraz bal bırakıp bütün ballları almış. Kralice arı bütün arılara dönüp hepiniz cezalisiniz bütün sene hicbirimize bal yok demiş. Arılar koca seneyi yarı aç yarı tok geçirmiş. Seneye bizim balcı Refik kovana balı almaya gelmiş. Tam kovandan içeri dumanı verecek arılardan biri gelip elini sokmuş. Refik sınirli bir şekilde bir daha denemiş yine aynı bir daha yine aynı. En sonun da kovanın kapağını kaldırıp birde bakmış bir gram bal yok, arıların hepsi sere serpe yatıyor. Refik temelli kızmış vermiş küfürü vermiş ayarı. Ulan bütün yaz kahrinizi çek gece Gündüz etrafınızda dolaş derle topla gördüğümüz muameleye bak. Üstelik bir gram bal yok. İşçi arılardan biraz şişmanca olanı daha fazla dayanamamış seslenmiş ;
“Refik 1,2 kilo bal koyacaksan koy şuraya yok koymayacaksan kapağı kapa toptan grevdeyiz görmüyon mu lan dağ ayısı.
İBRAHİM AYKUT AKINCI