Savaştan barışa gittik. Kaçınılmaz olarak, monarşiyi cumhuriyetle değiştirmek zorunda kaldık. "Vatanseverlik öğretisi", "Alman kültürü" propagandası olarak devam ediyor. Azim sloganı, kalabalığa yol açmalıydı. Savaş muhabirleri, bir prens için anı yazmakla meşgul olmadıkları sürece barış muhabirleri olarak daha az yıkıcı değiller. Vatansever çevreler, vatanseverliklerinin sonuçlarını kontrol altına almak için hararetle meşguller. Sermayeniz yurt dışına sorunsuz bir şekilde kaçtı ve siz bizimle kaldınız. İşçi zaten sekiz saatlik işgününün "başarısı" için mücadele etmek zorundadır.
Çünkü cumhuriyet, sonuçta kesinlikle hiçbir sebep değil. Almanların çoğunluğu için bu sadece bir sabır oyunudur. Sadece alay kutlamaları sizi uzun vadede mutlu etmeyecektir. Ünlü camaraderie ruhunu vaaz eden yüksek rütbeli subaylardan duymak ve konuşup sarhoş olmak gerçekten çok güzel; uzun vadede tatmin etmiyor. Cumhuriyet için hiç olmadığı kadar gerçek, Monarşi için de öyle.
Buna inanmıyorsanız, lütfen etrafınıza bakın. Sebep ne olursa olsun, 1918'de “karıştır!” Emri vermediler. Sonuç: herkes hala hazır bekliyor. Bu tür malzemelerle bir demokrasi kurmak alışılmadık bir fantezidir. Yine de yapmak istiyorsan, sertçe tut. Artık Almanya'da NCO'nun her durumda kural koyması ve "özne" nin daha iyi bir gelecek için herhangi bir özgür olasılığı engellemesine izin vermeyin. Artık onu tolere edilebilir bulmamalısınız; maudlin toleransı artık uygun değil. Şimdi: ya ya da. Ya bu azıcık özgür insan onuru tamamen şeytana gidiyor ve Prusyalı komiser ruhu Almanya'da yeniden kayıtsız şartsız hüküm sürüyor ve hayatı militarizmin geçit törenini düzenlediği bir geçit töreni alanı haline getiriyor. O zaman sevgili prenslerinizi sakince, taçsız hükümdarlar ordusuna ve daha da büyük tebaasına geri getirebilirsiniz. Veya -: Bu çaresiz klan alay konusu oluyor ve o zamandan beri artık olduğu kadar ciddiye alınmıyor.
Onlara bakmak! Tanrı'nın lütfuyla her üç santimde bir cep boyutunda kaç tane Wilhelm var. Böyle bir gösteriş ancak Almanya'da olabilir. Sadece bir Alman cumhuriyetinde en grotesk Witzblatt karakterlerinin en büyük saygıyı görmesi mümkündür. Çığlık atmalarına rağmen nasıl üstte olduklarını ve kendilerini iyi hissettiklerini, üstleri kemiklerinde olan tüm yöneticiler, polis ruhu ve görevlendirilmemiş ses tonuyla. Bir dizi merdivene tırmanır tırmanmaz hayal gücüyle devrilenler, küçük bir pozisyona sahip oldular. Gümrük görevlilerini sanki yönetilecek iller varmış gibi sallayıp, "halkından" ne kadar şişmişler. Muazzam bir haysiyet ve soğukkanlılıkla tezgahların arkasındaki izleyiciyi nasıl “idare ettiklerini”. Sadece uzun süredir çalışanların olması gereken "astlar" da hala en kötü şekilde dolaşıyor.
Şuna dikkatlice bak!
Fabrikalarda, atölyelerde ve ofislerde, ülkedeki inek çiftçilerinde ve bakanlıklarda, her yerde aynı resim. Bir cumhuriyetin burada direnişi karşılaması şaşırtıcı mıdır?
Gururla maalesef küçük bölüm başkanı, hangi amir formen ile horoz!
Ofislerde, ofislerde ve ofislerde ne aptal kibir!
Sonunda onları Tanrı aşkına aç! Sonuçta, hepsi mümkün çünkü diğerleri konu oynuyorlar ve Punch ile Judy'nin gösterisini yasaklamaları gereken yerlerde duruyorlar. Tehdit edici bir ofisten böyle bir acıma ya da döner bir sandalyeden aşağı bakan bir generale saygınız yok! Arkasında hiçbir şey yoktur, çünkü muhteşem monarşinin arkasında hiçbir şey yoktur.
Cumhuriyet bu sahte saygı ile mahvolmamalıdır. O yapmak üzere. Gerici, dar görüşlü bir bölge yöneticisi bugün hala demokratik bir bakandan daha fazlası. Schutzmann'a kadar olan hayali güreşlerin tümü monarşinin yer tutucuları gibi hissediyorum.
Cumhuriyet yetkilileri söz konusu olduğunda, iyice temizlemelisiniz, ancak lütfen emekli aylığı olmadan! Diğerleri seni bulabileceğin hapishaneye koydu. Kommis-Visage ve aptal özne fizyodomisi bir cumhuriyete ait değil.
Sadece bu kadar hızlı olmayacağından korkuyorum. Bazen iyi Cumhuriyetçiler ile bile diğer tarafın zayıf yönlerini neredeyse çok dokunaklı bir anlayışla karşı karşıya. Yani bir süre engellenmiş bir monarşi olacağız.
Hermann Mauthe