OCCD, Türkçe'de "takıntılı saplantılı bisiklet çılgınlığı" olarak adlandırılabilir. Belirli bir düzeyden sonra önlenemez, ya da tedavisi çok güçtür. Bu yüzden, yeni başlayanlar özellikle dikkat etmeleri ve kendilerini korumaları yönünde uyarılmalıdır.
Takıntılar genellikle yeni çıkan bisiklet donanımları, kadans, kilo, beslenmedir. Ama bunlardan başka bisiklet ile ilgili aklınıza gelen her şey de olabilir.
OCCD, genellikle ergenlikte ve ilk yetişkinlikte ortaya çıkar, tedavi edilmezse bu kişiler iflah olmazlar. Yaşamları boyunca kendilerinden çok çevresindekilere işkence etmeyi sürdürürler (kaçııın!).
Uzmanlar OCCD'in bir beyin, sinir sistemi bozukluğu olduğunu ileri sürerler. Bazıları da çocukluktaki (oidipus bisikletus gibi) çözümlenmemiş çatışmalardan kaynaklandığını ileri sürerler. Davranışçı ve bilişsel terapistler ise bunun bir öğrenilmiş davranış olduğunu, özellikle okullarda, derslerde doğru etkileşimler ile tedavi edilebileceğini sanırlar (oysa yapılabilecek biricik şey bisiklet dışında doğru düzgün bir hobi edinmektir).
Tedavisi yoktur. Yine de eğer kendinizde ya da bir yakınınızda OCCD olduğunu düşünüyorsanız, tıbbi yardım alın. Genellikle, OCCD’si olan kişiler davranışlarının garip olduğunun farkında değildirler, yardım almaya ikna etmek çok zordur (onlar sizi bir bisiklet almaya, dünya turuna çıkmaya ikna edebilirler, dikkatli olun!).
İlaç tedavisi de pek bir işe yaramaz, çoğunlukla ilacı bıraktıktan sonra semptomlar tekrarlar. Bu yüzden tedavi yeni hobilerin kazanılması ve bisikletin unutturulması yönündeki terapatik etkinliklerle desteklenmelidir (ama en iyisi kendi haline bırakmak ve zor durumlarda kullanmak üzere bisikletle ilgili bir iki terim ezberlemektir).