İnsanlar doğduklarında daha bebek haldeyken korku ile tanışırlar. Bu korku aslında ikiye ayrılır. Birincisi çevremizin yabancı olması ve zarar göreceğimiz korkusu, diğeri ise hayatımızın son bulduğu korkusudur. Tabi bunların her ikisi de tahmin. Kendinizi yeni doğmuş bir bebek olarak düşünün. Annenizin karnındaki güvenli koltuğunuzda huzur içerisinde dururken yeni bir dünyaya göz açıyorsunuz ve karşınızdaki hiç kimseyi tanımıyorsunuz.
Tabi ki içinize büyük bir korku kaplar. Neyseki sımsıcak tanıdık bir kokunun olduğu anne kucağına vardığınızda tüm korkularınız biter. İçinize bir rahatlık ve ferahlık doğar. Kendinizi emin ellerde hissedip tüm korkularınızı yenersiniz. Zaten küçük bebeklerin ana kucağında ne kadar sessiz ve mutlu olduklarını hepiniz görmüşsünüzdür.
Yeni doğan yada küçük bir bebek birde yeni hayatından korkar. Nasıl ki biz şimdi ölüm hakkında korku duyuyorsak onun yeni bir hayata başlaması ve alışması korkunç birşeydir. Sonuçta artık savunmasız ve açık bir ortamdadır. Annesinin karnındaki gibi güvende değil. Oradaki melek arkadaşları yok. Savunmasız ve apaçık ortada. Kim olsa korkmaz mı?
Benim düşüncelerime göre insanlar doğduklarında bu iki şeyden korkarlar. Başka birşey gelmiyor aklıma.