Kadın. Elleriyle harikalar yaratan ve yüreğine sonsuz sevgiler sığdıran. Hem anne hem çocuk hem de eş… Merhametini canında taşıyan sevdi mi bir şeyleri kalbinde mütemadiyen yaşatan… Kadın.
Öyle bir varlıksın ki bir topuk tıkırtısı ile dünyaları yerinden oynatıp bir tencere tıngırtısıyla bir evi ısıtırsın. Giyinir, süslenir, güzellikleri yansıtır, çalışır didinir başarıları yakalarsın.
Farkında mısın? Yeşermeye öyle müsaitsin ki, sırf tomurcukların can bulsun diye güneş işi gücü bırakır ve senin olduğun yana doğar. Renkler hep sanadır.
Bahsini geçirdiğim mevzu sadece bir taslak, kendini tanımadan bilmeden önce şöyle bir bakasın diye. Böyle kusursuz bir taslak olduğunu gör ve renkler sana çok yakışacakken tablonu karalara boyama. Neden mi bahsediyorum?
Evlilik, senin için bir başarı hikayesi olmasın. Geleceğini sadece buna odaklı kurma. Kapanma evlere. Sessizliğe gömülmüş ve her mutluluğu elinden alınmış kadınlardan olma sen. Ses ol umut ol. Çık ve paranı kazan. Kimseden isteme. Tek taşını kendin al ve tek başına kendin tak. Dünyayı gör, dünyanın sana çok ihtiyacı var. Bak gör, dokunduğun her yer çiçeklenecek, sen çiçekleneceksin.
Bugün bir adım at. Kısıtlamalara mahal verme, koş, zıpla, canlan. Uzaktan fark ediliyor, umudunu kaybetmiş gibisin. Seni kıymetini bilmeyene, kapıyı göster gitsin. Işığın aydınlatır koca bir evreni. Unutma, sensin bu zamanların gelmiş geçmiş en güzel hikayesi!
‘’Kadının adı yok.’’ Bu düşünce yüzyıllardır böyle gelmiş böyle gidiyor. Birtakım sığ düşünceler su yüzünde var oldukça, maalesef ki bu durum asla değişmiyor.
Sığ mı? Biz de mavilere doğru yüzeriz. Derinlere gittikçe buluruz o güzel incileri. Kadının adı mı? Siz sığ sularda yüzüverirken yok deseniz kaç yazacak, biz mavilerde çoktan dümeni kavramış ilerlemekteyiz.