Düşüncelerimi gerilerde gezdirirken,
dert ve tasalarımı paylaştığım günlerden,
Çaresizlik, hatta umutsuzluğa sürüklerdi,
Umutlarımı yıkan sessiz bir sanı.
Sessiz sakin yaşamaya çalışırken,
Gösterdiğim dinginliğe hangi çaba ulaşabilir?
Gözden kaçmayacak gibi göze çarpar,
Kendi kabuğuma çekilmişim, yalnızlık içimden,
Yabansı, suskun ve bir çeşit düşmanlıkla geçip giderken,
Endişe ve kaygıydı birbirlerine bağlayan.
Elde edebileceğim bu en büyük mutluluğun özleminden,
Sıcacık, hep bir arada bulunma isteği doğuyor.
Aradan yıllar geçtikçe uçup giden çocuksu hayallerden,
Lakin, nerdeyse büyük bir inatla susan resimler,
Pek görülemiyor, hiçbiri pek seçilemiyordu.
Bu düşünceler oyalanıp, yavaş yavaş ağırlık kazanarak,
Gerilerden öne çıkarken,
Kavrıyor beni, uzaklaştırıyor bu gerçeklerden.
Dört bir yandan, yukardan, aşağıdan, her bir taraftan gelen,
Üzerime çullanan, beni altında ezen,
Ve ben yok olurken artık uzak sayılabilecek bir yakınlıktan,
Yalnız ve yalnız, hiç istemeyişimden,
tüm gücümle diretmeme rağmen,
Bir acıyla karşı karşıya bırakılıyormuşum hissi uyandırır.
Durumuma aldırmayıp beni uğraştırırken,
Derken yine kendi halime salıveriyor.
Fazlasıyla bitkin düşmüş,
Fazlasıyla yok olmuş, dermansız kalmışım,
Bana yaptıklarını yapmaya zorlayan mı var?
Yanıt vermeyerek, sanki ben orada yokmuşum gibi,
Nedeni suçluluk duygusuysa, susmakta haklıydı gerçekten.
Dünya tersine mi dönmüştü? Neredeydim?
Nasıl aklı başdan alan bir sesti böyle?
Tüm gürültü ve aydınlığı yanında götürerek karanlıkta gözden yiten,
Sessizliğin getirmekte ,yalnızlık ve karanlığı birlikte.