Türkiye kapitalizmi yılın ilk 3 ayında hızlı bir yavaşlama gösterdi. Sanayi üretimi, ciro, siparişler, yatırımlar ve kitlelerin tüketim harcamalarının her birinde geçen yılın ilk 3 ayına göre keskin yavaşlamalar var. İstihdamda son yıllardaki çok kısmi artış eğilimi durdu, yeniden azalma başladı. İşsizlik ise yeniden artmaya başladı. Yatırım ve tüketim harcamalarında yavaşlama ile birlikte banka mevduatlarında yeniden dolara dönüş, gelecek belirsizliği ve endişesinin de arttığını gösteriyor. Bazı burjuva iktisatçıları, yüzde 4 olan yıllık büyüme resmi tahminini, yüzde 2’ye revize ettiler. Bu Türkiye kapitalizmi için yarı-durgunluk anlamına gelir.
Türkiye ekonomisindeki yavaşlama, kapitalizmin küresel kriz baskılanmasından ve Hükümet ve Merkez Bankası’nın ekonomiyi “kontrollü soğutma” politikalarından kaynaklanıyor. Ancak kapitalizmin küresel entegrasyonunun son derece arttığı günümüzde, ekonominin kontrolünün salt ulusal temelde sağlanabilmesi de mümkün değil. Yunanistan siyasal krizle birlikte daha büyük bir ekonomik çöküntünün eşiğinde duruyor. ABD ekonomisinin yılın ikinci yarısında yeniden durgunluğa girmesi bekleniyor. Çin ise, bu yılki büyüme tahminini 2.5 puan düşürdü.
Avrupa’da Fransa’dan sonra Yunanistan, İngiltere, gelecek yıl Almanya’da da sosyal -neoliberal- demokratların hükümetlere gelmesinin beklenmesi ve “mali disiplin” politikalarından “neokeynesçi” addedilen ekonomik büyüme politikalarına geçiş de krizin çözümü değil. Çünkü kredi muslukları açılarak, sermaye teşvikleriyle ekonomi geçici olarak canlandırılsa da, sermaye değersizleşmesi engellendiğinden kriz ötelenir, ancak çok geçmeden şiddetlenerek geri gelir. “Neokeynesçi” addedilen istihdam artışı da, en esnek-güvencesiz kölece çalışma koşullarının yaygınlaştırılması ve gerçekte kısmi güvenceli istihdamın da ortadan kaldırılmasıdır. Burjuvazinin mutlak ve göreli artıdeğer sömürüsünü artırmak ve buna direnişi bastırmak için işçi sınıfına gözü dönmüş saldırganlığı her durumda devam eder.
Türkiye’de sermaye şu an krizde olmasa da, küresel mali oligarşik eşgüdümlü kriz politikaları aynen Türkiye’de de uygulanıyor. Yani sermaye krizde değilse krize girmemek için, krizdeyse çıkmak için boğazına çöktüğü işçi sınıfı ve emekçiler ise her daim krizdedir.
Erdoğan’ın kamu çalışanlarının zam talebine, “Yunanistan gibi oluruz” yanıtı, burjuvazinin tipik saldırganlık refleksidir. Öyle ya Yunanistan’ı batıran az çalışıp çok tüketen işçiler olmuştur! Yunanistan gibi olmamak için işçilerin ölümüne çalışıp ölmeyecek kadar tüketmesi gerekir! Çin gibi olmak gerekir!.. Aslında tüm söylenen, sermayenin krize girmemesi, girerse de çıkması için işçilerin her daim gırtlağına kadar krizde olması gerektiğidir! Patronların işçilerin en safiyene talepleri karşısında dahi en iyi durumda söylediği gibi: “Sizin bu taleplerinizi yerine getirirsem, rekabet gücüm kalmaz, iflas ederim, siz de işinizden olursunuz!” Siz benim kölemsiniz, varlığınız varlığıma feda olsun, demenin de nazikcesidir.
Sınıf bilinci, sermayenin mantığını, kırk katır kırk satır seçeneklerini reddetmekle başlar. Biz ne Yunanistan, ne Çin gibi olmak, ama ne de Türk gibi kalmak istiyoruz. 23 Mayıs’ta grevdeyiz. Ama “emek yağmasını sonlandırma ve sömürüyü sınırlandırma mücadelelerinin ötesinde, üretici güçlerin geldiği bu aşamada, özel mülkiyetin toplumsal mülkiyet tarafından aşıldığı, meta ilişkilerinin son bulduğu, paylaşıma dayalı, üretimin toplum tarafından planlandığı bir dünya düşü kurmak, düşlerimizle gerçeklik arasında bağlar oluşturmak pek ala mümkündür. Çipli üretimin işbölümünün ortadan kaldırılmasının koşullarını yarattığı, üretim araçları karşısında işçilerin özne haline gelmesinin olanaklarını yarattığı bu tarihsel aşamada dünyanın bütün sokaklarında yankılanan tek ses ‘ya sosyalizm ya barbarlık’ olacaktır. Bunun için işçi sınıfının önündeki acil görev birliğinin sağlanmasıdır: Bütün ülkelerin işçileri birleşin!”
Bütün kara parçalarında/Yunanistan hariç değil.