Her yıl milyonlarca insan, tarihteki tartışmasız en ikonik sanat eserine bakmak için Paris’teki Louvre’u ziyaret ediyor: Leonardo da Vinci’nin Mona Lisa. Ziyaretçilerin çoğu resmin gizemli havasına çekilir. Ama bazıları orada da daha derin bir güzellik görüyor. Mona Lisa‘ın puslu manzarası ve aldatıcı ifadesi, Leonardo’nun sfumato, Birçok hassas boya katmanından, bir sisten çıkan figürler gibi, yumuşak hatların çıktığı karmaşık bir teknik. Bazıları Mona LisaBilim adamlarının 2010’da gösterdiği katmanlar, 10 kat daha ince tipik bir insan saçından daha
Genel olarak insanlar, birincil duyularına tepki verecek şekilde yapılandırılmıştır – bunların arasında görme genellikle düşünülen en güçlü. Tabii ki, tek bir görüntünün ana nedeni budur. mona lisa çok içten, çok duygusal güçle dolu olabilir. Astronomide, “ gibi ikonik görüntüleryaratılış sütunları” veya bir kara deliğin olay ufku, güzel ve hayranlık uyandırıcı, ancak gördüğümüz şey, algılanamayacak kadar saf boya parlaklıklarından ziyade esasen sayılardan oluşuyor. Bu göksel manzaraların “görsel” kısımları, genellikle astronomların gökyüzünü incelemek için kullandıkları güzel verilerin yalnızca kaybolan bir kısmını temsil eder ve bize evren hakkında bilgi veren sayısal verilerin sonsuzluklarıdır.
Örneğin, yakın tarihli bir ders çalışma yakın olduğunu ortaya güneş benzeri yıldız küçük bir kara deliğin etrafında dönüyor. Çift, sadece 1.565 ışıkyılı uzaklıkta dönen bir dansa kilitlendi, bu da yıldızın şu anda gözlemlediğimiz ışığı Roma İmparatorluğu’nun çöküşünden hemen önce yaydığı anlamına geliyor. Bu keşif, şimdiye kadar bulunan en yakın kara delik rekorunu kırıyor ve Samanyolu’nda gizlenen benzer karanlık nesnelerin oldukça büyük bir popülasyonunu gösteriyor. Teleskoplarımız ve gözlerimizle göremediğimiz bu kara deliği henüz kimse doğrudan göremedi. Sonsuza dek partner yıldızının yörüngesinde sallanan görünmeyen bir yoldaş olarak kalacak. Gökbilimciler, bu hayaletimsi dönüşleri, Dünya’dan gelen son derece hassas verileri analiz ederek tespit ettiler. Gaia uydusu, ortak yıldızın periyodik hareketini ortaya koyuyor. Her biri göksel pirotekniklerin muhteşem görüntülerini elde etmek için çok sayıda gelişmiş kamerayla donatılmış James Webb ve Hubble uzay teleskoplarının aksine, Gaia öncelikle saf sayısal veriler üretir. Yine de astronomlar, bu sessiz, görünmez sayılardan, gerçekliği açıklamak için matematiksel modeller kullanarak dünyayı değiştiren güzel keşifler yapmaya devam ediyor.
Bu gerçek sadece modern dünya ile ilgili değildir. 1846 yılında Johann Gottfried Galle keşfetti Fransız astronom Urbain Le Verrier’in geçen yıl yaptığı tahminlere göre güneş sistemimizin sekizinci gezegeni Neptün. Le Verrier, o zamanın en uzak gezegeni olan Uranüs’ün yörüngesinin gizemli bir kütle tarafından garip bir şekilde sarsıldığını fark etmiş ve ardından dayanılmaz sayısal hesaplamalar yoluyla görünmeyen tedirgin edicinin yörüngesini ve vücudun gökyüzünde nerede görünmesi gerektiğini saptamıştı. Galle teleskopunu oraya doğrulttuğunda, Neptün’ü arka plan yıldızları arasında hareket eden titrek bir nokta olarak gözlemledi. Aniden, güneş sistemi yepyeni bir dünya kazanmıştı.
Yine de, o zamanlar ve şimdi, astronomi dışında bile bilimsel keşifleri halka duyurmak için baskın biçim olmaya devam ediyor. Bilim kilisesinde veriler kutsal olabilir, ancak görüntüler gerçek öğrencilerdir, çünkü görmek inanmaktır. Bu gerçek, iki yeni ve çığır açan keşfi karşılaştırarak açıkça ortaya çıkıyor: yerçekimi dalgalarının ilk tespitiŞubat 2016’da duyurulan ve bir kara deliğin olay ufkunun ilk görüntüsü, Nisan 2019’da. İki atılım benzer zamanlarda gerçekleşti ve her ikisi de devrim niteliğindeydi. İlki çoğunlukla sayısal veriler üretti ve kısa süre sonra layık görülmek Nobel Ödülü alırken, ikincisi diğer birçok veri arasında bir “imaj” yaptı. Şaşırtıcı olmayan bir şekilde, kara deliğin görüntüsü neredeyse yedi kat daha fazla üretildi. internet trafiği yerçekimi dalgalarının tespitinden daha fazla – yerçekimi dalgaları yerine kara delikler için İnternet aramalarının daha yüksek bir arka planını hesaba kattıktan sonra bile.
Astronomik görüntüleri bu kadar özel yapan ne? Halkın ve bilim adamlarının elbette farklı yaklaşımları ve hedefleri var. Gökbilimciler için, tüm resimler aynı zamanda sayısal verilerdir; örneğin, bir yıldız bir teleskobun kamerasında sadece bir grup piksel olarak tezahür edebilir, ancak o tek nokta bile yıldızın içsel parlaklığını ve sıcaklığını ortaya çıkarabilir. Takımyıldızındaki gibi görkemli bir galaksinin genişleyen çok gigapiksel panoraması Andromeda, elbette evrendeki yerimiz hakkında derin düşüncelere dalmış bir hayranlık uyandırabilir. Ancak tüm bunlara ek olarak, gökbilimciler bu tür görüntüleri bir galaksinin boyutu gibi temel özelliklerini ve hatta dönüşü veya yıldızlarının türleri ve dağılımı gibi daha ince şeyleri ölçmek için de kullanabilirler.
Sonuç olarak, hem görsel hem de görsel olmayan veriler dünyamızın gerçekliğini tanımlar. Aradaki fark, görsel olmayan verilerin gerçekliği anlatmak için bir arayüz, matematiksel bir model gerektirmesidir. temsil eden veriler vals Bir kütleçekim kuramı tarafından desteklenmedikçe, bir yıldızın ve kara deliğin incelenmesi anlamsız olacaktır. Yerçekimi dalgalarının saptanmasına yol açan kesin interferometrik veriler, Einstein’ın genel görelilik kuramına dayanmasaydı anlaşılmaz olurdu.
Onun etkili makale Amerikalı filozof Thomas Nagel, “Yarasa Olmak Nasıl Bir Şey?” “Yıldırım, görselliğiyle tüketilmeyen, objektif bir karaktere sahiptir ve bu, bir Marslı tarafından vizyonsuzca araştırılabilir. Kesin olmak gerekirse, görsel görünümünde ortaya çıkandan daha objektif bir karaktere sahip.” (Orijinal metinde vurgu.) Şimşeğin ortaya çıkışı ve elektromanyetik alanın değişiminin matematiksel modeli aynı gerçeği tanımlar.
Bilim adamları, modellerin arayüzü aracılığıyla gerçekliği anlamak için eğitilirler. Bir astronom için, bir detektörden dalgalanan yerçekimi dalgasının kanıtını oluşturan kıvrımlı bir eğriye sahip bir grafik, iki kara deliğin birleşmesini görselleştiren bir film izlemek kadar heyecan verici olabilir.
Bu gerçek, tartışmayı başka bir düzeye taşıyor: astronomların halkla iletişim kurmadaki rolü nedir? Nihayetinde evrenimizin güzelliğini herkese anlaşılır kılarak sergilemek ve ifade etmektir. Bu girişim bazen, çoğu zaman muhteşem görüntülerin çok ötesine geçen bilimsel çalışmaların inceliklerini açıklamayı gerektirir. Tıpkı bir saatin, saat mekanizmasının incelikleri nedeniyle zamanı ölçmede etkili olması gibi, bir uzay fotoğrafının tüm güzelliği karmaşık matematiğe dayanır. Bu görüntülerin gizlediği sayıların kendilerine has bir çekiciliği var.
Bu bir görüş ve analiz yazısıdır ve yazar veya yazarlar tarafından ifade edilen görüşler mutlaka o kişiye ait değildir. Bilimsel amerikalı.
Kaynak : https://www.scientificamerican.com/article/invisible-numbers-are-the-most-beautiful-part-of-every-space-image/