90'lı yıllarda yanlış hatırlamıyorsam eğer TRT GAP'ta ilk defa görmüştüm onu. Tatlı sert bir mizaç, kendinden emin bir konuşma üslubu ve sürekli bir şeyler anlatma çabası… Bir derdi olduğu anlaşılıyordu. Adına vali diyorlardı ama çocuk aklım almıyordu elbette. Bizler bırakın valiyi, bir asker arabasını görsek saklanan ve hatta bir muhtarı görsek korkan bir neslin ulvi bireyleri olarak, eğer o valiyse bu etrafta dolaşanlar daha büyük bir şey olmalı diye düşünüyorduk. Sonra yıllar geçti. O heyecanlı vali birden kaybolmuştu ortadan. Meğerse merkez dedikleri yere çekilmişti. Bilirsiniz ki bizim idare sistemimizde "Merkez" kavramı epeyce meşhurdu(!) Birinin yolu o merkez denilen yere düştümü vay haline. Ya çıkardın ya çıkamazdın. Hani o ünlü sözümüz vardır ya; "Merkeze götürün bunu" diye, işte Recep Yazıcıoğlu da o merkeze gidenlerdendi.
Fakat nasıl olduysa yıllar sonra o merkezden çıkabilen ender insanlardan biri oldu. Keşke çıkmasaydı da yaşasaydı diyor insan. Peki ne mi yazmıştı Yazıcıoğlu bu memleket için?
Birincisi, belki de ilk defa bir devlet adamı kendisinden yola çıkarak devlet adamlığı eleştirisi yapıyordu. Kendini beğenmiş, egosu arşa çıkmış insanların hakiki yönlerini ortaya koyuyordu. Daha da önemlisi, o insanların niçin öylesine bir ukalalık yumağına dönüştüğünü gözler önüne koyuyordu. Yalandan gülmelerinin bile gerçekte tüm benliklerine işlemiş olan tepeden bakışlarını gizleyemediğini de anlatıyordu aslında. Bir insana mertebe atlarken "kendini beğenme hormonu" verildiğinin anlatımıydı bir anlamda. Diğer yandan, yaptığı uyduruk işleri milletin gözüne sokmak için değil de, yapılmayan hakiki işleri milletin gözüne sokarak herkesin görmesini sağlamaya çalışıyordu. Yahut öyle şatafat içinde gezinip sağa sola caka satan, emirler yağdıran gereksiz ve bir o kadar komik duruma giren kesimleri anlatıyordu esasen. Ayrıca, sahip oldukları makamdan ötürü kimsenin kendisini seçilmiş özel insan olarak görmemesi gerektiğini bas bas bağırıyordu rahmetli. Çünkü kendini özel insan olarak görenlerin kendinden üstlere karşı nasıl da sıradanlaştığını ve basitleştiğini bizlere bir bir izah ediyordu bir anlamda. Daha da ilginci şu ki; bunu yapan insanlar yaptıklarını anlamıyoruz sanıyorlardı ya işte esas komik olan da buydu sanırım. Yazıcıoğlu'ndan ders alan alır, almayan ise tarihde kaybolmanın dersini alır! Herkese duyurulur!!!
Kalın sefa ile...