MARVEL EVRENİNİN YENİ HALKASI VE DİĞERLERİ
Son ayların en merak edilen, muhtemelen seyirci sayısı olarak, sinemaların yüzünü güldürecek filmi, bu hafta gösterime girdi. O halde, ondan başlayarak vizyondaki filmlerin bir kısmına bir göz atalım.
Doctor Strange in the Multiverse of Madness (Doktor Strange Çoklu Evren Çılgınlığında):
Yeni Örümcek Adam filminin çok sevilmesinden ve çok izlenmesinden sonra, orada kapıları açılan çoklu evren meselesinin daha da fazla işleneceği yeni Doktor Strange filminden de beklenti büyüktü. Baştan şunu söyleyelim. Bu sene, bir tane çoklu evren filmi izleyecekseniz adresiniz, geçen hafta bahsettiğimiz, Everything Everywhere All at Once (Her Şey Her Yerde Aynı Anda) olmalı. Bu filmin adında bahsedilen çılgınlık, asıl o filmde var.
Doktor Strange’in apar topar, çoklu evrenler arasında gezebilen America Chavez ile karşılaştığı, işin içine bir şekilde Wanda’nın da dahil olduğu filmde, çok sevdiğim yerler oldu aslında ama oralara gelene kadar çok top dolaştırıyor. Özellikle ilk yarısı zayıf ama ikinci yarıda Sam Raimi imzasını hissettiğimiz yerler pek keyifli.
Henüz Disney+ ülkemize gelmediği için Marvel evrenine bağlı dizileri, başka yerlerden izleme yoluna gitmiyordum ama hikâye doğrudan bağlı olacak diye WandaVision dizisini, bu filmi izlemeden üç saat kadar önce bitirdim. Evet, gerçekten de Wanda'nın hikayesi oradan devam ediyor ama oradaki karakter gelişimini çöpe atmışlar. Dizide, Wanda’nın yas süreci ile baş etmesini, bu süreçte insanlara zarar verdiğini anlayıp, pişman olmasını izliyorduk. Filmde aynı süreci, farklı yollarla tekrar izliyoruz.
Artık hemen her Marvel filminde olduğu gibi, fragmanda olup filmde olmayan sahneler var. Üstelik epey konuşulan bir sahneden bahsediyorum. Muhtemelen o sahnenin filme çok katkısı olmayacaktı ama bu yanlış yönlendirme olayı hoşuma gitmiyor açıkçası. Filmdeki bazı sürprizleri ele vermemek için sahnelerin hafifçe değiştirilmesinden farklı bir durum bu.
Sürprizler demişken, tıpkı Örümcek Adam filmindeki gibi, seyirciyi alkışlatan yerler, bazısı beklenen, bazısı beklenmeyen sürprizler oldu. Elbette çoklu evrende, bildiğimiz bazı karakterlerin farklı versiyonlarını görecektik. Hatta belki daha da fazlası bekleniyordu ama bu kadarı da yeterdi bence. Ama Marvel evrenine hâkim genç seyircinin, Raimi filmlerine hâkim olmaması üzdü. Raimi’nin kendi filmleri ile ilgili yaptığı göndermeler, sevdiği oyunculara verdiği roller tepki almadı. Post-credits sahnesi de tam da bu sebeple seyirci açısından hayal kırıklığı oldu. Gittiğim seansta, bunun için mi bekledik nidaları yükseldi ama o son sahne Marvel evrenine değil, Raimi'nin kendi filmlerine yapılan bir göndermeydi.
Sonuçta, beklentinin biraz altında kalan bir film olsa da, izlediğime memnun olduğum bir yapım oldu.
The Northman (Kuzeyli):
Robert Eggers’in önceki filmlerini bilip sevenler için, Kuzeyli çok daha büyük bir merakla beklenen bir filmdi aslında. Tabir yerindeyse, Robert Eggers, hayvan gibi bir film çekmiş. Hayvan gibi derken, tam anlamıyla, filmdeki karakterlerin (erkek karakterlerin diyelim) içlerindeki hayvanı dışa çıkarmalarını gösteren bir film. Ki, aslında Lighthouse'da da benzer bir şey yapıyordu. Ve fakat Lighthouse'da, o erkekliğin canına okurken, burada, kimi soru işaretleri koymasına rağmen, hayvanlaşan erkekliği öven bir anlatı ortaya çıkarıyor. Bu intikam hikayesinde, kimi falsoları olsa da neticede, babasını öldüren ve annesi ile evlenen amcasının karşısına çıkan Amleth'i destekleyen bir yerde konum alıyoruz. Efendim, bu anlattığım Hamlet mi? Doğrudur, aynı hikâyeye dayanan eserler neticede. Nicole Kidman'ın bence gayet iyi oynadığı kilit bir sahnede o erkekliği sorgulasa da, fazla ileri giden bir adım atarak, kötülüğün kadından geldiği yorumuna da gidebilecek bir kapı açıyor.
Çok bildiğimiz intikam anlatısına da yeni bir şey kattığı söylenemez ama Eggers, görüntü yönetmeni Jarin Blaschke ile birlikte, yine çok iyi, çok akılda kalıcı sahnelere imza atmış. Perdede şiddet görmekle çok derdiniz yoksa, gerçekten hayranlıkla izlenecek sahneler. Daha fragman çıktığında tahmin ettiğimiz gibi Robert Eggers'in, şimdiye kadarki, ana akıma en yakın filmi. Ama özellikle ayin sahneleri gibi bazı sahneler de ana akım bir filmde karşımıza çıkması zor sahneler. Bu yüzden, her ana akım seyircisi sever de diyemeyiz. Eggers, kurgu sürecinde, stüdyonun isteklerinden çok bunaldığını da söylemişti. Onun aklındaki film, muhtemelen ana akım seyircisini biraz daha zorlayan bir yapıda olacaktı. Birkaç film sonra, Northman'in Eggers filmografisinde nasıl bir yerde duracağını merak ediyorum doğrusu.
Neticede, ben salondan etkilenmiş ve iyi bir film izlemiş hissi ile ayrıldım ama Eggers'den beklediğim kadar iyi bir film de diyemiyorum. Alexander Skarsgård'a hayran olmamak mümkün değildi bu arada. Fiziksel olarak rolü üzerine giymiş adeta.
Bir de anekdot: Seyircilerden bir çift belli ki filmi pek beğenmedi ve arada başka filme geçmeye karar verdiler. Seçtikleri film Sonic'ti! Yani herhalde bu kadar farklı iki film arasında kalınamazdı. Ama büfedeki arkadaşa sorup niyetlerini çok belli edince, geçişi başaramadılar. Zaten o seansta, Sonic’e de kimse gelmemiş.
The Unbearable Weight of Massive Talent (Yetenekli Bay Cage):
Nicolas Cage'i kendi hayatından yola çıkarak oluşturulmuş bir karakterde oynatmak, mizahını bunun üzerinden kurmak ve belli başlı filmlerini, hatta bazı çok bilinmeyen filmlerini de işin içine katmak süper fikir. Filmin bu tarafını çok sevdim, çok da eğlendim. Fakat bu süper fikri ne uğruna kullanıyor? Bir başka sıradan Nicolas Cage, komedi-aksiyon filmi yapmak için. Filmin o kısmı işlemiyor. Daha doğrusu, çokça örneğini gördüğümüz benzerlerinin üzerine çıkamıyor. Bu yüzden, filmin ilk kısmını ne kadar beğendiysem, Cage'in hayatı ile ilgili esprilerden uzaklaşıp, casusluk-aksiyon ve buddy-comedy sularına girdiği yerlerde de o kadar sıkıldım. Bu yüzden, eğlenceli bir film olsa da, kaçırılmış bir fırsat diyorum.
Cage'in kendi kendisi ile dalga geçebilmiş olması güzel. Oynarken de çok eğlendiğini tahmin ediyorum. Filmdeki birkaç cameo da iyiydi. Aslında ufak bir rolde Bruce Willis de çok yakışırdı diye düşündüm ama bu film çekilirken sağlık durumu nasıldı, bilmiyorum tabii.
Olga:
Ukrayna'da önceki iktidarın yıkılma sürecinde, ülkesine uzaktan bakmak zorunda kalan genç bir sporcunun hikayesini anlatan bu filmi geçen sene izleseydik, bambaşka şeyler hissedecektik, bugün bambaşka hislerle izliyoruz. Annesi, muhalif bir gazeteci olarak ülkesinde kalan ama kendisi başka bir ülke adına yarışan, hem ülkesinin ve annesinin durumunu endişe ile izleyen, hem sporda başarıyı yakalamaya çalışan, hem de yeni ülkesinde kendini kabul ettirmeye çalışan Olga'nın hikayesi iyi işlenmiş. Ama Ukrayna'da olan bitenlerin nedenlerini tam anlayamıyoruz. Gerçi olaya tümüyle Olga'nın bakış açısından baktığımız için böyle oluyor demek de mümkün. Final biraz hızlıca toparlanıyor. Ukrayna'nın geleceğine umutla bakan bir finali var. Maalesef gelinen noktayı biliyoruz.
Olga'nın hikayesi ilginç ama Ukrayna'da kalan, hem protestolara katılan, hem milli takımda yarışmaya devam eden, Olga'nın eski takım arkadaşı Sasha'ya odaklansaydık, orada da çok sağlam bir hikaye vardı. Hatta Sasha isimli bir film daha çıkabilirmiş.
Başrolde, kendisi de bir sporcu olan ve Ukrayna adına yarışan Anastasiia Budiashkina, başarılı bir keşif olmuş. Hem spor sahnelerinde gerçekten onu görüyor olmamız, fark yaratıyor hem de ilk denemesi olmasına rağmen iyi bir oyunculuk sergiliyor.
Lanetli Tapınak:
Artık Z sınıfı yerli filmler ile ilgili pek yazmıyorum ama izlemeye devam. Giderek daha da kötüye gidiyorlar, insanın içinden filmin ne kadar kötü olduğunu yazmak bile gelmiyor. Ama bu filmi 3 hafta önce izlemiş olmama rağmen, ne acayip bir şeydi diye aklımda kaldığına göre iki satır yazayım. Korkudan ziyade fantastik türüne almamız gereken film için, ekipten biri, arkadaşlar şu an çok saçma bir şey yaptığımızın farkında mısınız dese, filmin ciddi bir hikâye anlatmaya çalışmasından vazgeçip, absürd komediye döndürseler, harika bir şey çıkabilirmiş.
Film İsis-Osiris efsanesinden yola çıkmış ama karakterlerin her biri ayrı telden çalıyor, motivasyonları hiç belli değil. İsis, yüzyıllardır Osiris'i arıyor, onu anladık da ana karakterimiz, oradan oraya koşmaktan başka bir şey yapmayan polis ve kitapçı neyin nesi acaba? Gizlice her şeyi çeken bir karakterimiz var. Onun olayı nedir, hiç belli değil. Bir tanrıyı kandırmak için makyaj yapmayı falan tamamen geçtim çünkü daha filmin asıl bomba tarafına gelmedim: İsis'in askerleri diyebileceğimiz, muhteşem dörtlü!
Bu dörtlüden biri, bariz Marilyn Monroe, diğeri mezardan çıkan motorcu asi bir gencimiz, bir diğeri Marlboro reklamlarından ışınlanmış yalnız kovboy, sonuncusu da yüzünün yarısı deforme olmuş bir adam. Lütfen bu dörtlü için, bir spin-off filmi yapılsın, lütfen! Bir de yetmez hatta, her biri için bir film yapılsın dört olsun.
Filmin teknik yönden zayıflıklarını hiç girmeyeceğim ama süreyi uzatmak için iki kişi arasında geçen bir diyaloğu, kişilerden birini değiştirerek ikinci kez aynen kullanmaları da harikaydı.
Son 10 yılın bu tarz filmlerinden Mühürlü Köşk, ne acayipti kontenjanından unutamadığım bir film olmuştu. Lanetli Tapınak da yanında yerini alacak galiba! Kutluyor, ödülünü takdim ediyoruz.
Haftaya görüşmek üzere.
HASAN NADİR DERİN
GALERİ
Diğer Yazılar
Güz festivalleri yavaş yavaş başlarken, vizyon da büyük ölçüde, ay sonundaki Kuru Otlar Üstüne filmine odaklanmışken, gösterimdeki filmlerin pek de parlak olmadığını, Harry Potter ve Yüzüklerin Efendisi serilerinin, tekrar gösterime sokulmasından ve iyi seyirci çekmelerinden anlayabiliriz. Bu hafta, ana akım sinemadan bir aksiyon ve bir korku filmine bakalım, Cage’in delice performanslarından birini daha övelim ve 20 yıl öncesinden bir modern klasiği analım.
Geçen haftayı, ufak sağlık problemleri nedeniyle boş geçmiştik. O halde bu hafta, irili ufaklı, daha fazla sayıda filmle devam edelim. Bu hafta menümüzde dokuz film var. Neill Blomkamp'ın yeni filmi, DC’nin yeni süper kahraman filmi, yeni bir Drakula uyarlaması, sezonun çok sayıda izleyiciyi hedefleyen ama çok da başarılı olamayan filmleriydi. Bunlar dışında, şaşırtıcı bir seri katil filmine, Mısır’dan bir popüler sinema örneğine ve yılın en az izlenen filmlerinden olacak üç filme bir göz atalım. Ayrıca, Ankaralı seyirciler olarak, yaz boyunca, Cermodern’in açık hava sinemasında, çok sayıda film izlemiştik. Onlardan da birine bakalım.
Pan’ın Labirenti’ni Tekrar İzlemek ve Vizyondan Seçmeler Sonbahar festivallerinin ayak sesleri duyulmaya başladı. Yurtdışında, Venedik başlamak üzere, yurtiçinde de Adana, Antalya ve Filmekimi’nden ilk duyurular gelmeye başladı. Biz vizyon filmlerine devam edelim ama bu haftaya Pan’ın Labirenti filmini, yıllar sonra tekrar sinema perdesinde izleme deneyimi ile başlayalım. Ayrıca yabancı bir psikolojik gerilime, şaşırtıcı bir yerli suç filmine ve gençlere yönelik romantik filmlerden bir diğerine göz atalım.
Sinemalarda yaz sezonu, her hafta vizyona giren 10 civarında filmle devam ediyor. Ne yazık ki, bunların büyük bir kısmı, az sayıda seyirciye ulaşıp, ortadan kaybolan filmler. Bir de Barbie ve Oppenheimer etkisi halen sürdüğü için, sinemalar nefes almaya devam ediyor. Bu hafta farklı kuşakların çocukluklarındaki animasyon dizilerden uyarlanmış iki filme ve biri yabancı, biri yerli, iki korku filmine bir göz atalım. Bir de “Good” oyununun sinemalarda gösterilen kaydına bakalım.
Sinema salonlarımız, malum iki filmin etkisi ile epey hareketlenmişti ama yaz aylarında, onların yerine henüz bir yenisini ekleyebilmiş değiller. Vizyon, genelde orta karar ve zayıf filmlerle geçiyor. Bir tek Başka Sinema, izlemeye gerçekten değecek filmlerle karşımıza çıkıyor. Hatta bu hafta programlarında Jacques Tati filmleri olduğunu not olarak düşelim ve önerelim. Bu hafta göz gezdireceğimiz filmler ise, son yılların gözde oyuncusu Virginie Efira’nın oynadığı Paris Hatıraları, Resident Evil animasyon serisinin yeni filmi, orta karar olmayı başaran bir yerli korku filmi ve o standartı bile tutturamayan bir yabancı bilim-kurgu filmi.
Sinema salonlarında Barbenheimer rüzgârı devam ederken, aslında bu yoğunluk diğer filmlere pek yansımadı. Oppenheimer’a geçen hafta göz atmıştık, bu hafta da yazımıza Barbie ile başlayalım. Ardından sinema salonlarındaki az izlenen filmlere bir göz atalım. Bu haftaki menümüzde, kanser olan arkadaşının yanına gitmek için kilometrelerce yol yürümeyi göze alan bir adam, deniz kuvvetlerine katılan eşcinsel bir genç, bir köpekbalığı hikayesi, biri Türkiye’den, biri Azerbaycan’dan birer korku filmi var.
Sinemalarda Barbenheimer fırtınası devam ediyor. İlk hafta sonlarında bu iki filmin ülkemizdeki toplam seyirci sayısı, 1 milyon 350 bin civarında ki, sinemalar için çok güzel bir sayı. Bu hafta, bu ikilinin bir parçası olan Oppenheimer ve Oppenheimer’dan bir hafta önce vizyona girerek kendini baltalamış olan Mission: Impossible’ın yeni filmine bir göz atalım. Ayrıca, Fatih Akın’ın çok az konuşulan yeni filmine, Jackie Chan'in sinema salonlarına dönüşüne ve Secret Invasion dizisine de bir bakalım.
Seyircilerin ve sinema salonlarının nicedir beklediği hafta sonu geldi. Barbenheimer hafta sonu, ilk beklentilerden de daha iyi geçecek gibi gözüküyor. Salonlarda ek seanslar açıldığını, her seansın dolup taştığını duyuyoruz. Her iki filmin de agresif tanıtım kampanyası bir yana, bir kez daha görüyoruz ki, bir şekilde seyircinin ilgisini çekecek film yaptığınızda, bilet fiyatları da, platformda nasıl olsa izlerim etkisi de ikinci planda kalıyor. Herkes bu iki filmi konuşurken biz, sinema salonlarımızda geçen haftalarda gösterime girmiş ama seyirciyi yakalayamamış bazı filmlere göz atalım. Bakalım aralarında ilgiye değer yapımlar var mı?
Yaz sezonu devam ederken, sinema gündemi Hollywood’da halen devam etmekte olan yazarlar grevinden sonra, oyuncuların da greve gitmesi ile şekillendi. Grev sonuna kadar oyuncular, rol aldıkları filmlerin tanıtım kampanyalarına bile katılamayacaklar. Gelecek hafta gösterime girecek olan Oppenheimer ve Barbie’nin yoğun tanıtım kampanyalarında bunun da etkisi vardı muhtemelen. Stüdyolar, grev başlamadan, oyuncuları yoğun şekilde kullanmak istediler. Hatta bu nedenle, Oppenheimer’ın İngiltere galası biraz erkene alındı. Buna rağmen, oyuncular galaya katılmış olsalar da, grevin başlangıç saatinde, törenden ayrıldılar. Şu an Hollywood’da neredeyse bütün setler durmuş durumda. Kısa sürede anlaşma sağlanamazsa, etkisi büyük olacak. Biz ülkemizde gösterimde olan filmlere bir göz atalım. Bu hafta Indiana Jones’un son filmine, çevre aktivisti gençlerin eylemlerini anlatan bağımsız bir filme, DreamWorks’ün bekleneni veremeyen yeni animasyonuna ve yerli sinemamızdan iki filme bir bakalım.
Bizde yaz sezonu zaten geleneksel olarak seyirci sayılarının düştüğü bir dönemdir ama bu sene Amerika’da pek çok büyük bütçeli film, bekleneni veremedi. Geçen hafta The Flash’dan bahsetmiştik, bu hafta yeni bir hayal kırıklığı olarak Elemental’a bakalım. Ayrıca, Pakistan’ın geçen seneki şaşırtıcı Oscar adayına, Jennifer Lawrence'ın muzır komedisine, Alper Mesçti’nin yeni korku filmine bir göz gezdirelim. Bir canlı tiyatro kaydı olsa da, seyircilerin salonları tıklım tıklım doldurduğu Fleabag’dan bahsetmeden de geçmeyelim.
Yaz aylarının sıcak günleri nihayet yüzünü göstermişken, sinema salonları güzel bir alternatif olmaya devam ediyor. Bu hafta, gişede umduğunu bulamayan The Flash’a, Wes Anderson’un ve Robert Rodriguez’in yeni filmlerine, bizde yeni gösterime girse de geçen yılın önemli filmlerinden sayılan Saint Omer’e, sinemamızdan süper kahramanlar ile Yeşilçam’ı birleştiren bir filme ve yine sinemamızdan yeni bir gizem filmine bir göz atalım.
Son iki haftada festival izlenimleri yazınca, vizyonu biraz ihmal ettik. O halde bu hafta, Haziran ayı başında vizyona giren filmlere bir bakalım, yavaş yavaş güncele doğru geliriz. Bu haftaki menümüzde, büyük bütçeli filmlerden Örümcek Adam ve Transformers’ın yeni filmleri, Ari Aster’in üç saatlik deliliği, sinemamızda çok sık görmediğimiz türde bir film olan Maske, yeni Robert de Niro komedisi ve Mahsun Kırmızıgül’ün kendi geçmişine baktığı film var.
Geçen hafta, Uçan Süpürge Kadın Filmleri Festivali izlenimlerine başlamıştık. Bu hafta kaldığımız yerden devam edelim. Geçen hafta da belirttiğimiz gibi, hem programdaki filmlerin kalitesi ile, hem de bilet fiyatlarının uygunluğunun etkisi ile Ankaralı sinemaseverlerin çok ilgi gösterdiği bir festival ve güzel bir sezon kapanışı oldu. Filmler ve tüm hafta boyunca yardımları için başta festival direktörü Nil Kural olmak üzere, tüm Uçan Süpürge ekibine, gönüllülere ve Büyülü Fener Sineması ekibine bir kez daha teşekkür edip, filmlere geçelim.
Bu sene Uçan Süpürge Kadın Filmleri Festivali yine Ankara’da, 31 Mayıs–7 Haziran tarihleri arasında düzenlenmekte. Geçtiğimiz sene olduğu gibi, bu sene de festival direktörlüğünü Nil Kural üstleniyor ki, gerçekten yine çok iyi bir program hazırlamış. Festival bir ara duraklama dönemine girmişti, salonları çok dolduramıyor, çarpıcı filmler getiremiyordu. Pandemi sonrası, önce Azize Tan’ın, sonrasında Nil Kural’ın yaptığı programlara bu dönemden çıktığı ve tekrar parladığı söylenebilir. Bu yıl neredeyse her seansta, salonlar tıklım tıklım dolu. Ankara’da delicesine yağmur yağdığı günlerde bile seyirciler salonlara ulaştılar.
Geçtiğimiz hafta gündemimiz yine seçimdi. Artık sonucu da aldığımıza göre, güncel siyasetten biraz uzaklaşıp, kendimizi filmlere verebiliriz. Bazı filmleri bize ülke gündemini hatırlatırken, bazıları 2-3 saat boyunca gündemden uzaklaşmamızı sağlayacak. Bu hafta, kaçış sineması grubuna alabileceğimiz dört filme bir göz atalım (belki birini izlerken, göçmenlerle ilgili konular akla gelebilir). Önce, sinema salonlarının yüzünü güldüren Hızlı ve Öfkeli serisinin yeni filmine, sonra Disney’in animasyon klasiklerini yeniden yorumlama akımının son halkasına bakalım. Bir romantik komedi ve B sınıfı bir korku filmiyle, bu haftaki vizyon turumuzu tamamlayalım.
Eylül’de bitmek üzere... Film Festivalleri sezonu bütün hızıyla başladı… Önce Ayvalık, Ardından Adana Altın Koza, Antalya Altın Portakal, Filmekimi ve Ankara Film Festivali… İzlenecek yüzlerce yeni film, tanışılacak yeni isimler, yeni heyecanlar, başlangıçlar, sinema tarihi için kocaman bir arşiv kaydı! Uygunluk, zaman ve enerji gerekiyor tabii! Hayat, planlanan bir şey değil çoğu zaman. Sağlık sorunları, ailevi problemler başta olmak üzere bir sürü beklenmedik engel oluşuyor ve bir bakıyorsunuz planladığınız festivallerin hiç birine katılamamışsınız.
Çeyrek yüzyılı aşkın, başta pop olmak üzere müziğin tarihini tutan, radyo programları üreten, kitaplar, eleştiriler yazan, plaklar çalan Naim Dilmener bu uzun yürüyüşün Gazete Pazar ile Radikal adımlarında kaleme aldığı yazılarıyla, müzik serüvenimizden önemli ve değerli isimleri bizlerle paylaşıyor.
Kenneth Branagh, Agatha Christie romanlarından yaptığı uyarlamaların üçüncüsü olan ‘Venedik’te Cinayet’te muhteşem bıyıklı, ‘inançsız’ dedektif Hercule Poirot’yu ruhlar âlemiyle buluşturmaya çalışıyor. Öykü, sular altındaki Venedik’te hayaletlerin yaşadığı varsayılan bir malikânede geçiyor. UĞUR VARDAN (HÜRRİYET/16.09.2023)
Güz festivalleri yavaş yavaş başlarken, vizyon da büyük ölçüde, ay sonundaki Kuru Otlar Üstüne filmine odaklanmışken, gösterimdeki filmlerin pek de parlak olmadığını, Harry Potter ve Yüzüklerin Efendisi serilerinin, tekrar gösterime sokulmasından ve iyi seyirci çekmelerinden anlayabiliriz. Bu hafta, ana akım sinemadan bir aksiyon ve bir korku filmine bakalım, Cage’in delice performanslarından birini daha övelim ve 20 yıl öncesinden bir modern klasiği analım.
Her biri meslekte en az 20 yılı devirmiş müzik yazarlarımızın saptadığı yerli grupların ‘şeref tablosu’nda Moğollar, Bulutsuzluk Özlemi ile ‘orta yaş’a dayanmış akranlar mor ve ötesi ile Duman gözüküyor. Hemen enselerinde Kurtalan Ekspres ile Dervişan yer alıyor. Bir alt basamakta ise, az zamanda çok iş yapmış Hardal ve Mazhar Fuat Özkan bulunuyor. Aslında gözler Mazharlar’ı daha üstte arıyor da, ‘ticaret’in dozunu kaçırmak bazen böyle sonuçlara neden oluyor.
Sinemamuzik.com, bir çoğu Altın Portakal’da jürilik de yapmış sinema yazarlarına sordu: ‘Antalya Altın Portakallı en iyi film hangisi’?... Birinciler listesinde ‘kortej’e çıkan ve bütün zamanların Altın Portakal birincilerini değerlendiren 31 sinema yazarının katıldığı araştırmada, Zeki Ökten’in 1980 tarihli Sürü filmi 213 puan toplayarak birinciliği kazandı. Sürü’yü 204 puanla Muhsin Bey (Yavuz Turgul) ve 192 puanla Uzak (Nuri Bilge Ceylan) izledi.
Sinemamuzik.com sinema yazarlarına sordu: ‘İlk uzun filmini 21. yüzyılda çeken en iyi 10 yerli yönetmen kim?... 30 sinema yazarının katıldığı araştırmada bol ödüllü Emin Alper 195 puan toplayarak birinciliği kazandı. Alper’i 145 puanla Pelin Esmer ve 136 puanla Özcan Alper izledi. Emin Alper'i 27 sinema yazarı listesine alırken, Pelin Esmer’e 25, Özcan Alper’e 20 listede yer verildi. Bazı popüler isimler ön sıralarda yer alamadı.