Başkalarına ait hayatlar yaşadığımızı düşündün mü hiç? Daha hayata gelmeden, rahimden fırlamadan önüne seçenekler konduğunu?
Toplumun ihtiyaçları okuyacağın mesleği belirliyor bir kere… Ne istiyorsun umrunda değil kimsenin. Hayatını devam ettirmek istiyorsan toplumda tutuna bileceğin, pazarda yer edinebileceğin meslekler seçmen gerekiyor. Neyi sevdiğin hangi işi yapmak istediğin çokta umrunda değil kimsenin.
Peki ya özgür düşünce? Var mı öyle bir şey? Bir kere dışlanmamak için ruhsal bir hastalığının olmaması lazım. Sonra anneler o çocuğa dikkat et diyor. Zatem biz annelerin “görüşmeni istemiyorum” dediği o çocuklarız aslında. Ee daha önemlisi bi dinin bi siyasi görüşün olmalı toplumun benimsediği. Yada çoğunluğun benimsediği. Yoksa yine dışarıdasın kabullenmeyecek kimse seni.
Peki ya ilişkiler. Herkes mükemmeli istiyor. Neden kimse istediği gibi mükemmel olmuyor. Herkes karşı taraftan bir şeyler bekliyor. Çokta umursamıyorlar senin ne istediğini yada ne düşündüğünü.
Yani diyorum ki Roza rafine zevklerimiz var. Ama onuda yaşamamıza izin vermiyorlar.
“Olmak” fiilini, birinci tekil sahış ile bir arada kullanamıyorum. Dersler de öğretmediler. Üçüncü çoğul şahışların “dedikleri” oluyorum.