- 264
- 3
- 0
- 0
- geçen hafta
başıma gelmiş olaydır.devamını okuyayım »
babam 78 kuşağından, kayınpeder ile arasında bir yaş var. kayınpeder de malum o dönem ülkücü kuşaktan. yani aynı dönemin karşı taraflarındaki bıçkın delikanlıları. kayınpeder üstüne bir de gençlik yıllarında ülkü ocakları başkanlğı da yapmış biri. bizim peder de memlekette iyi tanınan sol gençlerden aydın ortaklar mezunu. ondan daha ötesini yazmaya gerek yok sanırım.
neyse bizimkiler hazırlandı falan. biz düştük yollara. şimdi yol uzun olunca ben de önceden satranç turnuvasına hazırlanan ergenler gibi bir taraftan kafamda olası hamlelerin hesabını yapıyorum bir taraftan da iş boka sararsa diye b-c-d planlarını düşünüp onlar da hiçbir halta yaramayacak olursa neyse ben de konuyu değiştiririm deyip kendimi rahatlatıyorum. tabi biz eve geldik ve tanışma faslının ardından en güzel konu açıldı.
mezun olunan okullar soruldu; peder buca eğitim, kayınpeder gazi eğitim terk. terk sebebi de sağ sol kavgası. al aha şimdi sıçtık, bunlar az sonra birbirine girer dememe kalmadı peder demesin mi bizim zamanımızda sağcıların da solcuların da belli kalitesi vardı. şimdi siyaset ayak takımına kaldı diye. içimden bir oh çektim en son aynı ohu ömer üründül'le beraber çekleri 3-2 yendiğimiz akşam çekmiştim. olay sağ-sol değil de ak parti-muhalefet olunca salvolar iki taraflı geliyor. iki taraf öyle bir döktürüyor ki sormayın. ben yarım saatliğine dışarı çıkmıştım ki bunlar geldiğimde çoktan kanka olmuşlar da millet işi ahbaplığa getirmiş.
o zamandan beridir ak partiye karşı çok güzel duygular besliyorum. ya düşünsenize iki tarafı da tek cephede birleştiren bir güç. bana kız istemeye gitmeden önce iki aileyi de bilen arkadaşlarım demişti zaten. iş çıkmaza girerse ortaya bir "erdoğan" muhabbeti aç, kapıyı üstlerine ört, çekil kenara diye. ciddiye almamıştım ama harbi harbi işe yarayacakmış. bunlar bir zamanların kanlı bıçaklı düşmanlarıydı şimdi artık kalmamış zerresi bile. işte benim için hayaldi gerçek oldu kısmı burada başlıyor.
en son biz evlendik tabi. bu arada kayınpederle seçim gününden önce konuşmuştuk. bana dediği şey şuydu: oğlum ister chp'ye oy ver ister mhp'ye. ama ne olur şu adamlara oy verme. tabi ben o seçimden sonra kayınpedere mhp'ye oy verdiğimi söyledim. babam da oyunmu chp'ye verdiğimi düşünüyor. eşime kalsa akp'ye verdim oyumu. aslına bakarsanız ben bile unutturdum kendime nereye oy verdiğimi.
siyaset benim için hayatta onuncu sırada bile gelmiyor. eşimin hangi partiye oy verdiğini sormadım bile, kendi görüşümü de oy tercihimi de kimseyle paylaşmıyorum. aslolan siyaset değil. bireylerin mutluluğu. o dönemde hayatlarını kaybeden gençler bu toprakların yitirmiş olduğu en güzide değerlerdi. ama bugün artık o kavgalar bile sadece tebessüm edilerek hatırlanıyor. en azından gördüğüm kesimlerde böyle. şimdi gene aynı ayrışma. bizden sonrakiler de aynı durumdan muzdarip olmaz umarım.