Duygu Şelalesinin Yürek Gölünde birikmesidir şiirler. Kimisi tinden, kimisi gözden, kimisi özden süzülür, akar gelir yürek yatağına. O göle girenleri ya yakar kurutur ya da akar ıslatır. T.Z. . Orhan Demirtaş'ın kaleminden çıkan sevda ve özlem şiirleri de duygu yoğunluğuyla okuyanlara güzel bir tat sunuyor. Dili kendine özgü, günümüz Türkçesi ile yazılmış, tasarımı okumayı kolaylaştıran türde yapılmış. İçin için yanıyor ozanımız. Bunu dizelerinde duyumsuyorsunuz. Sevdiğine düşkünlüğünü anlıyorsunuz şiirlerden. İçten seven, özlem çeken, bazen veryansın yapan ama gönlünü şiirlerde demlendiren bir yazar. Şiir sevenlere, yoğun sevda sevenlere öneririm.
"Canım Aliye, Ruhum Filiz" Sabahattin Ali'nin okuduğum 4. kitabı. Her kitabının bende bıraktığı etki ayrıdır ama "Canım Aliye, Ruhum Filiz"in isminin bile kalbimi kıran bir tarafı var. Sabahattin Ali'nin romantik bir adam olduğunu okuduğum diğer kitaplarından tahmin etmek zor değildi ama bunda tamamen ona ait bir sevgi var. Her bir kelimesi eşine ve kızına yazılmış aslında mahrem bir sevgi. Aliye ile nişanlı olduğu dönemde başlıyorlar mektuplaşmaya ve ne kadar günlük meselelerden bahsetseler de mektuplarda, bir yerinde illaki bir sevgi sözcüğü, kalp yumuşatan bir söz görüyorsunuz. "Muhakkak ki hayatımda yaptığım ve yapabileceğim en iyi iş seninle hayatımı birleştirmek oldu." Mektuplarda dikkatimi çeken diğer şey de Sabahattin Ali'nin eserlerini sürekli Aliye'ye göndermesi ve fikirlerini sorması oldu. "Senden hikayelerim hakkında teker teker fikirlerini yazmanı isterim. Şiirleri nasıl bulduğunu da yaz." Mektupları okurken haliyle hep ayrı olduğu vakitleri okumuş oluyorsunuz ve bu, insana bir parça hüzün veriyor. Okurken sürekli onların kavuşmalarını bekliyorsunuz ama sanki o mutlu son hiç gelmiyormuş gibi geliyor. Kalbimdeki koca kitaplıkta kalp kıranlar köşesinde yer aldı bu kitap. Dilerim siz de okur ve seversiniz
Kafiye ve uyak.. şiirlerindeki o ritmi hissediyor insan. Dizeleri bestesiyle birlikte yazmış sanki; melodisi okurken kulağı okşuyor. Ele aldığı konular ve az lafla çok şey anlatması.... bu hissi seviyorum çünkü beni özgür bırakmıştır şair; az lafla çok şey... bu kafamda kendi tezahürümü oluşturmama müsade ediyor.
Sonra onlar çılgınlık bitip Sürü dağılınca, yapayalnız gecelerde Durgun ve dilsiz, yastıklara çivili Bir mızıka sesiyle uyanmazlar mı Asaf'ın ateşlere karşı çaldığı?..
Bir otel odasında gencecik çocuklar Çırpındıkça bir yudum soluk için Üzerine benzin döküp oynayanlar Onlar bir gün öpmeye eğilince çocuklarını Dudaklarında duman ve yanık et kokusu Boğum boğum tıkamaz mı soluklarını?..
Sevgisiz bir Tanrının kinle büyüttüğü Ölüme tapınan o siyah adamlar Onlar bir gün yağmurlardan sonra Güneş salkım salkım dallarda yanarken Rüzgârdan utanıp sudan korkmazlar mı?..
Ayrılık herkesin kapısını çalar bir gün Dağlar kararırken ya da günün eşiğinde Onlar, saz kırıp şiir yakanlar İçlerinde gezinen kederi bir türküyle Bastırmak isterlerse derinden ve sessiz Çalmazlar mı duvarlara kirli bedenlerini?..
Kimse temizim demesin, kimse Bütün bir ülke odun taşıdı Behçet'in yangınına... Onlar, secdesi küf kıblesi korku olanlar Onlar bir gün ölüm menevişlenince içlerinde Tütmez mi kirpiklerinde "dumanı lekesiz biri"?..