yaşama arzusu
Yaygın bir olay, uzun süredir birlikte olan bir çiftin yarısı öldüğünde, diğerinin de kısa bir süre sonra ölmesidir.
Her zamanki, romantik açıklama, birbirlerini o kadar çok sevmeleri ki, birbirleri olmadan yaşayamazlar.
“Kırık bir kalpten” öldü, “yalnız yaşayamadı”, “eşine bağlıydı”.
Bir eşin ölümü ile diğerinin kısa bir süre sonra ölümü arasında bir ilişki var mı?
Hipotez, yaşama arzusunun bağışıklık sistemi üzerinde bir etkisi olabileceğidir. Vücudumuzu kontrol eden beyin, bazı durumlarda devreye giren bir kapatma mekanizmasına sahip olabilir. Bu olaylar, ölümcül kazalar veya beynin üstesinden gelemeyeceğini bildiği bazı hastalıklar gibidir. Bu mekanizma “intihar hücrelerini” kontrol edebilir.
Son yıllarda, intihar hücreleri veya bilim adamlarının programlanmış hücre ölümü (PCD) olarak tanımladıkları şey, devam eden biyogenetik araştırmaların temelini oluşturdu. PCD, hücre içi bir programın aracılık ettiği hücre ölümüdür.
Üç ana PCD türü vardır. Tip I hücre ölümüne apoptoz denir. Tip II otofaji ve Tip III nekrotik hücre ölümüdür.
Hücreler, zararlı ajanlar tarafından öldürülebilir veya intihar belirtisi verilebilir. Belirli hücrelerden vücut bütünlüğüne yönelik bir tehdit varsa, bu hücreleri yok etmek için PCD gereklidir.
Bu tür vakaların tipik örnekleri şunlardır: virüs bulaşmış hücreler, DNA hasarı, bağışıklık sistemi hücreleri ve kanser hücreleri.
Bazı kanser hücrelerinde apoptoz, radyasyon veya tedavi için kullanılan kimyasallar tarafından tetiklenir.
Kameranın intihar etmeye karar vermesine neden olan nedir?
Yazar, bunun beyin tarafından gönderilen pozitif ve negatif sinyaller arasındaki bir dengesizlik olduğuna inanıyor.
Hayatta kalmak için gerekli pozitif sinyaller (yaşama arzusu yok) yoksa ve / veya “yaşamaya devam etme arzusu yok” anlamına gelen olumsuz sinyaller gönderilirse, bir kapatma mekanizması etkinleştirilebilir.
Açıkça kanser teşhisi konduktan sonra mucizevi bir şekilde iyileşen hastaların sayısız raporu vardır. Bu fenomen, “yaşama arzusunun” pozitif sinyalleri ile PCD mekanizmasının aktivasyonu ile açıklanabilir.
Bazı durumlarda, kanserle ilişkili virüsler, apoptoz sinyalini inaktive eden bir protein üretmek gibi hileler kullanabilir. Bu gibi durumlarda kanser hücreleri sadece yaşamaya ve çoğalmaya devam etmekle kalmayacak, aynı zamanda apoptoza karşı daha dirençli hale gelecektir. Kanser hücrelerini korumak için tasarlanan bu hilelerin ve tuzak moleküllerinin daha iyi anlaşılması, araştırmacıların tehlikeli kanser hücrelerini yok etmek için bu savunma numaralarını yeniden etkinleştirmelerine ve üstesinden gelmelerine olanak sağlayacaktır.
Yazar ayrıca kanser hücrelerinin yok edilmesi ve uzaklaştırılması konusunda daha fazla araştırmanın iki aşamada gerçekleştirilebileceğine inanıyor. İlk adım, kanser hücrelerini ayırt etmek, etiketlemek ve tanımlamak olacaktır. İkinci adımda hedef, seçilen alan veya hücre grubundaki intihara meyilli hücreleri aktive etmek ve kanser hücrelerinin mevcut savunmasını atlamak olacaktır.
Bu iyileşme, güçlü psikolojik ve aile desteği gerektirir. Ayrıca hasta sağlıklı ve aydınlık bir geleceğe inanmalı ve umut etmelidir.