Milton Erickson, modern hipnoterapi babası olarak kabul edilir. Yarattığı terapi modeline, binlerce terapist üzerinde çok etkili olan bir dizi teknik olan Ericksonian Hipnozu adı verildi.
Kendisi çok etkili terapötik ve hipnotik teknikler ve prosedürler oluşturmasına izin veren mükemmel gözlem becerilerine sahip çok zeki bir stratejik psikoterapistti.
Erickson, 5 Aralık 1901'de Aurum, Nevada (ABD) kasabasında doğdu ve 25 Mart 1980'de Phoenix, Arizona'da (ABD) öldü. Tıbbi hipnoz ve aile terapisi konusunda uzmanlaşmış bir psikiyatristti.
Erickson, sıradışı teknikleri sayesinde Batı psikoterapisinde devrim yaptı. Hipnoz ile yaptığı çalışma, bu tekniğin bir batıl inanç olarak görülmesini durdurmasına izin verdi.
Hastanın ihtiyaçlarına uyum sağlayabilen geçerli ve hassas bir yaklaşıma dönüştü. Günümüzde hipnoz, değişim için en güçlü araçlardan biri olarak kabul edilmektedir. Her ne kadar bunun psikiyatrın terapi dünyasına yaptığı tek katkı olmadığını belirtti.
Erickson'un acil hedefi semptomları hafifletmek ve kendisine gelen insanların sorunlarını çözmek ve en iyi çalışma yöntemini tanımlamak, kişiliğine ve hastalarının özel koşullarına dayanmaktı.
Her ne kadar doktor tanınmış terapi okullarıyla tanımlamayı reddetse de, müdahalelerini yürütmek için sıklıkla bilişsel, davranışsal ve analitik gibi metodolojileri kullandı. Ve elbette, hızlandırıcı terapi sürecindeki faydasını düşündüğü zaman da hipnoz kullandı.
Erickson, Amerikan Klinik Hipnoz Derneği'nin ilk başkanıydı. Aynı zamanda organizasyon dergisinin kurucusu ve editörlüğünü yaptı. Psikiyatristin, başarılı bir şekilde tedavi edebildiği çok sayıda vaka sayesinde etkileyici bir klinik kaydı vardı.
Milton Erickson'un ilk zorlukları
Milton Erickson fakir bir tarım topluluğunda doğdu. Küçük yaşlardan itibaren çeşitli zorluklarla yüzleşmek zorunda kaldı. Dört yaşına gelinceye kadar konuşamıyordu ve daha sonra disleksi ve bunun yanı sıra tonal sağırlık ve renk körlüğü teşhisi kondu.
Bu sorunlara ek olarak 17 yaşına geldiğinde ilk poliomyelit atağını geçirdi. Çok ciddi bir enfeksiyondu, bu yüzden hayatta kalması beklenmiyordu. Komaya girdi ve üç gün sonra uyandığında tamamen felç oldu. Sadece gözlerini hareket ettirebildi ve zor konuşabiliyordu.
Erickson, bacaklarının veya kollarının yatakta nerede olduğunu bilemediğinden, bacaklarını uzuvları bulmak için saatler harcadı. Elinde, bir ayakta, hatta bir parmağında olsa bile, sahip olduğu minimum hissine en çok dikkat ederek bunu yaptı.
Bu teknik onu bir şekilde büyütmeye çalıştığı hareketlere özellikle dikkat etti. Başka bir şey yapamayan genç adam, etrafındaki insanları detaylı bir şekilde gözlemlemeye başladı ve böylece sözsüz ve beden dilinin önemini anladı.
Sonraki iki yılda, Erickson tekrar yürümeyi öğrendi (yürümeye yeni başlayan kız kardeşlerinden birinin gözlemi ile). Gözlemleri sayesinde insanların nasıl iletişim kurduğunu ve zihinlerinin nasıl çalıştığını da anlayabiliyorum.
Kariyerinin başlangıcı
Sınırlarına rağmen, Erickson Wisconsin Üniversitesi'nde psikolog ve doktor olarak mezun olmayı başardı. Clark L. Hull tarafından yapılan önerilebilirlik araştırmalarına katıldığında hipnoz ile ilk teması gerçekleşti. Erickson, hipnotik tekniklerin kullanılmasından etkilendi, bu yüzden yöntem hakkında elinden geleni yaptı. Ertesi yıl, uzmanın çoğu zaman deneyimlerini analiz ederek geçirdiği bir Hull seminerine katıldı.
Bununla birlikte, bu deneyimlere sahip olmasına ve bir şekilde Dr. Hull'un elinin hipnozunu keşfetmesine rağmen, daha sonra Erickson eleştirmenlerinden biriydi, çünkü davranış uzmanının öncüsü olan hipnozun nesnel yöntemleri görmezden gelmeye çalıştı konunun görüşü.
Erickson'un eleştirisine Carl Rogers ve George Kelly gibi kişilikler de katıldı. Öte yandan, Erickson ayrıca psikanalizi eleştirdi, çünkü evrensel gerçekleri ve standartlaştırılmış bir tedavi yöntemini kurmaya çalıştı.
Bu deneyimlerden sonra Erickson, hipnoz yapmanın daha “doğal” bir yolunu bulmaya odaklandı. Uzman, Freud'dan farklı bir bilinçsizlik kavramı ortaya koydu.
Psikanalizin babasının aksine, Erickson modern bilişsel kavramlara daha yatkındı, bu nedenle bireyin eşsiz gerçekliği ile ilgilendi. Ancak, aileleri ile yaptığı sık çalışmaları onu sistemik ve aile terapilerinin en önemli etkilerinden biri yaptı.
Erickson, yeni bir hipnoz vizyonunun yaratıcısı
Erickson, terapötik hipnozun yeni bir yolunun pervanesiydi. Uzman, açık bir kişilik teorisi önermemiştir, çünkü bunun psikoterapiyi sınırlayacağına ikna olmuştur. Teoriler kurulduğunda, profesyoneller genellikle daha fazla sertlikle hareket ederler çünkü insanları güvercinlere sokmaya çalışırlar.
Terapötik etkisi, o ana kadar var olan, yani psikanalitik terapi veya davranışsal terapi ile uyuşmayan yeni ve farklı bir klinik egzersiz olarak tanımlandı. Erickson teorik bir modelle sınırlı değildi ve onun terapi yöntemlerini yaratıcılık, yenilik, diğerinin derinlemesine bir anlayışına ve özellikle değişimin önemine dayandırdı.
Böylece, Erickson yeni bir hipnoz vizyonu yarattı. Ona göre, her birey kendine özgüdür, bu nedenle, insan davranışı teorisine uyması için kişiyi kalıplamak yerine psikoterapi, her bir bireyin gereksinimlerinin özelliğine sahip olacak şekilde formüle edilmelidir.
Erickson esneklik, özgünlük ve özellikle bireysellik için bir destekleyiciydi. Terapi yapma şekli eksantrikti ve hatta birkaçının anlayabileceği bir gizemle bile doluydu. Öyle ki, guru ve deli dehadan hipnoz büyücüsüne çağrıldı.
Birçoğu, çalışmalarının dehasının, her bireyin bilinçdışı kaynaklarının, bunun nedenini ve çözümünü bulmak için sorunlarını yaratıcı bir şekilde ele almanın bir yolu olarak kullanmasından kaynaklandığını söylüyor.
Uzman için önemli olan, tekniğin kendisi değil, yöntemlerin arkasında yatan felsefe ve hastalara nasıl yaklaşılacağıydı.
Erickson her hastaya müdahalesini değiştirdi, çünkü onun için her bireyin özgünlüğünün altını çizmek önemliydi. Düşünme biçimlerine göre, belirli kişisel ihtiyaçlar ve kendine özgü savunmalar tarafından motive edilen bireyler, yaklaşmak için özgün yöntemler gerektiriyorlardı.
Erickson eylemle ilgileniyordu, teorilerle değil. Bu nedenle teknikleri hastaya bağlıydı. Başka bir deyişle, durumun taleplerine göre uyarlandılar. Yöntemlerini daha iyi açıklamak için, en iyi bilinen tedavi süreçlerinden birini anlatmak en iyisidir. Bu, psikoterapist Jay Haley tarafından yazılmış metinlerden birinden alınan bir örnektir.
"Bu durumda, bir kadın Erickson'a, genç kızının kendisini dünyadan izole ettiğini, evden çıkmadığını veya okula gitmediğini, çünkü ayaklarının çok büyük olduğunu düşündüğü için söyledi.
O zaman, kural bir terapistin sadece ofisteki hastaları görebildiğini ancak Erickson'u durduramadığını dikte etti. Doktor iki nedenden dolayı eve geldi: birincisi kız ofisine gitmeyeceği için ikincisi de ayaklarının büyüklüğünü görmek istediği için.
Erickson, annenin kendini iyi hissetmediği ve onu doktor olarak evde ziyaret ettiği için bir bahane yaptı. Girişte kızın ayaklarını gördü ve normal boyuttalardı. Anneyi incelemeye başladı ve kızının hemen arkasında biraz havlu tutarak ona yardım etmesini istedi.
Bir dakika içinde geri adım attı ve elinden geldiğince sert bir şekilde üzerine çıktı. Kız acı içinde ağladı. Erickson arkasına döndü ve kötü bir şekilde ayakları onları görecek kadar büyük olsaydı, üzerine basmayacağını söyledi. Doktor anneyi incelemeye devam etti, ancak kız dalgın kaldı. Daha sonra, kadın Erickson'u arayarak kızının sonunda ayrılmak istediğini söyledi. Sorunun üstesinden gelmiştim ».
Bu hikaye ile Erickson'un terapötik stratejilerinin ne doktora ne de geleneksel olduğu, ne de bir doktordan beklenebilecek bir şey olmadığı açıkça görülebilir. Bu nedenle, bu tedavi tarzını sınıflandırmanın ya da anlamanın tek yolu, Erickson'un yönteminin tamamen orijinal olduğu esasına dayanıyor.
Uzman için, çatışmaları çözmenin anahtarı geçmişte değildi, çünkü kendi sözlerine göre, bu değiştirilemez. Geçmişi açıklamak mümkün olsa da, yaşanabilecek tek şey bugün, yarın veya gelecek hafta ve Erickson için sayılan şeydi.
Ancak bu psikiyatrist hipnozdan kendi eylem stratejisini yaratabilmesine rağmen, terapötik çalışması bu tekniğe indirgenemez. Zaman geçtikçe, Erickson giderek daha fazla kullanımını azalttı ve metafor ve zorunlu dil gibi diğer yönleriyle alaka verdi.
Bununla birlikte, Erickson için, hipnozun, her şeyden önce, diğerinin gözlemlenmesini, dünya görüşünü anlama ve mevcut tüm bilgileri farklı bir şekilde davranmasına yardımcı olmak için tüm adımlarını kullanmak için adımlarını takip etmeyi içeren bir süreç olduğu sonucuna varılabilir. Bu, hipnozun sadece kişilerarası etki yoluyla insanlarda değişim sağlamanın bir aracı olduğu anlamına gelir.
Hayatının sonuna doğru
Kariyeriniz ilerledikçe, uzmanlar genellikle pratik veya teorik bir yaklaşımla çalışma arasında karar verir. Erickson, klinisyen olmak için teorileri görmezden gelen uzmanlardan biriydi. Zaten var olanla ilgisi olmayan yeni bir terapi şekli yarattı, bu yüzden tekniklerinden hiçbiri bir protokolde sınıflandırılamadı. Metodları aynı anda ortaya çıktı ve problemleri biliyordu ve her hastaya adapte oldular.
Hayatı boyunca, Erickson hipnoz üzerine birçok araştırma yaptı, aynı zamanda Amerika Birleşik Devletleri'ndeki birkaç hastanenin yöneticisi oldu. Terapileri uygulamanın yanı sıra, kendisini başkalarına nasıl hipnoz yapılacağını öğretmeye adadı.
Hastalığının sonuçlarına maruz kalmamak için, havanın kuru olduğu bir yere taşınması tavsiye edildi. 1948'de Phoenix'e Arizona eyaletine yerleşti ve daha önce olduğu gibi hareket edemediğinden birçok kişi ondan öğrenmeye devam etmek için yeni evine taşındı.
Ne yazık ki, 50 yıl geçtikten sonra Erickson ikinci bir çocuk felci saldırısı yaşadı. Ancak bu hastalık ona büyük fiziksel acı vermesine rağmen, doktor bu durumun ona acıyı hafifletmeyi ve yaşamdaki küçük şeyleri takdir etmeyi öğrenme fırsatı verdiğini söyledi.
İnanılmaz irade ve cesaret gücü sayesinde, böyle zor bir durumu bir başka öğrenme fırsatına dönüştürebildi. Aslında Erickson, çalışmalarında Duygusal, Algısal ve Psikolojik Süreçlerin Hipnotik Değişimi adlı eserinde ağrı yönetimi ve duyusal değişime yaklaşımlarından bazılarını tanımladı .
63 yaşından itibaren, Erickson tekerlekli sandalye kullanmak zorunda kaldı, ancak o zaman bile hiçbir şey çalışmalarına devam etmesini ve sekiz çocuğunun ve karısı Elizabeth'in tadını çıkarmasını engellemiyordu. Doktor 78 yaşında öldü, psikoloji, psikiyatri, psikoterapi ve pedagoji dünyası için büyük bir miras bıraktı.