Mühr-i Süleyman biçim olarak birinin tepesi diğerinin tabanına geçmiş iki eşkenar üçgenden oluşmaktadır. Şekilsel olarak tarih boyunca birçok medeniyetin maddi kültür ögeleri üzerinde yer alan bu sembol, Müslüman toplumlarda “hâtem-i Süleyman”, Yahudi ve Hristiyan toplumlarda “Dâvûd Yıldızı” olarak adlandırılmakta ve Hz. Davud ile ilişkilendirilmektedir.
Bir rivayete göre Hz. Davud dev Golyat’a karşı savaşırken kendisini koruyan kalkanda bu işaret vardır. Diğer bir rivayet ise bu işaretin Golyat’ın kalkanında yer aldığı ve Hz. Davud kendisini yenince de kalkana sahip olduğu, yıldızı ise “Tanrıya teslim olmanın sembolü” olarak kullandığı şeklindedir. Müslüman toplumlarda bu motif Hz. Süleyman’a Allah tarafından verilen insanüstü kuvvetlerin ve teslimiyetin sembolü ve kaynağı olarak görülmüş, mimari ve el sanatlarının yanı sıra tılsımlarda da sıklıkla kullanılmıştır.
Tılsımlarda ayet, Esmâ-i Hüsnâ, melek isimleri, dua gibi ibarelerin arasında kullanılan Mühr-i Süleyman’ın kollarında ve orta kısmında da yazıların işlendiği görülmektedir. Bu ibarelerden kollarda “Allah, Muhammed, Ebubekir, Ömer, Osman, Ali”, ortada ise “Yâ Allah, Yâ Hayy Yâ Kayyûm Yâ Ze’l-celâli ve’l-ikrâm, Yâ Muhammed, Mâşallah, Dört Halife isimleri, Aleyhi tevekkeltü ve hüve Rabbü’l-arşü’l-azîm” gibi ayetlerden bölümler ile Tevbe Suresi 129. ayette geçen “Ben ancak O’na güvendim. O büyük arşın sahibidir.” mealindeki kısım yer almaktadır. Bu ayetin tamamının meâli şöyledir: “Eğer aldırmazlarsa de ki; Bana Allah yeter! O’ndan başka hiçbir ilâh yoktur. Ben ancak O’na güvendim. O büyük arşın sahibidir.” (Kur’ân-ı Kerîm ve İzahlı Meâli, s. 208.)
Tılsım mühürlerde Mühr-i Süleyman’ın yaygın kullanımının yanı sıra devir biçiminde Ashâb-ı Kehf (Yemliha, Debernuş, Mekselina, Mernuş, Mislina, Şazenuş, Kefeştatayyuş) ve köpeklerinin (Kıtmir) isimlerinin yazıldığı örnekler dikkat çekmektedir. Mühr-i Süleyman ile Ashâb-ı Kehf isimlerinin bu şekilde birleştirilmesine tılsımlar dışında -çok yaygın olmamakla birlikte- hat levhalarında veya mimaride de rastlanmaktadır.
ece