Bir tatlı telaş
O hiç enerjisi tükenmeyen anamız, rahmetli Sultan halamıza seslenirdi:
"Gız abla, gardaşın malzemesini alıp göndermiş.Öğleden sonra sinilere pağlavaları açağ."
Sözcük hanesinde "hayır" kelimesi olmayan halamız yanıt verirdi:
"Ceviz de almış mı?"
"Evet, her bi şe almış."
En lezzetli baklavayı bir Sultan bir de Hanım abla yapardı.Hanım ablanın etli kuru fasulyesini değme aşçılar pişiremezdi.
Bayramların önündeki "mübarek" sözü daha bir özenle hazırlıklar yaptırırdı cümle komşuya.
Kuşhaneler dolusu etli lahana ve yaprak sarması,kuru fasulye ve erişte pilavının yanına fındığıyla,baklagi
yatıyla üzüm aşı,o da yetmez aşure bayram hazırlıklarının olmasa olmazıydı.
Bilinirdi ki bayram ziyaretine gelen eş-dost,konu- komşu ve akraba yemek saatine denk geldiyse bırakılmaz, mutlaka konuk edilirdi.
Çocukluğumun yer sofralarında bir kuş sütü eksik olurdu.Ve o sofralar bayram günleri Halil İbrahim bereketiyle donanır,eşikteki sacdan semaver tutuşturulur, yemek sonrası tavşan kanı çaylar, ince belli bardaklarda, kıtlama şeker eşliğinde sunulurdu.
Mevsim bahar,yaz ve sonbaharsa evlerin önündeki ve ardındaki bahçeler hazırlanırdı.
Biliyorum...Hâlâ Bu geleneği titizlikle sürdürenlerimiz var.
Bayram sabahları kapılarını ve gönül pencerelerini ardına kadar açık tutanlar, bayrama sayılı günlerin kaldığı bugünlerde sevinçli bir telaş içindeler.
O heyecan şimdiden beni de sardı.
Aklımın bir kenarına kaydettiğim Cahit Sıtkı Tarancı'nın :
"Affan dedeye para saydım.Sattı bana çocukluğumu."Şiirini mırıldanıyorum usul usul...