Kendimce tanımım; Hedefinde büyük kıç olabilmek olan, kıç yalama silsilesidir.
Sözlük hiyerarşi için der ki; topluluklarda veya kurumlarda yer alan insanların alt-üst ilişkileri görev ve yetkilerine göre sınıflandıran sistemdir. Gene Yunanlıların, Hieros=Kutsal, arkhes=yönetici yani hierarkhes=kutsalın yöneticisi olarak türetip içimize soktuğu bir terimdir. Tanrısal kaynaktan, kutsal gücün altlara doğru dağıtılması olarak girmiştir insanın hayatına.
Hepimiz hiyerarşi dendiğinde bir düzen algılaması yaşarız, evet çok haklıyız, vardır bir ‘’düzen’’. O düzen hepimizin kafasında oluşan uydurduğumuz hikaye de, piramitin en tepesinde oturandır. Bize hiyerarşiyi anlatan en olası şekil piramittir ve zamanın bilmem ne örgütü, toplulukları bunu sistem olarak dünyaya getirmiştir ve biz aciz topluluk üyeleri kabul ettiğimiz yerden devam etmek, düzeni devam ettirmek zorundayızdır.
Düzeni, İnsanın Kabul Etme Süreci
Sorguladığım şudur; hiyerarşik düzende insanın yerini kabul etme durumu, beynin ya da insanın düşünsel hayatının hangi noktasında gerçekleşir? Bireyi veya topluluğu kabule iten şey nedir? Ben bunun başlıca nedenini güce tapınç olarak görüyorum. Uygulanan toplum yönetim sistemi, ne olursa olsun bir sürecin veya toplum mühendisliğinin gerçekleşmeye başlanıldığı andan itibaren, hiyerarşik sistemin şematik ve yönetsel görüntüsü oluşmaya başlıyor. Düzen adına duygusu, kaos korkusu yaratılarak, hemen aşağıya doğru bu mühendislik ürünü dayatılmaya başlanıyor, biz kulların kolayına geldiğinden, süreci gönüllü/zoraki kabulümüz başlıyor.
Yaşamımda ailemden gelen bir soyluluk veya zenginlik durumuna sahip olamadığımdan, çalıp-çırpıp köşeyi hemencecik dönemediğimden, kapital ya da küresel piramidin en alt katının tavan kısmında bulunuyorum. Zoraki kabulle, ben ve tanıdıklarım aynı yerdeyiz. Hepinizin olduğu gibi benim de öykündüğüm ve övündüğüm yukarılarda, sivri uca yakın yerlerde tanıdıklarımda yok değil. Hıyarlığımızdandır biz bu hiyerarşiyi yukarıya baka baka iyice bir kendine getiriyoruz. Silkinip darmadağın edemiyoruz, görünmez zincirlerimiz ne kadar bağlamış bizi sağlam kazığa, kurtulamıyoruz.
Kabulde Ki Biz
Hepimiz bu sistemi, egolarımızın tatmin zamanını hayal ederek destekliyoruz. Üst katın merakı, özlemiyle sistem var olsun alttakilerin sırtında biraz da ben durayım isteğiyle yanıp tutuşuyoruz. Bunu nereden çıkarıyorum, hemen anlatayım düşüncelerimi/gözlemlerimi okuyucu… Bulunduğun işinde alt mevkidesindir, hep şikayet eder durursun, şef yaptıklarında sevinirsin okuyucu. Ve almış olduğun bu sıfatı korumak için altla aranı daha bir kalınlaştırır, daha bir üstü istersin. Ve bu istençle sende bir güzel ezersin altındakileri.
Şan, şöhret, ev, araba, adının önüne ünvan istersin, işte bu isteklerin hırsa boğar seni, o ‘’düzen’’ seni ve asıl savaştığın beni, kardeşini, onu, bunu eli bile değmeden bir güzel düzer. Benim anladığım bu sistemde üst kasta çıkmak için alta en az on kişiyi itmen gerekiyor. Böylece taban daha kalınlaşıp sistem güçleniyor. Kapitalizm vahşi evet, vahşi kapitalizm naraları atarak avutmayalım kendimizi, içimizde ki vahşiyi eğitelim, işte her şey o zaman değişmeye başlayacaktır.
Nasıl/Nerededir Ki Bu Hiyerarşi ve Kendimizi Savunma
Bir garip şeydir hiyerarşi, her alanda mevcuttur kendileri. Hayvanlarda, insanlarda, duygularda, kavramlarda…Tanrıdan başladığını düşünmektir, insanların her türlü boyun eğmeleri, hiyerarşik sistemlerin hayatın, doğanın kanunu olduğunu kabul etmeleri.
Tamam da diyeceksin yazıcı, var mı önerine gidecek bir yol. (Burada ki okuyucu ve yazıcıyı başka şeylerle karıştırmayın, sakın! Okuyucu sen, yazıcı da benim, bu kadar!) Elbette var; Öncelikle, doyumsuzluğu ve egoyu reddedip, açlıktan/sıfatsızlıktan korkmadığımız da olacak bitecek her şey, silkineceğiz. Kendi kendine yetebilir olmak ve tüketimi gereklilik noktasında sabitleyip, en az seviyeye indirmek gelecek arkasından.
Şimdi şöyle okuyucu; Hiyerarşiyi güçlendiren bağımlılıklarımızdan kurtulmamız gerekiyor. Baskılara maruz kaldıkça korkup, sinip, gücü kutsallaştırıp, hiyerarşist olmamak, elitist olmamak gerekiyor. Kendi küçük otonomlarımızı, eşit alanlarımızı yaratıp, üretim ve tüketim süreçlerini doyumu olan ihtiyaçlar noktasında tutarak, yeni yaşayış biçimleri geliştirmemiz gerekiyor. Kapitalizmin ekonomi kavramına aldanmayıp, sınırlı, hayati ihtiyaçlarda ekonomik ilişkilerimizi düzenleyerek yaşam biçimleri geliştirmemiz gerekiyor. Ayrıntıları uzun uzun tartışmak gerekiyor.
Sonucumuz
Demokrasi gibi insan algısını yanıltan sistemlere aldanmadan insana gerçekten değerli bir varlık olduğunu hissettiren, yaşayışlar peşinde koşturacağız. Demokrasi veya sistemin yürümesi için diye başlayan, bizi biz olmaktan çıkaran kast sistemi dayatmalarından uzak durmamız gerektiğini düşünüyorum.
Hiyerarşik sistemin toplumsal pratikte sert ve açık örneği kast sistemidir. Hindistan’da, köyün tek kuyusunu üst kast kullanıyor diye, kilometrelerce yol kat edip su içebilen alt kast insanı beni şaşırtmıyor çünkü bu ülkede KOÇ’un yaptığını ben yapamam, o KOÇ! bin işçinin bir aylığını, bir gece de harcayabilir. Hiyerarşinin hıyarıyımdır, KOÇUMla yan yana geldiğimde.
Sıkılmışsındır, bende sevmem uzun yazıları ama bak içimde uhdedir hiyerarşinin daha büyük hıyarı olamamak. Hiyerarşiye sahip yazımın, başı, gelişimi bir silsilesi var, yani sonuna geldik. Hiyerarşi lafın gelişiydi, hıyarlığımızdı anlatmak istediğim, istediğimizi yaşamaya davet etmeye çalıştım, geldik sonuna.
İşimize sana da uygun gelirse şöyle demeyle başlayalım okuyucu;
Bu yaşam benim!
Arkhes!
Silsilene Çomağı Sokacağım!