Tadında bırakmak...
Başbakan Mesut Yılmaz iyi etti, kötü etti... Kimine göre yerinde, kimine göre gereksiz bazı laflar sarf ederek hükümet-asker ilişkilerini gerginleştirdi.
Böyle bir durumda akıl neyi gerektirir?
Yangına benzin dökmeyi, yani havayı daha da gerginleştirmeyi mi, yoksa aklın, itidalin yolundan ayrılmamayı mı?
Bakıyoruz özellikle ANAP milletvekilleri inanılmaz bir hamlıkla, aklın dediğinin tam tersini yapıyorlar.
Dediklerinin özeti de, Başbakan'a yaranma gayretinden başka bir şey değil.
Arkadaşlarımızın bildirdiğine göre şimdi genellikle, ‘‘Yılmaz gerçek bir lider olduğunu gösterdi. Türk Silahlı Kuvvetleri, hükümetin emrindedir’’ diyorlarmış.
Sadece bu söz bile ne kadar kompleksli ve ne kadar ham olduklarını göstermeye yeter. Dahası... Düne kadar sanki hükümet, askerin emrindeymiş gibi düşündüklerini gösterir.
Bir an için bunun doğru olduğunu varsayalım da soralım:
‘‘Bu sözlerinizle öyle bir duruma katlanacak kadar onurlarından fedakârlık etmiş olduğunuzu göstermiyor musunuz?’’
Bize göre bu zaten varit değildi.
Daha açık konuşalım:
Geçen yılın 28 Şubat tarihinden bu yana ülke yönetiminde Silahlı Kuvvetler'in etkinliğinin artmış olduğu doğrudur, ama askerin, hükümetin emrinde olmadığı yolunda bir tavır sergilediğini söylemek de insafsızlıktır.
ANAP'lılara soruyoruz: Buna rağmen rahatsız mıydınız?
O zaman yapmanız gereken, zücaciye dükkânına fil girmiş gibi ortalığı darmadağın etmek mi olmalıydı?
Hadi diyelim ki bir defa oldu.
Şimdi doğrusu cümlenin yarısıyla tahrik edici olup ikinci yarısıyla sırt sıvazlamak mıdır?
Kimi bu vesileyle ‘‘Başbakan'ın sözlerinin numaralı gözlük gibi’’ olduğunu ‘‘ihtiyacı olanın alıp takacağını’’ ifade ediyor.
Kimi ‘‘Yılmaz'ın ortaya koyduğu tavır, Türkiye'de demokrasinin gelişmesine önemli katkı sağlayacak bir tavırdır’’ diyor.
Üçüncüsü, aklınca konuyu saptırıp prim toplayacağını düşünüyor:
‘‘Baykal ara rejim konusunu gündeme getirmiş, Başbakan buna cevap vermesin mi? Asker olsun, sivil olsun, tüm Anayasal kuruluşlar Başbakan'a bağlı değil mi? (...) Bu ülkenin Başbakan'ı ne konuşacak. Domatesin faydalarından mı bahsedecek?’’ diyor.
Diyor da... Dediğinin nerede, nasıl yankılandığını acaba hesap ediyor mu?