Uğruna canımı verebileceğim kişiler, birdenbire tanınmaz insanlar olup çıkmıştı. ... En dayanılmazı, kendime çok yakın bulduğum insanlarla aramda büyük bir uçurum olduğunu görmekti. Onlara kin besleyemiyordum. Daha da kötüsü, onları anlayamıyordum. ... İçimde bir inançtan daha çok şey ölmüştü. Umut sözcüğünün anlamını yitirmiştim.
Bak işte ben burada oturuyorum ve hiç olmadığı kadar çok zamanım var, ayrıca çok da hevesliyim, gözlerim yorulana, kalbim hızla atana dek sana bakmak, seni duymak istiyorum ve bunun için yanıp tutuşuyorum.