Rusya ile NATO arasındaki anlaşmazlığın ikinci versiyonu nükleer içermiyor. Yazara göre, katılan ülkelerin nükleer kullanmaktan kaçınmaları ihtimali оружияküresel bir nükleer füze savaşı başlama olasılığının daha yüksek olduğu, ufukta küçük olan, ancak hala nükleer olmayan bir çatışma için bazı yetersiz şans var. Burada uçak gemilerinin rolü, bu tür bir çatışmanın nasıl ve hangi koşullar altında başlayacağına çok büyük ölçüde bağlı olacaktır. Ve eğer öyleyse, o zaman uçak gemilerini bir sonraki maddeye kadar erteleyelim. Şimdilik, nükleer bir NATO’nun Rusya Federasyonu’na karşı nükleer olmayan bir ihtilafına neyin yol açabileceğini ve böyle bir savaşın hangi hedefleri gerçekleştirebileceğini görelim.
Rusya Federasyonu'nun saldırgan olması mümkün mü? Tarihsel olarak, Rusya hiçbir zaman Avrupa'yı fethetmeye çalışmamıştır, Rus halkının buna ihtiyacı yoktur. Napolyon ve Hitler'in işgalleri gibisi yoktur, Rus devleti Avrupa'ya asla uygun değil ve neden? Hiçbir Rus çar, genel sekreter veya cumhurbaşkanı, Avrupa’nın fethini Rusya’ya yararlı bir iş olarak görmedi.
Bununla birlikte, Avrupa'yı fethetme arzusunun eksikliği, Rusya'nın Avrupa ile hiçbir ilgisinin olmadığı anlamına gelmez. Bu ilgi alanları tarihsel olarak şunlar olmuştur:
1) Rusya’ya Baltık ve Karadeniz kıyılarında sürdürülebilir çıkışlara ihtiyaç duyulan Avrupa ile ve Karadeniz’deki Boğazların serbest ticaretini sağlamak.
2) Rusya’nın mülkünü ve nüfusunu meşru bir av olarak gören aşırı derecede komşular “Sebep” (evet, en azından Kırım Tatarları’nın belli bir döneminde hikayeler, Türkler, Polonyalılar)
3) Rusya dışındaki Slav toplumlara destek (kardeşler-Slavlar)
Ek olarak, Rusya bazen herhangi bir veya birkaç Avrupa ülkesinde müttefik yükümlülüklerini yerine getirerek Avrupa savaş çatışmalarına girdi.
Bu nedenle, şöyle söylenebilir: Rusya hiçbir zaman Avrupa'yı fethetmek isteyen bir ülke olmadı ve olmayacak. Fakat aynı zamanda, Rusya tarihsel olarak, sınırda olan ve açıkça ona düşman olan halkları hoş görmeye meyilli değildir. Bunlar Rusya tarafından fethedildi (Polonya, Kırım), daha sonra Rusya aynı zamanda ulusal kimliği bastırmadan onları asimile etmeye çalıştı. Ayrıca, birisinin bu çıkarları açık bir güçle tehdit ettiğini görürse, Rusya yerel çıkarları için çatışabilir.
Son yıllarda, Rus silahlı kuvvetlerinin kendi memleketleri dışındaki operasyonlara nasıl dahil olduğunu birkaç kez gördük, ancak “saldırganlık” terimi burada pek kullanılmıyor. Gürcistan'ı barışa ya da 08.08.08 savaşına zorlamak için yapılan bir operasyon durumunda, Rusya Federasyonu çatışmaya müdahale etmek için koşulsuz resmi gerekçelere sahipti: Saakashvili’nin silahlı kuvvetleri Rus askerlerini öldürerek Rus barış gücüne saldırdı. Hiçbir tarafa saldırganlık göstermememiz ve Suriye'deki video konferansımızın eylemleri - resmi olarak hareket eden ve tamamen meşru bir hükümetin davetinde bulunuyorlar.
Fakat Kırım'da çok daha karmaşık, çünkü uluslararası yasalara göre, Rusya Federasyonu silahlı kuvvetleri yine de bitişik, tamamen bağımsız (ve hatta olmayan) bir devletin topraklarını istila etti. Ancak mesele şu - hukukun mektubu dışında, onun ruhu var ve bu durumda aşağıdakiler oldu:
1) Ukrayna'da darbe darbesi dışardan ilham aldı
2) Kırım nüfusunun ezici çoğunluğu bu darbeyi kabul etmedi ve Rusya'ya geri dönmek istedi
3) Yeni Ukrayna hükümeti hiçbir koşulda Kırımcılara kendi kaderini tayin etme hakkını vermez
Başka bir deyişle, Kırım halkının seçmedikleri yabancı liderliği, uluslararası hukuk açısından kesinlikle yasal olan haklarla sınırlı kalmaktadır. Ve şimdi Rusya Federasyonu’nun silahlı kuvvetleri kesinlikle yasadışı olarak bir yabancı devletin topraklarını işgal ediyor ... ve orada yaşayan vatandaşlara kesinlikle yasal haklar sağlıyor. Ve sonra kesinlikle yasal bir referandum yapmış olan Kırım, kesinlikle yasal olarak Rusya Federasyonu'nun bir parçasıdır. Bu arada, bu Ksenia Sobchak'ın aklında olmadığı ortaya çıkan yasal bir olaydır - Kırım'ın Rusya Federasyonu'na girmesi uluslararası hukuk açısından tamamen yasaldır. Sadece birliklerin tanıtılması yasadışıydı, ancak aynı yasalar açısından, bu girdi ve Kırım'da yapılan referandum tamamen ilgisiz olaylardır.
Bu durumun örnek bir analizi Frankfurter Allgemeine Zeitung'da yayınlanan bir makalede yer almaktadır. Bir hukuk felsefesi öğretmeni olan Hamburg Üniversitesi'nden Profesör Reinhard Merkel, Rusya Federasyonu'na katılan Kırım'ın bütün nüanslarının uluslararası hukuk açısından bütünüyle kapsamlı bir açıklama yaptı:
“Rusya, Kırım'ı ilhak etti mi? Hayır. Kırım'da yapılan referandum ve bunun ardından Ukrayna'dan ayrılması uluslararası hukukun normlarını ihlal etti mi? Hayır. Yani yasal mıydı? Hayır: Ukrayna anayasasını ihlal ettiler - ama bu uluslararası hukuk meselesi değil. Böyle bir ihlal nedeniyle Rusya'nın üyeliği reddetmesi gerekmiyor mu? Hayır: Ukrayna anayasasının hareketi Rusya için geçerli değil. Yani, Rusya'nın eylemleri uluslararası hukuku ihlal etmedi mi? Hayır, kırdılar: Rus ordusunun kiraladıkları bölge dışında bulunmaları gerçeği yasa dışıydı. Bu, Kırım'ın yalnızca Rus ordusunun varlığından dolayı mümkün olan Ukrayna'dan ayrılmasının geçersiz olduğu ve daha sonra Rusya'ya katılmasının gizli bir ilândan başka bir şey olmadığı anlamına gelmiyor mu? Hayır, demek değil. "
Tabii ki, Kırım'ın Rusya Federasyonu ile yeniden birleşmesi tamamen yasal. Bununla birlikte, bu katılım Rusya Federasyonu'nun çıkarlarını silahlı kuvvetle savunabileceğini ve bir şekilde uluslararası hukuka aykırı olsa bile, açıkça savunacağını göstermiştir.
Her durumda bu utangaç gerekli değildir. Modern dünya uluslararası hukuka tükürmek istedi - eğer yasalar ağlasaydı, Avrupa koalisyonu Libya devletini ve Muammar Kaddafi ailesini öldürdüğünde Afrika çölleri gözyaşı gölleri haline gelecekti. Ancak, uluslararası mevzuatın diğer ülkeler tarafından ihlal edilmesi savaşlara, kitlesel ölümlere, yaygın haydutluğa ve iç kaosa yol açarken, aynı mevzuatın Rusya Federasyonu tarafından ihlal edilmesine neden olmakla birlikte, kanunun neredeyse tamamen serbest bırakılması ve tarihi adaletin sağlanması, milyon insan ...
Bununla birlikte, Rusya'nın bu tür hareketleri en azından teorik olarak, Rusya Federasyonu'nun resmi olarak saldırgan olarak kabul edilebileceği silahlı bir çatışmaya neden olabilir.
Türk savaşçı Su-24'umuzu düşürdüğü zaman Suriye'deki üzücü olayı hatırlayın. Türkler “kurutma” mızın Türkiye hava sahasına zaten uçağa temas etmeye çalıştıkları 6 saniye boyunca girdiğini, Su-24'in Türkiye göklerinde saldırıya uğradığını iddia ediyor. Türkler, Suriye'nin göğünde uçağın düşürüldüğü gerçeğini yalanlamıyor. Rusya Federasyonu Savunma Bakanlığı, Su-24’in Türkiye’nin hava sahasına girmediğini ve bağlantı için pilotlarımıza çağrı yapılmadığını söyledi. Genel olarak, Türklerin haklarının resmen ihlal edilip edilmediği çok tartışmalı bir konudur. Ancak, böyle bir ihlalin gerçekleşmesi durumunda, yalnızca resmi bir olacağı açıktır, çünkü Türkiye'ye tehdit içermiyordu - hava sahasına giriş kısa sürdü, Rus uçaklarının Türklere yönelik herhangi bir tehdit oluşturmadığı, keşif işlevlerini yerine getirmediği açıkça görülüyor.
O zaman, Rus liderliği Su-24'in ölümünü karşılıklı güç kullanma nedeni olarak görmedi - ambargo kapatıldı ve oldukça hızlı bir şekilde iptal edildi. İlginç bir şekilde, pek çok vatandaş (ve bu makalenin yazarı) böyle bir cevabın uyumsuz olarak küçük ve Rusya Federasyonu'na değmez olduğunu düşündü. Ancak aynı zamanda, kabul edilmesi gerekir: Rusya Federasyonu misilleme gücü topladıysa, bu, Rusya Federasyonu ile Türkiye arasında tam bir ihtilafın başlangıcı olabilir ve sizin de bildiğiniz gibi, NATO üyesidir.
İyi ya da hasta için, ancak Türkiye'ye karşı karşılıklı bir greve gelmedi - Rusya Federasyonu liderliği bu tür eylemlere karar vermedi, ancak bu, diğer Rusya başkanının gelecekte de aynı şeyi yapacağı anlamına gelmiyor. Başka bir deyişle, gelecekte benzer bir durumda, Rusya çatışmayı tırmandırabilir ve bu da büyük ölçüde bir askeri çatışma ile sonuçlanabilir (elbette, gerektirmeyebilir).
Bu aslında, Rusya Federasyonu’nun, yazarın gördüğü gibi NATO’yla olan çatışmanın “kışkırtıcı” olmasının tüm sebepleri. Avrupa gelince, her şey daha kolaydır. Ülkemiz, 1812 ve 1941-45: Napolyon ve Hitler’de iki korkunç pan-Avrupa istilasına katlandı.
İlginç bir şekilde, Hitler ve Napolyon arasında çok ortak bir nokta var - bunlar tamamen insan değildi ve farklı motifler tarafından yönlendirildiler, ancak eylemlerinin tamamen benzer olduğu ortaya çıktı. Her biri ülkesini en güçlü Avrupa devleti yaptı ve ardından Avrupa'yı fethetti. Ancak, Avrupa’nın en güçlüsü olarak, otomatik olarak İngiltere’nin muhalifleri oldular, ki bu Avrupa’nın yüzyıllar boyunca bütün politikası, Avrupa’yı güçlendirme yeteneğinin güçlenmesini engellemek oldu; çünkü bu durumda İngiltere’nin çabuk bir sonu oldu.
Yani hem Hitler hem de Napolyon İngilizlerin düşmanıydı, her ikisinin de İngiliz birliklerini kolayca ezebilecek güçlü orduları vardı, ama ikisi de filobu orduları İngiltere'ye teslim edebiliyor. Sonuç olarak, her ikisi de dolaylı savaş yöntemlerine geçmek zorunda kaldı. Napolyon, İngilizlerle Avrupa ticaretini caydırmak ve İngilizleri ekonomik olarak boğmak için kıtasal bir abluka yaptı. Rusya o zamanlar İngiltere ile ticaret yapmak istemedi ve durduramadı, Napolyon'un kıta ablukasını destekleyemedi ve bu 1812 Vatanseverlik Savaşı'na yol açtı. Hitler, SSCB gibi kıtada kalan son güçlü ülkenin yok edilmesinin Büyük Britanya ile barışı sağlamasına yardım edeceğini, çünkü SSCB'nin şahsında Avrupa'da mümkün olan en son müttefiki kaybedeceğini söyledi.
Bu nedenle, her iki işgalin de Büyük Britanya ile yüzleşme nedeniyle eylemler olarak kabul edildiği düşünülebilir, ancak anlaşılması gerekir: İngiltere olmasa bile, Hitler ve Napolyon Rusya'yı istila ederdi, bunun muhtemelen daha sonra gerçekleşmesine rağmen. Kaçınmamak için tek gerçekçi yol, en azından işgali en azından geciktirmek, Rusya’nın vasallaşması oldu. kendimizi ikinci sınıf bir devlet olarak kabul etmemiz ve siyasette bağımsız bir rolün reddedilmesi.
Avrupa'da neredeyse mutlak bir güce sahip olan hem Napolyon hem de Hitler er ya da geç gözlerini doğuya çevirir, güçlü ve lider bağımsız bir politika gücünün yanında acı çekmezler. Napolyon, Slav itaatiyle İskender koşullarını kabul edip bunları yerine getirmek için her türlü çabayı gösterirse, 1812'i istila etmeden iyi yapabilirdi. Doğru, bu durumda, büyük olasılıkla, İskender'in kendisi, babası Paul II'yi, “I apoplexy darbe” yi mahvederdi. Daha sonra, yeni bir kral, Napolyon’un “kıtasal ablukasını” görmezden gelmeye ve savaşa aldırmaya hazır hale geldi. aynı şey gerçekleşecekti. Fakat gelmemiş olsa bile, Napolyon saltanatının bütün mantığı, kesinlikle askeri olarak güçlü bir komşuya ihtiyaç duymadığı gerçeğine yol açtı.
Hitler’e gelince, nihayet SSCB’yi istila etmeye karar verdi. Stalin’le yaptığı görüşmelerde, SSCB’nin kesinlikle “ortaklar” rolünü kesinlikle kabul etmediğini, “konuşmadan” içeriğinin hegemonun izin vermesine izin verdiğini belirtti. Eğer Stalin SSCB için bu kadar küçük düşürücü bir rol üstlendiyse, belki de SSCB'nin işgalinin 1941'te değil, bir süre sonra gerçekleştiği varsayılabilir.
Böylece, Avrupa’nın Rusya Federasyonu’na girmesi için gerekli ön şartın, Avrupa’yı birleştirebilecek ve onu merkezi bir liderliğe sokabilecek, askeri açıdan güçlü bir devlet olduğu gerçeğine geldik. Bazı çekincelerle, böyle bir gücümüz var - bu, Amerika Birleşik Devletleri ve NATO.
Tabii ki, Napolyon veya Hitler’in Avrupa’sı, NATO’nun temelde farklılıkları var; en azından NATO’nun özünde kendi aralarında anlaşamayan bir holding. Bu birleşik bir Avrupa değil, çünkü üyelerinin her biri kendi çıkarlarını sürdürmeye çalışıyor ve tamamen askeri yönü hegemona, yani ABD'ye kaydırmaya çalışıyor.
Ancak tüm bunlarla birlikte, bugünün NATO'su Napolyon ve Hitler’in Avrupa’sına korkutucu derecede benzeyen en az iki özelliğe sahip:
1) NATO, Rusya'nın bütün siyasi bağımsızlığına son derece acı veriyor. Diğer bir deyişle NATO, Avrupa politikasının gerisinde kalmış ve hiçbir şeyde kendi sesine sahip olmayan Rusya Federasyonu'na kesinlikle uyacak, ancak bağımsızlık gösterme çabamızın (kendi menfaatlerimizi korumayı değil) en olumsuz şekilde algılandığı görülüyor.
2) NATO savaşı politik sorunlarını çözmenin normal ve doğal bir yolu olarak görüyor (aynı Libya'ya bakıyoruz)
Bu nedenle, bunun bir tehdit olmadığını kabul etmek zorundayız, ancak NATO’nun Rusya Federasyonu’na girmesi için ön şartlar var. Peki yazar neden ufukta küçük gibi bir olasılık düşünüyor? Basit bir nedenden dolayı: Bir ülke ancak, savaşın bir sonucu olarak, savaştan önce daha iyi bir dünyaya ulaşabilirse saldırgan olabilir..
Napolyon, Rusya’nın İngiltere ile ticarete devam etmesinden ve İngiliz mallarının (zaten Rus markaları altında) Avrupa’ya girmesi ihtimalinden memnun değildi. Rusya'yı ablukaya katılmaya zorlamış olsaydı, ana düşmanı İngiltere'yi devralabilecekti ve böylece kıtadaki son hegemonyasını pekiştirecekti. SSCB'ye karşı zafer kazanması durumunda Hitler, İngiltere ile olan ilişkilerini çözme ve Almanya'ya yönelik karasal tehditleri ortadan kaldırma fırsatı buldu ve Lebensraum'u da aldı. Böylece, ikisi de Rusya ile savaşarak, imparatorlukları için savaş öncesi olandan daha iyi bir konum elde etmeyi umuyordu.
Nükleer olmayan bir çatışmada NATO başarıya güvenebilir. NATO'nun bugünkü askeri potansiyeli, Rusya Federasyonu'ndaki potansiyeli aşıyor. Bu nedenle, eğer ABD ve NATO, kuvvetlerini uygun şekilde hazırlayıp konsantre etmişlerse, “nükleer olmayan” bir istilaya girerlerse, konvansiyonel silahlarla durdurmak pek mümkün olmaz. Fakat bugün Rusya nükleer bir süper güçtür. Ve önceki makalede yazdığımız gibi, nükleer cephaneliği Avrupa’yı ve ABD’yi veya en azından yalnızca ABD’yi silmek için tamamen yetersiz olmakla birlikte, Rusya Federasyonu her ikisine de kabul edilemez bir zarar verebilecek düzeyde.
Kabul edilemez bir hasar "bütün dünya toz halinde" değil, "bütün Amerikalıları sekiz kez öldüreceğiz" değil. Bu, saldırganın barışı sağlaması için savaş öncesi savaştan daha iyi bir şekilde dışlayan böyle bir zarar.
ABD ve NATO orduları Rusya Federasyonu'nu işgal ederse, Rusya Federasyonu ilk nükleer silahı iyi kullanabilir. NATO, Armageddon'un hala onlar için bırakılacağına cevap verecek: bu durumda ABD ve NATO’nun galip gelmesi muhtemel. Fakat aynı zamanda, kendileri öylesine ağır kayıplara maruz kalacaklar ki, sadece geri dönmek için değil, en azından savaş öncesi seviyeye yaklaşmak için onlarca (ve belki de yüzlerce) en zor işine ihtiyaç duyacaklar. Başka bir deyişle, Rusya Federasyonu’nun geniş çapta işgali Armageddon’u otomatik olarak gerektiriyorsa, sırayla ABD’ye ve NATO’ya “kan, ter ve acı” den başka bir şey getirmeyecek, neden tüm bunlar başlıyor?
Nitekim, bu nedenle, yazara göre, küresel nükleer füze Armageddon'un büyük çapta nükleer olmayan bir çatışmadan daha muhtemel olmasının nedeni budur. Gerçek şu ki, nükleer grev değişimi son derece geçicidir ve ortak istişareler ve karar alma için neredeyse hiçbir zaman bırakmamaktadır. Erken tespit sistemlerinin nükleer bir füze saldırısının başladığını hatalı bir şekilde rapor ettiği durumlar oldu, neyse ki, şimdiye kadar, tam kapsamlı bir yanıt gelmeden önce bununla baş etmek mümkündü. Ancak hiçbir sistem 100% hatasız garanti edemez. Bu nedenle, taraflardan birinin, provoke edilmemiş bir nükleer saldırı geçirdiğinden ve 15-20 dakika içinde en iyi şekilde karar vermek için zamanının olacağından kesinlikle emin olması (kesinlikle hatalı olmasına rağmen) her zaman sıfır olmayan bir olasılığı vardır. daha az tam nükleer cevap yok. Diğer taraf, zaten herhangi bir hata yapmadan ve aynı ölçekte cevap verecek ve ... işte buradasın, büyükanne ve St.
Bu nedenle, nükleer Armageddon'un ilk (ve belki de tek gerçek) nedeni bir hatadır.
Ama belki, eğer varsa (ve varsa!) Yasaklı bir hata sonucu yüz milyonlarca kişinin ölme olasılığı - genel olarak nükleer silahları terk etmek mantıklı olabilir mi? Hiçbir durumda. Mevcut siyasi durumdan (bağımsız Rusya ve birleşmiş Avrupa) ve nükleer cephanelik gibi bir “büyük barışçı” olmadığından, Üçüncü Dünya Savaşı aslında kaçınılmazdır. Birinci ve ikinci dünya savaşlarının kışkırtıcılarının, başlangıçlarını izleyen kıyamet katliamı önermediklerini hatırlamakta fayda var. Hiç kimse Birinci Dünya Savaşı’nın yıllarca sürtünmesini beklemiyordu ve İkinci Dünya Savaşı’nın yaratıcısı Hitler bir yıldırıma güveniyordu. Ama sonuç - savaş yılları, on milyonlarca kurban.
Yani izin verirsek, üçüncü (nükleer silahsız olsa bile) dünyada olacak. Aynı zamanda, modern nükleer olmayan silahların gücü ve yetenekleri, birinci ve ikinci dünya savaşlarının ordularının savaştığı her şeyin sadece çocuk oyuncakları olacağı şekildedir. Buna göre, başka bir dünya savaşında kaybedilen on milyonlarca insanın hayatını ödemesi neredeyse garanti edilemeyen kıyamet kıyameti nedeniyle nükleer silahları terk etmenin bir anlamı yoktur.
Amerika Birleşik Devletleri ve NATO bu riski alabilir ve Rusya Federasyonu’nun işgalini yalnızca bir şartla yerine getirebilir - eğer liderliği Rusya’nın nükleer cephanesini kullanmayacağından kesinlikle eminse Ve bu güven nereden gelebilir? Almak için hiçbir yeri yok.
"Silahsızlandırmak darbe"? Komik değil, seyir füzelerinin Sibirya'daki füze madenlerine uçuş süresi nükleer misilleme konusunda bir karar vermek için fazlasıyla yeterli. Hipersonik nükleer olmayan silahların kullanımı? Tamlık, eğer tespit sistemi aniden ülkemizin yönünde geniş çapta füze fırlatması düzenlerse, kimse anlayamaz, üzerlerindeki nükleer savaş başlıkları veya olmaz ve nükleer silahlar derhal uygulanır. Füze savunması Bugün, bu tür sistemlerin yaratıcılarının güvenebileceği tek şey, birkaç balistik füzenin etkisinin bir yansımasıdır ve o zaman bile ... yüzde yüz ihtimalden uzaktır. Başka bir deyişle, bugün büyük çaplı bir nükleer saldırının korunmasını veya önlenmesini sağlayacak teknik bir araç yoktur. Ve öngörülebilir gelecekte var olmayacak.
Düşmanlarımızın başka hangi silahları var? Dolar? Bu kesinlikle ciddi. IN'deki birçok yorumcu, hakim seçkinlerimizin kendi ülkelerine teslim olmayı, hayatlarını ve denizaşırı şirketlerde tasarruf etmeyi tercih edeceğini iddia ediyor. Ama olay şu ki ... öyle olsa bile, hepsi aynı, böyle bir şey olmazdı. İşin garibi, bunun nedeni ABD ve NATO’nun son derece kısa görüşlü politikası.
Rusya Federasyonu önderliğini herhangi bir şeyle (haklı olsun ya da olmasın - başka bir soru ile) suçlamak mümkün, ancak hiç kimse onu kendini koruma içgüdüsünü reddetmedi. Peki bu içgüdünün önerdiği şey nedir? Batı ordularını işgal eden devletlerin liderleri hayatlarını nasıl sonlandırdı? Günlerinin geri kalanını denizdeki villalarda hayatın tadını çıkararak, "dürüst emek" tarafından kazanılan milyarlarca harcayarak mı geçirdiler? Hiçbir şekilde.
Slobodan Miloseviç'e ne oldu? Bir hapishane hücresindeki miyokard enfarktüsünden öldü. Saddam Hüseyin’e ne oldu? Astı. Moammar Gaddafi'ye ne oldu? Saatlerce süren şiddetten sonra öfkeli bir çeteyle öldürüldü. Rusya Federasyonu liderliği arasında kim örneklerini izlemek ister? Bir retorik soru ...
Burada, sonuçta aynı Kaddafi'nin NATO askerleri tarafından değil, kendi vatandaşları tarafından öldürüldüğü iddia edilebilir ve bu kesinlikle böyledir. Fakat gerçekten kimse, muhaliflerimizin kalabalığının onun gücünü verdiğini ve daha fazla merhamet gösterdiğini düşünüyor mu?
Gelecekte Rusya Federasyonu Rektörlüğü görevini kim üstlenirse yapsın, bu kişinin sahip olduğu kişisel nitelikler ne olursa olsun, Rusya’nın savaş kaybının onun kişisel fiziksel ve belki de çok acı verici ölümü anlamına geldiğine ve büyük olasılıkla, , akrabaların ve arkadaşların ölümü. Söylemeye gerek yok, böyle şartlar koyan bir kişiden çok şey beklenebilir, ancak asla teslim olmaz.
Buna göre, ABD ve NATO’nun nükleer olmayan silahların kullanımıyla Rusya Federasyonu’na devasa bir işgalinin olması pek olası değil. Ancak yukarıdakilerin tümü doğruysa, o zaman güçlerin - gezegenin en güçlü nükleer potansiyellerinin sahipleri - nükleer silah kullanmadan çatışan bir durumun olması mümkün mü?
Teorik olarak, bu seçenek mümkündür. Ancak, olası bir olayda, Rusya ve NATO’nun diplomatik düzeyde çözülemeyen bir tür yerel çatışmaya çarpması, böyle bir çatışmanın amaçlarının her iki taraf için de nükleer silah kullanımını haklı göstermemesine rağmen.
Gerçek şu ki, ne Rusya Federasyonu ne de ABD ve NATO nükleer bir şeytanın vahşi doğayı serbest bırakmaya tamamen istekli değiller. Kore ve Vietnam'da kaybettikten sonra bile Amerikalılar atom bombası kullanmadılar. Büyük Britanya, Falkland Adaları'nı Arjantin tarafından ele geçirdikten sonra, Atlantik'e bir Çözünürlük veya İntikam gönderebilir, Polaris'i Arjantin'de nükleer savaş başlığıyla (hegemonda sorun yaşamamak için ABD'den uzakta) skandal edebilir ve başkanlık telgrafını aşağıdaki içeriklerle itebilir : “Arjantinli savaşçılar bir hafta içinde Falkland Adaları'ndan ayrılmazsa, Buenos Aires ve Kraliçe'nin takdirine bağlı olarak birkaç şehir yeryüzünden silinecek.” Fakat bunun yerine, Taç Falkland'ı nükleer olmayan silahlarla yeniden ele geçirmek için tasarlanmış çok riskli ve maliyetli bir askeri sefer başlattı. Tüm dürüstlükte, Kraliyet Donanması resmi olarak çatışma bölgesinde üstünlüğe sahip olmamasına ve teknik olarak bu tür başarılara hazır olmamaya rağmen (mayın tarama makinelerinin yokluğu, empoze edilen güverte havacılık vb.)
Bu nedenle, NATO ile Rusya Federasyonu arasındaki ihtilafın en muhtemel (tüm olanaksızlıklarıyla) versiyonu, hiç kimsenin beklemeyeceği, Rusya Federasyonu dışında ani bir askeri çatışma patlak vermesidir. Senaryo? Evet, en azından aynı Su-24, Türkler tarafından düşürüldü. Rusya Federasyonu, Suriye topraklarında bir tür askeri operasyon yürütüyor, Türkler hava sahasını istila ettiği iddia edilen uçağımızı vuruyor, buna karşılık, Rusya Federasyonu, Türkleri dünyaya zorla sokma ve yakalayanların füzelerinin çekildiği bir askeri üssü yakma operasyonunu ilan ediyor. Türkiye aynı fikirde değil ... Ve şunu düşünelim ki, tüm bunlardan sonra NATO zaten Rusya’yı barışa zorlama operasyonunun başladığını duyurdu. Belirli ülkelerle kesinlikle sınırlı bir operasyon - bizim durumumuzda - Türkiye ve Suriye.
Böyle bir senaryo için alan hazır - bazıları Rusya Federasyonu sınırındaki ülkelerdeki Russophobia'nın derecesini artırmak için ciddi çaba sarf ediyor. Burada aynı Ukrayna’yı hatırlıyoruz ... Ve bu askeri çatışmalarla doludur - elbette, her şey Rus karşıtı söylemlerle sınırlı kaldığı sürece, hiçbir şey olmuyor, ancak birileri sözlerden sözlere, bir Gürcü cumhurbaşkanının başına geldiği gibi ...
Yine de, Rusya Federasyonu ve NATO arasındaki yukarıdaki yüzleşme senaryosu neredeyse inanılmaz: basitçe anlaşmazlığın böyle bir tırmanışı kolayca bir nükleer Armageddon'a dönüşebilir ve kimse bunu istemez. Ancak bir şekilde politikacılar, düşmanlıkların yerelleştirilmesi ve nükleer silahların kullanılmaması konusunda anlaşmaya varmayı başarırlarsa, o zaman ... yine de, bu şartlar altında çok daha muhtemel bir seçenek, daha sonraki aşamalarda Rusya ile NATO arasında nükleer olmayan bir çatışmanın hâlâ nükleer bir çatışma haline gelmesidir.
Ve bir şart daha - çatışmadan önceki gerginlik dönemi. Herhangi bir “hazırlık dönemi” yaşanmayacak bir durum söz konusudur, çünkü bir çatışmanın başlaması tüm taraflar için aniden tamamen beklenmedik olabilir. Rusya uçağının imha edilmesine öncülük eden Erdoğan, Rusya ile tam bir savaşa güvenmediğini açıkça belirtti. Sadece kendi önemini göstermek istemişti ve ondan kurtulacağını umuyordu. Suriye’nin işlerine odaklanan Rusya, Türkiye'nin müdahale etmesini beklemiyordu. Ancak (burada zaten olası bir senaryodan bahsediyoruz), bir füze saldırısı başlatarak, Rusya Federasyonu kendi görüşüne göre askeri bir tepki verecek ve Türkiye'nin daha fazla tırmanmaya devam etmemesini bekleyecek. Ve eğer giderse, o zaman NATO için, icat ettiğimiz tüm olaylar tamamen beklenmedik ve nahoş bir sürpriz olacak, ama bir şeyler yapılmalı ...
Ancak farklı bir şekilde olabilir - Rusya Federasyonu ile NATO arasındaki politik gerilim, herhangi bir nedenden ötürü en yüksek noktaya ulaştı, her iki taraf da niyetlerinin ciddiyetini sınırlara yakın “demir çarpması” ile doğrulamaya karar verdi, Birleşik Devletler silahlı kuvvetlerinin Avrupa'ya, Rusya Federasyonu'na ve Rusya'ya büyük bir transfer gerçekleştirdi. NATO “mezarın tutuşunda” birbirine sınırların ötesindeki manzaralara bakıyor ... ve birdenbire bir çatışmanın başlangıcını tetikleyen bir şey var.
Bir sonraki makalemizde, ABD uçak gemilerinin ani, tamamen nükleer olmayan Avrupa ihtilafında ve eşit derecede büyük ölçekte, ancak çok aylı ilişkilerin şiddetlenmesiyle sonuçlanan bir büyük çatışmada kullanılmasına bakacağız. Ancak sevgili okuyucular başka bir seçenek görürse, yazar yorumlarda konuşmayı ister - önerileriniz dikkate alınacaktır.
Devam edecek ...