Geçenlerde başımıza çok garip bir şey geldi. Bir arkadaşımızı aradım lakin sürekli meşgul çalıyordu. Sonra bir baktım ki meğerse kendimi arıyormuşum yanlışlıkla. Sonra birden neden meşgul olduğumu düşündüm? Aradım tekrar cep telefonumla kendimi. Sürekli meşguldum. Ürktüm. Acaba kiminle konuşuyordum? Oysa kimseyle konuşmuyordum. Acaba başıma bir iş gelmiş olabilir miydi? Geceyi zor ettim. Mail attım kendime. Cevap verdim. Sevindim iyiymişim. Epey mailleştik kendimle. Burası kasıyor dedim. Telefondan konuşmak istedim kendimle çünkü sesimi duyup rahatlamak istiyordum. Evden aradım kendimi yine meşgul çaldı. Delirecektim. Tüm arkadaşlarımı arayıp haber verdim gecenin bir yarısı. Beni arayın başıma bişey gelmiş olabilir dedim. Bazıları aradı, konuştuk. İyiymişim. Tekrar aradım kendimi. Lakin yine meşguldüm ve bir türlü sesimi duyamadım. Kendime mi küsmüştüm ne?
Teknoloji insanı yabancılaştırıyor resmen kendine ya da modern hayat insanı kendine yabancılaştırıyor lkjahsdkjhaslkdjhlkasjd Hay amına koyim lan ben bu yabancılaşmanın akjshdhjasdjkasd Amına kodumun götleri nasıl da isim bulmuşlar satılmışlığa, yabancılaşmakmış. Tanıyamıyorum da artık gerçek kendimi, hatırlıyorum ama hayal meyal. Sempati besliyorum. Ama en fazla bir çay içerim eski kendimle sanki çocukluk arkadaşım gibi. Sonra sıkılırım. Yeni kendimle de en fazla bi tekila şat yaparım. İkinciyi başkasıyla yaparım. Şimdiki benle ise en fazla öğle yemeği yerim, büyük ihtimal bir bahane uydurup gitmem de o yemeğe. Çünkü konuşacak hiç birşeyimiz yok kendisiyle. Oysa Edip Cansever olsa neler anlatırdım ona. O bana hiç birşey anlatmazdı. Jim Morrisson'ın da demediği gibi " Uzayı unutan bizden değildir..."
- İçelim Tavisciiim
- Şerefine içiyorum Tylercıım. Portishead-Chase the tear...