sinemada tek başıma izlemiş olmanın da etkisinden olsa gerek beni oldukça geren film.hatta jumpscare geleceğini hissettiğim bazı sahnelerde telefonun ekranına gözümü kaçırmaktan kendimi alamadım.salonda başka seyirci olmadığını bilseydim filme de girmezdim sanırım.yine de conjuring düzeyinde olmadığı da su götürmez bir gerçek.
sinemada izledim. genel olarak güzeldi fakat serinin diğer filmleri daha güzeldi. ilk başlarda korkutucuydu, baya gerildik falan ama sonra beni gülme aldı. neden bilmiyorum ama özellikle rahibenin suratı bana komik geldi. biyandan korkup biyandan güldüm. ilginç bir deneyimdi. korku seansından önceki olayları anlatıyor galiba film
(spoiler)
gerilimi oldukcs iyiydi ancak korku konusunda benı cok tatmın etmedı, yınede saglam sahnelerı vardı. en sevdıgım sahneler latince dua etme sahnesi ve rahibelerin kafasında çuval benzeri bişeyle kapalı olduğu sahneydi.
gerilim olarak fena bir film sayılmaz ama malesef bence conjuring evreninin en zayıf filmi olmuş. özellikle şeytani varlıkların ana karakterlerin önündeyken birden arkasında belirmesi o kadar sık kullanılmış ki filmi sıkıcı ve tahmin edilebilir yapmış. ayrıca ana karakterlerin filmin sonuna gelirken bile her gördüğü varlıkla insan olduğunu farzederek konuşma çabası da çok saçma olmuş. annabelle: creation'dan sonra hiç olmamış.
korku filmlerinde temel aradığım özellik sanırım yerli ve millilik, hakikaten küçükken büyütüldüğüm korku ögeleridir beni asıl korkutabilen. bu yüzden "the nun" çok başarısız geldi ve hatta; gülebildim film esnasında. aynı şeyi edgar allan poe'nun hikayelerinde de görmek mümkün, korku kültürel bir duygudur ve kendi içinde mistik dinamiği kesinlikle etnik yapılara dayalıdır.