Sarı yaprakların yanığı
Hüznün diğer adı (diyorlar)
Sakin bir bankta oturmayı en sevdiğim
Hamağımla ayrılık sebebim
Düşüncelerimin kendini daha fazla inzivaya çektiği
Daha tutuk olduğu dilimin. . .
Eylül !
El sallamaya hazırlanmaya başladı hüzün ayı, yarıyı geçtik bile. Nasıl bir tevafuktur. Öyle çok ölüm haberi aldım ki bu ay… Bu mevsimde ağaçlar daha fazla hışırdarken, kaldırımlarda daha fazla yaprak ayaklara çarparken ve daha fazla rüzgar tenlerle buluşurken veda etmesi gereken ne çok insan varmış. Son mu, bahar son belki ama veda edenler için bir ilk ve sonu olmayan bir ilk. Sonu daha gelmeyenler içinse bir kaybolmak. Aramak, bulamamak ve daha fazla kavuşmayı haykırmak.
Veda eden ettiyse vedasını bir ilke dedi merhaba. Sen bekleme et tefekkür. Kavuşacağız, kaldı az.
Ah Eylül… Kiminin tertemiz dünyaya göz açtığı kiminin binbir hatayla göz yumduğu günlerin sahibesi Eylül. Gelenlere hoş geldin diyebiliyoruz da gidenlere güle güle denmiyor ki. Umuyoruz ki Gül’e Gül’e. . .
Söyle baharın sonu, neyin başlangıcısın sen ! Gel giderken umut dolu günlerin başlangıcı ol bunca hüzün yakıştırmalarına rağmen. Küçücüktüm daha. Okuldan dönerken sen ayında her gün eve bir yaprakla gelmemden belliydi senin her duygunda saklı olan hüznün ama ben buna o zaman sadece sarı yaprak mevsimi diyordum. Çocukluk işte… Annem çok kızıyor diye de bıraktım bir süre sonra yaprakla eve gelmeyi zaten.
Şimdi şimdi kokunu sahiden* duyumsuyorum. Seni hissediyorum ve neden usul usul soğuyorsun anlıyorum. Sen sarı yapraktan daha fazlasısın. Bütün duyguların serdarısın. Sanki tüm mevsimlerin hesapları sende yapılıyor. Bütün günlerin yaprak yaprak elinde tüm çizelgeleri ve ayları karşına alıp ne zaman ısıttı ne zaman üşüttü bunları yaparkenki sebepleri nelerdi soruyorsun. Aldığın cevaplar gidiyor mu hoşuna? Sen de sustun. Sus, sus ve es; uçuşsun yapraklar bir bir.
Şu gökten avcuma süzülen sarı yaprağın daha birkaç hafta evvel yemyeşil olduğu hatrıma geliyor sonra düşünüp yazılıp yazılmayanı bir fotoğraf karesinde kalıcı olmayı istiyorum. Kalıcı olmak ki adım Eylül kadar hüzün koksun ve beni anan koklasın sarı yapraklarla örtülü toprağı. Üstüne serpilsin baharın ama sonbaharın damlaları, daha hoş olur kokusu. Böyle bir gün de güneş tam da batarken ansınlar beni.
Ağır mı geldi emanetin Eylül? Ben sana neleri emanet ettim, buna da gözün gibi bakacağına olmayan adım kadar eminim. Bize iyi bak. Unutma bir fotoğraf karesinde bir ben, sarı yapraklar, birkaç damla yapraklarda. . .
Usul usul var git şimdi emanetçim, usul usul git ki acıtmasın rüzgarın kimseyi ve sırrımızı sen bile unut. Ben de gidiyorum bak topladım hamağımı, dokunmak için kağıda kaleme başka bir ilham yeri arayacağım. Sen yeniden ben geldim diyene kadarda çıkmayacağım. Bilirsin gelene hoş geldin diyebiliyor da gidene . . . Ayrılıkları ve vedaları sevmiyorum. Nefesimiz bitmezse tekrar görüşeceğiz ve diyeceğim hoş geldin. Git. . .
Hoşçakalsın zatımız efendim.
Eylül gibi asil emanetçilerimiz bol olsun.
Selametle. . .