Bu çağın insanının hatalarından biri; bir şeylerin öyle, kendiliğinden, emeksiz, çabasız olmasını beklemesi çünkü gayret etmek istemiyor çünkü tanrısal iradeyi kullanmaktan korkuyor. Hatta o torpil bulup iş yaptırmalar da hep bundan, yani çabasız hak elde etmek, çağın, hele de maalesef bizim ülkenin gerçeği bu.
Kişisel gelişim konularında, yani insanın ruhsal zihinsel gelişiminde de bu böyle; insanlar bir şeylerin değişmesini ama bunu kendi için birilerinin yapmasını bekliyor, pasif tavır, kurban tavrı, muhtaçlık zihniyeti, kendine düşen tek şey parayı vermek ve doğru yanlış belli olmayan ama referans kaynaklı bazı bilgileri satın almak, sonrasının birden mucize olmasını bekliyor. Oysa insan katman katman, gelişim değişim ömür boyu, hem bedende hem zihinde hem ruhta. Öyleymiş gibi davranılıyor ama hayal et, pat diye hemen olsun gibi bir şey yok şu an dünya insanında, bu yalan, bir yemek nasıl pişiyor, bir iş dosyası nasıl oluşturuluyor, bir çocuk nasıl büyüyor, bir kazak nasıl örülüyor ya da bir roman, resim nasıl yapılıyor? Hep adım adım, ilmek ilmek, satır satır üstüne ilave edilerek oluyor. Kimse kimsenin yerine onun için bir şey yapmıyor, hazırcılık yok. Bazı konularda öyle sanılıyor ama değil, insan emek vermeli, çaba göstermeli, gayret etmeli, irade göstermeli, insan o zaman insan olma yolunda oluyor.