İLÇENİN TARİHÇESİ
Burdur Gölünün kuzeyinde bulunan Keçiborlu İlçesi sınırları içinde tespit edilebilmiş en eski buluntular Tunç Çağ’a (MÖ 3000-1200) ait yerleşimin bulunduğu Keçiborlu Höyük (Dörtyol) ve Kılıç Höyük’de (Kılıç) bulunmuştur. Hitit dönemindeki (MÖ l800-l200) metinlerde bugünkü Keçiborlu İlçesi topraklarının da içinde bulunduğu bölgenin adı Pitaşşa olarak geçer. Frig (MÖ 750-690), Lidya (MÖ 690-547) ve Pers (MÖ 547-334) dönemlerinde bölge sadece siyasal olarak el değiştirmiş, hiçbir zaman tam olarak ele geçirilememiştir. Bölge MÖ 334 tarihinde Büyük İskender’in kontrolüne girmiş ve MÖ 323 yılında ölümüne kadar Makedonyalı sülaleye bağlı kalmış, daha sonra Büyük İskender’in haleflerinden Seleukos ve Lysimakhos arasında MÖ 281 tarihinde yapılan Kurupedion Savaşı ile Seleukosların eline geçmiştir. MÖ l88 yılında Roma ordusuna yenilerek, Apameia (Dinar) Barışını imzalayan Seleukoslar Toroslara kadar olan kısımdan çekilmişler ve bölge Romalılar tarafından Bergamalılara bırakılmıştır. MÖ l88-133 yılları arasında Bergama Krallığının elinde bulunan bölge, MÖ l30 yılında Romalılar tarafından ele geçirilerek, MÖ 102-49 yılları arasında Kilikia Eyaleti içine alınmış daha sonra Asia Eyaletine bağlanmıştır. MÖ 39 yılında Galat Kralı Amyntas’ın kontrolüne giren bölge MÖ 25 yılına kadar bu durumda kalmış, daha sonra Galatia Eyaleti içine alınmıştır.
Pisidia bölgesinin kuzey batısında Frigya sınırına yakın olan Anaua (Acı Göl) ve Askania (Burdur Gölü) gölü arasındaki arazide kalan Baris (Fari) antik kenti bugünkü Kılıç Kasabası yakınlarındadır. Kentin kuruluş tarihi hakkında herhangi bir bilgi yoktur. Baris kentinin adı Ptolomaios ve Hierokles’de geçmektedir. 1948 yılında L. Robert, bulduğu bir kitabeyle antik kentin Kılıç Kasabası yakınındaki Fari’de olduğunu belirtmiştir. Hellenistik (MÖ 334-30) dönemden, Roma dönemi sonuna kadar sikke basan kentten herhangi bir kalıntı olmamakla birlikte Kılıç Kasabası içindeki çeşme inşaatında kullanılmış olan Roma dönemi mimari parçalar, Isparta Müzesine nakledilen Kapaksız Lahit ve Yunanca kitabe dışında kasaba civarındaki kayaya oyulmuş tekne ve oda mezarların bulunmasından civarda bir kent kalıntısının olduğu bilinmektedir. Bölge Roma İmparatorluğunun MS 395 yılında parçalanmasıyla Doğu Roma İmparatorluğu (Bizans) sınırları içinde kalmıştır.
Türkler, Malazgirt Muharebesinden sonra Batı Anadolu’nun birçok kısmını ele geçirdiler. Ancak bu yörelerdeki Selçuklu egemenliği, gerek Bizans’ın güçlü savunması, gerek Haçlı seferleri sebebiyle uzun süreli olmamıştır. Ele geçirilen yerler Bizanslılarla Selçuklular arasında el değiştirmiş, II. Kılıç Arslan zamanında (ll56-1192) yoğunlaşan savaşlar ll76 yılında yapılan Miryakefalon zaferiyle dönüm noktasına ulaşmıştır. 1182 yıllarında Keçiborlu ve havalisi Selçuklu egemenliğine girmiştir. Isparta ve civarının 1204 yılında Anadolu Selçuklu Sultanı III. Kılıçarslan tarafından fethedilerek, Türk hakimiyetine katılmasıyla bölgenin Selçuklu egemenliğine girişi tamamlanmıştır. 130l yılında Hamitoğulları Beyliği hakimiyetine giren bölge beyliğin ikiye ayrılmasından sonra Dündar Bey’in tarafında kalmıştır. Merkezi Uluborlu olan Hamidoğlu Beyliği bünyesinde Keçiborlu bucağı olarak İlyas Bey zamanında Gönen’e bağlanmıştır. Bu durum Gönen Kadısı İsa bin Hamza tarafından H.876/ M.1472 tarihinde Keçiborlu’da bulunan Şeyh Şikem Zaviyesine Agros Müderrislerinin tasdiki ile verilmiş vakfiyeden anlaşılmaktadır. İlyas Beyin oğlu Kemaleddin Hüseyin Bey de 1380 yılında Osmanlı Padişahı I. Murad ile yaptığı anlaşma sonucunda 80.000 altın karşılığında, Isparta ve havalisini Osmanlı egemenliğine bırakmıştır. Keçiborlu’nun Kozluca, Eber, Aydoğmuş, Ovacık, Yaka, Yassıören, Çığrı, Beltarla, İlyas, Hamallar, Senir, Hamidiye, Kuyucak, Kılıç, Gölbaşı, Geresin olmak üzere 17 bölük yerleşim yeri var idi. Osmanlı Devleti dönemindeki kayıtlarda Kılıç ve Senir kasabaları civarında Burunköy, Fari, Yağbasan, Danişment adlarına rastlanmamaktadır. H.1293 / M.1876 yılındaki Osmanlı-Rus (93) Harbi sırasında meydana gelen Plevne kuşatmasından sonra, Rumeli göçmenlerinden Ruscuk, Hezergrat ve Pazarcıklı muhacirlerin bir kısmı, Söğüt Dağı’nın bazı yerlerine yerleştirilmişlerdir.
Ormanlık bölge olan, Söğüt Dağı civarında bulunan köylerin halkı tarımla kısmen de kerestecilik ve hayvancılık ile geçiniyorlardı. Evleri çatma denilen ahşap evlerdi. Bazılarını evleri dört duvarlı ve topraktandı. Daha önceden Aydoğmuş ve Eber köyleri dağ başında ve kayalar arasında iken, 60 yıl önce ovaya inerek oldukça düzgün binalar yapmışlardır. Aydoğmuş kasabasının adının Ramazan Bayramı’nın başlangıcını gösteren hilalin ilk defa burada gözetlenmesinden dolayı verildiği rivayet edilmektedir.
Keçiborlu adının nereden geldiğine dair bazı rivayetler bulunmaktadır. Keçiborlu’ya gelip yerleşenlerin Niğde’nin Bor ilçesinden geldikleri, bunların bir kısmının Uluborlu’ya yerleştikleri, Keçiborlu’ya yerleşenlerin ise buraya küçük borlu anlamına gelen “Kiçiborlu” adını verdikleri ifade edilmektedir. Ayrıca bölgenin kırık, küçük tepeciklerden meydana gelen arazi yapısına atfen küçük taşlık yer manasına gelen “Kiçiborlu” (Bor: Taş, çakıl; Kiçi: Küçük) adının verildiği de ifade edilmektedir. Daha sonraları bu isim Keçiborlu olarak değiştirilmiştir.
COĞRAFİ KONUM
Keçiborlu, 300 12' doğu boylamı ve 370 00' kuzey enlemi üzerinde, Akdeniz Bölgesinin, Göller yöresinde yer almaktadır. Ortalama rakımı 1010 m ve yüzölçümü 562 km²dir. Doğusunda Isparta Merkez İlçesi, güneyinde Burdur Gölü, kuzeyinde Gönen ve Uluborlu İlçeleri ve batısı Afyon İlinin Dinar ve Başmakçı İlçeleriyle çevrilidir. Burdur Gölü'nün 22 km.lik kuzey kıyı şeridi Keçiborlu sınırları içerisinde yer almaktadır. İlçe E24 Devlet Karayolu üzerinde, Isparta İl Merkezine 40 km. uzaklıkta olup, bölgenin yol ağının kavşak noktasındadır. Ankara, Antalya, İstanbul ve İzmir karayolu ile Isparta-Burdur demiryolu geçmektedir. Süleyman Demirel Havalimanı ilçe sınırlarındadır.
İlçe, Batı Torosların kuzey uzantıları üzerinde yer almaktadır. İlçenin en yüksek yeri, 1890 m. ile Akdağ'dır. İlçenin güney ve güneydoğusunda, Kılıç, Senir ve Gümüşgün ovaları vardır. Bitki örtüsü bakımından zengin değildir. Söğüt dağları çam, ardıç, pınar, meşe ve maki ile kaplıdır. 1976 yılından sonra Orman Bakanlığı Erozyonu Önleme ve Ağaçlandırma Proje çalışmaları sonucunda erozyon sahası kalmamıştır.
Keçiborlu, Akdeniz Bölgesinde bulunmasına rağmen kışlar kurak, soğuk ve sert, yazları ise sıcak ve kurak geçmektedir. Genellikle yağışlar kış ve bahar aylarındadır. Yıllık yağış ortalaması 615 mm.dir. Önemli akarsuyu olmamasına karşın 1986-1989 yılları arasında yapımı gerçekleştirilen bir göleti vardır.
Keçiborlu İlçe Merkezi Mahalle İsimleri: 1. Aşağı 2. Cumhuriyet 3. Hasanbey 4. Kaya 5. Orta 6. Tuzla 7. Yukarı 8. Yenice.
Kasaba Mahalle İsimleri: 1. Aydoğmuş (Camikebir, Gültepe, Kurtuluş) 2. Kılıç (Orta, Yenice, Yukarı) 3. Senir (Cumhuriyet, Orta, Yeni, Tepecik, Kuşçular).
EKONOMİK YAPI
İlçede dünyanın en zengin kükürt yatakları bulunmaktadır. Bu madenlerin işletilmesi için 1935 yılında Kamu İktisadi Teşekkülü olan Etibank Kükürt İşletmesi Müessesesi kurulmuş ve üretime başlamıştır. Yıllarca Değirmendere, Kükürtdere ve Kokardere ocaklarından alınan kükürt cevherleri işlenerek hizmete sunulmuştur. Etibank Kükürt İşletmesi tam olarak üretim yaptığı 1980'li yıllarda 1200 işçi, 200 teknik eleman ve memur sayısına ulaşmıştır. Kükürt İşletmesi uzun yıllar bölge ve ülke ekonomisine azımsanmayacak katkılar sağlamış; ancak, son dönemlerde üretim maliyetlerinin dünya standartlarının üzerine çıkması sebebiyle 1994 yılı itibariyle üretim durdurularak, fabrika bina ve ekipmanları tasfiye edilmiştir.
I. TARIM VE HAYVANCILIK
A) Bitkisel Üretim: İlçedeki tarım ve hayvancılık alanındaki en büyük potansiyel, çiftçilerin oldukça bilinçli ve yeniliklere açık olmalarıdır. İlçede sulu tarım alanları oldukça azdır. Sulu tarım alanlarının artmasıyla verim kalitesi artacak, yılda iki-üç kez ürün alınması gündeme gelecektir. Sulama imkanı bulunmayan kırsal tarım alanlarında alternatif tarım ürünleri yetiştiriciliğinin yapılması, birim alandan elde edilen geliri artıracaktır. İlçede organik tarım yapılmaya müsait alan oldukça geniştir. Gül ve kekik yetiştiriciliğinde organik tarım çalışmaları özel sektörce başlatılmış ve devam etmektedir. Organik tarım, ilçe için gelecek vaat etmektedir. Son yıllarda entegre mücadele önem kazanmıştır. İlçede ticari şekilde yapılmakta olan tarla ürünleri yetiştiriciliği, meyvecilik ve sebzecilik İlçe Tarım Müdürlüğü’nce yapılan eğitim çalışmaları ile desteklenmektedir. Çiftçiler bilgisayarlı erken uyarı cihazı verileriyle doğru zamanda en uygun ilaçla mücadele metot ve usullerini kullanmaktadırlar. İlçedeki tarımsal amaçlı Sulama ve Kalkınma Kooperatifleri yeterli sayıdadır. Bu kooperatiflerin çalışma alanlarındaki konularda işlevlerini artırmaları, tarımsal girdi teminlerinde ortaklarına büyük kolaylık sağlayacaktır. İlçenin tüketim pazarları yolu üzerinde bulunması, tarım ve hayvancılıktan elde edilen ürünlerin pazarlanması konusunda avantaj olarak görülmektedir. Yem bitkileri ekiliş alanlarının genişlemesi hayvancılık işletmelerinin girdi maliyetlerini düşüreceğinden ilçede potansiyeli olan alanların değerlendirilme çalışmaları devam etmektedir.
İlçede entansif tarım yapılmaktadır. İlçedeki çiftçiler, tarım ve hayvancılık alanındaki gelişmeleri yakından takip etmektedir. İlçede kişi başına düşen birim arazi miktarı az olup, zamanla da azalmaya devam etmektedir.
İlçede her türlü zirai yetiştiricilik yapılabilmektedir. Plastik örtülü seracılık da gelişme göstermektedir. İlçe çiftçilerinin birim alandan daha çok kazanç temin etmeleri üretimde yeni teknik ve metodların uygulanması amacıyla İlçe Tarım Müdürlüğünce hazırlanan tarımsal projeler, İlçe Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakfı tarafından finanse edilmektedir. İlçede Köy Hizmetleri İl Müdürlüğünce arazi toplulaştırma çalışmaları başlatılmış olup, 1145 hektar alanda çalışmalar devam etmektedir.
İlçede tarla ürünleri, meyvecilik ve sebzecilik ticari olarak yapılmaktadır. Tarla ürünlerinden gül ve lavanta üretiminde bölgede lider durumdadır. Yine buğday, arpa, slajlık mısır, şeker pancarı önemli ekonomik değer teşkil eden tarla ürünleridir. Çiftçilerin pazar ekonomisine duyarlı hale gelmeleri de yıllık ekilişleri etkilemektedir. Örneğin daha önceleri hiç ekiliş alanı olmayan kimyon ziraatı ilçede geniş bir ekiliş alanı bulmuştur (Yaklaşık 850 dekar). Meyvecilikte ise elma, kiraz, üzüm, ceviz önemli ürünlerdendir. İlçenin yıllık yaş üzüm üretimi 950 tondur. İlçede yaklaşık 12000 meyve veren ceviz bulunmakta olup, yıllık ortalama 150 ton ceviz üretimi olmaktadır.
Sebzecilik son yıllarda ilçede büyük ilerlemeler kaydetmiştir. Özellikle sırık ve yer tipi domates çeşitlerinde ilde söz sahibi haline gelmiştir. Bunun yanında biber, marul, önemli gelir getiren ürünlerdendir.
İlçede 2 adet Tarım Kredi Kooperatifi ve tarımsal amaçlı 12 adet S.S. Sulama ve Tarımsal Kalkındırma Kooperatifi ile Pancar Şube Şefliği ve Toprak Mahsulleri Ofisi vardır. İlçe Ziraat Odasına kayıtlı çiftçi sayısı 3100 civarındadır.
B) Hayvancılık: İlçede ticari şekilde hayvancılık yapılmakta olup, geniş bir potansiyeli vardır. Bu potansiyelin değerlendirilmesi için her türlü eğitim ve yayım çalışmaları yapılmaktadır. İlçede besi danacılığı ve süt inekçiliği oldukça gelişmiştir. Sığır varlığının hepsi melez ve kültür ırkı ineklerden oluşmaktadır.
İlçede yeni orman alanlarının oluşturulması, keçi yetiştiriciliğini azaltmaktadır. Bu sebeple koyun yetiştiriciliğinin artırılması teşvik edilmektedir. Süt inekçiliği ve besi danası yetiştiriciliği ilçede oldukça gelişmiştir. Ancak mevcut ahırlar modern ve yeni usulde değildir. Yeni kurulacak hayvancılık işletmelerinde modern ve hayvancılık projelerine uygun ahır yapımı çalışmaları devam etmektedir. Hayvansal ürünlerin en iyi şekilde değerlendirilmesi için hayvancılık ürünleri işletme sanayisinin kurulmasının ilçe için yararlı olacağı düşünülmektedir.
Hayvansal üretim et, süt, deri, yapağı, kıl ve az miktarda yumurta üretimi olarak sınıflandırılabilir. Sığır popülasyonunun 3400 adedi halen üretimde olan inek, 2500 adedi ise buzağı, düve ve besi danasından oluşmaktadır. Ortalama yıllık süt üretim 15 bin ton civarındadır. Yıllık yapağı üretimi 8 ton, keçi kılı üretimi ise 13 ton civarındadır. Yıllık ortalama 3.400.000 adet yumurta üretimi vardır. Yine ilçede yıllık ortalama 8800 kg bal üretimi gerçekleştirilmektedir.
Keçiborlu ilçesi 1980 yıllarında 250.000 adedi aşan tavuk miktarı ile bölgenin ve Türkiye’nin en önemli yumurta merkezi iken; ekonomik krizlerle bugün ticari şekilde tavukçuluk işletmesi kalmamıştır. Kümesler ya besihaneye ya da depoya dönüştürülmüştür.
II. SANAYİ VE TİCARET
İlçede 798 esnaf ve sanatkârın kayıtlı olduğu Esnaf ve Sanatkârlar Şoförler Odası faaliyet göstermektedir. 1994 yılına kadar faaliyet gösteren Etibank Kükürt İşletmesi bu tarihte kapanınca müessesede çalışan 1100 civarındaki işçi ve memur Etibank’a ait Seydişehir, Kırka, Emet ve Bigadiç müesseselerine transfer edilmiş ve ilçe ekonomisi sekteye uğramış, sadece tarım ve meyveciliğe bağımlı kalınmıştır. 2000 yılında Kükürt İşletmesinin Atölye, Ambar, Lojman ve İdari Binaları Keçiborlu Belediyesi tarafından devralınmış, lojmanların 40 adedi restore edilerek, kiralanmak suretiyle Belediyeye gelir temin edilmiştir. Ambar binalarının da sanayicilere tahsisiyle kurulan 2 adet tekstil fabrikası ve 1 adet un değirmeninde toplam 120 kişiye iş imkanı sağlanmıştır. İdari bina ve sosyal tesisler Süleyman Demirel Üniversitesine bağlı Keçiborlu Meslek Yüksek Okuluna tahsis edilmiş ve 1224 öğrenci kapasitesine ulaşılmıştır. Bu tür girişimlerle Kükürt İşletmesinin kapanmasıyla çöküntüye uğrayan ilçe ekonomisi canlandırılmaya çalışılmaktadır. Ayrıca, 1995 yılında Sanayi ve Ticaret Bakanlığı Yatırım Programına alınarak, %55’i Bakanlık kredi desteğiyle inşaatına başlanılan 100 işyerlik Keçiborlu Küçük Sanayi Sitesi inşaatı %70 seviyesinde bitirilmiş olup, 2003 yılında tamamlanması hedeflenmektedir.
İlçede, Has-Yem A.Ş. büyükbaş hayvan et ve süt yemi üretimi yapmakta ve yurt içi tüketimine sunmaktadır. Senir Kasabasında P. Robertet Gül, Gülyağı ve Yağlı Tohumlar Fabrikası bulunmaktadır. Fransız özel sektörüne ait olan işyeri kozmetik sanayi için gülyağı, gül suyu ve lavanta mamulleri işlemektedir. Kılıç Kasabasında ise Gülbirlik Genel Müdürlüğüne ait bir fabrika mevcuttur. Bu fabrikada gül, gül yağı, gül suyu ürünleri Mayıs-Haziran aylarında mevsimlik olarak çalışan işçiler ile üretilmektedir. Bunların yanı sıra Senir Kasabası ile Ardıçlı, Kuyucak, Çukurören köylerinde gül ve gül mamulleri üreten özel sektöre ait küçük işletmeler bulunmaktadır. Kuyucak köyünde kozmetik sanayi için son yıllarda üretimi yaygınlaştırılan lavanta işlenmekte, başta İstanbul olmak üzere yurtdışında da Fransa’ya satışı yapılmaktadır. Kozluca Köyünde Kemal Balıkçılık Göl ve Su Ürünleri Konserve Fabrikası faaliyette bulunmaktadır. Bu fabrikada, ıstakoz, balık, kurbağa vb. ürünler konserve haline getirilerek, ihraç edilmektedir.
İlçenin hububat üretimi gelişmemekle birlikte üretilen hububat ürünü Toprak Mahsulleri Ofisi Ajans Müdürlüğü tarafından satın alınmaktadır. Süt inekçiliği Kaymakamlığın proje ve Sosyal Yardımlaşma Vakfının finansmanları ile yaygınlaştırılmıştır. Yılda 15 bin tona çıkan üretim, Kaymakamlık Köylere Hizmet Götürme Birliği ve Tarımsal Kalkınma Kooperatifleri ile köy muhtarlarının işbirliğinde ihalesi yapılmakta, süt şirketlerine satılmaktadır.
Tarım ürünleri ticaretinde başta elmacılık olmak üzere kiraz, vişne, kayısı, ayva gibi meyve ürünleri yetiştirilmektedir. Yetiştirilmekte olan bu ürünler soğuk hava depolarında saklanmakta, bir miktarı da yörede tüketilmektedir. İlçe merkezinde, Kılıç ve Güneykent Kasabalarının ortaklığı ile yapılan 7 bin tonluk soğuk hava deposu 2001 yılında hizmete girmiştir. Ayrıca ilçe merkezi cezaevi yanında 280 tonluk bir adet Kılıç ve Senir Kasabası Belediye Başkanlıklarının ortak olduğu aynı büyüklükteki soğuk hava deposu da çiftçilerin ürünlerini saklamak için kullanılmaktadır. Senir Kasabası ile Ardıçlı Köyünde bağcılık yapılmaktadır. Yetiştirilen sofralık üzümler tarımsal kalkınma kooperatifleri aracılığı ile pazarlanmaktadır. İlçenin sulak alanlarında yetiştirilen pancar üretimi Burdur Şeker Fabrikasına satılmaktadır. Son yıllarda sulak alanların artması neticesinde domates üretiminde artış olmuş, yetiştirilen domatesler Tarımsal Kalkınma Kooperatifleri tarafından pazarlanmaktadır. Diğer yetiştirilen sebzeler de mahalli pazarlarda satılarak tüketilmektedir.
El sanatlarından, özellikle Isparta halısı halen küçük atölyelerde aile bütçesine katkı sağlayan ürünlerin başında gelmektedir. Dokunan halıların satışları Isparta Halı Sarayında yapılmakta, bazı kişiler de işçilik karşılığında tüccara halı dokumaktadırlar.
KEÇİBORLU BELEDİYESİ
İlçenin Tarihçesi: İlçe belediyesi 1907 yılında kurulmuştur. İlk belediye başkanı olan Kara Süleyman Akyel, 15 yıl süre ile belediye başkanlığı yapmıştır. İlk hizmet binası şimdiki işhanının bulunduğu yerde 2 katlı kerpiç bir binadır. O dönemde belediyenin hiçbir vasıtası olmayıp, at arabası ile hizmet verdiği bilinmektedir.
Personel Durumu: Halen görevde 28 memur, 5 daimi, 40 geçici işçi olmak üzere 73 personel çalışmaktadır.
Altyapı Çalışmaları: İlçede 70 km kanalizasyon şebekesi, 70 km içme suyu şebekesi, 40 km toprak yol, 20 km parke yol, 30 km asvalt yol bulunmaktadır. Zaman zaman bozulan, yıpranan şebeke ve yollar belediye tarafından onarılmaktadır. İlçe kanalizasyon şebekesi oldukça eski ve ihtiyaca cevap vermemektedir. İçme suyu yeterli ve kaliteli değildir.
Sosyal ve Kültürel Faaliyetler: İlçe halkının sosyal ve kültürel etkinliklere, şölen ve sergilere olan ilgisi ve katılımı oldukça fazladır. Belediye etkinliklerin tamamında görev almaktadır.
Keçiborlu Kültür ve Domates Festivali: İlçe sebzeciliğinde karakteristik ürün olan domatesin bölgede tanıtımının ve yaygınlaşmasının sağlanması, sosyal bir etkinlik oluşturulması amacıyla 1998 yılından itibaren her yıl Ağustos ayında Keçiborlu Kültür ve Domates Festivali düzenlenmektedir. İlçe Kaymakamlığı, Belediye Başkanlığı, Tarım Müdürlüğü ve Tarımsal Kalkınma Kooperatifi işbirliği ile düzenlenen festival ilçe halkının coşkuyla eğlendikleri günlerinden biri haline gelmiştir. İlçe bu festival ile domates üretiminde, bölgede adını duyurmuştur. Festivalde Tarım İlçe Müdürlüğü tarafından düzenlenen en iyi domates teşvik müsabakasında dereceye giren üreticilere festival altını ile çeşitli hediyeler verilmekktedir. Ayrıca festival süresince değişik etkinlikler yapılmakta ve festivale katılan misafirlere yöre yemekleri ikram edilmektedir.
Ardıçlı Yörük ve Türkmen Şöleni: Ardıçlı köyünde 1996 yılından beri düzenlenen Yörük ve Türkmen Şölenine 12 Ağustos 1999 Marmara depreminden sonra ara verilmiştir. Şölende yöresel halk oyunları, at yarışları yapılmakta, halk ozanları ve sanatçılar tarafından konserler verilmektedir. Şölene katılan halka pilav, ayran, üzüm, karpuz ikramları yapılmaktadır. Şölende özellikle bölgedeki Yörüklerin geleneksel yaşam tarzlarından örnekler sergilenmektedir.
Kozluca Taşoluk Yaylası Şöleni: Doğa ve güzelliğin iç içe olduğu Taşoluk Yaylasında ilk şölen 2000 yılında düzenlenmiştir. Her yıl geleneksel olarak yapılmakta olan şölende yöresel oyunlar oynanır ve konserler verilir. Halk mesire alanı olan yaylada piknik yaparak hoş bir gün geçirir.
Yatırımlar
İlçenin içme suyu kalite yönüyle sağlıklı değildir. İçme suyunun ortalama sertliği 40 civarındadır. İçme suyunun % 80’lik bölümü yeraltı kuyularından elde edilmektedir. Suyun alındığı bölge şehir yerleşim sahasının hemen yanındadır. İçme suyu ihtiyacının % 20’lik bölümü ise ilçeye 4 km uzaklıkta bulunan Tahtalı kaynak ve yeraltı kuyularından temin edilmektedir. Kuyular 1972 yılında faaliyete geçmiş olup, ekonomik ömrünü doldurmuştur. Sağlıklı ve kaliteli içme suyu temini amacıyla 2002 yılı Ağustos ayında ilçeye 16 km mesafede bulunan Eldere Köyü (Eski Köy) Mevkiinde 2 ayrı tarla satın alınarak, İller Bankası Genel Müdürlüğüne verilen yetki ile 160 metre derinlikte 2 adet derin kuyu açılmış, her iki kuyudan 45-50 lt/sn miktarında su bulunmuştur. Kuyu ve isale hattı ile ilgili İller Bankası Genel Müdürlüğünce etüt ve proje tadilat çalışmaları sürmektedir. Şehir içme suyu dağıtım şebekesi de çok eskidir. İçme suyunun depoya bağlanmasından sonra şebeke yenileme işi projelendirilecektir.
1948-60’lı yıllarda yapılan İlçe kanalizasyon şebekesi oldukça eski ve ihtiyaca cevap vermemektedir. Müteakip yıllarda şehir yerleşim alanlarının genişletilmesine bağlı olarak ilave şebekeler döşenmiştir. Şebeke eski ve yetersiz olması sebebiyle yağışlı havalarda meskenlerde atık su taşmaları ve tıkanmalarına sebep olmaktadır. Şehir atık suları ilçenin hemen yakınındaki açık kanal içinde akmakta iken, 1987-1988 yılında yapılan çalışma ile 1,5 km.lik 60’lık beton büz içinde deşarjı yapılmıştır. 3-4 km.lik bölüm ise halen açıktan akmakta, zararlı haşere ve domuz gibi hayvanlar için barınma mekanı oluşturmaktadır. Ayrıca 100 üyeli Keçiborlu Küçük Sanayi Kooperatifler inşaatı da büyük ölçüde tamamlanmıştır. 2003 veya 2004 yılında bitecek olan sanayi sitelerinin atıklarının da bu kanalla deşarj olacağı düşünülürse tehlikenin biraz daha büyüyeceği görülmektedir. Sorunun çözümüne belediyenin maddi gücü yeterli olmayıp, proje ve yardım talep dosyaları gerek çevre, gerekse Turizm Bakanlıklarına iletilmiş, yardım ödeneği talep edilmiştir.
Şehir içinde yer alan Hacıköyü Deresi, Hasanbey Deresi ile Cumhuriyet Mahallesinde bulunan dereler aşırı yağışlarda tehlike arz etmektedir. Bu dere kenarlarında ve etrafında oldukça fazla yapılaşma vardır. Zaman zaman su baskınları görülmektedir. DSİ ve belediye işbirliği ile kısmen dere temizlikleri yapılmıştır. Ancak Hasanbey ve Cumhuriyet Mahallesi Derelerinin ıslahının maliyeti yüksek olduğu için ıslah çalışmalarına başlanılamamıştır.
Nikon DSLR D700 Body Dijital SLR Fotoğraf Makinesi