25 Kasım 2012 Pazar
Üzüldüm biraz.
Yazmaya çok niyetleniyorum. (keşke bir de çizmeye niyetlensem) Sonra açıyorum sayfayı öylece bakıyorum. Kelimeler aksın gitsin, dur durak bilmesin istiyorum. Olmuyor. Yazmaya başladığımdaysa iki paragrafı yaklaşık üç saatte yazıyorum. Zorlaya zorlaya. İttire ittire. Hele ki müzik dinliyorsam oluyor sana beş saat.
Dün gidip göbeğimi deldirdim. Pek güzel oldu. Atlas'ta. Adam çok tatlıydı. Epey bir muhabbet de ettik. Resmen moralimi yerine getirdi. "İnsanlar neler neler kaçırıyorlar" dedi, beni epey bir övdükten ve kesinlikle kilo almamamı, böyle mükemmel olduğumu söyledikten sonra. Göbeğim biraz acımaya başlayınca uyuşturdu. Normalde ekstra para alıyorlar onun için ama benden almadı. Adam bir süre sonra bana pamuk prensesim falan demeye başlamıştı zaten.
O gazla Beatles'a gittim. Bir ellilik içip kalkmayı düşünüyordum ilk başta. Baktım karşı masadaki gençlerle bayağı bir kesişiyoruz. Dedim Bri, zaten teksin, sıkılıyorsun, git yanlarına. Önce gidip sordum, doğal olarak kabul ettiler. Muhabbet bilmem ne derken içlerinden biri, "Yan masadaki kızlar sen geldiğinde tip tip baktılar. Sen öyle özgüvenli, yanımıza oturacağından emin bir şekilde gelince kıskandılar herhalde" dedi. Kendi kendime aslan olmanın faydaları, dedim ilk kez.
Sonra yolda eski sevgiliye küfürler ettim. İçimden.
Ardından üzüldüm biraz.
Üzüldüğüm için kendime kızdım.
Sonra yine üzüldüm.
Şarkı.