Madem bugün Dünya Tiyatro Günü bizde bir tiyatro eserini yorumlayalım bakalım.
Son iki yıldır, neredeyse roman dışında hiçbir eser okumuyordum, ta ki şu son iki aya kadar. Tabii bu kasıttan ziyade edebiyatın genelde roman ve şiir olarak anlaşılmasından kaynaklanıyor. Şu son iki ayda iki adet tiyatro eseri (oyunlarla yaşayanlar, vişne bahçesi) ve iki adet hikaye (Sırça Köşk, Gogol öyküleri) kitabı okudum. Ve fark ettim ki her edebiyat türünün farklı tadı var, ben genelde roman okuyan bir okur olarak kendimi bu tatlardan mahrum bırakmışım.
Esere gelecek olursak; zaman Rusya’da köleliğin kalktığı döneme tekabül ediyor. Mekan eski bir aristokratın içinde vişne bahçesi de bulunan doğup, büyüdüğü ev. Eser konu olarak köleliğin kalmasıyla buhrana düşen rus toplumunu anlatıyor. Bu zamana kadar insanların emekleri üzerinden para kazanmaya alışmış aristokratlar, köleliğin kalkmasıyla beraber büyük bir çöküşe geçiyor. Bu çöküşte eski alışkanlıkların payı da büyük. Bir taraftan bir kopeğe muhtaçken, diğer taraftan alemlere, şaşaalı yaşama devam etme gayretindeler. Eski köleler ise emeklerinin karşılığını almaya başlamalarıyla beraber, zenginleşmeye başlıyorlar. Eski dönemin köleleri bir bakıma yeni dönemin efendileri. Çehov da işte tam bu buhran dönemini bir taraftan güldürüp, diğer yandan düşündürerek, okuyucuyu sıkmadan keyifli bir şekilde eserine yansıtıyor.
Çeviri ve okuma zorluğuna gelecek olursak; benim okuduğum eser İş bankası yayınlarının Ataol BEHRAMOĞLU çevirisiydi. Hem yayınevi hem çevirmen gerçekten çok güzel bir iş çıkartmışlar.
Okuma zorluğu konusu ise, rus edebiyatının kişi karmaşası bir tiyatro eseriyle birleşince, okuyucunun gözünü korkutsa da; kitap çeviri başarısı ve karakterlerin net birbirinden ayrılan özellikleriyle, bu zorluğu aşıyor.
Romandan farklı türde eserler okumak isteyen arkadaşlara rahatlıkla önerebileceğim bir eser. Herkese keyifli okumalar dilerim.