Aşağıda okuyacağınız şiir 1969 yılında yazılmıştır. O tarihlerde başta Kafkaslar olmak üzere bütünüyle Orta Asya Sovyet Sosyalist Cumhuriyetleri Birliği’nin ( Bugünkü Rusya) işgali altında idi. Doğu Türkistan ise bugün olduğu gibi Çin’in sömürgesi idi. Türk milliyetçileri ESİR TÜRK’LER haftası adı altında oralardaki kardeşleri için elem ve üzüntülerini dile getirirdi. Solcular Vietnam’ın, İslâmcılar da Filistin’in yasını tutarlardı. Milliyetçilerin milletin gündemine taşımaya çalıştığı esir Türk’ler kimsenin aklına bile gelmez, hatta milliyetçiler IRKÇILIKLA ve TURANCILIKLA suçlanırlardı.
O tarihten sonra Başta Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti olmak üzere Azerbaycan, Kazakistan, Kırgızistan, Özbekistan ve Türkmenistan bağımsızlıklarına kavuşmuş Türk milliyetçilerinin çalışmaları müspet bir şekilde sonuçlanmıştır. Böylece Türkiye Cumhuriyeti altı kardeş devletle dünya sahnesinde bayrak dalgalandırmaya başlamıştır.
Bu şiir 1969 tarihinde yazılmış ve Türk Dünyasının başbuğu Merhum Alpaslan TÜRKEŞ’E ithaf edilmiştir. İlk defa Ankara ATATÜRK KAPALI SPOR SALONUNDA düzenlenen bir gecede okunmuş ve büyük beğeni ile takip edilmiştir. Takip eden günlerde milliyetçi dergilerde ve BİZİM ANADOLU gazetesinin birinci sayfasında güzel bir çerçeve ile yayınlanmıştır. Bu şiirimi yıllar sonra bir 3 Mayıs TÜRKÇÜLER GÜNÜ DOLAYISIYLA okuyucularımla paylaşmak istedim.
ANAYURT’LA HASBİHAL
Ey anayurt hasretinle cayır, cayır kavruldum,
Toprak oldum hem Batıya, hem Doğuya savruldum,
Mânâm sensin, maddem sensin; senin ile yoğruldum;
Ateşinle deli miyim, divane mi yel miyim?
Yoksa senden ayrılalı başkalaşmış el miyim?
Tanrı Dağda boran olup fırtınalar eser mi?
Senden olan,senle olan burada sana küser mi?
Ana yurdu yurt bilenler ilgisini keser mi?
Senden ayrı nefes alan verem olsun, kör olsun.
Senin için çalışanlar hep bahtiyar şen olsun.
Ergenekon hep yeşil mi, demir dağlar durur mu?
Tepelerde BÖRTÜÇİNE, bozkurtların ulur mu?
O azamet asalet mi, vakar mıdır, gurur mu?
Tarih ile mazin ile nasıl aran has mıdır?
Yoksa bunlar senin için birer leke, pas mıdır?
Çöl mü oldun, ova mısın, dağ mısın?
Cennet gibi iç açıcı bahçelerle bağ mısın?
Niye sesin çıkmaz oldu? Ölü müsün, sağ mısın?
Senin için yaşıyoruz, amacımız hep sensin;
Helâl olsun kanlarımız, toprağınız beslensin.
Irmakların kurudu mu? Yoksa yine akar mı?
Dağ çiçeği küskün müdür? Yoksa yine kokar mı?
Toprağınız kısır mıdır? Yoksa size bakar mı?
Ayrılmışız nice andır, aramızda dağlar var;
Senin için gönlü coşkun, gözü yaşlı ağlar var.
Müezzinler minarede ezanları okur mu?
İnce kızlar tezgâhlarda kilim, halı dokur mu?
Güvercinler şadırvanda, saçaklarda şakır mı?
Milli inanç, milli sanat, milli kültür hep sende;
Güzellikler hep sendedir. Hem mânâda, hem tende;
Yesi şehri mahzun mudur, hiç halini sordun mu?
Ya Semerkant, Buhara’ya yolun düşüp durdun mu?
Oraları kurtaracak rehber olan KURDUN mu?
BOZKURT olmuş mazi gibi, başımızda bayrağım;
Kurtulacak Anayurdum, dalgalansın bayrağım.
İçinizden çıkacak mı bir METE HAN, BUMİN HAN;
Neler görmüş, meler yapmış, GÜLTEKİNLE BİLGE HAN;
Yardım etsin bütün Türkler, hem melekler, YARADAN.
Sığır olsun, şölen olsun, kımız olsun, Han olsun;
Bu günleri görmek için bütün gençlik sağ olsun.
ŞEHRİYAR’DAN ilham aldım, bu şiirle selendim;
Mânâ onun, üstat odur; ben onlarla beslendim;
Dinim İSLÂM, milletim TÜRK; ben onlarla süslendim;
Duam budur her namazda Anayurdum kurtulsun,
Geçsin başa Başbuğ’larım, bütün TÜRKLÜK kurtulsun.
HASAN DİNÇ 1969
NOT: Gençlik yıllarımda bütün içtenliğimle yaptığım bu dua kabul görmüş, Başbuğun fikri önderliğinde bütün TÜRKLÜK olmasa da esir TÜRK illerinin önemli bir bölümü hürriyetlerine kavuşmuş, bayraklarını kaldırmış ve devletlerini kurmuşlardır. Darısı Doğu Tütkistandaki UYGUR Türklüğü, Irak içinde kalan Musul, Kerkük Türkmenlerinin ve Rusya sınırları içinde kalan özerk TÜRK illerine olsun.