Başlıkta da yazdığı gibi okuduğum kitapların içeriğini hatırlayamama gibi bir problemim var(dı). Örnek vermek gerekirse, en sevdiğim klasik eser Sefiller ama mesela birisi bana sorsa neden seviyorsun diye, verecek cevabım yok. Çünkü, kitabın içinde ne yazdığı değil, kitabı okurken aldığım hazzı hatırlıyorum sadece.
Hani bir restoranda çok güzel bir yemek yersiniz de yıllar geçse de aklınızdan o haz çıkmaz ya, aynı onun gibi. Başkasına o lezzeti tarif etmekte zorlanırsınız ama her düşündüğünüzde o yemekteki keyfi tekrar yaşarsınız. Bende de benzer bir durum var.
Şu videoyu izleyince çok mutlu oldum. Hem sizle paylaşmak istedim hem de benim gibi başkaları da var mı merak ettim.
Siz hangi gruba giriyorsunuz? 10 yıl önce okuduğunuz kitabı özetleyebilir misiniz yoksa benim gibi geçen ay okuduğunuz kitabın ne anlattığını unutur musunuz?
Bazı kitapları iki üç gün içinde bazı kitapları da birkaç ay içinde tamamen unutabiliyorum. Zerre bir şey hatırlamadığım kitaplar oluyor bir iki sene geçince. Ama kitabın iyi veya kötü olduğunu hatırlayabiliyorum. Bu nedenle kitap önerisi yaparken zorlanıyorum. Çünkü konusunu dahi hatırlamıyorum bazen. Sadece iyi olduğunu ve bazen de yaktığı ışığı hatırlayabiliyorum.
Genelde hatırlamam ancak kapağını açtığım anda hatırlama ihtimalim yüksektir (şöyle bir göz gezdirmekten bahsediyorum). İzlediğim dizi ve filmler ve oynadığım oyunlar açısından da durum böyle. Büyük ihtimalle içeriklerini özetleyebilmiş olurum, sorulursa.
Sırf bunun yüzünden hiçbir oyunu tekrar oynayamıyorum. Zevki gidiyor açıkçası.
Çoğu kitabı hatırlamamak için özellikle dikkat etmeden okurum. Bunu kitabı bir daha okuduğumda ilk aldığım zevki tekrar almak için yaparım. Şu ana kadar hiçbir kitabı tekrar okumak isteyecek kadar unutmasam da bir gün planlarımın gerçekleşeceğine inanıyorum.
Birisi son 1 yılda hangi kitapları okudun diye sorsa tak diye cevap veremem, aklıma bir bir gelir ve birçoğunu da söylemeyi unuturum büyük ihtimalle. Ama kitabın içeriğini unuttuğum olmadı henüz, 2-3 sahne olsa bile hepsinden aklımda bir şey kalıyor. Yeni bir kitap/seri bitirince kafamda ona yakın olan favori kitap/serilerimle kıyaslıyorum.
Çok ilginç bir şekilde, ilkokul ve ortaokul yıllarımda okuduğum ve çok keyif aldığım kitapların hala her detayını hatırlıyorum. Okurken en heyecanlandığım, en sevdiğim bölümlerin bazen betimlemelerini, cümlelerini bile hatırlayabiliyorum.
Lisede okuduğum kitapları bu kadar hatırlamasam da en azından konularından bahsedebilirim.
Üniversiteden sonra film kopmuş bende. Bu nedenle, artık serileri bir oturuşta bitirmeye çalışıyorum. Aksi halde devam kitaplarını okurken öncesini hatırlayamıyorum.
Sanırım çocukken kitapları hızlıca tüketmeden, daha çok içine giriyormuşum. Ya da belki de sadece B12 takviyesi yapmalıyımdır.
Keşke izlediğimiz filmlerde ve dizilerde de böyle olsa. Çoğu kişide olduğu gibi detayların hepsini bir süre sonra birisine anlatamam ama o okuduğum bir kısmı başka bir yerde tekrar okusam o kısmın daha önce okuduğum bir kısma ait olduğunu hatırlarım. Misal çoğh bilimkurgu öyküsünü 2-3 kez okumuşumdur.
Arkadaşlar geçen seneden beri bu konsept günlüğü kullanıyorum ve çok memnunum. Okunan her kitap için iki sayfa kendiliğinden ayrılmış durumda. Kitap künyesi bölümünden yorumlar, anahtar sözcükler, alıntılar, çağrışımlar ve kitap puanı gibi bölümlere bölünmüş. Daha uzun yazmak istersem başka bir defterim var. Uzun uzadıya kitaptan bahsetmek de kitabı kayda almaya birebir. Yani okunan kitaplar için iki ayrı defter tutuyorum. Üşenmezseniz tavsiye ederim. Bir de bu sene başlattığım bir uygulama ise, kitapları mutlaka altını çizerek okuyorum. Kitabı bir daha elime aldığımda beni kitaba bağlayan alıntıları hemen görmüş oluyorum. Yani okudum bitti yapmayın. Kitaba verdiğiniz zamana değsin. Okuma dışında kayıt kısmıyla da uğraşın ki yıllarca sürecek olan etkiyi koruyabilin. Ben son raddede kitaba yaptırdığım mührü de basıyorum. Mührün altına kitabı edinme tarihimi de atıp öyle kitaplığıma kaldırıyorum kitabı. İlerde kişisel kütüphane kitabı tutmazsam neyim
Ben de çoğu kitabı hatırlamıyorum ama şöyle birşey var. Bir iki kelime bakmaya başliyim yahut bir arkadaşım şu şu vardı hani diye anlatmaya başlasın win.zip den çıkar gibi çıkmaya başlıyor “Haaaa, heee” ler
Benim gibi başkalarının olduğunu bilmek nedense rahatlatıcı geldi. Sanırım problemin şahsımdan kaynaklanmadığını, başkalarının da benzer özellikler taşıdığını görmekten ötürü oldu
Bunu link verdiğim YouTube kanalındaki arkadaş da öneriyor ama kendimi biliyorum, iki kere yazarım sonra kenara atarım Aslında o arkadaş üşenenler için ses kaydı da öneriyordu, hem yazma zahmetinden kurtuluyorsunuz hem de her an yanınızda oluyor. Yazmaya üşenenler için iyi bir alternatif.
Ya işte sorun zaten winzip’ten kendi başına çıkaramamak
2-3 sahneyi ben de hatırlıyorum ya o kadar da değil Demek istediğim, bazıları maşallah çok sağlam hafızaya sahip, yıllar geçse de unutmuyor ama ben 2-3 sahne ve karakter haricinde hiçbir şey hatırlamıyorum. Ya tekrar bakmam gerek ya da yukarıda da yazdığım gibi birisi gelip anlatınca winzip’ten çıkarmam gerek
Aynı ben
Hiçbir kitabı ikinci kere okumadığım için uygulayacağımı sanmıyorum ama ilginç bir teknik olduğu kesin
Bu sorun çok acı bir şey. Kitaplığa bakıp okuduğum kitaplarla sanki hiç okunmamışlarmışçasına bakışıyoruz. Bu yüzden birine kitap tavsiye edemem, çünkü okuduğum kitapla olan ilgili hislerimden başka anlatacağım bir şey yok.
Kralkatili Güncesi’ni bir sene aralıkla tekrar okuma yaptığımda kitabın konusuyla ilgili hiçbir şeyi hatırlamadığımı farkettim ama kitabı seviyorum, seveceğini düşündüğüm kişilere “bunu kesin oku, seversin çok güzel kitap” diyebiliyorum ama konusu sorulunca okuduğum hiç bir kitabı anlatamıyorum.
Insanin kendi yazdigi bir sey acaba daha kalici degil midir beyinde? Yani ders calismak gibi misal. Ben ogrenciyken oyle ogrenirdim mesela. Daha iyi aklimda kalirdi. Ama tabi benim oyle okudugum kitabi unutma gibi bir sorunum yok. Sizde etki etmeyebilir
Ben de bir ara kitabı bitirince kendi kendime anlatıp, ses kaydı tutuyordum. Önemli olayları, akışını, neler düşünüdüğümü falan. Sonra hem kitap sayısı arttığı için, hem de ne gerek var diyerek vaz geçtim. Kitaplardan keyif alıyorum ve orada kalıyor. Daha sonra tadı damağımda kalan bir kitabın benzerini ya da aynı yazarın başka kitabını okuyarak bu açığı kapatıyorum. Gerekirse de şöyle hızlıca bir göz atıyorum, baya bir oturuyor. Yani aslında detayları unutsam da bir kitabı neden beğendiğimi, artı ve eksi yönlerini çok unutmuyorum. O yüzden çok da sorun olmuyor.
James Collins, büyük bir ilgi ile okuduğu ‘Adaleti Yanıltmak’ kitabından hiç bir şey hatırlamamasını bir türlü hazmedemeyip, okuma – beyin ilişkileri konusundaki uzman nörolog Maryanne Wolf’un kapısını çalmaktan kendini alamadığını yazıyor yazısında.
Proust ve Mürekkep Balığı adlı kitabıyla dünyaca ünlü bir yazar da olan Wolf, rahatlatır Colllins’i…
‘’Ben, senin, o kitabı okuduktan sonra, okumadan öncekinden farklı bir insan olduğuna inanıyorum’’ der Wolf. İnsan beyninin, kişinin farkında bile olamayacağı muazzamlıkta bir depolama kapasitesi olduğuna dikkat çeker. Hafızamız bu depolardan spesifik bilgileri bulup getirmese de okuduklarımızın hepsi oradadır ve birbirleriyle kurdukları ağlarla bir şekilde bizim düşünme kapasitemiz üzerinde fonksiyon icra etmeye devam ederler.
Collins, ‘’Yani, okuduklarımın hiçbiri israf olmadı. Zamanımı boşa harcamadım. Bunu mu diyorsun?’’ diye sorar.
‘’Hepsi hala orada’’ der Wolf, ‘’Sen, bütün o okuduklarının özetisin’’.
Bir de Ralph Waldo Emerson’a atfedilen bir söz var çok sevdiğim:
I cannot remember the books I’ve read any more than the meals I have eaten; even so, they have made me.
Yani diyor ki Emerson: Okuduğum kitapları yediğim yemeklerden daha fazla hatırlamıyorum, yine de beni ben yapan o kitaplardır.
Bugün benzer bir video izledim. Ayrıca yorum kısmında yer alan güzel bir yorumu da aşağıya ekliyorum.
Bir defasında hocama dedim ki: “Bir kitap okudum ama zihnimde kitaptan hiçbir şey kalmadı.”
Bana bir hurma uzattı ve dedi ki: “Bunu ağzında çiğneyip ye.”
Yedikten sonra sordu:
" Şimdi sen büyüdün mü ? :
" Hayır, " dedim.
Dedi ki : “Büyümedin ama o hurma vücuduna dağıldı; et oldu, kemik oldu, sinir oldu, deri oldu, tırnak oldu, hücre oldu…”
Anladım ki, okuduğum kitap da öyle dağılıyor ;
Bir kısmı kelime dağarcığını zenginleştiriyor. Bir kısmı bilgi ve irfanını artırıyor, bir kısmı ahlakını güzelleştiriyor, bir kısmı yazı ve konuşmada üslubuna incelik katıyor, bir kısmı hayata farklı bakmanı sağlıyor, bir kısmı içindeki sevgi ve merhameti artırıyor, bir kısmı özgüvenini artırıyor, düşünmeni, sorgulamanı tetikliyor, olaylar karşısında nasıl davranman gerektiğini öğretiyor… her ne kadar sen bunların farkında olmasan da.
Kitap okumak bir şeye yaramaz, çünkü kitap okumak çok şeye yarar ! O kadar çok şeye yarar ki neye yaradığını söylemek imkansızdır.
“İyi dostlar, iyi kitaplar, bir de huzurlu bir vicdan: İşte ideal hayat.”
Bu çok normal bir durum değil mi? Benim goodreadste okunmuş gozuken 250 300 civarı kitabım var. Azımsanmayacak bir kısmı çizgiroman ama yine de bunların hepsini detaylı olarak hatırlamaya çalışsam beynim iflas eder herhalde. Şöyle düşünün, yaşadığınız günlerin yüzde kaçını hatırlıyorsunuz? Çok sıradışı bir hafızanız yoksa yaşadıklarımızın yüzde 5ini bile hatırladığınızı sanmıyorum.
Bir de niye okuduğunuzun da onemi var bence. Ben bir kitabı okumak istediğim için okuyorum, benim için önemli olan okuduğum sırada yaşadığım deneyim.