bugün yaklaşık olarak 15 kişiye hayatındaki en büyük pişmanlığının ne olduğunu sordum. genel olarak cevaplar benzerdi. yanlış kişilere değer vermek, anneye babaya sesin yükseltilmesi, üniversiteye daha iyi hazırlanmak gibi. ama bir tanesi de şuydu: keşke o kıyafete o parayı vermeseydim. hayatta ki en büyük pişmanlık. evet arkadaşlar basit düşünmediğimiz için kaybediyoruz. hadi arv.
öylesine sinirliyim ki. ama belli bir şeye de değil tam olarak. böyle adeta varoluşsal bir öfke bu. komşunun çocuğundan tutun eskiyen hırkama kadar. telefon direği yumruklayıp, çıplak elle kamyon tokatlayabilirim. bunu da neden buraya yazdığımı bilmiyorum. ama birine anlatmaya kalktığımda daha da çok sinirleniyorum. o yüzden böylesi güzel.
değer verdiğim birini kendimden bıktırmaktan korktuğum için, beni zihinsel olarak toz yığını haline getiren bir olay olsa bile, derinine inmeden basit olarak anlatıp geçiyorum. insanlar hayattan yorulduğum şeylerin şeyin azıcığını görüyorlar. ya benim aşırı tepki verdiğimi ya da aramıza sınır çektiğimi sanıyorlar. ben de anlatmıyorum yanlış anlamasınlar diye. iyiyim deyip geçiyorum. öyle bir hale geldim ki gözlerinin önünde kan kaybından ölecek olsam iyiyim diyeceğim.
çiçeğimle konuşurdum önceden. beni dinleyen birisi var en azından, diye düşünürdüm hep. tuhaf ama her goncasından öperdim beni dinlediği için. o da sevdiğimi hissetmiş gibi daha çok açardı. galiba o da dayanamadı sözlük. solup gitmiş.
konuşacak çok şeyim var ama anlatsam kimse dinlemeyecekmiş gibi hissediyorum. bağırsam, çığlık atsam kimse dinlemeyecekmiş ama herkes kendi işine gelen kısmı duyacakmış gibi hissediyorum.
not: sizin verdiğiniz artı ve eksiler var ya? ikisi için de çok teşekkür ederim. birileri beni okuyor, birileri beni dinliyor gibi hissediyorum.
|4 yaş la - eaglegodz 04 Eylül 2016 04:01|
|fazla işte abi demesi lazım bana ama kızda güzel - gwindolf 04 Eylül 2016 04:01|
dün sevdiğim çocuğa yanlışlıkla git dedim sonra peşinden gittim ama bulamadım konuşmuyoruz zaten ayda bir denk gelirse arkadaş ortamında görüşüyoruz ben herkesten saklıyordum taki düne kadar. uzun zamandır suratım asık geziyordum onunla tesadüfen karşılaşınca çok mutlu oldum ama utandım kimse bir şey bilmiyordu ama yine de utandım ama ne yalan söyleyeyim çok çok mutluydum sadece güldüm. sonra en yakın arkadaşlarımdan biri onun yanında kanka birinden mi hoşlanıyorsun dedi evet diyemedim hayır da diyemedim öylece kaldı kendimi bok gibi hissettim eve gelince arkadaşımı aradim anlattım. inşallah başka birinden hoşlandığımı düşünmüyordur
abi neden iki günüm mutlu geçmiyor benim. neden iki gece ard arda huzurlu uyuyamıyorum. hiçbir konuda tam değil hayatım. işim yok, ekonomim bitik, yıllardır hayalini kurduğum kıza ulaştım fakat uzakta, ilişkiyi nasıl sürdürücez, oturtucaz gayesi, endişesi, annem bir tarafta mutsuz, babam diğer tarafta ailesinden darbe yemiş ve hasta, şehir değiştirmek istiyorum ama imkanlar el vermiyor.
ben hiçbir zaman çok zengin olmak istemedim ki, her gün mutluluktan havalara uçmakta istemedim, illa ki zorluklarım olucak ama hepsi neden üst üste geliyor. neden hayatım çıkmazlara giriyor gün geçtikçe. yaşım artık 26 nerdeyse, bir düzenim olmalı, kendi geleceğimi ve artık kavuştuğum kızıda hesaba katarak şekillendirmem gerek. her gün canımı sıkan haberler almaktan yoruldum. inanın yoruldum, anneme bakarız başımızın çaresine demekten, babama sen neyi istiyorsan yanındakilere öyle davran, istediklerini al diye güç vermekten, sevdiğim kıza ise inanalım birbirimize, güç verelim, başarabiliriz derken içimdeki yanan ateşi bilmiyorlar. şuan herkesten uzak tek başıma yaşıyorum ve günlerim düşünmekten başka bir şeyle geçmiyor. annem nolucak, babam nolucak, iş güç nolucak, sevdiğime nasıl kavuşabilirim, ne zaman görebilirim diye düşünmekten kimi zaman baş ağrısından uyuyakalıyorum. her şeye rağmen umudumu yine koruyorum, çok yorulsamda koruyorum. annemi, babamı, gamzelimi, bu hayatı yinede seviyorum. engellerim olsun ama artık bu kadar yıpratmasın beni. mutlu olayım artık be he ?
bugün antalya yat limanında tek başına oturup çay içen ve elindeki kitaba bisiler karalayan buğday gibi sarı saçları olan bir ingiliz bayan gördük arkadaşlarla (5 kişi). karşısındaki masaya oturduk ve onu izlemeye başladık. rüzgarda savrulan saçları bir ahenk içinde dans ediyordu adeta. hayran olmamak elde değildi. hiç birimizin içinde kötü niyet yoktu yanlış anlaşılmasın. gidip konuşmak istedim ama ingilizcem kıt oolduğu için konuşamadım. bir ara kafasını kaldırıp bize gülümsedi. cenneten inmiş gibiydi.
|aga gitseydin keşke ya - asosyalkoreli 05 Eylül 2016 15:36|
|eşime ihanet edemem dostum :) - drakolaa 05 Eylül 2016 23:11|
|helal olsun dostum - asosyalkoreli 06 Eylül 2016 09:09|