Türk milleti için tarih boyu atın hep özel bir yeri olmuştur. Atlar, bazen can yoldaşı, bazen sadık bir arkadaş, destanlarda kahramanlarımızın sohbet ettiği, öğüt aldığı yoldaşı, büyük hakanlarımızın öldükten sonra aynı mezara gömülen sadık dostlarıdır. İslâmiyet'in kabulünden sonra Türklerin, İlây-ı Kelimetullah gayesiyle dünyanın dört bir yanına ulaşmasını sağlayan vasıtaları yine atlardır. Zaman zaman ziyaretime gelen ya da sanal âlemde fotoğraflarımı görüp videolarımı izleyen dostlardan at sahibi olmak isteyenler çıkar. Onlara hep şunu söylerim, geçici bir heves olup olmadığından emin olmanız gerekir. Çünkü bu ciddi zaman, emek, sorumluluk ve sevgi gerektiren bir iştir. Bir Türkmen atasözünde şöyle denilir; “Sabah kalk atanı (babanı) gör, atandan sonra atını gör.” Seyislerin baktığı arası gidip binilen at emanet gibi olur ve size asla alışamaz.
Neredeyse her gün görmeli, yeri geldiğinde tımarını yapmalı, beslemeli, sevmeli binmelisin ki onunla hemhal olasınız. Atlar en sadık hayvanlar olarak bilinir. Dede Korkut Destanlarında Bamsı Beyrek, zindandan çıkıncaya kadar kendisini 16 yıl bekleyen atına şöyle seslenir: At demezem sana Kardaş direm Kardaşımdan ileri 2015 yılında bir yaz günü, şirkette olduğum bir sırada telefon geldi. Çocuklar ahırdan atları dışarı çıkardıklarında, kardeşim Muhammet Arzuman’ın atı Karakula ürkerek ellerinden kaçmış, yakalamak mümkün olmamıştı. Panikle çiftliğe gittik. Ormanı, dağları saatlerce aradık, hiçbir yerde bulamadık. Bir gün sonra artık ümidi kesmişken ertesi akşam atın kendiliğinden ahıra geri döndüğü haberi geldi. Sadık dostumuz yuvasına dönmüştü. Bizdeki o sevinci anlatmamın bir tarifi yok.
Konya’nın tanınmış simalarından Dişçi Kemal Elitemiz Ağabey’in ölen atı ile ilgili duygularını dile getirdiği yazısında, “Türk kanı taşıyan herkesin sinesinin derinlerinde mutlaka at sevgisi vardır, atları görmek bile huzur verir, çoğumuz şehirlerde büyüdüğümüzden at binmek erişilmez rüya gibidir. Benim bu rüyam on, on bir yıl öncesi ansızın gerçek oldu. Konya’nın yerli ailelerinden arkadaşım, Ahmet Büyükzeren dişleri için muayenehaneme geldiğinde; atı olduğunu ve hafta sonları at bindiğini söyleyince, gerçekleşti rüyam. Benim bu büyük sevincim Ahmet Bey’i de heyecanlandırdı ve Kars’tan yeni aldığı atını bana hediye etti, bir hafta sonra benim de atım vardı.
Çocukluğumuzda Suat Yalaz Beyefendi’nin yazıp çizdiği Karaoğlan dergilerini okur, Karaoğlan ve atı yağmur la hayallerimizde orta Asya bozkırlarında at koştururduk. Atıma Yağmur dedim. Üç ay içinde kırk altılı yaşlarımda at binmeyi öğrendim, her gün atımı görmeye gidiyor, her hafta sonlarımı onunla geçiriyordum. Bir büyüğümüz, “Evlat atınla konuş at, bütün lisanları bilir ve anlar sen yeter ki ilgini ve sevgini anlat, konuş onunla” dedi ve bunu hiç unutmadım. İlerleyen günler bunun doğruluğunu ispat etti, aramızda sevgiyle büyüyen müthiş bir bağ oluştu. Atıma hiçbir zaman vurmadım, kamçı kullanmadım.
Yağmur beni sesimden tanırdı adını bilirdi, terlediği zaman kulaklarını koltuk altlarımda kurular, gömleğimin düğmeleri acıttığı için, başı ile beni döndürür alnını sırtımda kurulardı. Neşesi olmadığı zaman sırtına binilmesinden hoşlanmaz beraberce yürümeyi severdi. Acemileri kadın ve çocukları bindirdiğimizde onların korkularını kalp atışlarından anlar sakinleşirdi. Hâsılı yağmur at gibi attı. Bakıcısı onu bir sabah ölü bulduğunda evladımı kaybetmişçesine büyük acı çektim o üzüntü ile midemde ülser oluştu. İkinci bir at alamadım, yokluğuna hala alışamadım, kesip tahnit ettiğim kuyruğu ile başlığı, gemi, fotoğrafları ve unutamayacağım kokusu ile avunuyorum.’ İşte at sevgisi ve onunla bütünleşmek budur sevgili okurlar. Sevgiyle Kalın.