Cincüce Banu’nun bu hafta morale, fikre ve en çok da desteğe ihtiyacı var.
Banu’nun hafta hafta hamilelik yazılarının tümünü buradan okuyabilirsiniz.
***
Herkese merhaba,
Öncelikle geçen hafta emzik-parmak-biberon üçlemesi konusunda yazdığınız öneriler için teşekkür ederim. Verdiğiniz fikirlerden çok yararlandım. En azından kafa karışıklığımı gidermiş oldum. Tabii bebeklerle ilgili her konuda olduğu gibi, bunda da son kararı, son tercihi bizim yavru kuzu verecek.
Bu hafta bir iyi, bir kötü haber aldım. İyi haber: Bebek tam olarak baş aşağı pozisyona gelmiş. Bu duruş zaten birkaç gündür hafif şiddetli bir baskı ve mesanem boş olsa bile doluymuş hissi olarak bana geri dönüyor. Bu yalancı mesane dolu hissi özellikle yürürken belli ediyor kendini. Her ne kadar geceleri tuvalete kalkma ihtiyacı duymasam da deliksiz uyku denilen kavramını çooook uzun zaman önce geride bıraktım.
Kötü haber kordonla ilgili. İki haftaki önceki doktor kontrolünde yerli yerinde ve düzgün duran kordon şu an bebeğin boynunda… O zaman doktor her şey yolunda gidiyor diye bizi sevindirmişti oysa. Ama arada bebek pozisyon değiştirirken mi olduysa artık, olan olmuş. Zaten bir sabah karnımda öyle bir hareket hissettim ki, iki büklüm oluverdim. Sanırım şimdiye kadarki en şiddetli hareketti o. Bebeğin yeniden yukarı döndüğünü falan sanmıştım hatta. Muhtemelen o sabah bir şeyler oldu. Doktorumuz “Kordon boyunda görünüyor ama yanılıyor da olabilirim. Dopplerde ayrıntılı inceletelim,” deyip beni radyolojideki uzman hekime yolladı. O da uzun uzun evirdi çevirdi ve raporuna yazdı: “Kordon boyun çevresindedir.” “Peki,” dedik, “bu ne demek? Boynun yanından geçip gidiyor mu, yoksa iyice dolanmış mı?” İnsan iyi bir şey duymak istiyor haliyle. “Tam tur dolanmamış ama boyunda,” diye fazlaca esnek bir yanıt verdi. Biz de o gazla gidip bizim doktora “Tam da dolanmamış aslında…” diyecek olduk. O da diğer hekimi arayıp biraz daha konuştu. Son karar: Kordon boyun çevresinde. Nokta.
Ardından kötü olasılıklar karşımıza dizildi: Riskli bir durumdur. Sezaryen gerekebilir. Ama gerekmeyebilir de. Bekleyip göreceğiz. Bu saatten sonra bebeğin hareket alanı kısıtlandığı için kordonun olduğu yerden kurtulması zordur. Bebek doğum kanalına inmeye çalışırken kordon boynuna baskı yapacağı için, oksijeni keserse…vs. Ben tabii muslukları açtım ister istemez. İki gündür de o musluklar ara ara akıp duruyor.
Annemin ilk hamileliğinde bebek (ablam) ters dönmemiş. Makat gelişi olacağı için doktoru çok riskli bir durum olduğunu ve sezaryen gerektiğini söylemiş. Annem bunu kabul etmemiş. Doktor da ısrarcı olmamış. Doğum esnasında annem sezaryen için yalvardığında artık her şey için çok geçmiş. Çok zor bir doğum olmuş. Ablam kordonlara dolanık halde ve koyu mora çalan bir renkte doğmuş. Her ikisi de büyük tehlike atlatmış doktorun dediğine göre.
Görümcem ikinci doğumunda kordon dolanması yüzünden çok acı verici bir tecrübe yaşamış. Fakülte öğrencileri tıbbi bir vaka olarak incelemişler bu doğumu.
Her ikisi de benzer bir cümle kurdular: “İkinizin de hayatını riske atacaksa, bu kadar dert etme bu işi.” Ben ağlıyorum. Bir yandan Yıldıray “Sırf sen normal doğum yapmak istiyorsun diye, ya bebeğin beynine 10 saniye oksijen gitmez de daha kötüsü olursa… Ben de birisinin seni kesmesinden hoşlanmıyorum ama seni de riske atamam…” gibi şeyler söylüyor. Gereksiz gerginlik, off!
Ama ben başka şeyler hayal etmiştim. Tek derdim bebeğim dışarı çıkar çıkmaz acaba hemen koynuma verirler mi, vermezler mi diye endişelenmekti. Onu hiç olmaması gereken bir yöntemle içimden çıkarmaları, benim o sırada bilinçsiz yatıyor olmam, onunla hemen o an kavuşamayacak oluşumuz fikrini aklım almıyor! Bu olmamalı.
Dayanamadım, iki gecedir interneti kurcalayıp duruyorum. Meğerse kordon dolanması doğumların %20-25’inde görülebilen bir durummuş. (bkz. Dr. Alper Mumcu) E, bu çok yüksek bir oran. Yazıda “Kordon dolanmasının tanısı en sık doğum sırasında bebeğin kafası çıktığı anda konur,” cümlesi aklıma doğum videolarında gördüğüm bir ayrıntıyı getirdi. Gerçekten de videoların çoğunda bebeğin kafası çıkıyor ve ebenin ilk yaptığı kordonu bebeğin başından aşırtmak oluyor. Demek ki çok zorlayıcı bir durum değil bu.
Üstelik kordonun yapısı bu tip bir gerilime dayanacak esneklikteymiş. Kordonda sıkıntılı bir durum varsa, NST ile bebeğin kalp ritmi izleniyormuş. Eğer nabız düşmeye başlarsa öncelikle anne sol yana yatırılarak kan akışı düzenlenir, eğer bundan sonra da bebeğe yeterli kan gitmiyorsa o zaman sezaryene gidilirmiş. Tabii bu durum kordon kısaysa ya da bebek başaşağı durmuyorsa geçerli değilmiş. Sağlık Bakanlığı’nın “Doğum ve Sezaryen Yönetim Eylemi” diye bir dosyasına ulaştım. Orada da sürecin aşamaları bu şekilde sıralanmış. Demek ki doğruca sezaryene gitmemek gerek.
Bir arkadaşımın ablası kısa süre önce bebeğini boynunda kordonla dünyaya getirmiş. Yabancı kaynaklarda da benzer vakalar okudum. Yani ben kendi kendime “Durum çok da kötü değil,” teşhisi koymaya ve moralimi daha fazla bozmamaya karar verdim. Bebeğimle konuşuyorum. Ona “O kordonu boynunun kenarından sıyırıp at lütfen; güzelce, kendine zarar vermeden, usulcacık gel,” diyorum. Umarım beni duyuyordur. Telepati diye bir şey varsa eğer, işe yarasın.
Gelecek haftaki kontrolde doktorla konuşacağım. Son ana kadar (o NST denen cihaz acil durum uyarısı vermediği sürece) şansımı sonuna kadar kullanmak istediğimi söyleyeceğim. Baktım ki ille de sezaryen diyor, başka bir yola girme vakti geldi demektir.
Benzer bir durumla karşılaşanlarınız oldu mu? Siz ne yaptınız? Sizce gereksiz yere Polyannalaşıyor muyum? Sağduyumu mu dinleyeyim ya da ne yapayım?
İmza: Keşke kafam sadece emzik yüzünden karışık olsaydı diyen Cincüce.