Yeni bir ankete göre, ankete katılan Kaliforniya seçmenlerinin %59’u köleleştirilmiş Siyahların torunlarına nakit tazminat ödenmesini onaylamıyor.
Nedeni sorulduğunda ve verildiğinde beş Aralarından seçim yapılabilecek yanıtlar arasında çoğu kişi şunu seçti: “Günümüzün vergi mükelleflerinden geçmişte işlenen yanlışların bedelini ödemelerini istemek adil değil.” Anket UC Berkeley Hükümet Çalışmaları Enstitüsü tarafından gerçekleştirildi ve Haberler’ın ortak sponsorluğunda gerçekleşti.
Eyalet Yasama Meclisi ve Vali Gavin Newsom, nakit tazminat da dahil olmak üzere tazminatlar için düzinelerce öneride bulunan, eyalet çapındaki bir çalışma grubunun 1000’den fazla sayfalık raporunu incelemek gibi devasa bir göreve giriştiği için bu durum endişe verici.
Ama bu şaşırtıcı değil. Amerikalılar okulda menkul köleliğin ve kurumsallaşmış ırkçılığın Siyah Amerikalı nesiller üzerindeki uzun vadeli sonuçları ve maliyetleri hakkında çok az şey öğreniyor. Bazı eyaletlerde öğretmenlerin Amerika’daki ırk tarihi hakkında konuşmalarına bile izin verilmiyor. Florida’da devlet okulu öğrencilerine artık saçma sapan bir şekilde, bazı durumlarda kölelerin “kişisel çıkarları için” kullanılabilecek beceriler geliştirdikleri öğretilebiliyor – sanki bir kölenin kazandığı herhangi bir beceri köleleştirilmeyi telafi ediyormuş gibi.
Okullarda ve politikalarda ırkçılığı ifşa etme çabaları ırkçı olarak değerlendirilip kapatılıyor. İnsanların bu ülkedeki köleliğin ve ırkçılığın tarihini anlamamalarına şaşmamak gerek.
Kaliforniya seçmenlerini biraz eğitmemize izin verin.
Açıkçası, bugün ABD’de hiç kimse yasal bir köle sahibi değil. Bugün hayatta olan hiç kimse, 1860’larda serbest bırakılan Siyah kölelere toprak verme vaadinden dönmeye dahil olmadı.
Ancak bugün ABD’de yaşayan herkes, köleliğin korkunç ve korkunç olduğu bir ülkede yaşıyor. sürekli Kaldırılmasıyla birlikte Kaliforniya da dahil olmak üzere bugüne kadar varlığını sürdüren sayısız kurumsal ırkçılığa dönüşen suç.
Belki de ankete katılanlar, Palm Springs’in 14. Bölüm olarak adlandırılan bölgesinde yaşayan yüzlerce Siyah sakinin (Latin, Filipinli, Yerli ve bazı beyaz sakinlerle birlikte) 1950’lerde ve 1960’larda zorla tahliye edildiğini ve evlerinin yakıldığını bilmiyorlardı. . Avukat Areva Martin’in şehre karşı açtığı 2 milyar dolarlık iddianın bir parçası olan yaklaşık 1000 davacıdan 350’si, 1968’de yapılan bir devlet soruşturmasının “şehir tasarımı soykırım” olarak adlandırdığı olaydan fiilen hayatta kalanlar.
Ya da belki de 1900’lerin başında Willa ve Charles Bruce’un, Bruce’s Beach olarak bilinen, Siyah aileler için popüler bir konaklama ve yemek mekanı olan Manhattan Beach’teki okyanusa bakan mülklerinden kaçırıldıklarını bilmiyorlardı.
Bir yıl önce LA İlçe Denetleme Kurulu, arazinin Bruce ailesinin torunlarına iade edilmesi yönünde oy kullandı. Denetleyici Holly Mitchell, kararın bir hediye olmadığını açıkça belirtti: “Bugün kimseye mülk vermiyoruz. Korku ve nefret nedeniyle Bruce’lardan yanlışlıkla alınan malları iade ediyoruz.”
Anket katılımcıları, köleliğin günümüzde Siyah Kaliforniyalılar üzerindeki kalıcı etkilerine dair bir miktar anlayışa sahip görünüyordu. Yüzde altmışı şöyle cevap verdi: Yapmak Siyah sakinlerin konumunun en azından bir dereceye kadar zarar gördüğüne inanıyorum.
Kaliforniyalıları devletin kölelik ve kurumsallaşmış ırkçılıktaki rolü ve bunun için neden kelimenin tam anlamıyla ödenmesi gereken bir bedel olması gerektiği konusunda eğitmek, eyaletteki Afrikalı Amerikalı sakinler için bir tazminat planı tasarlamaya çalışırken yasa yapıcıların karşılaşacağı zorlukların bir parçası olacak. nitelemek.
Kaliforniyalıların, köleliği 1849’da yasaklayan ancak yasağı uygulamayan bir eyalette köleliğin etkileri hakkında daha fazla bilgi edinmesi önemli.
Siyah Kaliforniyalılar eğitim, istihdam, sağlık hizmetleri, cezai adalet sistemi ve barınma alanlarında ayrımcılığa maruz kalıyor ve bu da nesiller boyu zenginlik açısından yıkıcı bir yoksunluğa dönüşüyor. Raporda, 1900’den önce federal ve California Çiftlik Yasası’nın “çoğunlukla beyaz ailelere yüz milyonlarca dönümlük araziyi neredeyse bedavaya dağıttığı” belirtiliyor. Ayrımcı banka kredi politikaları ve imar yönetmelikleri, Siyahların yaşamak istedikleri mahallelerde mülk edinmesini ya da satın almasını engelledi.
Sonuç olarak, Siyah ailelerin, en yaygın zenginlik biçimini, yani gelecek nesillere aktarılacak bir yuvayı yaratma çabaları engellendi. Sonuçlar çok net: Bugün siyah aileler, beyaz meslektaşlarına göre çok daha kötü mali sıkıntılar içinde. Ne kadar? 2016 yılında yapılan bir araştırmaya göre, ABD’de yerli Afrika kökenli Amerikalı hanelerin likit varlıklarının ortalama değeri 200 dolarken, beyaz hanelerinki 110.000 dolardı.
Bu nedenle, bugüne kadar varlığını sürdüren geçmiş zararların bir şekilde tazmin edilmesi, eyalet yasa koyucularının ciddi olarak ele alması gereken bir konu olmalıdır. Daha azını yapmak sorumsuzluk olur.
Raporu hazırlayan görev gücünde yer alan Meclis Üyesi Reggie Jones-Sawyer (D-Los Angeles), pek çok gayri nakdi tazminatı da içeren tavsiyeler konusunda halkı eğitmenin çok önemli olduğunu söyledi. Yasama Meclisinin Kara Grubunun, Siyah Kaliforniyalıların tarihi ve bir tür tazminatın gerekçesi hakkında ilgi çekici sunumlar hazırlamak üzere uzmanları işe almak için para toplayacağını söyledi.
Bu akıllıca bir fikir. Çok az bağlam içeren ve hatta birbiriyle çelişebilecek veri noktaları sunacak çok sayıda anket olacak. Örneğin, Mayıs ayında UCLA’daki Ralph J. Bunche Center tarafından yayınlanan bir anket, Kaliforniyalıların %63’ünün nakit tazminatı desteklediğini ortaya çıkardı.
Sonuçta, tazminatın şekli ne olursa olsun, bir popülerlik anketine değil, düşünceli ve bilinçli karar almaya dayanmalıdır.