ya 12 temmuz benim doğum günümdü ve ben 12 saat çalıştım o kadar koydu ki gelen mesajlara cevap bile verememek :( ve gelen en önemli mesajı yollayanın artık 'eski' sevgilim olması... geçirdiğim en kötü doğumgünüydü be sözlük.
hâlâ seviyorum. 3 yıldır aklımdan kalbimden hayatımdan tam olarak çıkaramadım. çok pişmanım. şimdilerde çok saçma gelen sebeplerden terkettim onu. çok aptalım. yarım bıraktığım hikâyemizi bi başkasıyla tamamlayamayacağımı çok geç öğrendim. gökyüzüne kadar pişmanım. yarım bıraktığım hayatı mumla arıyorum. her gece tekrar görebilmek için dua edip, her gün bıkmadan tekrar tekrar özlüyorum. onun yerini kimse dolduramaz bunu da anladım. elimde kalan sadece hatıralarım.
artık birçok şeyden bıktım yorgunum. yaşadığım ev otelden farksız. uzun zamandır annem ve babam birbiriyle hiçbir şekilde konuşmuyor. bazen günlerce babamı gormedigim oluyor aynı evde farklı odalarda yaşıyoruz hepimiz, babam başka odada annem başka oda da. yemeklerini yarım saat arayla yiyorlar birbirlerini görmemek için. maddi durumlar yuzunden babam durumlari duzeltince kendine yeni bi hayat kuracagini soyluyor her firsatta. nefretin hakim oldugu bi aile ortaminda elimden geldigi kadar saglam kalmaya calisiyorum. evde bi cocuk olmam gerekirken zaman zaman ebeveynlerime ebeveynlik yaptigim oluyor. yavaş yavaş tükeniyorum. ailemle sorunlarım hakkında konuşmayalı uzun zaman oldu. duygusal anlamda eksilerdeyim ne ailem ne de digerleri hicbirsey beni mutlu edecek konumda degil. zaten yeterince içine kapanık bi insanım hayatım berbat bu durumda. hiç arkadaşım yok denebilir herkese uzak duruyorum. herkese harika bi ailem harika bi hayatim var gibi yapmaktan yoruldum. kimseye hayatımda olan biteni anlatamıyorum. tek yaptığım insan içine çıktığımda kendime yeni bi hayat kurgulayip sahnede rolümü oynamak. artık birşeyleri kaldıramiyorum. tek istediğim bu hayattan olabildiğince uzaklaşmak.
yapamayacağım şeylerin sözünü verdiğim zaman yapabiliyorum. zor oluyor, uğraştırıyor, zaman geçiyor ama yapabiliyorum. ama yapabileceğim bir şeyi, çok kolay bir şeyi çoğu zaman beceremiyorum. üstümde sürekli baskı hissediyorum. çok garip bir dönemimdeyim
sevgili bilge, bana bir mektup yazmış olsaydın, ben de sana cevap vermiş olsaydım. ya da son buluşmamızda büyük bir fırtına kopmuş olsaydı aramızda ve birçok söz yarım kalsaydı, birçok mesele çözüme bağlanamadan büyük bir öfke ve şiddet içinde ayrılmış olsaydık da yazmak, anlatmak, birbirini seven iki insan olarak konuşmak kaçınılmaz olsaydı. sana, durup dururken yazmak zorunda kalmasaydım. bütün meselelerden kaçtığım gibi uzaklaşmasaydım senden de.
dertlesecek insan kitlesi yok mu
sali gunu hicbir zaman yapmadigim bir seyi yaptim. aileden sakladigim sevgilimi aradim musait misin diye sormadan annesi acti telefonu direkt kapattim. o gunun devaminda 21.54 te konusmayalim anneme daha fazla yalan soyleyemem dedigi an benim icin hayat durdu
belki hayatin sonu degil belki daha iyi birisi de cikacak karsima ama onu cok sevdim be sozluk tam 3 yilimi ona adadim dile kolay 3 yil
birazda olsa dertli birisini görünce onunla konuşmak istiyorum. konuştukça açılır, kendine gelir. bende elimden geldiğince yardım etmeye çalışırım. sözlükte de böyle bir şey görünce yardımcı olmaya çalışıyorum ama aynı yardımı galiba kendime yapamıyorum. kelin ilacı olsa kendine sürer derler ya hani. benim ilacım var ama başkasına sürüyorum galiba.
rüyamda bazen birileriyle kavga ediyorum. ağız burun girişiyorum adama,tekmeler havada uçuşuyor. tam köşeye sıkıştırıyorum adamı böyle bir yumrukluk canı kalıyor,tam indirecem yumruğu indiremiyorum aq kalıyor öyle o yumruk. rüyamda acıma duygummu gelişiyor anlamadım ki.
bende herkes kutlar sanmıştım.doğum günlerinin saatini saydığım insanlar benim doğum günümü kutlamadi ya en çok buna üzüldüm.ha ben pek sevmem bu doğum günlerini ama insanın canı ufaktan aciyomus be.hele beklediklerinden bir mesaj bile gelmemesi...