30 Eylül
Sevgili Ütopya,
Sana dil dökeyim derken, bütün düşlerim paçalarımdan aktı. Sen gel, diye beklerken, yine günahlar dile geldi. Masumiyetin düş ertesi gibi ve ben bu masumiyet yanında illegal uyuyorum, biliyorum. İçimde ki bütün çocuklar uyanık olsa ne yazar? Bu evin içinde altı pis çocuklar ağlıyor, toplar pencerelere, vitrinlere çarpıyor, oyuncak bebekler bağıra çağıra misafir ağırlıyor, anlayacağın kıyametler kopuyor… Senin o sessiz gürültün yok mu, haberin var mı nerelerden duyuluyor?
Yanından ayrılmadan kahvaltı hazırlamak istedim sana, yerine haşlanmış bir mektup bıraktım…
Salonu da temizlemek isterdim, eskisi gibi, yerine hep aynı yerde duran tozlu sözler yankılansın, caydım.
Son bir kere öpmek isterdim, öptüm.
Seni görmek gerçekten güzeldi.
Ve
Hoşça kal Ütopya,
Gürültüsüz, patırtısız,
Hoşça kal.