BÖLÜM 1- Sana Söz Veriyorum
Resmi ve uygun resmi iş kıyafetleri giymiş genç bir kadın aniden kapıdan içeri daldı. Ağır maun çift kapı duvarlara çarparken, odadaki herkes bakışlarını, adımlarıyla güvenle içeri giren minyon ama düzgün vücutlu genç hanıma çevirdi. O Evangeline Young’dır. Burun kemerine dayalı yuvarlak gözlükleri var ve saçları düzgün görünen bir topuz şeklinde toplanmış. Spor yaptığı genel görünüm, katı, saçma sapan bir iş kadını gibiydi. Ve o tam olarak buydu.
Samuel Young, uzun bir masanın başındaki koltuğundan kalkarken Evangeline, senin burada ne işin var? diye sordu. Şu anda klas ofisinde yönetim kurulu ile bir toplantı yapmanın ortasındaydı. Diğerleri de ona soru sorarcasına bakarken gözleri şaşkınlıkla kısıldı.
‘’Dede, bununla ne demek istiyorsun? Sana bu soruyu soran ben olmalıyım. Senin burada ne işin var? Ben bu şirketin Ceo’suyum ve sen bana burada ne yaptığımı mı soruyorsun?” Evangeline, küçük ve güzel yüzünde inanamayan ve kafası karışmış bir ifade olduğu için birden fazla soru sordu.
“Eva, burayı terk et. Eve gidince seninle konuşacağım. Bu kadar saygısız olup önceden haber vermeden toplantı odasına dalamazsın.” Yaşlı adam, sandalyesine geri otururken elini umursamaz bir hareketle salladı.
İnatla orada durup Eva’nın gözleri fal taşı gibi açıldı ve “Büyükbaba, kafam tamamen karıştı. Bunu neden yaptığına dair hemen şimdi bir açıklama istiyorum.” Nasıl saygısızlık edildiğine kızdığını hissederek yumruklarını sıktı. “Benden gitmemi nasıl isteyebilir? Tanrı aşkına CEO benim!’ Eva zihninde kükredi.
Evangeline! Samuel soğukkanlılığını kaybederek ona bağırdı. “Bugünden itibaren bu şirketin CEO’su olarak görevinden ayrılacaksın. Yönetim kurulu senin yerini alacak kişiyi çoktan seçti ve en kısa zamanda o da görevi devralacak.”
Eva, sessizliğe gömüldü. Büyükbabası az önce ona bağırıp CEO olarak onu kovdu mu? Bütün bu insanların önünde mi? Masanın etrafındaki herkesin yüzlerine bakarken vücudu hareketsizdi. Hiçbiri şu anda hissettiği gibi bir şok belirtisi göstermiyordu. Sadece gözleri onlarınkilerle buluştuğunda başka tarafa bakabildiler. Görünüşe göre, bilen son kişi oydu…
“Ne dedin? Beni pozisyonumdan mı alıyorsun? Neden?” diye sordu Eva, büyükbabasının oturduğu yere yavaşça yürürken inanamayarak. Bu hiç mantıklı değil. Bu bir rüya mı? XY Corporation’ın CEO’suyum. Bu şirketi şu anki seviyelerine çıkaran benim. Öyleyse neden rütbem düşüyor?’ Eva, büyükbabasının neden birdenbire bunu ona söylediğini anlayamıyordu!
“Eva, eve git. Seninle konuşacağım -” diye iç çekerek cevapladı Samuel, onun sorularını hiç yanıtlamadan.
“Olamaz!” Eva öfkeyle patladı, parmakları o kadar sıkı kenetlenmişti ki avuçlarını o kadar derine kazıyorlardı ki küçük hilaller oluşmuştu. “Hemen bir açıklama istiyorum büyükbaba! Söyle bana… neler oluyor? Söyle…”
“Çünkü sen benim meşru torunum değilsin!! Bu yüzden!” Samuel tekrar koltuğundan kalkarken sesi kaosu bastırdı.
Yaşlı adam bakışlarını kaçırdı ve Eva’nın bir hain gibi gülmesine neden oldu. “Hahaha.”
“Eva, merak etme. Yönetmenlerden biri olarak çalışmaya devam edeceksin. Kız kardeşine yardım edeceksin – “dedi Samuel onu yatıştırma umuduyla hemen. “Ah. Yani benim yerimi alacak olan sevgili küçük kız kardeşim mi? Hahaha.” Tekrar kahkahalarla havladı.
“Eva, y -” Samuel cümlesine devam edemeden, Eva bir patron gibi elini kaldırdı ve yaşlı adamın daha fazla konuşmasını engelledi. Dosdoğru ona bakarken gözlerinde tehlikeli bir şey parladı.
“Unut gitsin… ah, Bay Young.” Büyükbabasına hitap şeklini hızla değiştirdi. Yüzünde acı-tatlı ve acı dolu bir gülümseme belirdi. Sonra yaşlı adama bir kez daha baktığında gözleri tehditkar hale geldi. “Dinleyin Sayın Başkan… Ben olmazsam XY Şirketi paramparça olur. Sözlerimi.İşaretle.” Eva, başını dik tutarak, bir kraliçe gibi odadan dışarı çıktı ve kapıyı güm diye kapattı.
…
Bir klinikte Eva, elleri titremeyi durduramadığı için bir sandalyede oturmuş DNA sonuçlarına bakıyordu. Gözleri yaşarırken dudakları acı bir şekilde kıvrıldı.
“Yani, gençliğimden beri bana robot gibi davranılmasının asıl nedeni bu olmalı… ve ailem ve ailem bana karşı çok soğuk.” Kendi kendine mırıldandı. Anılarını hatırlayan Eva, büyükannesiyle geçirdiği zamanı hatırladı. O zamanlar, ailesinin onu kasten görmezden geldiğini ve ona karşı her zaman soğuk davrandığını hissetmişti.
“Büyükanne, annemle babam benden nefret mi ediyor? Ne beni ziyarete geliyorlar ne de öğretmenlerim isteseler de okuluma gelmiyorlar.” Eva, daha küçükken büyükannesine bunu sorduğunu hatırladı.
Büyükannesi, “Seni eğitiyorlar, Eva, büyüyünce bir gün karşılaşacağın zorlu dünyada hayatta kalabilmen için” diye cevap vermişti.
“Yani onların soğuk muamelesi, ailenin işini yürütecek kişi olma eğitimimin bir parçası mı?” Büyükannesinin ona ne söylediğini anlamaya çalıştığını hatırladı.
“Evet. Seni şımartmak istemiyorlar çünkü şımarık bir zayıf olarak büyümeni istemiyorlar.” Büyükannesi açıklamıştı ve o açıklamaya tamamen inandığını hatırladı.
Eva elindeki kağıdı buruştururken sırıttı. “Sana inanmakla çok aptalım. Benim onların meşru kızı olmadığımı başından beri biliyor olmalılar, değil mi? Bu yüzden bana bir gram ilgi ve sevgi göstermediler. Onlar için büyük bir varlık olacağımı bildikleri için beni tuttular ve büyüttüler. Ve şimdi bağımsız hale geldiğime ve şirketi zirveye çıkardığıma göre, beni bir tehdit olarak görüyorlar ve bu yüzden beni işten çıkarmaları için doğru zaman mı? Beni kullanmayı bitirdikten sonra şimdi beni kovuyorlar mı?’ Eva kendi içinde bir şeyler düşünürken acı acı gülümsedi.
Klinikten ayrıldıktan sonra Eva kendini arabayı hızlı sürerken buldu. Birini aramaya çalışıyordu ama kimse aramasına cevap vermiyordu. Dudakları hâlâ titriyordu ama yüzünü soğuk tutuyordu. Lüks bir apartmanın önüne geldiğinde elinden geldiğince hızlı bir şekilde en üst kata çıktı. Asansöre binip en üst kata çıkmayı beklerken başparmağını kemirdi.
Asansör, gideceği yere vardığını işaret ederek çınladığında, dışarı fırladı ve koridorun sonundaki birime koştu. O an aklında tek bir şey vardı, o da nişanlısı Julian’ı görmek ve onunla konuşmaktı.
Julian’ın dairesinin şifresini tuşladı ve içeri girdi. Ama kapıyı kapatıp arkasını döner dönmez koridorun girişinde bir çift kırmızı topuklu ayakkabı görünce donup kaldı.
Endişeyle sessizce içeri girdi. Julian’ın odasının kapısına yaklaşırken kalbi gümbür gümbür atıyordu. Keskin ve derin bir nefes alan Eva, kapıyı iterek açtı.
Yatakta kızgın hayvanlar gibi vahşice sevişen iki çıplak insanı görünce gözleri fal taşı gibi açıldı. Eva donakalmış bir şekilde orada durdu ve şok nedeniyle telefonu elinden kaydı ve Julian Cates’in hızla dönmesine neden oldu. Kapıda duran Eva’yı görünce küfretti. Kadın da kocaman açılmış gözlerle yukarı baktı ve onu görünce Eva’nın yüzü sanki bir hayalet görmüş gibi solgunlaştı; nişanlısının siktiği kadının küçük kız kardeşi Sarah Young’dan başkası olmadığına inanamıyordu.
Julian Cates, Eva’nın üniversitedeki sevgilisi ve şu anki nişanlısıydı. Ona karşı çok iyi bir adam olmuştu. Yıllardır bir ilişki içindeler ama o asla ona karşı bir adım atmaya çalışmadı. Eva her zaman onun düşünceli davrandığını ve ikisinin de aşklarına dikkat edemeyecek kadar meşgul olduklarını düşünmüştü. Aralarındaki samimiyet eksikliğine aldırış etmediğini ve düğünlerine kadar beklemeye hazır olduğunu ona söylemişti. Ama şimdi, işte buradaydı…
“Ne oluyor Eva?! Burada ne yapıyorsun? Evime böyle dalarak mı giriyorsun?” Julian sinirli bir şekilde kükredi. Eva konuşamadı, konuşamadı. Yatakta oturan, yorganı üstüne çekmiş, ablası olması gereken kadına baktı sadece.
“Eva, dışarı çık yoksa seni dışarı sürüklememi ister misin?” Julian, Eva’ya bağırdı ve çıplak olup olmadığına aldırmadan ayağa kalktı. Adam ileri atıldı ve onun kolunu tutmak üzereydi ama Eva geri adım attı ve vebalıymış gibi elinden kaçtı. Ona dik dik bakarken bakışları en ölümcül kılıç gibi keskinleşti.
Julian elini indirdi ama eğilip fısıldadı. “Eva’yı aştık. Haberi duydum. Sen meşru bir Young değilsin. Şu anda isimsiz bir hödükten başka bir şey değilsin ve yine de buraya gelmeye cesaret ediyorsun? Gelip benim yerime sığınmayı mı düşünüyorsun? Dinle, seninle sadece Young’ın meşru kızı olduğunu düşündüğümüz için nişanlandım.” Geri çekilirken ona alaycı bir şekilde gülümsedi. Eva onun gözlerindeki küçümsemeyi görebiliyordu.
“Boktan nişanımız çoktan bitti, o yüzden o çirkin yüzünü bir daha önümde gösterme. Yıllardır bundan bıktım!” Julian, Eva zaten bu kadar kafası karışmış durumdayken onun kırık kalbini ezdiğini umursamadan Eva’yı azarlamaya devam etti.
“Julian, seni piç!!” Zihninde haykırdı. Eva gözlerinin çok kötü yandığını hissedebiliyordu ama cesurca gözyaşlarını tuttu. ‘Olamaz. Sakın ağlama Eva! Bu pisliğin önünde gözyaşı dökmeyeceğim. Hiçbir zaman. Bunu yapmaktansa ölmeyi tercih ederim. Zaten birbiri ardına kötü haberlerle vurulmuştu. Bunun gibi bir tane daha verilmesi hiçbir şey değil, dedi kendi kendine. ‘Ben güçlüyüm. Hiçbir şey beni alt edemez. Sadece beni izle!’ Kendisinden önce gelen iki pisliğe bakmak için mahzun gözlerini kaldırmadan önce kendini toparlayıp duygularını ayarlayarak kendi kendine homurdandı.
Yumruğunu sıkıca sıkan Eva ağzını açtı ve konuştu. Gözleri, Julian’ın garip ve hafif bir ürperti duymasına ve gözlerini alamamasına neden olan bir yoğunlukla yanıyordu. “Ooo, öyle mi?” Yatakta yatan kıza bakarken gülümsedi. Julian’ın sırıtışı her zamanki gibi yaramaz ve neşeli olmasına rağmen, Julian ona bakarken bedeninin titrediğini hissetti. Her nasılsa, farklı ama aynıydı.
“Beni dinle Julian ve iyi dinle. Bir gün senin de mutlak pişmanlıktan öleceğinden emin olacağım. Sana söz veriyorum. Sadece bekle…” dedi Eva. Sesi ne çok yüksek ne de çok yumuşaktı. Ama ses süzüldü ve hem Julian hem de Sarah bunu çok net bir şekilde duydu. Ve Julian daha tepki veremeden, kapı yüzünün önünde yüksek bir gümbürtüyle çarparak kapanmıştı bile.