12 Eylül öncesi, askeri diktatörlük dönemi ve sonrasında gözaltında ve işkencede kaybedilen faili meçhullerin aileleri, yakınları ve destekçileri, bu devlet cinayetlerinin aydınlatılması ve yakınlarından bir haber alabilme umuduyla 24 Kasım Cumartesi günü, 400. kez Galatasaray Meydanı’ndaydı.
Önceki haftalara oranla daha fazla katılımın olduğu 400. haftada, kayıp yakınları, bir kez daha faili meçhulleri anlattılar, taleplerini dile getirdiler. “Cumartesi Anneleri”*, 5 Şubat 2011’de başbakanla görüşmüş, ona da taleplerini iletmişlerdi. O tarihten beri hiçbir gelişme olmazken, hükümet, polisi ve medyasıyla Cumartesi Anneleri’nin üzerine gitmeye devam etti.
- haftaya gelindiğinde kimi aileler hala yargıdan beklentilerini korurken, kimileri artık failin devlet olduğunun, adil bir yargılama için failden medet umulamayacağının farkında olarak halka seslendi.
Egemen sınıf, her zaman, kapitalist düzeninin korunması ve devletin varlığını sürdürmesi için, onu tehdit eden bütün güçleri ortadan kaldırmaya ve bunun için gerektiğinde darbelere, idamlara, işkencelere ya da faili meçhul cinayetlere ihtiyaç duyuyor. Bu durumda, bizlere düşen görev ise, mücadeleye hiç bıkmadan devam etmek. Hem bugüne kadar ortaya çıkarılmış asit kuyuları, toplu mezarlar ve cinayetler, verilen sabırlı mücadelelerin bir sonucu değil mi?.
Devletin ve onun yargı kurumunun kendini gerçekten yargılayamayacağı açık bir gerçektir. Darbelerin; idam, işkence, katliam ve faili meçhul cinayetlerin hesabının sorulabilmesi için; Cumartesi Anneleri’nin mücadelesi işçi sınıfının sermayeye karşı mücadelesinin bir parçası haline getirilmeli, tüm engellemelere rağmen sürdürülen bu mücadele sınıfsal bir nitelik kazanmalıdır.
Verilen bu mücadele, tüm işçileri ve gençliği yakından ilgilendiriyor, çünkü gözaltında cinayetler devam ediyor ve önümüzdeki dönemin koşullarıyla birlikte bu durumun yaygınlaşmaması için hiçbir sebep bulunmuyor. Unutmayalım ki, Cumartesi Anneleri’ne ve aynı onlar gibi her biri kendi alanında mücadele eden kesimlere sahip çıkmayan/çıkamayan bir işçi sınıfı, kendi özgürlüğünü ve kurtuluşunu da sağlayamaz.
Bu yüzden Cumartesi Anneleri’nin mücadelesi, mevcut sistemi tehdit eden, başta işçi sınıfı olmak üzere tüm ezilenlerin mücadelesidir. Burjuva hukuku içerisinde sıkışıp kalmamak ve devletin faili meçhullerine yenilerinin eklenmesinin önüne geçmek için işçi sınıfı mücadelesinin yükseltilmesi ve Cumartesi Anneleri’nin haykırışına kitlesel bir şekilde destek verilmesi gerekiyor.