Teknoloji ve sosyal medya bizi hiç olmadığı kadar yalnız hissettiriyor
Sosyal bir gün geçirdin. İki yüz Facebook arkadaşı doğum günü mesajları yayınladı, tuvalet kağıdı saklamak için Bay Meow’un videonuz onlarca retweet aldı ve en son Instagram selfie’nizdeki tüm övgüler ekstra bir yağma ile çalıyor. Yine de, sadece yalnızlık olarak tanımlanabilecek bir ağrıyı fark edemezsiniz .
Hiperbağlantılı olsa bile bu şekilde hissettiğimiz bir çelişki gibi görünebilir. Ancak gerçekler açık: Sürekli sanal bağlantılar genellikle yalnızlık hissini artırabilir.
“İnternet ile ilgili teknolojiler bize bağlılık algısını vermeyi harika,” diyor Dr. Elias Aboujaoude , psikoloji ve teknoloji kesiştiği hakkında yazılmış bir Stanford Üniversitesi psikiyatrist. Gerçek şu ki, sosyal medyanın sayısız bağlantısına harcanan zaman ve enerji, daha köklü, gerçekten destekleyici ve gerçekten yakın ilişkiler pahasına olabilir.
En evrensel insanlık durumu olan yalnızlık, elbette takipçi sayılarını karşılaştırmadan çok önce vardı. Romanist Thomas Wolfe, “Yalnızlık her insanın merkezi ve kaçınılmaz deneyimidir ve her zaman olmuştur.” Ancak, çalışmalara göre, yalnızlık salgını hakkında bazı uyarılarla artan sayıda insanı etkiliyor . En az bir bilim adamı ağrısını hafifletmek için bir hap üzerinde çalışıyor .
Teknoloji yalnızlığımız için tüm suçu üstlenemez. Mizaç, zihinsel sağlık ve kros hareketleri, iş değişiklikleri, boşanmalar ve sevdiklerinizin ölümü gibi tecrit olayları da büyük bir rol oynamaktadır. Artı, nedensellik ve korelasyon sorusu var: Çevrimiçi olarak geçirdiğimiz her zaman için daha yalnız olup olmadığımızı veya çok fazla zaman harcadığımızı söylemek zor. Ancak uzmanlar, teknoloji ile etkileşimlerimizin yadsınamaz bir şekilde yalnız kalma deneyimini şekillendirdiğini söylüyor. Sadece teknoloji bir bağlantı yanılsaması yaratmaz. Sonsuz etkileşim olanakları, yalnızlık toleransımızı azaltırken, bağlantılarımızın sayısı, hızı ve sıklığı ile ilgili beklentileri artırır.
Utah, Ogden, Weber Eyalet Üniversitesi’nde tarih profesörü olan Susan Matt , “Kültürümüz, başarılı olacağımız takdirde, büyük bir iletişim ağına sahip olmamız gerektiğine dair bu beklentileri ortaya koydu.” duygular. “Bu ekstra beklentiler, yalnızlık deneyimini daha da zorlaştırıyor. Büyükanne ve büyükbabamız büyükanne ve büyükbabamız, ortalama 338 Facebook arkadaşına sahip olacaklarını düşünmüyordu.”
Matt, Weber State Üniversitesi’nde bilgisayar profesörü olan Luke Fernandez ile birlikte 2019 tarihli Bored, Lonely, Angry, Aptal: Teknoloji Hakkındaki Değişen Duyguları adlı telgraftan Twitter’a teknoloji ve duygu arasındaki bağlantıyı keşfedin . Mektuplar, günlükler ve anıları incelemek, Facebook’tan bağımsız atalarımızın da kendilerini yalnız hissetmelerine rağmen, sahip olmaları gereken arkadaşlık sayısı hakkında daha mütevazı beklentileri olduğunu keşfettiler. Ayrıca yalnızlığı insan olmanın kaçınılmaz bir parçası olarak görüyorlardı.
Bizim atalarımız da sonsuz Instagram-mükemmel tatil fotoğrafları ve zekâ dışında bir şeyden aciz görünen çocuklar hakkındaki mesajlarla karşı karşıya kalmadı. Çok sayıda çalışma, insanların hayatlarını diğer herkesin özenle seçilmiş versiyonlarıyla karşılaştırdıkça sosyal medyanın depresyon , yetersizlik ve tecrit duygularına yol açabileceğini bulmuştur .
Matt ve Fernandez’in kitapları için röportaj yaptığı konuların çoğu bu tür FOMO ya da kaçma korkusundan bahsetti. “İnsanların kaygılarını daha belirgin hale getirdi,” diyor Matt, onlara “devam eden bir şey olduğunu hissettiler ve bir parçası değildiler, bu ihmal ya da terk edilme duygusu.”
Yalnızlık, büyük bir iş
Teknoloji, COVID-19’un her zamankinden daha açık hale getirdiği gibi, insanları şaşırtıcı ve benzersiz yollarla bağlayabilir . Coğrafi sınırları aşıyor, toplulukları genişletiyor ve dünyayı başka türlü sınırlı erişime açıyor . Ancak bu faydaların bir bedeli olabilir. Aboujaoude, “[Teknoloji] zihinsel bant genişliğimizi işgal eden ve sosyal yaşamlarımızı işaretleyebilecek ilişkilerin eksikliğini fark etmemizi engelleyen sonsuz aktivitelerle dikkatimizi dağıtabilir.”
Ayrıca potansiyel yalnızlık ödülleri ve yakın kuzeni can sıkıntısının tadını çıkarmamızı engelleyebilir . Her ikisi de, en azından sınırlı dozlarda, kişisel farkındalığa, yaratıcılığa ve anlamlı ilişkiler için daha derin bir takdire yol açabilir.
Ancak yalnızlık yıkıcı, hatta korkutucu olabilir. Karanlık bir örtü. Kalp üzerinde bir ağırlık.
Kitapları Neredeyse Siz: E-Kişiliğin Tehlikeli Güçleri’ni içeren Aboujaoude, “Yalnızlık ve içinde bulunduğumuz dünya gibi tehlikeli bir dünya zorlu bir kombinasyona katkıda bulunuyor,” diyor . “Bir kırılganlık duygusu üretiyorlar ve insanlara bir güvenlik ağı ya da yaşam çizgisi eksikliği hissettiriyorlar. Tanınmaz ve ele alınmazlarsa, depresyon ve diğer olumsuz ruh hali durumlarına da katkıda bulunabilirler.”
Yalnızlığın başka tıbbi sonuçları da vardır. Çalışmalar yalnızlığı kalp hastalığı , diyabet , demans ve zayıflamış bağışıklık sistemleriyle ilişkilendirdi ve buna erken ölümün güçlü bir öngörücüsü deniyor.
Bir sağlık hizmetleri şirketi Cigna’yla dan 2018 anket Amerikalıların o neredeyse yarısı bazen veya her zaman yalnızlık düzeylerinin bir belirleyicisi değildir yalnız hissetme veya sosyal medya kendi başına kullanmak da, dışarı bıraktı rapor bulundu. Araştırmacılar, iyi yapılandırılmış UCLA Yalnızlık Ölçeği’ni kullanarak 18 yaş ve üstü 20.000 kişiyi değerlendirdi.
Gazeteci ve yazar Norman Cousins, “Bireyin ebedi arayışı yalnızlığını parçalamaktır.” Antropologlar, sosyal etkileşimlerimizin bir tür olarak evrimimizde önemli bir rol oynadığını söylerken, doğası gereği sosyal yaratıklarız.
Ne kadar zorlu yalnızlık hissettiği göz önüne alındığında, anında bağlantı vaat eden donanım ve yazılımın bu kadar geniş bir cazibeye sahip olması şaşırtıcı değildir .