Birinci Dünya Savaşı, askeri bilime eşi görülmemiş bir ivme kazandırdı. Başkalarını öldürme yeteneği hiçbir zaman eşit olmamıştır. Savaş sadece bu tezi doğruladı. Genellikle hiç silah taşımayan ve esas olarak keşif görevlerini yerine getiren oldukça ilkel uçaklarla bir çatışma başlatan ordu ve endüstri çok hızlı bir şekilde geri çekildi. havacılık yepyeni bir seviyeye.
İlk hava savaşlarında, havacılar genellikle tabanca ve tabancalarla birbirlerine ateş ederken, savaşlar tam anlamıyla tabanca atış mesafesinde gerçekleşiyordu. Bununla birlikte, daha 1914'te, ilk senkronizatörler sunuldu ve bu, dönen bir pervaneye zarar verme tehlikesi olmadan ateş etmeyi mümkün kıldı. 1915'te, ilk senkronizatörler savaş uçaklarında göründü. Önce Fransızca, sonra Almanca.
İlk eşzamanlayıcıların görünümü
Aslında, uçakların dönen bir pervaneden nasıl ateş ettiği ve bıçaklarından nasıl ateşlenmediği sorusu bir noktada hemen hemen herkesin kafasında ortaya çıktı. Jet öncesi dönemde havacılığa ilgi duyan hemen herkes bu soruya cevap arıyordu. Aynı zamanda, konuya olan ilgi, bugüne kadar çekilmeye devam eden çok sayıda askeri temalı film tarafından artırıldı.
Havacılık dünyasıyla tanışan insanlara eziyet eden sorunun cevabı "senkronizör". Birinci Dünya Savaşı sırasında icat edilen mekanizmanın adı budur. Senkronizatörün kendisi, pilotun uçağın pervanesinin fırlattığı alana mermi ve ardından mermiler tarafından pervaneye zarar verme tehlikesi olmadan ateş etmesine izin veren bir cihazdı.
Böyle bir cihazın görünümü, havacılığın gelişmesi ve ilk hava savaşlarının deneyimi tarafından belirlendi. İlk başta, uçaklar sadece keşif ve topçu ateşini ayarlamak için kullanılacak şekilde planlandığında, belirli bir sorun yoktu ve pilotlar gerçekten kişisel olarak idare ettiler. silah... Ancak havacılık kullanımı kavramı, çatışmalar sırasında çoktan hızla değişti.
Kısa süre sonra, pervanenin üzerinden ateş edebilecek makineli tüfek veya makineli tüfek olan taretler uçaklarda görünmeye başladı. Ayrı olarak, doğrudan kurs boyunca ateşlemeyi engellemeyen itme pervaneli modelleri ayırt etmek mümkündü. Aynı zamanda, uçağın kanadına silah yerleştirme teknolojisi o zamanlar mevcut değildi. Uzaktan kumanda sistemi de yoktu.
Elbette makineli tüfeğe sahip bir kule, savaşta hayatı kolaylaştırdı, ancak tüm savaşçılar için en önemli olan ön bölge hariç, yalnızca arka yarım kürede ateşe izin verdi. Dönen bir pervane ile yönlü atışla ilgili soruna ilk çözümler 1913-1914 gibi erken bir tarihte önerildi. Bu tür ilk cihazların İsviçreli mühendis Franz Schneider ve Fransız Saulnier tarafından önerildiğine inanılıyor.
Zaten savaş sırasında, Saulnier fikri Birinci Dünya Savaşı'nın Fransız pilotu, atleti ve kahramanı Roland Garosse tarafından geliştirildi. Bugün bu isim, havacılıktan olabildiğince uzak insanlara tanıdık geliyor. Paris'te düzenlenen dört Grand Slam turnuvasından biri olan tenis turnuvasının seçilmesi onun şerefine.
Roland Gaross tarafından tasarlanan ve uygulanan cihaz, kelimenin klasik anlamıyla bir savaş uçağının doğuşunu haklı olarak işaret ediyordu. Gaross bir mermi "kesici" veya "saptırıcı" önerdi. Sistem olabildiğince basit ve faydacıydı, ancak dönen bir pervane ile ateş etmeye izin verdi. Görsel olarak, mermilerin vurulduğunda uçak ve pilot için güvenli bir alana sekmesi için pervane kanatlarının tabanına sabitlenmiş metal köşelerden oluşuyordu.
Tasarımın dezavantajları vardı. Mermilerin yaklaşık yüzde 7-10'u reflektörlere çarparak bu şekilde kayboldu. Aynı zamanda, pervane ağırlık ekledi, motor üzerindeki yük arttı ve bu da erken arızaya neden oldu. Pervanenin etkin gücü de yüzde 10 düştü. Ancak tüm bu eksiklikler, uçak boyunca ateş etme olasılığı ile telafi edildi.
Almanların Garossa düzleminden çıkardığı reflektörlü pervane
Şubat 1915'te sous-teğmen Roland Garros'un emrinde, pervane kanatlarında kesicilere sahip yeni bir sistem alan tek bir "Moran Parasol" verildi. Zaten aynı yılın 1 Nisan'ında, yenilik tüm ihtişamıyla kendini gösterdi. Bin metre yükseklikte pilot, bir Alman keşif uçağı "Albatros" u düşürdü ve kısa sürede bir dizi hava zaferi kazandı.
Fokker Plajı
18 Nisan 1915 sabahı Garossus, Alman işgali altındaki bölgeye acil iniş yaptı ve yakalandı. Alman askerlerinin gelmesinden önce uçağını ateşe vermeyi başardı, ancak tamamen yok edilmedi. Almanlara, Fransız pervaneli ateşleme cihazını inceleme fırsatı verildi. Bakır Fransız mermilerinin aksine, krom kaplı Alman mermilerinin hem reflektörleri hem de pervaneyi taşıdığı kısa sürede anlaşıldı.
Her durumda, Almanlar Fransız gelişimini kopyalamadı. Aynı zamanda, birçok Avrupa ülkesinde, savaşın başlamasından önce bile senkronizörlerin oluşturulması üzerine çalışmalar yapıldı. Almanya bir istisna değildi. Mekanik senkronizör, Hollandalı uçak tasarımcısı Anton Fokker tarafından Almanlar için icat edildi. Onları bir Fokker EI keşif savaşçısı ile donattı.
Uçak, Fransız uçağı Moran Saulnier G temelinde oluşturulan Fokker M5K keşif uçağının bir başka modifikasyonu olan destekleyici bir tek kanatlı uçağıydı.Hem M5K modelinden hem de Fransız uçağından temel fark senkronize edildi. makineli tüfek.
Mekanik senkronizatörlü ilk üretim savaşçısı Fokker EI
Fokker EI - pervane kanatlarından ateş edebilen ilk tam teşekküllü üretim savaşçısı oldu. Hava savaşlarında bu, Alman pilotlarına makineli tüfekleri daha az kullanışlı olan Müttefik avcı uçakları karşısında güçlü bir avantaj sağladı. 1915 yazının sonunda Almanların havadaki üstünlüğü mutlak hale geldi. İngiliz basını, yeni Alman uçağı için, İngiliz Hava Kuvvetlerinin Almanlarla yaptığı savaşlarda uğradığı ağır kayıpları yansıtan "Fokker Beach" adını bile çıkardı.
Mekanik bir senkronizörün ortaya çıkması nedeniyle, yeni Alman avcı uçağı, itici pervaneli modeller de dahil olmak üzere Fransız silahlı avcı uçakları için bile tehlikeliydi. Gemide bir makineli tüfek olsa bile, bu tür araçlar arka yarım kürenin korumasından yoksundu. Fransız uçağının kuyruğuna giden Alman pilotlar, düşmanı cezasız bir şekilde vurarak motora çarptı.
En basit Fokker cihazı, uçaklardan birinin Fransız işgali altındaki bölgeye acil iniş yaptığı 1916 baharına kadar Almanlara gökyüzünde tam üstünlük sağladı. İngilizler ve Fransızlar cihazı hızla kopyaladılar ve Almanlarla eşit şartlarda savaşabildiler.
Fokker mekanik senkronizasyon cihazı
Fokker'ın mekanik senkronizörü, makineli tüfek ateşlemesini pervanenin dönme hızına bağlamayı mümkün kıldı. Tasarım güvenilir ve basitti ve uzun süre uçak endüstrisine yerleşti. Fokker, tetiği rotor itişine bağlayarak mermilerin dönen bıçakları geçmesine izin verdi. Aslında, pervane kanatlarının belirli bir noktada olduğu anda dönüş başına bir kez tetiği "kapatan" basit ve zarif bir kam mekanizması sundu.
Tasarımcı, motorun dönen kısmına çıkıntılı bir disk yerleştirdi. Dönerken, bu kam, makineli tüfek tetik mekanizması ile ilişkilendirilen itişi hareket ettirdi. Her seferinde bıçaklar makineli tüfek namlusunun önünden geçtikten hemen sonra ateş edildi. Böylece Fokker iki ana sorunu çözdü: pervanenin güvenliğini sağladı ve yüksek bir ateş oranı elde etti. Buradaki yangın hızı doğrudan motor hızına bağlı olsa da.
Fokker Senkronizatör
Senkronizasyon cihazı. 40 saniyeden itibaren, eşzamanlayıcı kameranın nasıl çalıştığını açıkça görebilirsiniz.
Senkronizer, uçağa monte edildikten sonra kesinlikle ince ayar gerektirdi, ancak o kadar başarılı oldu ki, hava savaşının gidişatını tamamen değiştirdi ve uzun yıllar rol model oldu. Daha sonra, II.Dünya Savaşı'nın başlangıcında, savaşçılarda daha gelişmiş elektronik eşzamanlayıcılar ortaya çıktı ve bu da yangın oranını artırmayı mümkün kıldı.
Aynı zamanda, o zamana kadar senkronizörlerde sorunlar olabilir. Örneğin, Büyük Vatanseverlik Savaşı'nın başlamasından hemen önce toplu halde birimlere ulaşmaya başlayan Sovyet MiG-3 savaşçısında göründüler. 1941'de senkronizör arızaları bu modelde oldukça sık meydana geldi ve bu da pervane kanatlarının büyük kalibreli mermilerle ateşlenmesine yol açtı. Yüksek uçuş hızlarında, böyle bir kusur, uçağın kaybına ve pilotun ölümüne yol açabilir.
Senkronizatörler, ancak pervaneli uçaktan jet uçağına geçişten sonra, bu cihazlar alaka düzeyini kaybettiğinde tamamen terk edildi. Bu 1950'lerde çoktan oldu.