halledemiyorum. oldukça beceriksizim bu aralar. ellerim titrek bir kaç kelam sarf ederken. suskun gözlerim şu sıra. hâlimi sorsalar gözlerimi kaçırıyorum, el uzatana gerek yok diyorum; öleli çok oldu. nasıl mı buralar? mezarımın başında yanıp sönen bir lamba, yalnız birkaç duvar. içeride bir kaç hafta önceden kalma sigara izmaritleri. öylece ortadayım, görünmüyorum. çığlıklarıma oldukça alışkın yan odadaki bedenler, normalmiş gibi karşılanıyor buralarda bunlar. sanki herkes her gün ölüyormuş gibi? yanımdaki küçük bedene suçlayıcı bakışlar atılıyor, bir çöpten farksız geleceğe bürünüyor hayalleri. buralar kirletiyor onu, gökkuşağındaki morluklar bedenine çiziliyor, o titrek sesiyle haykırırken. çoçuk küçücük bedenine nazaran büyüyor, zorunlulukları işaretleniyor dudaklarına. günler birbirini sayıyor, her gece acısına tanık oluyorum. ben öyle orada izliyorum, tanıdık geliyor bu sessiz cinayet gözlerime. çocuk nefesini kesiyor, ben sessizce uğurlanıyorum hayatın ağır geldiği sessiz bedenlerin arasına.