|Kaynak: Steve Polyak. Flickr.|
"Üç hafta boyunca yaptığımız kanal kazma ve ev temizleme işleri arasında, bulunup toplama merkezlerine bırakılan yüzlerce fotoğrafla karşılaşmıştım. Fotoğraflar kirli, ıslak ve kimsesizdiler. Onları elle temizlemeye çalışırken bunları temizlemenin ve onarmanın benim için, bazı arkadaşlarım ve meslektaşlarım için ne kadar kolay olacağını düşünmeden duramıyordum. Biz de işte böyle yaptık."
Daha sonraki 6 ayını dünyanın her yerinden gönüllüler için bir iletişim ağı kurmak, bunları temizlemek ve yerel gönüllüler aracılığıyla da sahiplerine ulaştırmak için harcamış Manson. Bu grup yüzbinden fazla fotoğrafı rötuşlayarak eski haline getirmiş ve sahiplerine ulaştırmış
Önemsiz bir iş mi? Şöyle düşünün: bu felakette evinizi terketmek zorunda kalmışsınız, hem de yanınıza hiç birşey almadan. Öyle, ayakkabılarınızı giyip, çocuğunuzun elinden kaparak en yakındaki yüksek alana koşa koşa çıkmak için... Büyük çocuğunuz okulda, eşiniz işte. Haftalardır onlardan haber alamıyorsunuz. Aylar geçiyor hala yoklar. Başkalarının evinde yaşıyorsunuz. Kendinize ait olan herşey sulara karışmış. Elinizde ailenizin geri kalanına ait hiç birşey yok. Sanki hiç olmamışlar gibi. Ve birisi çıkıp size suların arasından bulunup eski haline getirilmiş, pırıl pırıl bir aile fotoğrafınızı veriyor. Felaket öncesine ait bir anı... Sevdiklerinizin gülen yüzleri...
Kendimizi daha büyük bir şeyin parçası gibi, iyi, değerli, faydali hissedebileceğimiz bir şey ne iş yaparsak yapalım bulabiliriz. Sonra da istersek herkese söyleyebiliriz, başkaları için bir esin kaynağı olabilmek için; ya da artık meşrebimize göre belki de sağ elin verdiğini sol el bilmesin diyip kendi içimizde yaşayabiliriz. Hepsi güzel...
Biliyor musunuz, araştırmalar üstüste gösteriyor ki hayatta veren insanlar genellikle alanlardan daha mutlu.
Hepinize mutluluklar dilerim.