“Sen benim; Yaradan’dan ötürü yaradılanı sevişim,
Bir adım gelene on adım gidişimsin.
Ve herkesi olduğu gibi kabul edişimsin.
…
Sen benim; her şeye rağmenim,
Asla pes etmeyişim, başımı öne eğmeyişimsin
Ve ümidimi yitirmeyişimsin.
Sen benim; yaşama ülküm,
Namusa olan düşkünlüğüm, namussuzluğa küskünlüğümsün
Ve gururum, onurumla olan bütünlüğümsün.„ (Mevlana)
Sabahın seher vaktinde yağmakta olan yağmur tanelerinin insanın tenine hafiften dokunuşu gibidir kadın. Mehtablı bir gecenin insana sükunet verdiği andaki huzurdur kadın. Yıldızlı bir gecenin en sessiz deminde geceyi bürüyen, sarıp sarmalayan karanlığın ve ıssızlığın adıdır kadın. Fırtınalı bir günde, kendi ruh dünyasında seyre dalmış yol alırken, sıcak demli çayın arandığı bir limandır kadın.
Ruhumun girdabında beni benden alıp sahip olduklarımdan ziyade sahip olamadıklarımın, özlem duyduklarımın hatıralarına sürükleyen maziden kalma bir duygu sardı beni yine en derinden. Yağmur tenime dokunsa da, sanki içime işler gibiydi. Buz tutmuş yüreğim sıcak, duygu yüklü bir ses tonunu arzulamakta. İçimi her ne kadar buhranlar sarsa da, acaba mı diye de kendimi alıkoyamıyorum yağmurun yüreğime yağan damlacıklarından.
Sonra aniden adımlarım hızlanıyor, bu sefer kaçarcasına, halbuki tam da alışmışken yağmurun serinliğine. Bu kaçış senden değil ey yağmur diye haykırmaya başlıyorum tüm gücümle. Ama sadece kendim duyabiliyorum bu hıçkırıkları, haykırışları...
Sonra şimşekler çakıyor kendi iç dünyamda. Attığım her adım ruhumdaki okyanusların daha da taşmasına neden oluyor. Kimim ben! diye haykırıyorum içimdeki dolduramadığım boşluğa. Sonra bir cevap veriyor zihnimin bir parçası; ''Sen topraksın, ondan hayat buldun'' diye. (Al-i Imrân; 3/59; Rûm; 30/20).
Peki diyorum artık, adımlarımın değil, duygularımın ve pişmanlıkla özlem arasında koşan hissiyatımın bu yakarışı nedendir, bu acı neredendir? Bu sefer yaratılış fıtratımın diğer yanı haykırıyor; Kendileri ile huzur bulasınız diye sizin için türünüzden eşler yaratması ve aranızda bir sevgi ve merhamet var etmesi de O’nun (varlığının ve kudretinin) delillerindendir. Şüphesiz bunda düşünen bir toplum için elbette ibretler vardır." diye. (Rûm; 30/21)
Sonra rahmet vesilesi kılınan sevgililer sevgilisi merhamet tanecikleriyle konuşuyor benimle; “Şu geçici fani alemin en değerli nimetidir kadır.“ “İnsanın sahip olabileceği en hayırlı hazinenin adıdır kadın: Eşi yüzüne baktığında ona huzur veren , ondan bir şey istediğinde yerine getiren ve onun yokluğunda onun saygınlığını koruyan iyi, saliha bir kadın”. (Müslim,Rada,64; Ebu Davud, Zekat, 32)
Nedir diye haykırıyorum yine. Acım aslında kendi acımdır. Pişmanlığım kendi eksikliğimdir. Özlemim, hasretim kendi parçamı bulamayışım mıdır? Kadın; yüzü değil, gözü değil, huyu ve sözü güzel olandır. O benden alınmış, farklı bir beden ve tende hayat bulmuş benim en güzel yarımdır, yanımdır.
İbrahim ATEŞ'in Diğer Yazıları İçin TIKLAYINIZ>>>