

İstanbul kahvehanelerinin halk edebiyatına özellikle sözlü kültür alanının gelişmesine
katkı sağlayan birer kültür ortamı olduğu bilinen bir gerçektir. 16. yüzyıldan
günümüze kadar sürüp gelen aşıklık geleneğinin gelişmesi, şekillenmesi, kendini
ifade etmeye yarayan bir ortam bulabilmesi kahvehanelerle mümkün olmuştur.
Eğlendirme, sosyalleştirme, güzel zaman geçirme amaçlarının yanında, sanata dayalı
iletişimin gelişmesine katkıda bulunan mekanların başında İstanbul kahvehaneleri
gelmektedir.
Aşıklardan başka meddah, karagöz gibi teatral sanatlar da seyircisiyle bu mekanlarda
buluşmuştur. Yazılı kültürün yaygın olmadığı, modernleşme öncesi Osmanlı toplumunda
kahvehaneler her türlü sözlü kültür ürünlerinin aktarıldığı, eğlendirirken
bilgilendiren aynı zamanda sanat icra edilen mekanlar olarak değerlendirilmelidir.
Bu bildiride amaç, bir taraftan kahvehane merkezli halk edebiyatı sanat ve sanatçılarını
tanıtmak bir taraftan da bu mekanların kültürel fonksiyonlarındaki değişme ve
dönüşmeyi fark edebilmektir.