TDünya son zamanlarda toplumun elitlerine karşı takıntılı hale geldi. Peki onlar kim? Bu, siyasetin en önemli sorusuydu. Franchise yaklaşık iki yüzyıl boyunca genişledikçe, iktidardakilerin sürekli genişleyen bir havuzdan gelmesi bekleniyordu. Siyasi elitler yönettikleri ülkeye daha çok benzedikçe bu inanç daha da güçlendi. 1906 ile 1916 arasında Kabinedeki sıradan kişilerin sayısı sonunda aristokratların sayısını aştı. 1924’te İşçi Partisi hükümeti işçi sınıfı başbakanlarını gördü.
Ancak son araştırma Oxford Üniversitesi’ndeki akademisyenlerin kabinelerin ve gölge kabinelerin sosyal bileşimi üzerine yaptığı araştırma, ilerlemenin durduğunu, hatta tersine döndüğünü gösteriyor. Sosyologlar Erzsébet Bukodi, Geoffrey Evans, John Goldthorpe ve Matthew Hepplewhite tarafından hazırlanan bir makale, 1945’ten 2021’e kadar İngiliz siyasi liderliğini ayrıntılı olarak inceliyor. Siyaset artık üst kastların liderliğindeki iki büyük partinin oy için yarıştığı 19. yüzyıla benziyor. marjinalleştirilmiş bir işçi sınıfının
Çalışmaları iki taraf arasındaki farklılıkları ve yakınlaşmaları vurgulamaya çalışıyor. Muhafazakar liderler genellikle işletme sahibi veya yöneten ailelerden gelirken, İşçi Partili politikacıların profesyonel evlerde büyümeleri daha olasıdır. Muhafazakarlar daha önce genellikle özel sektörde, teknik sektörlerde çalışırken, İşçi Partili politikacılar kamu veya hayır sektöründe “sosyo-kültürel mesleklerde” çalışıyordu. Siyasi seçkinler aslında bir elit mezunlar, Muhafazakarların Russell Group üniversitelerine gitme olasılığı çok daha yüksek. Şu ana kadar çok tanıdık.
Ancak çalışmanın vurguladığı şey, Muhafazakarların politikaları için sınıfsal bir temele sahip olmalarıdır; ancak İşçi Partisi için durum böyle değildir. Oxford araştırmacıları, “küçük işletme geçmişine sahip (Muhafazakar) kabine üyelerinin oranının artmasının, ekonomik ve sosyal konularda daha sağcı bir duruş için sosyal bir temel olduğunu gösterdiğini” öne sürüyorlar. “İşçi sınıfı yaşamına ilişkin kendi yetişkin deneyimlerine sahip olan ve bu nedenle işçi sınıfının çıkarlarına hizmet etmeye daha bağlı görülebilecek olanların neredeyse tamamen ortadan kaybolması”. Birkaç göze çarpan istisna var: Angela Rayner belediye arazisinde büyüdü ve İşçi Partisi milletvekili olmadan önce bakım çalışanı olarak çalıştı. Ancak 1997’den bu yana belirgin olan bu eğilim, kesinlikle işçi sınıfını oy vermeye itti. çekimserlik genel seçimlerde.
İşçi Partisi’nin ikilemi, ya düşük maliyetli rekabet ya da otomasyonun yerini alması nedeniyle geleneksel endüstriyel işçi sınıfının Britanya’da neredeyse yok olması. Bugün işçi sınıfını daha çok hizmet sektöründe buluyoruz. Onlar harekete geçirmekve organize olabilirler, ancak yeterli siyasi baskıyı uygulayabilecekleri ölçüde değil. İşçi Partisi hayatta kalabilmek için “ilerici” profesyonellere yöneldi. Oxford araştırması, Sir Keir Starmer yönetiminde, İşçi Partisi’nin işçi sınıfı partisi olarak imajının oylara mal olduğu yönündeki “Blairci görüşe” bir geri dönüş yaşandığını öne sürüyor. Ekonomik güvensizliğin olduğu bir dönemde bu bir hata gibi görünüyor.
Sosyo-ekonomik hiyerarşileri düzleştirmek İşçi Partisi’nin tarihi sorumluluğunun bir parçasıdır. Kutlama sahip olacak ekonomi politikalarının hem işçileri hem de profesyonelleri etkileyen küreselleşmenin en kötü aşırılıklarını hafifletebileceğini ve popülist radikal sağın yılan yağı satışlarına karşı çıkabileceğini iddia etmek. İşçi Partisi’nin başarılı olup olmayacağını yalnızca zaman gösterecek.