Günümüzde insanlar, bir şeylere bağlanmadan yaşayamıyorlar sanki. Kafanızı hangi yöne çevirirseniz, ya bir şeye fanatiklik derecesinde ilgi duyan ya da aynı şeyden lanetli bir şeymişçesine kaçan insanlarla yüz yüze geliyorsunuz. Bunun tek bir sebebi var aslında, ki Mevlana bunu çok güzel bir şekilde ifade ediyor. İnsanlar sağsız solsuz bakamıyor (#49740784
). Hal böyle olunca da sürüler sarıyor her bir yanımızı.
Sürüleri basitçe ikiye ayırabiliriz aslında: Kin besleyenler ve fanatikler. Bu iki grubu kendi arasında kıyaslamayacağım ve açıkçası aralarında bir fark da görmüyorum. Kin besleyenler insana insanca muamele etmeyi es geçerken, fanatikler sevdiklerini iddia ettikleri şeyi neden sevdiklerini bile bilmezler. İddia ettikleri diyorum, çünkü bu insanlar sevginin ne olduğundan bihaberdirler. Halbuki her şeyden önce, hakkında konuştuğumuz kişi ile ilgili bilgimizin olması gerekir. Burada kulaktan duyma olan her şeyden arınılmalıdır. Bir kişiyi değerlendirmek, değerlendirme türlerinin en zor olanıdır, der Kuçuradi. Bir çırpıda kılıf biçmemek gerekir.
Kemal Demirel'i bu bakımdan pek sağlam buluyorum. Tarihin içinde yitip gitmiş kişilerin insanlığını gün yüzüne çıkarma konusunda iyi işler başarmış. Tarihin içinde yitip gidenler derken, sadece unutulanlardan bahsetmiyorum. Popüler hale getirmek de yozlaştırmanın en belirgin hallerindendir. Bu söylediğimi daha iyi anlamak için Hümanist Atatürk'ün yanı sıra, Şeyh Bedrettin veya Kadı Burhaneddin hakkında yazdığı senaryolar okunmaya değerdir. Herhangi bir düşünceye bağlanmadan, önce o kişileri birer insan olarak görmek gerekir.
Demirel bu eserinde, insan olduklarının unutulduğu kişiler ile ilgili yazdığı senaryoların dışına çıkarak, Atatürk'ün yakın çevresinde yer alan ve aynı zamanda kendisinin kayınpederi olan, Nebizade Hamdi olarak da bilinen, Hamdi Ülkümen'in ses kayıtlarını derlemiştir. Eserde Atatürk'ün insanlığına parmak basan birçok anıya yer verilmiştir. Bu eser, ona sağsız solsuz bakabilmeyi sağlayacak zor bulunur eserlerden sayılabilir.