|Toplum ve Çıkar Çatışmaları|
Dünyaya gelen her bebek, süper marketlerdeki ürünler gibi barkod numarası verilerek yaşamına başlamak zorunda kalıyor. Her birine birer ad, soyad ve benzerinin kimsede olmadığı kimlik numarası ile numaralandırılıp son kullanma tarihi doluncaya kadar bekleyeceği raflardan birine yerleştiriliyor. Yaşam biçimleri ise bebeklerin sınıflandırıldığı reyonlar olarak karşımıza çıkıyor. Irk, dil, din ve tabiki ayrımcılığın olmazsa olmazı cinsiyet kategorilerinde kendilerine yer buluyorlar. Sistemin sürdürebilirliği amacıyla üretilen mottolar bebeklerin izleyeceği yol hakkında birer harita niteliğindedirler. Sistemin aslında kitleleri kontrol altında tutabilmek adına üretilmiş bir aldatmaca olduğunu gördüğünüz zaman kendinizi ivedi olarak sınırların dışına itilmiş buluyorsunuz. Çünkü ince ve fark edilmez bir şekilde kurgulanmış olması sonucu farkındalığı yakalasanız bile çeşitli görüş ve düşünce yapılarıyla sahip olduğunuz tüm dayanağı bir anda kaybedebilirsiniz. Sistemin kendisini korumak için ürettiği bir materyalin; insanların kendi çıkarlarına sahip çıkmak amacına nasıl dönüştüğünü tarih boyunca yaşanan savaşlarda kaybeden tek tarafın insanlık olduğunu görerek yakalayabiliyoruz. İnsanlık tarihi boyunca savaşlarda yaklaşık dört milyar insanın hayatını kaybettiğini biliyor muydunuz? Savaşı kazananların şuanda hayatta olmadıkları gerçeğinden yola çıkarsak aslında yapılan her savaşın gelecek nesillere öldürme yetkisi vermekten başka bir işe yaramadığını anlayabiliriz. Yaşanılan savaşlar yüzünden dört milyar insan ölmeseydi dünya daha yaşanabilir bir yer olabilirdi. Çünkü öldürülen her insan toprağa gömüldüğü zaman beraberinde nefret tohumunu da dünya coğrafyasına ekmiş oluyor. Bu da insanlığın içinden çıkamayacağı sorun olmaktan başka bir anlam ifade etmiyor. Aynı dili bile konuşamayan insanların birbirleriyle ne gibi bir problemleri olabilir bunu hiç düşündünüz mü? Mensubu oldukları milletler için ölmeye endekslenmiş milyarlarca insan; sistemin kendini devam ettirmek adına ölüme sürüklediğini biliyor olsalardı koşa koşa hayatlarına son verirler miydi? Bunun gibi bir çok cevaplanmamış soru var. Tarihte yaşanılan gelişmeleri günümüz gerçekleriyle yorumlayıp bir karara bağlamak son derece yanlış olsa da insanlığın başlangıcından bu yana değişmeyen tek şeyin sebepsiz ölümler olduğunu ve tarihin her bölümünde aynı şekilde gerçekleştiğini unutmamak gerekiyor.
Birbirine üstünlük sağlama gayreti içerisindeki yaşam formlarının en gelişmiş şekli olan insan, faaliyetlerini kendi çıkarlarına uygun bir biçimde gerçekleştirerek maksimum gelir elde etmeyi hedefler. Doygunluk noktasına ulaşana kadar tabağında bulunan yiyeceğin tamamını bitirse de yetmeyeceğini düşünür. Tarihten buyana var olmuş bütün devletlerin politikası toplumun refahını göz etmek olsa da yönetici kesimin refahının daha önde tutulduğunu görmek için sıkı bir araştırmacı olmaya gerek yoktur. Yöneticiler refah içinde olmaz ise toplum da aynı oranda huzursuzlukla boğuşmak zorunda kalır. Halk huzursuz olursa yöneticiler aynı oranda rahatsız edilir. Yani toplum ve yöneticiler sistem tarafından birbirine bağlanmış birer dinamik olmaya zorlanmışlardır. Bir çoğumuzun sistemden kast edilenin yönetim biçimi olduğunu düşünmesini yadırgamak yersiz olur. Bu durum perde üzerindeki şekillerin bize sağladığı görüntüden yola çıkılarak oluşturulmuştur. Fakat unutulmamalıdır ki perdedeki güvercin görüntüsünü oluşturan iki adet eldir. Yani yönetim biçimleri de karşımıza sistemin aracı olarak çıkıyorlar. Bu kavramı sistem olarak tanımlamak istiyorum çünkü içinde barındırdığı dinamiklerin birbirleriyle koşul ilişkisi ve sürdürebilirlik anlamında dünya üzerinde tek başına en güçlü varlık olmasıyla saat gibi tıkır tıkır işleyen bir bütünden bahsediyoruz. İnsan, sistemi oluşturmasına rağmen kontrol mekanizmalarını elinde tutamayıp olumsuz yanlarına maruz kalıyor. Katmanlardan oluşan çok yönlü yapının içerisinde yaşam savaşını sürdürürken etrafına olup bitenlerden habersiz kendi kaçınılmaz sonuna doğru yol alırken paydaşlarıyla yardımlaşarak çözüm üretmek adına yapıcı adımlar atmaktan da imtina ediyor. Gün sonu raporu alan basit bir işletmeci ile piyasa değeri milyarları aşan şirket yöneticisi arasında yaradılış bakımından herhangi bir fark bulunmamaktadır. Fakat içinde yaşadıkları yapı, her iki kişinin de birbirinden tamamen farklı olduğunu, ekonomik ve sosyolojik olarak farklı mertebelerde yer almaları gerektiği konusunda kolayca ikna edebiliyor. Yaşamlarını farklı kulvarlarda sürdürerek toplumu algılayış biçimlerinden tutun da her türlü bakış açısı hakkında fikir ayrılıklarına düşerler. Toplumun bir bireyi değil de dünyadaki en önemli ve yok edilemez tek bireyi olduklarını düşünmeleri çoktan sağlanmıştır. Tek yapmaları gereken sistemin insana sağladığı yegane kolaylık olan bu rolü yaşamlarının son anına kadar sürdürmektir.