uzun süredir dilimin ucunda sözcükler
hiçbir anlam bulmadan öylesine dökülüyor.
sanki bir şey bekler gibi sessizim bir vakittir.
kalemim suskun, kalbim durgun.
hemen dolan gözlerimden tek damla yaş akmıyor uzunca bir zamandır.
belki tükenmektir bu, belki vazgeçmektir
belki de yeni bir hayatın amatör hazırlığıdır kim bilir..
sessizlik iyidir özellikle de kuru gürültüden,
ama bilirim ki kalbimin bu sessizliği pek hayra alamet değildir.
bir şeylerin yası tutuluyor yüreğimde,
gözlerim suskun, sözlerim yorgun.
kırılan hayallerimin yası mı bu yoksa yaşama dair canlı tuttuğum o küçük umut parçasının mı?
parçalara ayırdığım geçmişindir belki de
kim bilir belki de canı yalnız susmak istemiştir.
susmak, unutmak, unutmak ve hatırlamamak.
öyle pek tutarlı değildir benim kalbim.
bir gün uyanır şarkılar söyler,
bir gün uyanır ağıtlar yakar.
beni en çok ruhumun bu dengesizliği yorar.