Ah, en sonunda insanların hayatlarında son kez o anda gördükleri bu fıçılardan kaç tanesi! Böylesine 12,7 mm'lik bir karabinadan noktasal bir atış ateşlenecek ve işte bu, size hiç şans bırakmayacak!
Bir tüfekle, ancak bilgi olmadan - zafer yok, sadece sen yapabilirsin silah herhangi bir sorun!
V. Mayakovsky, 1920
V. Mayakovsky, 1920
Çağın başında askeri işler. Geçmiş malzemede Burnside karabina hakkında Tam da öyle olduğu söyleniyordu ki, eski silah bir ya da iki yılda tam anlamıyla yenisiyle değiştirildiğinde, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki özellikle önemli bir rolü olan süvari karabinasıydı. Mühendisleri, generalleri ve hatta diş hekimlerini, her şeyi ve çeşitli şeyleri yapmaya ve serbest bırakmaya çalıştılar. Sonuç olarak, savaşan ordular bu silahların çeşitli örneklerini aldı ve hayatın kendisi bile neyin iyi neyin kötü olduğunu gösterdi. Ve o kadar çok insan vardı ki, Kuzey ve Güney arasındaki savaş sırasında meydana gelen bir tür "karabina destanı" ndan bahsetmek doğru. Ve bugün size bundan bahsedeceğiz.
Yani süvarilerde dağılım açısından ilk etapta, özellikle savaşın başında perküsyon, yani kapsül, namlu, Springfield ve Enfield karabinaları vardı. Ardından daha konforlu modeller olan "Starr", "Jocelyn", "Ballard" ve tabii ki ünlü "Sharps" geldi. Bu karabinalar, cıvata hareketi kullanılarak yeniden yüklendi. Aynı zamanda, ayrılıkçı karabinalar ortaya çıktı: "Smith" (daha önce bahsettiğimiz), "Gallagher", "Maynard" ve "Wesson". Yeni silahın popülaritesi muazzamdı. Yani Burnside, 55000 karabinasını ve 80000'den fazla Keskinliği sattı, ancak tüm bunlarla birlikte, bunlar en yaygın olanlar değildi. Aynı Spencer karabinaları 94000'den fazla kopya satın alındı, Henry tüfekler - 12000, ancak bunlar süvari değil piyadelerdi. Ancak 1000 kopya bile satın alınmış örnekler de vardı ve bu arada konuşursak, aynı zamanda bakış açısından çok dikkat çekici. hikayeler askeri ilişkiler.
Onları yakından tanımak için, belki de yukarıda bahsedilen Smith karabina için "kauçuk kartuş" ile başlayacağız. Bu, o ve ona kurşun bölüme nasıl baktı. Ancak bu mühimmatın kağıt, daha ucuz bir versiyonu da vardı. Bununla birlikte, bu kartuşun tasarımının tüm olumlu yönleriyle, savaş ömrü kısa sürdü ve bu karabina, tüm zarafetine rağmen yaygındı, almadı.
Bundan önce iyi bir tabanca yaratan Ebenerez Starr'ın tasarımının karabina 1858'de ortaya çıktı. Değerlendirme için Washington Armory'ye sundu, modelin test edildiği ve silahın teklemediği tespit edildi, doğruluk ortalamadan daha iyi kabul edildi. Ancak test uzmanları, gaz contası daha gelişmiş olsaydı, bu karabinin rakibi olan Sharps karabina'dan daha iyi olacağını da belirtti.
Bununla birlikte, 1861 ile 1864 arasında, New York Yonkers'daki Starr Arms Company, bu tüfeğin 20'den fazla parçasını üretmeyi başardı. Ayrıca, 000 modeli kağıt veya keten kartuşları ateşlemek için geliştirildi. Ancak 1858'te hükümet, metal kartuşlu kartuşlar için 1865 Starr karabina sipariş etti. Oldukça başarılı oldukları ortaya çıktı ve ardından 3000 tane daha sipariş edildi. Bununla birlikte, Starr karabina İç Savaş sırasında etkili olduğu kanıtlanırken, ABD Ordusu Test Komisyonu tarafından yapılan 2000 testlerinde başarısız oldu ve savaştan sonra başka bir sipariş alınmadı. Savaş sırasında, Starr Arms Company beşinci en büyük karabina tedarikçisi ve üçüncü en büyük tek atış 1865 kalibrelik tabanca tedarikçisiydi. Ancak savaşın sona ermesinden ve yeni hükümet sözleşmelerinin yokluğundan sonra Starr, Winchester, Sharps ve Colt gibi daha büyük üreticilerle rekabet edemedi ve şirketi 44'de sona erdi.
Starr karabina, tasarım olarak Sharps karabina ile benzerdi, ancak daha uzun bir alıcıya sahipti. Namlu kalibre 0,54 (13,7 mm), uzunluk 21 inç. Silahın toplam uzunluğu 37,65 inç ve ağırlığı 7,4 pounddu. Karabina, bir raf ve iki kanattan oluşan üç konumlu bir arka görüşe sahipti. Kol aşağı hareket ettiğinde cıvata, kartuşun altını da keser, ardından kol geri döndürülür ve cıvata namluyu kilitler. Namludan ateş ettikten sonra eski kartuşun kalıntıları çıkarılmadı, ancak yeni bir kartuşla ileri itildi. Astardan kartuşa uzun ateşli meşale aktarımı kanalı temiz kaldığı sürece silah güvenilir bir şekilde ateşlendi.
James Paris Lee, bugün Lee-Enfield tüfek sistemindeki çıkarılabilir kutu dergisinin mucidi, yani ateşli silahların gelişimine önemli katkı sağlayan bir kişi olarak biliniyor. Ancak, silah geliştirme ve üretimindeki ilk deneyimi utanç verici bir başarısızlığa dönüştü.
Lee, salınımlı namlu sistemini 1862'de patentledi ve bunun için bir ordu sözleşmesi almayı umuyordu. Şubat 1864'te tüfek modelini orduya sundu, ancak reddedildi - ordu böyle bir silahla ilgilenmedi. Sonra Lee, Nisan 1864'te ona bir karabina teklif etti ve karabina ordusu hala yeterli olmadığı için test edilmek üzere kabul edildi. Bununla birlikte, Lee'nin her biri 1865 $ 'dan 1000 karabina için bir sözleşme aldığı Nisan 18'e kadar değildi. Lee yatırımcılar buldu, sermaye topladı ve bunları üretmek için Wisconsin, Milwaukee'de Lee Fire Arms'ı kurdu. İlk iki örnek, .1866 rimfire kartuşları için hazneli olarak Ocak 42'da tanıtıldı.
Ve sonra bir skandal patlak verdi. Hükümet, sözleşmede kalibre .44 (11,3 mm) rimfire belirlediğini ve .42 (9,6 mm) teslimatın kabul edilemez olduğunu belirtti. Bir dava başlatıldı, ancak sözleşmenin sona ermesiyle, şirket, hazır karabinaların satışı için hızlı bir şekilde yedek bir seçenek aramak zorunda kaldı. Ve Mart 1867'de Lee spor tüfekleri ve karabinaları için Milwaukee'ye gazete ilanları yerleştirildi. 1868'de üretim durdu ve Lee Fire Arms'ın varlığı sona erdi.
James Lee, eski saatçilik mesleğine geri döndü, ancak silah geliştirme deneyimini unutmadı ve 1872'de Remington ile çalışmaya döndü. Ve sonunda, bugün herkesin bildiği mağazayı yarattı. Pekala, bu hikayeden tek bir sonuç var: Ateşli silahların yaratılması riskli bir iştir ve gönülsüzler için değil. Ancak bazen kötü deneyimlerle bir dahaki sefere daha iyisini yapabilirsiniz.
Karabinaların iki konumlu bir arka görüşü, alıcının sol tarafına monte edilmiş bir süvari halka rayı, mavileştirilmiş çelik parçalar ve zarif bir ahşap stoğu vardı. El çıkarıcı sağ taraftaydı. Lee, karabininin dayandığı daha önceki bir tabanca patentinde, tetik çekildiğinde veya tamamen kaldırıldığında cıvatanın kilitleneceğini açıkladı. Çekiç yarı eğildiğinde, cıvata yeniden doldurmak için kenara çekilebilirdi.
Lee'nin kendi tasarımı olan, ancak hiçbir zaman üretilmeyen tek atışlık bir tabanca patenti ...
Benjamin Franklin Jocelyn, Amerikan İç Savaşı döneminin en ünlü silah tasarımcılarından biri olarak biliniyordu, ancak şöhreti büyük olasılıkla taşeronlar ve federal hükümetle, özellikle de hükümetteki işlemleri uzun yıllar sürdüğü için, silahlarının kalitesinden ziyade, sürekli davalarla yaratıldı. savaşın bitiminden sonra.
Jocelyn, 1855'te makat kama karabinasını tasarladı. Başarılı denemelerden sonra, ABD Ordusu 1857'de bu tüfeklerin 50 tanesini .54 kalibrede (13,7 mm) sipariş etti, ancak onları denedikten sonra, tüfeğine olan ilgisini hızla kaybetti. Ancak 1858'de ABD Donanması ona bu tüfeklerin 500'ünü .58 kalibrede (14,7 mm) sipariş etti. Ancak 1861'de yaşanan teknik sorunlar nedeniyle bu tüfeklerden sadece 150-200 adet üretip müşteriye teslim etmeyi başardı.
1861'de metal rimfire kartuşu için geliştirilmiş bir versiyon geliştirdi. Federal Silahlanma Müdürlüğü, 860'de kendilerine verilen bu türbinlerden 1862'ını test etmesini emretti. Birimlerini Ohio'dan aldı. İncelemeler iyiydi, bu yüzden aynı 1862'deki herkes Jocelyn'e 20 karabinası için bir sipariş verdi. Ordularının teslimatı 000'te başladı, ancak savaş sona erdiğinde emrinin sadece yarısını almıştı.
1865'te Jocelyn, 1864 modeline göre test etmek için iki tane daha karabina piyasaya sürdü. ABD hükümeti 5000 yeni karabina sipariş etti, Springfield Arsenal savaş bitmeden yaklaşık 3000 üretti, ancak ardından düşmanlıklar sona erdiğinde tüm sözleşmeler iptal edildi.
1871'de, 6600 Joslyn karabina ve 1600 kendi tüfeğinin yanı sıra .50-70 kalibrelik merkezi savaş kartuşlarına dönüştürülmüş, Amerikalılar tarafından o zamanlar Fransa-Prusya savaşında olan ve büyük silahlara ihtiyaç duyan Fransa'ya satıldı. Birçoğu Almanya'nın ödülü oldu, Belçika'da ona satıldı, orada av tüfeğine dönüştürüldü (!) Ve sonra Afrika'ya gönderildi.
1855 yılında Jocelyn karabininin ilk modeli, şok kapsülleri ile ateşlenen yanabilir kağıt kartuşlar kullandı. Tüfek 30 "namluya ve toplam 45" uzunluğa sahipti. Karabina 22 "namluya ve toplam 38" uzunluğa sahipti. ABD Ordusu tarafından satın alınan karabinalar .54 kalibre idi, ancak Donanma tarafından sipariş edilen karabinalar, nedense, 58 kalibre idi. Namluya bir “kılıç” süngü takmak mümkündü.
1861 modelinde metal rimfire kartuşları ve yükleme için sola açılan yandan menteşeli bir kama cıvatası kullanıldı. Bu tasarım daha sonra 1862'de bir ekstraktör eklenerek geliştirildi. 1861 modeli .56 (14,2 mm) rimfire Spencer kartuşunu kullandı ve 1862 karabina kendi geliştirilmiş kartuşunu kullandı. Namlular süngü montajı için tasarlanmamıştır.
1864 modelinde birçok küçük iyileştirme vardı ve Joslyn karabinasından hem .56-52 Spencer rimfire kartuşlarını hem de .54 kalibre rimfire kartuşlarını kullanabilirdi.
Süngü ile Jocelyn M1865 tüfek. Springfield Arsenal tarafından üretilen yılın 1865 modeli, eski M1863 kapsül cıvatası yerine bir Jocelyn cıvataya sahip olması dışında, Springfield M1863 tüfeğiyle esasen aynıydı.
Devam edecek ...