Oyuncu kadrosu: Kunchacko Boban, Divya Prabha, Lovleen Misra, Danish Hussain, Faisal Malik, Kannan Arunachalam
Müdür: Mahesh Narayanan
Mahesh Narayanan, aşırı sıkıntılı durumlarda sıradan insanlar hakkında hikayeler anlatan bir film yapımcısı olarak ün kazanmaya devam ediyor. Eğer Çıkarmak (2017), savaşın parçaladığı Irak’ta mahsur kalan Hintli hemşirelerin kurtarılmasını kronikleştirdi, CU Yakında (2020), bir bilgisayar masaüstünden insan ticareti konusunu ele aldı. Yeni filmi, Ariyippu İlk gösterimini Locarno Film Festivali’nde yapan (“Declaration”), kendisini bir video klip skandalının ortasında bulan mavi yakalı bir çiftin etrafında dönüyor.
Filmin ortak yapımcılarından Kunchako Boban, Uttar Pradesh eyaletindeki bir eldiven fabrikasında kamyon şoförü olan Hareesh’i canlandırıyor. O ve aynı fabrikada hat işçisi olan eşi Reshmi (Divya Prabha) yurtdışına taşınmaya çalışıyorlar ve vize almak için hatırı sayılır miktarda para harcadılar. Reshmi’nin işyerinde, fabrikadan maskeli bir kadının yer aldığı seks klibiyle birleştirilmiş bir videosu şirketin sohbet grubuna sızdırıldığında, en iyi planları ters gider. Hareesh, adalet için yozlaşmış bir polis teşkilatını ele geçirmeye çalışır, ancak daha büyük düşmanı içeride yaşıyor gibi görünmektedir.
Birçok yoldan, Ariyippu eşlik eden bir parçadır CU Yakında, en azından modern teknolojinin kişilerarası işlemlere aracılık etme şekli üzerinde nasıl durduğu konusunda değil. Film aslında dikey formatlı bir çekimle başlıyor – Reshmi’nin eldivenleri test ettiği bir akıllı telefon videosu – bu, önceki çalışmanın tanımlayıcı unsuruydu. Tıpkı selefi gibi, Ariyippu Hindistan’ın ilk karantinasının yükünü çeken göçmen işçi sınıfı olan prekaryayla ilgileniyor. Hareesh ve Reshmi, özellikle, uzak kuzeyde varlıklarını sürdüren Güney Hindistanlı işçilerdir, bu, davalarını ele alan kalitesiz polisin işaret ettiği görünüşte garip bir gerçektir.
Kilitlenmenin Mahesh Narayanan’a elinden gelenin en iyisini yapması için ilham verdiği yer. CU Yakındayönetmen yeni filmde daha fazla dirsek alanına sahip gibi görünüyor, tıpkı ulusal başkentin etrafındaki kalabalık fabrikalarda ve otoyollarda olduğu gibi. Ariyippu bu coğrafi incelmeyi daha keskin bir yer duygusu, sis, kazaklar ve kış mevsimi Delhi’sinin kesin bir görüntüsünü çağrıştıran farlarla telafi ediyor. Hareesh ve Reshmi’nin yaşadığı daire, muhtemelen kendilerinden daha küçük çocukların, belki de onlarınkinden farklı hayalleri olan eski kiracıların karalamalarıyla kaplıdır.
Dijital eterin tam aksine CU Yakında açılır, Ariyippu şeylerin fizikselliğinden özel bir zevk alıyor gibi görünüyor. Ahşap kapıların kapanıp açılmasının tekrarlanan çekimleri, oyuncuların maskelerini ağızlarından aşağı yukarı kaydırdıkları ve Hareesh’in kırık akıllı telefon ekranı gibi ayrıntılar hikayeye bir kat canlı gerçeklik katıyor. Filmin en güzel pasajları aslında tamamen belgeseldir; Ariyippu otomatik bir hat üzerinde medikal eldivenlerin üretimini sergileyen sekanslarla açılır ve kapanır; bu, projeye ilk etapta ilham verdiğini hayal eden bir ayardır.
Bununla birlikte, bir sanatçı için artan özgürlük, mutlaka iyi bir şey değildir ve Ariyuppu jilet keskinliğinde anlatı odağını takas eder. CU Yakında daha bulanık bir psikolojik portre için. Film, Hareesh’in kırılgan, kendini kırbaçlayan erkek egosunu araştırmayı başarırsa, şimdi tehlikeli, bazen dik duran, bazen çaresiz olan Reshmi ile tam olarak ne yapacağını bilmiyor gibi görünüyor. Film, önemli anlatı bilgilerini atlayarak (ve böylece izleyiciyi şüphesinde askıya alarak) Hareesh’i bir çalışma nesnesi haline getirmek için tüm kartlarını açığa vurarak bizi Hareesh ile özdeşleştiren bir arzu arasında sıkışmış gibi görünüyor. bu tematik itme Asghar Farhadi’nin satıcı (2018), ancak Ariyippu Sabit hipotezinin ötesine geçmek konusunda isteksizdir, buna karşılık gelen duygusal vuruşlar eksiktir.
resmi olarak, Ariyuppu ayırt eder epik tarzından kendisi Malik (2021) ve deneysel hikaye anlatımı CU Yakında, uluslararası bağımsız film yapımında çok tanıdık olan, keskin kenarlı gerçekçi bir estetik – el kamerası, yedek müzik notası – kullanan. Öte yandan, açıkça rıza ile ilgili bir çalışma için çok önemli olan potansiyel olarak sansasyonel materyali ele alma konusunda olağanüstü bir iş çıkarıyor. Seyirci, Reshmi’nin yüzünde açılan bir yarayla tedavi edilmiyor ve polis karakolunda yapılan aşırı tıbbi muayenede, yüzünün sadece üst kısmı hareket halinde görünüyor. Filmin en rahatsız edici cinsel şiddet sahnesinde bile aslında çok az şey görünür kılınıyor.
Boban, ikna edici bir içgüdü ve analiz karışımıyla üstlendiği önemli, zorlu bir rol alır. Hareesh’i, kendisine rağmen çirkin tarafıyla yüzleşmek zorunda kalan, temelde düzgün bir adam olarak oynuyor. Cevabın şiddette yattığına ikna oldu, ancak bu şiddetin hangi yöne gitmesi gerektiğinden emin değil: bazen dünyada, bazen de kendinde. Divya Prabha, Nimisha Sajayan’ın getirdiği temkinli cesaretin bir kısmını sergiliyor. Malik ve diğer filmleri. Ancak bükülmeye istekli bir dünyada dikey kalma ihtiyacını somutlaştıran karakter, nihai geçişine daha fazla inanç kazandırabilecek nüanstan yoksundur. Etrafında örülmüş ikinci ahlaki ikilem – saflık ve enfeksiyon kavramlarını da tersine çevirerek – yarım yürekli sosyal yorum gibi olay örgüsüne zayıf bir şekilde entegre oluyor. Ve hayır, Fahadh Faasil bu resimde değil.