BİR GÜN ONLAR DA “YAŞASIN ADALET” DİYECEK
Hemen herkes bilir çirkinlik olmasa güzelliği, korkaklık olmasa cesareti, aptallık olmasa akıllı olmayı… anlayamayacak olduğumuzu. Gerçekten de, herkes “güzel” olsaydı ne anlamı kalırdı güzel olmanın! Ya da herkes cesur olsaydı, korkaklık nedir bilebilir miydik?
Ne ki, olay bu denli yalın değil. Bir toplumda çok az sayıda çirkin, korkak, aptal… olsa yine bunları güzelden, cesurdan, akıllıdan… ayırt edebilirdik ama büyük çoğunluk öyle olmadığı için güzelliğin, cesaretin, akıllı olmanın pek bir değeri olmazdı. Çünkü, güzele, cesura, akıllıya değer kazandıran, onlara çok az rastlamamızdır. Yanlış anlaşılmasın: Örneğin çok az akıllı insan vardır da toplumun geri kalanı aptaldır demek istemiyorum. Ya da çirkin… Demek istediğim, bir toplumda çirkinler az sayıdadır, geri kalan büyük çoğunluk elbette çirkin değildir, eli yüzü düzgün insanlardır ama gerçekten güzel olanlar az sayıdadır. Korkaklık ve aptallık konusunda bu kadar kesin konuşamam, ama şurası kesin ki gerçekten cesur ve akıllı olanların toplam sayıları hiçbir zaman büyük rakamlara ulaşmaz.
Sözü “adalet”e getirmek istiyorum. Bir ülkede tüm toplumsal, ekonomik ve siyasal sistem âdil temeller üzerine kurulu olsa ve öyle işlese, her yerde ve her işte adalet hüküm sürse, insanlar bunu çok doğal karşılarlar ve hiç kimse adaletsizliğe uğradığından söz ederek adalet aramazdı. Buradan şu sonuç çıkar: Adalet, adaletsizliğin olduğu yerde aranır, anımsanır! Dahası, adaletsizlik ne denli artarsa adalete de o denli gereksinim duyulur. Başka bir deyişle, adaletsizliğin olduğu yer ve zamanda adalet kavramı ete kemiğe bürünür, yaşamaya başlar.
Demek ki, “adalet”e anlam ve değer kazandıran şey, “adaletsizlik”tir. Adaletsizlik ne denli yoğunsa, adalet de o denli anlamlı ve değerlidir. Bir ülkede “adalet istiyoruz!" çığlıkları yükseliyorsa, o ülke adaletsizlik bataklığındadır.
Türk ulusu bir süredir “adalet”in anlam ve değerini eskiden hiç görülmemiş biçimde anlamış bulunuyor.
Ne var ki, kimi zaman “Yaşasın adalet!” haykırışı da, yaşanan bir adaletsizliğin anlatımıdır. Ve aynı zamanda adaletin ne denli değerli olduğunun… Örneğin, haksız yere uzun süre tutuklu kalan ve neden sonra suçsuzluğu anlaşılarak serbest bırakılıp aklanan bir kişinin mahkemenin bu kararına karşı minnetle “Yaşasın adalet!” diye bağırmasında olduğu gibi…
Silivri ve Hasdal tutukluları da yarın öbür gün “Yaşasın adalet!” diyeceklerdir.
Bugün, “Adalet istiyoruz!” diye haykırıyorlar.
Çetin Yetkin
Odatv.com