Yazıp yazıp silinen bir gün daha. Hepimiz topyekun olduk, biriz. İsrail’in saldırılarına karşı, Filistinlilerin çığlığının yanında. Tweetler, hikayeler, gönderiler, lanetler günün özeti bunlar değil mi? Bunca çoğunluğa karşı bir avuç azınlığın davranışlarına karşı… Soykırıma da karşıyım ama Hitler haklı mıydı yoksa… Şimdi aynı fikirde mi olduk kötü olanla? Gerçekten kahrolsun mu İsrail? Ebabiller istila etsin mi şehri? Ebabiller…
Her ramazan aynı gündem, aynı top tweet. #Kudüsİslamındır
Tarih midir tekerrür eden, hatalar mı? Diğer seçenekler nelerdir? Aradaki masumlar ne olacak? Ben bunu yazıyorken kaç kişi çığlık çığlığa sığınaklara kaçıyor, kaç Filistinli ellerini semaya açıp bir mucize bekliyor, hiç merak ettiniz mi?
Ben ettim, düşünmeye başladım, gözlerimi kapadım. Gözlerimi açtım. Hayal dahi edemedim. Hani deriz ya ailem için dünyaları yakarım. Kaç dünya yandı, hayal edemedim. Detaylara giremiyorum, okurken aklınıza gelir, gözünüzü kaydırırsınız, unutur gidersiniz. İki gün sonra unuturuz yine, ramazan gelince hatırlarız. Ne de olsa din kardeşiyiz.
Cehennem ayağımıza mı geldi, onların cehennemi bu mu dersiniz. Var ya öyleleri. Suriyeliler diyordu ya biz zamanında kimseye ülkemize almadık, burun kıvırdık. Şimdi gidecek yer arıyoruz, şükür Türkiye kucak açıyor. Bu Türkiye.
Hep merak etmişimdir, bu müslüman birliği ne yapar. Bazen duyuyoruz ya medyada toplanacak, şöyle olacak böyle olacak. Türk birliği gibi… Elde edilen nedir, bu zulümler sürerken bir şey yapmayacaklar da ne zaman yapacaklar. Hasta, hastaneye hastalığını atlattıktan sonra mı gider ilaç almaya. Şaşıyorum doğrusu. Medyada da hafif bir yaz yağmuru gibi bir süre görüyoruz, sonra var mı yok mu belli bile olmuyor. Hani diyoruz ya bazen boşver. Nereye kadar be arkadaş. Tutarsızlıklara, şu dehşete, katliamlara, açlığa, yokluğa ne zamana kadar göz yumacağız. Komşusu açken tok yatan bizden değil diyen ümmet, bizler farklı ilde miyiz?