“Eskiden ÖSS, ÖYS derlerdi” başlıklı yazımın ardından gelen yorumlar bence çok düşündürücü ve yararlı da oldu. Yorumlarıyla yazıya katkıda bulundukları için de Esmir’e, Lluvia’ya ve Özii’ye çok teşekkür ederim.
Büyüklerimizin ama tüm büyüklerimizin demek istiyorum, yıllardan beri (en az 30 yıldır desek...belki az bile söylemiş oluruz) “eğitim çok önemli” diye diye topluma eğitimsiz insanlar kazandırdılar. “gençler geleceğimizdir” diyerek geleceklerini çıkmaz sokaklara soktular. Bu elbette zor bulunur bir yetenektir diye düşünüyorum.
Ama diğer yandan sadece devlet büyüklerinin çabaları değil, aile büyüklerinin çabası da çocukların çıkmaz sokaklara girmesini sağlıyor. Elbette her anne ve baba bildikleri en iyi şeyi yapmaya çalışır. Fakat en iyi bildikleri şey, her zaman en doğru seçenek olmuyor.
Diğer taraftan sürekli sınava giren ve sınav dışında en büyük aktivitesinin dershaneye gitmek, özel dersler almak, sürekli test çözmek olan öğrencilerin kupkuru yetişmesi hiç bir şekilde umut vermiyor. Bunun ötesinde böyle yetişen bir çocuk hem asi olmaya başlıyor. Hem de hayatının daha en başında mutsuzlukların ve stresslerin en içine yuvarlanıyorlar. Tıpkı okul duvarlarımızın renkleri gibi gri insanlara dönüşüyorlar.
Bu eğitim (!) sürecinde potansiyellerinin çoğunu bilemeden yuvarlanıp gittikleri için özelliklerini hiç bilemiyoruz, bilemiyorlar. Bir eğitimci olan Özii’nin de yorumunda belirttiği gibi öğrenciler ne olursa olsun ve nasıl olursa olsun sınıflarını geçtikleri için çaba göstermenin, sabretmenin önemini hiç bilemeden büyüyorlar. Dolayısı ile şımarık da yetişiyorlar, her şeyi bilen (!) ama hiç bir şeyden anlamayan insanlara dönüşüyorlar. Liseye geldiğinde hatta üniversiteyi bitirdiğinde hala ne yapmak istediğini bil(e)meyen insanlarla dolu etraf.
Hiç kendisini tanımak için zamanı olmamış ki bu çocukların. Adeta şaşkın tavuk gibiler, ne yapacaklarını tam bilemiyorlar. Ders, sınav ve okul üçgeninde geçen yılların erittiği gençler bıkkınlıkla yapıyorlar pek çok işi. Bir de her şeye hemen ulaşabilmeyi istiyorlar.
Anlıyorum, hayatta zaman kaybetmek iyi birşey değil ama bir değer uğruna yapıyorsanız o zaman, o zamanı vereceksiniz. Bu da zaman kaybetmek değil, aksine her şeyin bir bedelinin olduğunun ispatı.
Bir takım yüksek eğitim görmüş anne ve babalar daha çocukları 3-4 yaşlarında iken onlara yabancı diller öğretmeye, sürekli bir şeyleri empoze etmeye ve çocuklarının ne kadar zeki, akıllı sıradışı olduklarını ispatlamaya çalışıyorlar. Böylesine baskılı ortamlarda yaşatılan o çok “sıradışı” çocuklar geleceğin bezginleri ve sıradan insanları oluyorlar. Çocuklarını her şeyi en iyi yapan insana döndürme çabaları çoğunlukla hayal kırıklığı ile sonuçlanıyor.
Belki fazla olumsuz bir yazı oldu. Ama diğer taraftan da elbette umut ışığı olan çocuklar, aileler, yetişkinler var. Bunların sayısının pek bir az olması ise ne yazık ki bu yazının tersi yönde yazılmasına sebep oldu. O yüzden olumsuzlukları, çarpıklıkları yazmaya çalıştım. Eğer hakikaten tüm bunlar yukarıda yazdığım gibi olmasaydı bugün çok daha güzel ve umut saçan insanlar, olaylar etrafımızda cereyan ederdi. Sadece çevremize bakmak bile tüm bu negatiflikleri görmeye yeter. Durumun tesbitini yapmak çok kolay, esas tüm bu olumsuz gidişe çözüm nedir derseniz.
Benim kişisel fikrim; “çözüm yok”, öylesine derinleşmiş ve öylesine büyük bir çarkın dişleri dönüyor ki bu "eğitimli eğitimsizlik" girdabından kurtulmak pek zor.