Karantinada birlikte daha fazla vakit geçirdiğimiz evcil hayvanlarda gözlenen davranış değişikliğini, sahiplerinden dinledik.
Yaklaşık iki yıldır hayatımızı alt üst eden pandeminin etkilerinden, evde kaldığımız aylar boyunca adeta karantina yoldaşımıza dönüşen evcil hayvanlarımız da muaf değil. İngiltere’de York ve Lincoln Üniversiteleri’nin yürüttüğü bir araştırmaya göre, geçen yıl karantina dönemi boyunca evcil hayvan sahipleri, başta kedi ve köpek olmak üzere evcil hayvanlarında davranış değişikliği gözlemledi. Buna göre, başına buyrukluğuyla meşhur kediler daha sevecen oldu, sadakatiyle ünlü köpekler ise sahibine bağımlı hale geldi. Evcil hayvan sahiplerine pandemi dönemindeki gözlemlerini sorduk.
“Birlikte uyuma isteği arttı”
Vicky’i 5 yıl önce barınaktan sahiplenmiştim. Travmatik bir köpekti. Travmasını atlatana kadar çok sosyalleşmeden devam etti. Sonrasında sabah-akşam yürüyüşlerimiz ve her akşam 15 dakika oyun saatimiz dışında bir etkinliğimiz olmadan yaşadık. Kendisi fazlasını istemiyordu. Pandemiye girdikten sonra 7/24 beni evde görünce o da dengesini bulmakta zorlandı. İlk başlarda hep oyun oynamak istedi. “Madem evdesin, o zaman benimle oyun oynayacaksın” der gibiydi. Daha çok temas, birlikte uyuma isteği gibi davranış değişiklikleri oldu. Beni kapı önünde görür görmez coşku gösterme davranışı daha da fazlalaştı. Şimdi daha sakin ama kesinlikle pandemi öncesindeki kızım Vicky değil. Artık benimle daha çok iletişim kuruyor ve birbirimize daha bağlı, belki de bağımlı bir ilişkimiz var.
“Her an kendisini sevdirmek istiyor”
Robin’i 3.5 yıl önce Abant’ta ormanda terk edilmiş olarak bulmuş ve sahiplenmiştim. İlk başlarda zorlandı ama zamanla yuvasını benimsedi. Sabah akşam park grubuna gitmek dışında ben işteyken evde dinlenerek vakit geçiriyordu. Pandemiyle birlikte evde iyice gölge gibi beni takip etmeye başladı. Eskiden olduğu gibi yanı başımda uyumak yerine sürekli kendisini sevdirmek isteme huyu baskın hale geldi. Bu arada hayatımıza pandeminin ortasında geçici yuva olmak istediğim Nora katıldı ancak kalıcı oldu. Şu an bana olan düşkünlükleri, sürekli temas etme istekleri eskisine göre çok fazla arttı fakat çok kuvvetli bir iletişimimiz de oluştu. Bazen göz temasıyla bile anlaşabildiğimizi söyleyebilirim. Onlar sayesinde kendimi pandeminin en şanslı kişilerinden görüyorum. İyi ki varlar…
“Mama protestoları başladı”
3 sene önce sahiplendiğim kızım Nina ile pandemi öncesinde mesai saatlerime uygun bir düzenimiz vardı. Pandemiyle birlikte evden çalışma düzenine geçince karşılıklı sevindiğimizi söyleyebilirim. Ancak, zamanla bazı farklılıklar gün yüzüne çıktı. Örneğin; Nina her öğünüme tanık olmaya başladı ve bu durum köpek sahiplerinin yakından bildiği “mama dilenciliği” durumunu tetikledi. Mama protestoları başladı, insan yemeğine eğilim arttı, hatta tek seferde silip süpürdüğü mamasından uzaklaştı. Bir diğer konu ise hareket özgürlüğü. Her evden çıkışımda üzülsem de, aslında bu Nina için özgürlük demekti. Evdeki çok da katı olmayan kurallarımız, ben çıktığımda ortadan kalkıyordu. Ben sürekli evde olduğumdan, küçük hanımın normalde ben yokken bozduğu tüm kurallar aynı şekilde uygulanır oldu. Bu da tabii Nina’yı rahatsız etti. Kısacası bu süreçte bana daha çok bağlandı ama evde yalnız kalıp kafa dinlemeyi de özlediğinden eminim.
“Hırçınlıkları azaldı”
Tofu’yu 1.5 aylıkken sahiplendim. Şu an 8 yaşında. Bütün gün işte olduğum için akşamdan akşama ve hafta sonları vakit geçirebiliyorduk. Pandemiyle birlikte evden çalışmaya başladığımda, ilk birkaç hafta gözlerindeki soru işaretini gördüm; adeta “Neden buradasın?” der gibiydi, kendi rutinini bozmadan sanki ben evde yokmuşçasına yaşıyordu ama zamanla kendi rutinini benimkiyle birleştirdi. Evde nereye gitsem kuyruğum gibi peşimde dolaşmaya başladı. Daha sık kucağıma geliyor, kendini sevdiriyordu. Akşam ben yatmadan yatmıyordu. Ona vakit ayırdıkça hırçınlıkları azaldı. Şimdi ise yeni bir dönemdeyiz, çünkü işe gitmeye başladım ve dengemiz yine bozuldu. Artık evde olduğum her an ona daha özenli yaklaşıyorum. Karşılıksız sevginin ne demek olduğunu Tofu’yla daha iyi anladım.
“Daha eşit bir ilişkimiz oldu”
İki güzel kızım var: Prenses ve Mine. Pandemi öncesine kadar, sabahları bir saat, akşamları 4-5 saat görüşebiliyorduk. Mesafeli bir ilişkimiz vardı. Ben her fırsatta yakalayıp seviyordum ama onlar genellikle kendi kendilerine takılmayı tercih ediyorlardı. Pandemiyle birlikte evden çalışmaya başladığımda en yakın mesai arkadaşlarım haline geldiler. Zaman içinde sahibi oldukları evdeki varlığıma alışmaya ve bana ilgi göstermeye başladılar. Miyav alfabesi üzerinden benimle kurdukları iletişim arttı. Geceleri, uyumak için seçtikleri kanapeyi bırakıp benimle birlikte yatmaya karar verdiler. Prenses, ayak ucumu tercih ederken Mine kolumu seçti. Artık kimse kimseyi zorlamıyor, sevgi dilenme, reddetme durumları bitti. Özetle pandemi sayesinde daha eşit bir ilişkimiz oldu.
Kaynak:milliyet.com.tr/