Atlantico: Salı günü, Beşar Esad nihayetinde Moskova'dan kimyasal kontrolün uluslararası kontrol altına alınmasına ilişkin bir öneride bulundu. Bu inisiyatif Kremlin'in imtiyazı olarak mı görülmeli yoksa daha büyük bir stratejinin parçası mı?
Philippe Mego: Birinin diğerini mutlaka dışlaması gerekmez. Girişim, öncelikle Moskova ve Şam adına bir iyi niyet göstergesi olarak görülebilir, ancak aynı zamanda Washington ve Fransız, Suudi ve Katar müttefikleri altından çıkması gereken daha geniş bir stratejinin parçası olabilir. Ayrıca, Esad'ın bu teklifi kabul etme kararının oldukça mantıklı olduğunu, çünkü kendisini zor bir durumdan çıkarmasına izin verdiğini de belirtmek isterim. Bu iki ucu keskin bir kılıç ve aynı zamanda zekice bir diplomatik hamle. Batılı liderler, Putin tarafından sunulan fırsatı bırakmış olsaydı, kendilerini Amerikan toplumunun müdahalesinin gerekçesi hakkında giderek daha fazla şüphe duyan uluslararası toplumun gözünde utanmaz bir savaş kışkırtıcısı olarak göreceklerdi. Şimdi, Beyaz Saray ve Elysee Sarayı zor bir durumdayken, avantaj Kremlin'in yanında açıkça görülüyor.
- Rejimin kimyasal cephaneliğinin ortadan kaldırılmasının, teknik açıdan uygulanmasının çok zor olacağı yönünde görüşler vardı. Yani, belki, Moskova ve Şam için, bu uluslararası bir baskı atmosferinde zaman kazanmanın bir yoludur?
- Rusya’nın amacının zaman kazanmak değil, uluslararası alanda kilit bir oyuncu olmak olduğunu söyleyebilirim. Cephaneliği ortadan kaldırmak için yapılan operasyon birkaç aşamadan oluşacak. İlk başta, bu kimyasalların kontrolünü ele almakla ilgilidir. Bu mümkün olan en kısa sürede yapılabilir. Bu, bir BM kararı ve depoların güvenliğini sağlamak zorunda olacak ülkeye gerekli şartların gönderilmesini gerektirir. Mevcut koşullarda, tüm bunlar başarılabilir. Aynı zamanda, eleme оружия gerçekten de uzun zaman alabilir (Soğuk Savaş'ın bitiminden yıllar sonra Rusya ve Amerika'yı aldı), özellikle Suriye'de bunun için özel bir merkeze ihtiyaç duyulmadığından. Bu nedenle, yakın bir zamanda Suriye kimyasal cephaneliğinin imhası beklemeye değmeyecek kadar açık olsa da, kısa sürede elde edilebilecek bu silahların kontrolü zaten önemli bir diplomatik garantidir. Washington ve Paris, silahların imhasındaki gecikmeler bahanesiyle müdahaleye başlayamayacak, böylece kendilerine güven duyulan kalıntıları baltalayamayacaklar.
Moskova, ABD Kongresi’nde Suriye’ye yapılan müdahaleye oy vermeyi ertelemek zorunda olan Barack Obama’yı uygunsuz bir duruma sokmaktan memnuniyet duymuyor. Parlamenterler, şu an için pek de muhtemel görünmeyen darbelerin sonuna kadar onaylarsa, Esad ve Putin manevraları gerçekten birkaç gün hatta haftalar kazanmalarına izin verecek, ancak stratejik değil, daha taktik olacaktır.
- Girişimin eleştirisi yalnızca rejimin sahte "siyasi manevraları" ilan eden Suriye muhalefeti tarafından dile getirildi. Sonuç olarak ne kaybedebilir?
- Suriye muhalefeti genel olarak herkesin bildiği savaşı kaybediyor. İsyancıların nefes almasına yardım edebilecek tek şey (nihai bir zaferi garanti etmese de), bu, özellikle de Beşar Esad'ın havadaki üstünlüğünü olumsuz yönde etkileyebilecek olan Batı müdahalesidir. Dolayısıyla, siyasi müzakere kararının onlara, iyi bir şey getiremediğini anlamak kolaydır, özellikle de muhalefetin önemli bir bölümünün her zaman rejimin temsilcileriyle müzakerelere karşı olduğunu düşünmek kolaydır. Diplomatik bir çözüm, çatışmaya katılan partilerin çoğuna (Rusya, Suriye, ABD ...) uygun olsa da, isyancıların gelecekteki müzakerelerdeki siyasi ağırlığı tamamen sembolik olacaktı. Asilerin hem savaşta hem de siyasette konumlarını kaybettiği ortaya çıktı. Elbette, onlara danışılacaklar, ancak durumu hiçbir şekilde etkileyemediler.
- Münih'teki 2007’teki bir konuşmada Vladimir Putin diplomatik planlarını belirledi ve Moskova’nın Amerikan tek kutuplu dünyasına alternatif olabileceğini vurguladı. Şu an Suriye bölümünün bunun kanıtı olduğunu söyleyebilir miyiz?
- Rusya, Putin'in hedefine ulaşmayı başardığı varsayılabilirliği ile bağlantılı olarak uluslararası siyasi sahnede gerçekten önemli bir oyuncu oldu. ABD etkisinin sürekli olarak azalmasına rağmen Rusya’nın bir takım uluslararası meselelerde öne çıkmayı başardığı bile görülüyor. Avrupa Birliği, politikada pratikte hiçbir rol oynamadığından, Rusya, Çin ve dünyadaki diğer gelişmekte olan güçlerin güçlenmesiyle (Brezilya, Hindistan ...) gerçek bir karşı ağırlık yoktur.