Günaydın Aziz Dostlar,
Bol alkollü bir cuma gecesinden sonra yine enkaz gibiyim ve akşamdan kalma bir sarhoşluk içerisinde kendime gıcık olmaktayım. Ağzımın içi zift gibi, halsizim ayrıca akşam sarhoş kafayla yaptığım konuşmalar çok saçma geliyor şimdi… Çok iyi ve çok anlayışlı dostlarım olduğu için son derece şanslıyım.
Yahu ben zaten zıp zıp gezen neşeli bi adamım yani doğuştan kafam iyi benim. Bu enerji alkolle etkileşim içerisine girdiği zaman artık ne bara, ne herhangi bir mekana sığabiliyor. Başıma bela oluyor. Böyle akşamların ertesinde kendime gıcık oluyorum ve bu duruma düştüğüm için kötü hissediyorum.
Bugün yine aynı soruları sormak istiyorum kendime: Yanıtlarım ne olacak acep?
1- Ben alkolik miyim? – Hayır değilim.
2-Alkolü seviyor muyum? -Evet tadını kaçırmadıkça ve abartmadıkça makul bir gider-eğlence oranı olan bir sosyalizasyon sitili olduğunu ve eğlenceli olduğunu düşünüyorum.
3-Alkolsüz yaşyamaz mıyım? – Yaşarım hatta çok daha iyi yaşarım.
4-Alkolü fazla kaçırınca yamuluyor muyum? – Uff hemde çürük armut gibi oluyorum.
5-Alkol içmesem olmaz mı? – Olur hemde çok iyi olur.
Her akşamdan kalma olduğum ertesi gün bu kararı veriyorum ve vaziyet düzelince unutup yeniden başlıyorum.
Evet, sorulara verdiğim yanıtlar hala aynı, hiç bir değişiklik yok.
Son 3 senedir dadandığım bu Alkolizasyon hareketinden ve sürekli tekrarlardan sıkıldığımı düşünüyorum.
Yine arada bir iki kadeh atarım ama hergün hergün tadı kaçtı artık…Çok sıkıldım yahu!
Birde eskiden içmediğim zamanlar aklıma geliyor; Alkolle hiçbir zaman aram iyi olmamıştı, ilk alkol denemelerimi ortaokuldaki çetemle Sakaryada yapmıştım ve nefret ettiğime karar vermiş olmama rağmen o zamanlar ki moda gündüz partilerine gidip akşam 6-7’ye kadar hoplayıp zıplayıp bol bol alkol tüketmekti üstelik en revaçta olan sitil de kendi kusmuğunda sızmakla son bulan “karışık” stildi. Bunun için önce bir rakıyı sek fondip yapıp, arkasından bir tekilayı biranın içine atıp birayı kafaya dikerdin ve sonra dayanıklılığını kanıtlarcasına göğsünü gerip “bana bir duble de sek burbon lütfen” derdin barmene ve onuda bir dikişte miğdeye indirirdin. Ve büyük bir iş yapmış bir yetişkin edasıyla etrafına bakınır gerildikçe gerilirdin… sonra birden gerginliğin giderek artardı üstelik tatsız bir şekilde, miğde, gözler ve baş kısımlarından ard arda alarm zilleri yükselmeye başlar yalpalayarak tuvalete yetişmeye çalışır çoğu zaman yolu yarılayamadan bırakıverirdin miğdendeki herşeyi ortalığa… Bir rezillik hissi kaplardı içini ama kusup rahatladığına da şükrederdi bir tarafın… Bu bir modaydı bizler arasında… eğer yapmazsan olmazdı! Topluluğa kabul edilmezdin! Topluluğun kuralları basittti: 1. Sigara İçmek 2. Bokunu çıkararak Karışık Sitil Alkol İçmek 3.Kendini Büyük ve Önemli Görmek. 4. Kusmuğunun içinde sızmak.
Her işin iyi bir yanı varmış gerçektende. Bu gündüz partileri ve okul asılarak düzenlenen ev partilerinde ki Alkolist Suistimaller benim alkolle aramı açtı ve ondan soğuttu. Bir kaç kez aşırı alkolden sürününce o’nun bir numaralı düşmanı oluverdim. Ve Tom Cruise’un Cocktail isimli filminden sonra Hollywood etkisinde kalmış aptal bir çocuk olarak yeni hedefimi seçtim; başarılı bir barmen olacaktım.
Eğlence endüstrisine atıldım, gece hayatıyla fazla samimi olmayan tanışıklığım artık bir flörte dönüşmüştü ancak Alkolü sadece satmak için döküyordum bardağa… Benim yeni içkim ise süt, ananas suyu kola vesaire tarzı içeceklerdi. Gece hayatında gördüğüm sarhoş insan ve alkolün neden olduğu belaları ve insanların nasıl birer gerzeğe dönüştüklerini görünce alkole hepten cephe aldım. Artık gece klubüne gittiğimde girişte verdikleri içki fişini ya bir bira alarak kullanıyor ve bütün gece elimde aynı birayla dans ediyordum yada bir arkadaşıma meyve suyu karşılığında veriyordum… Alkol o zamanlar beni çevremden dolayı abluka altına almıştı ama baskılardan etkilenmiyordum…bir kaç duygu travması sonucu içtiğim hariç, içmemekten mutluydum.
Yahu biz Türk gencinin herhalde şu eski filmlerden ve şu meşhur “Benim en iyi dostum içkim sigaram…” tarzı şarkılardan kaynaklanan ve bağımlılığımızı da meşrulaştıran bir bahane ile her üzüldüğümüzde alkol sigara vb maddelere saplanma eğilimimiz var. Üzüntüyü böyle yaşamayı adet haline getirmişiz ve 3-4 kuşaktır süregeldiği için artık kökleşmiş ve karşı koyamıyoruz sanırım. Aslında bizler büyük gerzeğiz diyesim geldi şimdi bu açıdan bakınca. Bu ne ya…? “Alo Kanka! Bugün hüzünlüyüm gel iki kafa çekelim/çekek” “Ooof ooof dertliyim” “Ee içelim o zaman”…?
Ve artık üzülmeyi bahane edip durarak bir süre sonra adet edindiğimiz bir karamsar ruh halinde dolaşıp, hayatımızdaki bir şeyleri bir yerinden sürekli büküp kırmak ve boş yere üzüntü, sıkıntı, öfke gibi duygular yaratmaya çalışır oluyoruz farkına varmaksızın… İşte bu çok tehlikeli bir durum bence. Çünkü düzgün olan şeyleri bile yamuk görecek bir negatif yeti geliştiriyoruz bu işin sonunda işte o zaman tam bir sorun makinesine dönüyor beyinciğimiz. Ve bir süre sonra bir içki öğütücüye dönüşüyor ve dadandığımız bir mekanda rutin halde sahte sevinçlere ve sahte sohbetlerle geçip gidiyor değerli zaman.
Tabii herkes böyle değil. Bazı insanlar gerçekten bu gidişatı yolun başından anlıyor ve daha zekileri başından geçmeden sadece birinin hatıralarından bu dersi çıkarıveriyor ve kendisini koruyor. İşte o zaman bir kadeh alkol belki bir yılbaşına girerken tükettiği, bu evrim harikaları için inanılmaz bir afrodizyak, enerji ve neşe kaynağı oluyor… Tatlı tatlı gülüyor çakır gözlerle bakıyorlar ve neşelerinde hafif bir coşku seziliyor… Gerçektende tad alıyorlar bu durumdan…
Oysa hergün alkol tüketen bizim gibi insanlar artık eğlencenin bir hayat tarzı haline geldiğinin sıkıntısı içerisinde, tek başına bir koyun ciğeri yemiş kedi kadar ilgisiz kalıyorlar eğlencenin duygulaştırılmasına ve coşkulara…
Dedim ya 3 yıldır gerçek bir alkol içicisi oldum, aslında bu benim hep merak ettiğim bir yaşam biçimiydi… Acaba nasıl oluyordu sürekli içki tüketmek, sarhoş sarhoş eve gelip sızmak ve ertesi gün leş gibi işine gitmek… Sanırım 3 senede bunu yeteri kadar gördüm ve zevkli birşey olmadığı kararına vardım.
Ben doğuştan kafası iyi gezen birisiyim…hatta ben bir deliyim… Ama Alkolik Yaşam Tarzının Bana Göre Olmadığına Artık Eminim.
Alkolsüz moda geçiyorum.
Merak ettiğim bir yaşama biçimi kalmadı desem yalan söylemiş olurdum..
Sanırım yeni birşeyler denemenin zamanı geldi… Aa buldum galiba… Hani şu kendine düşkün sağlık abidesi herşeye dikkat eden, sürekli tedirgin ve tetikte olan ruh hastalarının hayat tarzını mı taklit etsem acep? Ama onların tedirginliğini ve sürekli kıçında diken varmış gibi rahatsız duruşlarını yaşayamam olmaz yani… Sadece Sağlıklı yaşam takıntılarını taklit eder ona bakarım…Hımm bence makul !
Ee bide sonbahar… bayılıyorum son bahara!