İnsanlar Neden Yazarlar?
Sahi insan neden yazar hiç sordunuz mu kendi kendinize? Bu soruyu en çok yazarların kendi kendilerine sormaları gerekirken ve tabii yanıtlaması da, bir başkasından duyunca irkilip silkinirler. Soru garip, anlaşılmaz, zor ve çetrefilli gelir. Ağır ve karmaşık gelen soru değil de yanıt vermek demek daha doğru olur. Aklı selim her yazarın vereceği ilk yanıt hayatı güzelleştirmek değil de ne olabilir? Mutlaka para için, meşhur olmak, hastalıklarının sağaltımı için, köşeyi dönmek için yazanlar da vardır. Ama insanda sanatçı bir ruh yoksa ne yazarsa yazsın güme gider.
Nedir o sanatçı ruh denilen vaka? Bir kere tetikçi olmayacaksın, suya sabuna, etliye sütlüye karışmayan bir yazar olmayacaksın. Her şeye maydanoz olan, zırt pırt radikalin de radikali takılan ve hemen her siyasi gelişmede bir basın açıklaması okuyanlardan da olmayacaksın. Bu siyasi baskılar, haksızlıklar karşında sus pus olacak, sesini çıkartmayacaksın anlamına kesinlikle gelmez. Yazarın ilk görevi yazılarını yazmaktır, edebiyatını yapmaktır. Şairsen şiirini yazmak, öykücüysen öykülerini, romancıysan romanlarını yazmaktır. Gerisi lafı güzaftır.
Kimi memur kafasıyla yazar, kimi ilhamının gelmesini, kiminin ritmine değil okur, yayınevi, eleştirmen, yazarın kendisi bile yetişmez. Kimi okuma tembelidir, kitap okumadan bir şeyler yazabileceğini zanneder. Kimi gezip görmeden kalem oynatmayı doğru bulmaz. Kimi hem siyasi iktidardan, hem de güç kimdeyse ondan yana olmayı maarifet ve önemli kişilik özelliği yapar. Kimi bir direniş geleneği yaratıcısı olarak tarihe geçer. An gelir zifiri karanlıkta göz kamaştıran parlak ışık olurlar. Hayatın zenginliği, insanın farklılığı yazarlara da yansır. Ne kadar çok insan o kadar değişik türden yazar ve bunların biri diğerine uymayan yazma anlayışı.
Her yazana yazar denilmiyor bilinir, ama her yazar yazabiliyor mu sahiden, bu da yer yer sorulmalı. Bu konuda da farklı tanımlamalar, kabullenişler söz konusu. Benim kişisel tanımım kim ekmeğini yazarak, yazıdan, ürettiği fikirlerinin yazıya dökülmesinden geçimini sağlayabiliyorsa ona yazar denir. Öbür türlü girin sosyal medyaya yazmayan mı var? Sallasan yazara denk gelir, neyi olacak canım bilgisayarın faresini.
Şimdi durup dururken sen yazar değilsin benim, gibi saçma polemiklere gerek yok. Mevzu insanın neden yazdığı, deli gömleği giyer gibi bu zor, kahırlı ve acımasız ha bir o kadar da bahtsız mesleğe soyunması. Koca bir gönüllüler ordusu. Kökende yatan bir işe yaradığını kendi kendine ispat mı, sevilmek, ilgi görmek arayışı mı, ezikliğin en üst boyutlarında seyir etmenin farkına dahi varmamak mı, elinden başka bir uğraşının gelmemesinin arkasına sığınmak mı, hayatın daha dayanılır, tahammül edilir olabileceğine inanmak mı, herkesin yanıtı kendine. Ama okur bu yer yer merak eder, muhatabına sorar. Buyur ver verebileceksen doyurucu bir yanıt.
İnsan bazen neden yazdığını bilmez. Bir kere başlamıştır yazmaya bir yerlerinden. Adeta programlanmış bir robot gibi mutlaka bir şeyler karalamayı sanki vazife edinmiştir. Bunu kimi makaleler yazarak giderir, kimi şiir, kimi düzyazı, öykü veya romanla. Maksat bir yerlere bir şeyler karalamaktır. Kafayı uzun zaman yazıyla, yazmak, güzel sözcükler yaratma arayışıyla, estetik ciddi kaygılarla bozmuş olanlar ise olur olmaz yerde kendi kendilerine rahatsızlık verecek sorular sorarlar. Yanıtı zor sorular sanatçının yüzeysellikten kurtulmasına giden yola döşenmiş sıçrama taşlarıdır. Kendinden ve yazdıklarından emin olanlar o taşlara basa basa ilerlerler.
Yazmak tutku işidir. Sevdaların en büyüğüdür. Hiç bir aşk hele hele ölümcül aşk ona ulaşamaz. İçinde neleri barındırmaz ki? Yazarlar biraz da bu evrende ondan daha iyi bir meşgalenin kendilerini mutlu edemeyeceğini görüp anladıkları için yazarlar. Yazıyor olmak için yazanlar da var, yok edip saf ve temiz zihinleri zehirlemek için de. Biz sevgiyi, dostluğu, paylaşmayı, öğrenmeyi, çalışmayı ve en çok da bilgiye ulaşmayı anlatmak için yazıyoruz.
25.08.2018