Seni ben sulara çizdim göklere, aynalara
Kalbimdeki kendini anla
Ve bu çocuksu çizgilerden al tamamla resmimizi
İlk durakta inen yolcular gibi
Yabancıyız senle yan yana
Belki geç kaldık herşeye
Ama son bir kez dinle beni
Böyle bitmez
Ben bize aşık oldum….
Uyan Maria!
Uyan kürk mantolu Madonna!
Berlin sokakları sensiz daha soğuk…
Ve hala insan yok tanıyacak…
Nebatat bahçesi sensiz eksik kalacak.
Göçebe ağaçların halini artık kim anlayacak?
Gitme Maria!
Gitme kürk mantolu Madonna!
Teslim olmuştun hani aşka?
Yoksa ağır mı geldi sana?
Hayat sürprizlerle dolu… İnan bana.
İnanmıyorsan, bak burnundaki karnına.
Hadi Uyan Maria!
Uyan kürk mantolu Madonna!
Bak hala trenler sevenleri ayırmakta…
Şimdi kim “nereye istersen gelirim” diye fısıldayacak kulaklara?
Ve kimler götürecek kefeninde başkalarının acılarını?
Ve nerede göreceğiz artık dimdik, güçlü kadınları?
Gel Maria!
Gel kürk mantolu Madonna!
Seni daha nice romanlar anlatacak.
Belki son sayfaları hiç gözyaşıyla ıslanmayacak.
Belki ismin Maria bile olmayacak.
Ama Atlantik’in renkli ışıkları hep yanacak.
Ve hiçbir kürk hiçbir kadına bu kadar yakışmayacak
Ve sevda darağacında; Elimi çeksem senden olacağım, çekmesem kendimden…”
Cemal Süreya
mesela senin omzun öyle bir yer, orada dünya dönmüyor.
Çiçekli şiirler yazacağım illa ki bir gün,
Biri kalbine,
Biri kalbime.
Didem Madak
Yağmurda karda doluda iki kere sev beni , altüst edilmiş cümleyim ben senin elinde..
Birhan Keskin
“Sevgilim hayat zor ama sen çok güzelsin.”