Faiz parasından hiçbir şekilde istifade edilmesi caiz değildir. Bunun ihtiyacı olanlara verilmesi uygun olur. Bu sebeple o para, sahibi bilinmeyen mal hükmünde olur. Zira banka o parayı geri alamaz. Faiz de haramdır, tek yol onu muhtaçlara vermektir.
İslam hukukunda haramlar ikiye ayrılır.
Birine haram li aynihî denir ki bu, “kendi yapısında haramlık olan şey” anlama gelir. Domuz eti, şarap ve ölü hayvan eti böyledir. Bir Müslüman bu tarz şeyleri tüketemeyeceği benzer biçimde bir başkasına da veremez.
Diğerine haram li gayrihî denir ki bu da “kendisinde haramlık olmayan; fakat kazanma şekli haram olan şey” anlama gelir. Faizden kazanılan para böyledir. O para ile, alın teri silinerek kazanılan para arasındaki tek fark; onu kazanma şeklidir. Bu da yalnız kazanan kişiyi ilgilendirir.
Bakara sûresinin 278. ayeti, gerçekleşme eden faizin alınmamasını emreder. Sadece halihazırdaki bankalar alınmayan faizleri kendi hesaplarına iade edemezler. Onları ayrı bir hesapta biriktirerek başka bölgelere aktarırlar. Bu sebeple banka faizleri, sahibi bilinmeyen mal hükmüne girer. Bu durumda o paranın bankadan alınıp maddi açıdan zor durumda olanlara verilmesi caiz olur. Verirken de bunun faiz parası bulunduğunu söylemek gerekmez. Bu sebeple alan şahıs, onun faiz parası bulunduğunu bilirse bundan hastalık duyabilir. Ek olarak bu parayı veren kişinin faiz aldığının bilinmesi de iyi olmaz. Zira günahları açıklamak değil; örtmek gerekir.
KAYNAK: Yahya Şenol, “Bizlere Soruyorlar”, Kitap ve Hikmet Dergisi, Nisan-Haziran 2016, Sayı: 13, s. 105.