- azimli
- mangal yürekli rişar (509)
- 2649
- 3
- 1
- 0
- 3 gün önce
iki sene evvel sırf otobüste uğradığım tacizleri yazdığım şu entry'yi ismi lazım olmayan bir yazar "sözlükçülerin aslında demek istedikleri" başlığında "ben güzelim yhaaa herkes beni taciz ediyüür" demeye çalıştığımı iddia ederek ahkam kesmişti. şimdi aynı şeyi başka dallamaların buraya yazdığını görüyorum, e baştan söyleyeyim de rahat edin: hepimiz çok güzeliz, bir içim suyuz, bizi taciz etmeyecekler de kimi edecekler? oldu mu canım? rahatladın mı? emin ol tek derdimiz ne kaddaaaaaar güzel olduğumuzu anlatmak. tabii laf atanlar da kıvanç tatlısoy ayarında, ah hah hah haaaaay bizim gibilere sen laf bile atamazsın, öyyyyyle yakışıklı adamlar laf atıyor ki bize bir bilsen, ama biz onları bile beğenmiyoruz! çok güzel olduğumuzu söylemiş miydim?devamını okuyayım »
kaçar kez söylesek de fark etmeyecek. yaşımız, güzelliğimiz-çirkinliğimiz, kilomuz, giydiklerimiz tacize uğramamıza engel değil. daha güzel olmak daha çok tacize uğramak demek olabilir belki, ama şu topraklarda hiç tacize uğramamış tek bir kadın yok. kabullen artık lan, her kadın sokağa çıktığı her gün tacize uğruyor! dizimin bir karış altına kadar inen palto, yüzüme sardığım atkı ve bereyle yürürken bile arabadan sarkarak laf atan yaratıklara rastladığımdan beri biliyorum bunu. o haldeyken ne yaşımı, ne kilomu, ne güzelliğimi-çirkinliğimi fark edemeyecek haldeki iki dallama neden arabanın camından sarka sarka laf atmıştı bana? çünkü kadın olduğum hâlâ belliydi ve bu onlara yetiyor. anlayın yani, bu kadar basit çünkü...
ha, bir laf da "bağırsana" diyenlere. ben genelde bağırıyorum. hatta bazen kalaylaya kalaylaya, küfür kıyamet bağırıyorum. 2-3 kez de yumruk attığım oldu, hem de istiklal'in ortasında kovalayıp yakalayarak. ama bu her zaman olabilecek bir şey değil, bazen sadece donup kalıyorsun, çünkü hiç beklemiyorsun, şaşırıp kalıyorsun, sen bağırana, dilin çözülene kadar adam yolda kayıplara karışmış oluyor. aranızda şaşkınlıktan donup kalmış hiç mi erkek yok? ya da bazen karşındaki o kadar korkunç bir herif oluyor ki, pısıyorsun. otobüste kendisine laf atan adama bağırdığı için yumruğu yediğiyle kalan kız arkadaşım da var, "bağırın yeaa illa yardım eden çıkar" diyen bazı dallamalar o gün o otobüsteydiler muhakkak. "biz delikanlılığın kitabını yazdık" adamcıkları genelde bu durumlarda öyle bir pısarlar ki! lise bebesiyken otobüste yardım istediğim zamandan biliyorum o "delikanlı"ları, tıklım tıkış otobüste bir kişi bile ağzını açamadı heriften korkup. o günden beri mümkün oldukça kendi işimi kendim görüyorum, ama her zaman görebilir miyim? bilmiyorum. herkesten bunu bekleyebilir miyim? asla. bazı insanlar ürkek, çekingen olabilir, fiziken kuvvetli olmayabilir, ulan her şeyi geçtim dilsiz olabilir lan! ne yapacağım yani o durumda "ayhh sen de amma çekingensin yeaa" mı demeliyim? "bağırmazsan böyle olur tabii şekerim" deyip üstünlük mü taslamalıyım ona? bir taş da ben mi atayım, bir tekme de ben mi savurayım?
bize nasıl bağıracağımızı, nasıl vuracağımızı öğretene kadar, o heriflere bunu yapmamasını öğretsenize madem bu kadar mahirsiniz?