Adnan Şenses tıpkı eski günlerde olduğu gibi eline skarpelayı, tokmağı almış, kulağında kalemi, dudağında sigarası, sırtında mavi iş gömleği ile, tahta talaşları ve sigara dumanları arasında kan ter içinde çalışıyordu.. Onu bu halde görünce, bu kez iş ciddi galiba, diye düşündük.
Öyle ya. Yeniden gençlik mesleğine dönüp, arkadaşının tozlu mobilya atölyesine kapanıp, yeni evine döşeyeceği mobilyaların yapımına bizzat yardım ettiğine göre, ateş iyice bacayı sarmış ve evlilik günleri yaklaşmıştı herhalde. Yılların uçarı bekarı, namlı çapkın Adnan Şenses, bu kez ökseye iyice tutulmuştu. Bir süredir beraber olduğu Hayal Devran adlı genç kız Adnan Şenses’in yüreğinde yeniden gençlik rüzgarları estirmeyi başarabilmişti anlaşılan.
Mobilya atölyesinde Adnan Şenses’in yanına yaklaştığımızda tabii evlilik meselesinden hiç bahsetmedi… «Yahu buraya geldiğimde gençlik günlerimi hatırlıyorum» dedi ve devam etti; «O zamanlar 15-16 yaşın heyecanı ile elime skarpelayı, tokmağı aldım mı, kendimi unutur, saatlerce masif üzerinde oyma yapardım. Ama, işin doğrusunu söylemek gerekirse daha o za mandan gönlümde yatan aslan şarkıcılıktı. Sabahtan akşama, ya da Ağabeyim, ‘Yeter Allahaşkına’ deyinceye kadar şarkı söylerdim. Sonunda olan oldu zaten. Ağabeyim askere gittiğinde, ‘Kardeşler Marangoz Atölyesi’ adlı dükkanımızın kapısına kilidi astığım gibi evi terk edip şarkıcı olmaya gittim. Tabii babamın dayağından korktuğum için de bir daha geri dönmedim.»
Adnan Şenses buğulu gözlerle toy gençlik günlerinin anılarını biraz daha düşündükten sonra, «Yıllar ellerimi biraz hamlaştırmış ama, yine de bana şimdi bir komple oyma skarpela takımı verseler istediğiniz herşeyi, mesela bir Atatürk resmini bile oyma çalışabilirim. Şimdi teknik çok gelişti, her şeyin hazırı var. Ama tabii o eski işçilik de şimdi yok.»
Kategoriler: Ana Sayfa