"BİLDİKLERİMDEN HAREKETLE- EN ÖNEMLİ KARARI UYGULAMAMDA BANA YARDIMCI OLAN KALEM VE SİLGİYİ ŞÜKRANLA HATIRLARIM"
Elhamdülillah diyerek kıymetli Annemin (Validesinin hakkını ödemek evladın yapabileceği bir şey değil. Kendisine "öf" demenin Yaratıcımıza isyan etmek olarak zikredildiği varlıktan bahis açmak kolay değil. Evlat açısından Anne çok şeydir. Validem mahallemizde/köyümüzde bazı kişilerin ablamı Kuran Kursuna yazdırırken, kendisine söylenen aksi, karşıt, kötüleyici cümlelere/telkinlere aldırış etmeden Allah'ın kitabını evladına öğretme fikrinden vazgeçmez ve devamında tüm çocuklarını İHL'ne gönderme iradesini 1970'lerin ortamında gösterir. Allah razı olsun validem.) Beni yazdırdığı Fatsa İHL'de eğitime başladım.
Her oluşun bozuluşa gittiği arzda orta öğrenimli oluşum mekan hareketinin sayım yılı 1988'e geldiğinde sona ermiş oldu. Üniversiteli olmak için liseliliğin bitmesi/bozulması gerekti. İnsan tekinin kimlik ve kişiliğinin temellendiği en önemli dönemlerden birisi olan orta okul ve lise döneminde, okul derslerin yanında, çevremizin, yakınlarımızın, büyüklerin katkıları (Bir cümle ile ne olur dememek, hayır murat edilen kelamı kullanmak lazım. İnsan enteresan özelliklere sahip hem kendini beğenir, aynı zamanda kendinde bulunan bazı maddi/manevi özelliklerden daha çokta maddi olanlarından utanır. Bugün 45/46 numaraya ulaşan ayakkabı numaram orta okul yıllarımda 43/44 olmuştu. Bu numara büyüklüğü bazen arkadaşlarımın da şakalarıyla çekilmez hale gelir ve utandığım bir ayağım olurdu. Bundan dolayı üzüntülü olduğumu fark eden bir büyük yakınımızın meseleyi dinledikten sonra "üzülme büyük ağacın büyük kökü olur, sende bu konuyu alay konusu edenlere bu cümle ile cevap ver çünkü sen büyüksün" -tabii fiziki cüsseme atıfla- demesinin gönlümde açtığı ferahlığı hala hatırlarım. Mezuniyette lise yıllığıma arkadaşlarımın boş kaldığında ayakkabısını ödünç alıp balığa çıkarız demeleri artık beni de gülümseten bir şakaydı sadece.) Yavuz Selim Vakfında katıldığım/ yaptığım çalışmalar, Refah Partisine aktif olarak katıldığım süreçler ve tabi ki okulda Abbas Kaya (Rabbim kabrini cennet bahçesi eylesin) ve Necip Aydın başta olmak üzere hocalarımın bize tesirleri şekillenmemde ciddi dayanaklar, kalıcı zeminler oluşturdu.
O silginin –silip kendisini de tüketmiş oldu- hayatımın sonraki sürecine vesile olan kalemle hep yanımda olmasını isterdim. Liseden mezun olunca imamlık imtihanlarına girip Samsunda görev almaya hak kazandım. Bu benim için çok önemli aşamaydı çünkü üniversitede okuyabilmek için gerekli ekonomiyi sağlayacağı gibi on sekiz yaşında memuriyete başlamış olacaktım. Üniversite tercihlerimi de buna göre doldurmam gerekiyordu öylede yaptım. Samsunu kazanacak!? lojmanlı camide göreve başlayacaktım. Ancak evrakları teslim etmeden önce Samsunu silip yerine Bursa'yı bana yazdıran cemadatı (düşünceyi tercümeihalde yazmayayım), hayatımın ellinci yaşından geriye baktığımda, yaşam serüvenimin seyrinde -bildiklerimden hareketle- en önemli kararı uygulamamda bana yardımcı olan kalem ve silgiyi şükranla hatırlarım. "Cemadatında nefsi var derler"...
Silen silgi ve yazan kalem Bursa'da İlahiyat Fakültesini kazandın demişlerdi bana. (Böyle devam edersem uzun süren sayfalar devam edecek gibi en iyisi daha kısa cümlelerle 2020 nisan ayına gelmek.) Beş yıl her "zaman" gibi içinde beklerken, yaşarken, geleceği umarken ne kadar uzun bitince de ne kadar çabuk beş saniye denecek vakitte tamamlandı ve ilahiyat fakültesinden mezun oldum. Hayat insanın kendinde olan sanatsal gücüne göre kendi filminin senaryosunu yazmasıdır/oynamasıdır. İnsan kendi filminin hem senaristi hem oyuncusudur. Mevcudun kendini inşa etme süreci olan ömrü tamamlanırken, insan tasarladığı haliyle, kendisini inşa ederek/gerçekleştirerek "ömür" denen vaktin, filmin/inşanın biteceği son ana gelmiş olur. İşte bu süreçlerde lazım olan bilgileri, becerileri, ameli geliştirmemde/kazanmamda, var olan (varsa bir şey, benim olumlu, iyi var zannettiklerim belki de bence öyle, aslında başka şeyler…) kabiliyetlerimin ortaya çıkmasında, yeteneklerimin geliştirilmesinde üniversite hayatımın, Bursa'nın ciddi katkısı oldu. Eğitim sürecinde fakültede edindiklerim, bir gençlik hareketi olarak MGV'de yaptığımız çalışmalar rahmetli Erbakan hocamızın deyimiyle okuduğumuz okulun yanında bizim "dört fakülte daha bitirmemize" vesile oldu. Diplomam görünürde bir taneydi hakikatte beş diplomayla mezun olmuştum. İYC'de edindiğim tecrübeler, RP'nin bana kattıkları her zaman hayırla yad edeceğim konular (Öğrenci olduk, boyacı olduk, ev ardık evin eşyasını topladık ev döşedik, gelen öğrenciye kucak açıp aş, iaşe aradık. Sohbetçi olup kelam etmeyi, kalabalıklara derdimizi anlatmayı öğrendik. Okumayı, yazmayı, ilmi öğrendik. Tefekkürü, tezekkürü teakulu, tedebbürü fehmeyledik. Arkadaşlar kazanıp ömre amade dostlar devşirdik. Liderlik etmeyi yönetmeyi, yönetilmeyi yaşadık. Yönetimin kademelerin her aşamasında bulunmanın ne demek olduğunu idrak ettik. Alırken gösterdiğimiz tavrın satarken de olursa kıymetli oluğunu fark ettik. Bizim için olması gerekenin her zamanda ve her mekanda inandığımız gibi kalmak, kendimiz olmak olduğunu, batılın ürettiği bizi kendimize yabancı batıya yakın kılan her türlü kalıba/sözlüğe "hadi oradan, hadi oradan, hadi oradan" demeyi öğrendik, evrensel diye iman ettiğimiz değerlerimizi geçmiş mekana/zamana hapsedişimizi, yeniden gün yüzüne çıkmasına olan tereddütlü halimizi atıp gür seda ile biz de varız demeyi öğrendik. Doldurmamız gereken şeyin sadece/aslında cebimiz olmadığını, kalbimizi, aklımızı, gönlümüzü şerle değil hayırla doldurma yöntemini ve zorunluluğunu öğrendik. Elbisemize kirletmemek için gösterdiğimiz özenin kat ve katını kalbimizi ruhumuzu çöplüğe çevirmemek için göstermeyi öğrendik…. Peki öğrendiklerimiz hali hazırda/hayatında ne kadar yaptık. Münker Nekir soracak dünyada bekirlik yapma diyerek bu soruyu sormaktan vazgeçmeyi öğrendik…) oldular.
Fakülteyi 1993 yılında bitirince eğitime ara vermeden İslam Felsefesinde yüksek lisans yapma niyetiyle başladığım süreci 1997 yılında tezimi yazarak tamamlamış oldum. Hemen doktoraya başlayıp bitirme planım her hesabın üstünde akdedilemeyen, fark edilemeyen hal olduğu gibi oldu. Doktoraya Mimarlık Şehircilikte 2010 yıllarının başlarında -halen bitiremediğim- başlayabildim. Doktoraya halen devam bakışı/hissi, kısmen de olsa öğrenci psikolojisi hoşa gidiyor, yada yapmadığım/yapamadığım bazı şeyler geçiştiriyorum sanırım. Halen doktora öğrencisiyim.
Bu arada Bursa'da kalma hayalimi gerçekleştiremedim. Öğretmen olarak 1995 yılında Balıkesir Bigadiç'e atandım. Başladığım öğretmenlik görevimden aynı yıl içerisinde MGV'de vazife almak maksadıyla istifa ederek İstanbul'a geldim.