Suçluluk
Bizler diğer insanların her zaman iyi hissetmesini sağlamanın kendi işimiz olduğuna dair yanlış bir öngörüye bağlı olarak suçluluk hissedebiliriz. Eğer onlar her zaman mutlu değilse bunun bizim başarısızlığımızı temsil ettiğini düşünürüz. Bu çok eski suçluluğu bırakmak için kendinize izin verin. Bu hiçbir zaman gerçek bir zorunluluk değildi. Kendi gerçek gücünüze adım atabilmek için “Memnun eden” rolünü bırakabilmeliyiz.
Biz acı veren duygularından insanları koruyamayız. Onları acılarından uzaklaştırmak onlara yardımcı olmaz. Onların acısını daha da uzatır ve iyileşmelerini erteler.
Burada yatan hiciv ise “memnun eden” olmanın “gönlü zengin” olmakla aynı şey olmamasıdır. Bu aslında kendiniz ile ilgili iyi hissetmek için başkaları ile beslenme biçimidir. Diğerlerini memnun etmeye odaklanarak kendi acınızı göz ardı ediyor olabilir misiniz?
Burada bir sınır ihlali söz konusudur. Her ne pahasına olursa olsun diğerlerini mutlu etmeye uğraştığımızda gerçekten ne yaptığımızı anlamamız gerekmektedir. Aslında kendi değerimizi hissetmek için diğer insanları kullanıyoruzdur. Bu diğerlerinin ‘onayı’ ile beslendiğiniz içsel bir yoksunluk alanından gelmektedir.
Ebeveynlerimizi geçerli kılma girişimlerimiz veya onların maruz kaldığı acıyı telafi etme çabalarımız onların deneyimlediği acıyı ortadan kaldıramaz. Ebeveynlerinizin yaşadığı şekilde sizin de acı çekmenizin onlarla bir çeşit dayanışma şekli olduğuna inanma güdüsüne direnin. Öyle değildir. Bu içsel bir bastırmadır. Biz sadece yas tutup ileriye yönelebiliriz.
Bethany Webster
Healing the mother wound