Elinde kimlik ve sınava giriş belgesiyle birlikte okul kapısından içeri girerken kapıdaki görevli; “teyze bahçeye girmek yasak” dedi. Ben de elimdeki belgeleri göstererek “sınava gireceğim” dedim. Kusura bakmayın dedi ve eliyle geçebilirsiniz yaptı girdim okulun kapısından.
Kapıdaki arama sonrası sınava gireceğim sınıfa girdim ve sınavın bitiş saatine yakın gözetmen arkadaşların benimle ilgili fısıldadığını fark ettim.
Ertesi günü aynı okul, aynı sınıf ve aynı gözetmenlerle ikinci sınavı da bitirip çıkış saatini beklerken gözetmenlerden biri diğerine “bitirdi” diye sessizce seslendi.
Sonrasında iki gözetmen yaklaştı ve daha sınava devam eden arkadaşlar olduğundan dolayı fısıldaşarak sordular. “Ablacığım ilk defa mı sınava giriyorsunuz ya da daha önce üniversite okudunuz mu acaba?” dediler. Bu soru ile ilk defa karşılaşmıyordum, gülümsedim. Sınıfın en yaşlısı olarak tabi ki dikkat çekiyordum.
Üniversite sınavına girmek… En büyük hayalim iken ancak birincisini kırk yaşımda kızımla birlikte bitişik okulda girmek kısmet olmuştu. Kızımla aynı sınıfta aynı bölümü okurken yine benzer sorular “kızınız mı çalışkan siz mi çalışkansınız” diye kapıda ki polislerin sorusunu unutmuyorum ayrıca “sizi çok takdir ettik” demelerini.
Gözetmenlerin sorusunu cevapladım “ilk sınava kırk yaşımda girdim. Dört yıllık bölüm kazandım bu da ikinci girişim dedim.” “Maşallah sizi tebrik ediyoruz ablacığım dediler.” “Galiba kendimle gurur duymalıyım” dedim “tabi ki” dediler.
Amacım bir bölüm bitirmekti. Biliyoruz ki neyi seviyorsak imtihanımız o, ben de içimde kalan uhdeyi gerçekleştirmek için kendimi avutuyorum geç de olsa…
Demem o ki; çocuklarımızın geleceğini heba etmeyelim. Onların gitmek istediği yolu açalım. Hangi iş ya da mesleği yapmak istiyorlarsa ya da üniversite sınavında hangi bölümü okumak istiyorlarsa bırakın istediğini okusun. Baskı ile yapılan iş biliyoruz ki verim vermez. Futbolcu müzisyen ressam vb okumak isteyenlerin yolu sonuna kadar açık olsun.
Yaş kaç olursa olsun her aklıma geldiğinde burnumun direği sızlıyor.
Tüm arkadaşlarım okumuş çoğu emekli dahi oldu ama insan bir baltaya sap olmayınca…
Derler ya “kırkından sonra gelen devletin…” anlayacağınız her şey zamanında güzeldir.
Biliyorum ki bu yaştan sonra en yüksek olan tıp bölümünü dahi kazansam bir anlam taşımayacak. Ama olsun “okumanın yaşı yoktur” deyimine görünen en bariz örneğim.