Küçükken büyümeyi bekleyip büyüyünce de keşke küçük kalsaydık dediğimiz bir hayat serüvenindeyiz. Küçükken haya daha tozpembe hatta sorumluluklarımız daha da azdı. Büyüdükçe sorumluluklarımız arttı, hayatın tozpembeliği gitti.. Büyüdükçe sanki sorumluluklarımız ile büyüdük.. Küçükken kimse söylememişti biz büyüyünce hayatın böyle olacağını.. Bizde büyümekle bir hayli acele ettik.. Büyüklerin verdiği öğütler, toplumun olmazları derken biz aslında büyüdükçe küçüldük.. Küçükken sevgiye açık olan kalbimiz büyüdükçe küçüldü.. Adı büyümekti ama aslında yaşanılan süreçte büyüdükçe küçüldü tüm duygular. Küçüklükte olduğu gibi tozpembe bakamadık hayata hatta daha acı yanlarını gördük, daha siyah bir hayat gördük. Küçükken sorumluluğumuz olan yatağını toplamak, ödevini yapmak bile büyüdükçe dertleri katlayarak gidi hayatımıza. Sorumluluklar değişti hayatımızda. Hayat değiştikçe aslında bizlerde o değişime ayak uydurmaya çalıştık.. Ancak hep bir yerlerde o çocukluğumuzda ki masumiyeti atadık.. O saf duyguları, O güzel umutları aradık.. Büyüdükçe hayat bize sırtını yaslamaya başladı ancak biz hayata yaslanıp doğru yürüyemedik bu süreçte.. Büyüyünce nankör insanlar olacak hayatında denmedi.. Büyüyünce büyük sorumlulukların altına gireceğimiz söylenmedi bizlere.. Biz çok büyük bir şey sandık büyümeyi ama artık bakıyorum da büyümek küçülmekmiş aslında..
Büyümek için acele etmiş olsak ta zamanında aslında bizim elimizde olmadan akıp gitti zaman. Bize hiç sorulmadı ki zaman ilerlerken.. Daha dün annemizin kucağında hayatın güzelliğini sorgularken anne kucağına veda etmiş yetişkinler olarak kendi hayatımızı şekillendirmenin derdine düştük. Aslında hata yaptık acele etmekle.. Sadece gereken duyguları gerektiği zamanda yaşamayı unuttuk.. Her ne kadar büyümüş olsak ta içimizde ki o küçük çocuk hep var. .Ona sahip çıkmalıyız..