

Timuçin Özyürekli (1950)
Son Akşam Yemeği
siyah/beyaz bir fotoğrafa nasıl bakarsınız?
ortasından kan sızıyorsa, duvarda halı desenleri
şölen sofrasındayız tarih titreyerek konuşuyor:
gelenler yanlarında kuş sesleri getirmişler,
biz böyle toplantıları yorgun çok yapmadık mı?
bir demet sevgi suyuyla büyütülmüş hercai menekşe
örselenmiş yapraklarıyla titreyerek duruyor öylecene
ölmek üzereyken cansuyu bulmuş dikilmiş gökyüzüne
inançla pekişmiş sesler dolaşıyor, yüzler gergin
biz böyle toplantıları kucaklaşarak çok yapmadık mı?
türküler dalgalanıyor herkes sevinçlerini göndermiş
can dostlarım burada biliyorum, cansız düşmanlarım da
ışıklar sönüyor, hafif bir rüzgar uzun kirpiklerimizde
mumları yakalım ellerimiz kenetlensin barış adına
biz böyle toplantıları tartışarak çok yapmadık mı?
her şeyin sığabildiği dünya kadar bir masanın etrafında
duralım birbirimize yaslanmadan aykırı düşüncelerimizle
kimse duymak istemiyor zehirli yılanın çıngırağını
inanmış da var, ihbarını çatal yüreğinde gizleyen de
biz böyle toplantıları yoksayarak çok yapmadık mı?
işaret ediyor çatıdan sızan ışık ihanetin yüzünü
çağırın fotoğrafçı gelsin, kameralar yakalayamaz belki
kimse kimseye dokunmasın, sakın ha parmak izi kalır
haykıran şairler usulca çekilirler gizli koyaklarına
ah biz böyle toplantıları hiç yapmadık:
Bu son akşam yemeği...
(Adam Sanat, 115)
Beynimde Çıldıran Akrep
yalnızlık ürkütücü, geceleri hiç ışıkları yakmıyorum
üçüncü kadehten sonra başlıyorum seni düşünmeye
ıslak yatakların kirli yastıklarına başımı bıraksam
bir garip erkek kokusu, filizlenmiş bir aşk çimeni
görsen delirium ataklarında, hezeyanlar içindeyim
koynumda sık sık bilenmekten incelmiş çerkes kaması
karanlığı parçalıyorum kollarım yorgun düşene kadar
yalnızlık ürkütücü, geceleri hiç ışıkları yakmıyorum
sen bilmezsin, ah bilemezsin gözlerim ışık demetleri
bir gün ansızın ölüm gövdemi esir aldıktan sonra
çürüyen yanım vahşi yanıma usul usul seslenecek :
" Uzak yalnızlıklarda o kiminleydi? Kiminle olacak?"
kokuşan etlerim ilahilerle kemiklerimden ayrılırken
badem bıyıklı mevlüdhan yakaracak : "Ondan sonra kim?"
yalnızlık ürkütücü, geceleri hiç ışık yakmıyorum
ihanetini biliyorum, gözlerimin önünde oldu her şey...
telefondaki ses hep kulaklarımda kampanalar çalıyor
sanrılarla kuşandım, hayat: hayal artı aşk değil mi?
yer tanrının azabına gök tanrının muradına seslen :
seni bağışlamıyorum bilesin ve haydi yoluna git,
çevrem ateşler içinde, zehirim kendime yeter...
(Adam Sanat, 109)
Bir Önceki Sayfaya Geri Dön Ana Sayfaya Geri Dön