En son güncellendiği tarih: 30 Kas 2019
Hayatımın Alfabe İle Dansı sitemde yazmaya 2 hafta oldu ve her yazımda 10 kişi tarafından okunan biri olarak yazma serüvenim eskilere dayanıyor. Okul sıralarında ki kompozisyon derslerini hepiniz hatırlayacağını düşünüyorum. O dersler bana çok şey kattı ama edebi başarı ve vizyon olarak değil tabi ki.
Bu hafta ki yazımın konusu büyük başarıların sonucu değil. Büyük çevrelerin ya da şu hayatta networking ne kadar değerli olduğunun kanıtı olarak SANAT TİCARETİ.
Diyeceksiniz ki sanatın nasıl bir ticareti olur, eğer bir eser başarılı ise değerlidir ya da değildir. Aslında olması gereken o ve bize verilen umut da o. Ama işler hiçte öyle değil.
Hayatınız da hiç milyon dolarlık bir eserin sadece bir çizgi olan resim görmediniz mi? Ya da bu resim de ne var ben de bunu çizerdim, yazardım dediğiniz olmadı mı? Oldu tabi ki de. Ve anlamlandıramadığınız için daha da soğumadınız mı bu işlerden?
Kompozisyon derslerine dönmek gerekirse, edebiyatım her zaman 5 üzerinde 3 ya da 100 üzerinden 60 alırdım. Belki de 10 kişinin okuması da bu sebeptendir. Ama bu derslerden kalan adamların kitapları açık artırmalarda hayal edemeyeceğiniz rakamlarda satılıyor.
Sebebi ise çevresinin geniş olması en kaba tabirle zengin çocuğu olmaları ve eserlerini alan kişilerin çoğu da iş çevresinden kişilerdir. Aman şu kişinin çocuğunun resimlerini alalım bize ihale versin vb. Buna en büyük örnek ise ‘Salvador Dali’ . Kendisi varlıklı bir ailenin çocuğu ve ruhsal sıkıntıları var. Ve ailesi bunu farkında resime yönlendiriyor ve şansa bak resimleri üne ün katıyor. Yok böyle bir başyapıt.
Gerçekten bu işleri iyi yapan çoğu sanatçı ise toplu kimsesizler mezarlıklarına gömülüyor. Bunun en bilindik örneği ise Van Gogh’ dı. Hiçbir zaman zengin olamadı. Açlıktan ağzı kokarmış. E o Dali kadar şanslı değil tabi ki. Yazık adama. Stefan Zweig’den ise hiç bahsetmeyeceğim. İnsanlık tarihine kattığını sizin araştırmanızı tavsiye ederim.
Hayatımın alfabe ile dansı olarak bu olaylar benimle ne ilgisi var derseniz. İki aylık bu sayfa üzerinde yazan biri olarak Can Levi isimli sosyal bir arkadaşımla, beraber bir etkinlikte bir belgeselciyle tanıştık. Kitap yazdığından bahsetti, yazarlık dediğinde hemen kendimle ortak yanı var diye totom kalkıp diyalog kurdum. Parti sonrası (evet arkadaşım zengin ve sayılan biridir, ben de bilmiyorum niye benimle arkadaş diye, herkes hayatının bir zamanında hata yapar, zavallı çocuk) görüşürüz denildi, numaralar alındı.
Kitabı basılmış bu belgeselcinin ve kitabı yeni çıkan her yazar misali, arkadaşlık bağları kullanılarak benim için kitabı alır mısın seansı başladı. Bu da ufak bir ipucudur, o binlerce eser satışına. Sosyal medya da binlerce takipçisi olan biri eğer eser yazınca, zaten o binlercesi cepte. Bunu başarıdan saymayın bence.
Bense bundan hoşlanmayan biri olarak kitaba almayarak ikinci görüşmeye gittim. Ve konu döndü ve dolaştı. Hayatımın temel kuralı olan ve asıl mesleğim olan ticaret’ e geldi ( ben hayatımı iş makinesi yedek parça ticareti yaparak kazanan biriyimdir). Ve sorulan soru ise şuydu, daha doğrusu bir teklifti. Benim kitabı al, sosyal medyanda paylaş yarın sen de kitap yazınca ben de senin kitabını alır sayfam da paylaşırım. İşte sanat ticareti 101 dersine hoş geldiniz.
Daha fazlasını yazmayacağım. Bu kişi kim olduğunu belirtmeyeceğim. İsmi cismi hiç önemli değil. Sadece tek tavsiyem bir eseri alırken satış rakamları veya ne kadar ünlü olduğu değil. Ne kadar emek harcandığına bakmanız. Çünkü asıl zor olan kısmı yapmak değil yapana kadar harcandığı süreçtir.
Her hafta şuraya bir şeyler yazmak için oturup, bir saat metin mi yazıyorum zannediyorsunuz. 6 ay da tam 60 adet kitap okudum. Okumaya da devam ediyorum. Gelirim %20’si kitap ve kaynakça okumaya harcıyorum. Aynı zaman da sokakta gezip, insanları gözlemlemek için ömrümü ne kadar harcadığımı da tahmin edebilirsiniz. Kısacası hayatta hiçbir şey kolay değildir.
Saygılarımla;
Tunç Yenihayat