|Aktif Ziyaretçi||1|
|Bugün Toplam||86|
|Toplam Ziyaret||528286|
Köşektaş Hikayeleri - Komşunun Ettiği
KOMŞUNUN ETTİĞİ
Buraya aktardığımız bu tadımlığı derleyen, yazıya yansıtan ve bize ulaştıran Turdaklı gezgin Celalettin Ölgün'e çok teşekkür ederiz!
Anlatılır:
İki komşu kadın, önce “davlaşmışlar” sonra da saç saça, baş başa kavga ederek birbirini dövüp giysilerini yırtmışlar. En çok dövülen o olmalı ki, akşam eve gelen kocasına olanı biteni, bire bin katıp, ağlayarak anlatmış. Onu döven kadın, kesinlikle mahkemeye verilecek, hapislerde çürütülecek.
Adam çaresiz. Sabah erkenden kalkıp komşu kadını mahkemeye vermek için Hacıbektaş’a gitmiş. Günün her saatinde, yarı sarhoş durumdayken bile, “muska” yazan Ali Hoca`nın arzuhalci dükkanına varmış. Yine akşamdan kalma Ali Hoca, olayın özetini, adamın ne yapmak istediğini öğrenip masanın üstündeki kitapları göstererek, büyük kitaptan yazarsa elli lira, küçük kitaptan yazarsa otuz lira alacağını, hangi kitaptan arzuhal yazdırmak istediğini sormuş. Köylümüz çok kızgın, kendilerine yapılan baskılara dayanamıyor artık. Çok ceza almasını istiyor. “Büyük kitaptan yaz, kuvvetli olsun!” demiş. Ali Hoca başka bir şey sormadan eski, yağsız yazı makinesiyle iki yazı kağıdına yakın yazıp, yazılanlar hakkında bilgisi olması için bir kez seslice okumuş. Dilekçeye bakılırsa; komşusu onların yollarını keserek olmadık hakaretlerde bulunmakta, canlarına kastetmekte, hanelerine tecavüz etmekte, daha neler, neler yapmakta... Ali Hoca bunları okurken bizimki ağlamaya başlamış. Niçin ağladığı sorulduğunda; “Komşum bize neler etmiş de haberimiz olmamış.”
Musa Uçar’dan derlenmiştir.
Ali Hoca: Ali Bölükbaşı. Hacıbektaşlı
Fotograf: Necdet Şen tarafından cekilmiş iki ayrı fotografın birleştirilmesi sunucu elde edilmiş bir fotograf.
Yorumlar
Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu yapmak için tıklayın
Stefano d’Anna’nın, “Size öğretilen ve anlatılan dünyanın, anlatıldığı gibi olduğunu söyleyenler sadece anlatanlardır. Korkmanız, çekinmeniz, endişe etmeniz gerektiği söylenen her şey, bu betimlemenin pençesindeki insanların fikirleridir. Oysa bunlar olumsuz duygulardır ve hiçbiri dünyaya geldiği hâliyle insanın mayasında olan hisler değillerdir. İnsan korkusuz doğar. Korku, zorla öğretilir,” diye betimlediği korku imparatorluğunun kollarında yabancılaşan insan(lık) tablosu Munc’un resmettiği ‘Çığlık’tan başka bir şey değildir…
Savaşla, yıkımla, yoksullukla, kan ve gözyaşıyla beslenen karanlık ‘Çığlık’ tablosunda insan(lık)ın umudu yine insan(lık)a ait devrimci sanatta ve isyandadır.
Çünkü yaratıcı sanat, savaş yıkıcılığına karşı duran; durmakla kalmayıp iyi, güzel ve doğrunun önünü açan bir dinamiktir. Tıpkı Ingeborg Bachmann’ın ifadesindeki üzere: “Bir gün gelecek, insanların siyah ama altın gibi parlayan gözleri olacak; onlar, güzelliği görecekler, pisliklerden arınmış ve tüm yüklerden kurtulmuş olacaklar, havalara yükselecekler, suların dibine inecekler, sıkıntılarını ve ellerinin nasır bağlamış olduğunu unutacaklar. Bir gün gelecek, insanlar özgür olacaklar, bütün insanlar özgür kalacaklar, kendi özgürlük kavramları karşısında da özgür olacaklar. Bu, daha büyük bir özgürlük olacak, ölçüsüz olacak, bütün bir yaşam boyunca sürecektir…”
Sözü edilen özgürlüğün yaratılmasında barış için savaşan devrimci sanatın rolü büyük olacaktır…
“Nasıl” mı? Gayet basit: Sanat, insan(lık)ı hakikâte ulaştırır. Onunla gerçekleri tanır, tanımlar ve tahayyül ederek, harekete geçeriz.
Onun görevi, kopya etmek değil, ifade ederek, yol açmaktır.
Michel Foucault kaygılarını, “Beni şaşırtan, toplumumuzda sanatın bireylere ya da hayata değil de yalnızca nesnelere ilişkin bir şey durumuna gelmesi,” diye dillendirirken; Louis Aragon da ekler: “Yeni sanat, aynı zamanda hem ağacı hem ormanı gösteren, onları neden gösterdiğini bilen, ‘sanat sanat içindir’den mümkün olduğunca uzak, insana yardımcı olmak, yaşam yolunu aydınlatmak tutkusu içinde olan, yaşam yolunun anlamını da hesaba katan ve bu yolculuğun öncülüğünü yapan kaçınılmaz, zorunlu bir yeni gerçekçiliktir”!
Evet devrimci sanat yalnızca kendisine verilenle değil, verilmiş olanın imgelemiyle de yaratır dünyasını. İmgelem yetisi, dolayısıyla soyutlama edimi olmadan, nitelikli bir geçmiş, bugün ve kendine özgü bir kültür yaratamaz devrimci sanat…
Ancak şu da unutulmamalı: Sanatçı, diğer insanların ne istediğini fark edip, bu talebi karşılamaya çalıştığı anda, sanatçı olmaktan çıkar. Sıkıcı veya eğlenceli bir esnaf, dürüst veya sahtekâr bir ticaret insanı olur…
Temel DEMİRER