15 Şubat 2012, gece 01:03'de yazmışım. O halimden eser kalmadı tabii de, çoğunuza ibret olması dileğiyle.
Gün geçtikçe olmak istemediğim o insan modeline doğru ilerliyorum.
Eminim sizin etrafınızda da sürekli şikayet eden, sürekli sıkılan adamlar vardır. Başarısızlıklarının onlardan kesinlikle kaynaklanmayan sebepleri vardır. Ona kızlar bakmaz çünkü arabası yoktur. Güzel bi iş bulamaz çünkü torpili yoktur arkasında. Hatta bahis oynar, kaybedince hakemleri suçlar. Düşük alır, hoca not vermemiştir. Hayatlarının boktan olmasının sebebi ona böyle bir hayat 'uygun gören' kaderleridir.
Can sıkıcı, ve kimsenin aynı ortamda dahi bulunmak istemeyeceği bir insan. Bir ortamda bu tiplerden bir tane numune olsa, bütün ortamın moralini aşağı çeker. Herkesin keyfini kaçırır, negatif bir hava estirir.
Bir de sürekli pozitif insanlar var. Ne şekilde olursa olsun 'olm bu herif/kız çok iyi lan' dediğin, sık sık görüşmek istediğin insanlar. Yanında olunca kendini iyi hissettiğin. Her şey bok gibi giderken buluştuğunda bile o boktan şeyleri unutturan.
Birinciden kaçın. İkinciye koşun. Birinciyken uyarın, ikinciyken yanıma gelin.