’’Dostlarımı hiçbir zaman satmadım, çünkü hepsi beş para etmez çıktı... ’’ demiş üstat Necip Fazıl Kısakürek. Şu sıralar sürekli okuyup zikrettiğim bir yazı ve her okuyuşumda farklı anlamlar yükleyip yaşanmışlıklarımın, deneyimlerimin beni bu söze sürüklediğini, keş misali insana harman kaldığımı hissediyorum. Ve birkez daha keşkelerime sığınarak öğreniyorum hayatın renklerini, fark ediyorum ki aslında soğuk değildi beni üşüten ve renklerin yoksullugu değil bana grinin tonlarını yaşatan insanların yoksunluğu, fakirleşmiş merhametiydi. Zorluklara karşı eğik bükük yürüyüşüm korkumdan veyahut pes edişimden değil; bilakis hayata karşı olan saygım, yaradana olan mahcubiyetimdendir. Bilirim ki menfat bittiğinde araya mesafeler, tavırlar girer ve dost sandığınız dostlarınız sizi ön yargı dediğimiz mahkemede kararmış vicdanıyla irdeleye irdeleye sorgular... lakin unuttuğu birşey vardır; duvarı nem, insanı gam yıkarmış bu fani dünyada. Olumsuzluklara karşı kendime sordugum tek bir soru var "ben olsam ne yapardım?" cevabı verilmiş bir soru, onun yerine anlamsız gibi görünüp çok anlam yüklediğimiz ve tek bırakmadığımız noktayı veriyorum "..."