

Seçim Sath-ı Mailine Girilirken
30 Mart 2014 Yerel Seçimlerine Doğru
Elbette sol, legalist sol söz konusu olunca, ister istemez işin içine BDP ve onun yeni versiyonu HDP girmektedir. A. Öcalanın İmralıdan verdiği talimatla kurulan ve bileşenleri de, legalize olmuş solun her türden ve cinsten unsurlarını barındırdığından, HDP ve onun seçim taktikleri, solun en yeni seçim taktikleri versiyonunun mihenk taşı haline getirmektedir. Ve burada da İstanbul, Gezi Ayaklanması ve Sırrı Süreyya Önder sahnenin ön planında rol almaktadır.
Gezi Ayaklanmasının mütevazi sahibi olarak piyasaya sunulan Sırrı Süreyya Önder, henüz HDPnin İstanbul aday adayı olarak ortaya çıkmadan önce, ilk ısınma turlarını atmaya başladığında Gezi Direnişi üzerine söylediği şu sözleriyle dikkatleri üzerine çekmişti:
CHP trafikte hızla giden ambulansın peşine takılan uyanık taksi şöförleri gibi Taksimdeki direnişe konmak istedi. Yemezler gözüm...
Böylece Sırrı Süreyya Önder, Gezi bir yana, asıl olarak İstanbuldaki Kürt oylarını CHPye yedirmeyeceklerini göstermiş oldu.
Seçim sath-ı mailine girilirken, yine Sırrı Süreyya Önderin ağzından HDPnin, dolayısıyla BDPnin seçim taktiği, her türlü ittifaka açığız ön girişiyle başlayan, ardından ilkelerde ve programlarda anlaşmak koşuluyla süren ve nihayetinde CHP benim oylarımı bölmesin esprisiyle (yerseniz) süslenen bir taktik olarak belirginleşti.
Legalleştirilmenin
Manzara-i Umumiyesi
90lı yıllara girildiğinde, Turgut Özallı yılların sonlarında terörle mücadele kapsamında derneklere yönelik operasyonlar yoğunlaştı ve pek çok dernek, özellikle Ankaradaki dernekler, dernekler yasasına aykırı faaliyette bulunmak gerekçesiyle birbiri ardına kapatıldı. Derneklerin kapatılmasına karşı yükselen tepki karşısında Turgut Özalın bulduğu çözüm, dernek yerine parti kurun oldu. Gerekçesi de, partiler yasasına göre, partilerin kapatılması Anayasa Mahkemesi kararıyla olmasıydı.
Turgut Özalın gerçek planı ise, eski sol (ve illegal) örgütleri legal sol partiler kanalıyla tasfiye etmekti. Bu amaçla Mesut Yılmaz nabız yoklamakla görevlendirildi. Bunun ürünü olarak da, Haziran 1990da illegal TKP ile legal TİP kırması olarak Türkiye Birleşik Komünist Partisi (TBKP) kuruldu. Hemen ardından, 1991 yılında başkanlığını Sadun Arenin yaptığı Sosyalist Birlik Partisi (SBP) kuruldu. Doğu Perinçek, Mart 1992de İşçi Partisini (İP) kurdu ve İPi SİP (Sosyalist İktidar Partisi-Kasım 1992) izledi. 1993 yılının legalizasyon birincisi Türkiye Sosyalist İşçi Partisi (TSİP) oldu.
Legal sol parti kurma salgını 1994-1996 arasında bir süre durdu. Ocak 1996 tarihinde, aşkın ve biranın partisi olarak ve büyük medya desteğiyle ÖDP kuruldu. Hemen ardından illegal TDKPnin legalleşmesinin ürünü olarak Emek Partisi (EMEP) kuruldu. Yine 1996 yılının sonlarına doğru Sosyalist İşçi Partisi adıyla bir parti kuruldu.
Legalleşme furyasına 1997 yılında Devrimci Sosyalist İşçi Partisi (DSİP) katıldı.
Böylece 90lı yılların başından itibaren derneklerin yerini parti girişimleri, parti platformları ve bizatihi partilerin kendisi aldı.
Bugüne geldiğimizde, kapatılanlar, isim değiştirenler, dönüşenler ve yeniden dönüşenler bir yana bırakıldığında legal sol partilerin sayısı 15e çıkmıştır.
Solda ve Solda
Dayanılmaz ve Bulunmaz
Seçim Taktikleri
Aşağıdaki yazıda sıkça geçen "sol" (tırnak içinde sol) ile mevcut düzen içinde yer alan, tüm varoluşlarını mevcut düzenin varlığına, varoluşuna dayandırmış olan, kimi zaman "sosyal-demokrat", kimi zaman "demokratik sol", kimi zaman "demokratik sosyalist" etiketleriyle ortalıkta dolaşan, adı CHP, DSP, SHP, YTP olan açık düzen partileri ile kimilerinin "reformist sol" ya da "liberal sol" olarak tanımladığı ÖDP, EMEP, SDP, İP, SİP (T"K"P) adlarıyla anılan eski revizyonist, oportünist solcularının oluşturduğu düzen partilerini kastediyoruz.
Sol (tırnaksız sol) ise, değişik adlar taşıyan legal (yasal) dergiler etrafında toplanmış, yer yer "illegal" görüşlere sahip olan, kendi kendilerine "platformlar" oluşturan, "kültür merkezleri"yle "sosyalist kültür" tohumları ektiklerini düşünen, sıkça silahlı devrimci mücadele yanlısı ya da destekçisi çizgi izleyen, bir dönemlerin gerilla savaşçısı olan ve bugün gelişen dünya olaylarını kavrayamayarak tümüyle legalizme (yasalcılığa) kaymış sol örgütlenmeleri ve yapıları kastediyoruz.
Yazımızda yer yer ortaya çıkacak olan anlamsızlıklar, saçmalıklar, ipe-sapa gelmez görüşler ve gülünçlükler bize ait olmayıp, tümüyle "sol"dan sol'a tüm kesimlere yayılmış olan bilisizliğin, pragmatizmin ve fırsatçılığın ürünleridir. Tüm "sol" ve sol taktikler ve politikaların "son kullanım süresi" dergimizin yayınlandığı tarihe kadardır. Bu tarihten sonra meydana gelecek değişikliklerden dolayı sorumlu değiliz.
Eğitim Sistemi
ve Dershane Savaşı
Ancak dershaneler, elemeci sınav sisteminin ürünü olarak ortaya çıkmışsa da, özel ilk ve orta eğitim kurumları da (özel okullar) aynı elemeden kurtulmanın araçları olarak yaygınlaşmıştır. Milli eğitimde görev yapan deneyimli öğretmenler, önce özel okullara transfer olmuşlar ve ardından sınav sayı ve türlerinin artmasıyla birlikte dershane öğretmeni olarak yüksek ücret alan özel eğitmenler haline dönüşmüşlerdir. Böylece dershaneler ile özel okullar ülkenin bir gerçeği haline gelmiştir.
Bugün dershane gerçeği, uzun yıllar, üniversiteye girme hakkı olan öğrenci sayısı ile üniversitelerin öğrenci kontenjanı arasındaki farklılıktan beslenmiştir. 1980 sonrasında yeni üniversitelerin açılması ve ek kontenjanlar yaratılmasına rağmen, bu farklılık ortadan kalkmamıştır. Ancak 12 Eylül askeri darbesiyle birlikte liseden mezun olan öğrenci sayısı ile üniversite kontenjanları arasındaki farklılık bir anarşi ve terör sorunu olarak görülmüştür. Bunun sonucu olarak da, öncelikle açık öğrenim kontenjanları alabildiğine artırılmış ve girişler kolaylaştırılmıştır, hatta sınavsız geçiş olanağı sağlanmıştır.
Böylece eğitim sistemi, açık biçimde siyasallaştırılmış ve siyasal amaçlara göre belirlenmeye başlanmıştır.
Halk Savaşının Askeri Sanatı
Võ Nguyên Giáp
"Bizim askeri sanatımız, silahlı kuvvetleri, teçhizat ve teknik bakımdan hâlâ zayıf olan fakat, maddi açıdan çok daha güçlü bulunan bir düşmana karşı çarpışmak için ayaklanan, küçük bir ulusun askeri sanatıdır. Bu, niteliği maddi gücü moral güçle yenmek, güçlü olanı güçsüz olanla yenmek, modern olanı ilkel olanla yenmek, saldırgan emperyalistlerin modern ordularını, halkın yurtseverliği ve devrimi tam olarak gerçekleştirmek azmiyle yenmek olan bir askeri sanattır. Bizim askeri sanatımız, güçlü bir düşmanı yenme amacıyla, strateji, harekat ve taktiklere ilişkin (sayfa 182) birçok sorunu başarıyla çözümledi. Silahları ve tekniği de önemli sayarken, insan faktörünü ve siyasi faktörü tayin edici kabul ederek, insan ve silah, siyaset ve teknik arasındaki ilişkileri doğru bir şekilde tespit etti. Şimdi halkın silahlı kuvvetleri daha iyi bir teçhizata sahip bulunma, maddi ve teknik bakımdan daha güçlü olma imkanına sahiptir. Silahlı kuvvetlerin savaşma gücünü en yükseğe çıkartan, siyasi ruhun ve çarpışma ruhunun en önemli faktör olması temelinde, siyaseti ve tekniği birleştirerek yukarıdaki yol gösterici ilkeleri korumaktadır."
Savaş ya da Barış
Harp veya Sulh
Bugün Türkiyede tüm bu gerçekler bir yana itilerek, İmralı süreci adı altında bir barış söylemi başını alıp gitmiştir. İmralı sürecine karşı çıkan ya da eleştiren herkes savaş istemekle, savaş yandaşı olmakla itham edilmektedir. (Benzer durum Suriyedeki savaş için de geçerlidir.)
Terörle mücadele paravanası altında Kürt ulusal hareketini yok etmeye yönelik devletin zor güçlerinin yürüttüğü haksız (ve kirli) savaşa karşı çıkmak ile her türlü savaşa karşı çıkmak birbirine karıştırılmıştır. Genellikle PKKnin yürüttüğü savaşı haklı savaş olarak tanımlamaya dilleri varmayan, ama devletin PKKye karşı yürüttüğü kirli savaşa karşı olanlar tarafından geliştirilen ve liberaller tarafından yaygınlaştırılan bu söylem tipik bir küçük-burjuva oportünizminden başka bir şey değildir. Bu oportünist anlayış, Kürt ulusunun kendi kaderini belirleme hakkının tanınması yerine, bölgesel (toprağa-bağlı) ulusal-kültürel özerklik çerçevesinde sorunun çözümlenmesini ister. Ancak bu istemini açıkça ifade etmek yerine, içeriği olmayan, ne anlama geldiği bilinmeyen bir barış söylemiyle (silahlar sussun, analar ağlamasın) gizlemeye çalışır. Bu, Leninin deyişiyle, gerçekte demokratik kurumlar getirmekte umutsuzluğu kapılan, ulusal kavgalardan kurtulmaya çalışan küçük-burjuva aydınlarının oportünist düşünden başka bir şey değildir.
Tarihi Fırsatın
Vanası
İşte böylesi paylaşım içinde ortaya çıkan "tarihsel fırsat", Kuzey Irak'taki Kürt yönetimi ile Türkiye devleti arasında "karşılıklı bağımlılık" ilişkisi yaratırken, aynı zamanda "yakın geçmişten dramatik bir ayrılık"ı ifade etmektedir. Böylece petrol üzerinden kurulan "barış köprüsü"ne dayanarak Kuzey Irak'taki PKK varlığı da "barışçıl" biçimde sona erdirilebilecektir. "Tarihi fırsat", böylesine bir "vana"lık olaydan ibaret görünmektedir.
Öte yandan Kürt petrolünün önce kamyonlarla Kerkük'e taşınması ve ardından boru hattından Yumurtalık'a akıtılacak olması da anlaşmanın ve açılışın ne denli aceleye getirildiğinin bir göstergesidir. Söz konusu olan "tarihi fırsat" olduğundan, taraflar alelacele "vana"yı açmaya çalışmışlardır. ABD'-nin uzun süredir üzerinde çalıştığı ve Türki-ye'yi "ikna" olmaya zorladığı Kuzey Irak'taki "federe" Kürt devletinin hamiliğini üstlenmesi olayı da, bu "vana"yla verilen rüşvet ve "vana"yı her durumda kapatabilme olanağıyla kısmen sağlanılmış olmaktadır.
Bundan sonra olacak olanlar, "karşılıklı bağımlılık" denilen şeyin nasıl bir zorlama içerdiğinin yaşanarak öğrenilmesini sağlayacaktır. Elbette bu "vana" açılışı, her durumda PKK'nin bölgedeki varlığının sona erdirilmesi yönünde atılacak adımlarla yeni sonuçlar da ortaya çıkartacaktır.
Bu "vana"yla ortaya çıkartılmaya çalışılan "tarihi fırsat"ın "Kürt sorunu"nu çözemeyeceği ise, tarihsel bir olgudur.
2014 Yılına Girerken
Türkiye Ekonomisi
Öncelikle Türkiye ekonomisi, adıyla-sanıyla tam olarak tanımlanmalıdır.
Türkiye ekonomisi, ezberden söylenirse, 50li yıllardan itibaren tümüyle dışa, yani emperyalist ülkelere bağımlı bir ekonomidir.
Emperyalizme bağımlı bir ekonominin durumunu tahlil etmek, her şeyden önce emperyalist ekonomilerin tahlil edilmesini gerektirir. Bağımlı ülke, kendi iç dinamikleriyle hareket edemediğinden, ekonomik durum da ülkenin iç yapısındaki gelişmelerle saptanamaz ve anlaşılamaz. Aksi halde, Şubat 2001 krizinde olduğu gibi, sorun ya da kriz, başbakanın (B. Ecevit) cumhurbaşkanına (N. Sezer) anayasa kitapçığını fırlatmasının bir ürünüymüş gibi sunulabilir.
İkinci olarak, ekonomik durum tahlili, verili bir aşamada o ülkenin kriz dinamiklerine ne kadar sahip olduğunun saptanması olarak ele alınamaz. Aksi halde, ortaya çıkan manzara, ekonominin ne kadar iyi ya da kötü yönetildiğine ilişkin bir saptama olmaktan öteye geçmez. Böyle olunca da, ekonomik veriler, ekonominin iyi ya da kötü yönetildiğine ilişkin değerlendirmeler için kullanılır.