Sensizliği en çok gecelerde hissediyorum. Gece olduğunda sensizliğe lanetler ediyorum. Sabahları güneş doğduğunda hayatın karmaşası içinde sensizliğin etkilerinden bir nebze olsun kurtuluyorum ama her yeni doğan gün geceye kavuşmaya mecbur. Ben de mecburen sensizlikle baş başa gecenin koynunda sabahlıyorum. Gecenin koyu karanlığında sensizliğin ızdırabıyla uyuyakalıyorum.
Sensizliğin gecelerinde boş yatağımda sağa sola dönmekten çarşafım isyan ediyor. Suçlayacak birini arıyorum, kendimden başka birini bulamıyorum. Sensiz kalmamın en büyük nedeni yine benim. Neden böyleyim bilmiyorum? Çok sevdiğim şeyleri hayatımda neden istemiyormuş gibi yapıyorum inan bilmiyorum. Oysa ne çok sevişmiştik seninle, nice geceler boyu konuşmuştuk hoş sohbetle. Şimdi sen olsaydın yanımda yine birlikte uyurduk sabahın ışıkları girerken odamıza. Şimdi yoksun yanımda. Sensizlğin koyu karanlığında bırakıp gittin beni tek başıma.
Sensizliğin geceleri vuruyor artık tüm bedenimi. Bazı geceler unutmak için seni, açıyorum arabesk müziğini, bir poşet bira ve koyuyorum karşıma senin resmini. Ayrılık şarkılarında söylenen nakaratlar gibi yalvarıyorum sana dön bana diye severken resmini. İyice kafayı bulana kadar içiyorum ama nafile unutturamıyor seni ve senli gecelerimi.
Sabahları sevmem bilirsin. Gecenin tüm yorgunluğunu hissedersin bedeninde. Yeni bir gün ve yeni umutlar hevesiyle yine dört elle sarılırsın hayata ama nafile. Akşam saatlerinde yine bir elim boş şekilde girerim sen kokan evime. Boş olan elimden her zaman sen tutardın oysa. Sen gittikten sonra artık evde yemek pişmiyor. Sensiz mutfağın bile tadı kalmadı. Her yer geceler gibi karanlık ve ıssız.
Özledim seni tüm bedenimle. Ellerini istiyorum yanımda saçıma dokunsun diye. Dudaklarını istiyorum hasretle öpebilmek için. Sonra sevişmek istiyorum seninle çılgınlar gibi. Her zaman yaptığımız gibi çarşafları yırtarcasına dokunalım birbirimize en hafif tabiriyle. Birlikte bekleyelim sevişmenin ardından nefesimizin düzelmesini. Birlikte uyuyalım el ele, gönül gönüle bir yastıkta. Birlikte uyanalım yeni sabahlara. Şimdi pişmanım sana yaptıklarıma. Beni bırakıp gitmene izin verdiğim ve kendimi bir türlü değiştiremediğim için çok özür diliyorum senden. Sensizliğin gecelerine bir son vermek istiyorum, yeniden ömür katmanı istiyorum ömrüme.
İnan her gece, ilerleyen saatlerde elim telefona gidiyor ama bir türlü cesaret edemiyorum seninle yüzleşmeye. İçim burkulup kalıyorum sensizlikle baş başa telefon elimde. Gecelerin nemi ıslatıyor gözbebeklerimi bir de hasretin. Alkollü gecelerimin sabahında ıslak yastığımın nedenini bilemiyorum. Ya hasret, ya özlem ya da sensizliğin ızdırapları ıslatıyordur yastığımı. Kokun kalmış yastığımda ve çarşaflarımda. İçime çekerek o kokunu hafifletmek istiyorum hasretin yangınlarını. Ayrılıkların ardından yastıkta kalan kokular gibi, insan hiç yıkamak istemez o çarşafı, o yastığı.
Şimdi sensizliğin gecelerinde başbaşayım senin hayalinle. Geceler, sana olan hasretimi tüm benliğimde hissettirecek kadar zalim. Sen de zalim olma! Bitir artık sensiz gecelerin girdabında kaybolmak üzereyim. Al beni yine çıkmamak üzere koynuna!!!
Admin Yakup Öztürk
Henüz hiç yorum yapılmamış