Ali Baturay
Toplumu hazırcılığa alıştırmayın
Aflara karşı olduğumu birkaç gün önce muhaceret ve çalışma affı getirildiğinde yazmıştım.
Ardından da başka afların gelebileceğini söylemiştim, nitekim birkaç gün sonra seyrüsefer borçları için af geldi.
Kişi olarak ben devlete yönelik bütün yükümlülüklerimi yerine getiriyorum.
Zorlansam da sıkışsam da bir çaresini bulup her türlü yükümlülüğümü yerine getiriyorum, o nedenle aflara karşıyım.
Benim gibi birçok kişi de karşıdır.
Her türlü affa karşıyım, af hazırcılıktır, eşitsizliktir.
Af, yükümlülüklerini yerine getirenlerin moralini bozan, onları da borcunu ödememeye iten bir uygulamadır.
Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanı Ersan Saner’in anlattığı duygusal bazı yaşanmış hikâyeler, insanların düştüğü bazı zorluklar muhaceret ve çalışma affını haklı gibi gösterebilir ama o tür olaylar kaç tanedir?
Evet kendisi Türkiye’de çocukları Kıbrıs’ta kalmış, ülkeye dönemeyen adamın hikayesi gerçekten yürek burkuyor ama yine de ben aflara karşıyım.
Gerçekten çok haklı, çok insani münferit olaylar için özel uygulama da yapılabilir.
Devlet, aileyi birleştirmek için devletliğini yapabilir…
Birkaç çaresiz insanın hikâyesi, başka birçok insana kapı açıyor.
Tedbir alınmadığı, gerekli denetimler yapılmadığı sürece aynı durumlar yine yaşanacaktır...
Bir bakmışınız yine bir af açıklaması yapılacak.
Afla birlikte bazı kademeli tedbirler çerçevesinde kayıt dışı işçi çalıştıran işverenler için ceza olarak asgari ücretin 5 katı tutarındaki idari para cezası bir asgari ücrete indirilmiş ki ödeyebilsinler diye.
İşte yaptığımız en büyük yanlış budur, başka ülkelerde örneğin yere çöp atmanın cezası o kadar yüksektir ki birisi yere çöp atmayı aklından bile geçiremiyor.
Ancak bizde “adamlar nasıl ödeyecek?” diye cezaları aşağıya çekiyoruz.
Ceza düşük olunca da kimse ne yasa ne kural dinliyor.
İnsanın ödeyebileceği, canını acıtmayacağı cezaya ceza mı denir?
Ceza düşkünü birisi değilim, cezayla değil, içselleştirerek, kültürle bu işlerin düzelmesinden yanayım ama ülkedeki kuralsızlığın, yasa, tüzük, kanun, kural dinlememe alışkanlığının da artık bir son bulması gerekmektedir.
Bir de hükümetin kanun hükmünde kararnamelere yönelik eleştirilere verdiği cevaplara değineyim.
Neden meclisin açılmasını beklemeden kanun hükmünde kararnamelerle arka arkaya af çıkarıldığı yönündeki eleştirilere hükümet temsilcileri, “Söyleyene bak, CTP de kanun hükmünde kararname ile af çıkardı, hem de aynı aylarda...” diyebiliyor.
Peki şimdi bu cevap sizi tatmin etti mi?
Bir parti bir zamanlar bir yanlış yapıyorsa, başka bir parti başka bir zaman aynı hatayı yapmak zorunda mıdır?
Partiler, kendilerinden öncekilerin hatalarını yapmamak, yanlışları tekrarlamamak iddiası ile gelmiyor mu?
“Geçmişte onlar da yaptı” diyerek savunma yapmayı doğru bulmuyorum.
Mademki bu yapılan Anayasa’nın 112’nci maddesine aykırı, o zaman siz de arka arkaya Anayasa’yı delmeyin.
Şeker suya mı düştü, bu kadar zaman bekleyenler bir ay daha bekleyemez mi?
Neyse, umarız ki bu aflar son olsun, umarız ki iyi yönde ihtiyacı olan, mağdur durumdaki insanlara fayda etmiş olsun, istismarcıların yanında gerçekten ihtiyacı olanlar da yararlanmış olsun.
Ancak hükümetler popülizm uğruna artık toplumu hazıra alıştırmaktan vazgeçmelidir...
Kıbrıs Türk toplumu hükümetlerin popülist tutumu, yıllardır oy uğruna imtiyaz dağıtması nedeniyle uzaktan bakanlar bize “hazırcı toplum” demektedir.
Ağırımıza gidiyor, güceniyoruz ama haksız mı insanlar, tuhaf uygulamalarla en basit yükümlülüklerimizi dahi yerine getirmeyip, kurtarıcı beklemiyor muyuz?
Artık kendimizi toparlamanın zamanı gelmiştir, popülizm ve imtiyazlar bizi yedi bitirdi, buna bir son vermeliyiz.