2009 yılında sadece 40 gün süren bir evlilik yaptım ve çocuksuz olarak boşandım. 2017 yılı itibarıyla bu kadına tam 8 senedir nafaka ödüyorum. Bu şartlarda ölene kadar ödemek zorunda kalacağım. Evlilik öncesi ve sonrası durumuna bakıldığında yoksulluğa düşmüş bir hali yok ama mahkemede bunu ispat etmek imkansız. Bu çaresizlik beni perişan etti ve psikolojim bozuldu.
Sonra beni yeniden hayat sevinciyle dolduran ikinci eşimle tanıştım ve evlendik, çok şükür çok mutluyum. Bir kızımız var. Sorumluluklarım arttı ve tabi ki utancım da. Bana tekrar gülmeyi hatırlatan eşim ve kızımdan utanıyorum. Onları bu Süresiz Nafaka zulmünden kurtaramıyorum. Bana bunca acıyı ve zulmü çektiren kadına, ailemin rızkından her ay para göndermek zorunda kalıyorum.
Şimdi şu kadın hakları derneklerine, savunucularına soruyorum “Benim eşim ve kızım kadın değiller mi? Onların hakları yok mu?” Erkeklerin haklarını sormuyorum bile!
Bu arada eski eşim beni mahkemeye vermiş, nafaka artırım davası açmış, geçinemiyormuş!!! Hiç bitmeyen, ölünceye kadar devam edecek olan ve giderek artan bir borç sahibi oldum!
Ömer Şahbaz