Aslında bu tür “iyi niyet” göstergeleri veya havayı yumuşatmaya yönelik yazıların fazlalığı taraflar arasındaki buzların erimesine yardımcı olabilirdi. Ancak bu türden fazla yazıya rastlamak pek mümkün değildir. Meselâ bunlardan biri Galip Erdem’in Atsız’a gönderdiği mektuptur. Aslında mektubun içeriğini bilmiyoruz. Fakat Atsız, 10 Ağustos 1972 tarihli bir mektubunda Erdem’den “nazikane bir mektup” aldığını, meseleyi uzatmamak için cevap vermediğini söylemektedir.
1973’ün başlarında Devlet’te çıkan bir başka yazı ise, ülkücü gençleri dikkatli olmaları konusunda uyarıyordu. Yazıya göre, Türkçülüğe hizmet etmiş kimselerin aleyhinde konuşulmaması, saygısızca eleştirilmemesi, onlara saygı gösterilmesi gerekmekteydi. Çünkü “töre” hizmette bulunan kişilere hürmet etmeyi emrediyordu. Töreye uymayanlar ise ülkücü olamazlardı. Her ülkücünün görevi, genel merkezin talimatlarına uymak ve tahriklere kapılmadan “millî ülküye hizmet edenlere” saygı duymaktı.
Bundan birkaç ay sonra da Ötüken’de benzer bir yazı çıkacaktı. Ahmet Bican Ercilasun tarafından kaleme alınan yazıda da “saygı” kelimesine vurgu yapılıyordu. Ercilasun’a göre, mazinin değerini bilmek ve ona saygı göstermek Türk Milliyetçilerinin bir göreviydi. Fakat Türk Milliyetçileri arasında bir “maziyi inkâr fırtınası” esiyor, Türk milliyetçiliğinin attığı her adımın bir önceki adımın eseri olduğunu unutuluyordu. 1960’lı ve 1970’li yıllardaki milliyetçilik de “44 nesli” tarafından atılan adımların sonucuydu. O, yok farz edilemez veya görmezden gelinemezdi. Aslında Ercilasun bir anlamda Türkçülüğün aldığı “yeni” şekli de eleştiriyor, “44 nesli”nin ortaya koyduğu Türkçülük çizgisinden uzaklaşıldığını söylüyordu. Son sözleri ise oldukça ilginçti: “Bizi yirmi yaşına kadar besleyip büyüten, şahsiyetimizi yoğuran anamızla babamız bir talihsizlik eseri boşanmak istiyorlar. Bazı hayırlı evlâtlar da bu boşanmayı bir an önce gerçekleştirmek.” Görece geç bir tarih de olsa Devlet’in 3 Şubat 1975 tarihli sayısında çıkan bir yazı ise tam bir “Atsız güzellemesi” idi. Hikmet Tanyu tarafından Atsız’ın doğum günü münasebetiyle kaleme alınan yazıda Atsız, “ülkücü”, “bilgin”, “sanatçı” ve “mücadeleci” biri olarak tarif edilmektedir. Yazara göre, Atsız dendiğinde “tok sözlü”, “kavgacı”, “yılmaz”, “sert”, “yolundan dönmez” ve “öfkeli” bir genç akla gelse de aslında o “sakin”, “uysal”, “incitici olmayan” biriydi ve 12 Ocak
1975 tarihi itibariyle 71 yaşına girmişti. Bu az sayıdaki yazıların etkileri de az olacaktı tabiî.
Ama belli kişilerin vefatları, iki grubun aynı sosyal muhitin insanları olduğunun somut bir göstergesiydi. Alparslan Türkeş’in eşi Muzaffer Türkeş’in 11 Haziran 1974’teki vefatı bunun örneklerinden biriydi. Muzaffer Türkeş’in vefatı üzerine Nejdet Sançar, eşi Reşide Sançar ve Zeki Sofuoğlu Türkeş’i evinde ziyaret etmiş, Sofuoğlu ve Refet Körüklü ise cenaze törenine katılmışlardı.
Ayrıca Sançar ve Körüklü, Ötüken’de de Muzaffer Türkeş’i anmayı ihmâl etmeyeceklerdi. Atsız da cenazeye katılamamış olsa da Türkeş’e bir başsağlığı mektubu göndermişti. Benzer bir durum Nejdet Sançar’ın vefatının ardından da yaşandı. Devlet, Sançar’ın 22 Şubat 1975 tarihindeki vefatından yalnızca iki gün sonra yayınlanan sayısının kapağında vefat haberini okurlarına duyurdu. İlerleyen sayılarda da farklı yazarların Sançar hakkındaki yazılarını görmek mümkündü. Reşide Sançar’ı ziyaret ederek başsağlığı dileyen, Sançar’ın cenazesine katılan veya çelenk gönderenler arasında Galip Erdem, İbrahim Metin, Emine Işınsu, Sadi Somuncuoğlu, İstanbul Ülkü Ocakları, MHP İstanbul İl Başkanlığı, Töre-Devlet Yayınevi gibi kişi ve kurumlar da bulunuyordu. Türkeş ise cenazeye katılamamış, çelenk göndererek hem Reşide Sançar’ı, hem de Atsız’ı ziyaret edip başsağlığı dilemişti. Cenazeler, yazılar, şiirler ne kadar etkili oldu, kesin olarak kestirmek zor. Belki de taraflar, insanî ilişkiler ile fikrî meseleleri birbirinden ayırıyorlardı. Her şeye rağmen fikren bir daha bir araya gelmelerine imkân yoktu...