Bu sayfamızda Tekke edebiyatı nazım şekillerinden devriye hakkında bilgi vermeye çalışacağız.
Dini tasavvufi halk edebiyatında tasavvuf düşüncesindeki devir kuramı esas alınarak yazılan şiirlere devriye adı verilmektedir. İnsanın yaradılışını, dünyaya gelişini, dünya hayatının başlangıcını ve dünyadan ayrılışını, bu ayrılıştan sonra varılmak istenen yeri, ahireti konu edinmektedir.
Devriye nazariyesine göre ruh, bedenden çok önce yaratılmıştır. Sonradan madde alemine gelir, insana ve insan-ı kamile geçer. Son olarak da Allah’a döner. Bu nazariyenin esası Hz. Muhammet’in “Ben nebi iken, Adem su ile çamur arasındaydı” hadisidir. Devriyeler şekil bakımından destanlara benzemektedirler. Hece vezni ile aynı kafiye düzeninde söylenirler. Destan, koşma, nefes, ilahi şeklinde yazılırlar.
Devriye
Cihan var olmadan ketm-i ademde
Hak ile birilikte yekdaş idim ben
Yarattı bu mülkü çünkü o demde
Yaptım tasvirini nakkaş idim ben
Anasırdan bir libasa büründüm
Nar-ü bad-ü Ab-ü hak’dan göründüm
Hayrülbeşer ile dünyaya geldim
Adem ile bile bir yaş idim ben
Devriye Türünün Özellikleri Hakkında Görüşlerinizi Aşağıdan Hemen Paylaşabilirsiniz