Transkript
1 1999 depremini mezarda emekliliği parlamentodan geçirmek ve sermayeye bayram armağan etmek için kullanan, deprem vergisi icat eden, vergiyi kalıcılaştırarak emekçileri on yıldan fazladır soymayı başaran devlet, işçi ve emekçi için cellatlık ve ölü soyuculuktan başka bir işlevi olmadığını bir kez daha kanıtladı. 4 3 sosyalist mokrasisi Enerji bakanı, "gün ışığından daha fazla yararlanmak ve verimliliği arttırmak için, mesaiyi sabah saat 6'da başlatmaya ve Cumartesi günlerini de çalışma günlerine dahil etmeye hazırlandıklarını" buyurdu. Bakan Yıldız, "bunun çalışanların uykusundan fedakarlık olmayacağını, böylece çalışanların daha erken yatacağını" söyleyerek, yüreğimize su serpti. "Cumartesi günlerinde tam ya da yarım gün mesai yapılması için harekete geçecek"miş; "zenginleşmeyi ancak çalışmayla elde edebilir"mişiz. 10 Depremin de bir kez daha ortaya gösterdiği, bugün Türk ve Kürt işçilerden gizlenmek istenen gerçek şudur ki, bizim sizinle ne tadımız ortaktır, ne acımız!.. O enkazların altında kalanlar burjuvalar değil Kürt işçi ve emekçileri, kır ve kent yoksullarıdır. Egemen ulus şovenizmi, Kürt ulusuna bir düşmansa, ezilen ulustan işçi ve emekçilere bin düşmandır! Kürt ve Türk işçiler, kent ve kır yoksulları ise, Türk ve Kürt burjuvalarıyla sınıf düşmanıdırlar. Sınırlar, duvarlar işte tam buradan çekilidir! Hareketin küreselleşme sürecinde nasıl bir şekil kazanacağını zaman gösterecek. Bugünkü dünya çapındaki eylemlerden gelen haberlerde de görüldüğü gibi, krizin daha şiddetli yaşandığı ve mücadele geleneğinin olduğu ülkelerde daha militan bir karakter kazanma, sıçrama dinamikleri de var. 15 A Bu anayasa tekellere, bankalara, holdinglere, vakıflara, plaza ve villalara, bunların hepsinin sahibi burjuvaziye sınırsız özgürlük sağlarken; işçilere, kent ve kır yoksullarına, kadınlara, gençlere daha ağır koşullarda yaşamayı, daha fazla sömürülmeyi ve geleceksizliği vaat ediyor. Bundan dolayı bu anayasayla işçinin sahip olduğu son haklar da elinden alınırken birey olarak daha fazla sömürüleceği ve köleleşeceği kapitalistlerin Kölece Çalışma Stratejisi ne mahkum ediyor. Bundan dolayı bu anayasada işçiler, işçi sınıfı yok! 8-9
2 2 Yine bir deprem yine yıkım yine ölümler yine viraneye dönen kentler. Bu kez yıkımın adresi Van. Dün Körfez, Düzce, Kütahya depremleri, Japonya da tsunami, Fukişima da nükleer sızıntı, New Orleans ta tufan, bugün Tayvan da sel, Van da deprem. Kapitalizm doğa olayları karşısında çaresiz. Çünkü onun doğasında ki kar hırsı bu yıkımların mimarı. Van da depremlerde yaşanan yıkımların yıllardır değişmeyen çarpık yapılaşma ve buna yol açan kapitalist politikalardan kaynaklandığı bir kez daha görüldü. Depremden sonra halk kendi imkanlarıyla enkazı kaldırmaya ve altındakileri kurtarmaya çalıştı. Devlet yetkililer ise sadece açıklama yaptı. Başbakan bakanlar sürüsüyle kente koştu ana muhalefet eksik kalmayacağını bildirdi. Ama ortada yardım yok düzenli bir kurtarma çalışması yok. Burjuva devlet yine ortada yok! Burjuvazinin sözcüleri ise salyalar akıtarak Van'ı yeniden inşaa etmekten bahsediyor. Leşe üşüşen iştahlı akbabalar gibi. Yine kardeşlerinin yardımına koşturan, seferber olanlar işçiler, emekçiler. Dört bir yanda dayanışma ağları örüldü, yardımlar aktı kente. İşçilerin emekçilerin üstünden nemalananlarda bu çaba karşısında sessiz kalamıyor,, şirin görünmek için onlarda yardım koşuşturmasına katılmak zorunda kalıyorlar. Tek dert yardımların reklam olarak geri dönmesi. Peki devlet ne yapıyor? Depremde yaşanan ölümlerin sorumlusu olan burjuva devlet önce ortada görünmeyerek her afette olduğu gibi bu afette de işçi ve emekçiler için ne kadar gereksiz ve yük bir kurum olduğunu bir kez daha gösterdi. Sonra sahneye çıkıyor ve yardımların dağıtımını aksatıyor bu kezde. Ya da yardımları kendi kontrolüne almak için manipülasyona başlıyor. Ama patronlarada onların devletinede son asker ölümlerinin ardından yükseltilen şovenist saldırganlığa da net cevap işçi emekçilerden geldi. Van da yaşanan deprem karşısında seferber olan işçi emekçiler adeta "sınırlar halklar arasında değil sınıflar arasında" dedi. Van a dörtbir yandan yardımlar akmaya başlarken bir taraftanda yeni yeni kampanyalar düzenlenerek yardım malzemelerinin kente ulaştırılması sağlanmaya çalışılıyor. KESK, TMMOB başta olmak üzere sendikalar, devrimci, demokrat kurumlar harekete geçtiler. İşçi emekçilerin kardeş selamını aksatmadan ulaştırmak için seferber olundu. Bu seferberlik karşısında BDP Genel Başkanı Selahattin Demirtaş twitter hesabından "Türkiye'nin dört bir yanından gelen yardımlarda kardeş kokusu, kardeş selamı var. Herkese teşekkürler" dedi. İşçi Meclisi okurları olarak kardeş kokusunu kardeş selamını Van'a ulaştırmak için bulunduğumuz her yerde dayanışma örmeli, yardımların organizasyonuna katılmalı ve doğru adrese ulaştırılmalarına çalışmalıyız. Gönderilen yardımların adresine ulaşması için takipçi olmamız şart. TMMOB ve KESK bu konuda aracılık görevini üstlendiler. Yardımlar bu kurumlar üzerinden ulaştırılabilinir. BDP yardımlar için adres olarak Van Merkez Belediye Garajı Kriz Masası adresini veriyor. Telefon ise İşçi ve emekçiler, dişinden, asgari yaşam olanaklarından kıstığı, ya da parası olmadığı için evindeki eşyasını satıp verdiği dayanışma çabasıyla, bir dizi oda, işçi ve kamu çalışanı sendikasının tabanlarından Ev kadınlarını ekran başında uyuşturan kadın programlarından biri olan Mektubunuz Var'da Kürt halkına "Herkes haddini bilecek. Yeri geldi mi taş atacaksınız, kuş avlar gibi polis asker avlayacaksın sonra yardım isteyeceksin. O polisler hemen yardımına koştu oradakilerin. O taş atanların eli kırılsın" diye hakaret eden Müge Anlı'ya protestolar yağdı. Yayıncılık hayatına magazin bebeği olarak başlayan ve "ekran polisi" olarak sürdüren Anlı'nın sunuculuğunu yaptığı polis destekli program, son yıllarda kayıp ya da katledilmiş yakınlarını arayan kişilerin adresi olarak rating rekorları kırıyor. Programına katılanları polis gibi sorgulayan Müge Anlı'nın son marifeti, Kürt halkına devlet ağzıyla saldırmak oldu. 12,5 yıl önce Ahmet Kaya'ya çatal bıçak fırlatan şovenistlerin içerisinde yer alan Anlı, hedefe bu kez de Kürt halkını çakma pervasızlığında bulundu. gelen dayanışma seferberliğiyle, atık kağıt işçilerinin Van'daki kardeşleri için gösterdikleri dayanışmayla., burjuvaların iki yüzlü sadakalarının "tek yürekliğini" değil, bunlar arasındaki sınıfsal, toplumsal, insani her açıdan derin ayrım ve karşıtlığı sergiledi. Şovenizmin şaha kalktığı çam devirmesiyle medyanın içinden de eleştiri alan Müge Anlı, bir başka magazin bebeği olan Esra Erol'un evlendirme programına bağlanarak sözlerinin arkasında olduğunu söyledi. Muhtemelen her yerin kamera önü olmadığını, ATV'nin bir de kapısının dışı olduğunu hatırlayan Anlı, söylediklerinin yanlış anlaşıldığının altını çizmeyi de ihmal etmedi! Müge Anlı'ya sert bir dille yanıt veren BDP Eşbaşkanı Selahattin Demirtaş, "Deprem kadar yıkım yaratan faşizan ırkçı tutumlardır. İnanıyorum ki, herkes tarafından da mahkum edilmiş bir duygu olarak asla ve asla yaşam bulmayacak davranışlardır. Bazı televizyon programcılarının ırkçılık mezunu faşizmde doktora yapan bu plastik oyuncaklar' inanıyorum ki televizyonda daha fazla yer alamayacaktır. Yaymaya çalıştıkları bu faşisan ırkçı anlayışın, hiçbir Enkaza dönen kentteki kardeşlerimize asıl kardeş selamını, kardeş kokusunu ulaştırmak herkesden önce bizim işçi ve emekçilerin görevi. Geri dönüşüm işçilerinin altını çizdiği gibi "Biz çok özel bir şey yapmıyoruz, yapmamız gerekeni yapıyoruz". toplumsal kesimde hakim düşünce olmayacağını göreceklerdir. Halkın yaptığı, gösterilen dayanışma böylesi zihniyetleri pratikte mahkum etmiştir. Şu saate kadar depremle ilgili sınavını Türkiye başarıyla vermiştir" dedi. Ancak tıpkı Fatih Altaylı'nın kadın cinayetleriyle ilgili kadın katili manşetinde olduğu gibi, Müge Anlı'nın rating rekorları kıran ve kadın beynine zarar programının da yayından kaldırılması beklenmiyor. İşçi Meclisi - Yerel Süreli Siyasi Dergi - Sayı:15- Fiyat: 1 TL Pina Basım Yayım San. ve Tic. Ltd. Şti. adına sahibi Hüseyin Kezik Sorumlu Yazı İşleri Müdürü: Ali Filizler Adres: Bereketzade Mah. Büyükhendek Cad. Portakal Sok. No: 2/11 Beyoğlu/İstanbul Tel: Hesap No: İş Bankası Koca Mustafapaşa Şubesi Baskı: Özdemir Matbaası Adres: Davutpaşa Cad. Güven Sanayii Sitesi C Blok No:242 Topkapı/İstanbul Tel:
3 3 Fırat suyu bütün bir bölgeyi Takma adlarla dolanmak Zorundadır (Cemal Süreya) Asker cenazeleri geldi. Neden hiçbiri villalardan, zengin konutlarından, gökdelenlerden değil de; hep gecekondulardan, mahallelerden, emekçi semtlerinden, köylerden, kasabalardan, büyük şehrin varoşlarından kaldırılıyor? Asker cenazeleri geldi. 30 yıldır geliyor. Her ölümle birlikte kentler, resmi binalar, evler, sokaklar tekrar tekrar bayraklarla donatılıyor. Bu bayrak neden işçi ölümlerinde, iş cinayetlerinde, başka felaketlerde değil de, sadece bu uzatılmış kirli savaşta hatırlanıyor? Asker cenazeleri geldi. Neden TÜ- SİAD, MÜSİAD, TOBB, tüm patron örgütleri liberal dinci, milliyetçi sendikalarla birlikte protesto yürüyüşü düzenliyor ve işçiyi patronla "teröre karşı birlik olmaya" çağırıyor? Asker cenazeleri geldi. Tüm Süper Lig futbol takımları ve tuzu kuru futbolcuları federasyonun örgütlemesiyle neden her golden sonra asker selamına duruyorlar? Asker cenazeleri geldi. Zamlar, hayat pahalılığı, kriz, işsizlikle değil de; neden tüm medya "terör örgütü" analizleriyle programlarını dolduruyor? Asker cenazeleri geldi. Şili de, Avrupa da, Amerika da, tüm dünyada gençler diplomalı-diplomasız işsizliğe karşı kitlesel eylemlerle tepkilerini koyarken, neden bu ülkede okul giysileriyle ırkçı yürüyüş ve saldırılara katılsın isteniyorlar? Asker cenazeleri geldi. Üstüne bir de bir Kürt ilinde yüzlerce insanın öldüğü bir deprem yaşandı. Van da insanlar binaların altından dahi çıkarılmamışken, neden patronlar iştahla yeni konut fiyatlarının hesabını yapıyor, yıkımın ekonomiyi canlandırıcı etkisini hesaplamaya girişiyorlar? Asker cenazeleri geldi. Üstüne bir de deprem felaketi. Neden hep meslek lisesindeki işçi-öğrenciler, ataması zar zor yapılmış eğitim işçileri, Kürt işsizleri, emekçi Kürt kadınları yıkılan evlerin altında kalıyor? Asker cenazeleri geldi. Üstüne bir de deprem felaketi. Devlet nerede, diye haykırıyor dondurucu soğuğun altında bir battaniye peşinde koşan Kürt inşaat işçisi. Devlet Şırnak ta, Hakkâri de kendi ulusal sınırları içindeki dağları bombalıyor, köyleri abluka altına alıyor. Kapitalist devlet "terör örgütüne karşı" sınırlarını koruyor! Devlet asker cenazelerine yeni cenazeler eklemenin peşinde, devlet intikam peşinde aynı gün Kuzey Irak a operasyon düzenliyor. Devlet, deprem bölgesinde seçilmiş belediye başkanlarını cezaevine koymak için örgütlenmiş. Devlet, göçük altında kalmış ailelerine yardım etmek için yıkılan duvardan kaçmış cezaevi mahkûmlarını tekrar hapsetmenin, cezaevi duvarlarını daha yüksek inşa etmenin peşinde. Asker cenazeleri geldi. Üstüne bir de deprem felaketi. Bir kent, neredeyse bir milyon insan, çoluk çocuk kar altında, dondurucu soğukla yüzyüze. Geçici deprem konutu yok! Çadır hiç yok! Oysa her asker cenazesinden sonra satılan bayrakların kumaşlarını toplasak, tüm kenti kerelerce örtecek büyüklükte çadır eder. Devletse beş çadırı dağıtmaktan aciz. Sınıf bilinçli işçi düşünmektedir: Asker cenazeleri geldi. Televizyonlar bunların haberleriyle doldu. "Terör örgütü" denen, "karşı taraf " denen gerilla cenazeleri neden bir hınç alma istatistiği olarak geçiştirildi, onların hikâyeleri medyada hiç yer bulmadı? Neden depremde tek tek kurtarma mucizelerini dinledik televizyonlardan, ama «organizasyonluk» denen kapitalist devletin insani olana yabancılığının, bağdaşmazlığının üzerinde hiç durmadık, bunu geçiştirdik? Depremin çözümünü inşaat sanayinin gelişimine, «yık-yap-sat" tarzı yeni bir kapitalist inşaat sektörü hamlesine bağladık? Başbakan neden deprem gibi bir insani felakette bile insanların gözünün içine baka baka «politika yapmayın» diyerek çatır çatır şoven politika yapmakta, «taş atmak için organize oluyorsunuz da, yardım dağıtmak için organize olamıyorsunuz» diyerek Müge Anlı yı aratmaktadır? Tüm liberaller Müge Anlı isimli medya-magazin polisini eleştirirken, Başbakan karşısında suspus olmaktadır? Sınıf bilinçli işçi düşünmektedir: Ben Türk olmayı seçmedim. Böyle doğdum. Ben Kürt olmayı seçmedim. Böyle doğdum. Bulgar, Amerikalı, Fransız, Afrikalı da olabilirdim. Öyle doğmuş olsaydım. Peki, benim dışımda belirlenmiş bir şeyse bu, neden ulusal ayrımcılık yapılıyor? Neden Kürdü düşman bellemeliyim? Ben Türkçe konuşuyorum, eğitim alıyorum. Kürt işçinin de buna hakkı olmalı. Kendi politikacısını da seçer, istediği gibi de örgütlenir. Bir yandan hakkı için mücadele eden Kürtleri tanımak, siyasi temsilcileriyle görüşmek zorunda kalan devlet, neden şimdi böyle asker cenazelerinde, depremde ikiyüzlülük yapıyor, timsah gözyaşları döküyor, beni patronlarla beraber teröre lanet okumaya çağırıyor, depremde alttan alta "bak Allah çarptı Kürtleri" diyor? Sınıf bilinçli işçi düşünmektedir: Asker cenazeleri geldi. Artık gelmemeli. Kentlerde siyasi operasyonlar, gözaltılar Bir kere derhal askeri operasyonlar durmalı. Kirli savaşa son verilmesi lazım. Bu kirli savaşa gitmek, oğlumu göndermek hiçbir şeyi çözmez artık, bunu gördüm. Özgürlükse herkese özgürlük olmalı. Kürt işçisi de kendi dilini özgürce kullanacak, kendi sözünü özgürce söyleyecek, cezaeviyle, ölümle tehdit edilmeyecek. Halklar kardeştir, işçiler olarak birlikte mücadele etmeliyiz. Ulusu biz ortaya çıkartmadık. Burjuvazi çıkarttı. Patronlar zamanında bir sınır çizdi, bu alanda bu milleti sömürme hakkı benim, bu ülke bana ait dedi. Cepleri doldu. Kürtlere de, herkese de sen Türk oldun artık dedi, seni Türkçe dövüp, Türkçe sömüreceğim, dedi. Türkçesiyle, Kürtçesiyle depremin yıkıntısı altında sen kalacaksın, yardım çığlığına mecbur bırakılacaksın. Böyle şey olur mu? Sonra da başı sıkıştı mı, bizi, işçileri birbirimize düşürmeye koyuldu. Biz birbirimize düşman oldukça, patronlar aradan sıyrıldı. Oysa düşmanlık halklar arasında değil sınıflar arasındadır. Özgürlükse herkese özgürlük olmalı. Kürt işçisi de kendi dilini özgürce kullanacak, kendi sözünü özgürce söyleyecek, cezaeviyle, ölümle tehdit edilmeyecek. Halklar kardeştir, işçiler olarak birlikte mücadele etmeliyiz Bize, geçmişimize, bugünümüze en büyük düşmanlığı bu patronlar yaptı. Ama artık yeter. Asker cenazeleri geldi. Üstüne bir de deprem felaketi. Genelkurmayın operasyonda "etkisizleştirilenler"le ilgili verdiği sayı ile depremde ölenlerinki başa baş gidiyor. Yüzer yüzer ölüyoruz. Hep biz ölüyoruz, patronlar yaptıkları yardımları vergiden düşüyor. Biz ölüyoruz, inşaat sermayesi, TOKİ patronları büyüyor. Uyanmazsak başımıza daha çok felaket gelecek. Bizim bizden başka dostumuz yok. Devlet falan dost değil. Bu patronlar hiç değil. Kürt üyle Türk üyle işçinin işçiden başka dostu yok. Halklar kardeş, patronlar kalleş. İşçiler birlik oldukça, kol kola girdikçe birşeyler değişebilir. Yoksa dünya mahvoldu, mahvolmaya devam edecek; yaşadığımız hayat zaten hayat değil. Oysa Fırat suyunun bütün bölgeyi takma adlarla dolanmayacağı bir gelecek ancak sınıf bilinçli işçilerin gücüyle sağlanabilir. Oysa suyun, toprağın, evin, yaşamın satılmadığı, mülk edinilmediği bir geleceği bizler kurabiliriz. Oysa Türk-Kürt tüm uluslardan işçiler patronlar olmadan da üretebilir, ulusal-cinsel-sınıfsal ayrımcılığı kendi kendilerini yöneterek alt edebilir, yok edebilir, yeni bir hayatı üretebilir, özgürce ve eşit, sınıfsız ve sınırsız bir yaşamı kurabilir. Bunu biz işçiler yapabiliriz Başka kimse değil!
4 4 "Devlet nerede?" Enkaz altında, so- şiddetindeki deprem Kürt yanlısı olmayan" Kürtleri de çağırıyor. 7,2 halkının üzerine yeni bir kabus "44 milyonluk İspanya'da 11 milyon gibi çöktü. Depremin üzerinden günler geçmesine rağmen yüzbinler açıkta. Van'ın yüzde 60'ı yıkık köy yerle bir. 50 köye hala "ulaşılamadı". kişi burjuvazinin çağrısına uyarak bu tür eylemlere katıldı. Türkiye'de neden olmasın " diye boncuk dizip şovenizmin aritmetiğini çıkarıyor! Deprem bölgesinde çadır ihtiyacı bile giderilmiş değil. İşin ucunda Kürt halkının özgürlük çığlığını bastırmak Sınıf bilinçli işçi elini, kalbini ve zihnini şovenizmle kirletmeyecek! olunca bombaları, kurşunları esirgemeyen devlet, halkın derin acıları karşısında bir kez, bin kez, milyon kez daha ortada yok! Marmara, Düzce ve daha bir dizi depremde gördüğümüz o bildik filmin Kürdistan versiyonu kimbilir kaçıncı kez sahneleniyor. Ama yağma yok! Sınıf bilinçli işçi, milyonlarca işçi ve emekçinin, gencin sermayenin kirli şoven bayraklarının altında birikmesini kabul edemez. "Maaşı sağlam" diye psikopatlar sürüsü profesyonel orduya katılmaz, Van'da 500 ila bin kişinin ölümü Kürdistan'a askere gitmez, kardeş tarihe "afet" kategorisinden kaydedilmeye hazırlanılıyor. Üstelik tam da kır ve kent yoksullarıdır. Egemen ulus şovenizmi, Kürt ulusuna bir bilinçli işçi, egemen ulus şovenizmine O enkazların altında kalanlar burjuvalar değil Kürt işçi ve emekçileri, Kürt halkına kurşun sıkmaz! Sınıf Kürt halkına karşı her yerde linç ve düşmansa, ezilen ulustan işçi ve emekçilere bin düşmandır! Kürt ve sınıf kiniyle tutum alacaktır. Sınırlar provokasyonların örgütlendiği, BDP Türk işçiler, kent ve kır yoksulları ise, Türk ve Kürt burjuvalarıyla sınıf halklar arasında değil sınıflar arasındadır. Gözlerden asla silinmeyecek binalarının kundaklandığı, hemen düşmanıdırlar. Sınırlar, duvarlar işte tam buradan çekilidir! her ilde bir işaretle yüzlerce, binlerce bu gerçeklik, "Yaşasın işçilerin birliği, şovenistin bir araya gelerek saldıracak Kürt avına çıktığı, televizyonlardan pervasızca "Kürtler cezalarını depremle buldu" mesajlarının verildiği, "ilahi ikaz" karikatürleriyle bir halkın acılarıyla alay edildiği günlerde, tarihe pek sessiz bir kayıt düşme bu! ğukta yaşam savaşı veren kardeşleriyle dayanışmak için yardım toplayan Eğitim-Sen'li öğretmen avında. Anayasaya bağlanan operasyonlar halkların kardeşliği" ruhuyla yeniden yeniden yükseltilmeli, her işçinin bilincine artık, artık silinmez harflerle kazınmalıdır. Ne tadımız ortak sizinle, ne acımız! 1999 depremini mezarda emekliliği parlamentodan geçirmek ve sermayeye bayram armağan etmek için kullanan, deprem vergisi icat eden, vergiyi kalıcılaştırarak emekçileri on yıldan fazladır soymayı başaran devlet, işçi ve emekçi için cellatlık ve ölü soyuculuktan başka bir işlevi olmadığını bir kez daha kanıtladı depreminden beri 32 bin okuldan sadece 276'sı, yaklaşık 10 bin hastaneden sadece 55'i güçlendirildi. Kardeşlik dayanışmada Türk devletinin ve yerel yönetimlerin adet yerini bulsun kabilinden ulaştırdıkları "yardımlar"a karşılık, Kürt halkı depremin yaralarını sarmak için bir ulusal seferberlik halinde örgütleniyor. Türkiye'nin dört bir yanından da devrimci ve demokratik güçler, kitle örgütleri, KESK'e bağlı sendikalar, TMMOB, Türk devlet ve belediyelerinin kanallarının dışından işçi ve emekçilerle birlikte Kürt halkının acılarıyla dayanışma sergiliyorlar. Gerçek "kardeş kokusu" kapitalizm enkazının altında sesleri birbirine karışan direşken kalp atışlarından, yaşam umutlarından, şoven histeriye inat sergilenen bu dayanışmadan yükseliyor. Devlet, olması gereken yerde! Peki "devlet nerede"? Irak sınırında, kara harekatında! ABD ve peşmerge işbirliği ve desteği sağlanmış olarak operasyonlarda sadece Güney Kürdistan değil Kuzey'deki dağ ve vadiler günlerdir bombalanıyordu. "Devlet nerede?" Van'da çadırların ulaştırılmamasını protesto eden binlerce Kürt emekçinin üzerine gaz bombalarıyla saldırıyor! Devletin Oslo görüşmelerini ve Öcalan'la görüşmeleri kesmesi, Suriye, füze kalkanı gibi konularla birleşik olarak ABD başta olmak üzere emperyalistlerle daha kesişen bir dış politika hattına geçmesiyle, Kürt ulusunu anayasal bakımdan en geri düzeyde haklara mahkum edecek bir politikayı fiilileştirmeye girişmesi, Kürt milletvekilerinin serbest bırakılmaması, KCK operasyon ve tutuklamalarının bütün illerde tırmandırılarak yürütülmesi, askeri operasyonların şiddetlendirilmesi, buna karşılık Kürt halkının "demokratik özerklik" ilanını fiilileştirmesi yeni anayasa süreciyle doğrudan bağlantılı gelişmeler olarak gerçekleşiyor. Şovenizmin aritmetiği! PKK'nin kara harekatına hazırlanan birliklere yönelik olduğunu açıkladığı eylemlerinde 26 askerin ölümünün ardından her depremde yatıştırıcı olarak başvurulan "ulusal ortak acı" edebiyatının bile geri plana atıldığı yeni bir saldırganlık dalgası başlatıldı. Sokakta yürüyen, anadilinde konuşan Kürtlere, BDP binalarına yönelik linç provokasyonlarının zinciri çözüldü. Şovenizm stadlara taşındı. Sermaye örgütleri, sendikalar, burjuva sivil toplum örgütleri 30 Ekim'de Türkiye'nin 7 ilinde 7 milyon kişinin katılacağı şovenist gösteriler örgütlemeye giriştiler. Şoven gösterilerle sağlanmak istenen yalnızca Kürt halkına gözdağı vermek değil! Aynı zamanda şovenizmle gözü dönmüş, kararmış, uyuşturulmuş işçi ve emekçilerin kölece çalışma ve yaşam koşullarına, işçi sınıfına yönelik kapsamlı saldırılara karşı göstermelik bir yumruk bile olamaması hedefleniyor! Sınıf bilinçli işçinin duruşu İşçi Meclisi, öncü işçileri askeri operasyonların durdurulması, kirli savaşa son verilmesi, Kürt ulusuna özgürlük ve kendi kaderini tayin hakkı taleplerine sahip çıkmaya çağırıyor. Başka bir ulusu ezen bir ulus özgür olamaz. Kürt ve Türk işçilerin kaderi, acısı ve zaferi birdir. Bu tarifsiz acılar geride bırakılmak, bitimsiz özgürlük ve zafer tadılmak isteniyorsa, dünyada milyonlarla yaşadığı bir ülkede dili bile tanınmayan bir halka, Kürt halkına karşı her türden ulusal inkar ve imhaya karşı tutum almak, egemen Türk ulusunun şoven milliyetçi zehir ve provokasyonlarını boşa çıkarmak öncü işçilerin görevidir. Yüzbinlercesi Batıda en ağır koşullarda, en pis ve güvencesiz işlerde, en düşük ücretlerle çalışmaya zorlanan Kürt işçilerine, üniversite eğitimi almak için bulundukları yerlerde her gün şoven saldırı tehditleri altında yaşayan Kürt gençlerine kalkan eller, karşısında öncü işçileri, gençleri bulmak zorundadır. Tekelci burjuvazi, işçi sınıfına Bir parmak işaretim, iki twit'imle 7 milyon kişiyi Kürt halkına karşı sokaklara dökerim, böylelikle Kürt halkının özgür iradesini ezmekle kalmam, aynı zamanda bu dumanlı havada kıdem tazminatından zamlara, ulusal istihdam stratejisinden kriz gerekçeli sıfır sözleşmelere dek bir bir geçirir, bir koyundan bakın kaç post çıkarırım' diye böbürleniyor. Hatta bu eylemlere Kürt halkı için elini sıcak sudan soğuk suya sokmamış Kemal Burkay gibi "şiddet Depremin de bir kez daha ortaya gösterdiği, bugün Türk ve Kürt işçilerden gizlenmek istenen gerçek şudur ki, bizim sizinle ne tadımız ortaktır, ne acımız!.. O enkazların altında kalanlar burjuvalar değil Kürt işçi ve emekçileri, kır ve kent yoksullarıdır. Egemen ulus şovenizmi, Kürt ulusuna bir düşmansa, ezilen ulustan işçi ve emekçilere bin düşmandır! Kürt ve Türk işçiler, kent ve kır yoksulları ise, Türk ve Kürt burjuvalarıyla sınıf düşmanıdırlar. Sınırlar, duvarlar işte tam buradan çekilidir! Bu sınırı hiçbir yanılsamaya meydan vermeden belirginleştirmek, esas tehlike olan ezen ulus milliyetçiliğinin azmasına ve Kürt işçisinin bilincindeki ezilen ulus milliyetçiliği perdesinin sürgit devamına meydan vermemek görevimizdir. Bunun için, "İşçilerin birliği, halkların kardeşliği" sloganını yükseltmeliyiz. Sınıf çıkarlarımız ve özlemlerimiz için, ulusların burjuvaziyle birlikte tarihe gömüleceği bir gelecek için, burjuvazinin değil bizim geleceğimiz için mücadele etmeliyiz. Ulusal sorunun, en küçük ayrıcalık ve önyargıya dek, zihinlerden, kalplerden ve dillerden silineceği sosyalizm yolunda mücadele etmeliyiz.
5 5 23 Ekim 2011 Pazar günü, saat 13:41 de merkez üssü Van Tabanlı Köyü olan 7,2 büyüklüğünde şiddetli bir deprem meydana geldi. Deprem 25 saniye sürdü. Son 12 yılın en büyük depremi 15 kentte hissedildi. Deprem Diyarbakır, Batman, Şırnak, Muş, Erzurum, Bingöl, Bitlis, Siirt, Mardin ile Güney Kürdistan da Duhok ve çevre yerleşim birimlerinde de hissedildi. Depremin en yıkıcı etkisi Erciş te yaşandı. Van Merkez, Erciş Merkez ve çevre köylerde onlarca bina yıkıldı. Bitlis, Adilcevaz, Ahlat, Muş ve çevre il ve ilçelerde de bir çok bina ağır hasar gördü. Depremin hemen ardından, büyüklüğü 5,5 e kadar varan, yüzlerce artçı deprem meydana geldi. Artçı depremlerin 2 ay kadar devam edebileceği belirtiliyor. Kurtarma çalışmaları halen devam ederken Başbakanlık Afet ve Acil Durum Yönetimi Başkanlığı (AFAD) 27 Ekim 2011 saat 14:00 itibariyle Van da yaşanan depremde depremde hayatını kaybedenlerin sayısının 534, yaralıların sayısının 2300 olduğu bilgisini verdi. Enkazlar kaldırıldıkça bu sayının artacağı belirtiliyor 89 bin konutun bulunduğu Van Şehir merkezinde % 60 konutların hasar gördü. Şehir merkezinde 50 bin üzerinde çadır ve mevsimden kaynaklı 100 bin üzerinde battaniye ihtiyacı bulunmakta. Kızılay 27 Ekim 2011 itibariyle sadece 8 bin kişilik çadır kent kurdu. Van merkeze bağlı köylerde 27 Ekim 2011 tarihi itibariyle 72 can kaybı olduğu bildirilirken, yaralı sayısı konusunda kesin olan bilgilere ulaşılamamıştır. Depremde en yoğun yıkımın yaşandığı merkez Erciş ilçesi oldu. İlçenin merkezindeki çok katlı binaların % 80 i yıkıldı. Kentte 27 Ekim 2011 tarihi itibariyle arama ve kurtarma çalışmaları 50 binada devam ediliyorken arama ve kurtarma çalışmaları yetersiz kalıyor. Kentin dinlenme alanları olan kafelerin olduğu bölgede enkaz altında yüzlerce kişinin olduğu tahmin edilmektedir. Erciş merkez ve köylerinde çok sayıda ölü ve yaralı olduğu bilgilerine ulaşılmıştır. Her saat değişen bilgilerden dolayı İlçe ve köy bazındaki kayıplar hakkında net bir bilgi alınamıyor. Ercişe bağlı köylere hala tümüyle ulaşılmış değil, arama kurtarma çalışmaları tamamlanmamış ve hasar tespiti yapılmamış durumda. Depremin hemen ardından oluşturulan kriz masası, çadır ve battaniyenin en çok ve en acil ihtiyaç duyulan şeyler olduğunu belirtirken yaptığı çağrılarla çadır isteğini ve bu ihtayacın aciliyetini sürekli hatırlatıyor. Yapılan çağrılarda gönderilecek bir kamyon gıda ve giysi yerine bir adet çadır gönderilmesi isteniyor. Van a dörtbir yandan yardımlar akarken en temel sorun bu yardımların dağıtımında karşılaşılan organizasyonsuzluk olduğu görülüyor. Devlet burada işi kolaylaştırmak yerine sürekli zora sokan bir rol oynuyor. Van da deprem yıkımının etkileri kışında çökmesi ile daha da kötü yaşanıyor. Van halkı ise ilginin azalmasından ve yalnız bırakılmaktan korktuklarını belirtiyor. Bir kapitalist afet olarak yaşanan her depremin ardından devletin bir iş listesi vardır. Kısaca özetlersek, önce timsah gözyaşları dökülür, başbakanından bakanına, muhalefet partisi liderlerine dek "Milletimizin başı sağolsun" açıklamaları yapılır, deprem bölgesine koşulur, tuzluk gibi dizilinip halkın acıları sözde paylaşılır. Bu sırada gözler mümkünse yaşlı olmalı, yeni kurtarılmış küçük bir çocuğa ilgi gösterilmeli ve depremin simgesi olarak medyada işlenmelidir. Van depreminde şovenist bayrakların gölgesinde ve hiçbir inandırıcılık yaratmayacak tarzda yapılan ve ellere yüzlere bulaştırılan da bu oldu. Devletin iş listesinin "kırılma noktası", her depremde yardımların iletimi ve dağıtımı ile başlar. Burjuva devlet, ne için var olduğunu ve örgütlendiğini burada çırılçıplak gösterir. Canı burnunda, en yakınları enkaz altında kalmış, açıkta, soğukta, her şeyini yitirmiş kitlelerin acil beklentileri karşılanamaz, öfkeleri dizginlenemez olur. Devlet erkanı işçi emekçi kitlelerin öfkesini "deprem provokatörleri"ne bağlamayı ihmal etmez Van depreminde ise işin bu rutin akışı bozulmuş, şovenizm ve milliyetçiliğin azdırıldığı bir döneme denk gelmesinin yanında deprem yardımı dağıtımının devlet ve AKP ye yazması hedefi ve sergilenen umursamazlık, hoyratlık, en önemlisi ise ayrımcılık öne çıkarılmıştır. Depremde canlarını yitiren Kürt işçiler, kır ve kent yoksulları, bölgede çalışan öğretmenlerin altında kaldıkları binaların sorumluluğu katil inşaat burjuvalarına değil, köylülerin kendi olanaklarıyla yaptıkları kerpiç evlere biçilir. Ağızları sulanarak "Kral çıplak kardeşim. Kimse kusura bakmasın. Yeni bir şehir kurmak zorundayız." Eh, bir kağıt gibi yapılıp içinde oturanların üzerinde betondan mezar olan Van, "yeni bir şehir" olarak kurulmak üzere inşaat burjuvazisinin emrine amadedir artık, tıpkı yarın yüzbinlerin altında kalacağı İstanbul da olduğu gibi! Fakat devletin her deprem sonrası en tipik "açılımı" burjuvalara ve mülk sahiplerine yöneliktir. İşçiler, kır ve kent yoksulları yalnızca beton blokların altında kalmakla, en yakınlarını yitirmekle, bütün bunların psikolojik azabını çekmekle, prefabrik evlerde soğuktan titremekle, yerleştirildikleri evlerden ne zaman atılacaklar diye korku içinde beklemekle kalmazlar. Ancak çalıştıkları sürece yaşayabilen ücretli köleler, gelecekleri bir yana, bugünlerini kaybederler. Ya burjuvalar ve mülk sahipleri? Van örneğinde inceleyelim: Maliye Bakanı Mehmet Şimşek, Van daki vergi mükelleflerinin vergi borç ve cezalarının ertelendiğini açıkladı. Maliye Bakanı Mehmet Şimşek, Van daki vergi mükelleflerinin vergi borç ve cezalarının ertelendiğini açıkladı Başbakan Yardımcısı Ali Babacan, depremde zarar gören çiftçilerle esnafın borçlarının erteleneceğini açıkladı. Sanayi Bakanı esnaf ve küçük işletmelere destek kredisi verileceğini ve bölgedeki yatırımcılara her türlü desteğin verileceğini söyledi. Çalışma Bakanlığı 3 aylık sigorta primlerinin 1 yıl erteleneceğini, "şartları uygun olan işletmelerin" işçilerine çalışamayacakları süreler için 1-6 ay 500 ila 1250 lira ödeneceğini açıkladı. Van burjuvazisi adına "Evet ama yetmez" diye ağzını açan Van Ticaret ve Sanayi Odası Başkanı 5 yıllık bir ödeme planı ve faizsiz kredi istedi ve Van da "şartları uygun işletme"nin olmadığını açıkladı. Eh, zaten bu yardımdan yararlanmak için işçilerin 3 yıl içinde en az 600 günlük işsizlik sigortası primi ödemiş olmaları gerekiyor. Van da imalat sanayiinin kalbi organize sanayi bölgesinde atıyor. Buradaki KOBİ özelliğindeki 62 fabrikada 1200 işçi çalışıyor. Nüfusun yüzde 77'si ise tarım, küçük baş hayvancılık ve hayvan ürünlerini işleyen sanayide çalışıyor. Van OSB deki Van dışından gelen tek yatırımcı Demirören grubu olacak. Hükümetin geliri bin 500 doların altındaki illere yatırım teşviki sağlayan yasayı çıkarmasından sonra Van a yönelen Demirören grubu 1.7 milyon dolara LPG dolum tesisi kurulacağını açıkladı. Yasal ve yasadışı sınır ticareti ile turizmin önemli bir sermaye birikim alanı olduğu Van da İran, Türkmenistan, Rusya gibi ülkelere yönelik yat ve tekne tersaneciliği de bu yıl başladı. İşte "kalkınma" kategorisinde 81 ilin 76.sı olan Van da deprem sonrasında devletin "destek açılımı" Kürt işçilerine, kır ve kent yoksullarına değil, Kürt KOBİ burjuvalarına ve kapitalist büyük toprak sahiplerine gidiyor!