Hayır, zıtlar çekmez
Sorun şu ki, mıknatıslar için geçerli olan şey romantizm için hiç de doğru değil.
Brent Lewin / Getty Images Herkes karşıtların cezbettiği konusunda hemfikir görünüyor.
Gençler ve yaşlılar, mutlu ve sıkıntılı çiftler, bekar insanlar ve evli partnerler - görünüşe göre hepsi aşkla ilgili klasik atasözü satın alıyor. İlişki uzmanları yazdım kitabın bu varsayıma dayanarak. Hatta bir partner arayışında olan insanlar tarafından içselleştirildi, aşk arayanların yüzde 86'sı öyle olduğunu söylüyor. zıt özelliklere sahip birini aramak .
Sorun şu ki, mıknatıslar için geçerli olan şey romantizm için hiç de doğru değil. Kitabımda açıkladığım gibi, ' Yakın İlişkilerin Büyük Efsaneleri: Flört, Seks ve Evlilik , 'insanlar kendilerine benzeyenlere - zıt olmayanlara - ilgi duyma eğilimindedir.
Senin benim gibi olmana bayılıyorum
İnsanlar olsun zıtları gerçekten daha çekici bul birçok bilimsel araştırmaya konu olmuştur. Araştırmacılar, hangi kombinasyonun daha iyi romantik partnerler oluşturduğunu araştırdılar - benzer, farklı veya zıt olanlar? Bilim adamları bu üç olasılığa sırasıyla homogami hipotezi, heterogami hipotezi ve tamamlayıcılık hipotezi adını verir.
Açıkça kazanan homojendir. 1950'lerden bu yana, sosyal bilimciler, benzerlik açısından benzer olup olmadığını belirlemek için 240'ın üzerinde araştırma yaptılar. tavırlar , kişisel özellikler , dış ilgi alanları , değerler ve diğer özellikler çekiciliğe yol açar. 2013 yılında psikologlar Matthew Montoya ve Robert Horton, bu çalışmaların birleşik sonuçları meta-analiz denen şeyde. Diğer kişiye benzemek ve onunla ilgilenmek arasında reddedilemez bir ilişki buldular.
Başka bir deyişle, tüylü kuşların bir araya geldiğine dair açık ve ikna edici kanıtlar var. İnsanlar için benzerliğin çekiciliği o kadar güçlü ki bulunur kültürler arası .
Benzerlik çekim ile ilişkili olduğu için, bağlı ilişkilerdeki bireylerin birçok yönden benzer olma eğiliminde olmaları mantıklıdır. Bazen buna denir çeşitli çiftleşme , ancak bu terim daha çok benzer eğitim düzeylerine, finansal araçlara ve finansal araçlara sahip kişilerin yollarını tanımlamak için kullanılsa da fiziksel görünüş eşleşme eğilimindedir.
Bunların hiçbiri, zıtların birbirini çekmediği anlamına gelmez. Hem homogami hipotezi hem de tamamlayıcılık hipotezi doğru olabilir. Öyleyse, zıtların en azından zaman zaman çekebileceği bilimsel destek var mı?
Güçlerinle zayıf noktalarımı dolduruyorum
Aşk hikayeleri genellikle, kötü bir çocuğa aşık olan iyi bir kız gibi, sahip olmadıkları özelliklere sahip görünen eşler bulan insanları içerir. Bu şekilde birbirlerini tamamlarmış gibi görünürler. Örneğin, eşlerden biri dışa dönük ve komikken diğeri utangaç ve ciddi olabilir. Her iki eşin de diğerini nasıl ideal olarak görebileceğini görmek kolaydır - bir eşin güçlü yönleri diğer eşin zayıflıklarını dengeliyor. Aslında, utangaç bir kişinin arkadaşları ve akrabalarının, utangaç olanı dışarı çekmek için onlara giden bir kişiyle anlaşmaya çalıştığını hayal edebiliriz. Soru, insanların gerçekten tamamlayıcı ortaklar arayıp aramadıkları veya bunun sadece filmlerde olup olmadığıdır.
Görünüşe göre bu tamamen kurgu. Kişilik, ilgi alanları, eğitim, politika, yetiştirme, din veya diğer özelliklerdeki farklılıkların daha fazla çekiciliğe yol açtığına dair esasen hiçbir araştırma kanıtı yoktur.
Örneğin, bir çalışmada araştırmacılar, üniversite öğrencilerinin yazılı özgeçmişleri olan arkadaşlarının tanımlarını tercih ettiklerini buldular. kendilerine veya ideal benlerine benzer kendilerini tamamlayanlar olarak tanımlananlar üzerinde. Diğer çalışmalar bu bulguyu desteklediler. Örneğin, İçedönükler artık dışadönüklere ilgi duymuyor başkalarına olduğundan daha fazla.
Zıtların birbirini etkilediğinden neden bu kadar eminiz?
Ezici kanıtlara rağmen, heterogami efsanesi neden devam ediyor? Burada muhtemelen işleyen birkaç faktör vardır.
Bunun ötesinde kanıt var küçük farklar eşler arası zamanla büyüyebilir. Kendi kendine yardım kitaplarında ' Uzlaştırılabilir Farklılıklar , 'psikologlar Andrew Christensen, Brian Doss ve Neil Jacobson, ortakların zaman içinde tamamlayıcı rollere nasıl geçtiğini anlatıyor.
Örneğin, bir çiftin bir üyesi diğerinden biraz daha komikse, çift, biraz daha komik olan eşin 'komik olan' rolünü iddia ettiği, biraz daha az komik olan eşin rolünü üstlendiği bir modele yerleşebilir. 'ciddi olan' rolüne girer. Bilim adamları, evet, ortaklar zamanla daha tamamlayıcı büyür ; birbirlerine oldukça benzeyebilse de, kendilerini dereceye göre farklılaştırmanın yollarını bulurlar.
Sonuçta, benzerliklere olan çekiciliğimiz, insanların farklılıklara olan ilgisinden büyük ölçüde ağır basmaktadır. İnsanlar, karşıtların cezbettiğini düşünmekte ısrar ediyorlar - gerçekte, nispeten benzer ortaklar zaman geçtikçe biraz daha tamamlayıcı hale geliyorlar.
Matthew D. Johnson , Psikoloji Kürsüsü ve Profesörü ve Evlilik ve Aile Çalışmaları Laboratuvarı Direktörü, Binghamton Üniversitesi, New York Eyalet Üniversitesi
Paylaş: