önce bir kedi gördüm havada. uçuyordu. rüzgarı da arkasına katmış havadaki bir kuşun peşinden uçuyordu. becerebilse bir fare gibi tek lokmada yutmaktı bütün çabası.
sonra gökyüzünde farklı bir şeye takıldı gözüm. bizim hilmi abi’ye. karısını elinden tutmuş o da uçuyor. 3 çocuğunu da arkasına katmış. uç babam uç. “abi gelmişsin kaç yaşına bu yaşta uçulur mu?” diye sesleniyorum ardından. “sen de geeel burda hava çok güzel” diye bağırarak uzaklaşıyor. yok yok yok. ardından asıl şok geliyor. aman allah bi de ne göreyim. bizim bütün mahalle işi gücü yokmuş gibi ekseriyetle uçuyor. nurgül abla, cuvaracı fikret, badem ismet, ayşe teyze, nurten abla, bacaksız ali, faruklar, redkit osman, ışık amca, yetim sıdıka ve tanıdığım tanımadığım bizim bütün mahalleli onlarca yüzlerce insanlık bir güruh halinde tek yürek olmuş uçuyordu. uçuyordu lan. gelen geçen bana sen de gel, hadi uçsana, uçuyoz ama sensiz boğazımızdan geçmiyo tarzı sesleniyordu. yok abi benim eve gidip birtakım işler yapmam lazım. yani yoksa ben de uçarım sizle biliyorsunuz.
bir an önce eve gidip bu tuhaf manzarayı aklımdan atmaya çalışıyorum. kitap alıyorum elime. ilhami algör’ün kitabı. biraz kendime benzetiyorum üslubunu. biraz sabahattin ali’ye. biraz oğuz atay’a. sonra bu kadar benzetmişken turgut uyar’a da benzeteyim bari eksik kalmasın o da diyorum. ben bunları derken dışarıda bir gürültü cereyan ediyor. pencereden bakıyorum. zombiler de uçmayı öğrenmiş. mahalleli de bunlardan kaçıyor çığlık çığlığa. zombinin kafasına taş atıp hızla kaçan bitirim ufaklıklar da işin cabası. anneleri bağırıyor arkasından filan. siz tahayyül edin artık manzarayı. benim asıl anlatmak istediğim ise deli arif. “gidip iki tokatlıyım şunları bırakın ulan beni.” diye serzenişlerde kendisi. hayır bunu tutan eden de yok, ama illa bırakın diye yakarıyor. aman abi zombiyle şaka olmaz diyorlar buna. gelip tutuyorlar gerçekten. deli arif bu durur mu, kendini tutanlardan birini ısırıyor diğerine de bir kafa gömüyor bu arada, hızla zombinin oraya uçup bi güzel benzetiyor zombiyi. “aşiretiz oğlum biz, mardin’in zombisiyiz.” diyor zombi de. “feriştahınız gelsin. onu da döveyim.” diyor arif. biraz küfür sıkıyor arkalarından. ulan fıkra gibi mahallede yaşıyoruz valla diyorum. kulağıma kulaklıklarımı takıp müzik eşliğinde kitaba kaldığım yerden devam ediyorum. artık her şey olağan işte, dünya sıradan. şaşılacak bir şey yok. tuhaf şeyleri görmüyorum ve duymuyorum. yeryüzü yeryüzünde. gökyüzü gökyüzünde. yerçekimi her zamanki görevini düzgünce icra ediyor.
artık ne bir kimseyim, ne de bir varlık. bir ruhum bile yok denebilir elbet. peki ben neyim? bu birincil tekil şahıs zımbırtısı neyi ifade ediyor? “bir roman yazıyordum yarım kaldı.” diyorum, “bir türlü tamamlayamadım.” diye de ekliyorum. “yarım kalmış hayatlar, yarım kalmış romanları hak eder.” diyor bir ses. iç ses gibi ama değil. dış ses mi? o da değil. nerden geliyor bu ses? bir yerlerden çıkaracağım sanki tanıdık gibi. yarım kalmış hayatlar. yarım kalmış romanları. hak eder. çok doğru. yarım kaldım. bir limon gibi ortadan kesilip atıldım. kurudum. çürüdüm. varlığımdan geriye çekirdeklerim ve kabuğum kaldı. ben bu çekirdek bu kabuk bu çürük limon muydum? “hayır.” diyor ses. “şimdi çık dışarıya ve uç. bulutlara karış, kuşlarla ölümüne yarış. bir fırtınayı tat. bir şimşeğin öfkesini kalbinde hisset. ruhun kelebeğin kanatlarını çırpmasıyla dolsun. sen o kuru limon olamazsın. bu sahte bunu boşver. o kötü onu at. görmüyor musun? bu kadar mı körsün? kitaplar senin zihnini doldururken ruhunu boşaltıyor. şimdi git ve uç.” diyor.
camı açıp havanın kokusunu içime çekiyorum. kendimi gökyüzünün kaldırma kuvvetine bırakıyorum. herkes birer birer yeryüzüne inip beni izliyor. kuşlar, kediler, zombiler, mahalleliler, annem, sevdiceğim, cuvaracı fikret, deli arif, yetim sıdıka, … hepsi yerdeler. hepsi uçuşumu izliyorlar.
uğur ergün
(KANON 2010 DERGİ 1. Sayı | Ekim 2018)