Nerede o eski bayramlar deriz ya hep!Peki ya nerede o eski baharlar?
Kır çiçekleriyle bezenmiş çayırlar nerede?Ayaklarımızın hatta bacaklarımızın yeşillikler içinde kaybolduğu kırlar nerede?
Gelinciklerin dağı taşı kırmızıya boyadığı ,yeşilin taze kokusunun ovalara yayıldığı,tabiatın bize gülümsediği baharlar nerede…
Hangimiz bembeyaz papatyalardan seviyor , sevmiyor falı bakmadık ki!
Saçlarımıza taçlar takıp kırlarda dolaşmadık ki!
Defterlerimizin yaprakları arasına koyup kurutarak baharın kokusunu içimize çekmedik ki!
Omzumuza konan uğur böceğine
“ uç uç böceğim annen sana terlik pabuç alacak” deyip bir dilek tutup kanatlarını açıp uçmasını beklemedik ki!
Peyzajını tabiat ananın yaptığı,rengarenk mis kokulu bahçelerimiz vardı.Kimisinin bizimle büyüdüğü kimisinin dede nine yadigarı , kimisinin de tarihe tanıklık edip bize yarenlik etmeye devam ettiği ağaçlarımızın ; mevsimine göre her daim açan çiçeklerimizin olduğu, yuvamızın her yanını kaplayan,çaydanlığımızı koyup yanı başımıza, tavşan kanı çaylarımızı yudumladığımız bahçelerimiz… Okumaya devam et “Çocukluğumuzun Baharları”