

|M.Kemal Atatürk ve Cumhuriyetimiz Ulu Önder M.Kemal Atatürk hakkında herşey|


Forumumuzda bizimle birlikte paylaşıma katılmak için buradan üye olabilirsiniz.
veya Facebook üyeliğiniz ile sitemize kayıt olabilirsiniz.
|Yeni Konu Aç Cevap Yaz|


||LinkBack||Seçenekler||Stil|
|21 Nisan 2012, 13:08||#1 (permalink)|


Atatürk anıları
ata, yanındaki valinin kulağına eğilip sorar;
kimdir bu?
vali yanıt verir; efendim kendisi şıhtır. yörede çok hatırlısı vardır.
atatürk şıhı yanına çağırır ve; bak baba, imanın ölçüsü sakalın boyunda değildir. şunu rica etsem de en azından peygamber efendimizinki gibi kısaltsander ve eliyle de boyun altı hizasını gösterir.
şıh; emrin olur paşam diyerek yerine çekilir.aradan zaman geçer, bir akşam atatürk amasyadaki şıhı hatırlar ve valiyi telefonla arayıp durumu sorar.
vali nasıl söyleyeceğini bilememekle birlikte, şıhın sakal boyunda en küçük bir kısalma bile olmadığını aksine kimselere el sürdürmediğini anlatır.
atatürk telefonu kapatır,kağıdı kalemi eline alır ve az sonra nazırını çağırıp, yazdığı yazıyı amasya valiliğine tebliğ etmesini ister.
ertesi gün amasyadan bir haber gelir ki şıh efendi atayı görmek üzere ankaraya yola çıkmış şıh gelir atanın karşısına çıkar. sakal tamamen kesilmiş,sinekkaydı bir tıraş olunmuş, saçlar kısaltılmış, kılık kıyafet baştan sona değiştirilmiş, bambaşka görünüme bürünülmüştür.
atatürkün mesai arkadaşları bu değişimi anlayamaz ve ataya sorarlar; aman paşam, o şıh ki sakalına el dahi sürdürmezdi, siz ne ettiniz de kökünden kesmesini sağladınız? ata gülümser, sonra da yanındakilere dönüp;
dün akşam amasya valiliğine bir yazı gönderdim ve şıhı afyona vali atadığımı bildirdim der.
ardından da yeni bir yazı hazırlayıp nazırına bu yazıyı da şıha vermesini söyler. yazıda söyle yazmaktadır;
inancın ölçüsünün sakalda olmadığını anladığına sevindim. valilik meselene gelince, bugün koltuk uğruna kırk yıllık sakalından vazgeçebilen yarın başka şeyler için milletinden bile vazgeçebilir. seni böyle bir ikileme mahkum bırakmayalım.
kal sağlıcakla
|Alıntı|
|22 Nisan 2012, 04:26||#2 (permalink)|


atatürk, kurtuluş savaşı için anadolu’ya geçtikten ve erzurum kongresi’ni yaptıktan sonra sivas’a dönmüş, orada ikinci kongreyi açmıştı. bu sırada lise binasında yatıyor; toplantılar yapıyordu. en basit ihtiyaçlarını bile temin edecek halde değildi; bazı geceler sabahlara kadar küçük petrol lambasının cılız ışığında çalışıyordu.
bir aralık lise binasına baskın yapılacağı ve atatürk’ün yakalanıp asılacağı hakkında şehirde haberler dolaşmaya başladı.
atatürk’ün hizmetini basit fakat temiz ruhlu, fedakar bir türk genci yapıyordu. bu delikanlının babası gizli ve sık sık geliyor; oğluna:
- etme, eyleme; evine dön; bugün yarın şehir basılacak; mustafa kemal ve arkadaşları yakalanacak. onlar her şeyi göze almışlar; sen aileni düşün, diyordu.
atatürk bu geliş gidişin farkına vardı; bir gün delikanlıyı yanına çağırdı ve sordu:
- sık sık sana gelen kimdir?
- babam!...
- ne istiyor?
delikanlı her şeyi anlattı. o zaman atatürk, ona doğru biraz daha ilerledi; elini omuzuna koydu ve dedi ki:
- hizmetinden memnunum, fakat baba hakkı büyüktür. madem ki razı olmuyor, git! git, fakat babana söyle ki, vatan elden giderse evladın ne önemi kalır?
kaynak : nükte ve fıkralarla atatürk, s.87-88
|Alıntı|
|Reklam Alanı|
|22 Nisan 2012, 04:31||#3 (permalink)|


atatürk, mudanya yolu ile bursa’ya gidiyordu. kalabalık bir halk kitlesi iskelede etrafını çevirmiş bulunmakta idi. bir kadının, elinde bir kağıtla atatürk’e yaklaştığı görüldü. ihtiyar, zayıf bir kadındı. ata’nın yolunu keserek titrek bir sesle:
- "beni tanıdın mı oğul?" dedi. ben sizin selanik’te komşunuzdum. bir oğlum var; devlet demiryollarına girmek istiyor. siz onu alsınlar dediniz. fakat müdür dinlemedi. oğlumu yine ise almamış. ne olur bir kere de siz söyleseniz.
atatürk’ün çelik bakışlı gözleri samimiyetle parladı. elleriyle geniş jestler yaparak ve yüksek sesle ;
- "oğlunu almadılar mı?" dedi. ben tavsiye ettiğim halde mi almadılar? ne kadar iyi olmuş. çok iyi yapmışlar. işte cumhuriyet böyle anlaşılacak.
kadın kalabalığın içinde kaybolmuştu. ve atatürk adeta vecd (çoşku) dolu bir sesle;
- "işte cumhuriyetten beklediğimiz netice." diyordu.
koyman, hulusi; atatürk’ü anmak kitabından, s. 260
|Alıntı|
|Reklam Alanı|
|22 Nisan 2012, 04:35||#4 (permalink)|


Bir solukta okunur
ankara, 10. cumhuriyet yılının büyük ve ölçüsüz sevinci içindedir. şehir, baştan başa ışıklarla donatılmıştır. eğlence yerlerinde her türk, tam bir şuurla devrimin nimetlerini idrak ederek neşe içinde eğlenmektedir.
atatürk, resmi baloların verildiği yerlere uğradıktan sonra halkevi'ne de teşrif ediyor. orada, milli ve mahalli giysileriyle coşan ve coşturan türk köylüleriyle karşılaşıyor.
bir gün bu milleti ve bu memleketi kurtarmak için atıldığı mücadelede kendisine yegane kudret ve kuvvet membaı olan bu temiz yürekli vatan evlatlarının neşelerinden son derece duygulanıyor, onları bir süre seyrettikten sonra, doğru çankayaya teşrif ediyorlar ve:
-efeleri buraya getiriniz!. emrini buyuruyorlar.
efelerin çankayada, atatürk 'ün sofrasında nasıl coştuklarını ve nasıl coşturduklarını anlatmaya imkan yoktur. büyük ata, sahnenin en heyecanlı bir anında, ankara efelerinden birine soruyor:
-efe, sen benim için ne yapabilirsin?
efe tereddüt etmeden cevap verir:
-her şey.
-mesela?
-ölürüm...
şimdi bütün dikkat atatürk 'e çevrilmişti. kimse konuşmuyor, onları dinliyordu. atatürk, gözlerini etrafındakiler üzerinde bir kez gezdiriyor.sonra:
-efe, diyor, sözünde samimi misin?
-emir sizindir, ata'm.
atatürk, elini dizinin üstüne vuruyor:
-koy başını buraya!...
efe derhal başını atanın dizlerine koydu ve başını koyar koymaz sakağında bir soğuk temas hissetti. bu, atatürk 'ün şakağına dayadığı tabanca namlusunun soğukluğuydu. efe, bu soğuklukla beraber şakağına dayanmış bir tabanca olduğunu görmüş, fakat en küçük bir harekette bulunmamıştı.
efe, atası için ölümü seve seve kabul edebilirdi.fakat atatürk, ona kıyacak miydi?
bütün yüzlerin rengi bir anda solmuş, heyecan son haddini bulmuştu. nefes almaktan korkuyorlardı ve gözler atatürk 'ün elindeydi.tabanca, efenin şakağına dayanmıştı. fişek sürülmüş ve emniyet açılmıştı. atatürk, bir saniye bile sürmeyen bu an içinde ve gözle fark edilemeyecek bir hızla tabancanın namlusunu şakağın yanından, belki bir santim kadar kaydırarak tetiği çekiyor.
derin sükutu yırtan korkunç tabanca sesi.
kalpler, sanki yerinden kopacak.
hazır bulunanların hepsinin beti benzi kül rengini almıştır.
fakat, efenin başı hala atanın dizindedir ve efede en küçük bir kımıldanma yoktur.
atatürk, efenin başını dizlerinden kaldırıyor, temiz alnını dudaklarına doğru çekiyor ve öpüyor.
halâ biraz önceki havanın tesirinden kurtulamamış olanlara:
-işte, ben anadolu savaşını bunlarla ve böyle canlarını esirgemeyenlerle kazandım, diyor.
(nükte ve fıkralarla atatürk, sh.11-12-13)
|Alıntı|
|22 Nisan 2012, 04:38||#5 (permalink)|


atatürk bir yurt gezisi sırasında tekirdağ’da sokağa çıkmış, cani kadar sevdiği halkın arasında yürüyordu. eczacı ekrem bey'in eczanesi önüne geldiğinde durmuştu. gözü birine takılmıştı, bu sarıklı cüppeli eskicimi imamı mevlana mustafa özeren’di.
- hoca efendi... hoca efendi...
eskicimi imamı hemen koşmuş gazi'nin yanına sokulmuştu. birlikte merkez eczanesine girilmiş, bir masanın etrafına geçilmişti.
- hoca efendi! yaz bakalım vettini vezzeytuni ve turi sinin ve hazel-beledil emin...
hoca efendi, tabi arap harfleri ile itina ederek kur'an'dan bu ayeti yazmıştı. mustafa kemal paşa gözlerini hocanın gözlerine dikerek "hocam ben bu yazdıklarını (valtin vaiziton) okuyorum ne dersin" demiş eskicimi imamı da "efendim bunun üstünü var, esresi var, şeddesi var, meddi var. bakiniz bunları koyduğumuz zaman asli gibi okunur" diye cevap vermişti. gazi, arap harfleri ile ayeti etrafındakilere okutmuş her biri başka türlü bir şey söylemişti. bunun üzerine gazi kalemi hocanın elinden alıp aynı ayeti yeni harflerle yazıp ve demişti ki :
- görüyorsun hoca efendi, bu harflerin şeddesi meddesi yok. hem bak bu harflerle ne kadar kolay ve yanlışsız okunuyor. biz işte bunu düşünerek ve batı eserlerini de kolayca öğrenebilmek için, bütün cihana lisanımızı kolaylıkla öğretebilmek için latin harflerini kabul ediyoruz. buna ne dersiniz?
- çok güzel efendim, çok güzel diyecek bir şey yok, allah muvaffak etsin...
gazi ayrılırken gene eskicimi imamına "sizden türk yazısını öğrenmenizi isterim" demişti. inkılaplara inanmış olan bu ihtiyar din adamı birkaç ay zarfında bu harfleri öğrenecek, gazi'nin kendisine hediye ettiği el yazısının bulundugu küçük kağıdı hayatının en kıymetli hatırası olarak saklayacaktı.
prof. dr.zeyneb korkmaz, belgelerle türk dili.
|Alıntı|
|22 Nisan 2012, 04:42||#6 (permalink)|


Ölmedin Paşam!
paris büyük elçisi ali fethi (okyar) bey, büyükderedeki yalısında, bu akşam reisicumhur gazi mustafa kemal şerefine bir ziyafet verdi.
sağlığı hakkında çıkarılan; hastadır, eli ayağı tutmuyor, ölüme mahkûmdur. dedikoduları üzerine, kendisini görmeye gelen halka hitaben, burada önemli bir konuşma yaptı. gazi dedi ki:
beni görmek demek, behemehal yüzümü görmek değildir. benim fikirlerimi, benim duygularımı anlıyorsanız ve hissediyorsanız, bu kâfidir. (1)
|Alıntı|
|22 Nisan 2012, 04:49||#7 (permalink)|


Yobazlara Dikkatli Okusun
atatürk, her yıl çanakkalede şehitlerimiz için bir mevlid-i şerif okuttururlardı. 1932 yılında okunacak mevlidin, şehit mehmet çavuş abidesi önünde ve istanbulun en meşhur hafızlarının iştirakiyle, görkemli bir şekilde yapılmasını emretmişlerdi. bu durumu, ayrıca istanbul müftüsü hafız fehmi efendiye de telefonla bildirmişlerdi. mevlitten bir gün önce bu iş için ayrılan ve atatürkün kendi seyahatlerinde kullandıkları lüks gülcemal vapuruna gittik.
süleymaniye baş müezzini hafız kemal, saadettin kaynak, beşiktaşlı ve sultan selimli rıza beyler, hafız burhan, beylerbeyli fahri, vaiz aksaraylı cemal, muallim nuri gibi bir çok ünlü hafız, bir çok gazeteci ve fotoğrafçılarla vapur hıncahınç dolu olarak akşam saat 7de çanakkaleye doğru hareket ettik. gece yatsı namazından sonra vapurun salonunda iki hatm-i şerif ve bir mevlid okundu. sabahleyin geliboluya geldik. büyük bir kalabalık bizi iskelede karşıladı. sonra, otobüslere binilerek şehit mehmet çavuş abidesine gidildi.
etraf bayraklar ve defne dallarıyla süslenmiş; kadın, erkek çok büyük bir kalabalık etrafı doldurmuştu. on hafız hep bir ağızdan önce tekbir aldık. sonra tevşih okundu. sonra da hafızlar sırayla kürsüye çıkıp mevlidi okumaya başladık. ben, veladet bahrini okurken kapalı ve bulutlu olan hava birden bozdu ve bardaktan boşanırcasına yağmur yağdı. ben okumaya hiç kesmeden devam ettim. en sonunda, istanbul müftüsü hafız fehmi efendi çok güzel bir dua ile mevlidi bağlatıp şehitlerimizin mezarlarını da ziyaret edip, istanbula döndük. ertesi akşam dolmabahçe sarayında atanın huzuruna çıkıp mevlidi etraflıca anlattım. ayağa kalktı ve heyecanla elini masaya vura vura aferin hafızım. aferin sana. din ve vazife ciddiyetini herkese göstermişsin, yağmurda bile görevine devam etmişsin. aferin sana. aferin sana! diye beni defalarca tebrik etmiş ve kutlamışlardı.
(hafız yaşar okuyandan)
|Alıntı|
|Yeni Konu Aç Cevap Yaz|
|Etiketler|
|anıları, atatürk|
|Konuyu Toplam 1 Üye okuyor. (0 Kayıtlı üye ve 1 Misafir)|
|Seçenekler|
|Stil|

