Ayağını bırakmaktan korkan ebeveynlerin genellikle parmak uçlarına basan çocukları olur. -Çin atasözü
İster inanın ister inanmayın, ebeveynler çocuklarına “hayır” deme deneyimini vermediklerinde çocuklarına muazzam bir kötülük yaparlar.
Birçok ebeveyn için, çocuklarının isteklerine evet demek, özellikle de bu istekleri tatmin etmek için para kazanabiliyorlarsa, ancak çoğu zaman gerçekten yapmasalar bile. Ebeveynler doğal olarak çocuklarının mutlu olmasını ister. Bununla birlikte, maddi şeylerin sağladığı mutluluk en iyi şekilde kısacıktır ve araştırmalar, bir sonraki yeni “şeye” ihtiyaç duymanın, o anda olması gereken oyuncağın veya en yeni akıllı telefon modelinin sahip olması gereken bir sapma artırıcı taraf olduğunu göstermektedir. Sadece geçici olarak giderilebilecek bir eksiklik hissini teşvik eder. [1]
Çocuklarınız , yeni “sıcak” öğeyi ilk aldıklarında çok minnettar olabilirler , ancak bir sonraki yeni ateşlilik piyasaya girer girmez karartmaya kaybolur. Bu noktada, bu tür çocukların kafasında, sahip oldukları şey hızla kullanılmaz ve derinden tatmin edici olmaz. Ve eğer çocuklarınıza en yeni sıcaklığı verirseniz ve bir sonraki yinelemeye başladığında, dinamik tekrarlanır. Bu, mutsuzluk ve memnuniyetsizlik yaratan sürekli bir kısır döngü haline gelir.
Çocuklarınıza öğretebileceğiniz en değerli dersler arasında, gerçek mutluluğun istediğinizi elde etmede bulunamadığı; Sahip olduklarınızı en iyi şekilde değerlendirmek ve değerlendirmek için kullanılır.
İstediğinizi elde etmemekle ve ne zaman isterseniz, herkesin geliştirmesi gereken temel bir beceridir. Birçok ebeveynin çocuklarıyla sınır koymak ve zorlamaktan kaçınmasının çeşitli nedenleri vardır:
- Çocuklarının üzülmesine / kızmasına maruz kalmak istemiyorlar.
- Çocuklarıyla olan geçmiş deneyimlerle ilgili suçlulukları telafi ediyorlar
- Çocuklarıyla arkadaş olmak için sağlıksız bir arzuları var.
- Çocuklarının istedikleri her şeye sahip olması gerektiğine inanıyorlar
- Çocuklarının, kendileri olarak yaptıklarından daha fazlasına sahip olmalarını isterler.
- Çocuklarının olduğu gibi mahrum edilmelerini istemiyorlar.
Bunlardan herhangi biri seninle rezonansa girdi mi?
Her ne sebeple olursa olsun, çocuklarına hayır demekten kaçınmak için ellerinden geleni yapan anne-babalar için bile, kaçınılmaz olarak istedikleri ve sınırlamaları gereken bir nokta ortaya çıkacaktır. Bu, katılan herkes için yeni bir cehennem şekli olacak. Çocuğunuz aşırı zorlanmaya alıştığında, kaçınılmaz bir şekilde kendilerinden mahrum bırakma gibi hissetmelerini istemeyin.
Hayır demek bir sınırlama şeklidir. Doğal olarak, çocuklarınız belirlediğiniz limitleri test edecek ve bu limitin gerçek olup olmadığını onaylamak için sizi test edecektir. Yalvarırlar, yalvarırlar, sızlanırlar, ağlarlar, fırtına gibi davranırlar, aşırı kızarlar ya da yukarıdakilerin tümü. Kısmen bu, istediklerini elde etmedeki sıkıntılarını yansıtıyor, ama aynı zamanda pes etmenizi sağlayabileceklerini görmek istiyorlar.
Verirseniz, çocuğunuza “hayır” ın mutlaka hayır anlamına gelmediğini ve yalvarırlar, yalvarırlar, sızlanırlar veya ağlarlarsa istediklerini alırlar mesajı alırsınız. Katılmak, çocuğunuzun tıkanmasına neden olan davranışını güçlendirir, tekrarlama olasılığını arttırır ve söndürülmesini zorlaştırır.
Bu eğimin kayganlığı fazla göz ardı edilemez. Sürekli olarak belirlediğiniz sınırlara sıkı sıkı uyuyorsanız, çocuklarınız bu sınırları çok daha kolay ve hızlı bir şekilde kabul etmeyi öğreneceklerdir. Öte yandan, başlangıçta sıkı tutuyorsanız ama sonra bıraktınız, çünkü çocuklarınız sizi yıpratıyor ve özlediğiniz gibi yalvarmaya, yalvarmaya, sızlanmaya veya ağlamaya devam ederek sizi bırakmaya çalışıyor. yalvarmak, yalvarmak, sızlanmak veya yeterince ağlamak , sonunda istediklerini elde ederler.
Hayır derken, çok fazla drama yapmaya gerek olmadığını bilmek faydalı olacaktır. Hafif bir mizah dokunuşu enjekte ederken basit ve sağlam olmak , bu süreci nispeten acısız hale getirebilir. Kızlarımın annesi ve ben düzenli olarak “Gerçek ol, Neil”, “Olmaz, Jose”, “Şans yok, Lance” ve “Hayır, olmaz” gibi ifadeler kullandık. Bu yanıtları gerektiği gibi tekrarladık. – bir mantra ya da tekrarlanan bir şarkı gibi – ve kızlarımızın kabul ettiklerini öğrenmelerine yardım etmede son derece başarılı olduklarını kanıtladılar, bu durumlarda, istediklerini almazlardı.
İki ya da daha fazla sayıda ebeveyn varsa, sınırları belirleme ve uygulama konusunda anlaşmaya varmaları çok önemlidir. Ebeveynler arasındaki çatışmalar genellikle birbirlerine zarar vermelerine neden olur ve çocuklarına karışık ve kafa karıştırıcı mesajlar gönderir. Dahası, bir ebeveyni diğerine karşı nasıl oynayacağını öğrenmekte usta olan çocuklar, istediklerini alma şanslarını en üst düzeye çıkarmak için hangi ebeveyne gideceklerini anlarlar. Ebeveynler bir araya gelmediğinde bu alan daha karmaşık hale gelir, ancak ebeveynlerin aynı müzik yapabilecekleri kadar şarkı söylemeye çabalamaları, çocuklarının yararınadır.
Çocukların yapı ve sınırlara ihtiyacı vardır ve ebeveynler, çocuklarının hayal kırıklığı, üzüntü, öfke ve diğer rahatsızlık biçimlerinin duygusal saldırılarına karşı risk almak ve bunlara karşı koymak için cesaret ve güce sahip olmaları gerekir. Bu, bir tehlike toleransı şeklidir ve birçok ebeveyn için inanılmaz derecede zor olabilir.
Çocukları onlara kızdıklarında hoşlanan bir aileyi tanımıyorum, ancak sürekli olarak çocuğunuzun istek ve arzularını yerine getirirseniz, ne isterlerse yapın ve ne isterlerse edinirseniz, dünya işleri. Dünyayı algılanan ihtiyaçlarına hizmet etmek için varolan olarak görmeyi öğreniyorlar ve bu ihtiyaçlara ilgisiz koşullar altında gelecekte başarılı olmalarını zorlaştırıyorlar.
Çocukların hazzı geciktirmeyi ve üzerlerine konan sınırlarla başa çıkmayı öğrenme deneyimine sahip olmaları gerekir. Esneklik onları size yönlendirebilir öfke ve üzüntü geçicidir oysa çocuklarınız böyle deneyimlerle geliştirmek, bir ömür boyu sürer.