Geçen yıl Amerika Birleşik Devletleri’ndeki haberleri takip ediyorsanız, “Bölüm 230” adlı bir şey hakkında büyük bir gürültü koptu ve herkesin bu konuda bir fikri var gibi görünse de, bağlam hakkında çok az tartışma var. yasa ortaya çıktı veya gerçekte ne yapıyor.
Tartışma çoğunlukla, Twitter ve Facebook gibi sosyal medya şirketlerinin yasalara uyup uymadığı veya yasanın, bu şirketlerin kullanıcılarının tartışmalarını yönlendirmek zorunda oldukları güçle günümüzün bağlamına uyacak şekilde ayarlanması gerekip gerekmediği etrafında dönüyordu. .
1996 tarihli İletişim Ahlakı Yasası’nın 230. Bölümünün neden bu kadar önemli olduğunu tam olarak anlamak için, onun ne olduğunu, neyi tartıştığını ve neden ilk etapta ortaya çıktığını araştırmak önemlidir.
1934’e Geri Dönmek
Franklin D. Roosevelt, radyo iletişimini her şeyi tek bir komisyonda düzenleyecek şekilde düzenleyen bürokrasiyi çözmenin bir yolunu bulmaya çalışırken bir yıldan biraz fazla bir süredir başkandı. Bu girişimin Kongre’ye girmesinden kısa bir süre sonra, eski bürokrasileri ortadan kaldıran ve Federal İletişim Komisyonu’nu kuran 1934 İletişim Yasası’nı imzaladı.
Tüm bunların amacı, yasaya göre, “tel ve radyo ile iletişimde devletlerarası ve dış ticareti düzenlemek”, tek bir yönetim organından gelen, açık ve anlaşılması kolay kurallar yapmaktır.
O andan itibaren, FCC radyo, televizyon ve hatta İnternet için başvurulan uygulayıcı ve düzenleyici olmuştur.
Ancak bu sonuncusu, diğer ikisiyle ilişkilendirdiğimiz tipik yayın stiline dayanmıyor. Bu, İnternet henüz emekleme dönemindeyken 90’ların başında bile bir sorun haline geldi. İnternetin ne kadar farklı çalıştığı göz önüne alındığında – neredeyse herkesin kendi sabun kutusuna sahip olmasına ve bilgi akışını demokratikleştirmesine izin veriyor – FCC’nin çalışma ilkelerinin gelişmesine izin verecek kadar uyumlu ve hatta esnek olması beklenemezdi.
Bir değişikliğe ihtiyaç vardı ve bu, Clinton yönetimi sırasında 1996 Telekomünikasyon Yasası şeklinde geldi.
İnternet Düzenlemesinin Doğuşu
ABD’de İnterneti düzenlemek için birkaç girişimde bulunulmasına rağmen, hiçbir şey 1996 tarihli Telekomünikasyon Yasası kadar yaklaşmadı. Yasanın içinde Başlık V olarak bilinen bir bölüm vardı. Bazıları bunu İletişim Ahlakı Yasası olarak biliyor olabilir.
İlk geçtiğinde, CDA, Kongre’nin sınırlamaya yönelik ilk büyük girişimiydi. “müstehcenlik, ahlaksızlık veya çıplaklık” İnternet dahil tüm yayın yöntemlerinde. Bu yasa sonunda bir yıl sonra Yüksek Mahkeme tarafından iptal edildi ve söz konusu kısmı kaldıracak şekilde revize edildi.
Bununla birlikte, hala yasada kalan, bugün “güvenli liman” olarak bilinen ilginç bir hükümdür. Bölüm 230(c)(2). Bu hüküm uyarınca, İnternet’teki içerik sağlayıcıların “herhangi bir eylem […] iyi niyetle, sağlayıcının erişimini veya materyalin kullanılabilirliğini kısıtlamak için […] müstehcen, açık saçık, şehvetli, pis, aşırı şiddet içeren, taciz edici veya başka bir şekilde sakıncalı olarak kabul edilir” ifade özgürlüğüne ilişkin anayasal hükümlere bakılmaksızın.
Sosyal Medyanın Geldiği Yer
1996’da geçtiğinde aldığı şekliyle, yasa, “etkileşimli bilgisayar hizmetlerinin” içeriklerini denetleme hakkını onaylamaya, insanların yayınladığı, doğası gereği aşağılık veya başka şekilde “küçükler için zararlı” (şart edildiği gibi) tartışmalı şeyleri ortadan kaldırmaya çalışıyordu. d) bölümünde daha ileride. Ancak bu, sosyal medya platformlarının kullanıcıları tarafından gönderilen mesajları yoğun bir şekilde düzenlemesine de izin veriyor mu?
Bu, 2020’de başlayan tartışmaların ortaya koyduğu harika soru, ancak bunun yeni bir soru olmadığını öğrenince şaşırabilirsiniz. Aslında, Bölüm 230, içeriklerini düzenleyen yayıncılar ile içerik dağıtıcıları (platformlar) arasında bir ayrım yapmak için özel olarak hazırlanmıştır.
1997’de, CDA’nın yasalaşmasından sadece bir yıl sonra, Yargıtay 4. AOL lehine karar verdi birisi, kullanıcının gönderilerinden biri için şirketi sorumlu tutmaya çalıştığında.
Bu, daha önce bahsedilenden önceki 230. Bölümdeki paragrafın bir sonucu olarak ortaya çıktı: “Etkileşimli bir bilgisayar hizmetinin hiçbir sağlayıcısı veya kullanıcısı, başka bir bilgi içeriği sağlayıcısı tarafından sağlanan herhangi bir bilginin yayıncısı veya konuşmacısı olarak kabul edilmeyecektir.“
Basit İngilizce’de bu şu anlama gelir: “Bir platformsanız ve kullanıcılarınızdan biri hizmetiniz aracılığıyla çirkin bir şey söylemeye veya (AOL davasıyla ilgili olarak) iftira niteliğinde bilgiler yayınlamaya karar verirse, o kullanıcının yaptıklarından yasal olarak sorumlu değilsiniz. ”
Durum böyle olmasaydı Telegram, Whatsapp, Facebook, Twitter ve diğerleri gibi hizmetler ciddi şekilde belada olurdu. Kendi rızalarıyla hareket eden kişiler tarafından sızdırılmış ve iftira niteliğinde bilgiler her zaman bu servislerden geçer. New York Times, Miami Herald ve diğer gazetelerin siteleri için hikaye aynı değil çünkü onlar yayıncılar ve bu nedenle içeriklerini düzenlemeleri bekleniyor.
Münazara
İşte burada işler oldukça karışıyor. Bölüm 230’un yayıncılar ve platformlar arasında bir ayrım yapmayı amaçladığını zaten belirledik, ancak Twitter, kullanıcı tabanının çoğunluğu tarafından sakıncalı bulunan fikirleri ifade eden kişileri ağır şekilde cezalandırmaya karar verdiğinde ne olur?
Sosyal medya siteleri, haberciler, şu anda Reddit ne olursa olsun ve hatta Steam’in forumları bile platform olma özgürlüklerinin tadını çıkarıyor ve kullanıcıları sivil bir kötü davranışta bulunduğunda onları neredeyse davaya karşı bağışık hale getiriyor. Tek gerçek yükümlülükleri, yasa dışı olan içeriği (örneğin, keyif verici uyuşturucuların satışının reklamını yapan kullanıcıların mesajları gibi) kaldırmaktır. Ancak diğer fikirleri, muhtemelen saldırgan parodileri, mizahı ve ironik ya da ironik yalanları kaldırarak gönüllü olarak bir yayıncının görevini üstlendiklerinde, yine de bir platform gibi mi davranıyorlar?
Bir yandan, cevap “evet”. İşin talihsiz gerçeği, Bölüm 230’un hangi platformların kaldırılmasına izin verildiği konusunda oldukça belirsiz olmasıdır. “Pis” ve “sakıncalı” gibi sözcükleri kullanarak, güvenli liman ayrıcalıklarının tadını çıkarırken, Pazar günü hava durumundan bahsetmeyen neredeyse her şeyin kaldırılmasını haklı çıkarmak kolaydır.
Öte yandan, “aşağılık içeriği iyi niyetle kaldırmak” olarak kabul edilebilecek olan sosyal sınırın ötesinde içeriği küratörlüğünü yapmaya yönelik tutarlı girişimler, bu şirketlerin bazılarının bir şekilde yayıncılar gibi davranmasına neden oluyor.
Sonunda, şu anda net bir cevabımız olmayan asıl soru şudur: “Siyasi konuşmaları yöneten sosyal medya şirketleri, 230. Bölüm kapsamında, kullanıcıları için kendilerini tarafsız platformlar olarak adlandırmaya devam edebilir mi?”
Ve eğer güvenli liman korumasını kaybederlerse, bu yasal emsal, bu daha büyük ve daha yerleşik sitelerle potansiyel olarak rekabet edebilecek yeni başlayanların büyümesini engellememesini nasıl sağlayabiliriz?
Bunun hakkında ne düşünüyorsun? Bu tartışmaya değer mi? CDA Bölüm 230, yayıncı ve platform arasında uygun bir ayrım yapmak için yeterince ileri gidiyor mu? Aşağıdaki düşüncelerinizi bize bildirin! Bu arada, GDPR düzenlemesini ve sizi nasıl etkilediğini de kontrol edin.