Tarihsel roman, ulusal geçmişin hala klişeler ve karanlık vizyonlarla dolu olduğu bir dönemde, köklü mitleri yıkmak ve halkın bir kez daha İspanya’nın büyük olaylarından keyif almasına yol açmak için kesin bir kuşatma noktasıydı. Bugün bu tür, karmaşık nedenlerden dolayı İspanya’da altın çağını yaşıyor. Javier VelascoTodoliteratura’nın yöneticisi ve ABC gazetesi gazetecisi David Yagüe, kitabın ayrıntılı bir şekilde anlatılmasını önerdiler. ‘Tarihle röportajlar’ (Ondina Basımları).
«Bunun okullarda Tarih eğitiminin yetersiz olmasından kaynaklandığını söyleyenler var ve insanlar nerede öğreneceklerini arıyorlar, ama ben buna inanmıyorum. Bir yandan kültürel başarısızlıklardan dolayı eğitim sisteminin defalarca suçlandığına inanıyorum ama kanunlar ve sistemler değişiyor ve şikayetler devam ediyor. Öte yandan ve daha da önemlisi, umarım kimse Tarihi kurgu yoluyla öğrenebileceğine inanmaz. Tarihi roman, geçmişi düşünmenizi sağlar, Tarihi keşfetmenizi sağlar, ancak öğrenmek için uygun bir araç değildir,” diye açıklıyor Yagüe.
Luis Zueco’nun önsözüyle ‘Tarihle Röportajlar’ın sayfalarında, türün en büyük uzmanlarıyla yapılan söyleşilerden bir seçki yer alıyor: Ken Follett Hem bu romanların başarısı hem de harika hikayelerin yaratılması gereken doku üzerine düşünmek için yerin olduğu Santiago Posteguillo’ya. «Her gün daha belirgin bir tür karışımı ortaya çıkıyor. Elimizde tarihi gerilim filmleri, cinayet soruşturmaları var, hatta tarihi geçmişi olan korku romanları bile var ve türün zenginliği ele alınacak birçok ilginç dönemin olmasında yatıyor; Romalılar, Mısırlılar, Vizigotlar, Amerika’nın fethiTercios’tan bazı tarihi romanlarda bile fantastik türün veya romantizmin veya acele ederseniz erotizmin imaları var. Hala gün ışığına çıkarılacak çok fazla tarih var” diyor Velasco.
–İspanyolların tarihi romanlara olan ilgisinin devam etmesini nasıl açıklıyorsunuz?
–Javier: İspanyol okurların tarihi romanlara her zaman ilgisi olmuştur. Bu türün edebiyatımızdaki kökenini bulmak için Enrique Gil y Carrasco’ya ve 1844’te yayınlanan ‘El Señor de Bembibre’ adlı romanına dönmemiz gerekir. Benito Pérez Galdós’un ‘Ulusal Bölümler’ini, Pío Baroja’nın ‘Bir Eylem Adamının Anıları’nı veya Ramón María del Valle-Inclán’ın tamamlanmamış üçlemesi ‘Carlist Savaşı’nı unutamayız, beş roman olacaktı, türün İspanyol okuyucunun zevkine uygun olduğunu anlamamızı sağlamak. Son yıllarda tarihimizin unutulmuş pasajlarını yeniden ortaya çıkaran çok sayıda yazarın katılımıyla tarihi romanın yeniden doğuşu olduğu doğrudur ve bu, romanların satış rakamlarına da yansıdığı gibi elbette çok popülerdir.
–Eleştirel düzeyde her zaman yeterince değer verilmeyen bir tür, eleştirmenlerle seyirci arasındaki bu kopukluğun nedeni nedir?
–David: Sanırım bu, kültür dünyasında hakim olan belli bir elitizmden kaynaklanan yaygın bir kötülük. Eleştirmenlerin Hamnet, Maggie O’Farrell, Timandra, Theodor Kallifatides gibi romanlarını ya da Scurati ya da Éric Vuillard’ın romanlarını sevdiğini mi düşünüyorsunuz? Aslında bunlar tarihi roman değil, anlatıdır. Bunu bana dürüstçe açıklamaları gerekiyor çünkü bunların harika ve şüphesiz tarihi kurgular olduğuna inanıyorum. Kültür eleştirmeninin genel zevkler ve modalar karşısında eleştirel bir ruha ve kişisel bir vizyona sahip olması gerektiğini savunan ideale inananlardanım ama haklı gösterilmesi zor tikler de var.
Ateneo’daki bir sunum sırasında kitabın yazarları.
ABC
– Bir gazeteci olarak türün ustaları arasında en iyi röportajı elde etmek için hangi araçlara ihtiyaç vardır?
–Javier: Bence asıl olan sabır. Bir gazeteci yazarlarla empati kurmayı, onları konuşturmayı ve en güzel sorularını sona saklamayı bilmelidir. Yazarların bir tartışmada zekice hazırladıklarını değil, en iyi fikirleri veya cevapları açtıkları ve alabilecekleri an budur.
–David: Röportaj yapılan diğer kişilerle aynı, karakteri ve ne yaptığını bilerek. Ve bunu dikkatlice okumanın zamanı geldi, ancak medyanın mevcut gelişimi nedeniyle bu daha da zordur. Tarihi romanlarda ve özellikle İspanya’da, bu türün yazarlarını rahatlık alanlarından çıkarıp onlara eserlerinin sunduğu edebiyat ve geçmişe dair vizyon hakkında sorular sormanın gerekli olduğunu düşünüyorum, çünkü çoğu kişi buna inanıyor gibi görünüyor. onlar sadece Tarihsel ortam hakkında, işlerindeki titizlik hakkında soru sorabilirsiniz. Tuhaf ama oldukça genel bir şey bu: Kurgu yazıyorlar ama sonra onun hakkında çok az, Tarih hakkında ise çok konuşuyorlar.
–Kitapta yayınlanan röportajlardan hangisinin elde edilmesi en çok çaba gerektiriyor?
–Javier: Röportaj yaptığım yazarların neredeyse hepsini bulmak kolay oldu, yayıncılar çok yardımcı oldu ama benim için en zor olanı, çok fazla röportaj vermeyen çok özel bir yazar olan Matilde Asensi idi. Yaptığımız görüşme tamamen samimiydi. Çok daha zor olan başkaları da vardı ama bunlar kitapta yer almadı çünkü bir yazar ağzını kapattığında röportaj genellikle pek ilgi çekici olmuyor ve isim vermek istemiyorum çünkü hala hayatımın kıymetini biliyorum. Bunlar karmaşık olanlardır, önceden belirlenmiş bir senaryoyu bırakıp apaçık şeylerle cevap verenlerdir.
–David: Elde edilmesi en zor olanlar, ya düzenlenemedikleri için ya da sonradan çizilecek ilginç bir şey olmadığını fark ettiğiniz ve sonuçta yayınlanmadığı için yayınlanmayanlardı. bu kitabın 60’ı arasında. Ve evet, pek çok nedenden dolayı karmaşık yazarlar var; bazıları konuşur, konuşur ve siz onlara ne sorarsanız sorun, istediklerini söyler; Bazıları ise soruları beğenmedikleri için azarlanıyorlar… Ama neyse ki egonun bu kadar önemli olduğu bir sektör için onlar azınlıkta ve genel olarak makul, hatta nazik görüşmeciler.
«İspanyol tarihi romanı yeniliğe pek yer vermez ve amacının ne olduğunu görmek mantıklıdır, ancak yavaş yavaş hareket etmeyi ve dönüşmeyi öğreniyor»
–Yazarlar boş bir sayfadan korkarlar, görüşmeciler olarak sessizlikten mi korkmalıyız, yoksa onu kucaklayıp bundan faydalanmalı mıyız?
–Javier: Sessizlikten asla korkmamalısınız, bu aşağıdaki soru üzerinde düşünmeye hizmet ediyor, bu yüzden bundan faydalanmamız gerektiğini düşünüyorum. Sessizlik, yazarın yanıt verdiği şey konusunda daha özgün ve daha dikkatli olmasını sağlayabilir.
–David: Sessizlik radyo ve görsel-işitsel ortam için iyi bir kaynaktır, yazılı ortamda ise çok fazla kaybolur. Zaten az konuşan ve kitabıyla ilgili sorulara neredeyse tek heceli yanıtlar veren tek bir yazar hatırlıyorum; Genel olarak yazarlar çalışmaları hakkında konuşurken çok daha fazla konuşurlar.
– İspanya’da türün geleceği nedir? Bu kadar kullanmanın yanma riski var mı?
–David: İspanya’daki tarihi roman, genç izleyici kitlesini fethetmese de olgunluk aşamasında ve bir geleceğe sahip. En klasik tarihi romanın ve sözde kurgulanmış tarihin giderek daha karışık ve yenilikçi tarihi kurgulara dönüşeceğine inanıyorum. Genel olarak, İspanyol tarihi romanı yeniliğe çok az yer verir ve amacının ne olduğu göz önüne alındığında anlamlıdır, ancak yavaş yavaş onu okuyan toplumla birlikte hareket etmeyi ve dönüşmeyi öğrenmektedir. Bu yola katkıda bulunan genç yazarlar geliyor.
–Javier: Hala gün ışığına çıkarılacak çok fazla tarih var. Ve eğer tür bu kadar çok tarihi Roma romanı tarafından yakılmamışsa, türün sınırını bulmasının çok zor olacağını düşünüyorum. Bu yüzden sağlıklı olmaya devam edeceğine inanıyorum ve umuyorum. Partnerimin dediği gibi David Yague: Yaşasın tarihi roman!