Ava çıkan bir avcı yakalamak istediği kuşları kolay bir şekilde yakalayabilmek için kendini ağacın dalları arasında otlar ve yapraklarla gizliyordu.
Günlerden bir gün yine ava çıkmaya karar veren avcı avlanmaya karar verdiği yerde bir tuzak kurarak, üzerine bir avuç buğday serpti ve hemen yanı başında kendini gizleyerek hiç hareket etmeden sessizce beklemeye başladı.
Biraz bekledikten sonra karnı iyice acıkmış olan bir kuş tuzağın yanına gelerek sessizce oturan avcıyı gördü ve ona;
-Sen öyle kendini gizlemiş bir vaziyette burada ne yapıyorsun?
Avcı:
-Dünyadan elini eteğini çekmiş olan bir zahidim! Hiç kimsenin işine karışmadan kendi halimde burada yaşayan biriyim.
Kuş:
-Öyleyse peki şu yere serpilmiş olan buğdaylardan biraz yiyebilir miyim?
Avcı;
– Bilmem ki sen bilirsin, o bir yetimin bana emaneti ama yinede karnın çok acıkmışsa hadi git ye afiyet olsun sana!
Zavallı Kuş, avcının tuzaklarından habersiz, onu çok iyi yürekli ve dünya işlerinden uzak duran zahid bir kimse olarak kabul etmiş ve korkusuzca buğdayları yemek için tuzağın bulunduğu alana girince, artık kurnaz avcının tuzağına düşmüştü, yakalanınca aldatıldığını anladı lakin artık iş işten geçmişti, tuzağın içindeyken feryat etmeye başlamıştı.
Avcı:
– Kahkaha atarak sen böyle görünüşe ve söylenen her söze keklik gibi inanırsan sonun da böyle olur, bir tuzağa yakalandıktan hemen sonra ne kadar feryat etsen de bunun ne faydası var? Uygunsuz olan hırs ve hevesler canların büyük düşmanıdır.
Asıl önemli olan şey nedir biliyor musun? Tehlikeye düşmeden önce uyanık ve tedbirli olmaktır, tehlikeye düştükten ve felaket tufanından sonra ağlayıp, sızlanmışsın neye yarar ki?
Önerilen İçerik : Ağaç Kavunu Masalı