|INVITED REVIEW ARTICLE|
|1.||The value of intraoperative neurophysiological monitoring in neurosurgery operations|
Ahmet Murat Müslüman, Burak Özdemir, Kadir Altaş, Muyassar Mirkhasilova, Songül Meltem Can, Mustafa Kılıç, Adem Yılmaz
doi: 10.5350/SEMB.20170208074605 Pages 1 - 7
Sinir sistemi ya da çevre yapıların cerrahi girişimlerinde uygulanacak her türlü manipülasyon ve rezeksiyon girişimlerinin nöral dokuya zarar verme riski yüksektir. Mevcut intraoperatif görüntüleme araçları ancak anatomik durum hakkında bilgi vermektedir. Bu araçların nöral dokunun fonksiyonu hakkında bilgi verememesi hem hekimlerin hem de hastaların beklentilerini karşılayamamaktadır ve postoperatif dönemlerde ek nörolojik hasarlar görülebilmektedir. Nörofizyolojik işlevselliği eş zamanlı değerlendirmesi açısından intraoperatif nörofizyolojik monitörizasyon (İONM) kullanımı önem arz etmektedir. Diğer cerrahi branşlarda da kullanılmaktadır. Bu derlememizde İONM kullanımının nöroşirürjideki önemi ve avantajlarından bahsedeceğiz.
Any manipulation or resection procedures during surgery of neural system or its surrounding structures carries a high risk of causing damage to the neural tissue. Existing intraoperative imaging tools provide only information about anatomic situation. Because of this insufficiency, both physicians and patients are displeased with additional neural deficits. Using intraoperative neurophysiological monitoring (IONM) that evaluate neurological function simultaneously is very important. It is also used in other surgical operations. In our article, we report importance and advantages of IONM in neurosurgical operations
|2.||Parotidektomi sırasında fasiyal sinir monitörizasyonu: Derleme|
Berna Uslu Coskun
doi: 10.5350/SEMB.20170222043248 Pages 8 - 12
The majority of otolaryngologists perform parotid gland surgery. The understanding of facial nerve anatomy and meticulous surgical technique has always been the prerequisite for this procedure. However, complications still occur by even the most experienced surgeons. Facial nerve monitoring is an adjunctive method available to a surgeon during parotid surgery to assist the functional preservation of the facial nerve. This review describes the goals, applications, technique and benefits of electrophysiologic facial nerve monitoring during parotid surgery.
Kulak burun boğaz doktorlarının büyük kısmı parotis cerrahisini uygulamaktadırlar. Fasiyal sinirin anatomisini anlamak ve titiz bir cerrahi teknik, bu prosedür için gereklidir. Ancak en deneyimli ellerde dahi komplikasyonlar olmaktadır. Fasiyal sinir monitörizasyonu, fasiyal sinirin fonksiyonel olarak korunmasına yardımcı olmak için parotis cerrahisi sırasında cerrah için kullanılabilir yardımcı bir yöntemdir. Bu derlemede parotis cerrahisi sırasındaki hedefleri, uygulamaları, tekniği ve elektrofizyolojik fasiyal sinir monitörizasyonu kullanımının yararlarından bahsedilmektedir.
|3.||Tiroit cerrahisinde intraoperatif sinir monitorizasyonunun temel prensipleri ve standardizasyonu|
Mehmet Uludağ, Nurcihan Aygun, Cemal Kaya, Mert Tanal, Sibel Oba, Adnan Isgor
doi: 10.5350/SEMB.20170216084444 Pages 13 - 25
Voice changes after thyroid surgery are frequent and one of the most important complications. Both the recurrent laryngeal nerve (RLN) and the external branch of the superior laryngeal nerve (EBSLN) must be preserved to minimize the patients voice and respiratory problems after surgery. Intraoperative neuromonitoring (IONM) is a method based on dynamically evaluating motor function of the nerve during surgery in addition to the visual identification of the nerve. Intraoperative neuromonitoring was introduced 50 years ago in thyroid surgery and IONM via endotracheal tube with surface electrodes has become a standard applied method for reasons such as convenience, simplicity, non-invasiveness and safety, and nowadays is used in thyroid surgery. The use of IONM for RLN and EBSLN is increasing in thyroid surgery. Experience and standardization is essential for proper use of IONM for both anesthesiologist and surgeon. In this context, the learning curve for both surgeons and anesthetists is about 50-100 cases. Intraoperative neuromonitoring makes a significant contribution to the identification and functional evaluation of both RLN and EBSLN. RLN monitorisation can be performed intermittently with the monitoring probe or continuously with the aid of a probe applied to the vagus. Standardization of RLN monitoring includes the vocal cord examination via preoperative laryngoscopy (L1), getting signals from ipsilateral vagus prior to RLN dissection (V1), stimulation of RLN at the first point found in the tracheoesophageal groove (R1), stimulation of the RLN from the most proximal point it was revealed after the dissection was completed (R2), vagus stimulation after surgical site bleeding control is complete (V2), vocal cord examination via postoperative laryngoscopy (L2). V2 is the most appropriate test to predict postoperative vocal cord function. In the intermittent IONM of RLN, only the nerve stimulated by the probe and the point that the nerve is stimulated inform about the function of the distal part. Continuous IONM allows continuous follow-up of RLN function while dissecting the thyroid gland by continuous stimulation of the RLN with the probe applied to the vagus at the neck before RLN leaves the vagus. Primarily in EBSLN monitoring, the contraction of the cricothyroid muscle, which is located in the surgical field and whose motor neuron is EBSLN, is evaluated. Intraoperative neuromonitoring is a method that contributes to many aspects of thyroidectomy and increases the standards of thyroidectomy, together with significant contribution to the detection and functional evaluation of both RLN and EBSLN.
Tiroit cerrahisi sonrası oluşan sesle ilgili problemler sık ve en önemli komplikasyonlardandır. Cerrahi sonrası hastanın ses ve solunum problemlerini minimalize edebilmek için hem reküren laringeal sinirin (RLS) hem de süperior laringeal sinirin eksternal dalının (SLSE) korunması gerekir. İntraoperatif nöromonitorizasyon (İONM) sinirin gözle görülmesine ek olarak ameliyat sırasında sinirin motor fonksiyonlarının dinamik olarak değerlendirilmesi temeline dayanan bir yöntemdir. Tiroit cerrahisinde İONM 50 yıl önce kullanılmaya başlanmış ve yüzey elektrotlu endotrakeal tüp ile İONM; amaca uygunluk, basitlik, noninvazif olma ve güvenlilik gibi nedenlerle standart uygulanan yöntem haline gelmiş olup, günümüzde tiroit cerrahisinde bu yöntem kullanılmaktadır. Tiroit cerrahisinde RLS ve SLSE için İONM kullanımı giderek artmaktadır. İONMnin uygun kullanımı için hem anestezist hem cerrah için deneyim ve standardizasyonu şarttır. Bu bağlamda hem cerrahların hem de anestezistler için öğrenme eğrisi yaklaşık 50-100 arası olgudur. İONM hem RLS hem SLSEnin bulunmasında ve fonksiyonel olarak değerlendirilmesinde önemli katkı sağlar. RLS monitorizasyonu monitorizasyon probu ile aralıklı veya vagusa uygulanan prob yardımı ile sürekli olarak uygulanabilir. RLS monitorizasyonunun standardizasyonu; preoperatif laringoskopi ile vokal kord muayenesi (L1), RLS diseksiyonu öncesi aynı taraf vagustan uyarı alınması (V1), RLSnin trakeaozefageal olukta ilk bulunduğu noktada uyarılması (R1), diseksiyon bittikten sonra RLSnin ortaya konduğu en proksimal noktasından uyarılması (R2), cerrahi alanda kanama kontrolü tamamlandıktan sonra vagusun uyarılması (V2), postoperatif laringoskopi ile vokal kord muayenesini (L2) içerir. V2 postoperatif vokal kord fonksiyonunu öngörmede en uygun testtir. RLS aralıklı İONMsinde sadece sinirin probla uyarıldığı an ve sinirin uyarıldığı nokta distalinin fonksiyonu hakkında bilgi verir. Sürekli İONM ise RLSnin vagustan ayrılmadan önce boyunda vagusa uygulanan probla yapılan devamlı uyarı sayesinde cerraha tiroidi diseke ederken RLS fonksiyonunun sürekli takip edilmesini sağlar. SLSE monitorizasyonunda primer olarak ameliyat sahasında bulunan ve SLSEnin motor siniri olduğu krikotiroid kasın kasılması değerlendirilir. İONM hem RLS hem SLSEnin bulunmasında ve fonksiyonel olarak değerlendirilmesinde önemli katkı sağlaması ile birlikte tiroidektomiye birçok açıdan katkı sağlayan ve tiroidektominin standartlarını arttıran bir yöntemdir.
|4.||Management of febrile neonate|
Ali Bülbül, Evrim Kıray Baş, Sinan Uslu
doi: 10.5350/SEMB.20161225114041 Pages 26 - 31
Yaşamın ilk 28 günü içerisindeki ateşli yenidoğan bebeklerin önerilen yönetimi tartışmalıdır. Yenidoğan döneminde yüksek oranda ciddi bakteriyel enfeksiyon görülmesi nedeniyle bir çok uzman, bebeklerin sepsis yönünden değerlendirilmesini ve yatırılarak antibiyotik başlanmasını savunmaktadır. Son yıllarda ateşli yenidoğan bebeklerin antibiyotiksiz yatarak izlemi veya yatırılmadan izlemi ile ilgili görüşler ortaya atılmaktadır. Derlememiz; ateşli yenidoğan bebeklerde, ciddi bakteriyel enfeksiyonu tanımlamada kullanılan yöntemlerin güvenilirliği hakkındaki bulguları değerlendirilecektir.
The recommended management of febrile neonates, in first 28 days of life is controversial. Given that the overall prevalence of serious bacterial infection is higher in the neonate, most experts would advocate for a full sepsis evaluation, and hospitalization for giving antibiotics. In recent years, opinions have been raised regarding the follow-up without hospitalization and antibiotics or followup even without hospitalization in febrile newborn infants. In our review the evidence for diagnostic accuracy of screening methods for identification of serious bacterial infection in febrile neonates will be evaluated.
|ORIGINAL RESEARCH|
|5.||Can postoperative laryngeal examination be neglected in thyroid and parathyroid patients with no loss of signal after intraoperative neuromonitoring?|
Murat Özdemir, Özer Makay
doi: 10.5350/SEMB.20170123082144 Pages 32 - 36
Amaç: Tiroid ve paratiroid bezlerinin cerrahisinde, intraoperatif nöromonitörizayon (İONM) uygulaması sırasında sinyal kaybı yaşanmayan olgularda postoperatif vokal kord bakısının gerekliliğini ve standardizasyondaki yerini irdelemeyi amaçladık.
Gereç ve Yöntemler: Kliniğimizin endokrin cerrahisi bölümünde, Ocak 2014-Ocak 2017 tarihleri arasında, İONM uygulanmış ve sinyal kaybı yaşanmamış tiroidektomi ve paratiroidektomi hastaları geriye dönük olarak incelendi.
Bulgular: İONM eşliğinde sinyal kaybı saptanmayan 171 hasta ele alındı. Hastaların 94ünün (%55) en az bir kere ameliyat geçirdiği, 77sinin (%45) ise ilk ameliyatı olduğu gözlendi. Hastalardan 91ine sürekli, 80 hastaya ise aralıklı İONM uygulandı. Tüm hastaların ameliyat öncesi larinks muayeneleri ile ameliyat sonrası larinks muayenelerinin aynı olduğu, ameliyat sonrası dönemde hiç bir hastada vokal kord sorunu olmadığı gözlendi.
Sonuç: İONM uygulanan ve sinyal kaybı olmayan olgularda rezeksiyon sonrası nervus vagustan alınan sinyal postoperatif vokal kord fonksiyonlarını göstermede yeterince duyarlıdır. Bu hastalara postoperatif vokal kord bakısının ihmal edilebileceği kanısındayız.
Objective: We aimed to evaluate the necessity and the worthiness of postoperative vocal cord examination in cases with no loss of signal during intraoperative nerve monitoring (IONM) in thyroid and parathyroid surgery.
Material and Methods: We retrospectively evaluated cases that had no loss of signal during intraoperative nerve monitoring in cases who underwent thyroid and parathyroid surgery in our endocrine surgery unit, between January 2014 January 2017.
Results: A total of 171 patients were analyzed who had no loss of signal during IONM. It was observed that 94 of the patients (55%) had at least one previous surgery and 77 (45%) underwent their first operation. Ninetyone patients were monitored with continuous-IONM and 80 with intermittent-IONM. All patients preoperative and postoperative laryngeal examinations were identical and no postoperative vocal cord problems were observed.
Conclusion: The signal from the vagus nerve is sufficiently sensitive to show the postoperative vocal cord functions after resection in patients having no loss of signal during IONM. We support the idea that postoperative vocal cord examination may be neglected in these patients.
|6.||The mechanisms of recurrent laryngeal nerve injury during thyroidectomy and the impact of continuous intraoperative nerve monitoring on surgical strategy|
İsmail Cem Sormaz, İbrahim Fethi Azamat, Fatih Tunca, Yasemin Giles Şenyürek
doi: 10.5350/SEMB.20170227041400 Pages 37 - 42
Amaç: Tiroidektomi esnasında rekürren laringeal sinirin (RLN) yaralanma mekanizmalarını ve devamlı intraoperatif sinir monitorizasyonunun (D-İONM) cerrahi strateji üzerine etkisini değerlendirmek
Gereç ve Yöntemler: Haziran 2014-Ocak 2016 arası total veya hemitiroidektomi yapılan ardışık 364 hastanın verileri prospektif olarak değerlendirildi. Tüm hastalar D-İONM kullanılarak ameliyat edildi. RLN yaralanma mekanizmaları, kombine olaylar (KO) ve sinyal kayıpları (SK) değerlendirildi.
Bulgular: Üç yüz altmış dört hastanın 6sında (%1.6) KO gelişti. Elektromiyografideki (EMG) amplitüd azalması ve latensdeki artış medial manevraya dönülmesinden sonra tüm hastalarda düzeldi. Yedi hastada (%1.9) SK saptandı. SKnın mekanizması; 1 hastada (%14.3) sinir ön dalının bağlanması, 4 hastada (%57.0) ise gerilmeydi. İntratorasik büyük guatrı olan 2 hastada (%28,6) ise SKnın muhtemel mekanizması aşırı gerilme veya transeksiyon olarak değerlendirildi. Bu yedi hastanın 1 tanesinde (%14.3) SK ameliyat esnasında 20 dakika bekleme sonrası düzeldi. Kalan 6 hastanın (%85.7) ise ameliyat sonrası yapılan laringoskopik muayenelerinde vokal kord paralizisi (VKP) saptandı. Tüm hasta grubunda tek taraflı geçici ve kalıcı VKP oranı sırasıyla %1.6 (n=6) ve %0.8 olarak saptandı. Hiçbir hastada kalıcı VKP saptanmadı. D-İONM, bir hastada (%0.3) bilateral VKPyi önledi.
Sonuç: D-İONMnin en büyük avantajı RLN hasarı durumunda cerrahı anında uyarmasıdır. KO gelişebilecek SKnı gösteren patognomonik bir bulgudur. Bu durumda cerrah ters yöne doğru bir manevra yaparak kalıcı hasar gelişmesini önler. D-İONM ayrıca tiroidektomi esnasında RLN yaralanmasını anında gösterir. Böylece cerrah etkilenen sinir bölgesine yönelik rahatlatıcı bir harekette bulunabilir. Kalıcı SKda ise bilateral SKyı önlemek için aşamalı tiroidektomi planlanabilir.
Objective: To evaluate the mechanisms of recurrent laryngeal nerve (RLN) injury during thyroidectomy and the impact of continuous intraoperative nerve monitoring (C-IONM) on surgical strategy.
Material and Methods: The data of 364 consecutive patients who underwent total or hemithyroidectomy between June 2014 and January 2016 were evaluated prospectively. All patients underwent thyroidectomy by using C-IONM. The mechanisms of RLN injury and the outcomes of the patients with combined events (CE) and loss of signal (LOS) were evaluated.
Results: Combined events (CE) occurred in 6 (1.6%) of these 364 patients. The reduced electromyographic (EMG) amplitude and prolonged latency recovered in all patients intraoperatively by the reversal of the medial traction maneuver. Loss of signal (LOS) occurred in 7(1.9%) patients. The mechanisms of LOS was ligation of the anterior branch of the nerve in 1 (14.3%) patient and traction in 4(57%) patients. The probable mechanism of LOS was traction or transection in 2 (28.6%) patients in whom LOS occurred during the dissection of the intrathoracic portion of large substernal goiter. Of these 7 patients, LOS recovered intraoperatively after 20 minutes of waiting in 1(14.3%) patient. In the remaining 6 (85.7%) patients, unilateral vocal cord paralysis (VCP) was verified on the postoperative laryngoscopic examination. The overall temporary and permanent unilateral VCP rates were 1.6% (n=6) and 0.8% (n=3), respectively in these 364 patients. No bilateral VCP was recorded. Continuous intraoperative nerve monitoring (C-IONM) prevented bilateral VCP in 1 (0.3%) patient.
Conclusion: The major advantage of C-IONM is to alert the surgeon for imminent RLN injury. Combined event (CE) is a pathognomonic sign of impending nerve injury that may progress to LOS. This situation enables the surgeon to adverse (reverse) the surgical maneuver before permanent damage to the nerve sets in. Continuous intraoperative nerve monitoring (C-IONM) can also immediately spot RLN injury during thyroidectomy. This property of C-IONM gives the surgeon the opportunity for an early corrective action to release the affected nerve promptly. In case of permanent LOS, staged thyroidectomy could be planned to prevent bilateral VCP.
|7.||Intraoperative neurophysiological monitoring in tethered cord syndrome: clinical experience with 30 cases|
Adem Yılmaz, Burak Özdemir, Kadir Altaş, Muyassar Mirkhasilova, Mustafa Kılıç, Ahmet Murat Müslüman
doi: 10.5350/SEMB.20170227035439 Pages 43 - 47
Amaç: Gergin omurilik sendromu, konus medullarisin normal seviyesinden daha aşağıda sonlanması veya konus medullarisin fizyolojik olarak normal seviyesine gelmesine engel olan lezyonların genel adıdır. Mikronöroşirürjikal müdahale ile gergin olan konus serbestleştirilir. Bu cerrahi sırasında, anestezi sonlandırıldığında ya da postoperatif takiplerde geçici veya kalıcı nörolojik defisitler oluşabilmektedir. İntraoperatif nörofizyolojik monitörizasyon (İONM) kullanımı bu riski azaltmaktadır. Bu çalışmamızda kliniğimizde opere edilen olgular üzerinden intraoperatif nörofizyolojik monitörizasyon kullanımının önemini ve klinik sonuçlarımızı bildirmeyi amaçladık.
Yöntem ve Gereçler: 2015-2016 yılları arasında kliniğimizde ameliyat edilen 30 olgunun İONM bulguları, preoperatif ve postoperatif nörolojik bulguları değerlendirilerek sonuçlar bildirildi. Gergin omurilik ameliyatlarının hepsinde intraoperatif nörofizyolojik monitörizasyon (İONM) kullanıldı. Somatosensoriyal potansiyeller (SEP), motor uyarılmış potansiyeller (MEP), free-run EMG yanıtları, eksternal sfinkter kası MEP ve prob ile direkt uyarılan sinir dokusu potansiyelleri kaydedildi.
Bulgular: Vakaların 20si erkek, 10u kadın hasta, yaş ortalaması 9.03 idi. Olgulardan sadece 1inde SEP değerlerinde artış gözlendi. Olgulardan 3 tanesinde ek nörolojik hasar gelişti. Bunlardan 1 tanesi 48 saat süreyle geçici seyretti, diğer iki olguda ise kalıcı nörolojik hasarlar gözlendi.
Sonuç: Gergin omurilik sendromu ameliyatlarında, çalışmamızda ve literatürde de gösterildiği üzere deneyimli bir ekip ve uygun monitörizasyon ile nörolojik hasar görülme ihtimali azalabileceğinden, tüm modaliteleri ile İONM kullanımı önerilir
Objective: The tethered cord syndrome (TCS) refers to lesions that can cause the conus medullaris to be low-lying or incapable of movement within the spinal canal. Tight conus medullaris is untethered by microneurosurgical operation. Patients may have additional persistent or transient neurological deficits in postoperative follows. The use of intraoperative neurophysiological monitoring (IONM) reduces risks of being neurological deficits. In our article, we aimed to show the importance of using intraoperative neurophysiological monitoring with results of cases operated in our department.
Material and Methods: The results of IONM findings, preoperative and postoperative neurological findings of 30 patients who were operated in our clinic between 2015-2016 were reported. Intraoperative neurophysiological monitoring (IONM) was used in all cases with tethered cord sydrome. Somatosensory evoked potential (SEP), motor evoked potential (MEP), free-run EMG responses, external sphincter muscle MEP and direct monopolar probe-evoked potentials were recorded.
Results: There were 20 male and 10 female patients with a mean age of 9.03 in our study. There was an increase in SEP values in only one of the cases. Additional neurological deficit arised in three cases; 1 transient (48 hours) and 2 persistent.
Conclusion: As our and other studies in literature has shown that using appropriate monitorization with experienced team decreases the risk of developing neurological injury; IONM should be used with its all modalities
|8.||Evaluation of health care professionals knowledge and attitudes regarding maternal vitamin D supplementation|
Gizem Kara Elitok, Lida Bülbül, Memnune Evci, Umut Zübarioğlu, Türkan Toraman, Duygu Besnili Acar, Evrim Kıray Baş, Sinan Uslu, Ali Bülbül
doi: 10.5350/SEMB.20161021125831 Pages 48 - 55
Amaç: Sağlık çalışanlarının gebe ve emziren anneye D vitamini desteği hakkındaki bilgi ve tutumlarını belirlemek.
Gereç ve Yöntem: Çalışmamız Nisan - Mayıs 2015 tarihleri arasında, sağlık alanında halen aktif hizmet veren 752 sağlık çalışanının (pediatri uzmanı, pediatri asistanı, uzman aile hekimi, aile hekimi asistanı, pratisyen aile hekimi ve hemşire) katılımı ile yapıldı. Çalışmanın anket formu araştırmacılar tarafından deneyimler ve literatür bilgileri doğrultusunda oluşturuldu. Etik kurul onayı alındı. Ankette katılımcılara demografik özellikleri ile birlikte, gebe ve emziren annelere D vitamini desteği konusundaki bilgi ve uygulamaları soruldu. Veriler
yüzdelik ve ki-kare testleri ile değerlendirildi.
Bulgular: Çalışmamıza 574 hekim (%76.4) ve 178 hemşire (%23.6) katıldı. Katılımcıların 418i (%55.6) gebelere D vitamini desteği önermekteydi. Uzman aile hekimlerinin (%66.7) gebelere D vitamini desteği önerme oranı diğer gruplardan yüksekti (p<0.001). Gebelere D vitamini en yüksek oranda (%23.4) 800-1000 IU/gün dozunda önerilmekteydi. Katılımcıların 451i (%60.0) emziren annelere D vitamini desteği önermektedir. Pediatri asistanları (%70.0) ve pediatri uzmanlarının (%63.6) emziren annelere D vitamini verme oranı diğer gruplardan yüksekti (p<0.001). Emziren annelere en yüksek oranda (%27.0) 800-1000 IU/gün dozunda D vitamini önerildiği belirlendi. Sağlık Bakanlığının önerisine uygun gebelere 1200 IU/gün D vitamini öneren oranı %6.0, emziren annelere 1200 IU/gün D vitamini önerenlerin oranı %4.5 idi.
Sonuç: Çalışmamızda sağlık çalışanlarının emziren annelere ve gebelere D vitamini desteği önerme oranının ve dozunun düşük olduğu belirlendi. D vitamini yetersizliğinin önlenmesi için sağlık çalışanlarına yönelik eğitim programlarının düzenlemesi gerektiği belirlenmiştir.
Objective: To determine the knowledge and attitudes of healthcare professionals regarding vitamin D supplementations in pregnant and breastfeeding mothers.
Material and Method: Our study was conducted between April and May 2015 with the participation of 752 healthcare professionals (pediatrician, pediatric resident, specialist family physician, family physician resident, general family practitioner and nurse). The study questionnaire was created by researchers in accordance with experiences and literature information. Ethics committee approval was obtained. In questionnaire along with the demographic characteristics of the participants, the knowledge and practices on vitamin D supplementation for pregnant women and nursing mothers were asked. The data were analyzed by percentage and chi-square tests.
Results: A total of 574 physicians (76.4%) and 178 nurses (23.6%) participated in our study. Of these, 418 (55.6%) participiants suggested vitamin D supplementation to pregnants. The ratio of family physician specialists recommendations of vitamin D supplementation (66.7%) was higher than the other groups (p<0.001). The highest dose of vitamin D supplementation suggested to pregnants was 800-1000 IU/day with a rate of 23.4%. A total of 451 of participiants (60.0%) recommend vitamin D supplementation to breastfeeding mothers. Pediatric residents and specialists recommendations of vitamin D supplementation rate (70.0% and 63.6%, respectively) were higher than the other groups (p<0.001). Highest rate of vitamin D supplementation recommended to breastfeeding mothers was 800-1000 IU/day with a rate of 27.0%. The rate of recommendation according to the Ministry of Healths recoomendations to pregnant women with 1200 IU/day of vitamin D was 6.0% and breastfeeding mothers with 1200 IU/day of vitamin D was 4.5%.
Conclusion: We found that the rate of recommendation and doses of vitamin D supplementation to breastfeeding mothers and infants by healthcare professionals were low in our study. It has been determined that training programs for healthcare professionals should be organized in order to prevent vitamin D deficiency.
|9.||The effect of atopy on asthma severity and asthma control in children with asthma|
Fatma Yavuzyılmaz, Şebnem Özdoğan, Ayşenur Kaya, Pınar Karadeniz, Meltem Gümüşay Topkara
doi: 10.5350/SEMB.20161130045805 Pages 56 - 62
Amaç: Astım çocukluk çağında dünyada en sık görülen kronik havayolu inflamatuvar hastalıklarından biridir. Atopi varlığında astım şiddeti ve kontrolünün değişiklikler gösterdiği ileri sürülmektedir. Biz bu çalışmada astım tanısı ile izlenen çocuklarda atopinin astım şiddeti ve kontrolü üzerine etkisini inceledik.
Gereç ve Yöntem: Kasım 2015-Ocak 2016 tarihleri arasında alerji ve çocuk göğüs hastalıkları kliniğinde astım tanısı ile izlenen yaşları 6-17 yıl arasında olan olgular alındı. Tüm olguların demografik ve klinik özellikleri kayıt altına alındıktan sonra astım şiddeti belirlendi ve astım kontrol testi (AKT) uygulandı. Atopi varlığını belirlemek üzere IgE düzeyleri, deri prik testi ve inhalan panel testi sonuçları kayıt altına alındı. Olguların deri prik testi, IgE yüksekliği ve inhalan panel pozitifliği ile astım kontrol düzeyi ve astım şiddeti kıyaslandı.
Bulgular: Çalışma 60i (%56.6) erkek, 46sı (%43.0) kız olmak üzere toplam 106 hasta ile yapıldı. Yaş ortalaması 11.2±2.7 yıl idi. Atopi varlığı ile astım kontrol düzeyi arasında anlamlı bir ilişki saptanmadı. (p=0.764). Ağır persistan astımlı vakalarda IgE yüksekliği, cilt testi ve inhalen panel pozitifliği anlamlı olarak yüksekti (p=0.022).
Sonuç: Atopi varlığı ile astım kontrol düzeyi arasında bir ilişki saptanmazken atopi varlığı ile astım şiddeti arasında anlamlı bir ilişki saptadık.
Objective: Asthma is the most common chronic inflammatory disease of airways in children worldwide. It was speculated that in the presence of atopy, asthma severity and control show alteration. In this study we aim to investigate the association between atopy and asthma control
and asthma severity.
Material and Methods: Children between 6-17 years of age with diagnosis of persistent asthma, being followed in pediatric allergy and pulmonology clinics between November 2015 and January 2016 were involved. At enrollment, sociodemographic and asthmatic characteristics were investigated and asthma severity were determined and asthma control test (ACT) were administered.In order to determine the presence of atopy, the IgE levels, skin prick test and inhalant panel tests were obtained from the records. The IgE levels, skin prick tests, and inhalant panel tests were compared to asthma severity and asthma control.
Results: Out of 106 patients, 60 (56.6%) were male and 46 (43.0%) were female. The mean age was 11.2±2.7 years. There was no association between the presence of atopy and asthma control (p=0.764). The serum IgE levels, skin prick tests and serum specific inhalant allergens were significantly high in patients with severe persistant asthma (p=0.022).
Conclusion: There is an association between the presence of atopy and asthma severity but there is no association between the presence of atopy and asthma control.
|10.||Is there a correlation between plasma levels of asymmetric dimethylarginine (ADMA) levels and atherosclerosis in type 2 diabetes patients in Turkey?|
Osman Özdoğan, Bülent Çekiç
doi: 10.5350/SEMB.20161205110503 Pages 63 - 70
Amaç: Ateroskleroz diabetes mellitus (DM) hastalarında çok yaygındır. Biz tip 2 DM hastalarında endojen nitrik oksit sentaz inhibitörü olarak bilinen asimetrik dimetil arjinin (ADMA) ile ateroskleroz arasında bir ilişki olup olmadığını araştırdık.
Gereç ve Yöntemler: Tip 2 DM tanısı alan, yaş ortalaması 55.73±8.78 yıl olan toplam 85 hasta (%48.2 [n: 41] erkek) çalışmaya dahil edildi. ADMA plazma seviyeleri, lipid profili, HbA1c gibi laboratuvar parametreleri değerlendirildi. Aterosklerozun bir göstergesi olan karotis intima-media kalınlığı (IMT) ölçüldü. Hastalar, yüksek ve düşük ADMA düzeyleri olarak iki gruba ayrıldı.
Bulgular: İstatistiksel olarak serum ADMA düzeyleri ile total kolesterol (r=0.045; p=0.684), trigliserid (r=-0.067; p=0.544), LDL kolesterol (r=0.142; p=0.194) ve HDL kolesterol (r=0.085; p=0.085) arasında anlamlı ilişki saptanmadı. ADMA düzeyi ile HbA1c arasında (r=0.376; p=0.001) ve serum ADMA düzeyi ve karotis-intima media kalınlığı arasında (r=0.321; p=0.003) istatistiksel olarak anlamlı bir
ilişki saptandı.
Sonuç: Serum ADMA düzeyi karotis IMT ile ilişkilidir. Tip 2 DM hastalarında ADMA düzeylerinin değerlendirilmesi koroner arter hastalığı gibi aterosklerotik hastalıkları öngörmede yararlı olabilir.
Objective: Atherosclerosis is very common in patients with diabetes mellitus (DM). We aimed to investigate the relationship between asymmetric dimethylarginine (ADMA) which is known as an endogenous inhibitor of nitric oxide synthase and atherosclerosis among patients with a diagnosis of type 2 DM.
Material and Methods: A total of 85 patients with a diagnosis of type 2 DM (48.2% [n: 41] male) with a mean age of 55.73±8.78 years were enrolled in this trial. Plasma levels of ADMA, and laboratory parameters such as lipid profile and HbA1c were evaluated. Carotid intima-media thickness (IMT), a marker of atherosclerosis was measured. The patients were classified into two groups as cases with
high and low ADMA levels.
Results: No statistically significant correlation was found between serum ADMA levels and total cholesterol (r=0.045; p=0.684), triglyceride (r=-0.067; p=0.544), LDL cholesterol (r=0.142; p=0.194) and HDL cholesterol (r=0.085; p=0.085). A statistically significant correlation was determined between serum ADMA level and HbA1c (r=0.376; p=0.001) and between serum ADMA level and carotid-intima media thickness (r=0.321; p=0.003).
Conclusions: Serum ADMA level is correlated with carotid IMT. Evaluation of ADMA levels in type 2 DM patients may be helpful in predicting atherosclerotic diseases such as coronary artery disease.
|11.||Is conservative management of spontaneous rectus sheath hematoma effective?|
Cemal Kaya, Ufuk Oğuz Idiz, Pınar Yazıcı, Emre Bozkurt, Sinan Ömeroğlu, Mehmet Taner Ünlü, Mehmet Mihmanlı
doi: 10.5350/SEMB.20161028021723 Pages 71 - 75
Amaç: Spontan rektus kılıf hematomu akut karın ağısının nadir görülen ve sıklıkla gözden kaçan bir nedenidir. Bu çalışmamızda rektus kılıf hematomu nedeniyle konservatif tedavi uyguladığımız hastalarımıza ait sonuçlarımızı sunmayı amaçladık.
Gereç ve Yöntem: Çalışmamızda Ocak 2010 - 2016 tarihleri arasında hastanemiz acil servisine karın ağrısı şikayeti ile başvuran, spontan rektus hematomu tanısı konulup konservatif tedavi uygulanan 9 hastanın demografik verileri, başvuru şikayetleri, tıbbı geçmişleri ve uygulanan tedaviye ait veriler retrospektif olarak hasta dosyası, bilgisayar kayıt sistemi ve görüntüleme arşivlerinden tarandı.
Bulgular: Çalışmaya katılan 9 hastanın K/E oranı 1/2 olup ortalama yaş 48.8 yıl idi. Hastaların hepsi acil servise karın ağrısı şikayeti ile başvurdu. Özgeçmişlerinde 3 hastada oral antikoagulan kullanımı, 3 hastada hipertansiyon, bir hastada da kronik obstrüktif akciğer hastalığı öyküsü mevcut iken diğer iki hastada herhangi bir predispozan faktör saptanmadı. Toplam 4 hastada şikayetlerinden önce şiddetli öksürük hikayesi olduğu öğrenildi, diğer hastalarda bu duruma neden olabilecek öksürük, travma veya bir operasyon öyküsü yoktu. Rektus hematomu tanısı alan 5 hastaya yatarak, 4 hastaya da ayaktan takip ile konservatif tedavi uygulandı. Hastaların ortalama yatış süresi 3 gündü. Bir hastada taburcu edildikten 2 hafta sonra kalıcı hasar bırakmayan serebrovasküler enfarktüs gelişti. Diğer hastaların hiçbirinde ek morbidite ve mortalite gözlenmedi.
Sonuç: Spontan rektus kılıf hematomu özellikle antikoagulan tedavi alan hastalarda, öksürük nöbetinden sonra oluşan karın ağrısı şikayetinde ayırıcı tanıda göz önüne alınmalıdır. Vakaların etyolojiye yönelik yapılan konservatif tedaviye iyi cevap verdiği düşünülmektedir.
Objective: Spontaneous rectus sheath hematoma is a rare and often overlooked cause of acute abdominal pain. In this study, we aimed to present the results of patients with rectus sheath hematoma who received conservative treatment.
Materials and Methods: In this study, the demographic data, complaints, medical history, and data pertaining to the treatment provided to 9 patients were retrospectively retrieved from the computerized patient record system and imaging archives. The included patients presented with abdominal pain to our hospitals emergency room between January 2010 and 2016, were diagnosed with spontaneous rectus hematoma, and received conservative treatment.
Results: The female/male ratio of the 9 patients who participated in this study was 1: 2, and the average age was 48.8 years. All the patients were admitted to the emergency department with abdominal pain. Three patients had a history of oral anticoagulant use, 3 patients had a history of hypertension, and 1 patient had a history of chronic obstructive pulmonary disorder. No predisposing factor was detected in the other 2 patients. There was a history of severe cough in 4 patients prior to their complaints; however, there was no history of coughing, trauma, or a surgery that would lead to this condition in the other patients. Five of the 9 patients received conservative treatment as inpatient treatment for rectus hematoma, while 4 patients received it as outpatient treatment. The average duration of hospital stay of the patients was 3 days. A cerebrovascular infarction that did not cause permanent damage developed in 1 patient 2 weeks after discharge. No additional morbidity or mortality was observed in any of the other patients.
Conclusion: Spontaneous rectus sheath hematoma should be considered in the differential diagnosis of abdominal pain that occurs after a persistent cough, particularly in patients receiving anticoagulant therapy. It is thought that the cases respond well to conservative treatment for etiology.
|12.||A new umbilicoplasty technique for forming an umbilical chalice with key and hole pattern flaps|
Memet Yazar, Sevgi Kurt Yazar, Selami Serhat Şirvan, Alper Mete Uğurlu, Semra Karşıdağ
doi: 10.5350/SEMB.20161229021401 Pages 76 - 81
Amaç: Göbek deliği karın ön duvarının önemli bir parçasıdır. Abdominoplasti ameliyatlarında göbek deliğinin boyutu, pozisyonu, derinliği, ve şekli en az nedbenin yeri kadar önemlidir. Estetik olarak güzel göbek deliği elde etmek için birçok teknik tarif edilmiş olsa da, cerrahlar sıklıkla nedbenin görünmesi ve çekilme yapması gibi birçok problemle karşılaşmaktadır. Biz bu çalışmada bu tarz sorunları engellerken estetik göbek deliği kriterlerini karşılayan yeni bir umblicoplasti tekniğini sunduk.
Gereç ve Yöntem: 2011 ve 2014 yılları arasında, 18 kadın hastanın sonuçları incelendi. Hastalara abdominoplasti ve aynı seansta umblikoplasti yapıldı. Abdominoplasti sırasında, göbek deliği karın ön duvarından üç kollu yıldız şeklinde ayrıldı. Göbek deliği karın ön duvarında yeni yerine çıkartılırken ise Y şekilli bir insizyon kullanıldı. Hastalar yeni göbek deliklerinin şeklini, derinliğini, yerini ve izlerini
değerlendirmek açısından sorgulandılar.
Bulgular: Ortalama takip süresi 20 aydır. Hipertrofik nedbe gibi herhangi bir göbek deliğine bağlı bir komplikasyon gözlenmedi. Hastaların %80i sonuçlardan memnuniyet durumuna 10 üzerinden 8 puan verdiler.
Sonuç: Tanımlanan teknikte, göbek deliği küçük, sığ ve ovaldi. Nedbe daha az görünürdü. Nedbe çekilmesi, göbek deliğinin daralması gibi sık görünen problemler bizim güvenli tekniğimizde daha az görünmekteydi.
Objective: The umbilicus is a significant component of the abdomen. The size, position, depth, and shape of the umbilicus, as well as the location of the scar, are very important. While various techniques have been described in order to obtain an aesthetically appealing umbilicus, surgeons still frequently encounter complications such as visible scars and scar contractures. We present a technique that can
avoid these complications while also fulfilling the aesthetic umbilicus criteria.
Materials and Methods: Between 2011 and 2014, 18 female patients underwent both abdominoplasty and umbilicoplasty, which was performed using our technique. During abdominoplasty, the umbilicus was separated from the abdominal skin as a three-armed star and inserted in a Y-shaped incision. The patients were asked to evaluate and rate their new umbilici in terms of shape, depth, location, and
scaring.
Results: The mean follow up period was 20 months. No umbilical complications, such as hypertrophic scarring, were observed. In general, 80% of the patients gave the procedure an 8-point rating out of a possible high of 10-point rating, indicating their satisfaction with the results.
Conclusion: In this described technique, the umbilicus is small, shallow, and oval, and the scar is less visible. The incidence of the most frequent complications, such as scar contracture and umbilical stenosis, occurs less often in our safe and versatile technique.
|13.||Avascular necrosis of the femoral head in multiple sclerosis|
Dilvin Gökçe, Şenay Aydın, İlknur Cantürk Aydın, Reyhan Gürer, Nihal Işık
doi: 10.5350/SEMB.20161029023529 Pages 82 - 87
Amaç: Kortikosteroid (KS) tedavisi multipl skleroz (MS) akut ataklarında yaygın olarak kullanılan standart bir tedavi yöntemidir. Femur başı avasküler nekrozu (AVN) KS tedavisine bağlı gelişen uzun dönem komplikasyonlardan biridir. Çalışmamızda femur başı AVN un MS hastalarında görülme sıklığı ile uygulanan yıllık ve kümülatif KS miktarı ile olan ilişkisi araştırılmıştır.
Gereç ve Yöntemler: Çalışmamızda MS polikliniğinden takipli intravenöz metilprednizolon (IVMP) tedavi almış 60 MS tanılı hasta grubu ile IVMP tedavisi almamış 22 MS hasta (Kontrol I) ile 25 sağlıklı olgudan (Kontrol II) oluşan iki kontrol grubu oluşturuldu. KS tedavisi alan 60 hasta sadece IVMP, IVMP ve interferon, IVMP ve Glatiramer asetat (GA) kullanan 20şer olguluk üç alt gruba ayrıldı. Tüm
olguların nörolojik muayeneleri ve tüm demografik verileri kaydedildi. Hasta ve kontrol gruplarında femur başı AVN varlığı, manyetik rezonans görüntüleme (MRG) ile Ficat Evreleme sistemi kullanılarak değerlendirildi.
Bulgular: Femur başı AVN sadece KS tedavisi alan 4 MS hastasında (%6.7 oranında) gözlendi. Hastaların ortalama yıllık KS dozu 8.07 gr, ortalama kümülatif KS dozu 31 gr bulundu. Femur başı AVN olan hastalar ile olmayan hastalar arasında yıllık ve kümülatif IVMP doz miktarlarında belirgin bir fark gözlenmekle birlikte istatistiksel anlamlılık saptanmadı (sırasıyla p=0.085 ve p=0.246).
Sonuç: Elde ettiğimiz veriler MS hastalarında femur başı AVN gelişiminin KS yıllık doz miktarı ile artabileceği fikrini desteklemektedir. Femur başı AVNde erken evrede tanı ile tedavinin mümkün olması nedeniyle özellikle KS tedavisi alan MS hastalarının bu açıdan da takibi ve MRG ile birlikte değerlendirilmeleri önem kazanmaktadır.
Objective: Corticosteroid (CS) therapy is widely used as the standard treatment for acute exacerbations of multiple sclerosis (MS). Avascular necrosis (AVN) of the femoral head is one of the longterm complications related to CS therapy. Our study aims to investigate the association between annual and cumulative doses of CS treatment and radiographic assessment of AVN of the femoral head in MS.
Material and Methods: One patient group and two control groups were formed. The study group consisted 60 MS cases treated with intravenous methylprednisolone (IVMP) and the 2 control groups consisted 22 MS patients (Control I) without CS treatment and 25 healthy controls (Control II). Sixty patients who underwent CS treatment were divided into 3 subgroups of 20 cases each, treated with either IVMP only, IVMP and interferon, and IVMP and glatiramer acetate (GA). Neurological examinations and demographic data of all cases were recorded. The presence of AVN of femoral head in patient and control groups was evaluated using magnetic resonance imaging and Ficat staging system.
Results: Avascular necrosis (AVN) of femoral head was observed in 4 (6.7%) MS patients who were treated with CS. The mean annual CS dose was 8.07 g and mean cumulative dose was 31 gr. There was a significant but no statistical difference, in annual and cumulative IVMP doses between patients who have and dont have AVN of femoral head (p=0.085 and p=0.246, respectively).
Conclusion: Our all data support the idea that annual dose of CS may increase AVN of femoral head development in MS patients. It is important to evaluate the CS-treated MS patients with MRI in this respect, due to the possible treatment of early-stage AVN of femoral head.
|CASE REPORT|
|14.||Symphysis pubis diastasis after difficult birth: a case report|
Mesut Mehmet Sönmez, Meriç Uğurlar, Özge Yapıcı Uğurlar, Ayşe Keleş, Osman Tuğrul Eren
doi: 10.5350/SEMB.20160315015014 Pages 88 - 90
Amaç: Simfizis pubis diastazı hastada ciddi sıkıntıya yol açabilen nadir bir perinatal komplikasyondur. Gebe bir kadında, simfizis pubis aralığının eklemi destekleyen bağların hormonlara bağlı meydana gelen gevşekliği nedeni ile en az 2-3 mm arttığı düşünülmektedir. Simfizis pubis ayrışmasının tanısı semptomların varlığı ve direkt grafide simfizis pubis ayrışmasının 10-13 mm arasında olması ile konur.
Olgu sunumu: Biz bu çalışmamızda 34 yaşında, yaklaşık 40 haftalık multigravida ve gestasyonel diyabeti bulunan, zor doğum sonrası yürümekte zorluk çeken ve spontan pelvik ağrısı olan ve simfizis pubis ayrışması tanısı konan bir olguyu sunmayı amaçladık.
Sonuç: Doğum sonrası gebede kalça hareketleri ile artan ağrı ve ağrıya bağlı olarak uzamış hareketsizlik durumunda simfizis pubis ayrışmasından şüphenilmeli ve bu yönde ileri tetkik yapılmalıdır.
Objective: Symphysis pubis diastasis is an uncommon peripartum complication that might result in a serious distress to the patient. With pregnancy, the gap increases by at least 2 to 3 mm, which is thought to be caused by the slackness of ligaments supporting the joint. The diagnosis of diastasis is based on the persistence of symptoms and a symphysis pubis separation of more than 10 to 13 mm on imaging.
Case report: We report a 34-year-old multigravida woman with gestational diabetes at nearly 40 weeks of gestation and is presented with a spontaneous onset of pelvic pain, difficulty in walking after a shoulder distosi labor and diagnosed symphysis pubis diastasis.
Conclusion: After child birth if there is increasing pain with hip movement and pain causing prolonged immobilization, symphysis pubis diastase should be suspected and further investigation is recommended.