Necip Cengil
email@example.com
Minarelerin Mesajı
Bir gün Mekke sokaklarında farklı sesler yükselmeye başladı. Her Mekkelinin sevdiği, saygı duyduğu Abdullah’ın oğlu Muhammed alıştıkları şeylerin dışında şeyler söylüyordu. Bundan sonra O Peygamberdi. Mekke egemenleri, isteseler de ulaşamayacakları bir hürmete ulaşacak, sözü dinlenecekti. O Allah’tan başka ilah olmadığını söylüyordu.
Mesaj açıktı; ilah diye taptığınız putlar, kendi ellerinizle, toplumu avutmak ve sömürmek için yaptığınız şeyler, insan bunlara kul olamaz.
O zaman ne cami ne minare vardı. O zaman olan şimdi de var; Mescidi Haram! Bugünkü gibi çevrelenmemiş, minareleri göğe doğru uzanmamıştı. Ama zamanla İslâm kendi şiarlarını yeryüzünde görünür kılmaya başladı. Bir medeniyet havzası oluşturdu. Minareler boy atmaya, diğer ibadethanelerden farklı olarak Müslümanların ibadethanelerinin nişanı olmaya başladı.
Bilal’in okuduğu ezan, ondan sonra, o minarelerden, aynı dille, İslâm’ın bir şiarı olarak oralardan duyuldu. Ezan yeryüzündeki bütün Müslümanların ortak dili olarak her yöne yayıldı.
Mesele şu; bugün minareler mi, oradan yayılan mesaj mı hangisi daha çok birilerini korkutuyor, endişeye sevk ediyor.
Minarelerden yükselen ses; Tevhid inancının, Allah’tan başka ilah olmadığının dile getirilmesidir. Kimseye zorlama yapmadan, insan gönüllü olarak çağrılıyor.
Minarelerden yükselen ses insanın yüreğine seslenir. Namaza çağırır. Yüreği o sese uyanlar “geldim” der. Yüreği başka sese uyanlar “gelmedim” der ve her insan kendi yolunu çizer, kendi kararını verir. Minarelerden kırbaç inmez. Demir kafesler yağmaz. Zihinlere tutsaklık çağrısı yapılmaz.
Minarelerden yükselen ses; haydin kurtuluşa diyor. Kurtuluş için bir yol işaret ediyor. O yola da zorla değil gönüllü olarak çıkılır.
Minarelerden yükselen ses bu yönüyle ürkütebilir bazılarını; bu ses kurtuluş yolu işaret ediyorsa, bizim gittiğimiz yol ne diye kendilerini sorgulama lüksüne düşmekten korkabilirler.
Bizde gazeteler haber yapar; gelen turistler sabah ezanından rahatsız oldu der mesela, gerçekten sabah ezanından rahatsız olan kimdir sorusu havada asılı kalır. Başka gazetelerin “turist duyduğu ezan sesinden etkilendi, İslâm’ı araştırmaya başladı veya Müslüman oldu” der, işte bu nokta önemlidir; ezandan etkilenmek mi ürkütür birilerini?
Hadi kendileri etkilenmedi, çocuklarının etkilenmesinden mi ürkerler. Ya çocuklarımız bu sese kulak verir, bize altından kalkamayacağımız sorular sorarlarsa diye mi korkarlar. Korkmalarına gerek yok, korkunun faydası da yok. Çocuk kendi yolunu zaten çizer. Çevresini okuyarak, kitap okuyarak, ailesinde yaşanılan hayata itiraz ederek yolunu, yönünü tayin eder.
İsviçre minareleri halkoyuna sununca ve yasaklansın diyenler çoğunluk oluşturunca minareleri ve oradan yükselen sesi bir kez daha hatırladık. Şimdilik Avrupa’da ezan sesi dışa verilmiyor. Minareleri yasaklamalarının sebeplerinden biri bu ifadede saklı; şimdi minare, yarın ezan sesi ve sonra Müslümanlar da bizden biri olursa diye korkuyor olabilir Avrupalı.
Müslümanlar Avrupa’nın bir parçası olarak, farklılıkların bir arada nasıl yaşadığını gösterirlerse kim ne kaybeder. Aksine Avrupa kazanır, dünya kazanır. Avrupa Kudüs’te geçmişte, Müslümanların cesetleriyle tepeler oluşturunca mı kazandı, şimdi mi kazanıyor. Avrupa aklıselimi kaybederse kaybetmeye başlar. Zira Müslümanlık bütün insanların bir arada yaşayabileceği bir medeniyet ve barış havzası oluşturur. Bu da insanlığın kazancı olur.
Avrupa peşine düştüğü insan hakları konusunda ve inançlara özgürlük konusunda samimiyse, minareye, camiye, kiliseye, havraya, başörtüsüne, çarşafa, sakala kafayı takmaz. Mini etekliye, tesettüre bürünmeyene, ibadet etmeme özgürlüğünü kullanana cevaz verdiği gibi davranırsa kendisiyle tezat yaşamamış olur.
Yalnız Avrupa değil bu konularda takıntıları olan herkes aklıselimle düşünürse dünya kazanır.