1. Bir kadın kitaplar uğruna yanabiliyorsa, kitapların içinde bir şeyler olmalı.. 2.İyi yazarlar genellikle hayatın gerçeklerine dokunurlardı. Bu bakımdan kitaplardan neden bu kadar nefret edildiğini, korkulduğunu anlıyor musunuz? Hayatın gerçek yönlerini veriyorlar. 3. “Demek yürüyorsunuz?” dedi polis memuru, “Sadece yürüyor musunuz?” Başımla onaylayarak açık gerçeği hazmetmesini bekledim. “Pekala,” dedi polis memuru, “Bir daha yapmayın!” 4. Kitaplar, aptal olduğumuzu bize hatırlatmak için var. 5. “Kendini riske atıyorsun.” “Bu da ölmenin iyi yanlarından biri; eğer kaybedecek bir şeyin yoksa, istediğin riske girebilirsin.” 6. “Kısa bir süredir korkmuyorum, belki de bunun nedeni sonunda doğru şeyi yapmakta olduğumdur.” 7. Ve kitapları düşündüm. İlk kez anladım ki bütün kitapların arkasında bir insan vardı. Her birini bir insan düşünüp yaratmıştı. Bir insan onları kâğıda dökmek için günlerini veriyordu. 8. “İnsanlar hiçbir şey konuşmuyorlar. Çoğunlukla, arabaların, elbiselerin ve yüzme havuzlarının isimlerini sayıyorlar ve ne kadar harika olduklarını söylüyorlar. Hiç kimse diğerlerinden farklı bir şey söylemiyor.” 9. Kendimize telkin etmemiz gereken en önemli şey bizim önemli olmadığımızdı. Bilgiçlik taslamamalı ve kendimizi dünyanın diğer insanlarından üstün görmemeliydik. 10. Bir adama birkaç dize şiir ver, sonunda kendini yaratılmışların efendisi sansın. 11. Belki kitaplar bizi mağaradan çıkarabilir. Belki hep aynı, lanet olası, çılgınca hataları yapmaktan alıkoyabilirler bizi! 12. “Artık kimse dinlemiyor. Duvarlarla konuşamıyorum, çünkü bana bağırıyorlar. Karımla konuşamıyorum; duvarları dinliyor.” 13. Kitapları ‘bir dakika durun ‘ diye kapatabilirsin. Fakat TV bulunduğu odaya bir tohum ektikten sonra, onun sizi kavrayan pençesinden kendisini kurtaran olmuş mu? https://www.soylentidergi.com/...-bradbury-14-alinti/
Opunion, bireylerin ve özellikle üniversite öğrencilerinin, okuma-yazma ve tartışma anlamında kendilerini geliştirebilecekleri bir sosyoloji-kültür dergisidir. Günümüzde bireyler ve özellikle öğrenciler, belirli bir konu hakkındaki görüşlerini veya yaptıkları bir sanat eserini en güzel şekilde temsil edebilecekleri bir platform bulamamaktadırlar. Örneğin “zorunlu askerlik” konusunda bir fikri olan ve bunu kağıda dökmek isteyen kişi genelde sosyal medya aracılığıyla görüşlerini tam istediği gibi açıklayamadığından ya da yayınlayacak herhangi bir yer bulamadığından sesini duyuramıyor. Ya da ortaya gerçekten kendisinin çok beğendiği ve bunu dışarıya aktarmak istediği bir resim yapan, heykel yapan, senaryo yazan yani sanat eseri üreten kişiler ve öğrenciler yine aynı durumla karşı karşıya kalıyorlar. Buna bir çözüm olarak Opunion, bireylerin belirlenmiş dosya konusu sınırı kapsamında görüşlerini aktardıkları makaleleri veya ürettikleri sanat eserlerini ya da çılgınca fikirlerini, salt kendi fikri olması koşuluyla insanlara aktaran bir dergi olmayı amaçlamaktadır. Dolayısıyla Opunion ne tam akademik bir dergi, ne de herhangi bir haber veya alıntı dergisidir. Opunion bireylerin ve özellikle üniversite öğrencilerinin, yaratıcılığına ve kalemlerine, akıllarına ve hayallerine güvenen ve bunu herkese özgürce paylaşmayı hedefleyen dergi olarak, Türkiye’de bir ilk olmayı amaçlamaktadır.
Değil 6 sayfa, daha fazla sayfaya dahi sığmazdı Nurhan Işkın 'a dair anım... Bir vakitler kalemim konusunda çokça desteği olan sevgili nahif yazarımızın ilk yazın tecrübemde yer alması benim için muhteşem bir duygu... Bana dair, hayatıma dair anımı kalem aracılığıyla kağıda dökmek, o kağıtlarınsa kitap haline gelmesi bana hayatımın vereceği en güzel mutluluk...
İçimde Keşfedilmemiş Ben'e Yolculuk ile 125. sayfasından sevgilerimle... <3
Ölümüme doğru yol alıyorum. Bu sanki her sonbahar, özellikle her eylül sonu oluyor gibi. İnsanın kendisini ölümüne götüren şeylerin farkına varması o kadar kişisel birşey ve insanın aklına okadar baskı uyguluyor ki, kelimeleri kağıda dökmek dayanılmaz bir acı veriyor. Herkes zihninin içinde ulaşabileceği, farkında olunması gereken ve kaçması imkansız bir ölüm tohumu taşıyor.