İnsan uyarlanması (organizmaların çevresel gerilimlerle başa çıkma süreci) kültürle biyoloji arasında karşılıklı etkileşimi içerir. Bir örnek olarak, insanların düşük oksijen basıncıyla baş etmesinin dört tarzını düşünelim. Oksijen maskeleriyle donatılmış basınçlı uçak kabinleri kültürel (teknolojik) uyarlanmadır. Peru yaylalarında yaşayan yerlilerin, basıncın düşük olduğu yükseltilerde yaşama konusunda genetik avantajlara sahip oldukları görülmektedir. Ne ki, insanın yükseltilere uyarlanması kültür ve genlerle sınırlı değildir. Yüksek bir bölgede yetişmiş insanlar buralarda, genetik olarak kendilerine benzemekle birlikte, farklı yerlerde yetişmiş kişilere göre fizyolojik bakımdan daha etkindirler. İnsanın biyolojik esnekliği (değişme yeteneği) büyüme ve gelişme süresince böylesi uzun erimli fizyolojik uyarlanmaya olanak sağlar. Aynı zamanda dolayımsız fizyolojik uyarlanma yetimiz de vardır. Dolayısıyla yükseltilere giden alçak bölge sakinleri hemen solunumlarını sıklaştırır, deniz seviyesindekinin iki katına çıkartırlar. Sık soluma atardamar ve ciğerlerdeki oksijen miktarını artırır ve nabız atışı da hızlandığından kan dokulara daha hızlı ulaşır. Tüm bu çeşitlenmiş uyumsal tepkiler -kültürel ve biyolojik, iradi ve iradedışı, bilinçli ve bilinçdışı- tek bir hedefe yönelmektedir: insan organizmasındaki oksijen miktarını artırmak.