Henüz çocuk yaşta başladığım gazetecilik mesleğimde en büyük düşüm, bu güzel kentin İstanbul gazetelerine benzer bir gazeteye sahip olmasıydı. Bir de kentin radyosu olmasını hayal ederdim.
O gazete, aynı İstanbul gazeteleri gibi hazırlansın ve oradaki makinelerdeki gibi basılıp bayilere, satıcılara dağılsın. Ve de o günlerde sadece resmi ilanlar için hazırlanıp, çok az bir çevreye dağıtılanlar gibi olmasın. Çok okuru, kadroları kaliteli ve kalabalık olsun... Bunu düşlediğim günlerde elle dizilen ve tipo tekniği basılan birçok yerel gazete vardı. Hiç yadsıyamam; biz onlarda yetiştik. Tiryakilik yapan matbaa kokusuna orada alıştık. Tipo baskı makinesinin sesi orada müzik gibi kulaklarımızda yankılandı. Hurufat, çift, kumpas nedir orada öğrendik. Punto ile adlandırılan harf kalıp ölçüsü oralarda belleklerimizde yer etti. Okulda dahi cetvel yerine, madeni matbaa cetveli tipometre kullandık.
Yerel basının o günlerde kentte etkileri var mıydı? Vardı ama çok dar bir çevrede kalıyordu. Valilik, yerel yönetimler, adliye, emniyet, alakalı olan az sayıda insan bunları okuyor, izliyordu. Trafik kazası, cinayet, yolsuzluk gibi çok önemli konular, emniyetin her gün çıkardığı ‘’Vukuat Bülteni’’inden alınıyor, kısa ve kuru biçimde gazetelere haber diye konuyordu.
Köşe yazarları yok muydu? Vardı, ama onlardan profesyonel olanı yok gibiydi. Avukatı, siyasetçisi, edebiyatçısı, bizler gibi meraklıları yazıyordu ama hiçbirinin ekmek yediği asıl işi bu değildi.
Genelde sahipleri matbaacılıktan gelmiş kişilerdi. Geçimleri yalnızca gazeteden değildi, matbaa işlerinden daha çok kazanıyorlardı.
İçlerinde en eskisi Türkyolu Gazetesi, Kurtuluş Savaşı sırasında cephe gerisinde tarihi görevini yapmıştı.
Gazetelerin ilerlemiş bir teknikle hazırlanması ve basılması bundan tam 46 yıl önce KOCAELİ GAZETESİ ile başladı. İlk aylarda İzmit’te hazırlanan sayfalar İstanbul’a gönderiliyor, gazetenin büyük ortağı Günaydın Gazetesi’nin teknik servisinde düzenleniyor ve orada basılıyordu. Günaydın Gazetesi o yıllarda bir milyon gazete satışı ile zirveyi yakalamıştı. Yöneticileri yeni bir adımla yatırımlarını Anadolu’da geliştirmek istiyorlardı. Hedefleri ortaklıklar kurarak bölgeleri kapsayan gazeteler çıkartmaktı. Gelişen ve büyüyen, nüfusu da hızla artan İzmit onlar için ele alınması gereken birinci kentti. Yapılan görüşmeler sonucunda İzmit’te bu işi Dündar Çiğit üslendi. Bir Anonim Şirket kuruldu. Başta kurucu ortak olarak gazetede çalışanların önde gelenleri ve birkaç tüccar oldu.
Dündar Çiğit Sesim Dergisi yayınında başarılı olmuş, bunu Özgür Kocaelİ adında bir gazeteye dönüştürmüştü. Günaydın yöneticileri bu adı beğenmediler ve gazetenin KOCAELİ başlığı ile yayınlanması uygun görüldü.
Gazete Dündar Çiğit Yönetiminde, Cevat Çetin, Nazif Çanakçılı, Hazım Özbay, Sancar Şener, Eyüp Esen üst kadrosu ile yayına çıktı. Ben ve bugünkü KOCAELİ GAZETESİ’nin sahibi Tanzer Ünal gazeteye dışarıdan katkı vermeye başladık. Ozan Ruşen Hakkı da emekli oluncaya kadar dışarıdan yazılarını yazdı, daha sonra kadroya geçti. Haber kadrosunda Ahmet Serimer, Cenap Elmas ilk acar muhabirlerdi. Sancar Şener yönetimindeki spor servisinde Ahmet Kobak hatırlayabildiğim arkadaşlardır. Unuttuklarım beni bağışlasınlar. Nazif Çanakçılı Müessese, Hazım Özbay Reklam Müdürlüğü görevindeydiler. Yılmaz Yenişar kardeşim de gazetenin her işinde koşturan isimsiz kahramandı. Biz dışarıdan köşe yazarı olarak katkı sağlıyorduk. 27 Mayıs darbesinden sonra Tanzer Ünal öğretmenlikten ayrılarak gazetenin temel çalışanı oldu.
KOCAELİ benim hayal ettiğim biçimde hızla tiraj sağladı. Artık İzmit’in okunan bir gazetesi vardı. Okurlar gazetenin kapısında baskıyı sabırsızlıkla bekliyor, bu bizleri heyecanlandırıyor, mutlu ediyordu.
1978 yılında Dündar Çiğit’ten teklif aldım. Gazetenin genel yayın müdürlüğünü yürütmemi istiyordu. O yıllarda 10 yıldır Kocaeli Sanayi Fuarının yöneticiliğini yapıyordum. Günlük yazı yazmama rağmen mesleğimin özlemi içindeydim. Fuarın yönetiminin içinde bulunduğu siyasi dalgalanmalar, fuar çalışmalarından çok beni yoruyordu. Aileme danışarak teklifi kabul etmeye karar verdik. Konuyu fuar yönetimine getirdim. Fuardan ayrılmamı kabul etmediler ve ısrarla “sen fuarın yönetimine dışarıdan devam et, istediğin zaman buraya gel ‘’ dediler. Çok zor bir durumdu. Zamana bırakarak önerilerini kabul ettim.
Dündar Çiğit çok yorulmuştu. Bir de akrabası değerli kardeşim Sancar Şener korkunç bir hastalığa yakalanmıştı. Onu bu durum çok üzüyordu. İşi bana bırakacağını ve evine çekileceğini söyledi. O sırada gazetenin İzmit’te basılmasına karar verildi. İstanbul’dan getirilen ofset rotatifin montajı başladı.
Çalışmamın ilk altı ayında tam istediğime göre, mutlu bir genel yayın yönetmenliği yaptım. Dündar Çiğit evden katkı veriyor, Cevat Çetin ve Tanzer Ünalı’ın önder olduğu ekiple uyumlu ve başarılı bir çalışmalar gerçekleştiriyorduk. Evinde dinlenen ve Sancar’ın vefatının acısının yavaş yavaş hafiflemesiyle kendine gelen Dündar Çiğit, bir gün gazeteye gelerek iş başı yaptı. Rahmetli, çalışanlarına karşı çok haşin davranıyordu. Bana ve Tanzer Ünal’a pek karışmıyordu ama çalışma arkadaşlarıma özellikle Cevat’a davranışları beni üzüyordu. Ankara’da hastanedeyken hatırını sormak ve işe başladığımı söylemek üzere telefon açtığım sevgili arkadaşım Sancar’ın sözlerinin ne anlama geldiğini o zaman anladım. Rahmetli diyordu ki “Adnan yeni görevini duydum, inşallah Dündar ağabey seni de kanser yapmaz…”
Görevin çok ağırlaştığı iki kurumun yönetimi beni ve ailemi sıkıntıya sokmuştu. Fuarın açılışı öncesi bir meczup tarafından saldırıya uğrayıp komaya girecek kadar yaralanmam sıkıntıyı daha da arttırdı. 3-4 ay görevlerimden ayrı kaldım.
İşe başladım. Ama zorlanıyordum. Rahmetli Dündar Ağabeyle sıkıntılar bitmiyordu. İstifa edip Fuara tam gün dönmeyi tercih ettim. Sanırım kararımdan o da benim kadar mutlu olmuştu.
Kocaeli Gazetesi başarılı yayınına devam etti. Çekirdek ön kadronun çabası ile gazete hep önde ve etkin oldu. İzmit’in vazgeçilmez, etkili gazetesi olarak hep arandı. Gazetecilik anlayışımla bağdaşmayan yayınlara da imza atıldı. Ama her yiğitin yoğurt yiyiş tarzı başkaydı. Ayrılmama rağmen Dündar ağabeyle ve diğer arkadaşlarımla yakınlığım ve dostluğum sürüp gitti.
KOCAELi GAZETESİ için çanlar Günaydın’ın satılması ile çalmaya başladı. Yeni ana patron Kıbrıslı işadamı Asil Nadir’di. İşler eskisi gibi olmadı bir süre sonra Asil Nadir de gazeteyi satışa çıkardı.. Gazete uzun müzakereler sonunda Tanzer Ünal tarafından satın alındı.. KOCAELİ’de yeni bir dönem başlıyordu. Bu dönemin sürprizi Cevat Çetin, Nazif Çanakçılı, Hazım Özbay kardeşlerimin ayrılıklarıydı. Onlar da kendi yollarını seçip yeni bir gazete kurdular.
Tanzer ilk iş olarak bir yayın kurulu oluşturdu. Ben, rahmetli Erkan Nigiz, Eyüp Esen, Ali Sait Güler haftada bir toplanıp gazetenin yayın politikasına yön veriyorduk. Bu işten de çok keyif alıyorduk. Ama Tanzer Ünal daha iyi bir gazete yapmak üzere İstanbul’da eski Günaydından iki profesyonel arkadaşı kadroya aldı. Bunlarla yayın politikasında ters düştük. Ve hep birlikte bu görevden çekildik.
Gerek Dündar Çiğit, gerek Tanzer Ünal yönetiminde gazeteye kısa aralıklarla köşe yazarı olarak katkım oldu. Burada “İzmit Üzerine Aydınlık Düşler” gördük, bu başlık altında kentimizin sosyal yaşamını geliştirmek, kentli ruhunu taze tutmak için yazılar yazdık.
Kendimi bu açıdan mutlu sayıyorum.
Benim için bir çocukluk düşü olan kent gazetesi KOCAELİ arkadaşım Tanzer Ünal’la 46 yaşına ulaşmanın güzelliğini yaşıyor. Ona ve tüm çalınan emekçi kardeşlerime bundan sonraki yıllarda da başarılar diliyorum.
Adnan Filiz