Artık bundan sonra, Mai'ydim. Onun gibi düşünmeli, onun gibi konuşmalı ve elbette onun gibi görünmeliydim. Atacağım en ufak yanlış bir adımın, uçurumdan aşağıya giden en keskin sapağa atacağından emindim. Bunun ciddiyetinde, ama çok da gerilmeye mahal vermeden, dış dünyaya adımımı attım. Adımlarımı bile, Mai'nin atması gerektiği gibi, dik ve çok şişman birine yaraşır hantallıkta olacaktı. Kadını ilk gördüğüm andan itibaren, ondan izlenimlediğim tüm vücut dilini kopyalamaya çalışacaktım. Postürüm, surat ifadem, duygularım... Hepsi, Mai'den beklenecek kadar paytak ve aşağı olmalıydı.
Bu yolculuk beni, ilk olarak ramen dükkanının önüne götürdü. Hala bir müşterinin gelip gittiği yoktu. Takuji bir köşede, yarasını yalayan bir kedi gibi çökmüştü; ekürisi Ako'nun ise, hala bir doktor aradığını tahmin ettim. Yalnızdık. Bana güvenebilirdi, benden korkabilirdi, bana 'dökülebilirdi!' Beni gördüğünde, ağzımdan bir şey çıkmasına izin vermeden, ayağa kalktı ve acınası bir ifade ile konuşmaya başladı. Adamın tüm bedeninden mahçup olduğunu görebiliyordum, kendi acısından çok, Mai'yi kızdırmış olduğundan ötürü bu duygunun kabardığını düşünmeden edemedim.
İlk önce bir şey demedim. Onun yerine, bu durumda Mai'nin ne söyleyeceğini düşündüm. Sertti ve makyavelistti, ama adamı ona güveniyor gibiydi. En azından Takuji, demin yaşadığı acıları bir kenara bırakıp, yaptığı/yapmadığı davranışlar için af dilemişti. Belki Mai bir miktar babacan olabilir miydi? Peh, sanmam! Kibachi'li birinin ölümü bile örgütü hareke geçirmeyecek kadar birbirinden bağımsızlardı. Tek gerçek patron, Mai'ydi. Ve tabii, henüz göremediğim ikili vardı. Acaba şuan ne yapıyorlardı?
"Bir daha hata istemiyorum, Takuji. Beni anladın mı, tek bir hata daha istemiyorum!"
Vurgu ve tonlamayı bile, Mai'nin yapacağını düşündüğüm şekilde yapmıştım. Aslında amacım, nispeten önemsiz bir karakter olan Takuji üzerinde, Mai rolümün ne kadar iyi olduğunu deneyimlemekti. Eğer adam yaptığım rolü tamamen yutar ve en ufak bir tepki dahi vermezse, yaptığım işte başarılıyım demekti. Yok eğer bir tepki verirse, bu karakterimden çıktığımı ve daha çok Mai'ye benzemek için hayalimdeki figürü düzenlemem gerektiği anlamına geliyordu. Kibachi'nin içlerine doğru ilerlerken, rolümü iyiden iyiye benimsemeliydim.
"Kendi mekanımdaki gürültüden ötürü uyuyamadım, muhteşem. Takuji! Sana bir şans daha veriyorum. Bana son zamanlarda neler olduğunu, neler işittiğini anlat. Belki uykumu tekrar getirirsin."
Nispeten önemsiz bir şeymiş gibi, ama Mai'nin olması gerektiği patronluğundan ödün vermeden, elimi emredercesine salladım. Bu sırada mekandaki en görkemli, en şaşalı sandalyeyi; dükkanın orta yerine çektim ve oturdum. Sanki gerçekten uyumayı bekliyormuş gibi, kolumu masaya yaslayıp rahat bir postür aldım. Adamın ne konuşacağını bilmememe rağmen, onun benim neyi ima ettiğimi anlamasını umuyordum. Bakışlarımı sorgular, hatta onu konuşmaya zorlar bir ifadeye büründürüp adamın ağzımdan neler döküleceğini dinlemeye başladım.
Eğer benden şüphe ederse, onu efendisine kavuşturmaya hazırdım. Ama, bu kadar zeki olmadığını bildiğim için de, bir o kadar üzgündüm açıkçası. Bu şişko ve iğrenç mahluğun görünümüne büründürmek, beni ufaktan rahatsız etmeye başlamıştı. Şu aptal Kibachi'nin ve onun bağlantılarının işe yararsa oldukça iyi ederdi. Yoksa Mai'ye verdiğim sözü tutup, her birisini tek tek avlamak bile iyi bir fikir gibi gelmeye başlamıştı. Hem de sadece zevk için!