Hepimiz hayatımızın belirli dönemlerinde belli şeylerden ölesiye tiksiniriz, nefret ederiz, sevmeyiz, hoşlanmayız, ehhhşte deriz. Ben bir şeyden nefret ediyorsam gerçekten iliklerime kadar hissedebilen bi kimseyim, malesef. Hayatımı o nefret ettiğim şeye adadığım olur, her cümlemin sonu lanet diye biter, tabi bir dönem. Sonra yumuşarım. Bazen de çılgınlar gibi olumlu düşünceyi savunurken bulabiliriz kendimizi. İnsan hali bu, her an değişiyoruz. En ufak bir lafımızı "evrene mesaj kaygısı" güderek kurabiliriz. Bu insanları da severim ama bir yere kadar..
Ben bile bazen çılgın bir pozitif hayat, pozitif düşünce, hayat ne güzel kuşlar böcekler falan insanıyken buluyorum kendimi . Kaldı ki sevgili dostlarım, gayet saçmalık derecesinde mütemadiyen efkarlı bir halim de vardır. Bu durumum bana bazen ilaç gibi gelir, zira o zamanlarımda daha yaratıcı olurum (yazı yazma, fikir üretme, ortalığa saçılan bilgileri sünger gibi emme vs konularda) Pozitifken daha sığ bir kimseymişim gibi geliyor ama tabi pozitifken bunu algılayamıyorum, efkarlıyken pozitif halime sayıp sövebiliyorum.
İçinizde muhakkak secret okuyup delirmiş insanlar vardır. Haklısınız diyebilirim. Zira o kitabın ya da düşünce tarzının insanın beynini gayet sıcak bir suyla yıkadığını düşünüyorum. İşe yarıyor evet ama arka planı etraflıca düşündüğünüzde aslında gayet -boş- .. İnsan gayet olumlu düşünebilir, serbesttir ama neden sonuç kim nerde nasıl diye düşünmeden olumlu olan insanlara ben şüpheyle yaklaşıyorum. Diyebilirsiniz elbette, olumlu düşünmenin kimseye zararı yok, faydası var diye, buna katılırım bende ama sözüm zaten size değil, bu işin canını çıkartanlara, "bu acaba neden başıma geldi" diye düşünmeyip herşeyi kader kısmete bağlayanlara, hatasını kabul etmeyip topu evrene atanlara..
Olan her olumsuz olayın arkasında bir "hayır" olduğuna bende inanırım, zira hayatım örnekleriyle doludur ama her olumsuzu elbet olumlusu gelir diye de sineye çekemiyorum sanırım ..
Mutluluk dolu haftasonları dilerim siz değerli sevgi kelebeklerine .. :)