[ad_1]
Avrupa genelinde, bölgenin en büyük bankaları kesin bir gerçeğe uyanmış durumda: Uzun soluklu çöküşten çıkmak için radikal bir plana ihtiyaçları var.
Yıllar süren negatif faiz oranları, bankaların karlarını aşındırdı. Avrupa bankaları küresel mali krizden bu yana işgücünü beşte bir oranında küçülttüler, kârsız birimleri kapattılar ve riskli iş konularını terk ettiler. Küresel salgın, kırılganlıklarını daha da artırdı ve hisse senedi fiyatlarını düşük seviyelere çekti. Şİmdilerde Avrupa bankaları ile JPMorgan Chase & Co. ve Morgan Stanley gibi ABD rakipleri arasındaki uçurum 2008’den beri büyüyor.
Düşük Değerli ve Başarısız: Avrupa bankaları ABD’deki emsallerinin gerisinde kalıyor
Şimdi, Madrid’den Frankfurt’a banka toplantı odaları, bu acı dolu döngüden çıkmalarına ve pandemi sonrası dönemde hayatta kalabilecek – ve hatta belki de gelişebilecek – bir Avrupalı dev yaratmalarına yardımcı olabilecek birleşme ve satın alma planlarıyla dolu. Bir pan-Avrupa şampiyonu olma ihtimali şimdiye kadar belirsizliğini korurken, İtalya ve İspanya’daki daha küçük yerel anlaşmalar, potansiyel olarak sektörü yeniden şekillendirmek için daha iddialı planlara zemin hazırlıyor.
Yıllardır Avrupa’nın banka liderleri, binlerce küçük, bölgesel kredi verenle dolup taşan parçalanmış bir pazarda öne çıkmak için dönüşümsel anlaşmalara duyulan ihtiyacı vurguladılar. Avrupa Birliği genelinde ortak mevduat korumasının olmaması ve hantal düzenlemeler, sınırlar boyunca bu tür çabaları engelledi.
Ancak Avrupa bankalarında hızlanan çöküş, düzenleyiciler ve bankacılık yöneticilerinin değişime ihtiyaç duyduğunun sinyallerini vererek yenilenmiş bir aciliyet duygusunu teşvik etmekte. Deutsche Bank AG, nihayet Avrupa’nın bankacılık konsolidasyonunun bir parçası olmak istediğini söyledi. UBS Group AG’de, Başkan Axel Weber bu yılın başlarında olası ortaklar için bir istek listesi hazırladı. Intesa Sanpaolo SpA başkanı Carlo Messina Kasım ayında Avrupa bankalarını sınır ötesi birleşme arayışına çağırdı.
Bloomberg News, Avrupa’nın kredi kuruluşlarını takip eden bir düzineden fazla banka lideri, yatırım bankacısı ve uzmanla yapılan görüşmelere dayanarak sekiz olası anlaşma senaryosu belirledi. Daha küçük, daha az karmaşık anlaşmaların gerçekleşmesi çok daha olası, ancak bu sekizliden daha göz kamaştırıcı ve dönüştürücü anlaşmalar da çıkabilir.
Banka sözcüleri bu konuda yorum yapmayı reddediyor.
Bazı bankalarda hisse fiyatlarındaki keskin düşüş, onları herhangi bir devralma girişimine potansiyel hedef haline getirdi. Bozuk krediler ve ticari zararlar için artan karşılık, birçok bankanın gücünü aşındırdı. Bu, Commerzbank AG veya Societe Generale SA gibi firmaları, BNP Paribas SA ve UBS Group AG gibi emsallere kıyasla daha zayıf bir konuma getiriyor.
Yurt içi anlaşmalar maliyet tasarrufu sağlarken, sınır ötesi anlaşmalar küresel ölçeğe giden bir yol sağlamakta ve bu da Avrupa bankacılık birliği fikrini daha ileriye taşıyabilir.
White & Case hukuk bürosunda finansal hizmetler M&A konusunda uzmanlaşmış bir ortak olan Hyder Jumabhoy, “Avrupa bankacılığı birleşme ve satın almaları çok sıcak. Potansiyel birleşme karşı tarafları arasındaki tartışmaların tonu ve doğası, dört yıl öncesine göre gelişti – sinerjiler ve birleşme sonrası entegrasyon akılda kalıcı. Bu yaklaşım, tartışmaların ciddiyetine çok işaret ediyor” dedi.
Kronik mücadeleler
On yıldan daha uzun süre önceki küresel mali krizden bu yana, Avrupa bankaları temellerini toparlanmak için mücadele etmekte. Vergi mükelleflerine dayanan kurtarmalar daha sıkı bir finansal düzenleme çağını başlattı ve bankalar, en kazançlı faaliyetlerinin bazılarından geri çekilmek zorunda kaldı. ABD’deki muadillerinden farklı olarak, gelirlerini aşındıran negatif faiz oranlarının etkisiyle de mücadele etmek zorunda kaldılar.
Bloomberg tarafından derlenen verilere göre, bu, Avrupalı bankalar için şişirilmiş bir maliyet tabanına dönüşüyor ve harcamalar bölge bankalarının gelirlerinin çoğunu yutuyor. Avrupa’nın en büyük 38 bankasının ortalama maliyet-gelir oranı geçen yıl %60 olarak gerçekleşti. Deutsche Bank’ta maliyetler, 2019’da gelirleri geride bıraktı. Maliyetler UBS’de geçen yıl gelirin yaklaşık % 80’ini ve Barclays’ta %70’ten fazlasını temsil ediyorlardı.
Maliyetler, çoğu büyük Avrupa bankasında gelirin çoğunu yutuyor
Bankalar, dijital çözümlere daha fazla odaklanmak için personeli işten atarak ve şubeleri kapatarak yanıt verdi. Ayrıca, işletmeleri elden geçirdiler ve birimler satarak, bu yıl açıklanan bankacılık işten çıkarmalarını 2015’ten bu yana en yüksek sayı olan yaklaşık 70.000’e çıkardılar.
Buna, Şubat ayında ABD ve Avrupa’da düşük performans gösteren birimlerde 4,5 milyar dolarlık maliyeti azaltma planının bir parçası olarak işgücünü 35.000 azaltacağını söyleyen HSBC Holdings Plc hâkim. Deutsche Bank, 2022’ye kadar 18.000 personeli azaltma planının ortasında. Banco Santander SA, İspanya’da 3.500’den fazla işçiyi işten çıkarmak için bu ay sendikalarla anlaşmaya vardı.
Avrupa bankaları 2008’den bu yana yüz binlerce çalışanını işten çıkardı
Ancak işten çıkarmalar yeterince derine inmedi ve pandeminin başlangıcı, bankaları kredi zararları için karşılıkları artırmaya zorlarken, yüksek faiz oranları olasılığını geciktirdi.
Anlaşmaların bu yapısal sorunları çözeceğine dair bir garanti yok. Çoğu birleşme sonuçta değer katmakta başarısız oluyor ve finansal kombinasyonlar özellikle karmaşık. Bankaların teknoloji sistemlerini yükseltmek için yine de milyarlarca Euro harcamaları gerekecek.
Fransız-Alman grubu Oddo BHF’nin yönetici ortağı Philippe Oddo, “Pek çok anlaşma ancak ek sermaye konulmayacaksa işe yarar” dedi.
Anlaşma yapmayı kolaylaştırabilecek bir şekilde, düzenleyiciler artık bankaların satın almaları nasıl hesaplayabilecekleri konusunda esnekliği vurguluyor: Avrupa Merkez Bankası, bankaların, yeniden yapılandırma ve bilanço temizleme maliyetini ödemek için rakiplerinden indirimli satın almalar sonrasında kâğıt üzerinde görünen kazançlarını kullanabileceğini söylüyor. Intesa CEO’su Messina, pandemide kötü kredilerle mücadele etmek için bu sayıların “sihirli kalkan” olduğunu söyleyecek kadar açık sözlüydü. .
ECB ayrıca, bir birleşmeden sonra bankalardaki sermaye gereksinimlerini otomatik olarak artırmayacağını, ancak “mega” konuma dönüşen bankalara daha yüksek bir çıtayı karşılamalarını emredeceklerini söylüyor.
Daha zayıf bankaların zararları arttığı ve daha güçlü olanlar pazar payı kazanma fırsatı gördükleri için koronavirüsten kaynaklanan etkiler başka bir itici güç. 2020’de, bankacılık birleşme ve satın almaları on yıllık bir durgunluktan çıktı. Bloomberg tarafından derlenen verilere göre, bölgedeki bankalar arasındaki anlaşma hacimleri, Temmuz ayının başından bu yana yıllık %27 artışla 37 milyar dolara yükseldi.
Şimdilik, gerçekleşen anlaşmalar genellikle aynı ülkede daha küçük rakipleri satın alan büyük bankaları veya birbirleriyle birleşen daha küçük bankaları içeriyor. İspanya ve İtalya’da, bu tür anlaşmalar şimdiden sektörü yeniden şekillendiriyor. Bu yılın en büyük yurt içi anlaşması, CaixaBank SA’nın İspanya’nın en büyük yerel bankasını oluşturmak için Bankia SA’yı yaklaşık 5 milyar dolara satın almayı kabul etmesiydi. Banco Bilbao Vizcaya Argentaria SA, ABD birimini 11,6 milyar dolara satarak kendi satın almalarına finansman sağlarken, İtalyan Intesa, Unione di Banche Italiane SpA’yı satın aldı.
Bank of America Corp. Avrupa, Orta Doğu ve Afrika finans anlaşmaları eş başkanı Giorgio Cocini, “Bir noktada her ülkede %20 pazar payına sahip üç ila dört büyük grup görebiliriz” dedi.
Bloomberg
[ad_2]