2019 yılının sonlarına doğru zuhur eden Corona virüsünün ya da diğer bir adıyla COVID-19’un dünyaya tesir etmede muvaffak olduğu aşikardır.
Nitekim dünyada 2 milyon kişiye yakın insanda bu virüsün pozitif çıktığı ve 100 bini aşkın insanın ise hayatını kaybettiği biliniyor.
Kantite olarak belki şu anlık gözü pek korkutmuyor ama ardından getirdiği iktisadi sorunlar bir krize işaret etmekte.
2020 yılının dünya için bir dönüm noktası olduğu ve bu dönüşümden sonra dengelerin tamamıyla değişeceği çoğu uzman tarafından tasdik edilmekte.
Zira çoğu ülkenin sağlık müessesesi virüsle mücadele de pek başarılı bir profil çizemedi. Hatta tarihin unutamayacağı utanç kareleri dünya çapında hafızalara kazındı.
Ülkemizin zamanında sağlık alanında hayata geçirmiş olduğu dev projeler sayesinde konumumuz pozitif bir ivme kazanmakta.
Dünyadaki ve ülkemizdeki son durum yazıda da izah edildiği gibi.
Peki, ya insanlığın son durumu nasıl?
İnsanlık bu dönemeçte kendi nefsinin meydana getirmiş olduğu bir krizle karşılaşmanın buhranıyla kavrulmakta.
Bu nokta da insanın menfi çıkarı “nefsi” kötü sonuçlar doğuran bir gebe konumunda bulunuyor. Günümüze kadar kendi tercihlerinin vebalini ödeyen bir insanlık vardı ve hala var olmaya devam ediyor.
Kendi ihtiras ve hırsları sonucu hep facia yaratan insanoğlu bir yenisini yaratarak yüzleşme safhasına geçti.
Şuan o hesaplaşmada cezasını ağır bir şeklide ödüyor.
İnsanın yapması gereken “doğru” ödevleri vardı lakin hakikatleri reddedip hep yanlış istikamette seyir aldı.
Bugün insan zevki için hayatını idame ettiremiyor ve evlerinde kendi tabirleriyle hapsolmuş durumdalar.
Hakikati reddedip helak olanların kıssalarını hiç mi duymadı insanlık? Halbuki bu periyottaki insanlığın helak olanlardan bir farkı yok.
Yalan, desise, iftira, heva, zulüm, ihanet insanın hayat ilkelerine zerk eden idealler haline gelmişken nasıl musibet olmadan geçsin bu cihan!
“Elbet dün yenilen hurmalar bugün gelir hesap sormaya.”
Hayatı hile ve desise olan ademin başına bugün hilesinden daha büyük bir hile geldi; COVID-19!
Hani Hz. Musa’nın rabbine karşı yaptığı yakarış vardı ya: “Rabbim! Bana göndereceğin her hayra muhtacım.” (Kasas -24)
İşte bizlere rabbimizden gelebilecek bir ültimatom, tabi anlayana.
Herkes evlerinde hapsolmuşken biraz muhakeme etmeli. Çünkü o hapis peygamber Yusuf’a (a.s) da layık görüldü.
Zira Züleyha’nın o zamanki çirkin teklifini zindana yeğlemişti.
Şimdi insanlık nefsinin çirkin hevasını reddedip evinde kendini sorgulamalı ki bir daha aynı hatalara düşmesin.
“İnsanlık bunu unutmamalı ki; İnsanın temayül edeceği yegane istikamet müstakim olan İslam’dır.”
Şimdi karar zamanı.
Zindandan sonra vezirlik mi yoksa aynı rezillik mi?
YUSUF SEZER