Her çocuğun ailesinin yanında farklı başkalarının yanında farklı davrandığına şahit olmuşsunuzdur. Bu durum genellikle yirmili yaşlara kadar sürebilir. Ailesinin yanında daha bir enerjisiz davranan genç arkadaşlarının yanında gayet samimi ve içten olabiliyor. Bunun sebebine indiğimizde elbette birçok konuda olduğu gibi Sigmund Freud’un id, ego ve süperego kavramlarıyla karşılaşıyoruz. Yalnız basitçe anlatmak gerekirse her insan doğduğunda tek bir kişilik edindikten sonra bu kişiliklerin üzerine yenisini bina eder. Böylece bir insanın birçok kişiliği olabilir ve her ortamda farklı davranan bir karakter çıkabilir. Biz yetişkinler de babamıza farklı, işverenimize farklı, samimi arkadaşlarımıza farklı davranabiliriz. Bu durum genellikle insanın kontrol edemediği veya buna tenezzül etme gereği duymadığı bir durumdur ve otomatik gerçekleşir. Yalnız çocuklar için durum daha uç noktalarda olabiliyor. Aile bazen çocuğunu arkadaşlarının arasında gizlice gözlemlediğinde onu tanıyamayabiliyor ve benim oğlum, kızım böyle değil adeta onların içinde farklı bir kişilik oldu diyebiliyor. Bu genellikle aileleri hayal kırıklığına uğratan veya tam tersi çok mutlu eden bir durum olmuştur.
Çocuğun gözünde aile gözlemcidir. Yani anne baba onu sürekli gözler ve disiplin altında tutar. Buda onu sürekli gözleniyormuş hissine soktuğundan çocuk için stresli bir durum oluşturur. Çocuk ailenin yanında kendini özgür hissetmezse kendini onlara karşı kapatabilir buda evin içinde adeta görünmez bir kabukla gezmesi anlamına gelir. Çocuk annenin babanın ona stres veren tutumlarından dolayı korunmak için duygu ve zihin mekanizmasını kapatarak korunmayı seçmiştir. Kendini böyle güvende hissediyordur. Bilhassa ergenlikte aile ile pek etkileşimi olmayan çocuk kendini inanılmaz bir koruma altında tutar ve aile tarafından başına gelebilecek herhangi bir tutumdan sakınır. Bu aile ile hiç bir bağının olmamasına onun kapalı kutu olmasına sebep olur.
Arkadaşlarının yanında herhangi bir zarar gelmeyeceğini bildiği için bu kabuğu saniyesinde kaldırır. Elbette bu zarar özgürlük alanına gelebilecek şeylerle ilgilidir. Aile çocuğun genellikle gözünde özgürlüğünü kısıtlayan, kıstas altına sokan bireyler anlamına gelir. Arkadaşlar için böyle bir durum söz konusu değildir. Bu sebep mantıksız veya mantıklı olsun bir çocuğun psikolojisi böyle işliyor. Aile çocuğa incitmeden onu güvende tutmasını bilmeyebilir veya çocuk ailenin arkadaşlardan daha güvenli olduğunu bilmeyebilir ve kötü arkadaş ortamına girmekte çok kolaylıkla ayağı kayabilir. Çocuk sadece daha özgür hissettiği teslim olacaktır.
Ailelerin çocuklarına gerekli özgürlük alanını sağlaması gerekir. Güvenlik takıntısı bazen ailelerin çocuğun daha güvensiz ortamlara gitmelerine teşvik edici olabiliyor. Çocuklar iki ayrımı bu sebepten ötürü yaşıyor ve aileleriyle arkadaş gibi olan çocukların onlara daha çok güvendiği rahatlıkla gözlemlenebilir.