İnsan, bebek olarak dünyaya gelir ve bir yıl sonra artık çocuk olur.
Çocuk ortalama 12 yaşına kadar çocuktur. Sonra delikanlı olur. Ergenlik, hırçınlık, cinsel dürtüler, dinsel dürtüler, siyasal dürtüler, sosyal ortam ile aile ortamı arasındaki çelişkiler, çocukluğundan beri öğrendikleri ile yaşadıklarının bir birini tutmadığı o buhranlı günler / yıllar…
20’li 25’li yaşlarda iş hayatı başlar (Günümüz şartlarında iş bulabilirse tabi).
Günümüz şartlarında ebeveynleri tarafından üniversite okutulan çocuklar, genelde uzun süre evde kalır. Asalak bir hayata alışırlar. Amelelik yapmaz/ yapamaz üniversitelidir. Fabrikaya almazlar, patronlar okumuş insanı sevmez. Mesleğini icra edemez atanamıyordur.
Bir yerlere atanmak için eskiden iktidar partisine üye olmak yeterliydi ancak istihdam yerleri azaldıkça parti üyesi olmakta yetmez oldu. Üst düzey birinin yakınının yakınını bulmanız gerekli. Son zamanlarda ise en yakın akrabalar ancak istihdam edilebiliyor.
Bazı ebeveynler ise çocuklarını ya okutmadılar ya da okutamadılar, bunların çocukları kimi amele kimi meslek sahibi, tamirci, marangoz, berber, kuaför, terzi, kimi de fabrika da işçi. Dolayısıyla da erkenden iş hayatına atılmış, ekonomik bağımsızlığına kavuşmuş ele muhtaç olmadan bir şekilde ayakta kalmışlar.
Doğumdan sonra BEBEK olan adımız, ÇOCUK, GENÇ, OLGUN ve YAŞLI olarak devam ederken bir de kendi kendimize kazandığımız unvanlarımız vardır. Muhtar, İmam, Öğretmen, Vekil, Elektrikçi, Doktor, Terzi, Avukat, Tamirci, Savcı / Hakim, Bakan, Başkan, Başbakan, Amir , Memur, Gazeteci falan filan….
Yaşlılık evresi başladığında, yaptığın işi yapamasan da, kazandığın ünvanını kaybetmezsin insanlar sana yine de kazandığın ünvanlarla hitap etmeye devam ederler.
Yaptıklarının karşılığını görmeye başlarsın bu yaşlarda.
Kötü biriysen, yalnız yatağında kapıları gözetlersin, “Biri gelsede hal hatır sorsa, yarenleşsek” dersin. Kötü, kibirli, burnu havada, olduktan sonra ister zengin ol, ister hakim savcı ol, ister politikacı ol… Yatalak yatağında yalnız ölürsün !
İyi biriysen, artık hiçbir işe yaramasan da insanlar hatırını sayar, ziyaretler devam eder. Bir selamınla bile yatalak yatağından dostlarının işini görürsün. Sen dostlarına gidemesen de dostların sana gelir, sen bir şey yapamasan da selamın yapar. Yatalak ta olsan yalnız kalmaz yalnız ölmezsin.
Öldüğün gün ne olur bilir misin ? Ne adın kalır ne ünvanın , Artık ne Ahmetsin ne Mehmet, ne Ayşesin ne Fatma, ha ünvanın da o gün biter. Kimse, “ Usta nerede” demez. “ Sayın vekilim nerede” demez, Ruh bedende ayrıldığı anda ister hekim ol ister amele, ister başbakan ol ister general, ister ana ol ister baba adın ne olacak biliyor musun ?
CENAZE !!!
Bunu bilmek buna göre yaşamak lazım !
CENAZE NE ZAMAN GÖMÜLECEK ?
İnsan, bebek olarak dünyaya gelir ve bir yıl sonra artık çocuk olur.