Uzun süredir hemen hemen hiç televizyon seyretmiyorum. Boş kalan vakitlerin çoğu internette okuyarak geçiyor.. Buna rağmen ilaç için bir iki yazı ve bir kaç tane satır dışında hiç bir şeye rastlamadım bu konuya dair. Halbuki olay mühim. Parantez açıp söylemek gerek; Can Kozanoğlu'nun yazısı zaten söyleyecek fazla bir şey bırakmamış. Müthiş basınımızın usta kalemleri ajans haberlerini kopyala-yapıştır yapacaklarına bu yazıyı alsalar ya...
Takımın adı Erzurumspor olmuş, başka bir şey olmuş, ehemmiyet orada değil. Bu ülke yüzme şampiyonası için, en büyük basketbol salonunu apar havuza çevirme gibi bir rezalete imza attı yakın zamanda. Hangi branş olduğu da önemli değil; federasyonlar ve kurulları ciddi birer denetlemeye tabi tutulsalar, kim bilir ne herzeler çıkacak ortaya. Gençlik ve Spor Genel Müdürlüğü'ndeki sümenlerin altı kurcalansa neler çıkar, yine kim bilir.
Oysa bütün bunlardan rahatsız olmadan ve hiçbirisine değinmeden spor yazıp, çizen insanlar var bu ülkede. Bunca pisliğin içinde ya "alışmış kudurmuştan beterdir" oynuyorlar ya da o pislikle besleniyorlar, diye düşünüyor insan.
Ondan sonra "Eskiler-Yeniler" tartışması çıkıyor alev alev. Evet, yeni spor yazarları hata yapıyor olabilir. Belki zaman zaman had aştıkları bile oluyordur. Ama Allah aşkına eskiler de "O futbolu bilmiyor", "Beriki neden oynamıyor", "Federasyon neden falancaya kıyak geçiyor" yazmaktan başka ne yaptıklarını bir açıklasınlar. Yeni nesillere ne miras bıraktıklarını sorgulasınlar.
"Dünyayı güzellik kurtaracak, bir insanı sevmekle başlayacak her şey" var ya hani. Mikro düşünelim biz, Dünya'da gözümüz olmasın. Mesela sporu ne kurtarır? Adamlık mı? Boku yedik o zaman, kurtulmaz bizim sporumuz. Sporcusu, emeklisi, yöneticisi, çalıştıranı, yazanı, çizeni, yorumlayanı; adam kıtlığında kıran var çünkü.