Varna’da bir otel odasındaki Nâzım kadar yalnızım şimdi. Senden ve memleketimden uzakta. Diğer teki kaybolan, üzerine basılmış bir kadın ayakkabısıyım kapı önünde.
Bu hasret, bu duvarlar, sandalyem, siluetinin mıhlandığı yorgun göz kapaklarım!
Acınası şiir denemelerim, masamda kelebek cenazeleri!
Bir ağaç gibi tek oluşum, ama hür olamayışlarım!
Satır aralarına süzülen dolunay, cırcır böcekleri senfonisi; bu gece de ıssızız.
İncir karası gözlerin ve söğüt dalları gibi uçuşan saçlarınla sen; memleketimsin benim. Gidemediğim ve kalamadığım kasabam. Radika otları gibi, zerreleri savrulmuş çocukluğumsun. Poşetten uçurtmam, beştaş oynadığım çakıl taşlarımsın. Yorganımın altına sakladığım korkularım, karanlığa bakan gözlerim.
Kırmızı kalemle çizilmiş kareli defterimde, zamansız bir güncesin.
Sokağımın kerpiç evleri gibi, öylece kalakalmış gençliğimsin. Gecede, bir yılkı atı gibi odadan odaya dolaşan iç çekişlerim.
Sen, ruhumun panayır yerisin. Öyle kalabalık, öyle aldatıcı.
Sen, ürkekliğim.
Eskiden yüzdüğüm derede, bir ceylanın kana kana su içemeyişisin. Bir görünüp bir kaybolan kaplumbağa başısın, penceremin altında.
Elime bulaşmış mavi mürekkep, kelimelerine sarılamayan bir mektupsun; sabaha karşı.