Cadılar Bayramı’nın tarihi , geleneksel olarak 1 Kasım’da kutlanan Samhain (“Ekmek” olarak telaffuz edilir) olarak bilinen Antik Kelt festivaline kadar yaklaşık 2.000 yıl geriye götürülebilir . Kelimenin tam anlamıyla “yaz sonu” anlamına gelen Samhain, mevsimlerin değişimini temsil ediyordu. Hasatın bitişini ve kışın başlangıcını işaret ediyordu. Toprağın ölmesi, kahverenginin yeşilin yerini almasıyla Keltler, bu dünya ile bir sonraki arasındaki sınırın bu süre zarfında en ince noktasında olduğuna inanıyorlardı.
31 Ekim’deki Samhain’den önceki gece, insanlar Aos Sí (“Ees shee” olarak telaffuz edilir) olarak bilinen ölülerin ruhlarının diğer dünyadan kurtulduğuna ve bir kez daha yeryüzünde dolaşmasına izin verildiğine inanıyorlardı. Dev bir şenlik ateşi yakıldı ve hem saygı duyulan hem de korkulan bu ruhlar için ekinler ve hayvanlar kurban olarak yakıldı. İnsanlar ayrıca Aos Sí’yi yatıştırmak için evlerinin dışına yiyecek ve içecek bırakırlardı. Hem iyi ruhları onurlandırmanın hem de kötülerden saklanmanın bir yolu olarak kostüm giymek adettendi.
Hıristiyanlığın yayılmasıyla birlikte, İngiltere’deki ilk Kilise eski Kelt festivallerini Hıristiyanlaştırmaya başladı. MS 9. yüzyılda Kilise resmen Tüm Azizler Günü’nü (veya Tüm Yadigarlar Günü) 13 Mayıs’tan 1 Kasım’a, Samhain ile aynı gün olarak değiştirdi. Önceki gece All Hallows’ Eve oldu, daha sonra Cadılar Bayramı olarak kısaltıldı. Kelt geleneklerinden bazıları, dönüşüm sürecini kolaylaştırmanın bir yolu olarak tutuldu veya birleştirildi.
Ortaçağ Britanya’sı, şeker mi şaka mı arkasındaki orijinal gelenekler olan ‘ruh verme’ ve ‘kılık değiştirme’nin ortaya çıkışını gördü. Tüm Ruhlar Günü’nde (2 Kasım), yoksullar, genellikle çocuk grupları, hali vakti yerinde evlerde dolaşıp para, elma, bira veya ‘ruh keki’ olarak bilinen özel kekler için dilenirlerdi. Karşılığında, verenlerin ölü yakınları için dua ederlerdi. Başlangıçta ruh keklerinin dağıtımı, dolaşan ruhlar için yiyecek ve şarap bırakmaya ilişkin eski uygulamanın yerini almanın bir yolu olarak kilise tarafından teşvik edildi .
Guising, kostümler giyip kapı kapı dolaşıp kılık değiştirip yiyecek hediye isteyen çocukları gördü. Karşılığında genellikle şarkı söyler ya da şiir okurlardı. Samhain geleneklerine geri dönersek, “kılavuzluk” yapanların, iyi talih karşılığında bir ödül talep eden kışın eski ruhlarını kişileştirdiği ileri sürülmektedir.
İrlanda’da 19 Yüzyıl sırasında, bir guiser için seçim ışık genellikle oyularak oldu , şalgam , bir fener gibi davranan. Bunlar grotesk yüzlerle oyulmuştu ve insanları korkutmak ya da ruhları kovmak için kullanılan ruhları temsil ettikleri söyleniyordu. Bunlar jack-o’-fenerler olarak tanındı.
19. Yüzyılda, birçok İngiliz, İskoç ve İrlandalının Amerika’ya toplu göçüyle (birçoğu İrlanda’dan 1840’ların İrlanda Patates Kıtlığından kaçarak), balkabaklarının jack-o’-fenerleri için mükemmel bir uyum olduğunu keşfettiler. Bu göçmenler aynı zamanda eski Cadılar Bayramı geleneklerini de beraberlerinde getirdiler. 20. yüzyılın başlarında, tüm geçmişlerden insanlar tarafından kıyıdan kıyıya kutlanıyordu ve bu süre zarfında Amerika’da modern gün şeker mi şaka mı yerleşti.
1920’lerde pek çok metropolde özellikle yıkıcı bir aşırı eşek şakası dönemi yaşanırken, ilk başta bu, ikramlardan çok hilelerle ilgiliydi. Bu eğilim, 2. Dünya Savaşı sırasında şeker tayınlamasının getirilmesiyle sona erdi ve 1950’lerde gelenek, mevcut aile dostu, çocuk merkezli biçimini aldı.
Cadılar Bayramı’nın popülaritesi arttıkça ticari değeri de arttı. Bugün, bu yıl 500 milyon sterlinin üzerinde harcamaya hazırlanan tüketicilerle büyük bir iş , bu da onu Noel ve Paskalya’dan sonra İngiltere’nin üçüncü en büyük perakende etkinliği haline getiriyor.