Bir “Koşu Takvimi” yazımda bahsettiğim yarışmayı daha geride bıraktık dün akşam saatlerinde. Nike’ın geçtiğimiz yıl 5K olarak organize ettiği, bu yıl ise parkuru 2K uzatarak 7K’ya çıkardığı Run Istanbul dün akşam saatlerinde koşuldu.
Ben hem Pazar sabahı 7K , hem de akşamına Run Istanbul’da 7K koşarak kendi çapımda mini bir rekora imza attım. Ha, bugün yürümekte zorlanıyorum o ayrı 🙂 Sağ kalçamda minik bir sıkıntı ve sol ayak parmağımda minik bir su toplaması sebebiyle oluşan baloncuğum var şu an! Sabahki koşumu evimin yakınlarındaki bol inişli-çıkışlı parkurda 45 dakikada tamamlamıştım. Akşamki yarışta ne yazık ki Nike+ uygulamam hata vererek beni yarı yolda bıraktı. Run Istanbul ana sayfasından da göğüs numaram ve ismimle sonradan ulaştığım koşu kaydıma göre: 42.04 ile tamamlamışım yarışı.
Koşunun başlangıç noktasına üyesi olduğum Club Sporium Akatlar‘ın koşan ekibi ile birlikte gittik. Koşu alanında ısınmaydı, koşu öncesi muz ve su takviyesiydi derken yarış başladı ve ilk sıkıntı ortaya çıktı: Nike+ uygulamam çalışmadı. Koluma taktığım için kendisiyle uğraşacak durumum olmadığı için bıraktım kendi haline. Söylene söylene iki adım attım ki sağ ayakkabımın bağcığı açıldı bu defa! Ortalarda başladığım için koşuya, sağdan gelenleri de kollayarak ve yavaşlayarak sağ tarafta kuytu bir yer buldum ve bağcıklarımı bağladım. “Neyse bozma moralini devam Dilara” diyerek ilk birkaç km yol aldım ve bu arada susadım. Su istasyonları ya yeterli değildi, ya da ben göremedim bilemiyorum. Ama susuzluktan öle yazdığım sırada, sanıyorum 6. km civarında neredeyse görevlinin elinden zorla kaptım su şişesini ve bir nebze kendime geldim! Bu arada, Nike+ uygulamam çalışmadığı için kaçıncı kilometrede olduğumu da anlayamadım, zira yollarda da km göstergeleri yoktu! Yaklaşık on bin kişinin koştuğu söylendi yarıştan önce. Özellikle ilk birkaç km sağdan soldan hızla beni geçen koşucuların temasları sebebiyle düşmemeye çalışarak biraz temkinli koştuğumu da itiraf edeyim. Bu bahsettiklerim benim için olumsuzluklar yaratan durumlar olarak burada dursun.
Gelelim güzel taraflarına: Koşu saat 19:00’da start aldığı için güneş batmıştı biz koşmaya başladığımızda ve ilk defa karanlıkta koştum. Akşam saati ve Pazar günü olduğu için yolun her iki tarafında da oldukça fazla seyircimiz vardı bizi alkışlayan, tezahürat yapan. Bu da açıkçası alışık olmadığım ve oldukça motive edici bir durum olduğu için çok hoşuma gitti 🙂
Elbette her etkinliğin olumsuz tarafları oluyor ve bazılarına göre -bakış açısıyla da alakalı olarak- bunlar çok büyütülüp, problem haline getiriliyor. Yarış sonrası birçok mecrada yapılan yorumları izledim sabahtan. Kendi adıma ben sadece koşmaya gittim parkura. Su, bir çok sporcu için olduğu kadar koşucular için de olmasa olmaz. Yeterli su istasyonu olmaması dışında benim söylenebileceğim bir şey yoktu. Nike’ın bu tarz organizasyonlarda yer alarak, koşucuları destekliyor olması beni çok mutlu ediyor. Zira kendisi, liseden beri vazgeçilmez spor markam! Umuyorum bir sonraki yıl, bu yılki ufak tefek aksaklıkların da üstesinden gelmenin bir yolunu bularak daha da güzel bir organizasyona imza atacaklar.
Her geçen gün koşmak konusunda bir çıt ileriye gidiyorum. Fakat görüyorum ki, sanki bir miktar daha hafiflesem hayat bana daha güzel olacak koşarken 🙂 Hafifleme çalışmaları için Sonbahar ve Kış doğru mevsimler değil biliyorum, ama önümüzdeki dönem biraz bu konuya odaklanmak istiyorum. Sadece sabahları tost olarak yediğim iki dilim tam buğday ekmeğini sınırlayarak bir başlangıç yapabilirim gibi geliyor. Önümüzdeki günlerde haber ederim durumdan 🙂