Çok sevgili baba ,
Geçenlerde bir kez senden korktuğumu öne sürmemin nedenini sormuştun. Genellikle olduğu gibi verecek hiçbir cevap bulamadım , kısmen tam da sana karşı duyduğum bu korku yüzünden , konşurken toparlayabileceğim çok daha fazla ayrıntı gerektiği için konuşamadım.
Franz Kafka , 1919’da dinlenmek için gittiği Schelesen’de Julia Wohryzek adında bir kızla tanışıp nişanlandı . Aynı yıl yazmaya başladığı babaya mektup eseri , Kafkanın bu nişana karşı çıkan babası Hermann Kafka’ya yanıtıdır.Babası ile ilgili duygu ve düşüncelerini dile getirdi bu mektuplarda Kafka , ama hiçbir zaman göndermedi babasına mektupları.Yakın arkadaşı Max Brod’un günümüze taşıdığı Babaya Mektup‘tan kesitler sizlerle.
Çok Sevgili baba ; şimdi burada sana yazılı bir cevap vermeyi deniyor olsam da , bu fazlasıyla eksik kalacaktır , çünkü sana duyduğum bu korku ve bunun etkileri senin karşında yazarkende ket vuruyor bana . Durum sana yaklaşık olarak şöyle görünüyordu : Bütün hayatın boyunca çok çalıştın , herşeyi çocukların özelliklede benim için feda ettin , ben ise bunun sonucunda ”günümü gün ederek” yaşadım ,istediğimi öğrenmek konusunda sınırsız özgürlüğe sahip oldum , açlık kaygısı , daha doğrusu herhangi bir kaygı duymam için bir nedenim olmadı; sense bunun karşılığında bir minnettarlık beklemedin, ama en azından herhangi bir yakınlık , bir dugudaşlık bekledin; oysa ben eskiden beri senden saklanıp odama kitaplara , çılgın arkadaşlara , aşırı fikirlere sığındım..
Sakin bir ilişkinin imkansızlığı, aslında son derece doğal bir sonuca daha yol açtı : Konuşmayı unuttum . Belki zaten büyük bir hatip olmayacaktım , ama insanların sıradan akıcı konuşmasına hakim olabilirdim. Ama sen daha çok küçükken o sözü bana yasakladın , ”tek bir itiraz yok !’ tehdidi ve yanı sıra kalkan el , o zamandan beri bırakmıyor peşimi. Senin karşında kendi meselelerin söz konusu olduğu sürece mükemmel bir hatipsindir.Sayende tıkanan korkan , kekeleyen bir konuşma tarzı edindim, bu kadarı bile çok fazlaydı senin için, sonunda sustum . Önceleri belki inattan , daha sonra ise senin karşında ne düşünebildiğim nede konuşabildiğim için sustum..
Derdin ki : ” Tek bir itiraz yok ! ” ve böylece sana rahatsızlık veren içimdeki karşıt güçleri susturmak isterdin , ancak bu etki benim için çok fazla güçlüydü,ben fazlasıyla itaatkardım , tümüyle suskunlaşır, senden saklanır ve ancak kudretinin bana doğrudan erişemeyeceği kadar uzaklaştığımda kıpırdamaya cesaret edebilirdim.Beni doğrudan ve apaçık hakaret sözcükleriyle azarladığını hatırlamıyorum, buna gerekte yoktu . Başka bir sürü aracın vardı zaten.Ayrıca evdeki ve özellikle iş yerindeki konuşmalarda başkalarına yönelik o kadar çok uçuşurduki çevremde , bunlar küçük bir oğlan olarak beni neredeyse uyuştururdu ve bu hakaretleri birde kendi üzerime çekmeme hiç gerek kalmazdı, çünkü hakaret ettiğin insanlar kesinlikle benden daha kötü değillerdi ve senin onlara duyduğun hoşnutsuzluk kesinlikle benim verdiğimden daha büyük olamazdı..
Ben sıska , güçsüz zayıf ,ince ; sen güçlü, iri , geniş. Kendimi acınılası bir halde görürdüm , üstelik yalnızca senin önünde değil , tüm dünyanın önünde , çünkü sen benim için herşeyin ölçütüydün.Sonra ben senin elini tutmuş küçük bir kemik yığını olarak , insanların önüne çıktığımızda benim güçsüzlüğümün çaresizliğimin farkına varmamış gibi göründüğün için sana minnettardım..