

02.08.13, 16:58


#1


"Beyefendi Rahatsız Olmasın" Gazeteciliği...
Milliyette uzun zamandır Abdi İpekçi gazeteciliği değil, Beyefendi rahatsız olmasın! gazeteciliği var. Milliyetin el değiştirmesinden sonra gazete kulisinde kulaklara espriyle karışık hep bu cümle çalınırdı: Aman Beyefendi rahatsız olmasın! Beyefendi elbette Tayyip Erdoğandan başkası değildi.
Geçen yıl bu zamanlarda Can Dündarla birlikte topun ağzına geldik. Daha sonra İmralı Zabıtlarıyla birlikte Beyefendinin rahatsızlığı tavan yaptı. Herkes kendi işini yapsın! diye yazdım. Başbakan ertesi gün gazetenin sahibi Demiröreni aradı, bununla da yetinmeyip Balıkesirde bas bas bağırdı: Batsın senin gazeteciliğin!
Bizim meslek, gazetecilik zor günler yaşamaya devam ediyor. Ne zaman kolay günler yaşamıştı ki diyebilirsiniz.
Doğrudur.
Demokrasinin ikinci sınıflığa mahkûm olduğu, ifade özgürlüğünün orasından burasından sürekli tırpanlandığı bir ülkede gazeteci milletine rahat yoktur.
Dün de yoktu, bugün de öyle.
Ama bugün, Erdoğan iktidarı döneminde medya düzeni düne göre her geçen gün daha fazla kıskaca alınıyor.
Kaçıncı kez yazıyorum.
Yalnız medya değil, medyayla birlikte demokrasi de kuşatılıyor.
Nokta atışları ile medyadaki farklı sesler ve eleştirel köşeler teker teker susturulup kapatılırken, demokratik alan her seferinde biraz daha daraltılıyor, çoğulculuk üst üste darbeler alıyor, rejim ya da Başbakan Erdoğan gitgide daha çok otoriterleşiyor.
Bu açıdan son örnek sevgili meslektaşım Can Dündar oldu.
Milliyetteki köşesi dün patron Erdoğan Demirören tarafından bir telefonla kapatıldı.
Patron katından mutfağa aktarılan rahatsızlıklar
Milliyette uzun zamandır Abdi İpekçi gazeteciliği değil, Beyefendi rahatsız olmasın! gazeteciliği var.
Milliyetin el değiştirmesinden sonra gazete kulisinde, özellikle yazı işlerinde kulaklara espriyle karışık hep bu cümle çalınırdı:
Aman Beyefendi rahatsız olmasın!
Beyefendi elbette Tayyip Erdoğandan başkası değildi.
Ve Sayın Başbakanın nelerden rahatsız olabileceği patron katından genel yayın yönetmenleri aracılığıyla mutfağa indirilir, köşe yazarlarının da kulağına üflenirdi.
Yayın politikasının kırmızı çizgilerini oluşturan bu beyefendi rahatsızlıkları hiç bitmek bilmezdi.
Bazen esnetilen, bazen es geçilen kırmızı çizgilere genellikle uyulurdu.
Geçen yıl bu zamanlardı.
Can Dündarla birlikte topun ağzına gelmiştik. Beyefendi bizden rahatsızdı! Can Dündar istifanın eşiğinden dönerken, ben de tatilimi erkene almıştım, Genel Yayın Yönetmeni Tayfun Devecioğlunun kıvrak manevralarıyla vaziyet kurtarılmıştı.
Başbakan, Erdoğan Demiröreni aradı
İmralı Zabıtlarının geçen Mart ayında Milliyette yayınlanmasıyla birlikte Beyefendinin rahatsızlığı tavan yapmıştı. Ben de köşemde Milliyetin bu haberciliğini savunurken şunu belirtmiştim:
Gazeteciler gazetecilik yapar, siyasetçiler memleket yönetir; herkes kendi işini yapsın!
Başbakan Erdoğan ertesi sabah gazetenin sahibi Erdoğan Demiröreni telefonla aramış, çok ağır konuşmuş, bununla da yetinmeyip Balıkesirde kürsüye çıkıp bas bas bağırmıştı:
Batsın senin gazeteciliğin!
Bunun hemen ardından benim iki haftalık zorunlu izin dönemi başladı. İki haftanın sonunda iznim iki hafta daha uzatılmak istendi.
Razı olmadım.
İzni uzatmak yerine, Beyefendi ile Beyefendi rahatsız olmasın gazeteciliğini eleştiren bir yazı yazdım. Bu yazım reddedilince de, 15 yıl çalıştığım Milliyetten istifamı verdim.
Kuşatma gerçeğini görmemek utanmazlıktır!
Sözü uzatmak istemiyorum.
Beyefendi rahatsız olmasın zihniyetiyle gazetecilik mesleği bağdaşmaz.
Medya patronlarının siyasal iktidarlarla gönüllü ya da gönülsüz işbirliği, sadece gazeteciliğin değil, demokrasinin de altını oyar, ifade özgürlüğünü de boşlukta bırakır.
Türkiye böyle bir dönemden geçiyor.
Medyayla birlikte demokrasi de her geçen gün kuşatılıyor.
Bu gerçeği görmemek, bu gerçeği görmezlikten gelmek, bu gerçeğe sessiz kalmak demokrasi adına aymazlıktır, utanmazlıktır.
Hasan Cemal - Twitter: @HSNCML
Kaynak

