Şimdiye dek gıyabında ettiğimiz takdirle yetinmeyip bizler düşünmeliydik bunu. Başarılı Kütüphane Müdürümüz Mukaddes Gündüz e teşekkür ediyorum öncelikle. Hepimizin ayıbını bu ince düşüncesiyle telafi etti.
Atatürk İlkokulu’nda okudum.
Okula başladıktan bir iki hafta sonra gözlerimin ileri derecede bozuk olduğu anlaşıldı. Okumayı söktüm ve çok sevdim. O zaman kitap nerede? Yılbaşı yaklaşsın da Ülkü Takvimi alınsın, yerine asılmadan kitap gibi okuyayım diye beklerdim. Okulumuzun bahçe tarafındaki kapısından girişte sağdaki ilk sınıf kütüphaneydi. Bir kaç sıra vardı, o yaşta oturur, sessizce ve kendimizi vererek saatlerce okurduk. Yoksunluk içinde bir sürü kitabı buluyor olmak kütüphaneye koşmak için yeterliydi zaten de bir sebebimiz daha vardı.
İLHAN ABLA!
Kimbilir kaç yüz yürekte çocukluğunun en gülümseten anısı olarak baş köşede yer etmiş olan İlhan Abla.
O kütüphanenin kapısından giren her çocuk sıcacık bir enerjiyle karşılanır, “İlhan Abla” nın güleryüzüyle çocukluğunun ürkekliğini huzurlu bir güvenle takas ederdi. Kitap zaten bir başına ışıl ışıl bir dünyanın kapısını açarken İlhan Abla o dünyaya kendi ışıltısını da eklerdi.
Dün çok kitap okuyanlara da “İyi Okur” belgeleri verildi. Yanyana oturuyorduk, yetişkinler kategorisinde anons edilen hemen hemen her ismi çocukluğuyla ve okuduğu kitaplarla, heyecanla anımsadı. Yüzüne baktım, gözleri gururla parlıyordu.
O gurur da, aldığı o “Üstün Hizmet Onur Ödülü” de fazlasıyla hakkı. İnsanların yaşamına bu kadar kalıcı bir iz bırakabilen herkes takdiri de, ödülü de hakediyor elbette…
Ne mutlu bize hala okumayı çok seviyoruz, okuduklarımızla zenginiz
ve…
Bozüyük’ün İlhan Ablası ne mutlu sana, servetimizi sana borçluyuz.