Soru: Alexander Gelevich, dünyada 20 yıldan fazla bir süredir SSCB kadar güçlü bir kutup yok. Sovyetler Birliği'nin çöküşünün nedenleri, daha fazla bizi neyin beklediğiyle ilgili birçok akıl yürütme var. Sizce Batı SSCB olmadan ne hale geldi? İkinci bir kutbun yokluğu Batı'yı nasıl etkiledi?
Alexander Dugin: SSCB ve SSCB'nin yokluğu çeşitli düzeylerde düşünülebilir. Şimdi ideoloji açısından bakalım. SSCB'nin varlığı sırasında, İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra, liberaller ve komünistlerin eksen ülkeleri, yani Ulusal Sosyalizm ve faşizm üzerinde ortak bir zafer kazandıkları zaman, dünyada gelişmiş bir iki kutuplu sistem. İdeolojik anlamda, bu şu anda iki dünya ideolojisi olduğu anlamına geliyordu: liberalizm - burjuva kapitalizmi ve diğer yandan komünizm ve sosyalizm. Modernitenin ruhunu ifade etme hakkının birbirini zorlayan iki ideolojik model. Liberal kapitalistler ilerleme, gelişme ve aydınlanmanın son sözünü temsil ettiklerine inanıyorlardı. Ve SSCB'nin ideolojik düzeyde kaybolması, modernitenin mirası, modernitenin ruhu mücadelesinde liberalizmin ve burjuva kapitalizmin temel ve muhtemelen kararlı, geri dönüşü olmayan bir zaferi anlamına geliyordu. Sosyalizmin liberalizmi takip eden ve daha gelişmiş ve modern bir evre olan, modernite içindeki mevcut, fakat bir adım olduğu ortaya çıktı. SSCB'nin sonu da temeldi tarihsel yeni bir zamanı temsil etme hakkı için liberallerle savaşta komünist ideolojinin yenilgisine dair bir argüman.
SSCB'siz bir dünya, tüm insanlığın egemen paradigması haline gelen muzaffer liberalizm dünyasıdır ve iki ideolojiden sadece biri - mevcut liberalizm, liberal demokrasi, kapitalizm, bireysellik, burjuva toplumunun küresel ideolojisi kalır. SSCB'siz bir dünya, faşizm ve komünizmden sonra tarihe karışan, tarihi bir düelloyu kaybeden bir sosyalizm dünyasıdır. Her şeyi temelden değiştirdi, özellikle de ideoloji seçimini kaldırdı. Eğer tüm küresel dünyanın ana akım, kuruluş içine kabul edilmesini istiyorsak, standartlara uyan, radikal değil, radikal değil, standartlara uyan insanlar olarak görülmek istiyorsak, liberalizmin dogmatik temellerini tanımalıyız: bireysellik, özel mülkiyet hakları, insan hakları , tüm organların seçiciliği ve buna bağlı olarak, kabul görmüş nominal başlangıç koşulları ile ekonomik faaliyet sırasında gerçekleşen maddi eşitsizlik. Yani, liberalizmin bu dogmaları artık liberalizmi reddeden normdur, zaten başka bir alternatif ideolojinin temsilcisi değil, bir marjinal olarak görünmektedir. SSCB olmadan dünyanın aldığı budur.
SSCB'siz bir dünya her anlamda tamamen farklı bir dünya.
Şimdi ikinci soru jeopolitik açıdan. SSCB ve Batı'ya muhalefet, iki egemenliğin, iki süper gücün muhalefetteki alanın geri kalanını yeniden düzenlediği bir güç dengesi modelini temsil ediyordu. Ve onlara katılan ülkelerin işgal ettiği alan, iki ana oyuncunun konumsal gücünden kaynaklanıyordu. SSCB ve ABD'nin güç dengesi dünyanın geri kalanının politik yapısını belirledi ve ideolojiden ayrılırsak, birbirleriyle rekabet eden, ancak aralarında dünya düzeninin belli koşullarını oluşturan iki hegemenden, iki kutuptan oluşan bir dünya göreceğiz.
SSCB'nin çöküşü, sosyalist kampın çöküşü, bütün Sovyet modelinin çöküşü, iki kutupluluktan tek kutupluluğa geçiş anlamına geliyordu. Dünyada iki hegemonya olduğunda, "uyumsuzluk" düzeyinde olan ve bir yönde ya da diğerinde (Amerika Birleşik Devletleri ya da SSCB) net bir seçim yapmayı reddeden ülkeler, bazı durumlarda oldukça büyük bir manevra yapmıştır - bu, deneyimden açıkça görülür. Hindistan. Hizasız bir hareketin başındaydı. Biri, diğerinde durmayı reddedenlerin olasılıklarının ne kadar geniş olduğu konusunda tartışabilir, ancak yine de, dünyanın temel stratejik mimarisi, iki süper güçe karşı koyma ilkesine dayanıyordu. Bu süper güçlerden biri gittiğinde, bir bipolar model yerine, tek kutuplu bir modele geldik. Bipolar modelin iki kutbu, artı ve eksi ilkelerine göre düzenlenmiş bir sistemi temsil ettiğinden ve kötülük imparatorluğunu kimin düşündüğü önemli değil - onları saydık, bizi saydılar - bu uluslararası ilişkilerde ortak bir hikaye. Arkadaş-düşman çifti, katılımcıların her birinin kimliğini tanımlar, ancak bu iki kutuplu sistem kırıldığında, tamamen mutlak bir kutup olan tamamen yeni bir merkez-çevre sistemi ortaya çıktı. Bu bir Amerikan süper gücü, gelişmiş bir "medeni" batı ve bu merkezden uzaklaştıkça, bu merkezden, bu kutuptan daha az gelişmiş, daha az medeni olan çevre ülkeler var. Yani, SSCB'siz dünya tamamen farklı bir geometri üzerine kurulu bir dünya. Örneğin, Amerikan neo-gerçekçiliği çerçevesinde teoriler hakkında konuşursak, Amerikan neo-gerçekçiliğinin kurucularından biri Kenneth Walsh bipolar hegemonya destekçisi oldu ve Dzhilston tek kutuplu hegemonya destekçisi oldu, hegemonik istikrar teorisi. Böylece, SSCB'siz bir dünya, tamamen farklı bir matris, farklı bir dünya düzeni üzerinde yaratılmış bir dünya.
Ve söylenebilecek üçüncü şey: 90-lerde SSCB'nin çöküşünden sonra, bahsettiğim bu noktaların her ikisi de çok açık ve son derece anlamlıydı - ideolojik düzeyde Francis Hikayenin sonunu küresel ölçekte liberalizme karşı tam bir zafer olarak ilan eden Fukuyama; ve bir başka bakış açısı tek kutuplu bir dünyanın başlangıcı ile ilgilidir. Yani, SSCB'nin çöküşü gerçeği Batı'da ideolojik ve jeopolitik, stratejik damarda kavranmıştı. Ve elbette, biz çok az anlaşılmış durumdayız, çünkü öyleydik ve büyük ölçüde hala bir kontüzyondayız - SSCB'nin sonunu kavramadık, ne oldu, Amerikalılar veya temsilciler kadar net bir fikre sahip değiliz. başka bir dünya. Buna rasyonel bir yaklaşım bile alamıyoruz, çünkü bu olay bizim için henüz bir iyileşme olmadı. Ve 90’lerde, Soğuk Savaş’taki SSCB’nin yenilgisi Batı’ya belirginleştiğinde, yani iki rakip ideolojiden bire geçiş - şimdi evrensel olarak bağlayıcı, baskın, liberal ideolojiden, belli bir ihtilaf doğdu - Batı’da bunun nihai ve değiştirilemez olup olmadığı Fukuyama'nın inandığı gibi, ya da bu tek kutuplu dünya sadece bir tür geçici dünya düzeni olacak ve daha sonra başkaları tarafından değiştirilecektir.
SSCB'siz yirmi yılın ilk sonuçlarını, tek kutuplu anın giderek artan kutupsal anın kademeli olarak aşağı olduğunu söyleyerek özetleyebiliriz. Böylece, tek kutupluluk hala korunuyor, ancak şimdiden yaklaşmakta olan çok kutupluluğun belli belirsiz ana hatlarını görüyoruz. Ve bu çok önemli: 90'lerde Batı için anlaşılabilir olan SSCB ile barış, Amerika'nın küresel hegemonyanın etkin bir şekilde yönetilmesi görevini yerine getirmediği için yeni güç yapılandırmalarında giderek daha sorunlu hale geliyor. Ve ideoloji düzeyinde, çok ilginç süreçler de devam ediyor - kapitalizm, 90'lerde zaferini kutladı ve prensip olarak, sadece bir ideoloji değil, verilen bir şey olduğu için liberalizmi bir ideoloji olarak kaldırmaya hazırdı.
Şimdi Batı, temel bir iç patlama, iç ideolojik bir patlama geçiriyor, çünkü belirli bir ideolojik çerçevede tutabilecek bir rakipsiz kalmıştı, çünkü liberalizm yalnızca totaliterizme direndiğinde çok inandırıcıydı.
İnsanlara teklif edildi: “ya özgürlük - ya da özgürlük eksikliği”, zıtlık ilkesine göre liberalizm seçildi, aksi halde totaliterliği istemiyorsak liberalizmi istiyoruz. Peki, bugün neredeyse hiçbir totaliter rejim kalmadı, polemik anlamda liberalizmin yapacak başka bir şeyi yok. Değişken derecelerde, her yerde demokratik değerler ortaya çıkmıştır ve şimdi insanlar artık liberalizme karşı liberalizme karşı durmak zorunda kalmamaktadır. O zaten kazandı - peki ne? Bu, tüm dünyaların en iyisi mi? Ana problemleri çözdü mü? Temel korkular? Dünyayı daha adil mi yaptı? Hayatımızı mutlu etti mi? Bugün bu soruya verilen olumsuz cevap, insanların liberalizmden komünist ideolojiye, örneğin temel ve ana eleştirel ve karşıt teoriye doğru hareket etmelerinden kaynaklanmıyor. Bugün, liberalizmden duyulan bu memnuniyetsizlik onu içeriden aşındırıyor, çünkü çoğu, liberalizm yetersiz, inandırıcı değil, son sözü değil, ama alternatif olmadığından, liberalizm içten ayrışmaya ve baltalanmaya başlıyor.
Tek kutupluluk krizi ve liberalizmin krizi Batı aydınlarının dikkatinin merkezindedir. Fakat SSCB olmadan, bu iki kutupluluk döneminden tamamen farklı bir konu, çünkü ikisinin de krizi kimsenin eline geçemez. Daha önce, genel olarak kapitalizmin krizi, alternatif bir sosyalist sisteme uygun olarak doldurulmuşsa, o zaman, tek kutupluluk krizi şimdi, hem ideolojik hem de jeopolitik olan, yavaş yavaş İslami köktencilikle dolu bir şeyde, çok kutuplu bir şeyde genişleyen bir boşluk bırakıyor. henüz kesin ve anlaşılır bir ifade edinmemiş olan. Fakat gerçekte, kapitalizmin zaferi liberalizm için bir pirolu zafer oldu.
Bugün, 90'lerde birçok kişiye geri dönüşümsüz görünen bu zaferin, 90'lerde kabul edilenden tamamen farklı bir şey olduğu ortaya çıktığını görüyoruz. Bir kez daha, tekrar ediyoruz, hala sarsılıyoruz, hasta olarak kabul edilmeliyiz, bazı tarihsel dönemler için zihinsel olarak kusurlu bir toplumumuz var, iyileşeceğiz, ama zamana ve çabaya ihtiyacımız olacak. Öyleyse eğer Batı'da anlaşılabilir bir fenomen olsaydı, bugün soru sorulur.
Asıl rakibini mağlup etse bile, dünyadaki Batı sistemi aslında sonunu yaklaştı. Ve Amerikan imparatorluğunun kaderi, Amerikan hegemonyası ve modern tek kutupluluk ve muzaffer liberalizm, SSCB'nin kaderini büyük ölçüde tekrarlayabilir. Aslında, tüm kararlılıkla, tüm kontrol görünümüyle, etkin yönetim ile, aslında, içsel ayrışma sistemleri kritik bir noktaya ulaştığında, bu dönemde yaşayamayacağımız hepimiz gibi görünüyordu. Bazı kritik anlara rağmen, SSCB en son olarak KGB, siyasi sosyal kurumlarla birlikte büyük bir orduyla çok istikrarlı, çok güçlü bir kontrol sistemi izlenimini verdi ve bu bir gecede olmadı. SSCB, korkunç savaşı kaybeden ve sonra ortadan kaybolan Almanya gibi savaşa girmedi. Nazizmi yenmek için tüm insanlığın gerçek çabalarını aldı, gezegen ölüme kanıyordu ve müttefikleri ve düşmanları en son savaştı. SSCB'nin kaderi tamamen farklıydı - sanki orada yokmuş gibi sessizce yandı ve büyük inşaat projeleri olan Pavka Korchagin'in kahramanlığı Büyük Savaş bile olsa, oldukça küçük bir sosis parçası karşılığında unutuldu ve dağıtıldı.
Yani, SSCB, şu anda saçma görünen bu mikroskobik nedenlerden dolayı düştü ve onu yok eden insanlar acıklı ve önemsiz görünüyor. Bugün, liberalizm bir gecede aynı şekilde çökebilir ve bunu bitirmek gerekmeyecek, SSCB'nin kaderi bugün kendisini, başka bir gerçeklikte, başka bir dünyada, güçlü Sovyetler Birliği'nin düştüğü gibi, küresel sistem düzeyinde tekrarlıyor. Ve, liberalizmin zaferinin ortaya çıkışının korunmasına rağmen, mutlak bir zafer olarak, küresel Amerikan imparatorluğu görünüşte önemsiz bir sebepten dolayı bir noktada kaybolabilir.
Soru: İlginç bir konu gündeme getirdin - ideolojik rekabet. Batı, Sovyetler Birliği'ni kaba kuvvetle yenemediği için, Almanya'da olduğu gibi, bir nükleer gazımız olduğu için silâhAçık çatışmalar herkes için tehlikeliydi, Amerika “yumuşak gücünü” geliştirmek zorunda kaldı. Ve Batı’daki SSCB’yle çatışma sırasında, karşıtlık için gerekli olan ideolojinin oluşumu ideolojik yaklaşımlar için çok yaratıcı bir arayış vardı. Bu nedenle, organik olarak içinde bulunan bazı işlemler Batı toplumundan atıldı - komünist ya da faşist ilan edildiler. Batı, kalkınmadaki bu seçicilikten zarar gördü mü? Batı, paradoksal olarak, yıkıcı olan başka ne komünist fikir karşısında zafer kazandı?
Alexander Dugin: Soğuk Savaş'ın bir şekilde liberal modelin çarpıtılması üzerinde olumsuz bir etkisi olduğunu sanmıyorum. nasıl Nietzsche “Günahlar ve erdemler aynı kökten bir insanda büyür” dedi. Örneğin bir insan cesur bir kişidir - ve savaşta bir erdemdir, ancak savaştan döndüğü zaman, koşmaya başlar, radikalizmi sever, korkusuzluğu, cesareti barışçıl bir yaşamda kararsızlığa, saldırganlığa vb. Yol açabilir. Benzer şekilde, liberalizmin çöküşü ve Batı'nın içsel patlaması Soğuk Savaş'ın maliyeti değil, Soğuk Savaş'ta zaferin maliyetidir. Çünkü savaş devam ederken, liberalizm Batı toplumunun kritik bir durumdayken her zaman kurtardığı en önemli tartışmaya sahipti. Sovyetler Birliği'ne işaret ettiler ve dediler ki: "Ama daha da kötüsü, güvenlik güçleri, özgürlükleri yok." Ve böylece, Soğuk Savaş döneminde farklı bir tür liberalizme yapılan itirazla, birçok iç problem ve çelişkiyi çözdü. SSCB gibi bir düşmanın varlığı Batı için çok önemliydi. Bu nedenle, Soğuk Savaş'ın “yumuşak güç” gelişimi, diğer teknolojiler de dahil olmak üzere Batı’yı teşvik ettiğini, sosyalist ülkelerin sosyal sistemi ile rekabet edebilmek için toplumsal değişimlerin yaşandığını düşünüyorum. Sovyetler Birliği'ne yapılan tüm muhalefet, Batı kapitalizmi için her anlamda basitçe selam vericiydi, böyle bir sistemin varlığı, varlığının kefillerinin temeliydi. Ve böyle bir düşmanı kaybettikten sonra, çılgınca bir başkasını aramaya başlayan, örneğin İslami köktencilik karşısında, Batı en önemli şeyini kaybetti (İslami köktencilik, komünizm kadar komünizm kadar ciddi bir ideoloji değil, SSCB'nin komünist sistemine kıyasla, çok saçma, bu fenomen oldukça ciddi, ama değil. SSCB ile karşılaştırıldığında).
Modern Batı toplumunun temel krizinin nedeninin, liberal ideolojinin, Batı'nın Doğu'ya karşı kazandığı zaferin ve SSCB'nin ortadan kalkmasının sonucu olduğuna hala ikna oldum. Ve Birleşik Devletler asla böyle bir düşmana sahip olmayacak, bu ideolojik, jeopolitik iki kutuplulukta var olan jeopolitik duruma sahip olmayacak - artık böyle bir hediye olmayacak. Liberalizm, yalnız başına yalnız kaldı, burada ideolojide olduğu gibi liberalizmde herhangi bir pozitif programın olmaması ortaya çıktı. Çünkü özgürlük, liberallerin anladığı gibi, devlete, totaliter bağlara, kamusal dini kimliklere karşı yönlendirilen özgürlüktür. Liberalizm programı tamamlandığında, sadece bir şey yapabilir - kendini parçalamak, ondan kurtulmak. Bu şimdi oluyor. Bu nedenle, Batı’nın bizimle rekabet etmeye zorlandığı gerçeğinden değil, aksine - bundan kurtulduğu gerçeğinden bir darbe aldığını düşünüyorum.
Soru: Soğuk Savaş'ta mutlak zafer zaferi miydi? Rusya, tarihsel olarak "imparatorlukların mezarlığı" olarak ün kazandı. İsveç kralı Carl ve Napolyon ve Hitler fetihlerine burada son verdi. Bahsedilen tüm rejimler, savaş gibi Batı medeniyetinin bir parçasıdır. Ve Soğuk Savaş'taki yenilgimiz bile - düşmanı iyice düşürdü, Pyrrik zafer onlar için yeterliydi, görünüşe göre, uzun süre değil mi?
Alexander Dugin: Bunu doğru söylüyorsun, ben de öyle düşünüyorum. Çok hayal kırıklığı yaratmasına rağmen, sonuçta Moskova valisi Rostopchin'in durumu gibi Napolyon savaşları sırasında şehre teslim olmuştu. II. Dünya Savaşı'nın ilk yıllarında Rus halkı nasıl geri çekildi? Aslında soru, Soğuk Savaş'ı gerçekten mi kaybettikten mi yoksa çok ciddi bir savaşı mı kaybettikten, düşmanı liberaller, Moskova'dan Yankı ve diğer piçler gibi diriltmek mi, doğrudan Rus yaşamımızın merkezine gitmek. Tabii ki, işgalcilerin varlığı açıktır, işgalciler, Gauleiters, Batı toplumunun temsilcileri - kültürümüzü, bilgi politikasını, eğitimi büyük ölçüde belirliyorlar - evet, Moskova'yı teslim ettik. Moskova'yı gerçekten geçtik. Batı hegemonyasını temsil eden insanlar - zaten buradalar, toplumumuzun merkezinde, 90'lerde sadece iktidarı ele geçirdiler. Bugün, elbette, şu soruyu düşünüyoruz: İskit stratejisini, Rus stratejisini ve belki de Sovyet stratejisini kullanarak düşmanı kendi topraklarına derinlemesine çeken, güçlerin aşırı gerilimini sağlama ve ardından sadece kaçtığı anı bekleyecek bir şans var mı? ? Ne zaman "Moskova’nın Eko’su" kokuşmuş valizlerini toplamaya başlayacak, buradan tüm dinleyicilerle çıkacaklar. Şimdi Almanlar sonunda Moskova'dan veya ordunun ortasından kaçıncaya kadar bekleyecek miyiz? NapolyonBunu Amerikalılardan ve küresel Amerikan hegemonyasından bekleyip beklemeyeceğimiz açık bir sorudur. Belirleyici savaşları mı yoksa bütün savaşı mı kaybettik bilmiyorum. Buna en kısa zamanda karar verilecek, bu PutinBir fenomen olarak, politik bir fenomen olarak - bu, genel olarak, sadece savaşı kaybettiğimizi umar. Ama belki, aslında, karşı saldırıya geçmeniz, intikam almanız gerekir. Aynı zamanda, küresel hâkimiyetine inanan liberalizmi, toplam düzeydeki zaferinde, belki de, sonuna yaklaştırdık. Bunun böyle olduğuna inanmak istiyorum, ancak soru hala açık, çoğu bize bağlı. Bugün liberal hegemonya kölesi olduğumuz yönünde bir seçim yaparsak - her şey, o zaman bu zaferi rakiplerimizin Soğuk Savaşında başarılı bir şekilde gerçekleştirebiliriz.
Bunların çoğu bize ve İslam ülkelerine, Hindistan'a, Çin'e çok bağlı. Bununla birlikte, bugün, Batı'nın duyduğu başarılı, geri döndürülemez, mutlak ve nihai final zaferine ilişkin bravura mesajlarına rağmen, durum böyle olmadığı düşünülmektedir. Zaten savaş alanlarından çok daha temkinli raporlar, daha karamsar geliyorlar. Belki de şu an sahip olduğumuz pozisyonlarda bir yer edinmeliyiz diyorlar? Kazandığımız eşyaları yalnız mı bırakalım? Belki de birliklerini Irak ve Afganistan'dan geri çekmek, belki de Rusya'yı en azından kendi bölgesinde yalnız bırakmak için? Bu sesler hala duyuluyor ve duyuluyor, ama aslında, her şeyin belirleneceğine inanıyorum. Bahsettiğimiz olaylar bile - SSCB'nin sonu - bunun anlamını hala anlamıyoruz. Kötü düşündüğümüz için değil, ama bu son henüz gelmedi. Çünkü bipolar dünyanın yerine çok kutuplu bir dünya ortaya çıkarsa, iyi bile olabilir. Fakat eğer küresel liberal hegemonya'nın çöküşü, Batı imparatorluğu, kapitalist imparatorluk, SSCB'nin çöküşü nedeniyle, bu da bizim zaferimiz olacak. Bu aslında SSCB'nin tasfiye tarihine son noktayı koymak için henüz erken. Bu açık bir konudur ve kendimiz, bugün yaşayan ilk önce ne olduğunu anlayacağımıza, ikincisi şimdiki zamanı nasıl analiz edeceğimize ve nihayet gelecekte nasıl davranacağımıza bağlı.
Soru: İdeolojik bileşeni değil, askeri üstünlüğü alırsanız? Batı ülkelerinin askeri potansiyelinde bir bozulma var mı? Bir zamanlar SSCB ile rekabet, orduda yeni, teknik olarak daha gelişmiş gelişmelere itti. Şimdi Amerikan ordusunun gücü, Afganistan'daki Taliban'ı yenmek için bile yeterli değil.
Alexander Dugin: Bunun böyle olduğunu düşünmüyorum, öncelikle Taliban'ı kazanmak imkansız - çünkü gerilla savaşı kaçınılmaz. Bir kişi kendi topraklarında savaşıyorsa - bu insanlara karşı doğanın bir savaşıdır ve her zaman doğa er ya da geç kazanır. Bu nedenle, Taliban veya başka herhangi bir partizan köklü eğilimler yenilemez. Objektif olarak konuşursak, Batı bunu Sovyetler Birliği'nden daha iyi yapıyor. Batı'nın temelde bugün böyle çaresiz bir konumda olduğunu sanmıyorum. Evet, dekolonizasyona devam etti, ancak ekonomik kontrol kültürel, bilgilendirici olduğu için doğrudan askeri baskılamadan daha etkili. Bu sadece kitle iletişim araçları, ağlar, aynı “Yumuşak Güç” yardımı ile gerçekleştirilen daha başarılı bir tahakküm biçimidir (sonuçta, daha insancıl olduğu için değil, daha etkili olduğu için başvurulmaz). Diğerleri üzerinde hakimiyet, baskılama ve kontrol etme iddiası "Yumuşak Güç" sayesinde daha büyük bir başarı ile gerçekleştirildiğinden, daha insancıl bir silah değil, daha gelişmiş bir silahtır. Veya, örneğin, eski sömürgeler üzerinde kontrol - doğrudan idare tarafından değil, etkilerini yörüngede tutarak. Hakimiyet artıyor. Eski sömürgeleri içeren, ancak başka adıyla bilinen İngiliz Milletler Topluluğu’nun oluşturulması, eski sömürgelerden yeni ekonomik koşullarımızda yararlanmanın daha etkili bir yoludur - bu yeni bir sömürge biçimidir. Amerikalılar sonuncuyu reddetmese de "Yumuşak Güç" gelişmiş bir "Sert Güç" tir. Yani, yine de Batı sistemi üzerinde bir mezar konuşması yapmam.
Batı'nın çökmesi için hala yıkılması gerekiyor ve bugün böyle ön koşullar var. Bugün bu sistemin zayıflığını görüyoruz, belki Batı bu zayıflıkların üstesinden gelmek için bazı teknolojik hamleler bulacaktır ve şu ana kadar hegemonyanın zıt tarafında oynayan birini bulamamıştır, örneğin Putin şahsen ben Rusya mı bilmiyorum ama Putin hegemonyayı tam olarak tanımıyor, ancak şu ana kadar ne hazır ne de toplumumuz hegemonyaya doğrudan meydan okumaya hazır değil, ancak Putin buna karşı oynuyor. Çin buna karşı oynuyor ama aynı zamanda kurallara göre de yarım tonlarda, bir dizi İslam ülkesi, özellikle İranlılar ona karşı oynuyor, ancak daha da fazla oyuncu, özellikle Latin Amerika, Türkiye, Hindistan, Pakistan ülkeleri hegemonyaya karşı oynayabiliyor. Genel olarak, karşı hegemonik potansiyellerin bir kaydını dikkatlice oluşturmaya çalışırsak, Batı'ya yöneltilmiş oldukça etkileyici bir güç cephaneliği görebiliriz. Ancak bu güçler, Batılı güçlerin aksine, birleşik değildir. Batı çabalarını koordine ediyor: Hollywood'u yönetenler, Pentagon'u yönetenlerle aynı kişiler. Google ve CIA temelde farklı fenomenler değiller, genel stratejik sürecin farklı bölümleri. Ve Amerikan hegemonyasının muhalifleri dağınık durumda, ihtiyacımız olan şey karşı hegemonik potansiyellerin koordinasyonu. Bugün Sovyetler Birliği yok, var olamaz, tamamen farklı türde, çok kutuplu, ağa bağlı, gezegensel bir alternatif yaratmalıyız. Bu, SSCB'nin çöküşünün anlaşılmasıyla yakından ilgilidir, çünkü var olana bir alternatif istiyorsak, basitçe SSCB'nin dirilişine geri dönemeyiz, tamamen yeni terimlerle düşünmemiz gerekir. SSCB'nin teması geçmişin teması değil, bugünün ve geleceğin temasıdır, ancak anlayış niteliksel olarak yeni bir düzeye yükseltilmelidir.
Soru: Sovyet sisteminin restorasyonu, eski SSCB topraklarında yeni bir sendika devletinin ortaya çıkması, imkansız mı düşünüyorsunuz?
Alexander Dugin: Sovyet ideolojisine dayanarak, SSCB'yi yeniden yaratmak imkansız ve sadece gerçekçi değil. Birleşmenin söylendiği veya planlandığı bu ülkelerin hiçbirinde sosyalizmi temsil eden ciddi bir güç yoktur. Geçmişteki Sovyet deneyimi ve herhangi bir dernek ve entegrasyon biçimi tamamen yeni bir ideolojik, ideolojik, ekonomik, jeopolitik, kavramsal, teorik yaklaşımlar gerektirir. Bu nedenle, Avrasya Birliği, ne Rus İmparatorluğu ne de Sovyetler Birliği'nin yeniden üretimi olamaz, bu tamamen yeni bir kavramdır ve onu anlamaktır. Putin ne yapacağını bildiğinden değil, birçok yönden sezgisel davrandığını, entegrasyon vektörünü doğru bir şekilde çizmediğini, ancak bu entegrasyonun yapısı, Avrasya Birliğinin içeriğinin toplumumuzda veya Sovyet sonrası alanda hiç kimsenin düşünemediğini düşünüyorum. Dünyamızda geçen 20 yıllarındaki ideolojik değişiklikler o kadar hızlı olduğundan, vaktimiz olmadı, onları anlama fırsatımız olmadı. Ancak yine de geri döndürülemezler, meydana geliyorlar, dolayısıyla Avrupa Birliği veya Sovyetler Birliği'nin önlemlerini Avrasya Birliği'ne uygulamak kesinlikle aynı derecede kabul edilemez. Yeni bir çok kutupluluk anlayışı var, Amerikan hegemonyası - Amerikalıların gerçekte ne yapabileceği ve kontrollerinin ötesinde olan, örneğin Rus liberalizmi, çünkü bu bir yozlaşmış, zayıf düşünen, ülkelerinin Rusofoblarından nefret eden ve liberal olmayan bir grup.
Yıkıcı davranıyorlar ve komünizme, Rus fikrine karşı çıkıyorlar, ancak liberal görüşlerinden sorumlu olup olmadıklarını sorarsanız, bu liberal paradigmanın olduğu durumlarda liberaller eksiksiz, ikna olmuş, bilinçli, liberal paradigmada hareket edebilecekler mi? Amerikan denetçilerinin yanağına sadece faydalar, bağışlar, geziler ve hayırseverler getirmeyin, inancınız için gerçekten para ödemeniz gerektiğinde, sanırım aynı avukatlara sahip olacağız. Bazı insanlar şehirdeki delileri izler. Sovyet zamanlarında olduğu gibi olacak Novodvorskaya, Alekseeva, Ponomarev - burada liberaller, gerçekten liberaller ve liberalizm modaya uygun olduğunda ve liberalizm moda olmadığında ve onun için dövüldüğünde ve ödüller verildiğinde. Ancak pek çoğu yok - bir psikiyatri kliniğinden bir sürü benzer insan. Bunlar gerçek liberaller ve Rusya'da bu hastalara benzemeye çalışanlar, tarihimizin bir Rus nefreti ile birleşmiş bir Sovyet sonrası biçimsiz, anlaşılmaz olgudur. Bu insanlar kendilerini mantar kasklarında yetiştiriciler olarak görüyorlar, bazı Aborijin halklarına sürdüler, ama gerçekte onlar kirli yıkanmamış Rusya etrafında dolaşan Barons de Coustenes değil, ancak ustaların yokluğunda, kendilerini usta olmadıklarını düşünen nezaketler. Bu, Rus liberalleridir, çünkü onlara güvenen Amerikalılar yanlış hesaplayabilir, çünkü liberaller değil, sadece yozlaşmış bir pislik. Amerikalılar göz yaşlarını Rusya'daki acentalarından acı gözyaşlarıyla yıkayacak, bu acente işe yarıyor.