İlk kez bu sene köyden başka bir yere, tatil için ( hiç görmediğim Bodrum, Yunus'un görmediği Antalya'yı görme hevesi ile) planlar yapmaya başladık, eksi yirmilere varan kış akşamları bol bol hayal kurduyduk. Sabah herkes işine okuluna gitmişken, pijamalarımla pencere önünde hesap kitap yapmamaya çalışarak tatil hayallerine dalmışken, sokağın başında yine o çocukları gördüm. İlk gördüğüm gün, Yunus' un ev ödevlerini zorla yaptırmaya çalışırken bunalmış, kendimi pencereye attığım o gün,
abla ve erkek kardeş, sokaktaki çöp tenekelerini teker teker açıyorlar, ablanın boyu çöp tenekesinin içine bakacak kadar , erkek kardeşin boyu yetişmiyor. İstanbul'daki çöp toplayan çocuklara benzemiyorlar, bu iş de acemi oldukları her hallerinden belli. Özenli bir annenin giydirdiği , misafirliğe giden çocuklar gibi giyinmişler, küçüğün elinde küçük bir poşet. Abla, bir eliyle kibarca çöp tenekesinin kapağını kaldırıyor , öbür eliyle çöpten aldıklarını kardeşinin açtığı küçük poşete atıyor. Yavaşça çöp tenekesinin kapağını kapatıyor. Başka bir çöp tenekesine giderken abla , kirlenmiş hissettiği ellerini temizlemeye çalışıyor, erkek kardeş ablasının arkasında, sadece ablasını izliyor, önüne bile bakmıyor. Ablanın yeni taranmış saçları arkadan sımsıkı tek örgü yapılmış, örgüsü, sokağın sonuna kadarki bütün çöp tenekelerine değdi, gözden kayboldular.
İçim içime sığmadı, hırslandım, hırsımı ödevini yapmak istemeyen Yunus'tan çıkardım, bağırdım, çağırdım.
Günler sonra bugün, sokağın başında abla ve erkek kardeş, çöp tenekelerinin kapakları açılıyor, kapanıyor. Tatil hayallerinde ritmi yavaşlamış kalbim küt küt atmaya başladı. Bir anda dışarı fırladım, çöp tenekesi başında , üzerimde pijamalarım ile çocukların yanındaydım. İlk gördüğüm günden farklıydılar, ablanın saçları örülmemiş, dağınık. Erkek kardeş ablasının arkasında gizlenmiyor, gözü açılmış, çöp tenekesine tırmanıyor. Abla , kafasını çöp tenekesinden dışarı çıkarıp, bana bir an bakıyor, gözlerinden keskin bir bıçak fırlıyor. Belgesellerde izlediğim vahşi hayvanların bakışları, biraz daha bakarsam , beni paramparça yapacak . Çöpü sert bir şekilde kapattı, başka bir çöpe giderken ellerini temizlemeye çalışmadı, erkek kardeşinin elindeki poşet büyümüş, sürükleyerek sokaktan uzaklaştılar.
Ne diyecektim de kendimi dışarı atıverdim?
Ne diyecektim ki çöpün başında gözlerinin içine bakıverdim?
Eve döndüm, herhalde hiç bir zaman bloğumda yıldızlı otellerde tatil fotoğrafı paylaşamayacağım.
Göremedik diye üzüldüğüm sevgili Bodrum ve Antalya , bugün, yokluğun vahşileştirdiği bir çift çocuk gözü ile yaralandım.