Nasihatlar
Son Konular
- Neden ehli sünnetle uğraşıyorlar
- Bilinçaltı ve zihnin bu kadar önemli olduğunu bilmezdim
- Kuran okumak sağ beyni geliştiriyor
- REFERANSIM ALLAH'TIR
- uyku düzeni
- KOYUNLARIN KÖPEKLERDEN FAZLA OLMASININ NEDENİ..!
- Geçmişe sünger çekmek
- EV TEMİZLİĞİNDE LİMONU BAŞ SIRAYA YAZIN!
- Vezir bulmak için kapı yaptıran padişah
- Osmanlıda aile kültürü
- Yaşlı Şeyh Ve İcezat isteyen Genç Talebe
- Çöpten çıkan Dostoyevski umudu oldu
- Hastalıklar kimine rahmet kimine zahmettir
- Hamile kadın Allah yolunda cihad eden gibidir
- Hasta ziyaretine giden sağırın hikayesi
- KURMANCAN DATKA FİLM OLUYOR
- Sana Bir Kaz Yollasam Yolar Mısın ?
- Hz. Ebu bekir'in İhtiyaç sahibi olana yardımı
- Cennete giden günahkar komşu
- YA SEN OLMASAYDIN..
- Ali Haydar Efendi de zahiri alimdi. Mürşid ya da Müceddid değildi.
- GAYRET-İ İSLÂMA NE OLDU?
- İmam Rabbani Ne zaman vefat etti
- İmam Rabbani
- Diyanet'e Göre İMÂM-I RABBÂNÎ
- Hayatı boş yaşayanlara 40 nasihat
- Evlerin de iffeti vardır
- Trafik kazalarından korunmanın manevi tedbirleri
- Hz. Ebu Bekr'in (r.a.) İslam ordusuna nasihatleri
- Allah bu dini facir bir adamla da güçlendirir
- Evliya Çelebi'ye babasının nasihatleri
- Kocasından izinsiz kadın tarikata girebilir mi?
- İSLAMDA SELAMLASMA'NIN ÖNEMİ NEDİR?
- Kaza borcu olan Muharrem orucu tutabilir mi?
- Aşure ayının orucu kaç gündür?Nasıl tutulur?
- Muharrem orucu ilk günü tek olarak tutulur mu?
- Muharrem Ayı Ne Demektir Anlamı ve Önemi
- 2013 Muharrem ayı ne zaman başlıyor?
- Muharrem Ayı
Kullanıcı girişi
Senin İstifa Ettirdiğini Biz de İstifa Ettirdik!
Millî şâirimiz Mehmet Akif Ersoy, Sultan Ahmet Camii’ne her gittiğinde orada iki gözü iki çeşme ağlayan yaşlı bir zâta rastlamaktadır. Bu yaşlı zât, başından geçen bir olayı kendisine anlatınca, Mehmet Akif Ersoy bundan çok etkilenmiş, bu yaşlı zatla aralarında geçen konuşmayı ise bizlere şöyle nakletmiştir:
Sabah namazlarını kılmak için Sultan Ahmet Camii’ne gidiyordum. Her sabah ne kadar erken gidersem gideyim, mihrabın bir kenarına oturmuş, saçı sakalı bembeyaz olmuş ihtiyar bir adam, ümitsizce, bedbin bir şekilde durmadan ağlıyor. O kadar ağlıyor ki, ağlamadığı tek bir dakikayı yakalayamadım. Nihayet bir gün yanına sokuldum ve “Muhterem” dedim,”A efendim!” dedim.
“Niye bu kadar ağlıyorsun? Allah’ın rahmetinden bir insan bu kadar ümitsiz olur mu?”
Yaşlı gözlerle bana baktı ve:
“Beni konuşturma! Neredeyse kalbim duracak.” dedi. Ben çok ısrar edince bana anlattı:
“Efendim, ben Abdülhamid Han cennet mekânın devrinde orduda bir binbaşıydım. Annem-babam vefat edince servetimiz vardı, pay-i mal olmasın diye Sadarete bir istifa dilekçesi gönderdim. Dilekçemde dedim ki: ‘Annem-babam vefat etti. Falan yerde mağazalarımız, filan yerde gayrimenkullerimiz vardır. Netice itibarıyla bunlarla ilgilenecek, ticarî işlerin yürümesi için mağazaların başında duracak bir nezaretçiye ihtiyaç vardır. Bu vesileyle şayet kabul buyrulursa, görevimden istifa etmek istiyorum.’
Bu dilekçeyi yazdıktan bir müddet sonra, doğrudan doğruya hünkârdan bana bir yazı geldi. Heyecanla gelen mektubu açtım ve okudum. Orada istifamın kabul edilmediği yazılmıştı. Öyle anlaşılıyordu ki, istifa dilekçem bizzat padişaha gönderilmişti. Ben istifa dilekçemi yenileyip, bir daha verdim. Fakat bana yine aynı cevap geldi. Bunun üzerine bizzat sultanın huzuruna çıkıp, kendisiyle şifahi olarak görüşüp istifamı vereyim, diye düşündüm. Ben, bizzat o celâdetli ve haşmetli padişahın huzuruna çıkınca:
“Hünkârım, sizden istifamın kabulünü istirham edeceğim, durumum ise böyleyken böyle” diyerek istifa sebebimi anlattım. Bunun üzerine bir müddet derin derin düşündü. İstifa etmemi istemiyordu. Yüzündeki ifadeden anlaşılıyordu. Israrıma da dayanamadı. Öfkeli bir edayla ve sanki elinin tersiyle beni iter gibi: “Haydi seni istifa ettirdik!” dedi. Tabiî ben istifamın kabul edilmesi sebebiyle çok sevindim. Döndüm geldim işlerimin başına. Derken gece müthiş bir rüya gördüm. Âlem-i manada, bütün ordular teftiş ediliyordu. Son savaşı vermek üzere, memleketin şarkında ve garbında savaşan tüm orduları bizzat Peygamber Efendimiz teftiş ediyordu.
Efendimiz aleyhissalâtü vesselâm, Yıldız Sarayı’nın önünde duruyor, bütün Türk ordusu büyük bir disiplin içerisinde Aleyhissalatü Vesselam’a teftiş veriyordu. O esnada orada Osmanlı padişahlarının ileri gelenleri de vardı. Sultan Abdülhamid Han cennet mekân ise, edeble, kemerbeste-i ubûdiyetle Kâinatın Efendisi’nin hemen arkasında duruyordu. Derken benim birlik geldi. Başında kumandanı olmadığı için askerler darmadağınıktı.
Bu hâli gören Efendimiz aleyhissalâtü vesselâm, Abdülhamid’e dönüp buyurdu ki:
“Ey Abdülhamid! Nerede bu ordunun kumandanı?” Bunun üzerine Sultan Abdülhamid, mahcup bir hâlde başını önüne eğmiş olarak, hürmet-i edeple Efendimize:
“Ya Resûlallah! (s.a.s) Bu ordunun kumandanı çok ısrar etti, istifa ettirdik.” dedi.
Bunun üzerine Efendimiz Aleyhissalâtü Vesselâm:
“Senin istifa ettirdiğini, biz de istifa ettirdik.” buyurdu. Ben ağlamayayım da kim ağlasın?