Kalkınma planları, ülke öncelikleri, hedefler ve kaynakların dağıtılmasına ilişkin ilkelerin belirlendiği yol haritaları olarak kurgulanmıştır. Bu nedenle, gelecek öngörüsüyle hazırlanan, orta vadeli plan; yıllık program; stratejik plan ve bütçe gibi belgelerin, kalkınma planlarıyla uyumlu olması zorunlu tutulmuştur.
Bundan iki yıl kadar önce Melih Gökçek, bir gecede binlerce ağaç kesip ODTÜ ormanının içinden otoyol geçirmiş ve bir rekora imza atmakla övünmüştü.
Bu, gerçekten de bir rekordu! ODTÜ Öğretim üyeleri, öğrencileri ve çalışanlarının 50 yıllık emekleriyle var ettiği ormanın kocaman bir parçası, sadece bir gecede yok edilmişti.
Bir devlet, “meşruti krallık”, “cumhuriyet” gibi unvanlar taşıyorsa eğer, yerleşik gelenekleri; beğenirsiniz beğenmezsiniz, yasalar ya da benzeri düzenleyici metinlerle belirlenmiş kuralları olur ve bunlar her gün, her an değiştirilmez. Sabah kalktığınızda bambaşka bir Devletle karşılaşmazsınız.
Türkiye Cumhuriyeti, yukarıda sıralanan ilkelerin, tanımların hiçbirine uymuyor.
Seçim bağımlısı olduk. Birinin bittiği günün gecesi yenisi tartışılmaya başlıyor. CHP, son seçim vak’asının hemen ardından genel seçim istemeyeceklerine söz verdi. Ancak bu sözü, yeni bir seçim olasılığının ortadan kalktığı anlamına gelmiyor. Yalnızca CHP değil bütün partiler ağız birliği etmişçesine 4,5 yıl sürecek seçimsiz bir döneme girildiğini vurguluyor.
Üç önemli evrensel saptamayla başlayalım:
1- Sayıştaylar, kapitalist düzene ait kurumlardır. Devletin örgütsel yapısının, düzenin gerektirdiği yetkinlik ve anlayışla yönetilip yönetilmediğini denetlemek, iyileştirilmesi için öneriler geliştirmekle görevlidirler.
Geçtiğimiz Eylül ayında Halkbank, Vakıfbank ve Eximbank, iki gün içinde, 10 milyar 875 milyon lira tutarında tahvil satarak sermaye yeterlik oranlarını iyileştirmişti. Başvuruların yapılması, BDDK ile SPK onaylarının alınması gibi bürokratik işlemlerin iki günde bitirilmesi görülmüş bir şey değildi.
30 Mayıs günü, Yargı Reformu Stratejisi adlı bir belge tanıtıldı: 9 amaç, 63 hedef, 256 faaliyet sıralanıyor.
Amaçlar şunlar:
“Millet ittifakı” 19 Mayıs günü Samsun’da fotoğrafı çekilince görünür oldu.” Oysa çoktandır Mecliste tıkır tıkır işliyor.
Yukarıdaki saptamayı iki örnek üzerinden somutlayalım:
Turizmi Teşvik Yasasında değişiklik teklifi
Kapadokya’nın gelişigüzel değil; tek merkezden, kontrollü bir biçimde ve istenilen kişilere, deyim yerindeyse nokta hedefle yağmalatılmasını sağlamak amacıyla hazırlanan bir yasa teklifi, 8 Mayıs günü Meclis Başkanlığına sunuldu.
Teklif, 9 Mayıs günü Sol Portal'da daha ayrıntılı işlenmişti.
Kamu taşınmazlarının; “çocuklarımıza çok daha rahat okullarda eğitim olanağı sağlamak” gibi cazip söylemlerle yağmalanmasına, geçtiğimiz hafta yayımlanan yazımda değinmiştim. Konuyu bu hafta da sürdürmek istiyorum. Bu yöntemle yapılan kamu taşınmazı yağmasının, önümüzdeki günlerde düşünebileceğimizin ötesinde yaygınlaştırılacağı anlaşılıyor.
Son günlerde okul yapmaları karşılığında yüklenicilere para yerine kamu taşınmazı vermeye başladılar. Öngördükleri sıkı para politikalarına uygun bir yöntem: Bütçeden tek kuruş çıkmıyor.
Binali Yıldırım’ın seçimle ilgili saptamalarında kesinlikle doğruluk payı vardır. Bu memlekette bakanlık, başbakanlık, meclis başkanlığı yaptı.
Kamunun elinde kalmış son taşınmazlar da satılıyorken; imar planları değiştirilip yeşil alanların, tarıma elverişli toprakların üzerinde devasa yapılar yükselmesine yol açılıyorken, bereketli – huzurlu- güvenli kentler sözü vererek bizlerden oy isteyenler, dün olduğu gibi bugün de belediyelerin meclislerinde yer alıyorlar. Kimilerine iktidar, kimilerine muhalefet deniyor.
AKP’nin seçim çalışmalarını -yürürlükteki yasalara uyulacak olsa- ortalıkta hiç görünmemesi gereken şahsiyetler yürütüyor.
Meydanlarda, ekranlarda, salon toplantılarında hep onları görüyoruz. Üstelik söylemleriyle ortamı alabildiğince geriyorlar. Onların yüzünden siyaset; “biz ve alçaklar – biz ve teröristler” düzeyine düştü.
Bağımsız denetçi raporlarında; “belgeleri incelemedik ama yağmalandığı izlenimi edinmedik” yazıyor.
İnanmayabilirsiniz, 2015 yılı raporundan kısa bir alıntı yapalım;
Şubat ayının ilk günlerinde, Meclisin yasama yetkisini daha da kısıtlamak için yeni yasal düzenlemeler hazırlandığı bilgisi “sızdırıldı.”
Önceki gün (18.2.2019) Resmi Gazetenin mükerrer sayısında 2019 yılı Yatırım Programı yayımlandı.
105 milyar lirası dış kredilerle karşılanmak üzere 978 milyar lira tutarında 2964 adet kamu yatırım projesi yürütülüyor.
Ulaştırma-Haberleşme:
Patlıcan, soğan, patates fiyatlarının düşürülmesi için “aracılarla” girişilen kıyasıya mücadele, işin göstermelik yanı. Asıl amaçlanan; tarımın ulusal-uluslararası tekellere açılması için gereken ortamın hazırlanması.
Devlet, baş döndürücü hızla dönüştürülüyor. Gün olmuyor ki bir parça koparılmış, yerlerine yenileri takılmış olmasın ya da birkaç gün önce değiştirilmiş bir kural yeniden değiştirilmesin.
Eskilere gitmeye gerek yok; son bir hafta içinde -30 Ocak ile 6 Şubat arasında- yayımlanan Resmi Gazetelere şöyle bir göz atarsak, neler olduğunu anlarız.
Yerel seçimlerin havasına fena girdik. Ülke gündemini kurulan ittifaklar; kimlerin belediye başkan adayı gösterileceği gibi konular dolduruyor. Bunların dışında bir şey konuşulmuyor. Konuşulan yerler var elbette ama hak ettiği ilgiyi bulamıyor.
Siyasetin; kaynakların dağılımı sürecinde etkin biçimde yer almak amacıyla verilen mücadele olduğunu çoğumuz unutmuş. Ne kadar kötü!
Mecliste 17 Haziran 2016 günü; “Yurt dışında insanlığın ortak birikim ve değerlerini esas alarak örgün ve yaygın eğitim hizmetleri vermek ve geliştirmek…” görevlerini yürütmek üzere Türkiye Maarif Vakfı kurulmasına ilişkin 6721 sayılı yasa kabul edildi.
Meclis Başkanı haklı!
Siyasetin, oy kullanmak, seçmek, seçilmek gibi geleneksel araçlarıyla arasındaki bağ koptu. Simgesel olmanın ötesinde anlam taşımıyorlar artık. Ritüel de denemez: kutsallık atfeden kimse kalmadı,
Neden istifa etsin?
Anayasanın 94’üncü maddesine göre istifa etmesi gerekirmiş. Anayasa mı kaldı?
Çıkarılan yasaları, Cumhurbaşkanlığı kararnamelerini ve kamu yöneticilerinin idari işlemlerini, Anayasaya ya da yasalara aykırılık savıyla eleştirmekle sınırlı bir muhalefet yapmaktan vazgeçelim.
Anayasal düzen çoktandır bitti… O denli çok belirtisi var ki;
İnşaat sektörü, on yıllarca kalkınmanın lokomotifi olarak görüldü. Başka sektörlere oranla çok daha büyük tutarlarda ve çeşitlilikte malzeme kullandığı için, genişletici etkisini ekonominin her alanında duyumsatıyordu.
Anayasa Mahkemesinin sicili hızla kötüleşiyor. Kullandığı dil ve yorumlarıyla her gün biraz daha çok AKP’lileştiğini görüyoruz. Kararlarında; “…Kanunun gerekçesinde de belirtildiği üzere…” gibi sözlerle daha önce olmadığı kadar sık karşılaşıyoruz.
Dün (11.12.2018) Resmi Gazetede Anayasa Mahkemesinin 22.11.2018 günlü 2015/269 Başvuru numaralı bir kararı yayımlandı.
Karar, üniversiteden ilişiğinin başörtüsü nedeniyle kesildiğini öne süren başvurucunun, din özgürlüğü ve eğitim hakkının engellendiği savı üzerine alınmış.
İşsizlik fonu, kendi istek ve iradesi dışında işsiz kalan sigortalılara destek vermek amacıyla 1999 yılında kurulmuştu.
Nedense işsizlere pek nasip olmadı.
İşsizlerden esirgenen paralarla milyarlarca lira biriktiriliyor. Merkezi Bütçenin nakit gereksinmesi gideriliyor; bütçeden karşılanması gereken harcamalar fon bütçesinden ödeniyor.
Aynı gemide olup olmadığımız tartışmaları bu aralar yine gündemde. Patronlar; şu kriz ortamında sendika, ücret, iş güvencesi, diye tutturmayın, hepimiz batarız ona göre… gibi sözlerle tehditler savuruyor.
Gemi onların, batarsa batsın; hiç mahzuru yok. Ama önce gemilerinde forsa olmaktan kurtulmalıyız.
Emekli olduğunuzda rahat edeceksiniz diye ceplerimizden zorla alınıp sigorta şirketlerine verilen paraların sigortacılıktaki adını biliyor musunuz:
Resmi metinlerde “Prim üretimi” olarak geçiyor.
Sigortacıların internet sitelerine ve basın açıklamalarına bakarsanız; “emeklilik pazarı”, “emeklilik sektörü” terimleriyle de karşılaşırsınız.
İşsizlik Fonu, çalışma istek, yetenek, sağlık ve yeterliliğinde olmasına karşın, kasıt ve kusuru olmaksızın işini yitiren sigortalılara işsiz kalmaları nedeniyle uğradıkları gelir kaybını belirli bir süre ve ölçüde karşılamak amacıyla kurulmuştur.
29 Ekim’de açılmış gibi yapılan İstanbul’daki havalimanı ne Türkiye’nin gücünün, kararlılığının, başarısının ne de ülke ekonomisini hedef alan saldırılara karşı direnişin bir simgesidir. Üstelik henüz bitmemiştir ve bu haliyle dünyanın en büyük havalimanı da değildir. Dahası, devletin gerçekleştirdiği ve sahibi olduğu bir proje de değildir.
Dün, 2019 yılı Merkezi Bütçe Yasa teklifi açıklandı. Hazırlanmasına ilişkin kısa bir değerlendirme yaptıktan sonra kamu mallarının satılmasının öngörüldüğü iki bölüm ile tütün ve alkol ürünlerinin üzerine çullanmış gibi görünen ÖTV uygulamasına göz atalım.
Plansız Bütçe,
Enflasyonla Topyekûn Mücadele Programının patronlar dışında kimseye yararı yok. Dahası; böyle saçma yöntemlerle enflasyon düşmez.
Devlet erkanı ile anlı şanlı sanayicilerimizin yaymaya çalıştığı olumlu havanın cazibesine kapılmayalım.
Soyguna yeni bir ad buldular sadece!...
Berat Albayrak’ın 9 Ekim günü Programı tanıtırken söylediklerini anımsayalım:
Uğur Gürses özenle ve bilgisiyle peşine düşmeseydi, işsizlik fonundan 11 milyar lira alınıp, karanlık dehlizlerden geçirilip, rasyoları düzelsin diye, üç kamu bankasının kasalarına (Halkbank, Vakıfbank, Eximbank) boca edildiğini öğrenemeyecektik.
Basına 28 Eylül günü servis edilen Türkiye Kalkınma Bankası Anonim Şirketi hakkında yasa teklifini, dün (2 Ekim günü) Meclisin internet sitesinde yayımlayabildiler. Okuyunca, 5 gün geciktirmelerinin nedenini anlıyorsunuz: Varlık Fonuna kardeş geliyor.
Karşılıklı paslaşarak devleti talan edecekler. Ve bu konunun kamuoyunda tartışılmasını pek istemiyorlar.
“… kriz içindeyiz… on binlerce şirket battı… yatırım ortamı kalmadı…yoksulluk artıyor…” gibi sözler, nedense yalnızca sol cenahta dillendiriliyor. Sermayenin temsilcilerinden olumsuz bir söz işitmiyoruz.
Oysa 2017-2018 arasında on binlerce şirket battı, on binlercesi bankalarla, konkordatolarla boğuşuyor.
Dikkatinizi çekti mi bilmem; Diyanet İşleri Başkanı (DİB) son günlerde çok sık “medrese” güzellemesi yapıyor.
Medreselerin bu denli gündeme getirilmesi pek hayra alamet değil.
Bütçe süreci, 5018 sayılı Yasaya göre Orta Vadeli Programın (OVP) resmi gazetede yayımlanmasıyla başlıyor.
Yasaya göre en geç Eylül ayının ilk haftasında yayımlanması gerekiyordu. Yayımlayamadılar.
Patronlar için söylenen şu meşhur “Acımasızca sömürüyorlar” sözünden oldum olası hazetmemişimdir. Keşke gerçek olsaydı; vicdansızlarını kovar kurtulurduk.
Sömürü patronların suçu değil, kapitalizmin-emperyalizmin özelliğidir. Suçu patronlara yıkarsak, sistemi aklamış oluruz.
Çevre ve Şehircilik Bakanı dün konut sektörü temsilcilerini yanına alıp, dev bir satış kampanyası başlattıklarını duyurdu.
Başlıkta “garip” sözcüğü kullandım. Çünkü kampanyanın sahibi devlet değil. Üstelik hiçbir sürecinde yer almıyor. Ne uygulamasında ne de denetiminde rolü var.
Hiçbir anlamı kalmadığını biliyor olsak da ağzımızdan arada bir “hükümet…kabine…bakan… bakanlar kurulu … iktidar partisi… muhalefet…” gibi sözcükler çıkıyor. Ne de olsa bu kavramların ülkemizde yüz yıla yakın geçmişi var, dilimiz alışmış.
“Ülke yönetimi tek adama bırakıldı…Meclis işlevsizleştirildi…” gibi sözler kafa karıştırıyor. Olanların adını açıkça söyleyelim: Türkiye Cumhuriyeti tarihe gömüldü!
AKP çevrelerinin üzerine basa basa “Cumhurbaşkanlığı Hükümet Sistemi” dediği yeni Türkiye düzenine kısaca ve yeniden göz atmakta yarar var.
Dikkatlice durum tespiti yapmalıyız. Çünkü düşünebileceğimizin çok ötesinde olumsuz sonuçları olacak.
Herkes, özelleştirmenin mucidi olarak Özal’ı bilir… Oysa ilk Sülün Osman başlatmıştır.
1950’li yıllarda İstanbul’da, Galata Köprüsünü; Galata Kulesini; şehir hatları vapurlarını; tramvayları; meydan saatlerini satmış ya da kiraya vermiştir. Ancak teslimat sorununu çözemediği için sürdürememiş, unutulup gitmiştir.
Öyle bir düzen kuruldu ki; ülkenin para edebilecek taşınır, taşınmazları ile imtiyaz sayılabilecek değerlerini konularına göre tasnif edip, kurulu olan ya da kurulacak anonim şirketlere sermaye olarak dağıtmak ve borsada “halka arz” etmek, birkaç günden çok zaman almayacak.
Artık böyle bir devletimiz var. Patronlar “otoban hızında” diye tanımlıyor.
Uyanık olmazsak, işsizlik sigortası fonunda Haziran 2018 tarihi itibariyle biriken yaklaşık 125 milyar lira buharlaşabilir.
Fon bütçesi zaten “istihdam sağlasınlar” diye bir süredir patronlara cömertçe açılmıştı. Buharlaştırmak için tek imzalı bir Cumhurbaşkanlığı Kararnamesi yetiyor.
Bakanlıklar kaldırıldı. Artık, örgüt yapılarını düzenleyen, görevlerini belirleyen, kurallar koyan yasaları yok. Yalnızca adları duruyor ve kendilerine Cumhurbaşkanlığı örgüt yapısı içinde, birer şube müdürlüğü kadar yer veriliyor.
AKP kadroları, patronlar ve iktidara bir biçimde yapışmış asalaklar, elbette yeni anayasayı savunurlar. Hepsinin çok sayıda nedeni var; “ülke otoban hızında yönetilecek…teşvikler hemen uygulamaya konulabilecek…patronların üzerindeki istihdam ve vergi yükleri kaldırılacak…ülkenin her karış toprağının ekonomiye kazandırılmasının önündeki engeller iyice temizlenecek…”
Seçimi, ülkenin doğal kaynakları, zenginlikleri, ormanı, havası, suyu; köylerimiz, kentlerimiz; işçiler, çiftçiler; aydınlanmadan, laiklikten kalan son kırıntılar ve aklınıza güzel olan daha ne geliyorsa hepimiz yitirdik.
Kazanan gene emperyalizm oldu.
Hangi aday, hangi ittifak kazanırsa kazansın, yitireceğimiz açıktı.
Tayyip Erdoğan, önceki gün Samsun’da “Eski Türkiye sisteminin tabutuna son çivinin çakılması için” oy istedi.
Eski sistem, parlamentarizmin az gelişmiş ülkeler için üretilen bir versiyonuydu. Ne yazık ki, o kadarına bile sahip çıkamadık. Bu nedenle “gömmek için” oy isteme cesaretini bulabiliyorlar.
Bari kurulacak yeni düzenin nasıl bir şey olacağını öğrenebilseydik.
Obez derecesinde tüketim bağımlısıyız. Sermayenin “talep” gereksinmesini karşılayalım diye hastalık bulaştırdılar hepimize. Daha çok tüketebilmemiz için ellerinden geleni esirgemediler. Gelirlerimizi; birikimlerimizi; geleceğimizi ipotek etmek karşılığında aldığımız borçları; daha ne bulduysak hepsini derleyip toplayıp tüketimin hizmetine sunduk.
Devletin nasıl biçimlendirileceğinin temel ilkeleri, yeni Anayasa’da öngörülüyor. Ana hatlarını bu nedenle biliyoruz. Ancak şeytan ayrıntıda gizlidir. İçeriğinin nasıl doldurulacağını sır gibi saklıyorlar. Oysa seçimlere 20 günden az kaldı. Demek ki, seçimler öncesinde öğrenmemiz sakıncalı görülüyor.
AKP, yargıyı yerle bir etti. Laikliğin esamisi okunmuyor. Parlamenter sistem zaten yıllardır çalışmıyordu, fiili durum anayasa kuralı oldu.
Şimdi ülkeyi bu olumsuzluklardan kurtaracak birileri aranıyor.
Kurtarsınlar, İtirazımız yok.
İşsizlik Sigortası Fonu’nda 120 milyar lira var. Fon’da bugüne kadar toplanan para 184 milyardı, 64 milyar lirası harcandı. Harcanan tutarın sadece üçte biri emekçilere gitti, üçte ikilik bölüm doğrudan sermayeye aktarıldı.
İnşaat sektörünün önde gelen 41 şirketi dün (15 Mayıs 2018), piyasanın canlandırılmasına katkı vermek amacıyla, bir ay boyunca konut fiyatlarında yüzde 20 indirim yapacaklarını açıkladı.
Bir kalemde yüzde 20 indirebildiklerine göre kâr marjları hiç fena değilmiş.
Çok hareketli ve heyecanlı günlerden geçiyoruz. Erken seçim, ittifaklar, sandık tahminleri, YSK’nın maceraları, Cumhurbaşkanı adaylarının kimlikleri, seçim rüşvetleri ve Tayyip Erdoğan’ın sağa sola savurduğu hakaretler…
1 Mayıs, ne yazık ki, beklediğimiz coşkuyla kutlanamadı. Meydanlarda milyonlar, yüz binler yoktu.
Elbette birçok nedeni var. İşleri ile evleri arasında sıkıştırılmış; televizyonları karşısında uyuşturulmuş; toplu taşım araçları, AVM’ler ve camiler dışında toplumsal ilişki kaynakları kurutulmuş insanları harekete geçirebilmek kolay değil.
Birkaç gün önce IMF’nin yolsuzlukla mücadeleyi konu alan bir politika belgesi yayımlandı. Raporda, ülkeler ayrıntısında değerlendirmeler yok. Ama “iş dünyası” ve AKP, belgedeki genel yargılara bakarak yabancı yatırımları olumsuz etkilemesinden korkuyor.
Yarası olan gocunur elbet.
Emperyalizme teslimiyet, AKP İktidarları döneminde doruğuna çıktı. Daha çok yatırım yapsınlar; istihdamı artırsınlar; Ülkeyi kalkındırsınlar diye varımızı yoğumuzu alıp patronlara verdiler.
Onlar da orman kesip deniz doldurup üzerine beton dikiyor.
Varlığını sürdürebilmesinin tek koşulu, ülkenin bütün değerlerini pazara açmak olan bir güç eliyle yönetiliyoruz.
Önce bir soruyla başlayalım: Devlet neden vergi cennetlerinde şirket kurar?
Yanıtını EÜAŞ Genel Müdürü biliyor.
Elektrik Üretim Anonim Şirketi’ne (EÜAŞ) 2015 yılında, Jersey adalarında 50 milyon dolar sermayeli bir şirket kurdurulmuştu.
TBMM Tarım Komisyonunda çiftçinin tarlasını suladığı suyun özelleştirilmesi; ormanlardan para edecek parçalar koparılıp “ekonomiye kazandırılması” gibi niyetlerle hazırlanmış bir torba tasarı görüşülmeye başlanmıştı.
TBMM Tarım Komisyonunda, Devlet Su İşleri (DSİ) Örgüt Yasası başta olmak üzere 30 yasa ve KHK’da değişiklik öngörülen bir torba tasarı görüşülmeye başlandı. Hızlı gidiyorlar, 52 maddeden oluşan tasarının bütünü üzerindeki görüşmeleri 15 Mart günü toplanıp bir günde bitirdiler. Dün akşam 20.30’a değin çalışıp 8’nci maddeye geldiler. Bugün 17.00’de yeniden toplanacaklar.
Meclis sitesine yine bir torba yasa tasarısı asıldı. Başta, Devlet Su İşleri Örgüt Yasası ile Orman Yasası olmak üzere çok sayıda yasada değişiklik öngörülüyor.
Bütün değişikliklerin bir yazıda incelenebilmesi olanaksız. Önem sırası gözetmeden birkaçına değinmekle yetinmeliyim.
Meclise 2 Şubat günü verilen torba yasa tasarısı, Plan Bütçe Komisyonunda 22 Şubat günü kabul edildi. Yalnızca 7 oturum sürdü. Dün de (6.3.2018) Genel Kurulda görüşülmeye başlandı.
Torba tasarı 85 madde. Her biri uzmanlık isteyen çok önemli konular düzenleniyor. 42 yasada değişiklik öngörülüyor.
Özelleştirme iyice çığırından çıktı. Yap-İşlet-Devret (YİD), Yap-Kirala-Devret (YKD) gibi ihaleleri alan holdingler, yurt dışındaki finansman kurumlarından aldıkları borçları ödeyemezlerse AKP bize ödetecek. Kâr onların, risk bizim olacak. Bir Bakanlar Kurulu kararı çıkarılmasıyla iş halledilecek. Bunun için Başbakana yakınlık, yaşamsal önem taşıyor elbette.
Meclis Plan ve Bütçe Komisyonunda komisyon başkanının sözleriyle, “yatırım, üretim, ihracat ve istihdamın teşvik edilmesine dönük” bir torba yasa görüşülüyor. Tasarı 82 maddeden oluşuyor. 8 Şubat’tan bu yana yaptıkları 5 toplantıda 71 maddesini kabul ettiler. Kalanını bugün bitirirler.
Ülke, AKP eliyle tasfiye ediliyor. Kamu kurumları, ülkenin daha iyi yönetilmesi değil, daha hızlı tasfiye edilmesi için yeniden biçimlendiriliyor.
Temmuz 2016’dan bu yana 31 OHAL KHK’sı yayımlandı. Anayasa ve İç Tüzük gereği bunların hemen Meclis Başkanlığına sunulması; Başkanlığın, ilgili komisyonlara göndermesi; komisyonların en geç 20 gün içinde görüşüp raporlarını yazması; milletvekillerine dağıtılması; Genel Kurulda ise öncelik ve ivedilikle görüşülüp yasalaştırılması gerekiyor.
Metal grevi, önce ertelendi, daha doğrusu yasaklandı. Ardından, patronların sendikası MESS, isteklerin bir bölümünü kabul edeceğini duyurdu. Böylelikle grev, daha başlamadan ve dal budak salmadan “kapatıldı”.
Türkiye’yi özel mülkleri sanıyorlar. Anonim şirket gibi yönetilen; pay senetleri dünya borsalarında işlem gören; para edecek neyi varsa alınıp satılabilen bir ülke düşlüyorlardı. Başardılar!
Daha da önemlisi, her yaptıklarının Türkiye’nin çıkarına olduğuna ikna edebildiklerinin sayısı çok fazla. Bu sayede güçlü ve caydırıcı olabilecek direnişlerin önünü kesebildiler.
Birine deseniz ki, sana para vereyim; o parayı bana borç ver; karşılığında, her yıl %8-10 aralığında değişen oranlarda faiz vereyim. Faiz sözünden hoşlanmıyorsan adına kira, kâr/zarar ortaklığı deriz.
BES’e devlet katkısı denilen tezgâh böyle işliyor.
Kısaca göz atalım:
24 Aralık 2017 günlü, 696 sayılı OHAL-KHK’sinde, taşeron işçilerinin sürekli kadrolara geçirilebilmesi için; “Güvenlik soruşturması ve/veya arşiv araştırması yapılmış” olması koşulu aranıyor.
İşçi düşmanı üç yasa şunlar: taşeron işçilerinin sürekli kadrolara alınması, zorunlu arabuluculuk ve otomatik BES.
Bu yasalar, besleme basında da çok yer buldu, müjdelerden geçilmiyordu. Oysa bir tanesinde bile emekçilerin çıkarına olabilecek bir düzenleme yer almıyor.
Devletin yeniden biçimlendirildiği 2011 yılındaki 35 KHK’dan başlamak üzere, bugüne değin çıkarılan bütün yasalar ve OHAL KHK’ları, 1923’de kurulan Türkiye Cumhuriyeti’ne ait değil. Dahası, içlerinde Cumhuriyet kavramıyla bağdaşanı da yok. Bunlara yasa, KHK gibi hukuksal terimler de yakışmıyor. Talimatname, ferman gibi sözcüklerle anılması daha uygun.
“Devlet, sürekliliği olan hizmetlerini kendi personeli eliyle yapmak zorundadır. Yıllık ihalelerle yenilenen hizmet alımı sözleşmelerine dayanarak yapılması yasalara aykırıdır.”
Biz bunları söylerken AKP kulaklarını tıkamış, taşeron işçi sayısını daha da artırmakla uğraşıyordu. İktidara geldiği tarihte 380 bin dolayındaydı, bugün 900 bine dayandığı anlaşılıyor.
Yıllardır, Maliye Bakanlığı; Özelleştirme İdaresi; İl Özel İdareleri; İl ve İlçe belediyeleri, hiç durmaksızın kamu taşınmazlarını satıyor. Kent merkezlerinde neredeyse hiç kamu arsası kalmadı.
Eskiden boş ya da nüfus yoğunluğu çok az olan kamu taşınmazlarının yerlerinde şimdi gökdelenler, AVM’ler yükseliyor.
Varlık Fonu Yasasını, Ağustos/2016’da alelacele çıkarmışlardı. Büyüklüğü, 15 yıl içinde 1,5 trilyon dolara ulaşacak, büyüme oranına her yıl en az 1,5 puan ek katkı sağlayacaktı.
Uluslararası Şeffaflık Örgütünce 2015 yılında yayımlanan Paravan Şirketler Küresel Raporu’nda, başta ABD ve Çin olmak üzere G20 hükümetlerinin, sınır ötesi para aktaranların kimliklerini gizlemeyeceklerine söz vermelerine karşın, sözlerini tutmadıkları ve sırf bu nedenle her yıl 800 milyar ile 2 trilyon dolar arasında kara para aklanmasına yol açtıkları belirtiliyor.
İstanbul Barosu Bağlı Çalışan Avukatlar Kurulu'nun 9 Kasım günü düzenlediği; “iş hukukunda yargılamanın tasfiyesi ya da zorunlu arabuluculuk” başlıklı söyleşiye, Avukat Deniz Aktaş ile birlikte katıldık.
Bir sabah uyandığımızda, Zonguldak TTK’da çalışan gece vardiyasındaki işçilerin, ocaklardan çıkmadıklarını duyduk. Mecliste görüşülmeye başlanan torba yasa tasarısının, TTK ve TKİ’nin sahalarının özelleştirilmesini öngören 58’inci maddesine karşı eylem başlatmışlardı.
Bu tür olayları bizler çoktandır unutmuştuk. Genç kuşaklar yaşamadı bile.
Kapitalist sistemin, işsizliği ortadan kaldırma gibi bir yeteneği yoktur.
Başarabileceğini iddia edenlere boş verin. Sanıyorlar ki Devlet, varını yoğunu patronları desteklemeye özgüler; üzerlerindeki “ücret yükünü” azaltacak önlemler alır; bir de müşteri bulmalarına yardımcı olabilirse, yeni yatırımlara girişirler, daha çok işçi çalıştırırlar. Böylelikle işsizlik azalır.
Meclis Başkanlığına 27 Eylül 2017’de 130 maddelik bir torba yasa tasarısı sunulmuştu. Vergi, eğitim, borçlanma, ihale, enerji, tütün, vakıf, kamu taşınmazları, fon yönetimi gibi çok sayıda; üstelik biri diğeriyle hiç ilgisi olmayan alanları düzenleyen 53 yasada değişiklik öngörülüyordu.
Şu günlerde Plan Bütçe Komisyonunda görüşülen 130 maddelik torba yasa tasarısında, Eğitimde Fırsatları Artırma ve Teknolojiyi İyileştirme Hareketi (FATİH) Projesiyle ilgili bir değişiklik var.
İyi ki de var; çünkü bu vesileyle hem milletvekilleri hem de bizler, AKP’nin Projeyi GSM operatörlerine, yani teknoloji satıcılarına emanet etmek üzere hazırlandıklarını öğrenmiş olduk.
Türkiye Varlık Fonu, 26 Ağustos 2016’da yürürlüğe giren 6441 sayılı yasayla kuruldu. AKP’liler, Yasayı bir an önce çıkartabilmek için Mecliste terör estirmişlerdi. Çok şey beklediklerini söyleyip duruyorlardı. Dinamik ve krizler karşısında daha dirençli bir ekonomimiz olacaktı. On yılda 1 trilyon liralık yatırım yapılacaktı. Büyümemize yılda fazladan %1,5 katkı verecekti.
27 Eylül 2017 günü Meclis Başkanlığı’na verilen Torba Yasa tasarısında dinci vakıf ya da dernekleri ilgilendiren iki önemli düzenleme yer alıyor.
Din kültürü, değerler eğitimi gibi adlarla çocuklarımızın üzerlerine bir dolu zırvayı boca ediyorlar ve bunun adına da eğitim diyorlar.
Zorunlu olan Din Kültürü Ve Ahlak Bilgisi derslerinde, dinlerin sosyolojik, kültürel, felsefi kaynakları öğretilmiyor: Müslümanlığın bir mezhebinin, üstelik en yoz yorumu benimsetilmeye çalışılıyor.
Değerler eğitimi de öyle.
Mülakat sözcüğünü her duyduğunuzda aklınıza hemen AKP’nin kamudaki kadrolaşması gelsin.
AKP’yi oluşturan kanatlar bu yöntemle bürokrasiyi paylaşmıştı. Kanatlardan birinin tasfiyesiyle boşaltılan kadroların yerlerine yenilerinin alınması gerekiyor. Yüzbinlerce kamu çalışanı alınacak. Mülakat yöntemi, AKP’ne istediği kişiyi alabilmesi için elverişli bir ortam sunuyor.
Kapitalizm, güleryüzlü olabilir mi?
“Sağ” siyasi hareketlere göre zaten güleryüzlü. Herkes, devlet ya da bir başka gücün baskısı olmaksızın, kendi tercihleri doğrultusunda yaşar, çalışır; yetenekleri ve çabaları ölçüsünde başarılı olur. Özgürlükçüdür. Bireyler mutsuzsa eğer, sorumlusu kendileridir.
Sümerbank’ı işaret ettiler; "devlet bez mi üretir?" dediler. Ziraat Bankası’nı, Halkbank’ı, gösterdiler; "Bankacılık devletin işi değil" dediler. Tütün sağlığa zararlı, içki günahtı, devlet bunları neden üretsindi? TKİ, TEK, TMO, EBK, BOTAŞ, Etibank, Demiryolları, PTT gibi KİT’leri gösterdiler; "Devlet bunları etkin ve verimli biçimde yönetemez" dediler.
2017 Ocak ayından bu yana çalışanlarla AKP arasında BES üzerinden kıyasıya bir yarış sürüyor. Henüz sonuçlanmadı, ortada gibi.
İşçinin ücretinden zoraki %3 kesiyorlar, istemiyorsan iki ay kesildikten sonra dilekçe ver paranı geri alırsın diyorlar. Çalışanların yaklaşık yarısı, önlerine çıkarılan onca zorluğa direnip sistemden çıkıyor.
İşler şirazesinden öylesine çıktı ki; ülkede neler olduğunu umursayan bile kalmadı. Sanki herkes, eylem birliği etmişçesine, olayların farkında olmamaya çalışıyor. Hani insan karşılaştığı felaketleri üstüne konduramaz, yok sayar ya! Tam da öyle bir durumdayız.
“Türkiye Cumhuriyeti’nin adından başka neyi kaldı?” sorusunu sormaya cesaret edebilsek, çok şeyi değiştirebileceğiz.
Diyanet İşleri Başkanlığı, 31 Temmuz 2017 günü Görev ve Çalışma Yönergesini “güncelledi” bu arada durumdan vazife çıkarıp, Göç ve Manevi Destek Hizmetleri Daire Başkanlığı adıyla yeni bir birim kurdu.
Din, kul üretme özelliği nedeniyle, egemenlerin kullanabilmesine elverişli, etkili bir siyaset aracıdır.
Bu sözlerle hiçbir düşünceye, inanca saygısızlık ettiğimi düşünmüyorum. Öyle bir amacım da yok.
1 Ağustos günü, toplu sözleşme sürecine girildi. Yaklaşık 3 milyon 200 bin memur ile 1 milyon 900 bin memur emeklisine, 2018-2019 yıllarında verilecek zam oranları belirlenecek.
21 Temmuz 2017 günlü Resmî Gazetede yayımlanan bir Yönetmelikle “Hazine Taşınmazlarının İdaresi Hakkında” yönetmeliğe bir madde eklendi.
Maddeyle, mahkeme kararlarıyla ortaya çıkan ve patronları olumsuz etkileyen bir durumun düzeltilmesi amaçlanıyor.
Olumsuz durumun ne olduğu ve çözüm için önerilen yönteme kısaca göz atalım:
Bu memlekette şu an itibariyle temel, orta ve yükseköğretimde toplam 1 milyon 610 bin öğrenciye din eğitimi veriliyor: 1 milyon 291 bin öğrenci, İmam Hatip ortaokulu ve liselerinde; 318 bin öğrenci ise yükseköğretimde ön lisans ve lisans düzeyinde din ve din bilimleri alanında. İmam hatiplerde okumayanlara da seçmeli adı altında “Peygamberimizin hayatı” gibi dersler dayatılıyor.