Su-6'i oluşturmak, aşağı yukarı tatmin edici bir görünüm elde etmek için, P.O. Sukhoi, motorun altında bir yer aramak için uzun zaman harcadı ve motor kaputunun hatlarını dikkatlice seçti. Bu makinede, en uygun çözüm bulundu. FW-190F uçağında, hafif yükseltilmiş pilot koltuğuna sahip versiyonda bile, aşağıya doğru bakış neredeyse yoktu. SV BSH-2 (IL-2) üzerindeki görünürlüğü artırmak için Ilyushin, pilotun koltuğunu yükseltmek, motoru uçağın eksenine göre düşürmek, motor kaputunun kıvrımlarına çok dikkat etmek zorunda kaldı. Sonuç olarak, kabul edilebilir olduğu düşünülen (8-30 derecelerine eşit bir değer istense de) yaklaşık 35 derece ileriye dönük bir görüş açısı sağladı.
Tüm seri saldırı uçakları uçağın altında bir inceleme yapmadı. Bunun istisnası, ancak daha fazla dağıtım alamayan özel bir periskopla donatılmış IL-2 idi. Çıkış yolu, özel manzaraların ve geçici mekanizmaların yardımı ile bombaların atılması için gecikme süresi kullanılarak veya uçağın yapısal elemanlarında işaretler çizilerek bulundu. Bazen, Il-2 uçağının bir uçuş rotasındaki etkinliğini arttırmak için, saldırı uçakları (STSUS) için hedef uçakların yardımıyla onları “görülebilir” hale getirmek gerekiyordu. Bu kapasitede, SS, Pe-2 ve daha sonra özel olarak seçilmiş IL-2 ekiplerinin orta irtifalarındaki uçuş ve arama hedefleri kullanıldı. Saldırı nesnesinin keşfedilmesinden sonra, seyirci veya pilot STSUS bombaları düşürdü ve böylece onu belirledi.
1940'in sonunda, tasarımcı S.A. Kocherigin, NCAA'ya AM-37 motoruyla (bir saldırı uçağı dahil) bilinçli bir şekilde aerodinamikte bir bozulmaya uğradığı çok amaçlı tek kişilik bir OPB savaş alanı uçağının taslak tasarımını sundu. İyi (15 dereceye kadar) ileri-aşağı görünüm sağlamak için, pilotun kokpit kabininin boyutunda uygun bir artışla yüksek bir yerleştirme sağladı. Ek olarak, kokpit zemini için özel bir cam geliştirilmiştir ve altındaki baca, doğrudan uçağın altındaki alanın ilave bir görünümünü sağlar.
Yeni makine daha önce tasarlanmış ve yapım aşamasında olan tek motorlu bombardıman uçağı OPB M-90'in geliştirilmesiydi ve şemaya göre normal tip kuyruk ünitesine sahip “ters martı” kanadı olan bir orta kanattı. Kuyruk tekerleği ile şasi, geri çekilebilir, karışık tasarım. Kanatın orta kısmı, gövdeye bağlı bir merkez bölümdü. Konsollar "martı" nın başında bir yapım konektörüne sahipti. Taşınırken kanadın sütten kesilmesi gövde üzerinde yapıldı. Kanat metalik, tek kanatlı, çalışma kasalı (çelik kanatlı). Profiller açık. Kaburgalar duralumin, damgalıdır. Yuvarlatılmış uçlara sahip, iyi gelişmiş bir mekanizasyonla - görece kalın, trapez biçimli bir kanat - otomatik çıtalar, gezdiren aileronlar ve kanatlar. NASA-230 kanat profili. Uçağın ekseni boyunca kalınlık% 19, kırılma ile -% 16, uçlarda -% 7.
Gövdenin ön kısmı duralümin, kuyruk kısmı ise ahşaptır. Gövde bölümü eliptiktir. Fener pleksiglastan yapılmıştır, acil deşarjı sağlanmıştır. Pilotun arkasındaki ve altındaki koltuğu, 13 mm mermi ve mermilere karşı koruyan 12,7 mm kalınlığında zırhla kaplandı. uçak silahlar. Ayrıca zırhlı bir siperlik koyması gerekiyordu. Omurga, gövde ile tek parça halinde yapılmıştır. Dümen ve yatay kuyruk, tuval ile kaplanmış duralümindir. Dümenlerin ağırlığı ve aerodinamik telafisi vardı. Şasi hidrolik olarak geri çekildi, acil durum serbest bırakma bir hava sistemi ile gerçekleştirildi. Ana fren tekerlekleri, kanattan gövdeye, kuyruk tekerleği - arka gövdeye geri çekildi. Kokpit tabanının altında, 500 kg'a kadar kalibreli bombalar için bir mayın sağlandı.
Direksiyon ve aileron sert, bilyalı rulmanlar ile. Düzelticiler pilotlu. Üç kanatlı vida. Motor bölümünün altına, orta bölümün altına iki adet su radyatörü yerleştirildi. Yağ radyatörü aynı zamanda bir motor çorabı giyiyordu. Toplam 510 litre kapasiteli dört yakıt tankı vardı. Bomba yerine, bomba bölmesine ekstra bir 500 litre gaz tankı yerleştirilebilir. Motor bloğunun üzerindeki motor burcunda, 70 litre yağ tankı vardı. Motorun yanlarında iki egzoz manifoldu vardı. Dış anten üç ışınlıydı.
Uçağın silahlanmasında sırasıyla iki adet senkronize BS ve iki adet senkronize ShKAS ve sırasıyla 400 ve 1500 cephane silahları bulunuyordu. Makineli tüfekler, motor şaside özel bir çiftliğe yerleştirildi: sağda - ShKAS, solda - BS. Kanat altındaki aşırı yükte iki tabanca kalibre 20-23 mm sığabilir. Dalış bombalaması sağlayan üç bomba rafının kullanımı için sağlandı. Paralelkenardaki gövde bombası yuvasında aşağıdaki bomba türlerinden biri askıya alınabilir: FAB-500, BRAB-500, FAB-250, BRAB-200, BETAB-150. Sağlanan görüş PB-3 amaçlayan için. Kanat altında, bir PBP-100 görüşünün yardımı ile gerçekleştirilen dalış bombalaması için 250 ve 1 kg kalibreli bombalar taşıyabilir (makineli tüfek ateşlerken de kullanılırdı). Gerekirse, üç adet PO-82 silahını, PC-82 roket mermileriyle birlikte, uçak bombardıman tutucusunun üzerine koymak mümkündü.
Taslak tasarım, BCPyshnova ve V.Polikovsky'nin katılımıyla Akademisyen B.N. Yuriev başkanlığındaki NCAP komisyonu tarafından değerlendirildi. Ön inceleme komisyon sekreteri Mashkevich tarafından yapıldı. Çalışmalarının sonucu, uçuş menzilinin haricinde, uçuş özelliklerinin gerçek olduğu sonucuna varmıştı - tasarımcı, belirli motor tüketimi hakkında kesinlikle doğru verilere sahip değildi. AM-37 altındaki modifikasyon, ilk OPB versiyonunun M-90 ile test edilmesinde pozitif sonuçların varlığında uygun olduğu kabul edildi. Komisyonun Ocak 23 1941'ten gelen protokolü, havacılık endüstrisi A.S. Yakovlev Halk Komiser Yardımcısı tarafından onaylandı. 1941'in başında, S.O. Kocherigin, OPB AM-37 projesini Hava Kuvvetleri Bilimsel Araştırma Enstitüsü'ne gönderdi. Sonuç, 12 Şubat 1941 onaylandı .. Hava Kuvvetleri Araştırma Enstitüsü'nün çok yüksek uçuş verisi uzmanları oldukça gerçekçi görünüyordu, uçağın incelemede olumlu bir şekilde karşılaştığını ve gerekli dengeye sahip olduklarını belirtti. Taslak tasarım, Ağustos 2’taki 7’in NCO’sunun Kararı üzerine yapım aşamasında olan OPB uçağının 1940 - inci kopyası olarak onaylandı ve onaylandı. M-90 veya M-89 motorlu bir makinenin yapımını zorlamak ve bunun için Kocherigin'e bağımsız bir üretim üssü sağlamak için teklif edildi.
Uzmanlar NII Hava Kuvvetleri uçağın iyileştirilmesine katkıda bulundu. Kuyruk tekerleğinin ebadını 400x150 mm'ye çıkarmayı önerdiler; lambanın geri hareket etmesini ve dengeleyicinin ayarlanmasını sağlamak; dikey ve yatay kuyruk alanını biraz azaltır; makineli tüfeklerin simetrik olarak yerleştirilmesi, BS'nin 500 kartuşlarına mühimmatını arttırması; kanat tabancaları ekleyin; Bir dalış seçeneği için hava frenleri geliştirin ve bir dalış makinesi sağlayın. Ayrıca, AM-38'in kurulumunu göz önünde bulundurmayı da tavsiye ediyoruz (2 tablosunun 1 sütununda, OPB'nin AM-38 motorlu uçuş verileri, yaklaşık hesaplamaların sonuçlarından elde ettiğimiz) verilmiştir. Sadece arkadan ve arkadan pilot rezervasyonu yapmış olan uçak, IL-10 uçaklarına hızlı bir şekilde yakın olacaktır. Manevra kabiliyeti, görünürlük, maksimum bomba kalibresi, dalış bombardımanını sağlama açısından bunu aşacaktı. OPB'nin ve AM-42 motorunun uçuş verilerinin bir hesaplamasını yaptık, ancak 900 kg zırh eklenmesi koşuluyla (3 tablasının 1 sütununa bakınız). Uçuş hızı, yukarıda belirtilen avantajları korurken, IL-10'e yakın olduğu ortaya çıktı.
Kanat üzerindeki yük çok büyük olurdu, ancak güçlü mekanizasyonu ve “geri donma” nın olumlu etkisi göz önüne alındığında, iyi manevra kabiliyeti, kalkış ve iniş özellikleri bekleniyor. Hesaplamaların sonuçları projenin dikkati hakettiğini ve gelişme umutları olduğunu doğrulamaktadır. Bitmiş bir motorun yetersizliğinden dolayı, yerleşik OPB M-90 uzun bir süre test edilmedi. Sonra M-89 için yeniden tasarlandı, motoru kurdu ve uçağın ilk örneğinin uçuş testlerine başladı. Ancak M-89 de getirilmedi. Motor AM-37, seri üretimden zaten kaldırıldı. Belgelerde, OPB uçağının her iki kopyasını da yaptıkları ve bunlara da gerçekleştirilmeyen M-71 motorunu koymak için bir plan olduğu bilgisi var. Kocherigin, M-82'i kullanmaya cesaret edemedi, makinenin uçuş verilerinin çok daha düşük olacağını fark etti. Ve kaybetti. 156 fabrikasının üretim üssü aşırı yüklendi ve tasarımcı bir aksamaya başladığı anda, 1942'in ikinci yarısında BNT TsAGI'nin baş editörünün çok onurlu ve sorumlu bir görevine zorlandı. İleriye dönük görüş sağlama problemine en radikal çözümün sadece geleneksel olmayan uçak yerleşim planlarını kullanmak olduğu anlaşılıyor.
Bu tür ilk çözüm, arkasına motorun bir itme vidasıyla yerleştirildiği bir gövde gondoluna sahip iki kirişli bir şemaydı. Zırhlı bir saldırı uçağı BS-MW AM-38 projesi, A.A. Arkhangelsky, G.M. Mozharovsky ve I.V. Venevidov tarafından 1940'un sonunda geliştirildi Uçağı yaratma fikri, Mozharovsky ve Venevidov'a ait - bitkinin tasarımcıları, yazarların birçoğunun geliştiricisi silahlarla ilgili: tüfek taretleri, manzaraları, bombardıman silahları, taarruz uçağı ile birlikte tüfek tabancası tesisatları silah, KABV uçağının (kombine topçu-bombardıman silahı) ekseninden aşağıya bir açıyla ateş etmek. Bunu yapmak için, SB 2М-103А, Yak-2 2М-103 uçakları üzerindeki KABV kurulumlarını denediler ve temel olarak saldırı silahlarının birleşik top silahı kurulumunun olacağı özel bir saldırı uçağının gerekli olduğu sonucuna vardılar. Makine sundu ve düzeni. Ancak, bu konuda yeterli deneyime sahip olmayan ön tasarım tam olarak işe yaramadı. Özellikle, o sırada saldırı uçakları için kanatta çok fazla yük seçtikleri düşünülüyordu (daha sonra inşa edilen tüm zırhlı saldırı uçaklarında aynı olduğu ortaya çıktı).
Tasarımcı A.A. Başmelek ve ona eserin liderliğini koydu. Burada, inceleme sorunu oldukça başarılı bir şekilde çözüldü (yaklaşık 15 dereceden aşağıya doğru bir açı sağlandı), ancak pilotun uçağı güvenli bir şekilde uçağa bırakması ve arka yarım küre için yangından korunma sağlaması ile ilgili farklı bir tür zorluklar vardı. Uçağın kuyruğa yerleştirilmiş bir pervane ile çalıştırılması, tasarımcıların açık ve net önerilerini de gerektiriyordu. BS-MV AM-38 taslak tasarımı, 29 Aralık 1940'e, ek materyallere - Ocak 25 1941'e sunuldu, taslak tasarım bildirimi, Hava Kuvvetleri Bilimsel Araştırma Enstitüsü A.I. Kartal baykuş Uçak, pilot kabini, bir AM-12 motor ve silahla (gondol gövdesinde bulunur), geri dönüşlü bir kanat, burun tekerleği ile geri çekilebilir bir iniş takımıyla birlikte iki kabinli tek şeritli tek motorlu tek kanatlı uçaktan oluşuyordu.
Gövde, enine ve boyuna bir güç ile zırhlıdır. Zırh çimentolu plakalar, tasarım elemanlarının gücü idi. Gövdenin burnundaki ve kuyruğundaki aerodinamik formlar zırh plakalarına tutturulmuş duralumin astarı ile oluşturulmuştur - gövdenin orta kısmında, bu plakalar doğrudan gövdenin burnu ve arka kısımları ile eşleşerek doğrudan yüzeylenmiştir. Fenerin kanopisine, pilot başının yanlarına ve ayaklarına şeffaf zırh yerleştirildi. OPB AM-37 S.A. Kocheriigina'da olduğu gibi, KABV'yi daha etkin kullanabilmeyi mümkün kılan doğrudan uçağın altına aşağı doğru bir görüş sağlanması öngörülmüştür. Zırhın toplam ağırlığı 845 kg idi, pilotun kendisini, motoru, benzin ve yağ depolarını, radyatörleri ve pilot kabinindeki tüm ekipmanları savundu.
Kanat iki kanatlı, tamamen metal. Yaylar, kaburgalar ve trim duralumin. Merkez bölüm gövde ile birdi. Yuvarlatılmış, planlı ayrılabilir konsol yamuk. Merkez bölümün tamamı ve Shrenka kalkanlarının konsolları üzerinde. Kalkış ve iniş sırasında “Fraze” türündeki aileronlar kalkanlarla senkron olarak çalıştı. Aileronların karşısında otomatik çıtalar vardı. NASA-23012 kanat profili. Kuyruk kirişleri uzunlamasına ve enine bir kümeye sahipti. Kirişler, kaburgalar ve iş parçası - duralumin. Kirişler, merkez kısmın güçlendirilmiş kaburgalarına sağlam bir şekilde tutturulmuştur. Kirişlerin hacmi, şasinin ana tekerlekleri geri temizlendiğinde yerleştirilmekte ve kirişlerin uçları, yedek bir alaşımlı tekerlekler olarak kullanılmıştır (büyük bir saldırı açısıyla inerken kuyruk bölümünü korumak için).
Kuyruk tüyleri metalikti. Topaklar kuyruk kirişli bir ünite olarak yapılır. Gidonun üzerinde düzelticiler. Direksiyonlar statik ve dinamik olarak dengelidir, kontrol sert, çoğaltılmıştır. Burun tekerleği, kokpitin altındaki gövdeye geri çekildi. İki tekerlek üzerindeki ana tekerlekler. Hidrolik bir tahrik kullanarak şasinin temizlenmesi ve bırakılması. Arka gövdenin zırh plakaları bir motor çerçevesi olarak görev yaptı. Vida serisi ZSMV-2, çap 3,2 metre. Kokpitin arkasına, Taubin’in 30 mermili 23 mm kalibrelik tabancaları ve 162 derecelerine kadar yön değiştirebilecek 4 mühimmatlı 3000 XKUM makineli tüfekleri ile bir KABV kuruldu. Elektrik motoru ile kontrol. Görme eş zamanlı olarak küçük silahlarla ve silahlarla bağlandı. Konsollar altı adet PC-82 roketinin askıya alınmasını sağlamıştır. Merkez kısmın içine ve dışına bomba tutucular yerleştirildi. İçeride, iki bomba FAB-100 veya dört FAB-50, altı AO-25 veya altı AO-20 veya yüz kırk dört AO-2,5, ampul ve küçük kalibreli bombalar için kutular ve bantlar askıya alındı; dış - iki FAB-250, iki FAB-100, iki FAB-50, dört AO-25, dört AO-20. Normal bomba yükü 250 kg, aşırı yük 500 kg idi. Kartuş kutuları ile gövdenin orta kısmındaki motor AM-38 arasında, yakıt deposunun 930 litre (700 kg) üzerinde, 70 litre kapasiteli yağ deposunun altına yerleştirildi. Su radyatörü kanattaydı. Motoru kaputun altına üflemek için bir fan sağlanmıştır.
Komisyonun nihai sonuçlarına göre taslak, sürdürülebilirlik rezervlerinin yetersiz olduğunu, ancak uçak düzeninin bir miktar ilgi çekici olduğunu söyledi. Asıl avantaj pilotun mükemmel bir incelemesi olarak kabul edildi ve tüm alanın% 48'ine ulaştı. Garip bir şekilde, Hava Kuvvetleri'nin bilimsel araştırma enstitüsünün uzmanları başlangıçta KABV'yi aradı. Ana dilekçeler olarak şu dilekler öne sürüldü: saldırı uçakları, çoğunlukla küçük kalibreli en az 400 kg bomba almalı; Bir silah kalibreli 37 mm koymak gerekir; makineli tüfekler kalibreli 12,7 mm ekleyin; Kanat üzerindeki belirli yükü azaltmak, kalkış ve inişi basitleştirmek - uçak muazzam ve savaş pilotlarının eğitim kalitesi düşük olacak; güçlü bir uçak mürettebatının tasarımına bağlanacak.
Genel olarak taslak tasarım onaylandı. Uçağın alışılmadık derecede güçlü silahlar olması gerekiyordu ve KABV'ın avantajlarının yanlış anlaşılması, onu düzeltme isteğine neden oldu. BS-MV AM-38'in yapımı, SSC'nin SNK Kararnamesi ve 25 Mart 1941'in CPSU (b) Merkez Komitesi Kararı uyarınca, en fazla 470-500 km / s normal hızda bir bomba yükü ve en az 600-XNUMX kg normal hızda bir bomba yükü sağlama gereği ile yapıldı.
Mart ayında, 1941 bir orta bölüm ve iniş takımı, bir kokpit, dört ShVAK top ve dört ShKAS makineli tüfek ile birleştirilmiş bir mobil tüfek tesisatı KABV'dan oluşan bir uçaktan oluşan bir uçak modeli sunuldu. Belirtilen azami hız 420 km / sa idi (görünüşe göre, AA Arkhangelsky tarafından yapılan ek hesaplamalar sonrasında düzeltildi). Normal bomba yükü 200 - 250 kg, aşırı yük - 400-500 kg. Mockup komisyonu, zırhın kalınlığının 6'tan 10 mm'ye yükseltilmesini ve gövde tankının, 13-mm zırhının dibe dikilmesiyle korunmasını önerdi. Nihai Kanun, düzenlemenin taktik ve teknik gerekliliklere uyulmamasından dolayı onaylanamadığını belirtti. Bununla birlikte, Kombine Topçu Bataryası BS-MB sistemi Hava Kuvvetleri için önemliydi, bu nedenle hükümetin dikkatine, atanan TTT ve uçak düzenini gözden geçirme ihtiyacı sorusu getirmenin uygun olmadığını kabul ettiler (Hava Kuvvetleri uzmanları, KABM'nin BS-MV AM-38 projesinin ana vurgularını içerdiği anlaşıldı) ). Paftadaki protokol, 23 tarafından Haziran 1941 tarihinde onaylandı ve Hava Kuvvetleri Ana Müdür Yardımcılığı görevini üstlendi. Bu zamana kadar uçağın inşası XXUMX numaralı tesiste çoktan başlamıştı. Savaş, BS-MB’de çalışmaları kısıtlamak zorunda kaldı.
SV Ilyushin, 22 Temmuz 1942'i Hava Kuvvetleri Mühendisi A.K.'nin adresine gönderdi. Bir AM-38 motorlu, tek motorlu ve tek zırhlı MS saldırı uçaklarının Repina kavramsal tasarımı. Ekteki yazıda “1942'in pilot inşaat planının taslağı benim tarafımdan önerilen iki motorlu bir zırhlı saldırı uçağı içeriyordu (yani IL-6 uçağı - yazar). Mevcut durumu ve bu tip uçakları uygulamadaki zorlukları göz önüne alarak, teklif ettiğim teklif, tek motorlu, Il-2'in gelişimini temsil ediyorum. " Sonra yeni arabasının özelliklerini listeler:
saldırı uçakları için çok önemli olan incelemeyi kökten değiştirdi;
topçu silahları güçlendirildi - 37 mm kalibrelik bir top ağır vuruşlara izin verecek tanklar (açık konuşmak gerekirse, sadece hafif ve orta tanklar - auth.);
topçu ve küçük silahlar tek bir yerde toplanır, bu da nişan alma ve doğruluğunu artırır;
minimum zırh kalınlığı 4'tan 5 mm'ye yükseltildi;
azaltılmış sürükle;
Değişen iniş takımı vb.
Uçak, uzatılmış şaftlı bir motor gerektirir. Silahlar için iki seçenek sunar. Bombalama silah çekim: Normal varyant bomba yükü - 400 kg (16x25 kg veya 40x10 kg veya 160x2,5 kg), cephane 200 kabukları ile iki senkron ShVAK silaha, mühimmat kartuşlar 1500 iki senkron ShKAS tabancası. Tabanca-tabanca varyantı: namlulu ve 37 mühimmatlı bir tabanca B.G.Shpitalnogo ShFK-40, dişli kutusundan vidanın içi boş miline geçirilmiş, 200 mühimmatlı iki ShVAK mühimmat, mühimmatlı 1500 mühimmatlı SHKAS senkron makineli tüfek.
Program kapsamında, uçak MSh AM-38 (AM-38 motoruyla modernize edilmiş saldırı uçağı), R-39 "Aerocobra" 'ya benziyordu. Ancak şasi burun ile değil, normal kuyruk tekerleği ile tasarlandı. Bell'in (P-39 uçağının tasarımcısı) uçağının planını seçtiği, silahların etkinliğini sağlama ihtiyacı ve pilotlar için iniş kolaylığı gibi (hava savaşından sonra yorgun) indiği gibi göz önünde bulundurduğu bilinmektedir. Ayrıca, Amerikalıların motor toplarına sahip olmadığı ve savaşçıların ana silahının büyük kalibreli kanat makineli tüfekler ile bağlantılı olarak senkron silahların versiyonlarını çalışmadıkları da bilinmektedir. Amerikalılar tarafından kullanılan silahlanma planının eksiklikleri arasında, P-39'in silahı daha kompakt bir şekilde konumlandırarak iyileştirebileceği düşük ateş doğruluğu var. Ve M-4 silah kalibreli 37 mm dahil.
Önerilen otomobilde Ilyushin, yaklaşık olarak uçağın ağırlık merkezine AM-38 motorunu yerleştirdi. Pervaneye güç aktarımı, kokpitin zırhlı tabanının altında tutulan uzun bir şaft kullanılarak gerçekleştirildi. Motorun hava girişi, gövdenin üst kısmına yerleştirilmiştir. Kabin, 24 dereceleri için aşağıya doğru bir görüş sağlayan ileri doğru itildi. Pilotun kokpitinin altında küçük silahlar ve silahlardan oluşan bir bölme vardı. Gaz deposu ve yağ deposu, gövdenin üst kısmındaki motor ile kabin arasına yerleştirilmiştir. Soğutma sisteminin su ve yağ radyatörleri ve motorun yağlanması, orta bölümün ventral kısmına monte edilmiş, gövdenin sağ ve sol taraflarındaki kanat girişindeki hava girişlerinden kavisli kanallardan beslenen dış hava ile soğutulmuştur. IL-2'te olduğu gibi bombalar, merkezi plan bombaların içine ve aşırı yüke yerleştirildi - ayrıca harici askılara da yerleştirildi.
Şaside, ana tekerlekler, yaklaşık 90 derece temizleme işlemi sırasında dönen tekerlekler ile orta bölüme uçarak geri çekildi (daha sonra bu fikir IL-10'te uygulandı). Geri çekilebilir kuyruk çarkıydı. 15 derecelerinin ön kenarındaki süpürgeli bir kanat kullanılması, gerekli operasyonel hizalama aralığının elde edilmesini mümkün kılmıştır. Pilot, benzin ve yağ depoları, su ve yağ radyatörlerinin rezerve edilmesi, özellikle dikdörtgen biçimli jeneratörler ile çok karmaşık bir şekilde yapılmış zırhlı bir gövde tarafından sağlandı. Bu, üretim teknolojisini basitleştirdi, ancak aynı zamanda zırhın kırılganlığını da artırdı. Hava Kuvvetleri Araştırma Enstitüsü proje hakkında olumlu bir fikir verdi, sadece ShVAK toplarının WYa-23 ile değiştirilmesini tavsiye etti.
Boş uçak ve kalkış kitlesinin, IL-2 ile karşılaştırıldığında arttığı not edilmelidir. Aerodinamikteki bazı gelişmelere rağmen, AM-38 motorlu uçaklar yeterli derecede yüksek uçuş verisi göstermediler. Ayrıca, çift saldırı uçaklarına ihtiyaç vardı ve kabul edilen yerleşim planı çerçevesinde böyle bir görevi yerine getirmek imkansızdı. Ek olarak, aynı tip Bell tipi Р-39 ve Р-63 uçaklarının yaratılması tecrübesi, kurtulması zor olan iki doğal kronik dezavantajı buldu: burulma titreşimleri ve zayıf karşı-durdurma özellikleri nedeniyle pervanenin uzun bir şaftının tahrip edilmesi. Dolayısıyla karar - bir MSh-AM-38 uçağı inşa etmemek.
13 Mart'taki SSCB Bakanlar Kurulu Kararı uyarınca, OKB S.V. Ilyushin'e biraz daha yüksek (IL-11 ile karşılaştırıldığında) uçuş verileri, daha güçlü top ve roket silahları, daha iyi görünürlük ve rezervasyon ile yeni bir saldırı uçağı oluşturma görevi verildi. Tasarımcılar, 1947’un sonunda, MF-10 cooling sıvı soğutma motorlu, tek motorlu zırhlı iki kişilik saldırı uçaklarının geliştirilmesini tamamladı. Mükemmel bir önden görünüm sağlayan orijinal düzen kullanılmıştır. Sıradışı ve silahlanma silahlanma. IL-1947 MF-45 uçağının taslak tasarımı, Şubat ayında Hava Kuvvetleri Araştırma Enstitüsü'ndeki 20'e gönderildi.
SSCB Bakanlar Kurulu’nun Il-20’in prototiplerinin inşası konusundaki kararı, 12’in Haziran’ındaki 1948’te kabul edildi. Markov. Uçaktan sorumlu büyük mühendis SGFrolov atandı. Saldırı uçaklarının amacı şu şekilde formüle edildi: "Savaş alanındaki ve düşmanın konumunun taktik derinliğindeki insan gücü ve teknik ekipmanı bastırmak ve yok etmek." Farklı saldırı ve savunma silahları çeşitleriyle iki proje yapılması önerildi.
Planın altında, uçağın ilk versiyonu, 4,2 metre çapında dört kanatlı bir pervane ile düşük kanatlı sıvı soğutmalı bir motordu. Kokpit alışılmadık şekilde - doğrudan motorun yukarısına yerleştirildi - ve sınıra kadar itildi. 70 derecelik bir açıyla ayarlanan uzun bir 100-mm kalınlığında ön cam, kabinin önünü oluşturdu. Bir ucu neredeyse vidanın burcuna dayanıyordu. Bu, 37 derece sektöründe ileriye dönük bir görünüm sağladı ve 40-45 derece açısında dalış yaparken pilot, hedefleri neredeyse düzlemin hemen altında görebildi. Kokpitin arkasında petrol ve gaz tankları vardı. Bunların arkasında topçunun kabini vardı, özel bir IL-VU-23 mobil ünitesine yerleştirilen 11-mm topunu hidrolik tahrikli bir uzaktan kumanda ile tabanca namlusunu gövde ve kuyruk ünitesi konturu boyunca dolaştırmak için bir mekanizma (kendi silahlarından korumak için).
Tesis, Ilyushin Tasarım Bürosunda tasarlandı. Arka yarım kürenin üst kısmında yüksek ateş açıları sağladı: 80 derece - yukarı ve 90 derece - sağ ve sol. Silahın mobil birimdeki maksimum hareket hızı, 4-45 derece / sn idi. Yarımkürenin alt çeyreği bir top bağlantısıyla hiç korunmadığından, 10 için bir AG-2 uçak bombası ek olarak gövdenin altına yerleştirildi ve böylelikle kısmi koruma sağlandı. Kuyruk tüyleri tek çene, kanat ve yatay tüyler planda yamuktu. Su ve yağ radyatörleri orta bölüme yerleştirilmiş, motor hava girişi, gövdenin alt kısmına, ön kanat döşemesi bölgesine yerleştirilmiştir.
Pilot ve topçunun kokpiti, motor, yakıt temini ve yağlama sistemleri, soğutma sistemi zırhlı kutunun içindeydi. Metal zırhın toplam ağırlığı 1840 kg ve şeffaftır - 169 kg. Kokpitin ön yüzüne ek olarak, 65 mm kalınlığında iki yan zırhlı cam ve bir de arka zırhlı cam, ayrıca 65-mm vardı. Kabinin üst kısmında fener kenarlarından 10 mm kalınlığında zırh plakaları; kokpitin yanları, pilotun arkasındaki arka perde 10-mm ve üst kısımda - 15-mm idi. Arkasındaki ve üstündeki nişancı, 100-mm kurşun geçirmez cam, gaz deposunun arkasındaki üst üst tabaka ve 6-mm çapındaki levhalar, 8 mm'deki alt kablo zırh levhası, üst ve alt korumalı zırh 8 + 8 mm kalınlığında korunmuştur.
Motor rezervasyonunda, 6,8 ve 12 mm kalınlığında levhalardan yapılmış zırhlı bir otomobil vardı, bu da ön, alt ve yanlarda iyi koruyor. 4 mm kalınlığında gaz tankının üst tabakası, 6 mm'de yan tabakalar ve 10 mm'de tankın arkasındaki plakalar, tamamen başka bir zırh korumasının olmadığı kenarlardan örtülmüştür. Radyatörler, 4 mm'de levhalarla, 6 mm'de motor zırhı içinde bir radyatör kalkanı, 8 mm kalınlığında alt zırh plakaları ve iki 10 mm radyatör zırhı ile yanlardan kapatılmıştır. Gördüğünüz gibi, rezervasyon son derece güçlüydü. Esas olarak 12,7 mm mermilere ve önemli ölçüde 20 mm havacılık toplarına karşı koruma sağlamıştır. IL-10 ile karşılaştırıldığında, metal zırhın kalınlığı ortalama olarak% 46 ve şeffaftır -% 59. İlk versiyondaki saldırı silahları, bir dalış veya planlamada ileriye doğru ateş etmek için iki 23mm kalibreli kanat topunu ve uçuş hattına 23 derece açıyla gövdeye monte edilmiş iki 22-mm topunu içeriyordu. Normal bomba yükü 400 kg, aşırı yük 700 kg idi. Aktarma versiyonundaki kanat altında, dört adet tek şarjlı jet silahının ORO-132 süspansiyonu sağlandı.
İkinci hücum versiyonunda, bir 45 kalibre mm tabancası, iki 23 mm tabancası ve altı ORO-132 kullanılması planlandı. Uçak mükemmel bir uçuş ve navigasyon ve telsiz haberleşme cihazları, termal buz çözme sistemi ile donatılmıştır. Bu, kötü hava koşullarında kullanım olanaklarını genişletmiştir (taslak tasarımında elde edilen TTT'ye karşılık gelen ana hava taşıtı verileri ve fabrika testlerinin sonuçları, 2 tablasının 3, 4 ve 2 sütunlarında listelenmiştir). Kavramsal tasarım ve uçak IL-20 savunma silahlanma ikinci sürümü geliştirildi. Orada, üst IL-VU-11 montajı yerine, uçağın kuyruk bölümünde bulunan IL-KU-8 hareketli kıç silah tabancası kullanıldı. Arka yarım küredeki uçağı her yönden düşman avcı saldırılarına karşı korudu. IL-KU-8'te arkadaki atıcı, yanlarından 100 mm kalınlığında kurşun geçirmez camdan, 65 mm'de kurşun geçirmez camdan korunmuştur. Tüfek tesisinin konturu boyunca kavisli, zırh 10 mm kalınlığında, yan 6 mm ve arka 4 mm zırh plakaları, bu varyanttaki nişancı için güvenilir bir koruma sağlamıştır.
Bazı orijinal fikirlere rağmen, IL-20'in taslak tasarımı SSCB Bakanlar Konseyi'nin kararı ve taktik ve teknik gereklilikleri ile tutarsız olduğu için reddedildi. 2 tablosundan bunun temel uçuş verileri ve silahlarla ilgili olduğu görülebilir. En büyük dezavantajı, uçağın IL-10'inkinden bile daha düşük olduğu ortaya çıkan düşük uçuş hızıydı. Saldırgan silahlar da müşteriyi tatmin etmedi. Gövdenin ve yan yüzeyinin orta kısmındaki önemli bir artış, uçağın aerodinamiğinde bozulmaya, uçuş ağırlığında bir artışa ve düşman ateşi hasarı ihtimalinde bir artışa neden olmuştur. Uçakta bulunan zırhın dağıtımı geniş bir yüzeyde yapıldığından, Hava Kuvvetleri Bilimsel Araştırma Enstitüsü uzmanları, rezervasyonda IL-10'e kıyasla bir gelişme görmediler. Motora ve ünitelerine yaklaşmanın irrasyonel yolları nedeniyle VMG'nin son derece karmaşık çalışması. Blokların veya kapaklarının atılmasıyla ilgili tüm çalışmalarda, motorun kendisini uçaktan sökmek gerekliydi. Motor tamircisindeki tüm çalışmalar baş aşağı durmak zorunda kaldı. Pilot sadece motor çalışmadığında kokpitte girdi. Acil durum çıkışlarında vidanın altına girme tehlikesi vardı.
IL-20'in ateş gücünün IL-10'inkinden daha az olduğu belirtildi. Aynı zamanda, sadece iki topdan ateş etmek mümkündü - kanat ya da gövde. İkincisini uygulamanın uygunluğu şüphesiz değildi, ancak mobil birimlere sahip olma isteği vardı. Yol boyunca, bu alanda halihazırda G.M.Mozharovsky ve I.V. Venevidova tarafından mevcut olan oldukça başarılı gelişmelerin kullanılmadığını söyleyeceğiz. PTAB yüklenirken bomba yükü yalnızca 300 kg idi. Ana pozitif faktör, mükemmel bir ileri görüş açısıydı (sadece çok dar bir sektörde olmasına rağmen). Yana ve öne doğru genel bakış, IL-10 ile aynıydı.
IL-20’in düzeni Temmuz 1948’te mockup komisyonuna sunuldu Temmuz 21’te 1948’i onaylayan protokol, Hava Kuvvetleri Komutanı Air Marshal K.A idi. Vershinin, motora zaten M-47 adını verdi. IL-VU-11 varyantındaki model eksik ilan edildi. Aşağıya doğru göz atın, IL-10'ten daha kötü olduğu ortaya çıktı. Kabin, terk edildiğinde güvensiz olan pervaneye çok yakın yerleştirilmiş ve acil iniş sırasında, pervane kanatlarının pervane kanatları tarafından hasar görmesi muhtemeldir. El feneri ve koruyucu kıvrılma önleyici cihazın acil durum sıfırlaması olmadı. Düzen düzeni karmaşık işlem. Olumlu nitelikler arasında, mükemmel bir ileri-geri görüş ve aşağı doğru bir açıyla ateş eden silahların mevcudiyeti vardı ve rakımlarda uçuştan 700-800 metrelere kadar alan hedeflerine rakımlarda yatay uçuştan saldırmayı mümkün kıldı. Vershinin, planın nihai onayına kadar gerekli olan IL-20'in yapımını düşünmedi. Ancak ilk versiyonda uçak üretildi. B.G. Shpitalnogo 3-mm kalibreli cephanesi 23 mermileri ile tasarlanan dört hareketli kanat topu X-900'a sahipti. IL-VU-11, cephanesi 3 mermileri bulunan mobil silah W-200 üzerine monte edildi.
Fabrika testleri Kasım'da başladı 20 1948 g. Aralık ayının başında ilk uçuş pilot V.K. Kokkinaki tarafından yapıldı. Test sırasında uçak, 1948 metre yükseklikte tüm 515 km / s maksimum uçuş hızını gösterdi. Düşük uçuş verileri nedeniyle, silahlanma şartlarına uyulmaması ve M.R. tarafından tasarlanan M-2800 motorunun bilgi eksikliği ve USSR 47 Bakanlar Kurulunun Kararı uyarınca IL-20 için Flissky, 14 Mayıs ayında durduruldu. Uçak, savaş eğitimi için komutan yardımcısı tarafından incelendi ve aşağıdaki eksiklikleri kaydetti:
- kokpit pilotu ve topçu bölünmüş yakıt deposu;
- Hiçbir dalış sorunu çözülmedi;
- gaz deposu alanında yangın söndürme etkinliğinin sağlanamaması;
- altı yerine dört silah atmak ve diğerleri.
SV Ilyushin, IL-20 tipinde bir düzenleme ile iki tane daha (bizim tarafımızdan ele alınanlar dışında) IL-10 varyantlarında çalıştı. Uçuş verileri elbette daha yüksek elde edildi.
Mart ayında, Sn. S.M. Alekseev'in 1948'i, güçlü bir X-şekilli M-218 motorlu, zırhlı iki kişilik saldırı uçağı, W-251'in taslak tasarımını sundu. Uçak, 1949'in pilot inşaat planına dahil edilmedi, model yapıldı, ancak OKB-21'in ortadan kaldırılması nedeniyle uçak üzerinde çalışma durdu. SM Alekseev, Şubat ayındaki 19’e Hava Kuvvetleri’ne bir mektup göndererek 1951’i ele aldı ve taslağa geri dönmesini istedi. Hava Kuvvetleri Bilimsel ve Teknik Kompleksi Başkanı B.N. Ponomarev, uçuş verilerinin IL-218'inkinden daha kötü olmasından dolayı X-10'i inşa etmenin uygun olmadığını düşündü (5 tablosunun 6 ve 2 tablosuna bakınız). Bombaların bulunmadığı (sadece nakliye varyantında), zayıf rezervasyon, uçağı nakliye için sökmenin imkansız olduğu belirtildi. Ancak silah ve roket silahlarının yanı sıra uçuş menzili W-218'in üstün IL-10'inde. Biri onun tırmanış hızının da daha iyi olacağını beklerdi.
Yerleşim düzenine göre, uçak BS-MB AM-38'e benziyordu. İleriye doğru yapılan anket yaklaşık 15 derece idi. Bu zamana kadar gelişmiş ejeksiyon koltuklarının varlığı, pilotun aracı güvenli bir şekilde terk etmesi sorununu çözdü. Kanat, ön kenar boyunca 16╟ ile süpürüldü, arka taraf düzdü. Direksiyon ve aileron kontrolü ayrı sistemler vasıtasıyla gerçekleştirildi - sağ ve sol, bir tanesi hasar görmüş veya arızalandıysa uçağın kontrolünü sağladı. W-218, 20 mühimmatlı 240 mm kalibreli toplarla uzaktan kumandalı iki tarette BSH-MV'den farklıydı. Bu, işleyişiyle ilgili bazı sorular kalmasına rağmen uçağın savunma kabiliyetini sağlamıştır. Saldırı silahları, 15 tarafından reddedilen 23 mühimmatlı dört adet 480 kalibreli 132 mm top içeriyordu. Kirişler üç ORO-XNUMX jet tabancasına ev sahipliği yaptı. Güçlü bir motorun kullanımıyla bağlantılı olarak, iki koaksiyel vida takıldı ve geleneksel bir şasiye sahip bir uçak versiyonu da geliştirildi.
M. Alekseev ayrıca, motorun geleneksel bir gövdenin kuyruk bölümüne yerleştirilmesini ve egzoz pervanesinin kuyruk ünitesinin arkasına yerleştirilmesini sağlayan daha da egzotik bir düzene sahip bir zırhlı saldırı uçağı olan W-218'i tasarladı. Bu pratik uygulama şemasının, yüksek atak açıları ve kara operasyonları sırasında iniş sırasında güvenliği sağlamadaki yetersizliğinden dolayı bulunmadığı bilinmektedir. Bu nedenle, ileri-indirmeye oldukça iyi bir genel bakış, seri tek motorlu saldırı uçaklarından alınamadı. Belki de en başarılı çözüm OPB AM-37 S.A. Kocherigin projesinde önerilen çözüm olmalıdır. Geleneksel yerleşim planını kullanan tasarımcı, saldırı uçaklarının ihtiyaç duyduğu ileriye dönük bir görüşü yakalamayı başarırken, aynı zamanda bir bombardıman uçağının ihtiyaç duyduğu uçak için aşağı doğru bir görüş sağlama problemini çözdü. IL-20 M-47'te ileriye dönük mükemmel bir inceleme yapıldı, ancak otomobilin seriye alınmasına izin vermeyen diğer birçok parametrede bir kayıp pahasına. Sonuca varılabilir: Tek motorlu saldırı uçaklarının alışılmadık düzenleri nedeniyle aşağıya doğru görüş sorununu çözme umudu gerçekleşmedi.
LTH:
Değişiklik IL-20
Kanat açıklığı, m 17.00
Uçağın uzunluğu, m 12.59
Uçak yüksekliği, m
Kanat alanı, m2 44.00
Kütle, kg
boş 7535 uçağı
normal kalkış 9500
maksimum kalkış 9780
Motor tipi 1 PD M-47
Güç, hp
kalkış 1 x 3000
anma değeri 1 x 2300
uçuş 1 x 2400
Maksimum hız, km / s
yerden xnumx
yükseklikte 515
Feribot menzili, km 1700
Pratik alan, km 1045
Tırmanış oranı, m / s 375
Pratik tavan, m 7750
Mürettebat, insanlar 2
Silahlanma: bir adet 23-mm top ON-23, iki adet 23-mm top Н Н-23
normal bomba yükü - 1190 kg,
harici süspansiyonda 500 kg'a kadar bombalar.
Konsollar altında - 8 PC-82 veya 4 PC-132.