bu bedende bu dünyada amacım ne? herkesin bi amacı görevi var mı bu hayatta? hangilerimiz 3 yaşına kadar yaşıyor? hangilerimiz 90 yaşını görüyor? nasıl deliriyoruz? bazen hayatta her şeyi o kadar monoton yaşarken birden durup ben niye burdayım diyorum. sorular kafama üşüşüyor. ne kadar şanslıyım bazılarına göre. bazı insanların benden şanssız doğmasını kabul edemiyorum. herkesin onları seven ailesi, arkadaşları olsun istiyorum. şu an dünyada nasıl kötülükler yaşanıyor diyip deliriyorum bazen. bi keresinde şey okumuştum. bazı insanların çok düşünmeleri onlara cezaymış. kesinlikle böyle ezik bi cümle değildi daha etkileyici bi cümleydi ama aklımda bu tarz kalmış. neys yani benim de cezam bu düşünüyorum durmadan. uçakta ölen insanlar benle nerdeyse eşit ama şanssız oldukları için onlar ölüyor. belki benim de bir gün şansım yaver gitmicek ben de ölücem. ama şu an onlardan şanslıyım bugünü gördüğüm için. mesela bugünü benim görmemin bi sebebi var mı? ya da belki 1 hafta sonra birinin hayatına dokuncam iyi anlamda o yüzden yaşıyorum. bilemiyorum. bu evrenin bazen kocaman bi yalan olduğunu düşünüyorum. saçma bi sistemde yaşıyoruz gibi. anlamlandıramıyorum. ama çoğu zaman olağan rutin bi şekilde yaşıyorum. yemek yerken ya da ders çalışırken bi anda aklıma bu düşünceler geliyor. çok saçma bi iç döküş oldu galiba. sonuç olarak evrenin daha iyi bi yer olmasını istiyorum. herkese eşit davranmasını istiyorum. bir adamın çıkıp kendi kızını öldürmesini kabul edemiyorum çünkü o kız hepimiz olabilirdik. bir delinin birini sırf o yerde o bulunduğu için öldürmesi içimi acıtıyo. yemek yerken dışarıda oturduğu için saçma bir kurşunla kimse ölsün istemiyorum. bunlara bi çare bulmak istiyorum. ama napıcam bilmiyorum. öyle işte. düşünüyorum sonra hayatıma devam ediyorum. sonra bi şey duyuyorum tekrar düşünüyorum. falan filan. deliriyorum.