21. Bazen Babanın akrabalarının bile gözüne batandır.
9 yaşımdan üniversiteyi kazanıp yerleşene kadar aileme işyerinde yardım ettim. Bütün boş zamanlarımda arkadaşlarım gezip tozarken ben okuldan işe gidiyordum. O zaman bile baba parası yemeleri değil ne güzel kendilerine ayırabildikleri boş vakitleri var diyordum. Sonuçta bir insanın babasının parasını har vurup harman savurmadığı sürece yemesinden daha doğal ne olabilir? Üniversiteye başladığımda da kredimi bursumu sadece eve harcadım. yıllarca aynı montla aynı ayakkabıyla okula gittim. Ama genç kız halimle kırk yılda bir üstüme başıma bir şey almam, hazırlık için dersaneye yazılmam bile battı bunlara. çünkü üniversite kazanan her türlü kazanırmış dersaneye yazılıp ailemi zora sokmamalıymışım, üstümdeki başımdaki yırtılana kadar aynı şeyi giymeliymişim. Üniversite bitmeden babam vefat etti. Şimdi de babamın bıraktığı üç kuruş maaşın hesabını yapıyorlar. Hepsi zengin ama onlar için cücük kadar maaş bir servet. Niye çünkü baba parası yememeliyim. Böyle de tuhaf mahluklar.