En çok okuduğumuz şey sadece kitaplar mıdır? Kitap okumak, okuma yapmanın başlangıcı, temel taşıdır. Düşündüğümüzde aslında kitaptan başka daha bir sürü şey okuyoruz. Bunlardan biri hatta en çok okuduğumuz şey; insanlar. Tanıştığımız her insan aslında bir kitap. Sayfalarını çeviririz, son sayfasını bitirdiğimizde kapağı kapatır rafa kaldırırız, diğerlerine yaptığımız gibi. Hepsinin bambaşka hikayesi olur.
Bazı insanları okurken en mutlu olduğumuz zamanları yaşarız. Bittiğinde acı bir tebessüm kalır birazda hüzün, kalbimizin yansıması olan dudaklarımızda. Bazılarını okumak zahmet ister, büyük enerji gerektirir. Karışık ruhlarını çözemezsek kitabın sonunu kendimiz getiririz. Çözersek bizi en çok doyuran kitabımız o olur. Bazı kitaplarsa yük gibi gözükür. Ruhunu incitir böyle kitaplar. Bitirip rafa kaldırdığında senden çok şey almış gibi hissedersin.Bir insanın bize hissettirdikleri aslında o kitapla tanışmaktır. Okuma bittiğini zannettiğin yerde başlar.
Bu satırları okuduktan sonra pencereyi açıp hava aldı. Yüzüne vuran hafif rüzgarla birlikte bu zamana kadar okuduğu kitapları düşündü. Rafa kaldırdığı her kitap için içinde bir sızı duydu. Hatta bazıları nefret kadar büyüktü. Adını nefret koyduğu kitapla sadece tanışmış olduğunu ve aslında onu hiç okumamış olduğunu anladı. Okuyabilseydi eğer ondan nefret etmezdi. Sanırım bir insanı okumak hislerden ve tecrübelerden daha fazlasıydı.
Üşüdüğünü hissetti ve penceresini kapayıp kimsenin görmediği sadece kendisinin bildiği kütüphanesine gitti. Her insanın beyninde böyle bir kütüphanesi olduğunu düşündü. Rafa kaldırdığı kitapları incelerken onları sadece tanımış senelerdir bir sayfasını bile okumamış olduğunu söyledi kendisine. Nefret isimli kitaba gelince ordan bir cümle anımsadı.. Bir insanı okumanın ne demek olduğunu işte tam o an anladı. Bir insanı okumak hissetmek, tecrübe etmek değildi. Önerdiği bir filmin bir sahnesi bile senin hayatında ufak değişiklikler yapmana neden oluyorsa, bunun farkındaysan, bu farkındalık sana her insanın bir kitap olduğunu hatırlatıyorsa işte o zaman raftaki kitaplar acı vermeyi bırakıyor. Anlamanın ve okumanın özgürlüğüne kavuşmuş oluyorsun.
Derin bir nefes aldı kahvesini yaptı ve gökyüzüne baktı, aldığı nefes hafiflemişti sanki, yıllar sonra.. Nefret en büyük tutsaklıktı, özgürleşmek anlamak ile eşdeğer..