"Eğer dostlardan mufarakat olmasaydı, ölüm ruhlarımıza yol bulamazdı..." cümlesini izah eder misiniz?
Değerli Kardeşimiz;
"Yani, 'Eğer dostlardan mufarakat olmasaydı, ölüm ruhlarımıza yol bulamazdı ki, gelsin, alsın.' Demek, en ziyade insanı öldüren, ahbaptan mufarakattir. Evet, hiçbir şey beni o vaziyet kadar yandırmamış, ağlatmamış. Eğer Kur'ân'dan, imandan medet gelmeseydi, o gam, o keder, o hüzün, ruhumu uçuracak gibi tesirat yapacaktı."(1)
Eğer dostlardan ayrılmak olmasaydı, yani ölümde ayrılık acısı olmasa idi, ölüm ruhlarımıza yol bulamazdı, yani ölüm o kadar da insanlara ürperti ve dehşet vermezdi. Ölümü dehşetli ve ürpertili kılan şey, alıştığımız ve ünsiyet ettiğimiz dostlarımızdan ayrılmak ve onları bir daha dünya gözü ile görememek acısıdır.
Bu beyitte şair ölümün maddi ve zahiri yüzüne bakarak, ölümü bir ayrılık kaynağı ve dost ve ahbaplardan ebedi bir hasret sancısı olarak algılıyor. Haliyle de bu bakış insana bir karamsarlık ve acı veriyor. Şair bu acısını bu beyit ile ifade ediyor.
Üstad Hazretleri, "şayet ben de ölüme şairin bu sığ bakışı gibi baksa idim, ölüm benim ruhumda çok acı ve derin tesirler bırakacak ve dehşetli tahribatlarda bulunacaktı," diyor. Ama Kur’an nuru ölümün sırrını çözdüğü için, ölüm şairin algıladığı gibi bir ebedi hüsran ve acıklı bir ayrılık değil, tam aksine ebedi bir saadet ve kavuşmanın bir ilk adımı ve bir başlangıcı hükmündedir. Öyle ise ölümden korkup ürkmenin bir alemi yoktur, onun yüzüne merdane bakıp, bizden ne istiyor ise hakkını vermeliyiz. Bizden istediği tek şey Allah’a hakkı ile kul olmaktır. Allah’a kul olana ise, her şey müsahhar ve hizmetkardır. Azrail’de müsahhar olur, toprak da müsahhar olur, balık da, gece de, ateş de müsahhar olur. Onu unutana ise değil sadece ölüm, her şey düşmandır.
(1) bk. Lem'alar, Yirmi Altıncı Lem'a.
Selam ve dua ile...
Sorularla Risale Editörü