30 yaşına 1 kala sevgi eksikliğinden kendini tokatlayıp, etrafındaki insanları mutsuzluğuna esir edenleri, artık sorgulamaktan vazgeçtim, sakin ve huzurlu hayatıma geri döndüm sevgili dostlar. Bu konuya geri dönüş yapıcam ama birazdan.
Gregor Samsa böcek olmadan önce bence İbrahim Tatlısesmiş. Tamam bee tamam, dilini ve dönemini sevdim ama kitapla ilgisi olmayan, benim bilinç altımdan dolayı kitabı ACAYİP huzursuz okudum çünkü tanımlanan böcek türünden nefret ederim, dikkatim çok dağıldı dostlar. Onun haricinde güzeldi. Kafka da çok kezbanmış, öyküsünden sonra bi sürü adamı, öyküyü beğenmediler diye, mektup yazarak darlamış. Aahahahahahahah. Kafya'ya trip attım şuan.
Sözlükte genç yazar bir arkadaş ile aynen şöyle bir dialog geçti aramızda, bire bir isim vermeden aktaracağım. Bir başlık altına dert yanmış, ben de haftanın konsepti sevgi olunca, dayanamadım yazdım. Yav bu gençlik, neden bu kadar sabırsız yavv?
“Sözlük, enteresan durumlar icerisindeyim. guzel bir isim var kazancim yerinde( ya da benim icin yeterli) saglikla ilgili bir problemim yok. bazen hatunlarla konusuyorum. uzaktan buyuk bir heyecanla yaklasiyorum. konusmaya basliyoruz. bir seyler oluyor. daha sonra flort etmeye basliyoruz, fakat ben artik sahipleniyorum. ama ters giden ise, yaptigi her sey gozume batiyor ve sogumaya basliyorum. randevulara gitmemek icin evde hasta ayagina yatiyorum. bu durum 1 senedir 4 hatunda oldu. hatta bir tanesinde bulustuktan sonra eve donerken, nasil bir sey uydursam da onu uzmeden ayrilsam diye yol boyu dusundum. simdi de yalniz kaldim. benim neyim eksik ben niye karsi cinsle mutlu olamiyorum. mevlanin sozune donduk heralde. bu duruma acayip canim sikiliyor. bir psikologa bile gittim. adam bana onlara bir şans ver onlari tani diyor. ya ben zaten sans veriyorum, olay da o sansi verdikten sonra kopuyor zaten. kimseyi uzmek, gerceklesmeyecek vaatler vererek beklentileri suya dusurmek degil amacim, ama bir turlu olmuyor.”
Attığım mesaj ise şuydu; "Aslında bu duruma kendin cevap veriyorsun :) şu zamana kadarkiler uymamış işte kafana, bunda üzülüncek bişi yok ki :) Tam tersine sevinmek gerek, iyi ki mutlu olduğunu düşünüp, aldanıp, yanlış insanı seçmemişsin, ne güzel, şans vererek ve sonucunu görerek yaşıyorsun :) Doğru kadını görünce anlar gönül. Rahat ol. Hayatı yaşa!"
Yanıt verdi akabinde. "Çok yasa hocam, alişkin olmadigim bir bakis acisi, zihin alismis surekli kendisini yormaya harab etmeye."
Cuma günü Beşiktaş Kaset'e gittik, ben bilmiyordum mekanı. İçerisi çok tatlış, dekoru böyle elde kalan mobilyalar ile düzenlenmiş gibi. Beşiktaş rotamın dışında kaldığı için çoğu mekanı detaylı bilmiyorum. Menüsü fena değil, bahçesinde bira içilip sohbet edilebilir, yabancılar çok seviyormuş burayı. Biz gerçi kapısındaki sokak lambasının altında, içeriden daha çok eğlendik.
Efendim beach miiç dedik de, İstanbul'da hava adeta bir Birmingham, bir Manchester. Galiba bu yaz hep böyle sürecekmiş. Cumartesi, sevgili ahalisi ile ev keyfi yaptık. Akşam 10'da, dolapta karpuz var kesin yiyek, yoksa marketten dondurma mı alsak denirken, rakıya oturduk, ben nasıl oldu anlamadım. Hop, kavunlar kesildi, peynirler çıktı, bardaklar doldu. Lağğnn oğğğlum Yaşar felan dinledik. Günahı boynumuza.
Semt bizim aşk bizim anladık, sizin anladık, yeni stad, transfer anladık, çok şapşik semtiniz ama bence yani kahvaltısı daha güzel. Öğrenci işi kahvaltı mekanlarını ben seviyorum, burası hep öyleydi, ayı kahvaltısı yaptık Pazar günü, eveth. Bildiğin ayı kahvaltısı. Karaköy Odun'a geçtik oradan. Sakindi ortalık. İnsanlar bizim gibi ayılmıyor şakkadank.
Ben biraz çekinmiştim, ne der felan, Cembaba aklımı okumuş gibi, Pazar günü Onur Yürüyüşü var dedi. Eee gidelim bakalım çociklerin aşkına, destekleyelim, hazır bir yerlerde aşk da kazanmışken, belkim biraz da o seviyeye geleceğimiz yılları düşünerek dertleniriz diye kalkıp gittik. Yol üstünde havalı otelime uğradık, lobisinin fotoğraflarını çekti, terasına çıktı bizim çocik de, çok sevdi balıkları, ışıkları. Ancak bir de baktık ki, biz gidesiye kadar polis Ramazanmışmış(!) basmış gazı, İstiklal'de gökkuşağı bayraklarını topluyor ellerden. Orada bastı beni bi sinir krizi, Galatasaray'dan minik bir kortej Asmalı'ya geri döndü, çoğunluk da Cihangir'de toplaşmış. Bıraksalar sevgiyle yürüyecekler ama tercihlerden tiksinen, ponçik bir devletimiz var. Bir sürü insan yine tazyik ve gaz yedi. Biz biraz alkış yapıp, bükük boynumuzla Peyote'ye gittik, akşam biramızı içip, olaysız evlere dağıldık.
Sevgisizliği sorgulamak istemiyorum çok sevgili dostlar çünkü bu toprakların fıtratında zulüm, bastırılmışlık, asabiyet var. Bu hisler sabah-akşam karşıma çıkıyor ve sayıları gittikçe artıyor. Çociklar "normalleşmediklerinden" dolayı gaz yerken, elimdeki çekirdek sevgiyi pamuklara sarmalıyorum dostlar. "Bu t-shirtün ütülencekti senin, ütülücem ben bunu" diyen, "bu etiketlere sinir oluyorum" diyip, t-shirtümün etiketlerini kesen adamı karşımda gördükçe, içim dağılıyor dostlar, sevgisiz büyüyen karanlık toplumdan köşe bucak kaçıp, kafamı omzuna yaslayıveriyorum sakin bir köşede. Güneş açıyor içimizde her geçen gün.
Güneşleri söndürmeyin. Küs uyumayın. Sevgi size çok yakışıyor.
İyi haftalar.