İçeriğe geç
Bir de büyük kuzenleri var bu iki kardeşin: ”Çocuk ağlıyor” ile ‘Al annesi ağlıyor!”
Bu kardeşlerle kuzenleri tanımayan var mı sevgili analar? Var diyen beri gelsin, soracağım; nerede yaşıyor acaba?
Ağlama konusu annelikle birlikte bambaşka bir boyut kazanıyor günlük hayatın içinde.
Annelik insanı gerçekten başka bir evrene geçiriyor. Beynin çalışma şekli, çevresini algılayış biçimi kökten değişiyor insanın. Haliyle yüz metre çapında yer alan herkes ile ilişkisi, onlar hakkındaki düşünce ve duyguları da baştan aşağı bir değişim ve dönüşüme uğruyor. Bu yüz metre çaplı halkanın merkezinde siz ve bebeğiniz olsun. Sonra halka dışa doğru çemberlerle genişlesin. Hayal edebildiniz mi? Konuyu anlatabilmek için somutlama yapıyorum dikkat ederseniz. Analık insana bilmediği şeyleri bile bildirip yaptırıyor! Heyhat! Neyse…
Okumaya devam et
Bir kız çocuğu olduğumu bilinçli olarak idrak ettiğim gün kaç yaşıma tekabül ediyor bilmiyorum. Dört -beş yaş civarlarıdır herhalde. Kare kare de olsa hatırlayabildiğim anılarım bu yaşlarıma ait çünkü. Bir de kardeşimle aramızda beş yaş var bizim. Farklı bir cinsiyetten birinin hayatımıza dahil olduğunu anladığım zamanlar O’nun doğduğu zamanlardır herhalde diye düşünüyorum.
Ben 4-5 yaşlarıma kadar bir kız çocuğu olduğumun ayırtına varmamış şanslı kadınlardanım bu dünya üzerinde! Öyle aristokrat bir sınıftan gelmiyorum, yanlış anlaşılmasın hemen. Çalışan bir annem vardı, babam devlet memuruydu. Türkiye’deki yüz binlerce aileden pek de bir farkımız yoktu aslında. Kendimi şanslı saymamın birinci sebebi; herkesin olduğu gibi, hayatımda tanıdığım ve güven duyduğum ilk insan olan annemdir. Çalışan, toplum içinde de aile içinde de var olan, güçlü ve ayakları yere basan bir kadın. Kendimi şanslı saymamın ikinci ve belki de en önemli sebebi toplumsal cinsiyetçi bakış açısından elinden geldiğince beni uzak tutmaya çalışarak büyüten babamdır. İnsan çocuk büyütürken, özellikle de bir kadın olarak kız çocuğu büyütürken ancak anlıyor bunları .Oysa ben de pek çok ergen gibi ne kavgalar etmiştim annemle de babamla da zamanında halbuki.
Okumaya devam et
”Ben magazin sevmem,takip etmem, belgesel izlerim, film izlerim” demeyin sakın. Tamam belgesel, film, eğitici-öğretici programlar izleyeniniz vardır elbette ama magazin hiç izlemiyorum/takip etmiyorum demesin yani!! İlle de kıyısından köşesinden gözümüze takılır bakarız, dürüst olalım!
Küçük bir test yapalım isterseniz: Tarkan’ın evlendiğini bilmeyeniniz var mı mesela, el kaldırsın? Hiç sanmıyorum! Demek ki az da olsa magazinsel tarafımız varmış değil mi sevgili kardeşlerim? O zaman özellikle de hayatının bir kısmını sahnede, podyumda, sinemada yani bir şekilde ünlü olarak geçirmiş ve sonra anne olmuş ünlülerimizden gelen şu cümleler eminim tanıdık gelecek sizlere ”Anne olunca hayata farklı bakmaya başladım.” , ”Annelik hayatımı değiştirdi.”, ” Anne olduktan sonra başka bir insan oldum. ” …
Okumaya devam et