Rusya’nın Ukrayna’ya saldırarak Avrupa’da yeni bir savaş başlatması, Türkiye’de ‘savaş muhabirliği’ ve savaş sırasında gazetecilik standartları konusunda tartışmaları da bir kez daha gündeme taşıdı.
Çıkan tartışmaları ve ‘savaş muhabirliği’ni, kariyeri boyunca birçok çatışma bölgesinde foto muhabirlik yapmış; Lübnan İç Savaşı’nda çektiği fotoğraf ile dünyanın en prestijli dergilerinden TIME’a kapak olmuş Coşkun Aral’a soruldu.
T24’ün sorularını yanıtlayan Aral, tecrübelerini anılarıyla harmanlayarak anlatırken, savaş bölgelerinde muhabirlik yapacakların “gazeteci olduklarını unutmaması gerektiğinin” altını çiziyor.
“Savaş muhabirliği diye bir meslek olmadığına” inandığını belirten Aral, çatışma bölgesine gidecek gazetecilerin kapsamlı araştırmalar yapması gerektiğini; o coğrafyanın “bütün temel davranışlarını, psikolojisini, sosyolojisini, antropolojisini, tarihini, her şeyini bilmesi gerektiğini” dile getirdi.
Habertürk yazarı Nagehan Alçı’nın Kiev’de Ukrayna bayraklı askeri üniforma giyerek söyleşi yapması tartışma konusu oldu. Bölgeye giden gazetecilerin büyük bir cesaret gösterdiğini ve eleştirilerde bunun da göz önünde bulundurulması gerektiğini belirten Aral; askeri kamuflaj giymenin Vietnam savaşında ABD’li gazetecilerin Vietkong tarafından öldürülmelerine sebep olduğunu hatırlattı ve “bayraklı” kamuflajın gazeteciyi taraf olarak göstereceğini vurguladı.
Gidilen ülkenin dilinin bilinmesinin veya dili bilen biriyle çalışılmasının önemine de parmak basan Aral, Savaş Ay’la başından geçen şu hikâyeyi anlattı:
“Gdansk Grevi yaşanmıştı Polonya’da. Ben ve rahmetli arkadaşım Savaş Ay; ikimiz de Lehçe bilmediğimiz için, ilişki kuramadığımız için o olayın en büyük kahramanı Lech Walesa’yı tanımadık. Beraberce günler geçirmemize rağmen çektiğimiz fotoğraflarda sadece rastlantı olarak bulunan bir kişiydi. Böyle komik durumlar da olabiliyor. O yüzden yeterli dil bilmek gerekiyor.”