Koçların “neyin işe yaradığı” paylaşımına ilginç bir yorum geldi. Uzun süredir okuyucu olan Kelly şunları söyledi:
Yetenek geliştirmek için izolasyon tekrarlarından bahsettiği Daniel Coyle’un ‘Küçük Yetenek Kitabı’nı okudum ve dinledim. Bu önermede onunla aynı fikirdeyim. Boks, futbol, tenis ve son zamanlarda futbol gibi izolasyon tekrarlarını kullanan diğer sporlarla ilgileniyorum. Deneyimlerim hem oyun benzeri hem de izolasyon tekrarlarının yetenek geliştirdiğini gösterdi. Genç sporcuların izolasyon tekrarlarına daha yoğun şekilde katılmaları gerektiğini öğrendim. Sporcular yaşlandıkça, beceri setleri oluşturulduğundan oyun benzeri çalışmalar da artar.
Bu yorumla ilgili olarak birkaç şeye değineceğim.
Yeni başlayanların yaptığı her şey onları daha iyi hale getirecektir
Orada bir harika alıntı Antrenman efsanesi Vern Gambetta’dan şunları gözlemliyor:
Bir sporcu kariyerine başladığında yaptığı her şey onu daha iyi hale getirecektir. Daha sonra, uygulamanın yönlendirilmesi ve belirli bir amaca sahip olması gereken, geri dönüşün azaldığı bir zaman gelir.
Antrenörlerin yeni başlayanlarda izole tekrarlardan elde ettiği kazanımların çoğunun tam olarak bu gerçeği yansıttığından şüpheleniyorum. Başka bir deyişle, bu, son gönderide de belirtildiği gibi muhtemelen başka bir yanlış atıf örneğidir.
Bu arada yukarıdaki yorumda “beceri setleri oluşturuldu” ifadesi kullanılıyor. Oyuncu gerçekten her beceriyi geliştiriyor mu? Oyuncular oyunun sunduğu yeni zorluklara uyum sağladıkça sürekli bir gelişme ve iyileştirme sürecinde değiller mi?
Hem oyun benzeri hem de izolasyon tekrarları yetenek geliştirir
Buradaki dünya “yeteneği” çetrefillidir. Yine de başka bir gün tartışmak üzere tanımlamaya dalmayı bir kenara bırakalım. Bu tartışma bağlamında bu beceriye eşittir, o yüzden bununla devam edeceğim.
Hem oyun benzeri hem de izolasyon tekrarlarının becerileri geliştirdiği yönündeki hafifçe revize edilmiş ifade kesinlikle doğrudur. Temel olarak, bir tür geri bildirim ve/veya talimatla belirli bir eylemi gerçekleştirmeyi içeren her şey, beceriyi geliştirebilir.
Sormak istediğimiz soru neyin beceri geliştirebileceğiyle ilgili değil. Beceriyi en etkili ve verimli şekilde geliştiren şey budur. Bu muhtemelen “neyin işe yaradığı” zihniyetiyle ilgili en büyük sorunum. Bu, birinin gelip bize bir şeyi nasıl daha hızlı ve daha ucuz yapabileceğimizi gösterebileceğini söylemesi ve bizim çok tembel, inatçı vb. olduğumuz için reddetmemiz gibi bir şey.
Bütün antrenörlerin bu zihniyete sahip olduğunu söylemiyorum. Bazıları araştırmayı araştırdı ve onunla ilgili meşru sorunlar var (her ne kadar bazıları kendi yerleşik görüşlerini destekleyen gelişigüzel seçilmiş şeyler olsa da). Özellikle “neyin işe yaradığı” argümanını ortaya koyanlardan bahsediyorum.
“Neyin işe yaradığı” konusundaki ikiyüzlülük
“Neyin işe yaradığı” zihniyetinin özünde değişme isteksizliği yatmaktadır. Ve bunun nedenleri sporcularımızdan beklentilerimizle tamamen çelişiyor. Onları daha iyi hale getirecek yeni şeyler denemelerini istiyoruz. “Ne işe yarar” zihniyetini benimsediklerinde nasıl tepki veririz?
Bu nedenle, bizi daha iyi koçlar yapabilecek teknikler sunulduğunda bu zihniyete sahip olmamız ikiyüzlülüktür. Sizce de öyle değil mi?
Ayrıca, önümüze açık bir fırsat çıktığında becerilerimizi geliştirmeyi reddedersek, sporcularımız için elimizden gelenin en iyisini yapıyormuşuz gibi görünmüyor. Eğer durum buysa, gerçekten koçluk yapmalı mıyız?
“Ne işe yarar” sohbetinin devamı yazısı ilk olarak Voleybol Antrenörlüğü’nde çıktı.