TOPLUM DESTEKLİ BÜRO AMİRİ ÖZGÜR TAŞKIN BEY’İ ZİYARETİM
Daha öncesinde, kendisiyle birkaç dakikalık bir tanışmamız olmuştu... Beni, amirim davet etmiş, fakat ziyaretlerine gidememiştim.
Bugünkü ziyaretim, çok isabetli oldu. Faaliyetleriyle ilgili bilgiler aldım. Dinledim. İlgi alanları, benim ilgi alanıma giriyordu; o nedenle, bu ziyaret çok hoşuma gitmişti. Nitekim, neticede her ikimizin de muhatabı insandı!
Şiddet gören kadınlarla ilgili projeyle, 65 yaş üzeri yalnız yaşayan kimsesiz insanlara yönelik bir projeden bahsettiler. Komşuluk ilişkilerindeki duyarsızlık üzerinde durdular.
İnsanların, komşularıyla ilişkilerdeki duyarsızlığı konusuna, benim bizzat yaşamış olduğum, şu olayı çok zaman örnek verir, anlatırım. Yaklaşık 30 yıl kadar önceydi. Ankara Demetevler’de 7-8 katlı 30-35 dairelik apartmanların art arda dizildiği yıllar… Demetevler’in Atatürk Orman Çiftliğine çıkan caddesinde; kız kardeşimin oturduğu apartmanda, varlığından kimsenin haberdar olmadığı yaşlı birinin öldüğü, ölüsünün binaya verdiği kokusundan rahatsız olununca polise haber verilmesi üzerine, yaşlı adamın cesediyle karşılaşıldığını yaşadım. Bu hadisenin küçük şehirlerde henüz yaşanmadığını söylerdim. Küçük şehirler de, pek kimse yaşlılarını yalnız yaşama terk etmez. Yaşlısına bakmak konusunda duyarlıdır… Hassastır. Küçük şehirlerde, insanların birbirlerini kontrol ettiği “Biri ne der!” sistemi yaygındır. Kınanacağını bildiğinden, yaşamını izleyen o sisteme açık vermek istemez.
Ancak, ne kadar küçük şehirler de; yaşlılara bağlılık var diyorsak da, yaşlıların yalnız ve sahipsiz kalmalarına engel olunamıyor. Bazen, yakın akrabası, çoluk çocuğu olmayan tek başına yaşamak zorunda kalan yaşlılarla karşılaşılabiliyor.
Özgür Amirimin anlattığı şu olaydaki gibi!
Özgür Amirim, geçenler de bir mahallede 75 yaşlarında, yalnız yaşayan kimsesiz bir kadıncağızın banyo yaparken düşüp kalçasını kırdığını, banyoda 5 gün çırpındığını ve öldüğünü sonra birilerinin aklına geldiğinde de, o zamanda ölmüş olduğunu gördüklerini söyledi.
Bu ve benzeri olaylar nedeniyle; birimimiz bünyesinde, öncelikli şehirdeki yalnız yaşayan kimsesiz yaşlıları tespit ettik. Yaşlının bir dosyasını oluşturuyoruz. Oturduğu mahallede, o yaşlıyı kontrol etmesi için, komşularından her gün bir kişinin kapısını dövüp sormasını sağlıyoruz. En az 10 aileyi yönlendiriyoruz. Aynı zamanda bu yolla, insanları bu konuda duyarlı hâle getiriyoruz. Her aile bir gün soracak, dolayısıyla on günde bir o aileye sıra gelmiş olacak. Herhangi bir problem anında, mahallenin muhtarını aramalarını, ona ulaşamadıklarında 24 saat telefonu açık olan ve o mahallenin polisi olarak görevlendirilmiş olan polisimizi aramalarını söylüyoruz.
65 tane yalnız ve kimsesiz yaşlımızın olduğunu tespit etmiş durumdayız. Bu kontrol sistemiyle peyderpey yaşlılarımızı kontrol ediyoruz. Yaşlıları teslim ettiğimiz komşularını ve o mahallenin muhtarını meseleyi takip konusunda özellikle ciddi bir takibe alıyoruz.
Bugün, yaşlı bir kadıncağızla ilgili duyum aldık. İki-üç gündür yatağından kalkamayacak derece de hastalanmış olduğundan, ne yemek yiyebilmiş ve ne de sobasını yakabilmiş. 75 yaşlarında ve üstelik âmâ! Görmüyor. Ölmek üzereyken, yetiştik! Anında hastaneye kavuşturduk. Serum bağlandı. Bir şeyler yedirdik. Evine getirdik. Odununu, kömürünü temin ettik, sobasını yaktık.
Çevresindeki insanlardan bazılarına telkinlerde bulunduk. Yaşlılarımıza sahip çıkmamız gerektiğini, çalışmalarımıza yardımcı olmalarını filan istedik. Birkaç komşusunu arada bir kapısını dövüp sormaları konusunda görevlendirdik. Bu şekilde gönüllü insanların artmasını da sağlayacağız. İnsanımız yardımsever aslında! Sadece, komşuluk ilişkileri yönünde biraz yönlendirmemiz gerekiyor. İsteyince oluyor. Onu da, başaracağız.
İsteyince oluyor, demişti Özgür Amirim! Haklısınız Amirim, isteyince oluyor… Yeter ki, canımız istesin… Değil mi?