Ahşaptan taşa, seramikten kile, metalden cama birçok malzemeden yapılabilen pipo, tütün içmek için kullanılan en basit gereçtir. Bir düzenek olacak kadar çok parçaya ve karmaşık bir yapıya sahip olmayan pipolar, Türk kültüründe de yaygın olan bir tütün içme aracıdır. Osmanlı kültüründen miras kalan nargile içimine kıyasla daha basit ve hızlı bir içim sunan pipolar, pipo içimi için özel olarak harmanlanmış ve “belirli bir nem oranına sahip” olan tütünler ile birlikte kullanılır. Günümüzde dünya üzerinde yüz binlerce insan tarafından tütün içmenin en keyifli hali olarak tanımlanan pipo, sigara bağımlılığından ziyade bir “zevk” olarak görülmektedir.
Birçok insan pipo içmeyi dudak tiryakiliği olarak nitelendirir ve tütün dumanını akciğerlerine çekmeden yalnızca ağızlarında tutarak dışarı üflemektedir. Akciğerlerine duman çekmeden pipo içen bu insanlar, pipo içmenin verdiği keyfi ve tütünün ağızda bıraktığı aromayı sevmektedir. Ancak pipo tıpkı sigara içiminde olduğu gibi yanan tütün dumanının akciğerlere çekilmesiyle de içilebilir. Ülkemizde özellikle Eskişehir ve dolaylarında oldukça popüler olan “Lületaşı” pipolar, el işçiliği ile üzerinde birçok farklı figürü barındırmaktadır. Oldukça değerli olan Lületaşı pipolar olduğu gibi, gül ağacı da değerli olarak kabul edilen bir pipo yapım malzemesidir.
M.Ö. 1.500 dolaylarında Amerikan yerlileri yani Kızılderililer tarafından bulunduğu düşünülen piponun birçok farklı içim tarzı bulunmaktadır. Günümüz kültüründe pipo içmek çoğu insan için bir gösteriş, sosyal statü belirtisi, keyif aracı ya da maddiyat simgesi olduğundan, her insanın pipo içme amacı farklıdır ve bu farklılık pipo içim tarzına da yansımaktadır. Ayrıca farklı kültürlerde de piponun anlamı değişik olduğundan, ülkelere göre de pipo içim stilleri değişmektedir. Ağızlık ve yanma haznesi olarak iki bölümden oluşan pipo, bir duman tüneli ya da koridoru ile bu iki kısmın birbirine bağlanmasından ibarettir.
Pipo gövdesinde ayrıca filtreleme görevini üstlenen ve genellikle alüminyum ya da pirinç gibi alaşımlardan yapılan bir bölüm de bulunur. “Pipo nasıl içilir” şeklinde bir soruyu soran kişilerin ilk deneyimlerinde fark edecekleri üzere piponun yanma haznesine konan tütün yandıkça ortaya belirli bir oranda “su buharı” çıkmaktadır. Su buharını soğurtmak için kullanılan pirinç ya da alüminyum gibi alaşımlar, ağızlık kısmına gelen dumanın belirli bir oranda soğuması için de kullanılıyor. Pirinç ve alüminyum haricinde karton, bazı ahşap türleri ve gümüş gibi değerli madenler de ağızlık kısmında kullanılmaktadır.