Originally written in English. Translated by Ezgi (lilsoprano).
Ben Kazan şehrinden Rus bir kızım ve hikayemi paylaşmak için buradayım. Mektuplar sayesinde tanıştığım yabancı biriyle olan hikayemizi.
Bu hikaye 2019’un kışında başladı. Tam olarak 21 Şubat’ın gece ikisinde. 25 olalı henüz çok olmamıştı ve yüzyılın çeyreği krizi kapımı çaldı. Yeniden insomnia (uykusuzluk hastalığı) çekiyordum. Stresli, depresif ve huzursuzdum – hepsi bir arada. Şafaktan önce her zaman karanlıktır… Gecenin bir yarısı bu uzun ve karanlık geceyi geçirmemi sağlayacak ilginç bir oyun indirmeye karar verdim ama oyun yerine nasıl olduysa kendimi Slowly indirirken buldum. Ne olduğu hakkında hiçbir fikrim yoktu. Keşfetmeye başladım – profil oluşturdum, ilgi alanlarımı ekledim. Sonra “kendin keşfet” butonuna tıkladım ve uygulama bana insanların listesini gösterdi. Listedeki ilk insanı seçtim – Budapeşte’den P_th_third isimli biri.
İlk mektubumda birkaç satır yazdım, gönderdim ve uygulamayı unuttum. Sonraki gün Slowly’den bir bildirim vardı. Açtım ve aman tanrım, bir mektup! Kimden, nereden? Oh, Macar bir çocuktandı! Ne güzel bir sürpriz! Sabırsızlıkla mektubu açtım ve ilk satırlarıyla bir sürpriz oldu, özellikle “Ve… geç bir mutlu yılllar?!” kısmı. Bunun çok tatlı olduğunu düşündüm. İlk mektubu okurken onun pozitif enerjisini hissedebiliyordum. Mektubuna oldukça fazla çaba sarf ediyor gibi duruyordu, konuşmak için iyi ve ilginç bir insan olabileceği sonucuna vardım, bu yüzden ona yazmaya devam ettim.
Birbirimize yazmaya devam ettikçe mektuplarımız uzun ve daha uzun bir hal aldı. Başka mektup arkadaşlarım da vardı ve onlara yazmaya da devam ediyordum fakat bu özel yabancı çocuk farklıydı. Daha derin konular ve düşünceler ile daha anlamlıydılar. Birbirimizi tanıma sürecimiz yavaş fakat derin ve istikrarlıydı, bence. Her mektupta gittikçe daha fazla açıldık. Deneyimlerini ve bilgilerini benimle paylaştı. Bunu söylemeliyim ki çok cazipti, temiz havada solunan bir nefes gibi hissettiriyordu. Önceden yeterince iyi olmadığımı hissediyordum fakat şu an bunu düşündüğüm için kendimi kınıyorum, ama bu bağlantı beni rahatlattı.
Her gün birbirimize şarkı önermeye başladık, şanslıyız ki benzer müzik zevklerine sahiptik ve mektup yazmaya devam ettik. Bundan uzun süre sonra fotoğraflarımızı yolladık, ama ben ayrıca onun sesini de duymak istiyordum. O, bu konuda başlarda utangaçtı ama 1 Nisan’da bu buzu ses kayıtlarıyla kırdık. Ayrıca 6 Mayıs’ta ilk görüntülü konuşmamızı yaptık, çok memnundum. Onunla her gün iletişim kurmak hayatımın önemli ve gerekli bir parçası haline geldi.
Daha sonra gerçek hayatta buluşmanın harika olacağını ve Riga’da bir kahve için buluşmayı önerdi (ne kadar romantik!). Yeni bir ülkede bir yabancıyla tanışmak hiç de ilginç gelmedi ama gerçekten onunla tanışmak istiyordum! Bu yüzden ona, ilk önce onun Kazan’a gelmesini ve sonra benim Budapeşte’ye gitmemi önerdim, şaşırtıcı olarak o bunu kabul etti. Kazan’a gelmeyi kabul etti.
27 Haziran’da havaalanında buluştuk:
“Beklediğim kadar kısa değilsin!”
“Ve sen de hayal ettiğim kadar uzun değilsin!”
Bunlar karşılaştığımızda kurduğumuz ilk cümleler. Önceden bunlarla ilgili şakalar olurdu. İkimiz için de hoş bir sürpriz olmuştu… veee sonra aramızda hissettiğimiz kimya ile hızla duygulara kapıldık. Bu birlikte geçirdiğimiz dört günden sonra bunu böyle bırakmanın daha iyi olacağına karar verdik ve… resmi olmaya ve uzun mesafeli bir ilişkiyi yönetmeye karar verdik.
Sözümü tutuyorum ve bu yıl Ağustos’ta Budapeşte’yi ziyaret etmeyi planlıyorum. Bundan mutlu muyum? Kesinlikle evet. O karanlık şubat gecesinden bu yana hayatımın böyle değişeceğini hayal edebilir miydim? Asla, şimdi bile zaman zaman gerçek değilmiş gibi görünüyor. İkimiz de anladık ki bu uzun bir yolculuk ve birçok soruyu çözümlememiz gerekecek, ama ben hazırım. Bunu istiyorum. Biz ve geleceğimiz için heyecanlıyım.
Teşekkürler Slowly! Uygulamanız inanılmaz! İnsanların hayatlarını değiştirmekle iyi bir iş yaptınız.
-Rus kız
Not ; hikayenin eğlenceli kısmı. Kazan’da hikayemizi dünya gezgini, New York’tan bir Hint çocukla paylaştık:
“Şimdi, sen Kazan’dansın ve o Budapeşte’den ve birliktesiniz, burada mı çalışıyor?”
“ Oh, öyle bir şey değil. Hayatlarımızda ilk kez dün buluştuk “ şeklinde cevapladık.
Yüz ifadesi tarif edilemezdi .
Ayrıldığımızda, otobüs durağına geldiğimizde uygulamayı kuruyordu. Sürüye bir kişi daha!