Kalıntım izlerinde saklı, benim için ki neydin? Ya toplumdan bir parça ya dert için hediyesin. Tüm gücüyle yapışmış bir kenesin ya da amaçsız yollanan mail gibi feyksin. Ve teksin, bilesin, ortasından çatlamış bir şişesin, baktığımda geçen vakit bana desin; “Sen delisin!” Genç bir meleğin aklına kazınmış perisin yahut kabuğun altından çıkan yeni bir derisin. Bu bağrışma yersiz, kesin ve şunu bir deneyin, tasarladığınız hayali başkalarına da izletin. Emek bazen seçim bazen niçin, vesilem gökten aldığım güneş ömrü yeşertmek için. Mücadelem de gönüldendir, halka şikâyetler sunmak, devrik cümle ardından zararsız devrimler yapmak, Umudu kalmamış bir tekneyi alıp onarmak, ümidi boyamak, bilemiyorum vesaire… Bugün de bitti olumlu, bugün de bitti olumsuz, yarına kaldı korkumuz, devamlılığa mecburuz. Hayatın içine ediyoruz, sonra bakıp gülüyoruz, tüm şarkılar söylenirken günden güne eriyoruz. Şimdilerde ne yaptığını bilemeyen bir kitle, içine düşülen feci felaketin seyrinde. Suratlarına baktığınızda kalmamış nurdan zerre, ben onlara derim ki; “Davan için koy kelle!” Kırık düşlere cennet hayalleri üretir sinsice aklım bazen. Deli dolu bir sevda düşlerim kimsede olmayan bana ithafen. Bilirim kısa sürer sevda, cepte para yok bak şansa. Aklımdaki bu değil, benim hiç şansım yok mu bu hayatta? Sonbahar dökerken içime kuruyan son yaprağı, baharı bekliyor gözüm, güneş dalımda eksik. Elimde olsa büyütürüm bu bitik umutları, maalesef beceremem toprağım, suyum da eksik. Kaybedilmiş onca şey var, kendimi bulsam yeterdi, nereye baksam aynı suret, seninki yok denildi. Herhâlde sokağı olmayan bir evde katledildi, kendine gel dendi, gaipten gelen bir ses gibiydi. Neydi sebebi aramamın ve dalmamın ummanlara? Umurumda değil inan ki evlat dünya denen politika. İnan ki hepsi kapitalist bir furya, tam bir rüya, oynanan bu oyunun adı bu; “Birisi Yer ve Biri Bakarsa…” Aynı yolun o yolcuları değil miyiz? Gelir ve gideriz, ikilem içine düşen o ruhu kelimelerle avuturuz biz. Yaşam mühim bir mevzu, yorumla hadi bu konuyu, önce şuna cevap bul evlat; kim çobandı, kimdi koyunu? İkide bir gelip de üsteleme, ben istifamı verdim, sebebi neydi diye de sorma, sakın alınma, nedeni kendim. Bir resmiyet bıraktım artık arada geçmişimle, dünü yarınla unuturum ben, kanıtı var bahanemin… Kırık düşlere cennet hayalleri üretir sinsice aklım bazen. Deli dolu bir sevda düşlerim kimsede olmayan bana ithafen. Bilirim kısa sürer sevda, cepte para yok bak şansa. Aklımdaki bu değil, benim hiç şansım yok mu bu hayatta?