`size de olur mu bilmem;
içinizde bi sürü şey birikir;
kelimeleri birleşip arka arkaya cümleler dolusu yazmak istersiniz;
kalemi kağıdı alırsınız elinize;
yazarsınız olmaz;
silersiniz olmaz;
buruşturup atarsınız kağıtları bi kenara;
çok şey söylemek istediğim zamanlar aslında hiçbir şey söyleyemediğim zamanlardır;
bu da burda kalsın;
baktıkça;
okudukça o biriken cümleler gelsin aklıma..
`18 `08 `17
`hediyeleşmek benim için çok kıymetli ve çok özeldir,
maddi değil manevi değeri olan hediyeler ise paha biçilemez..
fotografta gördüğünüz güzellik bu sene ki doğum günü hediyelerimden biriydi;
el emeği göz nuru keçe kitap kılıfı 😍
benim gibi çantasında kitap taşıyan,
kitaplarının kenarı kıvrılmasın diye çabalayan biri için bundan daha zarif bi hediye olamazdı şüphesiz 😍📚☕
"Bir balona şekil veren hava gibi, benim da hayatıma şekil verecek bir şeye gereksinimim var. Şu anda bunun ne olabileceğini bile bilmiyorum, belki ancak sevgi diye tanımlanacak bir şey." (Syf/30)
#AslıErdoğan#KabukAdam
Yine bir süredir etrafımda çokça gördüğüm ve hakkında oldukça iyi yorumlar okuyup merak ettiğim kitaplardan birisiyleyim bu aralar; Kabuk Adam.
Daha önce hiç Aslı Erdoğan okumamış biri olarak, bu kitabın yazarın kalemiyle tanışmak için iyi bir seçim olduğu söylenince ben de başladım okumaya. Ki zaten, yazarın da ilk romanıymış.
Kitabı elime aldığımda daha ilk cümlesi, ilk paragrafı ile benim dikkatimi çekmeyi başardı: "Bazen hiçbir şey hatırlamak kadar acı veremez, özellikle de mutluluğu hatırlamak kadar. Unutamamak. Belleğin kaçınılmaz intikamı. Herhangi bir iz taşınıyorsa eğer, bu bir zamanlar bir yara açıldığındandır." diyerek başlıyor Aslı Erdoğan Kabuk Adam ile tanışma hikayesini anlatmaya ve ilk sayfadan okuyucuyu kendine çekmeyi başarıyor.
Kitabı neredeyse yarıladım sayılır, ve altını çizdiğim bir sürü cümle ile birlikte, şimdilik yazarın anlatımını sevdim diyebilirim. Bence özellikle hislerini, o hayatın içinde boğulmuşluğunu yazıya güzel dökmüş. Ancak bununla birlikte, Kabuk Adam'la olan hikayesi nereye varacak, merakla okumaya devam ediyorum.
Bir de @filbooks gerçekten Karaköy'ün en sevdiğim mekanlarından birisi.😍 Salıncaklarıyla hepimizin gönlünü çalarak bir fenomen haline gelse de, özellike cam önündeki masada sessiz sakin bir şekilde oturup kahve-kitap keyfi yapmanın tadı başka.👌🏼🐘
"Bence bu tecavüz meselesini fazla abartıyorlar. "Ay şöyle vahşet, böyle genç kızların hayatını karartıyorlar," diye... Görüyorum televizyonda kızları da, yüzlerini kapatmış, hüngür hüngür ağlıyorlar. Bu kadar büyütecek, gazetelere sayfa sayfa haber yapacak bir şey yok. Ne var, ben her gün uğruyorum!
Ne sanıyorsunuz? "Kocam beni döver ama yatakta muhabbetimiz yerinde çok şükür," diyecek halim yok. Kocam neticede. "Gözlerimi kaparım vazifemi yaparım," dedim. Başka şeyler düşünüyorum o arada. "Kapıyı kilitledik mi, ocağı kapattık mı?" diye. Bu ne zaman istese ben kaçıyorum, ben ne zaman kaçsam bu...
Zaten ben bu işten hiçbir şey anlamadım, tecavüze uğradım diye beni zorla bu adamla evlendirdiler, şimdi aynısı her gün başıma geliyor. Artık üzülmüyorum bile. Tiksinmenin bir yerden sonrası gamsızlık.
Sırf ben değil, herkes böyle düşünüyor demek. Siz hiç gazetede, "Kocası karısına tecavüz etti" diye haber okudunuz mu? Evliyken olanı kimse tecavüzden saymaz. Cilve falan sanıyorlar herhal: tecoş! Aaa, ben de kocama laf ettirmem. Ne de olsa nikahlı tecavüzcüm!" (Syf/41, 42)
#SerayŞahiner#Antabus
Ahh, Antabus! Ahh, Leyla! Ne geç kalmışız tanışmakta, aslında her gün bir başka Leyla'nın Antabus hikayesi ile tanışıyor olsak da... Uzun süredir çok merak ediyordum bu kitabı, @erennadiraksamoglu sağolsun.🤗 Sonunda dayanamayıp aldığımda hemen okumaya başladım. Zaten incecik, bir çırpıda okunup biter ama, bir de sizi öyle bir içine çekiyor ki, Leyla sayfalarca anlatsa da okurum diyorsunuz.
Leyla kim mi? Leyla, okula gitmek yerine konfeksiyonda çalıştırılan mahallenizdeki o kız çocuğu. Leyla, yan sokağınızdaki zorla evlendirilen genç kız. Leyla, komşunuzdan duyduğunuz, tecavüze uğrayan o zavallı kızcağız. Leyla, kocasından dayak yiyen o üst kat komşunuz. Leyla, her gün haberlerde izlediğimiz, gazetelerde 3. sayfada okuduğumuz yüzlerce kadından, içimizden biri... Ve Seray Şahiner o kadar güzel anlatmış ki Leyla'nın ağzından kadınlarımızın bu dramını. O kadar trajikomik bir üslup ile yazmış ki... Bu kitabın bana hissettirdiklerini tek bir cümle ile anlatmak istesem, "Gülüyoruz ağlanacak halimize" olur sanırım.
Okuyun ve Leyla ile tanışın. Şiddetle tavsiye ediyorum.👊🏼
`evimden kilometrelerce uzakta başka bir şehirdeyim günlerdir;
günlerdir diyorum çünkü günleri saymıyorum;
küçük, sakin, sessiz, dingin;
çok kendi halinde bi şehir burası;
gündüzleri oldukça sıcak;
akşamları serin geçiyor..
merkez tek bir cadde;
gidebileceğiniz her yer 10 dakika mesafede;
akşam olunca şehirde kimsecikler kalmıyor;
herkes köyüne gidiyormuş..
insanları çok sıcak, çok samimi;
misafir olduğunuzu fark ettiklerinde ellerinden geleni fazlasıyla yapıyorlar..
henüz `Şehri Şahane'mi özlemedim;
uzun yürüyüşler yaptığım;
yeni insanlar tanıdığım bu şehri keşfetmek çokça keyifli.. 🍃☕✌
`11 `08 `17
`gözlerini;
gülüşünü;
sözlerini;
sevmelerini;
anılarını hiç yaşanmamış gibi "yok" sayabilirsin;
ama adını başka bi surette zikrederken;
nasıl "var" olduğunu dilinle tekrar eder;
kalbinle tasdik edersin..
`09 `08 `11
Doğan Bey'in kitabının bende iki etkisi oldu; ilki, istifamı verdikten sonra takdir ve teşvike en çok ihtiyaç duyduğum ama çoğunlukla köstekten öte destek alamadığım yeni mesleğimde ne kadar doğru adım attığımı hissetmek. "Çocuğunu gerçekten seven anne baba çocuğunun olabileceğinin en iyisi olmasıyla ilgilenir; o amaçla bilgi peşinde koşar, kitap okur, seminerlere katılır; çocuğuna her gün ve her hafta düzenli olarak zaman ayırır ve emek verir. Ve bunu severek, şükür duygusu içinde yapar" "çocuğun kendine, özüne yönelip onun farkındalıklarını konuşan ebeveynlerin derdi önce kendilerini eğitmek ve geliştirmektir." "çocuklarımız bize olgunlaşma fırsatı sunarlar""çocuk buyudukçe anne baba da buyur ve gelişir"
İkincisi, çevremde, vah vah dediklerimin geldikleri aile yaklaşımını algılamam ve tüh tüh demem... Hemen her sayfanın altını çizdim, henüz okumayanlara fikir olsun benim de #atlasdenizkitapları arşivimde dursun diye bir kaç cümle paylaşıyorum. Akademik bilgilere, her cümlede bir örnekleme yapmadan, metaforlara boğmadan, karikatürsüz ve anlaşılır dili ile psikoloji/kişisel gelişim/çocuk gelişimi kitabı arayanlara tavsiyemdir. ✏️çocuğunuza ekibin vazgeçilmez bir parçasısın senin yerin doldurulmaz, duygusunu yaşatırsanız, değerli hissetmenin yanı sıra "biz bilinci" ni öğrenir.
✏️çocuklar hayvan terbiye eder gibi eğitilmez, durumlar içinde seçimler yapmayı ve bundan sorumluluk almayı öğrenmelidirler.
✏️kendini ihmal ederek saçını süpürge eden anne veya baba oksijen maskesini önce kendine takmadığı için oksijeni çabucak biter ve ne kendine, ne işine, ne eşine, ne çocuğuna bir hayrı olur. / süpürgeye ihtiyacın varsa saçını süpürge et ama bunu kendini var etmek için yap ve bundan da gurur duy. Başkalarını suçlamak için kullanma. Başkasını suçlayarak fedakarlık yapmanın ne kendine ne de çocuğuna yararı olur; tam aksine derinlerde çocuğunun varoluşunu zedeler."
✏️çocuklarınızı annesiz ve babasız bırakmayın. Onların zaten okulda ve mahallede arkadaşları, akranları var. .
.
.
`telefonumun ekranında bi bildirim belirdi;
Facebook bugün hatırlamak isteyecegim anılarım oldugunu söylüyordu;
Tıkladım;
Bikaç fotograf ve bi köşe yazısı açıldı sayfada;
`Yolda Olmak diye başlayan İbrahim Tenekeci'nin 6 Ağustos 2014 tarihli yazısının son paragrafını okuyunca gerçekten hatırlamam gerekiyormuş dedim.. `İsmet Özel''in, bir soru üzerine şu cevabı verdiği rivayet edilir: ''Biz dostlarımıza arka-daş deriz, ön-daş demeyiz.'' Birlikte yola çıktığınız kişi, yürüyüş esnasında sizi geride (yolda) bırakıp öne yahut başka bir yere geçiyorsa, burada hem dostluktan hem de halis niyetten bahsetmek mümkün değildir. Sadece şu söylenebilir: Arkadaşını geride bırakmak, bedenin afetlerinden biridir.
Bir de hatırlatma: ''Yola çıktığı andan itibaren dönüşü veya başka bir adresi düşünmeye başlayınca insan, gideceği yere asla varamıyor.''
"Sabah hastane çantamızı alıp kapıdan çıkarken, dönüp evimize baktım. Yıllardır bu evde bir çocuğun adım attığını, oyuncaklarla oynadığını, bize gülümsediğini düşlemiştik. Oysa bu eve hep içi kan ağlayan ama birbirine güçlü gözükmeye çalışan bir kadın ve erkek olarak dönmüştük. O sabah, kapıdan son kez iki kişi olarak çıkıyorduk. Döndüğümüzde ise gerçek bir aile olacaktık." (Syf/202)
#MerveÖztürk#SeniBeklerken
Melina, birçoğumuzun severek, maşallah diyerek takip ettiği, gözlerimizin önünde büyüyen dünyalar tatlısı bir çocuk, hatta onun deyimiyle şozuk.☺️😂 Ve bence en az kızı kadar tatlı ve içten bir kadın olan Merve Hanım, yani @melinasmom ☺️ Hikayesini hiç bilmeyen ve sadece instagramdan tanıyan kişiler, muhtemelen Merve için "Hayat sana güzel ya, ne güzel hep mutlusun hep geziyorsun, ohh tatlı mı tatlı bir kız çocuğu doğurmuşsun onun fotoğraflarını paylaşıp duruyorsun," diye yorumlar yapacaklardır, ki yapıyorlar da, her fotoğrafının altında denk geliyorum. Ancak maalesef ki hiçbir hayat instagramda göründüğü kadar kusursuz, dertsiz, tasasız değil. Hiçbir mutluluk, ya da hiçbir başarı öyle gökten avucumuza inmiyor. İşte Merve Öztürk de bu kitapta Melina'ya sahip olma hikayesini anlatıyor.
Bu hikayeyi daha önce blogunda okumuş, snaplerinden dinlemiş, ve YouTube'dan TedX konuşmasını izlemiş biri olarak, yine de kitabı aynı duygu yoğunluğuyla okudum. Çünkü okurken kendimi Merve'nin yerine koydum. 23 yaşında bir kadın olarak, ileride çocuk sahibi olmak istediğimde aynı şeyleri yaşayabileceğimi düşündüm. Onun bu süreçte çektiği acıları, maddi manevi yorgunluğunu hissettim ve her şeye rağmen yılmayan o güzel ruhunu takdir ettim.
Onun acıları ve yaşadıkları, sonunda Melina'nın olduğu bir cennetin kapısına giden yoldaki taşlardı sadece, ve o zaman zaman yorulsa da, tökezlese de hatta bu taşlara takılıp düşse de, tekrar ayağa kalkmasını bildi, ve cennetine, kızına kavuştu.😇 Evet edebi açıdan bir başyapıt değil belki; dili basit, kolay okunan, "bir kadının yaşadıklarını anlattığı bir kitap işte" olarak görebilirsiniz. Ama bence bu kitabı okuyan hiçbir kadın, içi acımadan, duygulanmadan ve sonunda şükür etmeden kapağını kapatamaz.🙏🏼
"Ne zaman yola çıkacağımızı soruyor. "İki güne kadar..." diyorum, "Önce Ankara'ya uçacağız sonra da uçak değiştirip Kayseri'ye."
"Olamaz," diyor başını inatla sallayarak, "kesinlikle olmaz. Arabayla gidelim, uçak istemiyorum. Arabayla gidelim ki Anadolu'yu görebileyim."
"Ama çok uzak." diyorum zaten yorgun ve bu seyahat için çok yaşlı olan adama. Üzülüyorum onun için, aynı zamanda da bir şey olacak diye korkuyorum. "Arabayla elbette gidebiliriz," diyor. "Uçağa bin, hop bir yerde in. Böyle olmasını istemiyorum. Anadolu'yu hissedebileceğim bir yolculuk olmalı bu, uzun sürmeli, yavaş yavaş yaklaşmalıyız gideceğimiz yere. Erciyes Dağı'nın başındaki karları uzaktan görmeliyiz."
"Sanki cennete gider gibi konuşuyorsun." diyorum. "Kuşkun mu var?" diyor, "Elbette cennete gidiyoruz, Cennetin Doğu'suna."
(Syf/79, 81)
#ZülfüLivaneli#EliaİleYolculuk
Bir "Zülfü Livaneli sever" olarak yine çok keyifli bir kitap okuyup bitirdim. Boşuna değil Livaneli yazdıysa hiç tereddütsüz alır okurum deyişlerim, yine şaşırtmadı işte okurunu.☺️ Bu sefer hem keyifle okuyup, hem de yeni şeyler öğrendiğim, kendime bir şeyler kattığım bir kitap oldu Elia ile Yolculuk. Çünkü maalesef ki topraklarımızda doğan, aslen bir İstanbullu olan dünyaca ünlü bir sinema ustası ve yazar Elia Kazan hakkında benim pek bir bilgim yoktu. 🙈
Ancak Livaneli hem Elia Kazan'ın hayat hikayesini, hem de Anadolu özlemini 114 sayfaya öyle güzel sığdırmış ki, bir çırpıda okuyup bitirsem de kapağı kapattığımda bir okur olarak doyduğumu hissettiğim bir kitap oldu.😌 Şimdi sıra Elia Kazan hakkında biraz daha araştırma yapmak ve en azından ödüllü filmlerinden birini izlemekte kesinlikle.✌🏼 Ayrıca sayfa aralarında yer alan M.K. Perker'in çizimleri de bu güzel hikayenin üzerine bir çikolata sosu olmuş resmen.😍 Livaneli severler, hiç düşünmeden alın okuyun bence.🤗
`yağmur gelicekmiş;
`ay inşAllah gelsin eve yürüycem ıslanarak.. dedim;
güldük hep beraber..
Vakıftan çıktım,
kulaklığımı taktım;
sahil boyunca yürümeye başladım,
rüzgar çıktı önce,
sonra bulutlar kapladı gökyüzünü;
derken damlalar süzülmeye başladı;
duraga az kaldı hemen binerim otobüse dedim;
bindim;
telefonumda yagmur fena geliyor mesajlarını okuyup kafamı kaldırdığımda her yer kapkara olmuştu;
saat henüz 6'ydı ama gece yarısı gibiydi..
o sırada dolu yağmaya başladı;
otobüsün tavanını delecek gibiydi sanki..
ineceğim durak geldi;
otobüsten indim;
köşebaşını döndüm;
yukarı doğru koşar adım yürümeye başladım;
yağmur, dolu, fırtına;
herşey birbirine karışmıştı..
otobüs durağına sığındım;
Suriyeli bi anne baba çığlık çığlığa ağlayan evlatlarına sarılmış sakinleştirmeye çalışıyordu;
sesler gitgide daha da ürkütücü bir hal alıyor yağdıkça yağıyordu mübarek;
derken hava aydınlandı;
yağmur etkisini azalttı;
yokuşlardan aşağı hızla akan sulara bata çıka eve ulaştım;
`yağmur yağdı;
`sırılsıklam ıslanarak;
iliklerime kadar ıslanarak eve yürüdüm..
`27 `07 `17
`Küçük Kara Balık;
okumayı söktüğümde Öğretmenimin bana hediye ettiği ilk kitaptı,
bu yüzden kalbimdeki, kütüphanemdeki,
hayatımdaki yeri çok farklı;
çok kıymetli..
piyasaya çıkan her baskısını topluyorum;
kütüphanemin Küçük Kara Balık bölümü doluyor;
her bakışımda kalbim mutlulukla çarpıyor;
çarpıyor;
çarpıyor..
`bekliyorum;
geçen zamana inat,
büyümeyen bi çocuk gülümsemesiyle..
bekliyorum;
kurduğum uçsuz bucaksız hayallerle..
bekliyorum;
sabırla,
heyecanla,
hevesle..
bekliyorum;
gelmeni değil,
yeniden sevmeyi..
`sağ elimin yüzük parmağında bi yara izi var;
çay bardağı yıkarken çıt diye kırılmış;
cam parmağımı sıyırıp geçmiş;
su birden kırmızıya dönüşmüştü..
telefonda hızlı hızlı mesaj yazıp mutfağa girmiştim;
sinirliydim;
tezgahın üzerini toparladım;
iki bulaşık bardağı elimde yıkayayım demiştim..
o günden beri ne zaman mesaj yazarken sinirlenip telefonu bıraksam parmağımdaki o izle oynarken bulurum kendimi;
sonra o günü hatırlarım;
parmağındaki sızıyı;
suda dağılan o kırmızı dumanı..
ve hep o replik gelir aklıma;
`ama yara öyle değildir,,
ne zaman baksan acırsın...
`Vizontele..'