Konu: Az Sonra, Az Önce....
- 21.Şubat.2013 #1
Ziyaretçilerimize Uyarı!: Kullanıcıların Profil Bilgileri Misafirlere Kapatılmıştır. Görmek için KAYIT olmalısınız.~
Az Sonra, Az Önce....Az Sonra Az Önce....
Kendimize göre ne kadar emîniz. Hayatımızda hiç kimseyialdatmadık! Belki alenen kimseyi aldatmadık oyalamadık. Fakat farkına varmadanoyaladığımız aldattığımız birisi var: Kendimiz…
Her zaman sığındığımız bir kelime: “Biraz sonra yaparım.” Dilimizde küçük bir cümle… Oanda rahatlatıcı bir ilaç gibi.
Çocukken alışmışızdır; annemiz çağırdığında “Biraz sonra giderim.”
“Ödevlerimi yarın yaparım.” Derken gençlik zamanımızgeldi. Ertelemekten hiçbir şey yapamadık! Kazandığımız bir tek kuytu kafes var:“Az sonra!”
Yememizde içmemizde kısacası fânî ömrümüzde hiç aksama yok. Hattasipariş verdiğimiz bir yemek on dakika gecikse kıpır kıpır olur yerimizdeduramaz“Vücûdumuzun gıdası!” deriz. Peki ya rûhumuzun gıdasıolannamazımız ibâdetlerimiz gecikince neler oluyor? O kadar huzursuz oluyor muyuz?Niye huzursuz olalım ki ilâcımız hazır: “Az Sonra!”
“Bugünün işini yarına bırakma!””Bir günün öncekinden daha mükemmel olsun!”düsturlarına rahatlıkla göz yumabiliyoruz! Derken bir gün bir ay bir yıl birömür geçip gidiyor…Az bir ömür olan dünya hayatı için “Az sonra!” denilebilir. Fakat ilim veya ibâdet cihetinde bu kafes bizi hüsrâna sürüklüyor.Söz gelimi ibâdetteki sabrımızı sağa sola dağıtırsak merkezi zayıflatırız.
Yani o andaki vakti öldürür nefis düşmanının silahını kuvvetlendiririz.
Gençliğini hep ertelemekle geçiren bir insan sayısız nimetleri kaybeder. BaştaPeygamberimiz (sav)’in“Sancağımdan başka hiçbir gölgenin bulunmadığı kıyâmet günündeALLAH’a ibâdet ile büyüyen gençler benimledir.”
Mükâfatından mahrum kalır. “İhtiyarlayınca yaparım!” der ömür biter!İşlediği bir kusurda tövbesini erteleyenkimse kiri birikmiş çamaşır gibidir.
Bedîüzzaman Hazretleri’nin dediği gibi “Günah kalbi siyahlandıra siyahlandıra nûr-ı îmânı kalptençıkarır.” Tövbesiz bir seher vakti bir Berat bir Kadir geçergiderken diğer Berata kadar belki ömrü biter. Beynimizde yine aynı efsunlu birlevha: “Bir Dahaki Seneye!”
Hiç düşündük mü? Sahâbe-i Kirâm Kur’ân ve sünnetiyaşamakta bizim gibideğillerdi. Doğrusu biz onlar gibi hiç olamadık! Onlar kızgın kumlarda namazkıldılar oklar arasında tövbe ettiler. Hatta bazı sahâbeler îman ettilercihat ettiler bir namaz vaktine dahierişemeden şehit oldular.
Rahmetli dedem anlatırdı: Bir gün dokuma tezgâhında çalışan bir işçipatronundan namaz kılmak için izin ister.
Îman ve itâatten nasipsiz zavallıpatron işçiye der ki: “Namaz kazâ olur iş kaza olmaz!” Bu hâtıra zaman zamanaklıma gelir. Bizim namazımız ilmimiz gibi uhrevî hayatımız hep kazalarlasüslü hep ertelemelerle dolu. Oysa dünya hayatımız dakik mi dakik. Dünyamızlailgili neleri erteliyoruz Hak aşkına? Uhrevî işlere gelince “Ebedî dünyada kalacak gibi” nazlanıyoruzmaalesef! “Hiç kat î senedimiz var mı ki gelecek seneye belki yarınaçıkacağız!”Ne bir dakika geri ne bir dakika ileri; ertelenmeyen ölüm zamanı gelince kimsedemiyor diyemiyor: “Az Sonra!”
Daha önce hiç karşılaşmadığımız ve îfâ etmediğimiz gibiaceleci bir tavırlaişlemlerin tamamlanıyor. Ertelediğinamellerin ilimlerin tövbelerin ile başbaşa kalıyorsun! O anda yepyeni bir nidâ yükseliyor:
“Bu Fani Ömür Bitti; Az Önce!”
Melike Yazır
Konu Bilgileri
Bu Konuya Gözatan Kullanıcılar
Şu anda 1 kullanıcı bu konuyu görüntülüyor. (0 kayıtlı ve 1 misafir)