Hisleri nasırlaştı gibi görünüyor,öyle değil halbuki,duygularında ki soğukluğu yaşadığı kötü anların hüznüyle beslemiş farkında olmadan,canı yanmasın diye kalkan etmiş kendisine duruşundaki sertliği.Belki de kendisini böyle koruyacağını düşünmüş.Samimi olduğuna inanmadığı hiçbir sevgi O’nu mutlu etmeye yetmiyordu.Güzel meyveler verecekti halbuki derinliğinde sertleşen topraklar yumuşatılsaydı,derin bir nefes alsaydı özgürce,kesilmeseydi güneşinin önü,yağmurlarla yıkansaydı dalları,içseydi serin suları geçseydi susuzluğu…Kuru dalı yeşertmek zor geldi belki de gonca gülü derenlere!Gerçek iyiliğin meyvelerine ulaşması için çiçeklerinden vazmı geçmesi gerekiyordu.Yüce sıfatını en çok iyiliğe yakıştırırdı.(Yüce iyilik🙏🏼)İnandığı tek mutluluk iyilik yapmak,iyi düşünmek.Bir çok insandan daha iyi görebiliyordu olup biteni,çok rahat analiz edebiliyordu dinlediklerini,ahh bir de kendisini anlayan olsaydı keşke.Hep yarım kalan yalancı sevgilerle avutmuştu ruhundaki sevgi ihtiyacını.Ama yine de biten bütün ilişkilerine teşekkür ediyordu içinden.Çok şey öğrettiler,güzel anlar da oldu hani hiç olmadı değil.En çok da kendi hayatını,yaşadıklarının ruhunda ve fiziğinde nasıl bir etki bıraktığını anlamak için bol bol yürüyüş yapıp düşünmeyi severdi.Bunu anlamak için en iyi okulun evreni ve doğayı tanımaya çalışmak olduğunu hissediyordu.O kadar benzerlik vardı ki hayat ve yaşam arasında,bu benzerlikleri farkettiğinde aydınlanmaya çalışıyordu kendince.Vardığı sonuç iyiden daha iyi kötüden daha kötü bir hayatın olabileceği.Beyni kitap gibi sözler ediyordu fakat yaşamaya gelince nedense hep kalbini dinliyordu.