Aslında YAPILANDIRILMAMIŞ OYUN denen şey tam olarak bu. Oyunun patronunun çocuk olduğu, önceden sınırları belirlenmemiş oyunlar. AMAÇSIZ.
Bundan 30 sene öncesi. Annelerimizin bırak #hergünebiretkinlik, onun hasthagini yapacak zamanı bile yok. Ev hanımı olanların, yatılı misafiri kaynanası misafiri eksik olmaz, çamaşır bulaşık elde, boklu bezler akıtılacak, kaynatılacak, yokluk bir yandan. Çalışan anneler apayrı. Eve gelecek, yemek yapacak, evin işini bitirip sabah yine işe gidecek. Okuldan gelince, salınırsın sokağa. Oyuncak yok, malzeme yok. Çamurdan çanak çömlek, elinde dandik bir büyüteçle börtü böcek inceleme, skorsuz maç yapma. Köyde olanlar daha da şanslı. Fikri de malzemeyi de kuralları da sen koyacaksın ki oynayabilesin. Bundan daha iyi bir öğrenme şekli olabilir mi? İşte o çaba taktir edilesi olan, kıymetli olan. Şimdilerde aerbest oyunun çocukların zeka gelişiminde ciddi katkıları olduğu çeşitli makalelerce fersah fersah yayınlanıyor. E biz bunu seneler önce yapıyorduk?
Biz ne yaptık, herşeyiyle sunduk önüne. Hatta malzemenin biri eksik diye alternatif aramak yerine yapmaktan vazgeçtik. Öyle ki ortalığı hazır aktivite kutuları sardı, ipine kadar içinden çıkan. Oyun patron oldu. İş ‘OYUN OYNAMAKTAN’ ziyade, ‘OYALAMA’ ya dönüştü. Oyalama dediysek, yoo hayır, tabi ki çocuğu kendi haline bırakacak değildik. Çok amaçlı, bol düğmeli oyuncaklar aldık. Oyuncak dediğin, hem İngilizce öğretmeli, renklere vurgu yapmalı, sayıları da aradan çıkarmalıydı. Amaçsız oyuncak mı olurmuş canım? Baksana instagrama, her gün binlerce etkinlik, çocuğum geri mi kalsın-dı? Aldıkça kendi iç dünyamızı tatmin ettik. Çocuktan önce onların paketlerini açarken, ne kadar da mutluyduk oysa ki. Sonra, içimiz elvermedi, suçluyduk tamam, dışarıyı eve getirebilirdik pekala? Kakaodan çamur, yağ ve undan kum. Hayatın dışarıda olduğunu biliyorduk, biliyorduk bilmesine de, dışarıda saatlerce oynamaya ne vaktimiz ne fırsatımız var. Sabah 7 de evden çıkıyorum, akşam 7 de evde oluyorum. Hangi ara olacak tüm bunlar?
Bazen bilmek yetmiyor işte. Bazen bilmemek bilmekten iyi. Neyse, ben oyuncağımı açayım da biraz oyalanayım, şarjı bitene kadar…