"Ben kuşlara sevap olsun diye yem vermem Firdevs teyze. Ver sevaptır diyorsun ya her seferinde. Ben he he diyorum sana ama bilmen lazım; söylesem anlayacak mısın bilmiyorum ama söylemezsem de ben çatlayacağım. Bıktım senin bu beni sevaba sokmak sevdandan.
Öyle anlamaz anlamaz bakıyorsun ki. Öyle değil hayır. Sevapsa sevap, yazılsın adıma o ayrı ama ben bu sokaktaki kuşlara kedilere köpeklere mama ve tabiî sana niye yemekti sodaydı çikolataydı getiriyorum zannediyorsun. Adıma sevaplar yazılsın diye mi? Hayır.
Ben zaten agnostik biriyim Firdevs Teyze. Ben bilemem, öteki tarafta ne var. Beni bu taraf ilgilendiriyor. İşte şimdi bak bu taraftayız. Bu tarafta olduğumuz sürece de burada olanların hepsinin karnı tok olsun isterim ben. Öyledir bu duygum, kendiliğinden kalbimdedir. Hayat biraz da tok bir karındır. Varsa eğer bir Allah, o benim kalbime bunu böylece koyduğundan öyledir. Emrettiğinden, sevaplar yazacağından değil. Öyledir işte, ben yaşadığım sokakta herkes tok olsun isterim. Kuşlar da tok olsun kediler de tok olsun. Firdevs teyze de tok olsun. Bu zalim dünyanın bütün unuttuklarını ben unutmayayım diye kalbime yazmışlar. Yani ben kendiliğimden böyleyim.
Anlamıyorsun biliyorum. Tamam. Ben sana yarın öğleden sonra uğrarım tekrar tamam mı. Yarın sana altılı soda da getireceğim, söz. Şimdi bırak beni de gideyim. Allah aşkına bırak kolumu Firdevs teyze, işim var evde. O kolunu da o pencereden çek. Onu orada unutma! Korkunu da unut, uyu, tamam mı. Uyuman lazım senin. O senin kızlarının ve Şevket’inin de kafalarına şu kuşlar sıçsın."