14
Ben 17 yaşında bir kızım. Üç yıl önce Doğu’dan İstanbul’a göç ettik. Buraya gelince babam “Artık büyük şehirdeyiz, böyle başıboş gezemezsin, evleneceksin” dedi. 14’ümde imam nikahıyla evlendirdiler beni.
Evlendiğim adam kötü biri değil. Ama onu koca gibi değil de bir ağabey olarak seviyorum. Benden yaşça çok büyük.
Evlendikten bir yıl sonra, bir gece bana çocuk istediğini söyledi. Benimle beraber olmak istediğini anladım. Çok korktum, hiç istemedim. Ama beni tehdit etti.
O gece kabus gibiydi.
Hamile kaldım. Kocam o günden sonra benim yüzüme bile bakmadı. Bana kölesiymişim gibi davrandı.
Hamileliğimde çok ağrılarım oldu. Hiç ilgilenmedi. Sonra doğum yaptım. ıkizlerim oldu. O zaman kocam “Sen çok kıymetlisin” dedi. Ben de avundum bu laflarla.
şimdi ikizlerimle evin içinde aklımı kaçırmak üzereyim. ıki bebekle, benden yaşça çok büyük ve yüzüme bile bakmayan bir adamla, beni kaderime terk eden bir aileyle tek göz odada nasıl yaşayacağım, söyleyin…
Bu devirde bu zihniyet, ne yazık ki, hiç yakışmıyor.
14 yaşında bir çocuğun babası yaşındaki adamla evlendirilmesi tüylerimi ürpertiyor. Üstelik şimdi ikiz bebeklerin varmış…
Kızım, belki senin hayatın çok küçük yaşta çizilmiş ama pek çok genç kadının da durumu senden pek farklı değil bu ülkede.
Erkekler genellikle bir süre sonra eşleriyle ilgilenmiyorlar bile. Kadın ya çalışıp eve katkıda bulunuyor ya da doğum üzerine doğum yaptığı için çocuklarıyla ve eviyle ancak baş edebiliyor.
Belki 18 yaşını doldurduktan sonra, kendine bir çalışma imkanı bulursan, boşanıp yeniden yaşamını kurabilirsin. Ama bu katı kurallar içinde bana biraz zor görünüyor.