Yaşamanın tek bir nefes almanın kıymetinin anlaşıldığı ama hayatın anlamsızlaştığı günlerden geçiyoruz.
Gözle görülmeyen bir virüs bildiğimiz, alıştığımız, sevdiğimiz her şeyi unutturdu bize.
Karantina, pozitif, maske, Korona, Covit19 gibi kelimelerini hatmettirdi bize.
Evde bir gün duramam diyenlerin aylardır dışarı çıkamadığı ama buna rağmen şikayet edemediği günlerden geçiriyoruz.
Belki de ilk kez bu kadar sessiz, kimsesiz bir Ramazan geçirdi Müslümanlar. Teravih ve hatime gitmeden, kalabalık iftar davetleri verilmeden, kimsenin kimseden haberi olmadan bir Ramazan geçirildi.
Buruk, eksik bir Ramazan’ın ardından giriyoruz bayrama…
Çocukların arafalık toplamadığı, sokakların yalnızlaştığı, Bayram Namazı’nın kılınmadığı bir bayrama giriyoruz.
Elbette geçecek bu günler ama geçmek bilmeyen bu günlerin bize öğrettikleri de var…
Hayatın yalnız yaşanmayacağını, herkesin birbirine muhtaç olduğunu gördük.
Ramazan’ın manevi atmosferinin tek başına solunamayacağını gördük.
Kimsenin kimseye üstünlüğünün olmadığını gördük.
Hayatımızdan şikayet etmek yerine bol bol şükretmek gerektiğini gördük.
Her sabah uyandığımızda ‘şükür hala yaşıyorum ve nefes alıyorum’ demeyi öğrendik.
Her şey gelip geçtiğinde bu günleri hatırlar mıyız ya da özgürlüğümüze şükreder miyiz bilmem ama ben yaşamım boyunca camilerin Ramazan’daki bu öksüzlüğünü asla unutamam.
Bayram Namazı kılınmadan kimsenin kimseyi görmediği, tek bir kişinin kapınızı çalmadığı, bayram telaşı yaşamadan geçen bu günleri unutamam…
Hayatta kalır mıyız başka bayramlar görür müyüz Allah bilir ama gördüğüm en buruk Ramazan ve bu bayramı ben unutamam…
Umut edelim ki tüm bu sıkıntılar, çekilen en son ki sıkıntılar olsun.
Bu virüs gitsin ve bir daha asla geri gelmesin.
Hayatımızda hep sağlık ve mutluluk olsun.
Bayramlar bayram gibi olsun.