1. Kesinlikle ama kesinlike hayır demeyi öğrenmeden bir arkadaşınızla eve çıkmayın, karşınızdakinin hayır cevabınıza saygı duyması da çok önemli.
Üniversite hayatımda bir sene boyunca anaokulu arkadaşımla aynı evi paylaştık. İlk zamanlar çok güzel olsa dahi; sonraları çamaşır makinesini çalıştırma zamanından tutun, eve aldığım el sabununa kadar laf söylemeye başladı, elektirik faturası, su faturası herşey ona göre 'çok' fazlaydı.
Ben kişisel bakım ürünlerimi, parfümlerimi paylaşmaktan hiç haz etmiyorum, ısrarla hoşlanmadığımı belirtmeme rağmen sırf zevk uğruna kullanıyordu. Mutfak alışverişi yapmayıp benim aldıklarımı kullanmalar, boş şampuan şişelerini banyoda tutup benimkini kullanmalar, kendisi tamamen 2 lira kar kardır, marlanınkini kullanayım modundaydı. Bir süre sonra artık iş maddiyattan çıkmış, neden beni kullanmasına bu kadar izin veriyorum diye ağlamaya başlamıştım, ailemin yanından dönmek istemiyordum resmen. Annemse sağolsun herzaman destek oldu, tek başına yaşa dedi. Tabii ki ben vicdanım sağolsun, çıkaramadım yanımdan; yazın ailemlerle kaldığım bir hafta bile tatil için mi tuttunuz vermem kirayı moduna girdi.
Yani diyeceğim o ki; kaç senelik dost olduğununuz kişi illa ki iyi bir ev arkadaşı olmuyor. Karşınızdakinin maddi olarak sizin kadar sorumluluğu taşıyabilmesi, sizin istediklerinize saygı duyması, sınırlarını bilmesi size verebileceğim en önemli tavsiye
Ukte: (yazar: zcngh)