Servet-i Fünun Roman ve Hikâyeleri
1. Şiirde olduğu gibi romanda da -devrin siyasi baskıları nedeniyle- sosyal konulardan uzak durulmuştur. Yazarlar, daha çok yaşadıkları ortamı anlatma yoluna gittikleri için konular İstanbul’un çeşitli kesimlerinden alınmadır.
2. Mekan; kapalı ve dar mekanlardır. Adeta bireyin kıstırılmışlığını, yaşadığı mekânda görmekteyiz. Çevre, aile ortamıyla sınırlıdır. Bütün olaylar aile ortamı içerisinde geçer.
3. Dil ağır, üslup ise sanatkâranedir. Roman tekniği sağlamdır. Halit Ziya, Cumhuriyet döneminde kendi romanını birkaç defa sadeleştirmek zorunda kalmıştır. Servet-i Fünun yazarları, şahsi tecrübelerini eserlerine aktarabilmişlerdir. Betimlemeler gözleme dayalı ve nesneldir.
4. Geleneksel tahkiyede olay örgüsünün önemli olmasına rağmen Servet-i Fünun romanında karakter çözümlemesi daha baskın olan bir roman anlayışına geçilmiştir. Ruh çözümlemelerine önem verilir. Bu sayede insana doğru bir yöneliş belirir. Kahramanlar genellikle okumuş, seçkin, sanatsever ve alafranga kişilerdir.
5. Romanlarda genetik miras önemli bir yer tutar ve temel karakter oluşturma motifi; baba-kız, ana-oğul eşlemesi üzerine kuruludur. Aşk, kötümserlik ve kaçış üç temel unsur olarak karşımıza çıkar.
6. Zaman kısalmış, psikolojik derinlik ve kişilerin mizaçları ön plana çıkmıştır. Daha kısa zamanda çok daha fazla hadise yaşanmış olur. Denilebilir ki Servet-i Fünun romanları özellikle kavramlar ve simgeler bakımından neredeyse birbirinin aynı örneklerin verildiği bir dönem olmuştur.