BİLAL GÜLER/SAYED KHODAİBERDİ SADAT – Sabahın erken saatlerinden itibaren soğuğa ve tehlikelere aldırış etmeden evlerine ekmek götürmek için sokaklara çıkan küçük Afgan kardeşler, hayatlarının tüm acılarına direniyor, babası tarafından terk edilmiş, çocukluğundan, eğitiminden ve geleceğinden mahrum bırakılan 7 kişilik ailesinin geçimini sağlayacak kadar güçlü.
Afganistan’da yıllardır devam eden çatışma ve istikrarsız ortam ülkenin kalkınmasına engel olurken, yoksulluğu derinleştiren bu durum yüzbinlerce okul çağındaki çocuk işçinin ağır ve tehlikeli işlere bakmaksızın ailelerinin geçimini sağlamak için çalışmasına neden oldu. .
Birleşmiş Milletler (BM) İnsani Yardım Koordinasyon Ofisi’ne (OCHA) göre, yaklaşık 42 milyonluk ülke nüfusunun yüzde 47’si 15 yaşın altında.
İngiltere merkezli insani yardım kuruluşu Save The Children’a göre, geçen yıl Taliban’ın Afganistan yönetimine girmesinin ardından geçen altı aylık süreçte her üç Afgan aileden biri tüm gelir kaynaklarını kaybetti.
Raporda, ülke genelinde ailelerin yüzde 18’inin çocuklarını çalıştırmak zorunda kaldığı belirtilirken, Afganistan genelinde 1 milyondan fazla çocuk işçi bulunduğuna değinildi.
Sokaklar çocuk işçilerle dolu
Binlerce çocuğun sokaklara, market ve restoranların önüne akın etmesi, çöp toplaması, dilenmesi veya kalem, peçete, sakız, su ve içecek, ayakkabı boyası veya temizlik gibi kolay taşınabilir eşyaları satması ülkenin rutini haline geldi. trafikte araba camları.
Trafik ışıklarında birkaç dakika bekledikten sonra bile, birdenbire birçok çocuk yalvarıyor veya bir şeyler satmaya çalışıyor.
Birleşmiş Milletler Çocuklara Yardım Fonu’nun (UNICEF) Taliban öncesi verilerine göre 60 binden fazla çocuk sadece Kabil sokaklarında para kazanmaya çalışıyor. Ancak birçok Kabil sakini, söz konusu sayının Taliban’dan sonra daha da arttığını söylüyor.
Ayakkabı boyayarak ailelerine bakıyorlar
Kabil’de yaşayan 11 yaşındaki Vahab ve 10 yaşındaki Seccad Dost Muhammed kardeşler, ailelerine destek olabilmek için çocukluklarından, eğitimlerinden ve geleceklerinden vazgeçmek zorunda kalan çocuk işçilerden sadece ikisi.
Vahab ve Seccad, erken saatlerde soğuğa rağmen Hoca Buğra Mahallesi’ndeki evlerinden çıkıp ayakkabı boyadıkları Selim Karvan Mahallesi’ne gittiler ve hava kararınca yaya olarak evlerine döndüler.
Evden kahvaltı yapmadan çıkan ve günde 10-12 saat çalışan Afgan kardeşler, gün içinde insanlar yardım ederse yiyecek bir şeyler bulabiliyor.
Yoğun araç trafiği olan bir caddenin kenarında çalışmaya başlayan iki kardeş, aynı bölgede gönüllü eğitimciler tarafından gayri resmi olarak kurulan, kendileri gibi çalışan çocuklara okuma yazma öğretilen bir “okula” gidiyor ve okuldan mezun oluyor. 1-2 saat eğitim.
Vahab, sırf bu okuldaki derslere katılmak için okulun bulunduğu mahallede ayakkabı boyacısı olduklarını, boya malzemelerini koydukları çantada defterlerini taşıdıklarını anlattı.
Vahab, ağabeyiyle birlikte buradaki derslere katılmaktan büyük keyif aldıklarını ve eğitimin kendilerine gelecekleri için umut verdiğini dile getirerek, akşam eve gittiklerinde gündüz öğrendiklerini tekrar ettiğini söyledi.
Eğitimden sonra işlerine geri döndüklerini ve hava kararana kadar çalıştıklarını söyleyen Vahab, günde ortalama 200-300 Afgani (yaklaşık 3-4 dolar) kazandıklarını, akşam annelerine teslim ettiklerini sözlerine ekledi.
Ayrıca birbirinin aynı, eski ve yıpranmış kıyafetleri defalarca giydiklerini kaydeden Vahab, 7 yaşında ayakkabı boyamaya başladığını belirterek, şöyle konuştu:
“Okula gidiyordum ama bu yıl bıraktım. Okul da yoktu. Babam ‘Git çalış para ekmek getir’ dedi. Ben de eve ekmek götürmek için çalışıyorum. Maddi durumumuz iyi değil. .Eve para getirmek için çalışıyoruz.Bazen ekmek,bazen para.Eve götürüyoruz.Ne bulursak eve götürüyoruz.Unumuz, yağımız yok.Eğer okuyabilirsem ileride doktor olmak istiyorum. “
Vahab, “Okula giden çocukları görünce ne hissediyorsun?” diye sordu. “Üzgünüm. Okula gitmek istiyorum tabi ki. Belki seneye okula gidebilirim inşallah. Kendimi kötü hissediyorum. Ben de okula gitmeliyim. Arkadaşlarımla oyun oynamak istiyorum.” , ama vaktim yok. Oyun oynamayı seviyorum ama çalışıyorum. Her gün kardeşimle yürüyerek 5-6 kilometre yürüyoruz. . Hava da soğuk.” cevabı verdi.
Seccad, ağabeyinin yanında geçen yıl çalışmaya başladığını da belirterek, “Evde yiyecek bir şeyimiz yoktu. Babam çalışmamızı istedi. Biz de bu işi yapmak zorundaydık. Birkaç parça kıyafetim var. onlar eski ve yırtık.” söz konusu.
Bir odada yaşamak
İki erkek kardeş, anneleri ve 4 kardeş, bahçeli bir evde yaklaşık 20 metrekarelik tek kişilik odada yaşamaya çalışırken, aile sahip olmadığı ev için ayda 2 bin Afgani (yaklaşık 22 dolar) kira ödüyor. uygun elektrik, akan su yok ve tuvalet ve banyo diğer ailelerle paylaşılıyor. .
4 aydır kira borcu olan ve camı kırılan odayı soğuktan korumak için pencereyi bezle kapatmaya çalışan ailenin ısınmak için sobası ve birkaç mutfak eşyası dışında mutfak gereçleri yok.
40 yaşındaki anne Fatime Dost Muhammed, sabahları sadece çay ve kuru ekmek, akşamları ise patates ve pilav tükettiklerini, zaman zaman komşularının kendilerine getirdiğini ifade etti.
Evde çalışan başka kimse olmadığını ve yardım alamadıklarını ifade eden anne Dost Muhammed, şu ifadeleri kullandı:
“(Çocuklar) Bir öğün yerse iki öğün yemezler. Evde başka kimse çalışmıyor. Babaları da madde bağımlısı. O da çalışarak kazandığı parayla uyuşturucu alıyor. Eve para getir.Bugün sabah sadece çay ve kuru ekmek yedik.Sonra komşular biraz yiyecek getirdiler.Biz yedik. Yemek ve çay yoksa okula nasıl gidecekler? Çok üzgünüm. Yapabileceğimiz hiçbir şey yok. Onlara okula gitmeleri için kalem ayakkabı gibi şeyler alacak paramız yok. Evde un ve yağ var ki onları okula gönderebileyim.”
gaziosmanpaşa escort
fatih escort
eyüpsultan escort
esenler escort
çekmeköy escort
başakşehir escort
bağcılar escort
arnavutköy escort
bayrampaşa escort
büyükçekmece escort
beyoğlu escort