MUHTEŞEM SÜLEYMAN İLE VATANDAŞ SÜLEYMAN
Tarih 12 Haziran 2009…
Yer Isparta…
Mekan Isparta kent stadyumu…
Süleyman Demirel Üniversitesi öğrencilerinin mezuniyet günü kutlaması
nedeniyle Akdeniz’in en güzel kentlerinden biri olan güller vatanı Isparta üç günden
beri yurdun dört bir yanından gelen öğrenci ailelerine ev sahipliği yapıyor.
Bu kente bayılıyorum.. Her şey yerli yerinde…Kent planlaması akıllı insanlar tarafından
yapılmış.Yollar çift yönlü.Şehir ileride trafik yoğunluğuna yenilmesin diye çoktan
alt ve üst geçit yollar yapılmış.Sonradan görme kültürü bu kente uğramamış.
Kızımız da yüzlerce mezun olan öğrenciler arasında..Biz tören günü
Isparta’ya gidiyoruz ve o eşsiz kalabalığa karışıyoruz.
Siyaset hayatımızın “Babası” Isparta’da…
Phonex kuşuna benzetmişti bir yazısında Güneri Civaoğlu Süleyman Demirel’i…
Hani Amerika’da yaşayan her yıl tüylerini döküp sonra daha gür tüylenen ve
güçlenen efsane Phonex kuşu…
Tören saat 19.00 da başlıyor.Baba dakik…O, bilir halkının bekletilmesinin
saygısızlık olduğunu…Tam zamanında şeref tribününde yerini alırken yoğun alkış
alıyor.Ve unutulmaz eylemini gerçekleştiriyor,yerinden doğrulup fötr şapkasını
tribünleri dolduran vatandaşlara,öğrencilere doğru kaldırarak selamlıyor.
Ömrünün en verimli yıllarını siyasi çalkantılara rağmen Türk politikasında
geçiren,barajlar ve yollar kralı olarak nam salan Ispartalı Çoban Sülü ve nam-ı
diğer babaya yanımdaki heyecanlı bir annenin elinde tuttuğu dürbünü alarak
bakıyorum.
Görüntüde yaşlı ama hala gözlerinin içi heyecanla parlayan bir efsane var..İçimden:
-Bundan daha büyük onur olabilir mi?Doğduğu kente üniversite yaptıran
ve her yıl mezuniyet törenlerine mazeretsiz iştirak eden,halkıyla
kucaklaşan,yarını kuracak gençleri,onların ailelerini saygıyla ve sevgiyle
selamlayan biri olmak.80 öncesi olaylarda nefret ettiğim efsaneye şimdi derin bir
saygı ve sevgi duyuyorum.
Hemen arkamda Denizli Çardak’tan gelen bir grup var.Grubun yaşlı ak
sakallı dede ile dakikalar içinde dost oluyoruz.Adını soruyorum:
-Süleyman diyor.Ve devam ediyor.Öğrenciler arasında torunum var.İşletme
bölümünde.Yetimim benim.Ölen oğlumun yadigar.Okuyacam dedi oku
dedim.Bak yüzümüzü kara çıkarmadı.Aferin ona.diyor.Şeref tribününü
Süleyman dedeye işaret ediyorum.
-Orda muhteşem Süleyman…Burada vatandaş Süleyman dede.Neler
hissediyorsun ?diye soruyorum.
-Güzel şeyler hissediyorum.Ve bütün bunları yaşamama neden olan
torunumla bir kez daha gurur duyuyorum.diye yanıt veriyor.
9.Cumhurbaşkanımız Süleyman Demirel kısa ve etkileyici bir konuşma
yapıyor.Tribünlerde yine alkış sağanağı. Arkamdaki Süleyman dedeye bakıyorum.
Hükmedemediği gözyaşları ak sakalına doğru süzülüyor.Elimi uzatıyorum,sıkı sıkı elime
sarılıyor.Titreyen sesiyle:
-Çok ama çok mutluyum hoca.diyor.
Yüzlerce genç,onlarca öğretim görevlisi ve binlerce vatandaş Phonex kuşunun kanatları altında
ve ayakta hep bir ağızdan Onuncu yıl marşını söylüyor.
Bu kez gözyaşlarına söz geçiremeyen ben oluyorum.