Başlangıçta, şu an Festival dönemi olması gerekiyordu, bu yüzden Ludwig o kadar heyecanlı olmalıydı ki, kendisi ve en iyi arkadaşları 9 ve 10 Numara, Delphine Izadra ve Lanian Sesor, tüm Festival alanını dolaşmaya karar verdiler.
O zaman sonunda kalabalığın içinde Delphine’i kaybederlerdi. Daha sonra kendilerinden yeni ayrıldığını düşündükleri Delphine’in aslında güçlü bir çete tarafından kaçırıldığını öğreneceklerdi. Ludwig bunu gardiyanlara bildirirdi, ancak onların Temple’da bekleme emirlerini tamamen göz ardı eder ve Lenian Sesor ile birlikte Delphine’i aramaya giderdi.
Ludwig bir süre sonra kötü adamları bulur ve arkadaşını kurtarmak için onlarla savaşırdı.
Ve bir şekilde, hepsini havaya uçuran ruhla dolu büyük bir darbe indirdi.
Son sırada yer alan Ludwig, Kraliyet Sınıfının bir parçası olmasına rağmen kendine o kadar güvenmiyordu. Ancak, bu başlangıç kısmı, Temple’da biraz çalıştıktan sonra, sıradan insanlardan tamamen farklı, kıyaslanamayacak kadar güçlü olduğunu göstermesi gerekiyordu. Aslında, Ludwig’in harika bir fiziksel yeteneği vardı, bu yüzden oldukça atletik ve güçlüydü.
Bir Temple öğrencisinin kaçırılması hâlâ bir felaket demekti ama bu beklenmedik gelişmeyi Ludwig’in gerçekten güçlü olduğunu göstermek için yazdım.
Her neyse, yarattığım o aptalca gelişmelerden birinin eylemlerim yüzünden ortadan kaybolmasının oldukça şanslı olduğunu düşündüm.
Delphine’in bu korkunç deneyimi yaşamasını gerçekten istemiyordum. Elbette Delphine zaten Ludwig’e oldukça yakındı ama bu olay onların daha da yakınlaşmasını sağladı.
Her neyse.
Bu oldukça tuhaf bir deneyimdi.
Delphine’in gerçekten kaçırılmak üzere olduğundan haberi yoktu ve farklı bir tuhaf olay yüzünden bundan kurtulduğunu da bilmiyordu.
Sadece bazı iblislerin İmparatorluk Başkenti’ne büyük bir terör saldırısına neden olmasından korkuyordu.
Küçümsemek istemedim ama onu kurtaran aslında ben değil miydim? Ancak, bunu bilen tek kişi bendim. Oldukça ince bir duyguydu.
Her neyse, Temple kasvetli bir atmosfere boğulmuştu çünkü o büyük olay Başkent’te olmuştu. Dışarıdaki manzara daha da içler acısı olurdu. İmparatorun muhtemelen fazlasıyla öfkeli olduğu da gün gibi açıktı.
* * *
“Bu, İblislerin tamamen yok edilmediği anlamına geliyor.”
“Daha da güçlü bir İblis Kral bir yerlerde saklanıyor olabilir mi? Savaş sırasında böyle bir şey hiç olmadı.”
Sonraki sabah.
Çocuklar en çılgın hayal gücüne sahip olanlarla yarışıyorlardı.
Onlar sadece çocuktu, ancak yetişkinler için bunun başka sonuçları vardı. İblis Diyarını tamamen yok etmedikleri açıktı ve bu düzeyde bir terörizm Başkenti büyük bir kaosa sürüklemek için yeterliydi.
Sonuç olarak, bazı mahkumları kurtarma eylemi, insanların artık bir zaferi kutlamanın değil, İblis Diyarı’nın kalıntılarına karşı dikkatli olmanın zamanı olduğunun farkına varmasını sağladı. Bu iyi bir şey miydi yoksa bu İblis Ülkesini tamamen mahvetti mi?
Ancak Sarkegaar, Eleris, Loyar ve benim yaptığımız seçim buydu.
107 iblis kurtarabilmemize rağmen sonuç olarak insanların uyanıklığını büyük ölçüde artırdık.
A sınıfı yurtta toplam 6 kişi kalmıştı.
2 Numara, Ellen Artorius
3 Numara, Liana de Grantz
7 Numara, Adelia
8 Numara, Kono Lint
10 Numara, Çayer Vioden
Ve ben. 3 Numara dışında herkes, eve dönmek için bir nedeni olmayan sıradan insanlardı. 3 Numara’nın durumunda, ailesinin İmparatorluk Başkenti’nde bir malikanesi vardı ve bu nedenle her Cuma eve dönüyordu. Böylece, bu uzun araya rağmen dün Tapınağa geri döndü.
Başkent’te bir terör saldırısı olduğundan, Grantz Ailesi muhtemelen malikanede kalmaktan çok daha güvenli olacak şekilde Temple’a dönmesinin kendisi için daha iyi olacağını düşündü. Bu yüzden bu kızın havası pek iyi görünmüyordu. Konağında dinlenmesi gerekiyordu ama okula geri dönmek zorunda kaldı.
Elbette tatil devam edecekti, dolayısıyla Temple’da yapacak bir şey kalmayacaktı.
Ellen, Başkent’te bir terör saldırısı olsun ya da olmasın, her zamanki gibi antrenman yapıyordu ve ben de ona katıldım.
Epey bir zaman ayırdıktan sonra, kılıcım tekrar spor salonunun zemininde takırdamaya başlayınca bitkin bir halde yere çöktüm. Ellen sessizce bana bakarken bana bir şey sordu.
“Neden bunu yaptılar?”
Sorusu üzerine kafamı kaldırdım.
“Ne?”
“Şeytanlar. Bunu neden yaptılar?”
Ellen daha önce bu konu hakkında gerçekten konuşmamıştı ama bazı şüpheleri var gibi görünüyordu. İblisler neden İmparatorluk Başkentine saldırsın ki? Öyle bir merakı vardı ki. Normalde duyarsız olan Ellen’ımız bu tür olaylara pek aldırış etmezdi ama içten içe merak ediyor gibiydi.
“H, ben nereden bileyim?”
İblislerin bunu bir müzayedede takas edilmek üzere olan kardeşlerini kurtarmak için yaptıkları pek çok kişi tarafından bilinmiyordu. Bu gerçek daha sonra ortaya çıkarsa, ciddi dalgalara neden olur.
Bir düşünün, durum bu olurdu.
Gerçeğin asla gün ışığına çıkmama ihtimali yüksek.
“Sadece neden Tapınak Şövalyeleri ile savaşacaklarını bilmiyorum.”
Tapınak Şövalyeleri, iblisler için doğal bir düşman gibiydi. Tabii ki, tüm iblisler güçlerinden etkilenmeyecekti, ancak tüm ölümsüz tip iblisler, ilahi güce karşı delicesine savunmasızdı. Aslında bir vampir olan Eleris, en güçlü doğal düşmanıyla savaşıyordu.
“İntikam almak isteseler, Başkent’e sızabilseler başka bir yere saldırmaları gerekmez miydi?”
Ellen’ın pek çok şüphesi vardı.
İblislerin neden Tapınak Şövalyelerine saldırmaya karar verdiklerini anlamadı, çünkü Ellen iblis mahkumları bilmiyordu. Bu nedenle, sorusu geçerliydi. Ancak çoğu insan bunu düşünmez bile.
Çünkü onların gözünde iblisler sadece kötüydü.
Çoğu insan sadece bu tek cümleye inanarak bu tür konuları düşünmekten vazgeçti. Ancak Ellen kendini iblisin yerine koyuyor ve onlara insanlarla aynı zeki varlıklarmış gibi davranıyordu.
Ellen geçerli bir soru soruyordu. İntikam istiyorlarsa, Tapınak Şövalyeleri yerine İmparator’a saldırmaları muhtemelen daha iyi olurdu.
“Sanırım bizim bilmediğimiz bir şey biliyorlar.”
Ellen, iblislerin eylemlerine kızmaktan çok bir amaçları olduğuna inanıyordu. Tapınak Şövalyelerine saldırmak için hiçbir sebepleri yoktu. Böyle bir şey yapmalarının gizli bir nedeni olduğuna ikna olmuştu. Sonunda, iblislerden nefret ediyor gibi görünmeyen ve bu olayları basitçe göz ardı etmeyi seçmeyen Ellen, tüm bunların bir nedeni olması gerektiği sonucuna vardı.
Eğer gerçekten İblis Diyarını yeniden kurmayı hayal eden bir İblis Prens olsaydım, bu, Ellen’ın ortadan kaldırılması gerektiğini anladığım an olurdu. O tehlikeliydi. Bizden korkan ya da bizi hor gören bir düşman değil, davranışlarımızı anlamaya çalışan bir düşmandı.
“Böyle bir şeye sahip olsalardı, yakında ortaya çıkardı.”
Ama dürüst olmak gerekirse, düşündüğüm tek şey onun oldukça zeki olduğuydu.
Düşününce, oldukça tuhaftım.
İblislerin İmparatorluk Başkenti’ni terörize etmesine öncülük ettiğim için insan olarak diskalifiye edildim.
Ayrıca bir iblis olarak diskalifiye edildim çünkü insanlığın en güçlü kahramanının giderek daha tehlikeli hale gelmesini izlerken aklımdan geçen tek şey onun gerçekten zeki olduğuydu.
Bu taraflardan herhangi birinde yer alacak niteliklere sahip olmadığıma inanamadım.
Sadece ne yapıyorum?
* * *
Tatiller olduğu için ve okul öğrencilerinin dışarı çıkmasını yasakladığından, günlük hayatım gibi rutinim devam etti. Ellen ile sürekli çalışmaktan başka bir şey yapmadım. Sabah erken antrenmanımı yaptıktan sonra kahvaltı yaptım, sabah antrenmanımdan sonra öğle yemeği yedim, öğle yemeğinden sonra ve hatta akşam yemeğinden sonra gece atıştırmaları yapmadan önce daha fazla antrenman yaptım.
Doğaüstü güç eğitimimi ayrıca yürütmedim. İnsan doğaüstü bir gücü ne kadar çok kullanırsa, ona o kadar aşina oluyordu ve gücümü sonuna kadar kullansam bile beni uçurabilecek Ellen ile antrenman yapıyordum.
Başka bir deyişle, Ellen’la idare etmek zaten fazlasıyla yeterliydi, bu yüzden doğaüstü yeteneğimi ayrıca eğitmek zorunda değildim.
Açıkçası, bu kendi kendine yapılan gönüllü rutinlere bir şekilde aşinaydım. Çoğu insan bu istemsiz işe gidip eve dönme rutinine devam etmek zorunda kaldı. Biraz pasif, ama yine de zorunluydu.
Ancak bir yazar olarak kimse beni zorlamasa da yazmaya devam etmem gerekiyordu. Sonuç şuydu… Sonucu burada görüyoruz. Öyle olmasına rağmen yine de gönüllü olarak yazdım.
Bu yüzden, kimse benden yapmamı istemese bile buna devam edecek zihinsel dayanıklılığım vardı.
Yazmanın yerini günlük beden eğitimi aldı.
Fakat.
Bu rutinde iyi olmama rağmen, bazen delirmek üzere olduğumu hissettim. İblislerin terör saldırısı nedeniyle dış dünya kaosa, yıkıma ve umutsuzluğa sürüklense de, Tapınağın içinde sanki farklı bir dünyadaymışız gibi her şey sakin ve sessizdi.
Yani bu olaya neden olan ben bile neredeyse unutmuştum.
“Hey, sıkılmadın mı?”
Yani, normal okul hayatımızın yeniden başlamasından bir gün önce, Pazar sabahı, diye mırıldandım Ellen’a bakarken.
Kendimi oldukça sabırlı biri olarak görüyordum ama o her gün sanki dünyanın en doğal şeyiymiş gibi antrenman yapıyordu. Ben de epeydir yapıyordum ama insanların ara ara ara vermesi gerekmiyor muydu?
“?”
Sabah antrenmanına hazırlanmak için lobide esneyen Ellen başını yana eğdi. Tabii ki, Royal Class’ta bizden başka sabah erken saatlerde eğitim yapacak birçok insan vardı, ancak öğrencilerin çoğu burada değildi ve hala tatil zamanı olduğu için etrafta sadece birkaç kişi vardı.
Ellen, her sabah egzersiz yapan birkaç kişiden biriydi.
“Boş günlerinde yapmaktan hoşlandığın bir şey yok mu? Çalışıyor mu? Ben çiviyi çaktım değil mi?”
“Hangi tırnaklar?”
Sorduğum şeyle neredeyse hiçbir ilgisi olmayan karşı sorusuna kaşlarımı çattım.
“Ne demek istediğimi biliyorsun.”
“Yapmak istiyorsan beni takip et, yoksa yapma.”
Ellen bu gereksiz sohbete katılmayacakmış gibi koşmaya başladı, ben de Ellen’ı takip ettim.
“Hey!”
Başlangıçta sabah erken eğitimimi Adriana ile yaptım ama o kilise hemşiresi Saint-Owan Prensliği manastırına dönmüştü. Muhtemelen bu akşam bir ara dönecekti. Bu yüzden şu anda Ellen’ın peşinden gittim.
Aslında, o kızın hızına ayak uydurabilir miyim diye kendimi test ediyordum. Kendimi, doğaüstü gücümü harekete geçiren, çılgın dayanıklılığa sahip bir canavar olduğuma inandırdım.
Birkaç ay önce olsaydı kesinlikle ona ayak uyduramazdım, ama sprint yapmıyorduk, bu yüzden bir süre onun yanında koşabildim. Fiziksel gücüm oldukça gelişmişti ve doğaüstü yeteneğim sayesinde daha da gelişmişti.
Bu dikkate değer bir büyümeydi.
“Arkadaşlar! Bugün de iyi şanslar!”
-Vızıldamak!
Sonra Ludwig bir anda Ellen ve benim yanımdan geçti.
Bizimle dalga geçmeye çalışmadığını biliyordum, enerji dolu bir adam olduğunu herkesten daha iyi biliyordum. Her iki sınıfta da onun kadar samimi birini bulamazsınız!
“…Bu adam biraz fazla şen şakrak değil mi?”
…acıydı. Bununla bir şey kastetmediğini biliyordum ama yine de rahatsız hissettim.
Yazar, ana karakterinin arkasından konuşuyordu. Bu nasıl bir durumdu? Kurduğum karakter, genel kahraman tipiydi: Kibar, cesur ve adaletsizliği görmezden gelemeyen. Üstelik tam karşımdaydı.
“…Biraz.”
Ellen’ın bunu olabildiğince alçak sesle mırıldandığını açıkça duydum.
Değil mi? Garip olan ben değildim, değil mi?