Tür: Gizem, çağdaş, aşk, yetişkin
Sayfa: 344
Yayınevi: Aspendos
Çıkış: 2014
Seri: Yok
Puanım:
Tanıtım bile vermiyorum. Direkt kitabı okuyun.
Böyle manyak bir kitaba nasıl bir yorum yazılır, elbette kendi cinsinden. Umarım bu üst beceri gerektiren görevi hakkıyla yerine getirip, huzur içinde uyuyabileceğim.
Hadi kolları sıvıyalım, bir kahve alalım (Viski yok mu ya? ) ve işe koyulalım.
Kitap Senna adlı bir kadının gözünden anlatılıyor. Kendisi bir yazar. Ve elbette yazar olan kurgu bir karakter her zamanki gibi o kadar büyük olasılıkları açıyor ki bize. Bir kere bunun normal biri olmadığını biliyoruz. İkincisi ve üçüncüsü ise kitabın devamında geliyor. Size spoiler verip kitabı mahvetmeyeceğim. Hayır. Ben bu kitap hakkında tek bir şey bilmeyerek başladım ve bayıldım. Size de bu olayı şiddetle ve ısrarla öneririm.
Bu da demek oluyor ki, sadece duygularımdan bahsedeceğim. Bu pek yorum kıvamına girmiyor ama olsun.
Muhteşem bir gizemle başlayan bir kitap ve sizi dakikasına esiri ediyor. Sayfalar aktıkça tırnaklarımda ne oje kaldı ne de gözlerimde uyku kaldı. Ben bu yüzden uykum varsa kitap okumuyorum, yok oluyor bir gram varsa bile. Daha önce Tarryn'in bir lanet kitabını bile okumamış biri olarak, bu yazarın diğer kitaplarını da kesinlikle okuyacağımı söyleyebilirim.
Aşkın yapıcılığı ve yıkıcılığı sanırım bu kadar güzel verilebilirdi.
Bir kere orijinal.
Tahmin edilemez.
Duygusal.
Yaratıcı.
Akıcı.
Sürükleyici.
Merak ettiriyor.
Sizi esiri ediyor.
Üzerinize bir de soğuk su döküyor.
Kitabı bitirdiğinizde ise aynen böylesiniz:
Üstelik ana karakter öyle bir kadın ki. Tanrım. Söyleyecek sözlerim yok. Yaşadıklarını bir onur nişanı gibi göğsünde, üzerinde taşıyor. Cesur ve dayanıklı. Biraz kalın kafalı... :D Ama kendisine hayran oldum. Yardım istemek de bir sanat. Becerebilirsen.
Söylenecek o kadar çok şey var ki!
Kitabın en çok şaşırtıcı özelliğine hayran oldum. Sevginin, aşkın ne demek olduğuna dair bence çok ütopik bir yaklaşım sergiliyor ancak edebiyatta bu zaten. Kral Arthur döneminde değiliz. Bizim göreceğimizi sanmam. Ama okumak... Anlamak. Var olabileceğinin ihtimalinin ihtimali bile insanın içinde bir umut bırakıyor. Vay be diyorsun.
Kesinlikle 2015'de okuduğum en iyi kitaplar arasında ve siz de okumalısınız. Siyah Damar. Mud Vein. Adından bile asalet akıyor. Kitapta boş geçen, bağlanmamış tek bir nokta bile yok. Flashbacklerle bugüne nasıl geldik anlatılmış. Nedenler verilmiş. Niyetler açıklanmış. Kalpler kırılmış.
Sonu nasıl bitiyor onu bile söylemeyeceğim. Kendiniz okuyun. Kendiniz bulun. Bu da benden size yeni yıl armağanı olsun. Hadi, uçurumdan atlayalım.