Eğlenceyse eğlenceAli Ercivan
Ziyaret (The Visit) işte o film. “Found footage”, yani bulunmuş film türüne Shyamalan’ın yorumu… İki çocuğun hikayesini anlatıyor bu yapım. Anneleri on beş sene önce sevdiği adam uğruna baba evini olaylı bir şekilde terk etmiş. Şimdi kocasından ayrılmış ama iki çocuğuyla beraber yaşıyor. Çocukları ise o güne dek yüzlerini hiç görmedikleri büyükanne ve büyükbabalarını ziyaret etmek istiyorlar. Anneleri evi terk ettiği o meşum gün neler yaşandığını çocuklarına hiç anlatamamış. Sinemacı olmak isteyen kızı Becca bu yüzden bütün bu yolculuğun belgeselini yapmaya karar vermiş. Yapacağı film vasıtasıyla annesinin, anneannesi ve dedesiyle arasını düzeltebileceğini de umuyor. Aklı fikri kızlarda ve rap yapmakta olan erkek kardeşi Tyler da işin fazlasıyla gırgırında olsa da Becca’ya belgeselinde yardım ediyor. Ancak beklediklerinin aksine anneanne ve dedeleri oldukça tuhaf insanlar. Ve beş günlük bu ziyaret iki çocuk için büyük tehlikelere gebe.
Shymanalan’ın ortaya çıkardığı film, korku öğeleri kadar komediyi de barındırıyor ve her şeyden önce eğlence vaat ediyor. Yönetmenin ilk filmleri düzeyinde bir sinemasal değeri olduğunu söylemek mümkün değil belki ama eğlence vaadini mükemmelen karşılayarak aslında uzun zamandır hedefine ulaşan ilk işi. Gerçekten film yer yer kahkahalarla gülünecek kadar komik, kimi zaman da tüyleri diken diken edecek kadar da ürpertici. Shyamalan’ın çocuk oyuncu yönetmen konusunda becerikli olduğunu zaten biliyoruz. Aynı başarıyı burada da tekrarlıyor. Özellikle Tyler’ı oynayan Ed Oxenbould (ki bu Avustralyalı veledi Alexander ve Felaket, Korkunç, Berbat, Çok Kötü Bir Gün filminden hatırlayanlar çıkabilir) filmin en büyük kozu haline geliyor.
Öyküde Shyamalan’ın ayağına dolanan tek unsur, annenin evi terk ettiği o gün yaşananlar meselesi. Herhangi bir şeyi açık etmeden şu kadarını söyleyebilirim ki, aslında pratikte sadece filmin sürprizini gizlemeye hizmet ediyor bu mesele. Bu işlevini anlıyorum. Fakat bir yandan da bu hemen her dakikası eğlenceli filme, aslında hiç ihtiyacı olmayan bir duygusallığı mecburen katıyor. Bu aile dramının karakterleri insanlaştırmak ve yaşananları umursamak için gerekli olduğu varsayılabilir belki. Fakat aslında Tyler’ın da bir noktada belgesel etiği üzerinden ablasıyla konuşurlarken kendi üslubuyla ifade ettiğine yakın olarak, günümüz popüler sinemasında, hele ki böyle tek derdi saf eğlence sunmak olan bir işte bence lüzumsuz bir yük bu yan öyküler. Boşverin, varsın daha az ciddiye alsınlar filminizi, zaten ciddiye alınmak için çıkmamışsınız ki yola… Öyle değil mi Shyamalan?
Ziyaret belki uzun vadede yüksek önem arztmeyebilir ama Shyamalan’ın uzun süredir devam eden fiyaskolar zincirini kırmayı başardığı, seyirciyle barışmayı başaracağı, seyir zevki gayet yüksek bir eğlencelik.
Twitter: aliercivan