Kendimi hiçbir şey yapmak istemiyorken bulduğum çeşitli dönemleri yaşamıştım. Ve bu his bir “dönem” sürüp sonra geçmişti. Ama uzun zamandır bu hissin bir dönemi aştığı ve hayatıma gelip yerleştiği bir zamanı yaşıyorum. Evet hiçbir şey yapmıyorum. Kitap okumuyorum, yazı yazamıyorum, yapmam gereken işleri erteliyorum, insanlarla çok sık görüşmüyorum vs vs. Depresyonda mıyım? Hayır. Değilim, çünkü mutluyum aslında. Benim sorunum daha çok her ne yapıyorsam ya da yapmam gerekiyorsa bırakıp hemencecik yatmak üzerine. Evet evet sorunum bu. Kendimi daha iyi hissetmek için hemen gidip uzanıyorum. Ohh, yazarken bile bir rahatlama geliyor. Bu yazıyı bitirince bile yapmak istediğim tek şey bu.
Tamam anlatınca bana da öyle çok büyük bir sorun gibi gelmedi ama bu bir sorun! Kendimi faydasız hissetmeme sebep oluyor. Faydasız doğru kelime mi bilmiyorum. Şöyle anlatayım, faydalı hiçbir şey yapmadığım için bir çeşit vicdan azabı ile karışık bir rahatsızlık duyuyorum. Zamanında faydalı şeylerle meşgul olarak geliştirdiğim bir kısım beyin hücremin şimdi aksi bir yaşam şekliyle beynimden akıp gittiğini hissediyorum. Tabii başım da ağrıyor. Devamlı uzanınca ve devamlı klimaya maruz kalınca ağrıyor galiba ama bu anlattığım sebepten de ağrıyor olamaz mı? Bu arada, klima demişken, Denizli çok sıcak, o kadar sıcak ki bu da uzanmak için bir sebep olabiliyor. Çünkü hareket etmezseniz sanki sıcağı bir santigrat daha az hissediyorsunuz. 50 derece değil de 49 gibi.
Beni tutup kendime getirecek bir ruh haline ihtiyacım var. Neyse, biraz uzanayım sonra inşallah bulurum.