Yıkılmayacak kadar yalnızım. Aşkın karşısında ölüp ölüp dirilen acılar için söz veriyorum, sana henüz ölmedim, yaşıyorum numarası yapabilen herkes için söz veriyorum baba.....; boşuna tinerlemedim sokakları, boşuna durup durup kusmadım, boşu boşuna küfretmedim orospu olan hayata..., boşuna ezberlemedim bu kurum tutmuş tarihi... sen hiiiiiiiç duymuyosun diye baba, okaliptüslerin altında ne çok çiğ birikti diye..... sil ellerim, sil seni.
Kalabalıktan kaçmak istediğiniz zamanlarda bir kılavuz arar insan, belki bir el, belki bir ışık, belki bir yaprak olup çıkar karşınıza, belki de sessizliğinizin adıdır Umay Umay ve dizeleri..
Yazarın hangi dizelerini okursanız okuyun keşke bir daha yazmasa ve bu eşsiz cümleler son olup değer kazansa dersiniz ama o hiç bıkmaz ve tekrar yazar. Sonra siz yeni dizelerini okuduğunuzda yine aynı hisse kapılırsınız; Umay Umay sen hep yaz..
Umay Umay' ı nerde tanıdım derseniz.Bu sene Izmir Alsancak; 6:45 de bir söyleşisinde. O kadar delikanlı bir kadın ki. Sözlerinin toklugu insanı gerçekten irkitiyordu. En azından benim için öyle... :)
Kitaba gelirsek; azar azar okunup, sindirilip, gün boyu düşünmenizi sebeb olacak cümlelere sahip olduğunu görürsünüz. Acıyı oyle bir ilahlastiriyor ki; bir ara kendinize : "Hakkaten, kim bu Erol Egemen yaa?!" derken bulabilirsiniz... Benden söylemesi.
Karanlığın Kalbini ulaşmak isteyenler mutlaka okusun... Ben tüm kitaplarını okuyacağım. .. Keyifle hepinize...
Bu ay içerisinde okuduğum Umay Umay’a ait 5. kitabım sanırım Sokaklar Uyudu Artık Öpüşebiliriz. Belki bu yüzden, çok üst üste Umay Umay okumamdan dolayı olacak ki bu son okuduğum kitapta artık kelimelerin çokça tekrar ettiğini görür haldeyim. Aynı kelimeler kitapta birçok kez tekrar ettiği gibi, diğer kitaplarında da aynı tekrarı görebilirsiniz . Kitaplarını okuyanlar bilir; mavi, kırmızı, fallar, penceleri kırmak vb. Okurken bir süre sonra sizi kitaptan koparabiliyor. Ben bir süre Umay Umay okumaya ara vermeliyim sanırım.
Umay Umay'ı bu kitap sayesinde seviyorum. İncecik bir kitap olmasına karşın ne kadar okursan oku bitmiyor. Daha doğrusu doyamıyorsun kitaba. Kitabın ismi de beni yakalayan noktalardan yalnızca bir tanesi.
Cümleler değil ama bazı kelimeler esrarlı, sanki sadece kendine özel kalsın istemiş yazar. Anlam bütünlüğü içinde okuyup bitireyim diyebileceğiniz bir biçemi yok kitabın; zaman, olay örgüsü yok. Farklı ama keyifli ,sevdim.
Kısa şiirlerden oluşan beğenerek okuduğum ince bir kitaptı.
Kalbini taşla ezdin Yanlışlıkla bir hayvanı öldüren tekerlek gibi Şimdi etrafına bakıyorsun Anladın yeryüzündeki yalnızlığını Yırtılmış mektuplar rüzgara savrulduğunda Kedere de boyun eğersin aslında Şimdi de kendi vahşetine boyun eğ Aşkla besleyip bir palavra büyüttün sırtının üstünde Birinin kaybettiği değildi bulduğun Onu tanıyamaz oldun Herkesi haklı yaptın Haksızlığın o kadar büyüktü
İlkin ismiyle dikkatimi çeken bir kitaptı. Gerçi Umay Umay'ın ismiyle dikkat çekmeyek kitabı yok gibi.
İsminden dolayı mı yoksa çoğu sitede gördüğüm resminden dolayı mı bilmiyorum otuzlu yaşlarında genç bir şair olarak düşünmüştüm Umay Umay'ı. An itibariyle 66 doğumlu olduğunu öğrendim, hayretler içerisindeyim.
Aslında bir pop-rock sanatçısı, hatta biri benimle yaşıt birkaç tane albümü ve çok sayıda şarkısı var. Bunlar da daha önce bilmediğim ve öğrendiğim zaman beni şaşırtan diğer detaylardan.
Sokaklar Uyudu Artık Öpüşebiliriz ilk basımı Aralık 2014’te yapılan ve 67 sayfadan oluşan bir kitap. 63. sayfaya kadar başlangıçta büyük harf kullanmayan yazar, 63’ten itibaren dörtten geri saymaya başlar ve son sayfada ‘Sıfır’ yazarak kitabı bitirir.*
Ayrıca bu kitabı eşcinsellere ithaf etmiştir.
Neredeyse her sayfasında Didem Madak ve Birhan Keskin esintileri vardı. Ancak ne Didem Madak naifliğini ne de Birhan Keskin dizelerinin vuruculuğunu bulabildim Umay Umay'da.
Güncel diyebileceğim ve şiirde kullanılması insanı tereddüte düşürecek olan birçok kelime ve benzetmeyi kullanmış şair. Özgün olmasına özgün lakin tam duyguya kapılmış giderken kapıya toslamış hissiyatı yarattı bende. Bu nedenle bu ezber bozan ve oldukça farklı kelimelerin geçtiği dizeleri sevemedim.
Ancak kurduğu imgeler ve kullandığı bazı benzetmeleri oldukça beğendim.
Yıkılmayacak kadar yalnızım. Aşkın karşısında ölüp ölüp dirilen acılar için söz veriyorum, sana henüz ölmedim, yaşıyorum numarası yapabilen herkes için söz veriyorum baba.....; boşuna tinerlemedim sokakları, boşuna durup durup kusmadım, boşu boşuna küfretmedim orospu olan hayata..., boşuna ezberlemedim bu kurum tutmuş tarihi... sen hiiiiiiiç duymuyosun diye baba, okaliptüslerin altında ne çok çiğ birikti diye..... sil ellerim, sil seni.