eskiden ayrı bir alet idi süzgeç. kaşık-çatal çekmecemizde genelde, konserve, şişe mantarı açacağı ve kesme şeker maşası ile beraber yaşardı. hürdü, bir başına idi. "süzgeci getir, süzgeçsiz koyma, süzgeci kaldır da suyunu katayım.." gibi cümlelerin baş nesnesi idi. sapları süslü püslü olur, bulaşık yıkarken içleri güzelce ovulurdu. sonra, gel zaman git zaman çaydanlıkların ağzına tıkılan bir araç haline geldi. ortalıktan kalktı süzgeçler yada alet edevat çekmecesinde, kullanılmadığı için altlarda sıkışıp kaldılar.
demliğe tıkılan ve bireysel etkinliğini kaybetmiş bir şekilde üretilen yeni süzgeçler üç çeşitti. biri, demliğin içinde, imbiğin iç kısmına takılan yuvarlak süzgeç bir plaka idi ve çekince çıkması için ucunda ufak bir çember vardır. diğeri imbiğinden dışından demliğe iliştirilebilecek pratik tel saçlardan oluşsan bir hede ki bir tane de kalın sapı vardır. asla özerk bir alana sahip olmayıp, çaydanlık bünyesinde yaşamaya mahkumdurlar. sonuncusu ise her daim demliğin içerisinde, çayın içinde yaşayan tel kafes seklinde tasarlanmıştı. her zaman yeri o olup çaydan çok çabuk karardığı için ev sahiplerince pek gün yüzüne çıkarılmaz.
ve en sonunda demlik poşetlerin çıkması ile süzgecin senelerdir devam eden otorite ve karizması pratik zekaya kendini teslim etti çayımızı hala süzsek de süzgeçli günler yaşandı bitti ve bize de şahsı adına üzülmek ve arkasından mersiye yazmak kaldı.hamiş
: iş bu entari evinde iki gün üst üste 35+ 35= 70 kadar moğol ordusu mensubunu, ay pardon iftar davetlisini ağırlayan ladyshallot tarafından çay servisi yaparken düşünülmüş, sonradan kaleme alınmıştır. nokta.