Hepimiz günlük hayatımızda çeşitli sosyal oluşumların içinde bulunuyoruz. Bir öğretmen olarak okulda, bir eş olarak evde, bir arkadaş olarak sosyal hayatta bazı rol ve sorumluluklarımız var.
Bunların birbiriyle uyumlu olduğu durumlarda işimiz "tıkırında" gider. Ya olmazsa? İşte o zaman çatışmalar ve anlaşmazlıklar çıkar.
Ben şunu keşfettim. Bulunduğumuz sosyal gruplarda ne kadar işbirliğine ve ne kadar rekabete yakın olduğumuza göre işlerimiz de o oranda tıkırında veya tersinde gidiyor. İlk insanları düşündüm. Eğer işbirliği yapıp avlanmak yerine en çok ben avlayacağım derdine düşmüş olsalardı belki de bugün hiçbirimiz yaşamıyorduk çünkü rekabete düşen insanlar çoktan vahşi hayvanlarca yok edilmişti. O yüzden insanlar işbirliği yapmayı tercih ettiler. Önce küçük gruplar, sonra geniş aileler ve siteler...
Böylece hepsi birbirinden bir şey öğrenerek bilgiyi ve tecrübeyi kısa zamanda geometrik bir şekilde arttırdılar.
Bu ilkeyi öğretmen olarak sınıflarımda uyguladım, uyguluyorum. Rekabet duygularını köreltmek kolay olmuyor. Çoğunu başaramıyorum zaten. Ama işbirliğinin gücünü gören öğrenciler bunu kolay kolay da bırakmıyor. Rekabetin getireceği stresin yerine işbirliğinin ve dayanışmanın güçlendirici etkisine kolayca kapılıyorlar. Bunun için ÖRAV eğitimimde öğrendiğim ve öğrencilerimin inanılmaz hoşuna giden "ayrıl-birleş tekniğini" önerebilirim. Teknikle alakalı videoyu aşağıdan izleyebilirsiniz.
Rekabetin kaliteyi getirdiği fikrine ise katılmıyorum. İnsanlar arasında rekabet yaratmak, rekabet ortamını desteklemek belki ilk başlarda iyi işlerin çıkmasına neden olabilir. Ancak bu durum orta ve uzun vadede stres yüklü insanlar ve sürdürülemez bir kalite rejimini yaratıyor. Üstelik on rakip varsa, birkaçının kazanıp diğerlerinin elendiği bir rekabet sisteminde kim verimli çalışmadan bahsedebilir?
Kimseyi rakip olarak görmeyin. Kendinizi bile. İyi yaptığınız işlere odaklanın ve bunu işbirliği yoluyla nasıl daha ileriye taşıyabileceğinizin metotlarını arayın.
İnanın, iç huzur rekabetten bin kat üstün gelecektir.