MUTSUZ AMBULANS: KASABANIN SAKİNLERİ
Bir varmış, bir yokmuş… Buralardan çok uzaktaki kıtalardan birinde, küçük bir kasaba varmış. Bu kasabanın sakinlerinin her biri çok nazik ve iyiymiş. Kendi halindeki bu küçük kasabada pek olay olmazmış.
Kasabada güvenliği sağlayan bir polis aracı, bir itfaiye aracı, bir tane de ambulansı varmış. Çevik polis, mavi beyaz ışıklarını yakar, gece gündüz sokaklarda gezinerek, kasaba sakinlerinin güvenliğini sağlarmış. Polisin numarası 110’muş.
İtfaiye, parlak kırmızı uzun merdiveni, kocaman yangın söndürme hortumuyla her daim tetikte bekler ve kasabayı yangınlardan korurmuş. Yangın durumlarında aranacak itfaiyenin numarası 101’miş
Kasabanın ambulansı ise acil sağlık durumlarında insanlara yardım eder, onların hayatlarını kurtarırmış. Bembeyaz rengi, üzerinde kırmızı çizgileri ve içindeki sağlık ekipmanlarıyla her daim yaralıları kurtarmak için hazır beklermiş. Ambulansın numarası ise 112’ymiş.
Polis, sabah görevi için sokakları kontrole çıkmış. Tepesinde dönen mavi kırmızı ışıkları, gündüz bile görünüyormuş. İtfaiye ve Ambulans erkenden uyanmış ve tüm ekipmanlarıyla hazır bir şekilde beklemeye başlamışlar.
Çekici ise sarı rengini açığa çıkarmak için güzelce yıkanmış ve yol kenarına geçip çalışmaya başlamış.
Bizim küçük kasaba, yol kenarındaymış ancak oraya pek de araba uğramazmış.
Hayatında ilk defa Yarış Arabası gören genç Ambulans, hemen İtfaiye’nin yanına yanaşmış. Gözlerini Yarış Arabası’ndan alamıyormuş. “Ne kadar da güzel bir araba, rengarenk çıkartmaları, harika renkleri var” demiş.
Daha önce bir çok görevde çalışan İtfaiye, “Yarış arabaları efsanedir. Ayrıca onlara özel yapılmış yollarda çok hızlı gidebilirler” demiş.
Kasabadaki herkes Yarış Arabası’na hayran hayran bakıyormuş. Artık eskisinden de iyi olan yarış arabası pırıl pırıl renkleri ve güçlü motoruyla şöyle bir tur atmış. Artık yarışa gitmek için hazırmış. Onun parlak renkleriyle etrafta gezindiğini gören herkes onu alkışlıyor, el sallayıp fotoğraf çektiriyormuş. Hatta Polis ve İtfaiye de Yarış Arabası’yla fotoğraf çektirmiş. Yarış arabası herkese teşekkür ederek, yarışa yetişmek üzere kasabadan ayrılmış. Ambulans, motorunun güçlü sesiyle hızla önünden geçip giden yarış arabasına bakakalmış. Yarış arabasının gitmesiyle kasaba yeniden eski sessizliğine bürünmüş.
Ambulans da oradaymış, sürekli yarış arabasının hikayelerinin anlatılmasından çok sıkılmış. Bir ara kendi “can kurtarma” hikayesini anlatmak istemiş ancak konu her zaman, bir şekilde yarış arabalarına geliyormuş. Gece ilerlemiş. Polis gece görevi için sokaklara çıkmış. İtfaiye görev yerine, çekici ise dinlenmeye gitmiş.
Ambulans, “Keşke bende bir yarış arabası olsaydım” diye düşünmüş. “O zaman parlak canlı renklerim, rengarenk çıkartmalarım olurdu, herkes beni de sever ve alkışlardı. Bir yarış arabası olsaydım; belki çocuklar benimle oynar, benimle fotoğraf çektirmek isterlerdi.”
Sabah gün aydınlanırken, Ambulans her şeyini toplamış, düşmüş omuzlarıyla ağır ağır kasabadan çıkıyormuş. Her zaman görev başında olan İtfaiye ve Polis arkadaşlarına da görünmek istemediği için kasabanın arkasından çıkmaya karar vermiş. Arka yollardan sessizce kasabanın sonuna ulaşmış. Son kez sevdiği kasabaya bakıp, boynu bükük şekilde yola koyulmuş.
Yaşlı Kamyon:
“Hey genç ambulans, nereye gidiyorsun böyle mutsuz mutsuz?” demiş.
Ambulans:
“Artık kasabadan ayrılıyorum. Burada kimse beni sevmiyor” demiş ve yoluna devam etmiş.
Yaşlı Kamyon, ambulansın arkasından “Delirme çocuk, bu kasabanın tek ambulansı sensin. Olur mu öyle şey… Herkes ambulansları çok sever ve ne kadar önemli olduğunu bilir” demiş, demiş ama onu duyan olmamış.
Ambulans kasabadan daha yeni çıkmış ilerlerken, kendini çok işe yaramaz ve mutsuz hissediyormuş. O sırada helikopterin sesinin duymuş. Ne olduğunu anlamak için yavaşlayan Ambulans, kasabada büyük bir yangın çıktığını öğrenmiş. Kasabasının kendisine ihtiyacı olduğunu anlayan Ambulans sirenlerini yakmış ve hızla kasabanın yolunu tutmuş. Yardım etmesi gereken insanlar ve çocuklar olduğu için, hızla ve ama son derece dikkatli bir şekilde, yolları aşmış ve kasabaya hemen ulaşmış. Yangın yüzünden yaralanmış olan insanları ve çocukları iyileştirmiş. Ambulans zamanında yetiştiği için çok mutluymuş. Kasaba halkı, yol boyunca hastaları taşıyan ambulansı alkışlamış. Kısa zaman içinde yangın sönmüş. İtfaiye, polis ve ambulans sayesinde herkes iyiymiş.
Kasabanın mutsuz ambulansı o gün ne kadar çok sevildiğini ve ne kadar önemli olduğunu hatırlamış. Artık mutsuz değilmiş… Kasabadan ayrılmayı düşündüğü için kendisine çok kızmış. Kendisinin değerini bilmesi gerektiğini anlamış. Herkesin hayatta bir yeri olduğunu ve her işin farklı farklı güzellikleri olduğunu düşünmüş. Artık yarış arabası olmak istemiyormuş. Hayat kurtaran bir ambulans olmaktan dolayı çok mutluymuş.