arkadaşlar bu burada paylaştığım ilk hikayem aynı zamanda yazmaya başladığım 2.kitabım. bir süre önce (pi: @shewolf) yazar tanıtımında bahsetmişti bana da bir gaz geldi yeni kitaba giriş yaptım ve ilk olarak burada paylaşmak istedim. yorumlarınız , eleştirileriniz ve düşünceleriniz benim için çok değerli :) bu yüzden cekinmeyin nerede hatam eksiğim var söyleyin :) bende üzerine daha fazlasını koyabiliyim :) tekrardan teşekkürler :)
giriş
*yıllar önce medeniyetin yükseldiği şimdi ise bir avuç toprağa bulanmış bir dünya. önceler de bilinmezliğe verilen addı şu anki dünyanın sahip olduğu. ama avcılar için farklıydı. bilinmez olanın dünya değil gizemleri olduğunu düşünürlerdi. haklıydılar bilinmeyen tehlikeliydi . içine bir kere girersen kaybolman beklenmeyen değil kaçamayacağın bir gerçekti. avcılar için yolun ne başı, ne sonu vardı. kitaplarında görev için ölmek değil , bilinmeyen gerçeklerle dolu bu dünyada bir saniye fazla hayatta kalmaları beklenirdi. onlar güneş görmeyen bu dünyada kasvetli ölüm bulutlarını dağıtan tek gerçekti. aileleri , hayalleri , zaafları , zayıflıkları yoktu belki yada bilinen böyleydi. onlar bu cehennem vari dünyada hayatta kalmayı bilen yegane kişilerdi belki de bu yüzden sıradanlar onları kadim varlıklar olarak görürlerdi. onlar , sıradanların bile kabuslarında görmek istemedikleri mahlukatlarla savaşan kişilerdi. ölüm eskisi gibi ansızın gelmezdi artık beklenen bir şeydi aynı zamanda kaçamayacağımız bir gerçekti.
doğal seleksiyon , doğanın temellerinden biri, güçlünün tepeye geçmesi…. insanlık olarak çok uzun zaman önce piramidin tepesindeki yerimizi kaybettik artık yerimizi almak için değil hayatta kalmaya çalışan türler arasına girdik. medeniyetin parlayan ışıkları altındaki düzeni bilemem görmedim evlat. ama artık karanlıktan yükselen daha acımasız bir hiyerarşi var unutma bunu. belki sen bir avcı olarak bu yapılanmanın dokunamayacağı bir yerdesin ama geçmişin entrikaları bile bizi korkuturken şimdinin acımasız dünyası bizi yakar kavurur. kibirlenme evlat , seni zayıf düşürür, köreltir. her yönden kendini geliştirmen her zaman seni yüceltmez bazı zamanlar kendini törpülemen gerekir. küçük dünyana hapsolup kalma. bu zamanda sadace sen hayatta kalmak için uğraşmıyorsun. unutma evlat hala dostluklar ölmedi aile kavramı yok olmadı, aile sadece evlilikle olan bir şey değil. bu hayatta yalnız olarak hayatta kalmak marifet değil , içerden ve dışardan gelebilecek her tehlikeye birlikte göğüs germektir. avcılar bir topluluk değil bir ailedir evlat unutma. biriniz düşerse hepinizin sonu aynı olur.
en önemlisi de evlat bizim bu dünyaya verdiğimiz ad “araf” tır. unutma bu gezegen ölümle yaşam arasında sıkışmıştır. bu yüzden hiçbir şeyi imkansız olarak görme…*
varoluş-70 sonbahar dönencesi usta avcı yang
son 4 senedir durmadan okuduğum ve ilk elime aldığım kitap belki de eski adıyla ve zamanı gelince benimde yazmak zorunda olduğum günlük. bundan 4 sene önce ilk mutlu olduğum andı ustam simon’ın bu günlüğü verdiği zaman. o zamanlar 13 yaşımdaydım. aslında biz öyle tahmin ediyoruz. çünkü beni kara taş adı verilen bir maden ocağında bulmuş madenciler. incecik bir çaputla kundaklanmış vaziyette. işin komik tarafı ise bebekken verildiğim yetimhanede bakamıyoruz gerekçesiyle 7-8 yaşlarındayken biraz okuma yazma öğretip bulunduğum maden ocağına geri yollanmam. sonrası ağır şartlar altında geçen 3 sene falan. zaten oradan kaçma sebebimde bana iyi gelen benimle kendi evladıymış gibi ilgilen ihtiyarın ölümüydü. 1 sene sokaklarda verdiğim ölüm kalım mücadelesi ise usta simon üzerindeki yankesicilik uğraşımla bitmişti. başarıyla yaptığımı düşünüp , peşimdeki muhafızları sağ yola saparak ekme planımı engelleyen ve mengene gibi enseme yapışan sert, nasırlı bir eldi. belki de şansımın ilk kez yüzüme güldüğünü düşündüğüm gündü. bizim gözümüzde efsane olan avcılarla ilk karşılaştığım gündü. gerçeklere ilk adım attığım gündü….