Rüzgar alın açıyor. Güneş, insanı uzunca tanımlıyor.Beride olağanca kıvrımlarıyla, çeşm ve siyahı kendinde harman edip doğrulmuş bir ağaç. Ötede şen kollar, tok adımlar...
Kadraj iyi değil farkındayım.
Arkadaki fıskiye numayişini es geçmişim anı kovalayım derken.
Gönül isterdi ki kadrajın en sağındaki çocukla ortadaki yer değiştirmiş olsun, biraz daha sola meyl edilip çocukların kafası suda kalacak şekilde hizalansın, en gerideki çalı çırpıyla çakışmamış olsun falan filan.. Ancak şartlar bunu gerektirdi. Eskişehir'den kalma, görece sivrilip nama değer olan -bence- fotoğraflardandı bu da. Özcesi, kuğular ısırmasın, çocuklar şakısındı...
.
..
.
blackandwhite