Sadece konumumu tanımlamak istiyorum: Ben sağduyu, olayların gerçek bir değerlendirmesi ve normal bir yaşam için varım. Ailem: anne - Dnipropetrovsk bölgesinden, baba - Bukovina'dan. Anavatanım ve Alma Mater, Arseniy Yatsenyuk'dekiyle aynı. Birliğin dağılmasından kısa bir süre önce, bir Moskal'la evlendim ve 27 için yıllardır Rusya'da yaşıyorum. Evde, Çernivtsi'de her yıl ziyaret ediyorum ve iyi tanıyorum ve orada nasıl yaşadığını görüyorum. Çocuklarım Rusya'da doğdu ve Peder Petro, onları Moskova Patrikhanesi'ndeki yerel Ortodoks Kilisesi'nde Bukovina'da vaftiz etti. Ben kimim Ukrayna? Rus? Zapadenka? Kalbim, Sovyetler Birliği gibi parçalara bölünemez. Herkesi destekliyorum.
Birçoğumuz (ve hatta Doğru Sektörün liderleri) SSCB'de doğduk. Ve Sovyet ders kitaplarında hikayeler Ukrayna’nın batı bölgelerinin Sovyetler Birliği’ne katılımı kısaca, resmen ve kişisel olmayan bir şekilde yazılmıştır: “Faşist işgali önlemek için, Eylül 17 1939. Sovyet birlikleri, Batı Ukrayna ve Batı Belarus bölgesine ve 28 Haziran 1940'e girdi. Kızıl Ordu, Kuzey Bukovina ve Bessarabia'yı işgal etti. ”
Batı Ukrayna'nın tarihi, herhangi bir bölge gibi, çok yönlü, ilginç ve öğreticidir. Şu anki Chernivtsi bölgesi olan Kuzey Bukovina örneği hakkında birkaç tarih dersi veriyorum.
Tarih dersi №1
Bu derste çoğu kimse bir şey anlamadı ...
Uzaklaşmayacağız, ancak on dokuzuncu yüzyılın sonunda, modern Chernivtsi bölgesinin ülkesi bir kerede üç devlete aitti: Avusturya-Macaristan (Chernivtsi, Vizhnitsky bölgesi, ...), Kraliyet Romanya (Gertsayevsky bölgesi, ...) ve Rusya İmparatorluğu (Khotyn bölgesi, ...). Üç sınırın birleştiği noktada Novoselytsya küçük bir kasaba idi. Sholem Aleichem, üç eyalet için bir şarkı söyleyen bir horoz olduğunu yazdı. Bu bölgelerdeki nüfus son derece renkli ve çok ulusluydu: Ukraynalılar, Rumenler, Yahudiler, Moldova'lar, Ruslar ...
Yirminci yüzyılın başında Çernivtsi, mürettebatı Avusturyalı, yolcuları Yahudi ve katılımcıları Ukraynalı olan bir gemiyle karşılaştırıldı. Şehirlerde, Yahudi nüfusu yerlilerin yarısına kadar vardı, köylerde çoğunluğu Ukraynalılar, Ruslar ve Rumenlerin elinde idi. İlginçtir, ancak 1910 yılın Avusturya etnografik haritasında, Bukovina'da Ukraynalı yoktur. Ancak Ruslar ve Lipovalar da var (Rus Eski İnananlar).
1918-1919 içinde. Birinci Dünya Savaşı ve iki güçlü imparatorluğun çöküşünün bir sonucu olarak, Avusturya-Macaristan ve Rusya, Çernivtsi bölgesinin neredeyse bütün toprakları Romanya tarafından fethedildi. Nüfusun kitlesel romanlaşmasına başladı.
28 Haziran Yılın 1940 - Sovyet gücünün kurulması ve Kuzey Bukovina'nın Ukrayna'ya katılımı.
5 Temmuz 1941, Hitler Kuzey Bukovina'yı müttefiki Romanya'ya sunuyor. Romanya işgal rejiminin restorasyonuna Sovyetler ile işbirliği yapan aileleri hedef alan baskı da eşlik ediyor. Yahudi pogromları başladı. Doğru, Romen işgali bir artıydı - savaşın korkuları bu yerleri çok fazla etkilemedi. Sık sık güç değişiminin sonucu, şimdiye kadar birçok ailenin sınırın farklı taraflarında bölünmüş ve yaşadığıydı.
29 Mart 1944, Sovyet ordusu Çernivtsi bölgesini işgalcilerden ve Romen işgalinden kurtardı. Kuzey Bukovina yine Ukrayna'nın bir parçası haline geliyor.
Aralık 26 SSCB Üst Konseyi 1991, SSCB'nin varlığının sona ermesi üzerine bir bildiri yayınladı. Ukrayna bağımsız bir devlet haline geldi.
Sonuç nedir? Sadece 70 yıl boyunca, Bukovina vatandaşlığı 6 kez değişti! Çernivtsi bölgesinin üç kuşak sakinlerinin sürekli bir değişim döneminde yaşadığı ortaya çıktı. Ve unutmayın - Birliğin çöküşü sırasında, Bukovina'dan 47'tan daha yaşlı olan tüm yerli insanlar “Sovyet rejiminden önce” doğdu!
Değişim zamanı iz bırakmadan geçmez - milletin zihniyetini mutlaka etkiler. Ve işte, Kuzey Bukovina halkının yirminci yüzyılda aldığı en önemli ders: her durumda sadece kendin için umut etmen gerekiyor!
Bu arada, 70'te durgun ve müreffeh yıllar, CPSU politikasına rağmen, yıkılmaz bir ticari duruş ve kendi aile işlerini yapma becerisi ile ayırt edilen bu yerlerin sakinleriydi. Batı Ukrayna her zaman Doğu'dan farklı olmuştur - köyler daha zengindi, daha büyük evler, yol boyunca her yerde kendi kendine yetişen tarım ürünleri ve el sanatları alabileceğiniz kendiliğinden piyasalar ortaya çıktı.
Tarih dersi №2
Bu tarih dersi birçok kişi tarafından “kaçırıldı” ...
1887'te, Bukovina sakinlerinin sayısı 627 binin üzerinde kişiye ulaşırken, 1774'te Avusturya'ya katıldığında, nüfus yalnızca 75 bin kişidir.
100 yıllarında dokuz kat nüfus artışı iz bırakmadan geçmiyor. Bölge her zaman tarımsal olduğundan, 60'lerden. XIX. Yüzyıldaki çalışma ve topraklar çok fazla özlüyordu (bu, Bukovynalı yazar Olga Kobylyanskaya'nın anlattığı “Dünya” nın meşhur hikayesinin bundan bahsettiği şeydi).
İlk toplu göç, çoğunlukla köylülerden oluşuyordu. İş ve özgür toprak arayışı içinde diğer ülkelere taşındılar. 1877'te, ilk Bukovyalı göçmenler Amerika Birleşik Devletleri'ne, 1890'te, Arjantin, Brezilya ve Kanada'ya, Avustralya ve Yeni Zelanda'ya seyahat ettiler.
Toplam XIX yüzyılın 70-80-ler. XX yüzyılın 30-ler sonuna kadar. Bukovina'dan 50'tan 225'a bin kişiye kadar çeşitli kaynaklara göç etti.
Kendilerini ve ailelerini açlıktan ve yoksulluktan koruyarak, işe gitmek için ayrıldılar. Bazıları fazladan para kazanmış, kendi ülkelerine geri dönmüş, bazıları ise sonsuza kadar yabancı bir ülkede kalmıştır. Sovyet zamanlarında bile, 60-70-lerde. Yirminci yüzyılda, bu yerlerin sakinleri okyanusun dört bir yanından akrabalarla ilişkilerini sürdürürken, bazıları Kanada'da ölen akrabalarından bir miras aldı.
1986'te, Chernivtsi Üniversitesi Interclub'da, Kanadalı göçmenlerin torunları delegasyonunu aldık. On dokuzuncu yüzyıl örneğinin ulusal kıyafetlerini getirdiler, Ukraynalıya göre Old Slavonic'e benzer bir dil konuştular, bandula çaldılar ve yabancı topraklar ve uzak vatanlarla ilgili aşina olmayan üzücü şarkılar söylediler.
Bu yerlerin sakinlerinin her koşulunda bağımsız olarak hayatta kalma yeteneği kandadır. Ve Sovyet sonrası alanda yirminci yüzyılın 90'lerinde her şey çöktü ve işsizlik bölgeye tekrar asıldı, Bukovina'dan yeni bir emek göç dalgası başladı.
“Avrupa’ya açılan pencereyi” ilk açan ve toplu olarak işten ayrılmaya başlayan Batı Ukrayna’nın sakinleriydi. Erkekler - çoğunlukla zor işlerde, kadınlar daha çok ev sahipleri ve hemşireler oldular (özellikle İtalya'da talep ediliyorlar - iyi ki Moldova ve İtalyanlar benzerler). Yıllar önceki 150 gibi - ya dil ya da gelenekleri bilmeden, genellikle yasa dışı bir durumda - insanlar ellerinden geldiğince hayatta kalırlar. BM'ye göre, 2010'te, 8 milyon Ukraynalı, para kazanmak için yurt dışına gitti. Ve yaz sezonunda sayıları 10-12 milyona yükseliyor.
Herkes ayrılır: sütçüler, doktorlar, işçiler, öğretmenler. Çoğu zaman, yurtdışındaki en vasıfsız eserlere bile, evden daha iyi ödeme yapılır. Birçok aile, köprü yakan aileleri terk ediyor - 2004'te, sadece Portekiz'de, Ukraynalılar resmen 15'i binlerce çocuğa getirdi. Büyük olasılıkla oradan geri dönmeyecekler.
90-lar'ın başlangıcından beri Ukrayna'dan ayrılan “işçileri” birleştiren uluslararası kamu kuruluşu “Quarter Hvil” e göre, aylık ortalama olarak terk eden herkes 200-300 avroyu ailenin cari masraflarına gönderiyor. Ukrayna Analitik Merkezine göre, yılın ilk yarısında, 2012'in ilk yarısında, Ukraynalı misafir işçilerden resmi bankacılık kanalları aracılığıyla resmi bankacılık kanalları aracılığıyla 3,412 milyar dolar alındı. Ve eğer "banka dışı" transferleri eklerseniz, o zaman ülkeye getirdikleri yaklaşık tutar 19,5 milyar dolar.
Öyle oldu, erkekler çoğunlukla genç yaşta talep ediliyor - fiziksel emek yorucu. Ve dişi bakıcılar daha yaşlıları tercih eder. Çernivtsi bölgesinde çocukların yarısının bir ya da iki ebeveyni olmadan yaşadığı köyler var - yaşlılar ve çocuklar köyleri. Bu gerçek bir insani felakettir - yıllardır yurtdışında olan ve ebeveynliği maddi refahla değiştiren, yaşayan ebeveynleri olan çocukların gerçek yetimhaneleri. “Kayıp” kuşağı zaten normal bir aile iletişimi boşluğunda yaşayan ve yalnızca ebeveynlerde para aktaranları görmeye alışmış bir şekilde büyüdü. Aile vakıfları çöküyor - birçokları için eve dönmek, ayrılmaktan çok sıkıntı verici hale geliyor. Bu Ukrayna'nın sonuçları hala hissetmek ve yeniden düşünmek zorunda kalacak.
Ne yazık ki, ülkenin XIX-XX. Yüzyıllardaki emek göçüyle ilgili tarih dersi yoktu. Leonid Kuchma, yalnızca fahişelerin iş için Ukrayna'dan ayrıldığına dair sözlerinin ardından “zapadentsev” in güvenini yitirdi - 20'tan 65 yıllarına ailelerini desteklemek zorunda kalan tüm kadınları onurlandırdı.
Tarih dersi №3
Herkesin aynı anda unuttuğu başka bir tarih dersi ...
1944'te kurulan Sovyet hükümeti sadece propaganda, ajitasyon ve kollektiflikle uğraşmadı. Bukovina'nın hayatı için çok şey yaptı. Makine yapımı ve kimya işletmeleri, büyük alet yapımı tesisler ağı ve bilim aktif olarak geliştirildi.
1816’te, Chernivtsi’nin nüfusu 5,5 bin, 1880 - 45,6
19. ve 20. yüzyıllarda Bukovina'nın emek göçü hakkında bilgi sahibi olmak ve 60'te Çernovtsi'deki Sovyet hükümetinde insanların özel olarak yüksek teknolojili modern yarı iletken malzemelerin üretimi organize edildiğini biliyoruz.
Chernivtsi Üniversitesi temelinde yarı iletken malzemelerin incelenmesi ve polarize kristallerin büyümesi için bütün bir araştırma laboratuvarı kümesi oluşturuldu. 30 yıl boyunca birçok tez savundu, birçoğu "Gizli" olarak sınıflandırıldı. Beş fakülte - fiziksel, mühendislik-optik, genel teknik, matematiksel, kimyasal - bu endüstri için üretilmiş uzmanlar.
Çernivtsi'de, Ukrayna Bilimler Akademisi Malzeme Bilimi Enstitüsü'nün Özel Tasarım ve Teknoloji Bürosunun bir şubesi vardı. Chernivtsi Makine İmalat Fabrikası, 1945'ten beri, 1968 yılında, SSCB Elektronik Endüstrisi Bakanlığı Kalibr JSC'yi ve SSCB Savunma Bakanlığı'nın beyni olan Ritim Tasarım Bürosu'nu kurdu. Liste devam ediyor: Kuvars, Graviton bitkileri, ... İş sağladılar ve on binlerce aileyi beslediler. Yakındaki köylerin nüfusu üretimde çalıştı. Chernivtsi'den yüksek hassasiyetli ürünler sadece SSCB'de talep edilmedi, aynı zamanda tüm dünyaya ihraç edildi. Fabrikalar çalışanları, kreşleri, motelleri ve klinikleri için evler yaptılar.
Özgür ve bağımsız bir Ukrayna Birliği'nin dağılmasından sonra, bütün bunlar “aniden” gereksiz hale geldi ve çoğu Sovyet döneminde unutmuş işsizlik tekrar Bukovina'ya geldi.
Ekonominin reel sektörünün yıkılması, üretimin kısıtlanması, kurulan ticari ve endüstriyel ilişkilerin kopması, çok sayıda işin yıkılması, düşük ücretler - bunların hepsi en büyük toptan ve perakende pazarlarından biri olan Kalinovsky Bazaar'ın Çernivtsi'nin en büyük işletme "girişimi" olmasına neden oldu Ukrayna. Yeni değişim döneminde hayatta kalmak için kaç Bukovinalı yardım etti? Peki kariyerinin meslek hayatını ve hayallerini ne kadar kırdı? Bu soruları kimse cevaplamayacak.
Tarih dersi №4
Öğren, öğren ve öğren! - Bunun kötü olduğunu kim söyledi?
Avusturya-Macaristan'da, Almanca okullardaki ana eğitim diliydi. Çok az okul vardı ve orada soylu ve zengin ebeveynlerin çocukları çalışabildi.
Romenler Romen öğrenmeye başladığında. Zengin bir köylünün oğlu spor salonuna kabul edilebilirdi, ancak yalnızca bir Rumen tarafından kaydedilmişse. Böylece, hükümet Romen nüfusunun sayısını artırdı - ve bazıları çocuklarını eğitmek uğruna isimlerini Romen havasında değiştirdi.
Sovyet hükümeti gerçekten evrensel eğitimi aldı. Aslında, Bukovina bölgesinin tarihinde ilk defa, çocuklar Ukraynalı çocukları okullarda öğrenmeye başladı. Buradaki nüfus çok uluslu olduğundan, okullar farklı açıldı. Örneğin, Novoselitsa'da 9 nüfusuyla binlerce kişi 3 lisesiydi: Ukraynaca, Rusça ve Moldova dili diliyle. Ve herkes kendi dilinde öğrenebilirdi.
Ukrayna dili konuşan öğretmenler 50-60’te çok fazla eksikti. Bukovina, Ukrayna'nın dört bir yanından gelen pedagojik ve pedagojik okulların mezunlarının hedef dağıtımını gönderdi. Bu tam olarak Krivoy Rog Pedagoji Enstitüsü'nden mezun olan annem Çernivtsi bölgesine girdi.
Moldova okulları için yeterli öğretmen yoktu. Burada da Sovyet hükümeti sorunu hızla çözdü. 50-s'deki Chernivtsi Üniversitesi temelinde, 3 yılı için öğretmenleri yetiştiren özel dış Moldova şubeleri açılır. Spesiyaliteler seçti: tarihsel-filolojik, fiziksel ve matematiksel, kimyasal ve biyolojik. 60'in ortasında Bukovina’daki okullardaki personel sorunu çözüldü. Ve üniversitede üç filoloji bölümü vardı: Ukrayna, Rus ve Moldova.
Chernivtsi Üniversitesi 1875 yılında açıldı. Sovyet iktidarı boyunca, Chernivtsi Üniversitesi'nde dersler hem Ukraynaca hem de Rusça olarak verildi - bunların hepsi hangi dilin öğretmenin anadili olduğuna bağlıydı. Ve öğrenciler kendi dillerinde sınava girebilirler. Ve asla, tekrar ediyorum, ASLA bu temelde sorunlar yoktu ve hafife alınmadı. Öğrencilerin ders notu aldığını bilen öğretmenler, eşzamanlı olarak kendi dillerine tercüme eder, terimlerin çevirisini her zaman vurguladılar. Kırım'dan Çernivtsi'ye çalışmaya gelen arkadaşım ve sınıf arkadaşım Ukraynayı anladı, fakat konuşmadı - ve "kırmızı" diplomasıyla çalışmalarını bitirdi.
Evimdeki herkes hem Rusça hem de Ukraynaca konuştuğundan (ve babam da Moldovan: Romen okulundaki eğitim etkilendi), ben şahsen etrafımda hangi dilin konuşulduğunu bile fark etmedim. Birçoğu Rusçadan Ukraynaca kolayca geçti ve bunun tersi de geçerliydi ve bu normaldi. Ve eğer bir dilde sorulan bir sorunun cevabı bir başkası ile cevaplandıysa, o zaman kimseye zarar vermedi, muhatap için çok uygun. Bu arada, okuldan Ukrayna dili ile mezun oldum ve diplomamı Rusça olarak savundum. Ve bugün, yıllar sonra, eve geldiğimde, kolayca ve zevkle anadili olan Ukraynaca dönüyorum. Ve ben Ukrayna’nın bazı başkanlarından ve başbakanlarından daha temiz konuşuyorum.
Ne kadar devlet (popüler!) Modern Ukrayna'da, insanların yaşamlarını iyileştirmek için değil, "Rusça konuşan" eski Sovyet ve yeni Rus filmlerini kopyalamak için para harcandı. Kendinizi doğdukları ülkeden ayırmak istediğiniz güç için bir tuhaflık ve utanç hissine neden olan altyazılarda mı? İnsanların ihtiyaç duymadıkları beceriler kararnameler ve yasaklar olmadan ölüyor - ancak devlet bu gibi durumlarda iyi ve demokratik görünüyor. Ve ne olursa olsun, gerekli bilgi hayatta kalır.
Bu arada, Sovyet sonrası turistlerin göründüğü tüm ülkelerde, yerel halk emir ve zorlama olmadan kendi istekleriyle Rusça öğrenmek zorundadır. İyi ipuçları, uygulamalı filolojide en iyi teşviktir.
Ana dilin saflığı asil bir sebep, her millet heyecan verici. Bir biçimde veya başka şekilde, bu konu farklı ülkelerde ortaya çıkmaktadır. 50 yıldan fazla bir süredir, Ukrayna ekonomistleri ve matematikçileri “yüzde” kelimesini ve 90’lerin yerli analog "vidsotok" hatırladı. Bu öz kimlik arzusu ile anlaşılabilir ve açıklanabilir. Fakat çok fazla Rus “helikopter” ve “harita” orijinal Ukrayna “gelicopter” ve “harita” olarak değiştiğinde, bir nedenden dolayı “yüzde” nin Rusça'da aynı şekilde ses çıkardığı hemen hatırlanıyor.
Bütün bunlar, medeni bir boşanmaya benzer: yemeklerin parçalanması, fotoğrafların atılması, kızlık soyadı adı, zamana rağmen komşuları dilencilerle birlikte, ucuz bir şekilde satın almaları, gereksiz yere ortaklaşa edinilen bir mülk haline geldi. Fakat çocuklar kalır ve ortak ilişkilerden, hatıralardan ve geleneklerden kaçamayız.
Tarih dersi N5.
Öğrenme, özellikle de hakkı öğrenirken asla çok geç değildir.
Öyle oldu ki, Sovyet sonrası alanda, herkes sendika geçmişindeki iyiyi unutmaya ve görmemeye gayretle çalışıyor ve bunu “knoll” un arkasındaki lekeyle değiştirmeye çalışıyor. Öyleyse burada ve orada, Avrupa'dan sonra, Avrupa'dan sonra aynı cinsiyetten evliliği yasallaştırmaya çalışıyoruz. Daha pek çok "güzel" medeni örnek var.
Ve bence, neden diğer Avrupa geleneklerinden bir örnek almıyorsunuz? Tüm Batı Avrupa turizmde yaşıyor - ve kötü değil! Batı Ukrayna, görkemli mimarisi, güçlü kaleleri, tarihi anıtları, kayak ve yazlık beldeleri, şifalı suları olan sanatoryumları olan daha az ilginç şehirlere sahip değil ... Tüm bunlar, SSCB zamanlarından beri biliniyor ve talep ediliyor. Lviv, Khotyn kalesi, Truskavets, Sovyet sonrası alanda büyük reklamlar gerektirmeyen markalar.
Ancak, Avrupa Birliği'nden gelen turist akarsularının Ukrayna'yı aktaracağını ümit etmek naif - toplu olarak çok iyi durumdalar. Üstelik, fiyatları dünya seviyesine yükseltmek aynı hizmeti ve koşulları ayarlamaktan daha kolaydır. Ancak Rusya'nın sakinleri memnuniyetle Schengen'in ve yabancı dil bilgisine ihtiyaç duyulmadığı yerlere gidecekti. MBA'li yeni bağımsız ekonomistlerimizin uzun zaman önce anlamalarının zamanı geldi: hiçbir şey genel dostluğu ve bağımsız ekonomiyi iyi ödeme gibi güçlendiremez. Ancak, Doğu'da söyledikleri gibi: bir dükkan açmak istiyorsanız - gülümsemeyi öğrenin.
Ve son olarak, edebiyat dersi - Strugatskys'in çalışmalarından birinde iki ülkenin uzlaşmaz, kanlı savaşından bahsediliyor. Ve sonra uzun bir süre tek bir devlet oldukları ortaya çıktı. Deha kurgusunda, neredeyse bütün eserler peygamberdir. Bu hikayenin gerçekleşmemesini sağlamak bizim elimizde.