PAZ
Paz... İlk sayısı Mayis'ta kitapcilarda yerini alacak. Simdilik internetten temin edebilirsiniz..
Kendisi yepyeni bir edebiyat dergisi... Muazzam olmuş, herkesin emeğine sağlık!
Memleketimin gönlü güzel, aydınlık insanları; iyi ki tanıştım diyeceğiniz yazarlar... iyi ki yazmışlar, hep yazsınlar..
Okuyun okutun, yayın adını bol bol...
Bu kitap için ne söylemeliyim açıkçası emin değilim . Güzel desem az kalacak , muhteşem desem yetersiz ..
Her türk'ün okuması gereken efsanevi bir kitap.
Genelde kurtuluş savaşı anlatılır , her uç sayfa da bir ağlamak garantidir,kitabı bitirdikten sonra tekrar okumak isteyebilirsiniz ama kitap fazlaca kalın olduğundan tekrar düşünün derim. :))
"Evde kimse yoksa -babası eve gelmemiştir daha- koltukta oturup radyo dinlemek melankolik yüzünü bu geniş kaldırımı dolduran kalabalığın içinden kaçırmak için başını sağına soluna çevire çevire yürümekten daha iyi belki de. Yahut Samim'le konuşmak. Fakat sevgili değil, arkadaş gibi. Çok açık. Hiçbir günah duygusunu ve hatırasını saklamadan. Kaçamaksız ve oyunsuz. Ruh düğümlerinin kendi kendine çözülmesine yarayan serbest, serbest, serbest, oh, ve ılık bir... müsamaha havası içinde. Ne güzel şey bu."Yalnızız, Peyami Safa (Sayfa 214 - Ötüken Neşriyat)
Okuduğum en sıkıcı kitapti. Konusunun çok güzel olması yani sıra anlatım çok yavaştı. Bu yüzden okuma isteği kalmadı. Gereksiz sözcük kullanımı çok fazla vardı. Akıcılık tamamen yok edilmiş. Öyle ki okurken konuyu bile unutuyorsunuz. Mesela bir yemek yiyecekler 5-6 sayfa anlatımı var. 3. sayfadan sonra "Ne anlatıyor bu ya?" diye ister istemez soruyorsunuz. Zaman kaybiydi benim için. Çok merak ederek başlamıştım ama beklentilerimi karşılamadı.
Sessiz filmler hakkındaYanılsamalar Kitabı, Paul Auster
Sinemaya karşı değildim, ama benim için hiçbir zaman fazla bir önem taşımamıştı, on beş yılı aşan öğretim ve yazma hayatımda bir kez bile filmler üzerine bir şeyler söyleme gereği duymamıştım. Herkes nasıl görüyorsa ben de öyle görüyordum onları, zaman geçirten bir şey olarak, hareketli bir duvar kâğıdı ya da sabun köpüğü gibi. Resimler ne kadar güzel ya da çarpıcı olursa olsun, beni asla sözcüklerin tatmin ettiği kadar etmiyordu. Çok fazla şey sunulduğunu hissediyordum, seyircinin hayal gücüne fazla bir şey bırakılmıyordu; çelişkili olan şuydu ki, filmler gerçeğe öykünmeye ne kadar çok yakınlaşırlarsa, dünyayı temsil etmekte o derece başarısız oluyorlardı; ki dünya çevremizde olduğu kadar içimizdeydi de. Bu nedenle, içgüdüsel olarak, siyah beyaz filmleri renklilere yeğlemiştim, sessiz filmleri de seslilere. Sinema görsel bir dildi, iki boyutlu bir ekrana görüntüler yansıtarak öyküler anlatma biçimiydi. Ses ve renk eklenince üçüncü bir boyut yanılsaması doğdu, ama bu aynı zamanda görüntülerin saflığını alıp götürdü. Artık bütün yük görüntülerin üzerinde değildi; ses ve renk, filmi kusursuz bir karma araca, yani olabilecek dünyaların en iyisine, dönüştürmek yerine, güçlendirmeleri gereken dili zayıflatmışlardı.