Döviz Kuru Politikası
İdeal durum döviz kurunun serbest olarak dalgalanmaya bırakılması halidir. Böyle bir durumda döviz kurunu iki şey belirler: (1) Ülkenin enflasyon oranı, (2) Yabana ülkelerin enflasyon oranları.
Dışa açık bir ekonomide ekonomi politikasının belirlenmesinde üç göstergenin birbiriyle ilişkisi önemlidir. Faiz, döviz kuru ve sermaye hareketleri. Eğer sermaye hareketleri serbest ise o takdirde ya faizi ya da döviz kurunu denetim altına almak mümkündür. Her ikisini birden denetleyen bir ekonomide sermaye, sermaye hareketlerinin serbestliğinden yararlanarak dışarı kaçar.
Enflasyonist ortamlarda döviz kurunu sabit tutarak ya da yerli paranın yabancı paralara karşı değerlenmesine izin verilerek paranın iç değerinin fazla düşmemesi sağlanmaya çalışılabilir. Bu takdirde yukarıdaki açıklamalar ışığında faizlerin serbest kalmasına dikkat etmek gerekir. Nominal döviz kurunun reel döviz kurundan düşük olması halinde ithal malları ucuzlayacak demektir. Özellikle üretimi ithal hammadde ve ara mallarına dayalı olan ülkelerde nominal döviz kurunun reel döviz kurunun altında tutulması enflasyonla mücadele için yaygın olarak kullanılmaktadır. Döviz kuru çapası (nominal anchor) adı verilen bu uygulamada, nominal döviz kurunun reel döviz kurundan, yani beklenen enflasyondan düşük tutulması suretiyle ithal mallan ucuzlatılır ve dolayısıyla üretimin daha ucuz yapılmasına ve fiyatların denetlenmesine çalışılır.
Bu tür sabitlemeler uzun süreye yayıldığında ekonomide başka sorunlar (cari açığın genişlemesi gibi) ortaya çıkmaktadır. Bu nedenle bu tür uygulamalar kısa tutulmak suretiyle serbest kur uygulamasına kısa sürede dönülmesi sağlanmalıdır.