Hannah Karpel, ‘Sanata Erişim: Sınıf Tavanını Aşmak’ adlı belgeseliyle, yaratıcı endüstrilerin, işçi sınıfının tehlikede olduğu bir dünyanın lanet olası bir portresini sunuyor. yok olma
hannah karpel Bir yabancı ona asla başaramayacağını söylediğinde babasının Finchley’deki telefon dükkanında çalışıyordu. Merkez Saint Martins. “Bana öyle geldi ki,” diyor, “birisi beni vitrinleri yaparken gördüğü için böyle bir varsayımda bulunabilir. Kelimenin tam anlamıyla ‘zahmet etme’, ‘bir deneme bile’ dedi. Üniversitenin moda gazeteciliği kursundan bu etkileşimi çözen bir belgeselle mezun olan bir film yapımcısı olan Karpel’e kesin. Sekiz ay boyunca yapılan, Sınıf Tavanını Kırmak ortaokullardan moda okullarına, girişimcilerin girişimcilerine ve Westminster’e, işçi sınıfının yaratıcı endüstrilere girerken karşılaştıkları artan engelleri incelemek için seyahat eder. “Ama bunun benimle ilgili olmasını istemedim” diyor.
Girişken ve dürüst bir yayıncı olan Karpel, kendini bir tür çılgın televizyon dedektifine benzetiyor, yatak odasının duvarlarını iplerin ve iğnelerin bir ağ oluşturduğu, her gerçeği, anekdotları ve birbirleriyle röportajı haritalandırdığı A3 kağıt parçalarıyla sıvadı. Karpel araştırmasında, sanatta çalışan insanların yalnızca yüzde 16’sının düşük sosyoekonomik geçmişlerden geldiğini, bölgesel sanat kolejlerinde yüksek öğrenim kurslarına yüzde 50 kesinti yapıldığını ve yüzde 37’lik bir kesinti olduğunu buldu. tekstil okuyan devlet okulu öğrencilerinde azalma. Ama belki de en kahredici keşif, ilk yıllardaki eğitimde sanat ve tasarım kurslarına yapılan yaygın kesintiler nedeniyle işçi sınıfı çocuklarının ellerindeki hünerlerini kaybetmeye başlamış olmalarıdır.
Derecesinin sonunda, Karpel bu çatlakların bir uçurum oluşturduğunu, varlıklı öğrencilerin bir asistan ekibiyle cömert final projelerini finanse ettiğini, daha az avantajlı akranlarının ise temel materyallere erişmek için Crowdfund ve beceri takasına tabi tutulduğunu gördü. CSM, tüm öğrencilerinin yalnızca fikirlerinin gücüne odaklandığını vurgulasa da, Karpel’in deneyimine göre, iş genellikle bu kavramların uygulanmasına da bağlıdır. Yine de, bu yabancılık genellikle kendi faydalarını sağlar. “Düşük gelirli ailelerden gelen insanların birbirine yöneldiğini fark ettim çünkü hepimiz bu körlüğe düştük. Pek çok insanın ailesi, çocuklarının sanata gitmesini istemedi, bu yüzden gerçek bir risk alıyorsunuz, bu da yetenekli olduğunuzu kanıtlamak için on kat daha fazla çalışmanıza neden oluyor.”
İnsanların üniversite kredisi bile alabileceklerinden habersiz büyümüş, Sınıf Tavanını Kırmak Karpel’i ortaokullarda atölye çalışmaları yürütürken, öğrencileri modaya girmek için alabilecekleri birçok yol ve tasarımın dışında var olan çok sayıda rol hakkında eğitirken takip ediyor. Somut çözümler arayışında Karpel, meslektaşlar arası mentorluk, işyerinde ekonomik şeffaflık, üniversite projeleri için finansman, ücretli stajlar ve hatta iş paylaşımları üzerinde duruyor. Yine de, bu alternatifler ne kadar yardımcı olursa olsun, potansiyel iki katmanlı bir sistemi yalnızca değişimin tersine çevirebilecektir. “Bizim paramızı almamız için kim savaşıyor? Sendikamız nerede?” diye tekrarlıyor.
Profesyonel hayata girerken Karpel, prestijli MullenLowe NOVA ödülüne aday gösterilen belgesel için Barbie’den sponsorluk aldı ve Dior mentorluk programında UNESCO kadınları için seçildi – bu yüzden muhtemelen bir sonraki Oprah Winfrey olacak ya da bir şey. Ancak bu övgülere rağmen, kariyer basamakları, ödenmeyen stajların ve aylarca geciken faturaların kurs için eşit olduğu kaygan bir engel parkuru gibi kendini gösterdi. “Peki ne yapabilirsin?” diyor, “100 sterlin için şirketi mahkemeye mi vereceksin? Öyle düşünmüyorum. Bu nedenle, düşük gelirli birçok insan, bu iş rolünü geliştirmek için ne yapmaları gerektiğini bilmeden, yıllarca alt düzey pozisyonlarda kalıyor.”
Moda kendi ilerici politikasını öne sürme eğiliminde olsa da, endüstri çoğu zaman politika yapıcıları hesaba katmakta başarısız oluyor. İngiliz ekonomisine (film, müzik, balıkçılık ve ilaçların toplamından daha fazla olan) 35 milyar sterlin kazandırmasına rağmen, moda, tehlikeli derecede zayıf bir Brexit anlaşmasıyla kaldı, diğer sektörler ağırlıklarının çok üzerinde yumruk attı. “Bunun bir süredir devam eden bir konuşma olduğunu biliyorum, ancak yaklaşmakta olan durgunluk, yalnızca ayrıcalıklı ve ayrıcalıklı olmayanlar arasındaki ayrımları sürdürecek ve nüfusun tüm gruplarının yaratıcı dünyadan çekileceği bir sistem yaratacaktır. ”
Sonuç olarak, milletvekillerinin çok az ilgi duydukları bir sektörü anlamalarını bekleyemeyiz – bu, belgeselin sonuna doğru ortaya çıkan bir gerçek. Aylarca uğraştıktan sonra Muhafazakar parti nihayet bir yanıt istedi. “Görünmez var dediler Bu çok sinir bozucu çünkü engeller çok görünür. Kariyerinizin her aşamasında, işçi sınıfından insanların başarıya ulaşmasını engellemeye çalışan ablukalar olduğunu gördük.” Bu noktada devlet sanatı desteklemiyor ve işçi sınıfı ihmalkar bir hükümetin sonuçlarının gayet iyi farkında olsa da, Karpel’in belirttiği gibi bu, kültürel kimliğimiz ve sosyal iklimimiz üzerinde yıkıcı bir etkiye sahip olacak. “Herkes bu filmi görmeli” diyor, “çünkü herkesin sorun.”
.