Solucan deliği yoluyla seyahat etmek, uzun süredir her tür medyada bilim kurgu unsuru olmuştur – ancak bu nesneler her zaman tamamen teorik kalmıştır. Dolayısıyla, bu tür seyahat yöntemlerinin anlamı fantezi uçuşlarıyla sınırlıydı.
Şimdi Danard Jafferis ve Havard Üniversitesi’nden Ping Gao’dan bir çalışma, Stanford Üniversitesi’nden Aron Wall ile işbirliği içinde solucan deliklerinin gerçekten var olabileceğini gösteriyor. Ancak yazarlar henüz çantalarınızı paketlememeleri konusunda uyardı; galaksinin bir tarafından diğer tarafına solucan deliği yoluyla yolculuk yapmak gerçekten mümkün olabilir, ama o kadar yavaş ki, uzun yoldan gitme daha pratik olacaktı.
Colorado’daki Denver’daki Amerikan Fiziksel Toplumu’nun 2019 Nisan’ındaki toplantısında bulgularını sunan Jafferis, “Bu solucan deliklerinden geçmek, doğrudan gitmekten daha uzun sürüyor, bu yüzden uzay yolculuğu için çok kullanışlı değiller” diyor.
Asıl nimet, Jafferis, ışığın yol alabileceği böyle bir uzay-zaman tüneli inşa etmenin, üzerine kuantum yerçekimi teorisinin kurulacağı ve bir kara deliğe düşen bilginin ne olduğunu keşfedeceği temel olacağını ekliyor.
Dedi ki: “Bu çalışmanın asıl ithalatı, kara delik bilgi sorunu ve yerçekimi ile kuantum mekaniği arasındaki bağlantılarla ilişkili.”
Jafferis’in yeni teorisine giden yol, fizikçinin kuantum seviyesinde dolaşmış iki kara delik spekülasyona başladığında başladı. Bu fikir daha önce, ER = EPR yazışmalarında fikri formüle eden Leonard Susskind ve Juan Maldacana tarafından sunuldu.
Jafferis, “Dış bakış açısından solucan deliğinden yolculuk, dolaşmış kara delikler kullanarak kuantum ışınlanmasına eşdeğer” dedi.
Solucan deliği boyunca uzayan seyahat süreleriyle ilgili sorun, iki kara delik arasındaki doğrudan bağlantının solucan deliği bağlantısından daha kısa olmasına rağmen ortaya çıkar, bu nedenle ikincisi yoluyla yolculuk bir kısayol teşkil etmez.
Jafferis’in önerdiği teori, 1935’te Einstein ve Rosen tarafından tasarlanan ve ikincisinin onuruna bir ‘Einstein-Rosen köprüsü’ olarak adlandırılan – iki kara delik arasındaki bir bağlantıdan oluşan bir kurgu üzerine kuruludur.
Solucan deliği – bu etkileşimi tanımlamak için 1957’de oluşturulan bir kelime – değişebilir olduğu için, Jafferis ve meslektaşları bilginin bir kara delikten çıkarılabileceği özel bir durum oluşturduğuna inanıyor.
Ayrıca şöyle açıklıyor: “Bir ufkun arkasında olacak olan bölgelere, uzaydan gelen bir gözlemcinin deneyimine açılan, dışarıdan erişilebilen bir pencere.” Diye açıklıyor.
Şimdiye kadar, geçilebilir kurt deliklerinin formülasyonuna karşı aşılmaz bir engel, negatif enerjinin varlığına ihtiyaç duyuyordu – kuantum kütleçekimi kavramıyla tutarsız görünen bir fikir.
Jafferis, Casimir etkisine benzer şekilde kuantum etkilerinin dikkate alınmasının – vakum enerjisinin yakından aralıklı ince malzeme plakalarını bir araya getiren olgusu – bu engeli monte etmenin anahtarı olabileceğini öne sürüyor.
Jafferis, teorisi ve bir solucan deliği yaratılmasının daha fazla çalışılmasının yerleşik bilim üzerinde derin etkileri olabileceğini öne sürüyor.
Jafferis, “Bunun bize göstergede / yerçekiminde yazışmalar, kuantum yerçekimi ve hatta belki de kuantum mekaniğini formüle etmenin yeni bir yolunu öğreteceğini düşünüyorum” diyor.