Eklenemediğim organizasyondan kalan zamanı kendimle baş başa kalarak değerlendirdim.
Caz sevdiğimi söylemiş miydim? Geçen haftadan beri aklımda olan müzik eşliğinde kahvaltı keyfini sonunda kendime yaşattım fırsat bu fırsat diyerek.
Amber Sanat ve Teknoloji Festivaline yalnız gittim. Bu ülkede kimse sanat ve teknolojiyi aynı cümle içerisinde görmek istemiyor.
Hevesli başladığım festival gezimi, kafamda boşluklarla tamamladım.
Faydalı olacağını ve çok seveceğimi düşündüğüm bu festivalde soru işaretleri http://09.amberfestival.org/ web sitesini gezdiğimde başladı. Tekrar tekrar incelediğim halde doyurucu bilgi bulamadım. Gitmezsem kendimi affetmem diyerek yola koyuldum. İndirimli pasom sayesinde 3 TL’ye Yerebatan sarnıcı biletimi aldım, turist kalabalığından sıyrılarak içeriye girdim.
Bu filmi, Wall-e kucağımdayken, ancak korkmasın diye gözlerini kapatarak izledim.
Muhteşem bir uzay gemisi (en ince detayı ve ihtişamıyla) dünyaya ulaşılabilecek bir mesafede durmuş, kalmış. Biz merakla, bunlar dost mu / düşman mı endişesiyle beklerken, sefil ve aciz uzaylılarla karşılaşıyoruz. Madem biz insanız, sefilleri ezer ve aşağılarız diyoruz. Uzaylıları tanıyınca duygusal, duyarlı ve saldırgan olmadıkları için hükmedelim diyoruz. En aşağılık gördüğümüz ırklar bile kendilerinden daha alt bir grup bulmaktan mutlu ve tadını çıkarıyor. En ilkel, en batıl inançlarına uzaylıları alet ediyor. Kapağını açtığımızda kokusundan tiksinerek kabına boca ettiğimiz kedi mamalarını uzaylıların en sevdikleri yiyecek olarak ilan ediyor. Uzaylılar fiziksel olarak güçlüler, teknolojik olarak öndeler ama kendilerini aşağılayan, yok eden, sömüren, kötü davranan insan ırkına bir türlü karşı gelemiyor. Tek amaçları çöpten buldukları enerji kaynağı ile kendilerine ait olan uzay gemisi ile kaçıp, insanları bilinmeyene şikayet etmek.
Herhangi bir şeyi yarıda bırakmak beni rahatsız ediyor. Yarım kalanlarım sanki beynimi doldurup benim peşime düşerek sürekli meşgul ediyor. Hep tamamlamak ve peşimi bırakmalarını sağlamak istiyorum.
Yarım kalan kitabım olmadı hiç. Sıkılmak pahasına tamamladım ciltlerimi. Yazılmayı, basılmayı başarabildiğine göre ben de tamamlamalıyım dedim. Bitince kendimce eleştiri notları da tutarım, eleştiriye gelemeyen yazarlar olduğunu bile bile.
Anneler ile ilgili paylaşımları görünce ben de e-postama fii tarihinde gelmiş olan metni paylaşmak istedim…
Anne oku bunu, sevdiğim renkleri biliyorsun ama sevmediğim renkleri neden merak etmiyorsun?
Annelerimizden neler öğrendik?
-SABIRLI OLMAYI;
‘Baban eve gelsin, sen görürsün!’
-HAKKIMIZI ALACAĞIMIZI;
‘Eve vardığımızda ben bilirim sana yapacağımı’
Sen benim en eski arkadaşım…
Çocukluğum ve yeni yetmeliğimsin.
Her halimi bilirsin…
Bana sarıldığında çocukluğum gelir aklıma, yine çocuk olurum.
Sana baktığımda büyüdüğümü düşünür, abla olurum.
Hem büyürüm seninle, hem küçülürüm.
Dönüp – dolaşıp sığındığımsın aynı zamanda,
Bazen öööö diye zırıl zırıl ağladığım omuz…