Hüzünlü bir son bahar kalbim şu aralar, belkide çetin bir kışa hazırlanıyor sezebiliyorum…. Sanki hiç bir mevsimin yaşamadığı bir hüzün, bambaşka bir sonbahar. Aslında insanlar hüzünle yaşamayı da bilmeli, hüzünle tanışmalı, hüzünle anlaşmalı, anlaşmalı ki en ufak bir hüzünde yıkılmamalı. Eğer alışamazsan hüzünle yaşamaya, sonbahar gibi dökmeye başlarsın yapraklarını.
Herkes mutlu olmak istiyor, aşkı en güzel haliyle tatmak istiyor. Kimi aşk oyunlarına dalıp mutluluğu unutuyor. Tabiki aşk, mutluluk hepsi olsun hayatımızda lakin, hüznüde tatmalı insan. Defalarca hemde, artarda belkide. Her mutluluğun ardında bir hüzne alışmalı, hüzünle dost olmalı insan. Yaşın büyükmüş küçükmüş farketmez, her insan her yaşta hüznü yaşar. Belkide hüznün içinde yüzer gider, sevdikçe hüzünlenir, hüzünlendikçe içinde boğulursun..
Peki güven, güvene ne oldu, insan güvenmekten korkmalı mı. Sorgusuz güven belkide yaptığımız en büyük hatamız bu hayatta. Kendinden çok bir insana güvenmek, ona bir sırrını açmak, derdini sıkıntını yada tüm hayatını anlatmak güzel bir şey aslında. Seni anlayan birinin olması belkide hayattaki en güzel şey. Ya birde güvenin boşa çıkarsa, işte o zaman hayat yeniden sonbahar…
AŞK’ta öyle değil mi zaten, bir insanı seversin, tüm kalbinle inanırsın, ona güvenirsin, kalbinin tüm kapılarını açarsın. Onun’da sevincini, hüznünü, yalnızlığını paylaşırsın. Bazen bir bakarsın sen yokken daha mutlu, hayat dolu, sen yokken yaşamayı daha çok seviyor gibi. Oturursun ağlarsın gizlice, sonbaharını kendi kalbinde yaşarsın. Sen her şeyinde kendini ona layık o gider bir başkasını layık görür kendine.
Bırakır seni hiç olmadık bir zaman ve kalırsın tek başına, bir sen birde sonbahar… Dökülen yaprakları kendi pencerenden izlersin, kalbinde eskilerden bir senfoni çalar arka olanda, ağlarsın…
Sonra birden bir özür gelir, seviyorsun ya tekrar güvenirsin, aynı şeyler tekrar etmeyecekmiş gibi, gözün görmez gerçekleri, UMUT belkide, yaşam kaynağı, hayallerin kaynağı belkide ama aynı zamanda da gerçekleri görmemizi engelleyen bir beklenti….
Hayatının sonbaharlarını yaşamak istemiyorsun arkadaş dikkatli olacaksın.. İnce eleyip sık döşeyeceksin, güvenini kazandığın hiç kimsenin her istediğini yapmayacaksın, salmayacaksın yelkenleri. AŞK denen duygu(lar) elde etme hevesinden başka bir şey değil. Yoksa sadece sonbaharları değil, hüzün dolu sonbaharları yaşarsın, belkide önünde koskoca ve hiç bitmeyecek ZORLU BİR KIŞ
Hayal CANDEMİR – 25.09.2018