Bunca yılımın onca sonbaharında yerlere düşen yaprakları izlemekle yetinmiştim ve bugünlerde ilk defa yaprakların arasında bir başıma yürüme fırsatı verilmişti. Bu fırsat ki nar kırmızısından hallice bir ömre biçilmişti.
Tüm vakaların raporunu tutmam yıllarımı aldı; çocukluğum ve ergenliğimin tamamını, gençliğiminse birazını. Tuttuğum raporlar hayatımın romanıydı çünkü ne varsa yaşadığım milim milim resmedip, ilmek ilmek işlemiştim. Vaka raporları dediğim aşk hikayeleriydi; aşk hikayeleri sandığımdı. Sonra bir gece içime bir karayel çöktü, içim ağladı kâğıtlara. Yazdığım aşk etmezdi, aşk yazmak böylesine uluorta mı olurdu?
Canımdan can giderken yok ettim yazılanları, can konağımı bulmaya niyetle. Pişman değilim; hayatımı yazayım derken yazdığım romana göre yaşar olmuştum ne zamandır. Vakalarımın raporunu tutmayı bıraktıktan sonra şu pabuçlarıma yol boyunca eşlik eden sarı, her ayak izimde başka başka tonu ile rast ediyordu. Rast eden, ayaklarıma takılan sarıların da anlamı var mıydı? Bu bağbozumuna kalmadan bilinmeliydi.
–Konya