Seyahatin tanımı, doğası gereği bir yere değinir. Coğrafi bir değişiklik, herhangi bir yükseklikte yatay hareket... Fakat seyahat etmek, manzaradaki değişim kadar, karakterlerde de değişimi beraberinde getirir.
Fotoğraf: NASA Goddard Space Flight Center
Aşağıda, İspanya'da yaşarken, seyahat ederken ve zaman zaman da İngilizce öğretirken karşılaştığım karakterlerin yarattığı etkilerin genel bir görünümünü bulacaksınız.
Sınır Devriye Memuru
Fotoğraf: Noborder Network
Şapkasından önümdeki pasaport standı nedeniyle göremediğim beline kadar tepeden tırnağa lacivert giyiyor. Kafasını kağıtlarından asla kaldırmıyor, belgemi incelemek dışında asla gözlerini ayırmıyor. Son dört saattir onu ve yaşadığım bu anı düşünüyordum. Hangi soruları soracak? Onları anlayabilecek miyim? Anlayamazsam ne olacak?
Fotoğraf: Ian Mackenzie
Konuşmuyor, sadece kafa sallıyor. Devam ediyorum, pasaportu kontrol ediyor. Ona damga vurmuyor.
Carmen
Fotoğraf: Africa Mayi Reyes
Aylardır beni ya da benim gibi birini bekliyordu. Hayatını masaj terapistliği ve geçici konaklamaya ihtiyaç duyan aç gözlü yabancılara ev sahipliği yaparak kazanıyor. Bir otelin lobisinde buluşuyoruz. 37 yaşında görünüyor, karamel tenli, simsiyah saçlı ve doğrudan size baksa da bir şekilde size bakmıyormuş gibi görünen yeşil gözlere sahip.
Fotoğraf: Jacobo Canady
Dairesi, daha önce en az 100 kez fotoğrafladığım bir köprüye yaklaşık 50 metre uzaklıkta ve nehri tepeden görüyor. Bir ay boyunca, sekiz yaşındaki (şimdi 11 veya 12 olmalı) ve aynı odada sayısız yabancının kaldığına tanıklık etmiş oğlunun karşısına denk gelen 40 metrekarelik bir odada kalacağım.
Jose Maria
Fotoğraf: Fran Villena
Jose Maria, I.E.S.'deki sınıflarımdan birinin en sorunlu öğrencilerinden biriydi. Mediterraneo (7. sınıflar) ve yine de katkı sağlama konusunda en samimi olanlar. Babasının gözünü morarttığı o günün dışında her gün saçlarını jöleleyerek geliyor. Sonra saçları yatarak düzleşiyor. Bana nasıl olduğunu anlatıyor. Sesi kısık ve çekingen, fakat İngilizcesi her zamankinden daha iyi. Daha sonra dikkati dağılıyor ve yanındaki öğrenciye yüksek sesle bir şaka yapıyor.
Fotoğraf: Jose Rambaud
La Linea de la Concepcion ya da daha yaygın kullanılan ismiyle La Linea, yani \"hat\", İngilizce öğretmek (ya da öğretilmesine yardım etmek) için geldiğim Cebelitarık'a giderken İspanya'daki son durak. Burası doğal olarak bir sınır kasabası ve bu yerin ve dolayısıyla sakinlerinin kimliği tamamen bir orta bölgede, birbiriyle karışmış kültürlerin oluşturduğu bir gri alanda bulunmak üzerine bina edilmiş.
Anouar
Fotoğraf: Gianni Cumbo
Anouar, La Linea'daki en popüler barlardan birini işleten yarı profesyonel bir Faslı bodyboardcu. Görebildiğim kadarıyla mükemmel derecede İngilizce, İspanyolca, Fransızca ve Arapça konuşuyor. Filmlerde görünen, havuzdan ağır çekimde çıkan ve tek amacı aşık olduğunuz kadını hayatınızdan atmak olan adamlara benziyor. Uzun boylu, geniş kollu, kalın boyunlu... Kendisine çok fazla şey bahşedilmiş ve doğa bir fırça darbesiyle her şeyi oranlı olarak dağıtmış.
Fotoğraf: Antonio
Köhnemiş bir dairede yaşıyor. Ev tipi boya ile yeniden boyanmış beyaz, perişan bir minibüs kullanıyor. Şimdiye dek tanıdığım en nazik insan olabilir.
Rafa
Fotoğraf: Jesus Solana
Rafa, La Linea'nın en zenginlerinden ikisi olan ev sahiplerimizin oğlu. Aramızdaki tüm iletişim onun üzerinden sağlanıyor. 19 yaşında ve gençlere özgü kas yapısına sahip cılız bir çocuk. Varoluş tarzı, doğası gereği konuşmakta olduğu insan dışında herkeste saygı uyandırıyor. Çünkü, kendi ifadesini kabul ettirmek için söylediklerinizi çevirmektense, onların ağırlığını özümsüyor.
Fotoğraf: Jose Antonio Cartelle
İlk taşındığımızda, kira çeklerimizi koyduğumuz çekmecede süresi çoktan dolmuş, kenarları kıvrılmış eski pasaportunu buldum. Resimde üç yaşından daha büyük değildi. Üç yaşında bir çocuk neden pasaporta ihtiyaç duyar?
Encarni
Fotoğraf: jsayer
Encarni, benim öğretmenlerimden birinin eşi (daha açık ifade etmek gerekirse, bana ders veren değil, yardım ettiğim öğretmenlerden biri). Dürüst olmak gerekirse nedenini bilmiyorum, fakat benden İngilizcesi konusunda yardım etmemi istedi. 40 yaşına yaklaşıyordu, ancak 32 gösteriyordu. Uzun, kızıla çalan saçları ve daha da genç görünmesine neden olan özgüven eksikliği vardı. Ailesi, her bahar domuz kesimine yardımcı olmak üzere gittiği Ronda'da yaşıyordu.
Fotoğraf: Africa Mayi Reyes
Bir gün ondan bana düz vitesli araç kullanmayı öğretmesini rica ettim. Kabul etti. Boş bir park alanına gittik. Bir çok kez başarısız oldum.
Arjantinli Izgara Ustası
Fotoğraf: Jonathan Willier
Biri asla bıçaktan fazla uzaklaşmayan ön kollarının gölgesinde kalan küçük yüzüyle her akşam ızgaranın başına geçiyor. Her zaman önceden küçük, kare biçimli kesilmiş ruhunuzu bile tatmin edecek ve benim başka hiç bir yerde yiyemeyeceğim etleri pişiriyor. Annem de aynısını yapardı.
Fotoğraf: Andres Nieto Porras
Korkutucu derecede sessiz biri. Size olağanüstü düzeyde etkileyici, gününüzü değiştiren bir şey sunan birinin bu kadar duygusuz görünmesi hayret verici.
Mar
Fotoğraf: David Figuera
Mar her zaman Sevilla'da olmayı dilemiş. New York, Berlin veya Paris, elbette, ama kendisi mantıklı. Bu kasabadan ve sunduğu dar yaşam deneyiminden, merak edilecek şeylerin azlığından ve tahmin edilebilir olmasından nefret ediyor.
Fotoğraf: Julian Lobo Millan
İber Yarımadasından Akdeniz'e uzanarak, iki kıta ile üç ülkenin arasındaki mesafenin çocukluğumun geçtiği ev ile gittiğim lise arasındaki mesafeden daha az olduğu Cebelitarık'a öpücük konduran dünyanın en son uçurumu, bu kasaba deniz tarafından sıkıştırılarak daha da küçültülmüş ince bir uygarlık şeridi.