17:34 - Manisaspor Küme Düştü
21:26 - Benzine 15 Kuruş Zam
21:01 - Motorin ve Benzine Zam
17:44 - İzmir Caddesi Trafiğe Kapanıyor!
23:37 - Manisa Sallandı
15:08 - MHP İl Başkanı Görevden Alındı!
19:08 - Soma’da Maden Kazası 1 Ölü!
Çocukluğumu özledim ben. Annemin kestane pişirdiği sobanın etrafına tüm ailenin mutlu, huzurlu ve sadece günün yorgunluğu ile toplandığı, birbirimizi özlediğimizde camdan seslenip çağırdığımız komşu teyzelerimi, annemin yumurta almak için gönderdiği komşumdan fazladan elma ile eve döndüğüm, ekmek almak için gittiğim bakkal amcanın başımı sadece çocuk olduğum için okşamasını özledim. Akşamlara kadar sokakta arkadaşlarımla oyun oynadığım, maç yaptığımız, kafama top yediğim ve doyasıya güldüğüm çocukluğumu özledim.
Bacak kadar çocuklardık ama mutluyduk. Ne akıllı telefonlarımız vardı, ne tabletlerimiz, ne de oyun konsollarımız… Bol bol hayallerimiz vardı, çamurdan şekillendirdiğimiz…
Oysa şimdiki çocuklarımız başlarını tabletlerinden kaldıramıyorlar. Kaldırıp da sokağa çıkıp oyun oynamak isteseler bile, ne oynayacak oyun alanları var, ne de izin veren insanlar. Ya şimdi ki huysuz komşu teyzeler sokaktan kovalıyor ya da çocuklar kafalarını tabletlerden, PC oyunlarından kaldırmadıkları için birbirleriyle nasıl iletişim kuracaklarını bilemiyorlar. Ortaya da birbirleriyle kavga eden, birbirlerini anlamayan birlikte oyun oynamayı bilmeyen çocuklar çıkıyor.
Oysa çocuğumun benim gibi çocukluğu olsun, benim doğup büyüdüğüm gibi bir mahallede büyümesini isterdim. İyiliğin, yardımlaşmanın, vefanın, komşuluğun ve gerçek çocukluğun anlatılarak değil, yaşayarak öğrenmesini isterdim.
Çocukluğumu özledim ben. Sokaklarında çakılı, silahlı insanların dolaştığı değil, sokaklarında boza satılan, kapı önlerinde çiğdem çitletilen, ıhlamur kokan çocukluğumu özledim…