iki haber neredeyse aynı anda geldi: Amerika Birleşik Devletleri ve Rusya, Suriye'deki hava sahasındaki kazaları önlemek için doğrudan operasyonel iletişim kanalları oluşturmaya karar verdiler. Ve Rusya Devlet Başkanı Vladimir Putin Moskova'da Suriye lideri Beşar Esad'ı alıyor. Suriye ihtilafında Rus-Amerikan koalisyonu için bir başlangıç? Dolayısıyla, bu savaştaki çözüm yaklaşıyor ve bu nedenle belki de Avrupa ve özellikle Almanya için ciddi bir sınav haline gelen göç krizinin sonuna yaklaşıyor? Nasıl olursa olsun!
Çünkü Avrupa’daki göç krizinin çözümü ne Rusya ne de Birleşik Devletler için bir öncelik değil. Bunlar ve diğerleri için Ortadoğu’daki etkilerini korumak ve ulusal çıkarları korumakla ilgilidir. İç politikada, Kremlin Suriye’deki başarılı bir askeri operasyonla Rusya’daki ekonomik krizden dikkat çekmek istiyor - bu anlamda Suriye’de IŞİD’le mücadele, “Ukrayna’da faşistlerin propagandası” görüntüsünün yerini alıyor.
Dış politikada, Orta Doğu'daki Rus etkisi tehlikede ve Kremlin orada Suriye lideri Asad'ın gücünün korunmasına güveniyor. 2011’te Suriye’deki iç savaşın başlamasından bu yana ilk kez yurt dışına çıkması ve Putin’in Moskova’da kabul edilmesi, Kremlin’in böyle bir politikasının açık bir işareti. Naif, Putin'in Esad'ı desteklemeyi reddetmesini umut eden kişi.
Ancak Rusya Orta Doğu politikası Esad ile bitmiyor: Moskova, başta Basra Körfezi ve İG kontrolü altındaki ülkelerde bulunan bölgedeki Sünni kuvvetlere karşı Moskova, Ortadoğu'daki (İran, Irak, Esad Suriye ve Hizbullah) Şii eksenine katıldı. Irak ve Suriye.
Bununla birlikte, yalnızca Rus değil, Orta Doğu’daki Amerikan politikası da defalarca yanlış değerlendirildi. Son on yıllara dayanan geleneğe göre, ABD'nin bölgeye aktif askeri katılım göstermeye devam edeceği varsayılıyor.
Ancak, bu yorum Başkan Obama'nın öncülüğünde ABD Orta Doğu stratejisini yansıtmamaktadır. Dış politikası, ABD’nin Afganistan’a, Irak’a ve Libya’ya askeri müdahalesinin fiyaskolarından - ülke içindeki sert eleştirilere dayanarak - ABD Ortadoğu politikasının yeniden ele alınması gerektiği ve İsrail Devleti’nin güvenliğini sağlamak için en önemli ulusal çıkarlara odaklanması gerektiği dersi. Hepsi İran’ın nükleer silahlarını önleme amaçlı, geçtiğimiz yaz yapılan tarihi bir anlaşmaya varıldı.
Eski zamanlardan farklı olarak, liderliği Washington’dan daha fazla Tahran’ı dinleyen Irak ve Suudi Arabistan artık ABD’de bu kadar önemli bir rol oynamıyor. Zira ABD şeyl petrol ve gaz devrimi sayesinde, 70 petrol krizinden bu yana ilk kez, tamamen kendi başına enerji kaynaklarını sağlayabiliyor. Bunların hepsi, Obama’nın kısıtlama politikasının temelidir, iddia ettiği kararsızlık veya zayıflık değildir.
Bu nedenle, Suriye'deki Rus-Amerikan ittifakına güvenmemelisiniz. ABD neden Rusya'ya bir iyilik yapıyor? Aksine, ABD’nin Suriye’deki faaliyetlerinin giderek azalmaya devam edeceği gerçeğine güvenebiliriz.
Daha büyük olasılıkla, Birleşik Devletler gelecekte Suriye’deki askeri operasyonları kademeli olarak durduracakken, Rusya açık bir finalle Şii ve Sünni dini bir savaşa giriyor ve bölgedeki üzücü Amerikan deneyimini tekrar etmemek için koruma altında olmalı. Ve Avrupa için bu, yakın gelecekte göç krizinin Suriye'deki çatışmanın tırmanmasıyla daha da kötüleşebileceği anlamına geliyor.