Beşiktaş çekingen takım. İyi-kötü, Vefa ve Ankaragücü'nün altyapı takımlarında hem de toprak sahalarda top oynadığım için Beşiktaşlı oyuncuları çok iyi anlıyorum.
Stres içindeyseniz, taç atarken bile kimse sizden top isteyemez; ‘Aman kaybederim, tepki görürüm' diye. Bundan sonraki haftalarda Beşiktaş değişik sonuçlar almaya devam edecek. Ama böyle giderse psikolojik gerginlik, ocak ayı transfer dönemine kadar sürer bence.
Takımdaki bazı oyuncular değil oynamayı, kadroya girmeyi bile hak etmiyor. Abdullah Avcı bunu hepimizden iyi biliyor.
Fatih Terim, bizim ligimizde kimseden çekinmez. Takımının fizik kondisyonu, moral motivasyonu hep yüksektir. Oyuncuları tekmeye kafa uzatır, saha içinde özellikle rakibin birinci bölgesinde yaptıkları pres, bunaltır karşı takımı. Terim, dünya futbolunu ve oyundaki değişimi çok iyi takip eder. Israrla söylüyorum: Bu takım kazansa da kaybetse de hâlâ Fatih Terim'in takımı değil. FFP olmasa bambaşka olurdu Galatasaray. Elleri kolları bağlı Terim'in.
Ne sonuç alırsa alsın, Trabzonspor'u eleştirmiyorum şu anda. Ünal Karaman'a inanıyorum ve sistemini beğeniyorum. Karaman çok iyi karakterdir ve en önemli özelliği olan ‘cesareti' tartışılmaz. Trabzonspor gençleri ona emanet etti ve o da onlara şans veriyor. Kazanırlar, kaybederler önemli değil. Bu sistemde ısrar ederlerse önümüzdeki yıllarda Trabzonspor ve Ünal Karaman lige damga vurur.
Denizli deplasmanındaki F.Bahçe ile Konya maçındaki F.Bahçe arasında dağlar kadar fark vardı. Ortada sıkıcı futbol yoktu bir kere… Taraftarının istediği takım sahadaydı. En büyük özellik, ceza sahası dışından şut denemeleriydi.