Hayat iniş çıkışlarla dolu. Bir gün mutluyken ertesi gün hüzünlü olabiliyor insan. Bazen tam mutlu olmak için küçük bir şey bulmuşken, içimize bir yaşama sevinci dolacakken iki gazete haberi ruhumuzu daraltıyor. Daraltmalı da zaten. Keşke böyle olaylar olmasa da daralmasa ama olmuşsa daralmalı. Çünkü insan olmak bunu gerektirir.
Birileri ağlarken gülmek, korkup susmak bize göre değil. Bize küçükken anlatılan tertemiz kültür bu değildi. Duyduklarımız, okuduklarımız bütün bu haberler aklımıza, fikrimize sığmayacak vahşetlerle dolu. İnsan doğacak, büyüyecek, ufak tefek hatalar yapıp ders alacak, haksızlık varsa karşısında duracak, vadesi dolunca da tertemiz ölüp gidecekti. Olması gereken bu değil miydi? İnsan olmak bu değil miydi? İnsan ölmek bu değil miydi? İnsanlık ne ara ve nasıl bu hale geldi?
İnsanın olduğu yerde suç olur ama bunlar suçtan da öte bambaşka durumlar. Peki bu suçtan da öte durumları işleyen suçludan da öte sözde insanlar herhangi bir yaptırım ile karşılaşsa bu yaşananlar normalleşir miydi? Umardık ki insanlar bir yaptırımı var diye değil de bunlar yanlış, insanlık dışı durumlar olduğu için bu suçları işlemesinler. Ama birtakım kişilerde bu hassasiyet yoksa, suçun olduğu yere adamakıllı bir ceza koymamak da vicdansızlıktır diye düşünüyorum.
Canı istediği için, durduk yere insan öldürebilen ve bunu itiraf eden kişilere hangi ceza verilirse hakkı olan cezayı almış olur? Cinayet, tecavüz gibi suçları işleyen, suçu ispatlanan suçlulara öyle bir ceza verilmeli ki bir daha bu olaylar yaşanmasın. Bir zamanlar fikirleri bile idam etmiş olan bir hukuk; zorbaya, sapığa, haine ve kalleşe nefes alma hakkı veriyor. Neden?
Bunları sormak eli kalem tutan birinin vatana, millete, tarihe ve insanlığa borcuydu.
Esen kalın.
Türkmen Serkan CENGİZ