Twitter'daki #sendeanlat kampanyasına birkaç şey yazdım, saatlerce okudum başka kadınların yazdıklarını. Hep aynı kabuslar, aynı korkular. Her şeyi de yazamadım, insanın içinden gelmiyor "pandik, avuçlamak, sürtünmek" falan yazmak. Ya da kızın yakılmış vücudunun yanında benim orospulukla itham edilmiş olmamın bir anlamı var mı? Ne kadar korkutucu olursa olsun, ben hep son anda inebilmişim o dolmuşlardan, apartmanın kapısını son anda kapatabilmişim, son anda o sokağa girmekten vazgeçmişim; yırtmışım bir şekilde. Sabahın köründe inşaattan fırlayan o herif sadece çükünü gösterip koluma sürtünüp geçmekle yetinmiş, beni o inşaata çekmemiş diye seviniyorum bugünlerde. (Merak eden olursa; 17 yaşındaydım, dersaneye gidiyordum, üzerimde eşofman ve palto vardı, kafamda da bere.)
Farkediyor mu? Etmiyor.
Bütün bu haykırışları küçümseyen hemcinslerim de var, çok korunaklı hayatları var çünkü. Kürtaj yasası tartışılırken farkettim bir kısmını, "Benim hayatımla ilgili bir şey asla olamaz kürtaj" diyorlardı. Çünkü biliyorsunuz, sadece hafif kadınlar kürtaj peşinde koşuyor, bir nevi hobi olarak. O çok geleneksel, çok düzgün, çok inançlı hayatlarda gerek olmuyormuş kürtaja mürtaja. Aynı grup şu aralar, "aranan" kadınların tacize uradığını konuşuyor sağda solda; bir kısmı da çok ayıp buluyor böyle şeyleri konuşmayı. Kadınların kendilerini geçtim, çocukları için endişeleniyorum. Okulda öğretmen, serviste şoför, mahallede bakkal-kırtasiyeci-ve saire, akrabalar, eş dost; sizin muteber hayatlarınızda da var bu erkekler. Memleket dev bir lağım. Ama siz sakın sesinizi çıkarmayın, sakın başkasının acısını yüklenmeyin, sakın ters bir laf etmeyin. Memleket aldı başını arşa doğru kalkınıyor, otoyoldu, köprüydü filan; şimdi durup dururken şaapmanın ne şeyi var yane.
Bu kadar kötü bir yerden ikiye bölünmemeliydik.
Binmeseymiş dolmuşa, tek başına ne işi varmış.
Dolmuş geldi, kapımıza dayandı bacım.
Evi toplayayım, yemek yapayım, bir şeyler okuyayım, çıkıp fatura yatırayım; sanki ben hareket ettikçe devran da dönecek. Çiçekleri sulayınca, bir şeyler düzelecek bir yerlerde. Bilmiyorum, en azından ben aklımı kaçırmam. Umarım.
Canla başla giriştiğim şarkılı şalanjj da boynu bükük kaldı. 3 şarkı ekleyeyim, öyle gideyim.
Bu şarkı çok alakasız bir şekilde geçen yazı hatırlatıyor. Şarkının başındaki siren, meğer polis sireniymiş. Roma'da her polis arabası geçtiğinde, karı-koca hazırola geçip bunu söyledik:
Valla duyunca aklıma gelmiyor ama ilk ciddi erkek arkadaşımı kessen Depeche Mode akardı. Şunu ekleyeyim madem:
Böylece 22. soruya geldik, ben de diğer şalanjcılara yetişmiş oldum. Beni umut dolu hissettiren bir şarkı bulmam lazım. Daha önce de buralara koydum bu şarkıyı, hala her dinlediğimde ağzım açık kalıyor; böyle saz çalmak nasıl mümkün olabilir?!
Ali Ekber Çiçek'i de saygıyla anmış olayım. Ona böyle saz çaldırıp bu sözleri söyleten topraklara saldım ben de köklerimi, bir gün elbirliğiyle çamurdan ve boktan temizleyeceğiz buraları. Ne zaman süngüm düşse, mutsuzluktan kamburum çıksa, hep buraya dönüyorum; temiz bir ses, iyilik dolu bir nefes için. Bize lazım her şey burada var, sadece şu anda gözyaşlarımdan önümü göremiyorum.