Bir sebep var biliyorum,bu kaç kezdir bilinmez.
Şöyle bir başımı kaldırıp yıldızlara bakıyorum.
Rahmettir bu,sen her istediğinde önüne serilmez.
Fakat gün ağarana dek hepsi geçecek biliyorum.
Dalga dalga ezanlar aktı minârelerden
Hanidir diyorum, uyuyakaldı herhalde kuşlar.
Rıhtım açıldı, gün doğdu,yine bir imtihan
Sırtım iki büklüm öylece duruyorum.
Son sığınağımın önüne ateşten çember sarılmış.
Dolu dizgin geçtiğim yollara,ne yemler atılmış.
Kelebekler sustu,kâinat sustu,kalabalıktan sıyrılmış.
Fakat diyorum gün ağarana dek hepsi geçecek biliyorum.
Göğün çatlayışıyla çocuk gibi uyanıyorum.
Her şafak söküşünde kıbleme yanıyorum.
Nerede diyorum, dalları kırılmış dut ağacı
Ama bir sebep var biliyorum.
Solumda, yolculuğuna asi çıkmış sesim
Ve gölgesinde tevbe bekleyen yorgun beden
Sen diyorum, peki ya sen
Gönülden istenen hiç geri çevrilir mi?
Bir el, bir ses
Rahmettir bu, her istediğinde önüne serilmez
Cebimde kimliğim yok,kurşunlar değiyor şakaklarıma.
Kimsin artık diyorum.
Kör mü artık gözlerin ?
Vahşice kesildi mi dilin ?
Eksik gözyaşlarını da bir yağmur mu tamamlayacak ?
Okyanus serinliğinde havayı nüfuz etmemle
Yıldırım çarpıyor kaldırımlarda.
Ümitler kuruyor,güller soluyor,evler bîtap.
Loş ışıkların altında,o yardım elini bekliyorum.
İnsan güneş doğarken de insan,batarken de
Birbirine çarpa çarpa çoğalıyor ümitlerim.
Martılar konmuş kubbelere,
Perde perde çağrı var yerlerden.
Son çıkıştır bu ıslak seccade
Nerede kaldı diyorum,
Bu aciz bu biçare.
Derken yankısında ağlayan uçurumda kendimi görüyorum.
Boylu boyuna yatıyor, kısılan gölgesinde
Lacivert gece yutmuş okyanus sığlığıyla.
Bir rahmettir diyorum.
Ve bir sebep var biliyorum.
O gün ağarana dek yeryüzünden siliniyorum.
Bir sebep var biliyorum,bu kaç kezdir bilinmez.