Çocuklaştırılmış oyuncak kadınlar
Sonia Singh isimli mükemmel kadın, aşırı seksüelleştirilmiş oyuncak bebeklerin makyajlarını silmiş, kıyafetlerini ve saçlarını değiştirip onları gerçek çocuklara benzetmiş. Kendisi bebeklerin yüzlerini, ayakkabılarını ve saçlarını “çocuklaştırırken” annesi de onlara kıyafetler dikmiş. Anne-kız böylece endüstrinin çocuklara aşılamak istediği kadınlığın üstesinden gelmişler. Buraya tekrar alkışlar gelecek!
Bu konuda bir akademik bilgim yok. Ama oyuncak bebekle oynamanın mantığı insan olarak atılamadığın maceraları bebekle yaşamaktır diye düşünüyorum. Biz uçamayız, üst üste taklalar atamayız, mağara ilan ettiğimiz koltukların arasında hazine arayan genelde oyuncak bebeklerimizdir. İlkokulda hatırlıyorum, küvette annem saçımı sabunlarken ben elimdeki bebeğin okyanusun derinliklerinde yüzdüğünü hayal ederdim. :) Bebeğin mantığı buydu yani, hayal dünyamın yarı gerçek simulasyonunu yaratmama yardımcı olması. Bu durumda mantıklı olan da bebeğin olabildiğince bana benzemesi oluyor. Ama öyle olmadı.
Oyuncak bebeklerim ne bana, ne arkadaşlarıma ne de çevremdeki herhangi bir kadına benziyordu. Yoğun makyajlı, ince belli, iri göğüslü ve kalçalı modellerden gerçek hayatımda pek de yoktu. Bunun yanında bütün o makyajıyla, saçıyla, prenses elbiseleriyle bebekler hiç de ekstrem maceralara hazır görünmüyordu. Ben birçok bebeğimin saç modelini ve kıyafetlerini değiştirirdim, bunu bilerek yapmazdım elbette ama kendime benzetirdim. Kahküllerim vardı kahkül keserdim mesela. Özdeşleşme bir ihtiyaç çünkü oyuncağın fonksiyonunda. Hangisi çocuğun kendini daha çok özdeşleştirebileceği model gibi görünüyor?
Çocukların gelişme çağında hayal dünyalarının gelişmesi çok önemli. Bu çağda neyi öğretirsen onu hayatı boyunca taşıyor içinde. Kız çocukları için üretilmiş maceralara bakıyoruz, alışverişe gitmece, havuzda güneşlenmece, stil ikonu olmaca, makyaj yapmaca… Gerçek hayattan kopabileceği, endüstri dışında doğayla yaşayabileceği hiçbir şey yok. Erkek çocukları helikopterlerden atlarken, ormanda hazine ararken bizim kızlar alışveriş merkezinde doğru renk eteği arıyor. Neden? Çünkü endüstri en çok bizim üzerimizden para kazanıyor ve endüstri de erkek.
Kız çocuklarını kısıtlı bir hayal dünyasına hapsedip, ileride endüstriye para kazandıracak bireyler olmalarını beklemek büyük acımasızlık. Keşke bütün oyuncak bebekler Sonia ve annesinin bebekleri gibi olsa. Çocuklar porno oyuncusuna benzeyen kadınlaştırılmış bebeklerle değil de kendileri gibi çocuklarla oynasalar. Cinsel obje haline gelmiş modellerle kendilerini özdeşleştirmeseler.
Kardeşlerimizi, kuzenlerimizi, kızlarımızı hatta arkadaşlarımızın yakınlarını aşırı cinselleşmeye karşı maceralara, doğaya, doğallığa teşvik etmek bizim kadınlık borcumuz. Her küçük çocuk “çocukluğu” yaşamayı hak ediyor. Onları hemen büyütüp seksin bir objesi haline gelme hevesinden korumamız gerekir.
Üstelik, çocuk doğaya ne kadar yabancılaşırsa, birey olarak doğadan o kadar uzak ve kendi özüne de yabancı olur. Kendine olduğu kadar, hayvanlara, bitkilere, dünyaya karşı saygısı ve bilgisi olan bireyler olmaları önemli.
Sonia ve annesini tebrik ediyorum, videolarını ağlayarak izledim. Haftasonu kızkardeşimle onun bebeklerini “çocuklaştırmayı” denemeye karar verdik biz de. Umarım başarılı oluruz, olursak fotoğraflarını koyarım. :) Bitirirken kendi vücuduna, yüzüne, saçına yabancılaşmayan kadınların hayallerini kuruyorum ve şunu vurgulamak istiyorum;
Bir kadının kendini sevmesi devrimdir. Her şey bizimle başlayacak.