Luftwaffe'deki Sovyetler Birliği ile savaşın başlangıcında, önemli sayıda dalış bombardıman uçağı ve avcı bombardıman uçağı olmasına rağmen, Almanya'da zırhlı saldırı uçağı oluşturmak için çalışmalar devam ediyordu. Kendi makinelerini desteklemek ve düşmanı yok etmek için böyle bir makine tanklar Bakanlığın emriyle geliştirildi havacılık. 1937'de hazırlanan gerekliliklere göre, etkilenen alanı azaltmak ve ağırlıktan tasarruf etmek için, uçağın tek olması gerekiyordu. İki hava soğutmalı motor kullanılarak hayatta kalma oranının artırılması önerildi. Arka yarıküreyi korumak için savunma ateşi noktasının bulunmaması eskort savaşçıları tarafından telafi edilmiş olmalıdır.
Hs 129 adlı uçak, ilk olarak Mayıs 1939'te uçtu. Yaratılış sırasında bu makinenin güvenlik seviyesi eşit değildi. Kabinin önü 12 mm zırhtan yapılmıştır, zemin aynı kalınlıktaydı, kabin duvarları 6 mm kalınlığa sahipti. Pilot, zırhlı bir sandalyeye ve zırhlı bir başlığa sahip bir sandalyede oturuyordu. Lambanın saydam parçaları 75 mm kurşun geçirmez camdandır. Kabinin ön kısmının, tüfek kalibreli zırh delici mermilerin bombalarına dayanması ve yüksek kalibreli makineli tüfeklerin ateşinden korunma olasılığı yüksek olduğu garanti edildi. Zırhın kütlesini azaltmak için, kabin çok sıkı tasarlandı, pilotun omuz seviyesindeki genişliği sadece 60 idi, bkz. Sandalyenin düşük konumu, pilotların beğenmediği çok kısa bir kontrol düğmesinin kullanılmasına neden oldu. Sızdırmazlığı nedeniyle, normal bir kontrol cihazı setinin kabinindeki tesisatı terk etmek gerekliydi. Gösterge panelindeki sınırlı alan nedeniyle, motor kontrol cihazları motor boşluklarının içine yerleştirildi. Kolimatör görüşü, ön camın önünde zırhlı bir kasaya yerleştirildi. İyi güvenlik için fiyat yanlarda çok kötü bir görüş oldu. Arka yarımküreyi görsel olarak kontrol etme hakkında, hiç de değildi.
Maksimum kalkış ağırlığı 5000 kg olan uçaklar, 14 hp gücünde iki adet Fransız yapımı Gnome-Rһone 04M 05 / 700 hava soğutmalı hava soğutmalı motorla donatılmıştır. Dış süspansiyonlar olmadan alçak irtifada maksimum hava hızı 350 km / s idi. Pratik alan - 550 km. Yerleşik silahlar, iki adet X-NUMX-mm MG-20 / 151 ve iki adet X-NUMX-mm MG-20 makineli tüfekten oluşuyordu. Bir 7,92 kg hava bombası veya dört adede kadar 17 kg bomba veya AB-250 bomba kabı dahil olmak üzere dış askıya toplam ağırlığı 250 kg'a kadar olan bir dış yük yerleştirilebilir. Büyük kalibreli bombalar veya yakıt deposu yerine, merkezi hub genellikle 50 mermileri üzerinde mühimmatlı bir 24 mm MK-30 topuna sahip bir kap veya dört MG-101 X-mmX makineli tüfek içeren bir kap yerleştirdi. Çeşitli değiştirilebilir silah çeşitleri, belirli bir göreve bağlı olarak savaş görevi için bir saldırı uçağı hazırlamayı mümkün kılmıştır.
Testler saldırı "Henschel" bir sürü kusur ortaya çıkardı. Başlıca şikayetler kabinde sıkışık ve zayıf görünürlük, zayıf ve güvenilmez motorlar nedeniyle yetersiz ağırlık / ağırlık oranı ve küçük bir bomba yükü idi. Bir motorun arızalanması durumunda, uçak geri kalanında bir düşüş olmadan uçamazdı. Hs 129'in 30 ° 'den daha büyük bir açı ile dalamadığı ortaya çıktı, bu durumda pikten çıkma anında kontrol çubuğundaki yük pilotun fiziksel yeteneklerini aştı. Pilotlar, kural olarak, 15 ° dalış açısını geçmemeye çalıştı. Büyük değerler için, dış yükte bomba bulunan bir uçağın kolayca yükselip yere düşmemesi ihtimali vardı. Düşük irtifada iyi denge, seçilen hedefe doğru atış yapmayı mümkün kıldı, ancak uçuş yolunu hızlıca değiştirmek imkansızdı.
Hs-129B
Sonuç olarak, eksikliklerin giderilmesi yaklaşık iki yıl sürdü. Seri modifikasyonun ilk uçağı Hs-129B-1, yılın Ocak 1'inde özel olarak oluşturulan Sch.G 1942 saldırı bağlantısına ulaşmaya başladı. Mürettebatın eğitimi beş ay sürdü, bu sırada üç araç kırıldı. Mayıs ayında, ilk Alman zırhlı saldırı uçağı olan 1942, Kırım yarımadasındaki düşmanlıklara katıldı. Burada başarılı oldular, kokpitin zırhı hafif bir tüfekle bombardımandan başarıyla geçti оружияGökyüzünde Sovyet savaşçılarının yokluğu cezasız kalmayı mümkün kıldı. Savaş misyonları oldukça yoğun bir şekilde gerçekleştirilse de, Kırım'da iki hafta süren çatışmalarda yalnızca iki Hs-129 uçaksavar yangını nedeniyle kaybedildi. Bununla birlikte, havanın yüksek tozlanma koşullarında, hava filtresi olmayan “Gnome-Ronn” motorların güvenilir çalışması açıklandı. Toz ayrıca pervane kovanlarını tıkayarak motorları çalıştırmayı zorlaştırdı. Yaygın bir olay, Fransız motorlarının tam güç vermediği ve çoğu zaman aniden durduğu veya havada ateş almasıydı. Güçlendirmenin savunmasızlığı, ancak zırh yakıtı ve yağ depoları ile örtülmeyen ortaya çıktı.
Hs-129В-2'in modifikasyonunda uygulanan yakıt sistemindeki motorların güvenilirliğini ve yakıt sistemindeki bazı iyileştirmeleri geliştirmek için önlemler. Bu modelin piyasaya sürülmesi Mayıs 1942'ta başladı. Hs-129В-2 üzerindeki savaş pilotlarının istekleri dikkate alınarak iyileştirmeler yapılmıştır. İlave ekipman kurulumu ve motor rezervasyonu nedeniyle, Hs-129В-2 maksimum kalkış ağırlığı 200 kg yükselmiş ve uçuş menzili 680 km'ye düşmüştür. Ayrıca, gövdenin burnunun şeklini değiştirdi, böylece ileriye dönük görüşü iyileştirdi. Aralık 1942'ten beri uçakta benzinli kabin ısıtıcıları bulunuyordu. Sobalarla donatılmış uçaklar arasında göze çarpan dış fark, öndeki gövdede büyük bir hava giriş deliğiydi.
Kırım'da çıkan çatışmadan sonra, “Hensheli”, Mayıs 1942'ta Sovyet karşı saldırılarını engellemede yer aldığı Kharkov'a devredildi. Burada, uçaksavar savaşı ve savaşçıların karşı saldırısı çok daha güçlüydü ve saldırı filoları 7 Hs-129'i kaybetti. Aynı zamanda, Alman verilerine göre, 30-mm toplar MK-101'in yardımıyla, Voronej ve Harkov bölgesinde faaliyet gösteren "Hensheli" pilotları Sovyet tankının 23'ini elemeyi başardı.
1942'in ikinci yarısında, 129-mm tabancalı Hs-30 ile silahlandırılmış nispeten az sayıda filo, bir tür "ateş teneffüsüne" dönüştü ve Alman komutanlığının, Sovyet tanklarının atılması tehdidiyle, bir cepheden diğerine geçti. Bu yüzden, Kasım 19 1942, yaklaşık 250 Sovyet tankları Don ve Volga nehirleri arasındaki bölgedeki İtalyan birliklerinin savunmasını kırdıktan sonra, onlara karşı altı Hs 129B-1 kullanıldı. Fotoğraf makineli tüfeklere göre, iki gün süren savaşta Henschel pilotları 10 tanklarının imha edilmesini saydılar. Bununla birlikte, cephenin bu sektöründeki zırhlı tank avcılarının savaş çeşitleri savaşların seyrini etkileyemedi. Yılın 1943'unun ortasında, Doğu Cephesinde beş ayrı tanksavar karşıtı filosu olan Hs 129B-2 vardı. "Citadel" operasyonuna katılmak için dördü Haziran ayının başında, Zaporozhye'de ayrı bir hava alanına odaklandı. Aynı zamanda, her bir filonun personeli 12'ten 16 uçağına yükseltildi. Toplamda, Kursk yakınındaki savaşın başlamasıyla, 68 "tank avcıları" hazırlamak mümkündü. Kursk'ta Temmuz ayında 5'ten 11'e kadar savaşan pilot saldırı uçağı, en az 70 Sovyet tankının imha edildiğini açıkladı.
Daha önceki bir yayında da belirtildiği gibi, geleneksel 30 mm zırh delici mermiler “otuz dört” e karşı etkisizdi ve sert alaşımlı çekirdekli mermiler her zaman yoktu. Bu bağlamda, anti-tank silahları Hs-129'in güçlendirilmesi için girişimlerde bulunuldu. Kursk yakınındaki savaşların başlamasıyla, Henschel silahlanmasına yeni askıya alınmış 30-mm MK 103 silahları yerleştirildi.
Ekipman mühimmatı 30-mm silah MK 103, Hs-129'te
MK 101 topuyla karşılaştırıldığında, MK 103’in atış hızı iki kat daha yüksek ve dakikada 400 mermi değerine ulaştı ve cephane yükü 100 mermilerine ulaştı. Muharebe özellikleri kompleksine göre, bu muhtemelen en iyi Alman uçak silahıydı. Karşılaştırmalı tasarım basitliği ve geniş damgalama ve kaynak kullanımı ile ayırt edildi. Silahın ağırlığı 142 kg ve 100 mermilerdeki kartuş kutusunun ağırlığı 95 kg idi.
Hartnernmunition (sert çekirdekli bir mühimmat) olarak bilinen, metal-seramik çekirdekli 30-mm mermilerin kullanımı sınırlı olsa da, Henschel pilotları Sovyet tanklarıyla mücadelede bir miktar başarı elde ettiler. Savaş sırasında optimal bir taktik geliştirildi: tankın kıçtan saldırması, pilotun yavaşlaması ve hedefin üzerine çekilmesi, mühimmat tamamen tükenene kadar toptan ateş edildi. Bu sayede, bir tanka çarpma olasılığı arttı, ancak bir savaş sırasında, bir zırhlı hedefe birden fazla vurmak gerçekten mümkün değildi. Bazı deneyimli pilotların, mermilerin% 60'inin hedefi vurduğu atış doğruluğunu sağladığı iddia edildi. Saldırının zamanında başlatılması büyük öneme sahipti, pilotun çok fazla tecrübe, beceri ve sezgisi gerekiyordu, çünkü hafif bir dalış sırasında ağır bir makinenin uçuşunu düzeltmek çok zordu.
Anti tank potansiyelini arttırmak için bir sonraki adım, Hs-129B-2 / R3 37 silahına 3.7 cephane kabukları bulunan bir 12-mm X XUMUMX topunun kurulmasıydı. Bununla birlikte, 37 mm'lik topların askıya alınmasından sonra zaten düşük olan Henschel uçuş verileri düştü. Pilotlar, karmaşık pilot tekniği, mükemmel titreşim ve ateş ederken güçlü bir dalış anı kaydetti. Düşük pratik atış hızı nedeniyle, bir saldırıda 2-4 nişan atışı yapmak mümkündü. Sonuç olarak, Hs-129B-2 / R3'in 37-mm VK tabancası 3.7 ile büyük ölçekli yapımı reddedildi. 50-mm VK tabancası 5, benzer bir ağırlıkla yaklaşık olarak aynı pratik atış hızına sahipti, ancak Hs-129 üzerine monte edilmedi.
75-mm VK silahı 7.5, Henschel'e kurulan en büyük kalibreli silah oldu. 1943'in sonbaharında, böyle bir aleti Ju 88P-1 tank avcısı üzerinde kullanmaya çalıştılar. Ancak pratikte uygulanan düşük ateş oranı nedeniyle, çekimin etkinliği düşüktü. Ancak bu, şirketin "Henschel" tasarımcılarını durdurmadı. Havacılıkta 50 mm VK tabancası 5 kullanma deneyimine dayanarak, 75 mm tabancalar için 12 mermiler için (16 mermilerden gelen diğer verilere göre) benzer bir pnömatik-elektriksel yeniden yükleme mekanizması yaratılmıştır. Mermi ve mühimmat yükleme mekanizmasıyla silahın kütlesi 705 kg idi. Geri tepmeyi azaltmak için, tabancaya bir namlu freni verildi.
Tank avcısı Hs 75B-7.5 / Wa'da 129-mm tabanca VK 3 düzeni
Doğal olarak, henüz 75-mm tabancalı hiçbir uçakta süspansiyon konuşması yapılmamıştır. Yerleşik silahlardan sıfırlama için kullanılabilecek bir çift 7,92-mm makineli tüfek kaydedildi. Pratik atış hızı VC 7.5, 30 rds / dak idi. Bir saldırı sırasında, pilot, teleskopik bir görüş ZFR 3В kullanarak, bir 3-4 çekim yapabilir. Farklı kaynaklarda, 75-mm silahlı uçaklara Hs-129B-2 / R4 ya da Hs 129B-3 / Wa denir.
Tank avcısı Hs 129B-3 / Wa
75-mm silahlarını Hs 129 saldırı uçaklarına yerleştirmek için uçağın aerodinamiğine ciddi şekilde zarar veren hacimli bir dıştan takma gondol kullanmak zorunda kaldık. Manuel yükleme ile PaK-75L temelinde oluşturulan 7.5 mm tabanca VC 40, mükemmel balistik özelliklere sahipti ve herhangi bir Sovyet tankını yok edebilse de, kalkış ağırlığındaki ve sürükleme direncindeki artış, uçuş verileri üzerinde en olumsuz etkiye sahipti. Maksimum uçuş hızı 300 km / s'ye düşürüldü ve atıştan sonra 250 km / s'ye düştü.
Pilotlar arasında, 75-mm tabancalı tank avcısına Buchsenoffner (Alman konserve açacağı) adı verildi. Alman kaynaklarına göre, bu araçların zırhlı araçlara karşı etkinliği yüksekti. Bu tür ifadelerin arka planında, 75-mm toplarla donatılmış çok az sayıda saldırı uçağı çok garip görünüyor. Eylül 129’teki tüm Hs 1944 sürümlerinin üretilmesinin durmasından önce, 25 üniteleri inşa etmek için zamanları vardı, Hs-129B-2’ten birkaç makine daha dönüştürüldü.
Alman istatistiklerine göre, Alman uçak endüstrisinin tamamı 878 Hs-129'i piyasaya sürdü. Aynı zamanda, saha hava limanlarında, en iyi senaryoda, savaşa hazır saldırı uçaklarının sayısı 80 birimlerini aşmadı. Doğal olarak, Sovyet-Alman cephesindeki düşmanlık ölçeği ve Sovyet zırhlı araçların sayısı göz önüne alındığında, böyle bir tanksavar uçak filosu, düşmanlıkların seyri üzerinde gözle görülür bir etkiye sahip olamazdı. Hs-129'in, 7,62 kalibreli ve kısmen 12,7-mm'lik uçaksavar silahlarına karşı iyi bir hayatta kalma kabiliyetine sahip olduğu kabul edilmelidir. Uçak sahada kolayca tamir edilebilir ve savaş hasarlarını hemen onarabilir. Pilotlar, zırhlı kapsüllerin varlığından dolayı "göbeğe zorla iniş" yapılmasının hayatta kalmak için iyi şanslar olduğunu belirtti. Aynı zamanda, bir savaş eskortunun yokluğunda, Hs-129 sıklıkla ağır kayıplara uğradı. Zırhlı "Henschel", savaşçılarımızdan çok kolay bir av olarak görülüyordu. Hs-129’in savaş kullanımı, yılın 1945’inin başlangıcına kadar devam etti, ancak Nisan’a kadar saflarında neredeyse hiç servis edilebilir araç yoktu. Eastern Front kıyma makinesinde hayatta kalan Henschel pilotları, çoğunlukla, FW 190 saldırı türevlerine geçti
Doğudaki savaşın ertelendiği anlayışının ortaya çıkmasıyla, Alman komutanı aynı zamanda mevcut avcı bombardıman uçaklarını ve dalış bombardımanlarını değiştirme ihtiyacını da gerçekleştirdi. Sovyet uçaksavar topçularının artan artışı ve yeni tip savaş uçaklarının sayısındaki artış, Luftwaffe saldırı filolarında kayıpların artmasına neden oldu. Ön tarafta, güçlü yerleşik silahlanmaya ve iyi bir bomba yüküne sahip, gerekirse hava savaşında kendi kendine ayakta durabilecek, oldukça sağlam, yüksek hızlı bir uçak gerekliydi. Bu rol için, hava soğutmalı motora sahip FW 190 avcı uçağı oldukça uygundur. Uçak, Focke-Wulf Flugzeugbau GmbH tarafından 1939'ta yaratıldı ve Eylül 1942'ta Sovyet-Alman cephesinde göründü.
Fw 190 savaşçıları bir hava savaşında zor bir düşman olarak ortaya çıktılar, aynı zamanda pilotun önünde koruma sağlayan oldukça titiz, yıldız şeklinde bir hava soğutmalı motor, pilotun önünde iyi bir saldırı uçağı yaptı. Kara hedeflerine karşı yapılan grevler için özel olarak uyarlanan ilk modifikasyon FW-190A-3 / U3 oldu. Bu makinede, kokpit kabininin kanopisi, kurşun geçirmez cam 50 mm kalınlığında yapılmıştır. Gövde altına bir adet 500-kg veya 250-kg veya dört adet 50-kg bomba asılması için bomba rafı yerleştirildi. Yerleşik silahlanma, gövdede iki adet MG 17 tüfek kalibre makineli tüfek ve kanatta iki adet MG 151 / 20 silahtan oluşuyordu.
Bir sonraki büyük şok modifikasyonu Fw 190A-4 / U3, BMW 801D-2 gücünde bir motora ve toplam 138 kg ağırlığında zırh korumasına sahipti. Pilot, 8 mm kalınlığında bir zırh çerçevesi ve kayar bir 13,5 mm zırhlı başlığı ile kaplandı. Kabin ayrıca bir zırhlı bariyer ile arkadan da korunuyordu. Yağ soğutucuyu korumak için, motor kaputunun önüne iki zırh halkası takılmıştır. Bununla birlikte, Sovyet birliklerinin Fw 190A-5 / U3 modifikasyonundaki uçaksavar kapağının artması nedeniyle, zırhın ağırlığı 310 kg'a düşürüldü. 5-6 mm kalınlığında zırh tabakaları pilot kabininin yanlarında ve altında ve motorun alt kısmında korunmuştur.
Karışıklığı önlemek için Fw 190'te çok sayıda değişiklik yapılmasıyla ilgili olarak, Havacılık Bakanlığı Teknik Departmanı, 1943 Nisan ayında yeni bir atama sistemi tanıttı. Saldırı uçağı için "F" endeksi tanıtıldı, "G" endeksi savaşçıları ele geçirdi. Buna göre, Fw 190A-4 / U3, Fw 190F-1 adını aldı ve Fw 190A-5 / U3, Fw 190F-2 olarak yeniden adlandırıldı.
Fw 190F-2
Fw 190'in şok versiyonlarında, BMW-14 hava soğutmalı C ve D versiyonlarının 801-silindirli motoru esas olarak monte edildi, üretim sırasında motor sürekli olarak geliştirildi, geliştirdiği güç, 1560'tan 17001'e yükseldi. a. Mayıs ayında, yılın 1943'i bir 190 hp gücüne sahip bir BMW 3D-801 motorla Fw 2F-1700 serisine gitti. Daha güçlü bir motor ve rafine aerodinamik sayesinde, önceki modifikasyona kıyasla uçağın maksimum hızı, 20 km / s arttı.
Fw 190F-3
190 kg maksimum kalkış ağırlığına sahip olan FW 3F-4925, 530 km menziline sahipti. Bir 250 kg bomba ile uçuş hızı, 585 km / s idi. Bomba yükünü düşürdükten sonra, uçak 630 km / s'lik yatay bir uçuşta hıza ulaşabildi. Bu nedenle, 1943’te bombalanan saldırı uçağı, Sovyet savaşçılarından ayrılma şansı buldu.
İyi güvenlik ve iyi uçuş verileriyle, ilk Fw 190 saldırı modifikasyonu, Ju-87 dalış bombardıman uçaklarının bombalanmasının doğruluğu bakımından yetersizdi ve 20-mm silahları sadece hafif zırhlı araçlarla savaşabildi. Bu bağlamda, “Focke-Wolf” un şok potansiyelini arttırma sorunu ortaya çıktı.
Fw 190F-8
Fw 190А-8 avcı uçağı temelinde oluşturulan Fw 190F-8 saldırı uçağının bir sonraki seri modifikasyonunda, tüfek kalibre makineli tüfekler, 13-mm MG 131'in yerini aldı. Aşırı yük versiyonunda bomba yükü 700 kg'a ulaştı. Fw 190F-8 / R3 modifikasyonunun kanat düğümlerindeki bombalar yerine, iki 30-mm MK 103 topunun, 32 cephane topuyla namluya asılması.
190-mm MK 8 toplarına sahip Fw 30F-103
30-mm tabancaların kullanımı, anti-tank potansiyelini arttırdı, ancak sürüklenme oranındaki artış nedeniyle, şimdi maksimum hız 600 km / s'yi aşmadı. Ek olarak, mühimmatlı her silah MK 103'in ağırlığı 200 kg'a yaklaştı ve kanatları üzerine yerleştirilmesi manevraları yaparken uçağı "düşünceli" yaptı. Ayrıca, tanklarda etkili atış yapmak için yüksek bir uçuş yeterliliğine sahip olmak gerekiyordu. En iyi seçenek, tankın kıçtan 30-40 ° 'lik bir açıyla saldırabilmesiydi. Bu, çok içi boş değil, ancak saldırıdan sonra zirveden kolayca çıkmak için iyi değil. Uçağın bir dalışta hızlı bir şekilde hızlandığı ve onu terk ederken ağır şekilde battığı gerçeğini göz önüne alarak, uçuşun yüksekliğini ve hızını dikkatlice kontrol etmek gerekliydi. Yerleşik Fw 190F-8 / R3 sayısına ilişkin doğru veriler bulunamadı, ancak görünüşe göre bunların çoğu yoktu.
Seri üretimin başında, Fw 190F-8 saldırı uçağı, Fw 190F-3 ile aynı rezervasyon şemasına sahipti. Fakat aşırı ağır zırhlı uçak, Sovyet savaşçılarına yönelik hava muharebelerinde umutsuzca kayboldu. Savaştan kurtulan tek teknik bir dalıştı, ancak bunun için yüksek rezerv gerekiyordu. Daha sonra, saldırı uçakları rezervasyonu en aza indirgendi ve böylece uçuş verileri arttı. 1944'in ikinci yarısında sunulan bir diğer yeni özellik ise genişletilmiş kokpit ışığıydı. Bu nedenle, yer hedeflerine saldırırken çok önemli olan ileri ve aşağı görüşün iyileştirilmesi mümkündü.
En son seri değişiklik, yatay uçuşta 190 km / s geliştirebilen 9 beygir gücüne sahip bir zorla BMW 801TS motorlu Fw 2000F-685 oldu. Silahlanma saldırı uçakları Fw 190F-8'te kaldı. Dışarıdan, uçakta artan kokpit fenerinde farklılık vardı. Akut duralumin kıtlığı nedeniyle, makineler kısmında kuyruk ünitesi, kapaklar ve aileronlar ahşaptı.
Fw 190 avcı uçağı temelinde, Fw 190G avcı bombardıman uçakları da üretildi. Bombalama grevleri, 600 km'ye kadar olan bir mesafeden, yani Fw 190F saldırı uçağının savaş yarıçapı dışına çıkarmaları amaçlandı. Uçuş menzilini arttırmak için uçaklara ayrıca rezervasyon yaptırılmadı, makineli tüfekler onlar için söküldü ve iki 20-mm silahın mühimmat yükü, varil başına 150 mermilerine indirildi.
FW 190G-3, 300-litre tank ve 500 kg bomba ile
Tahliye edilen yakıt depoları kanat altında askıya alındı. Fw 190G-8 modifikasyon uçağı 1000 kg bomba alabildiğinden, uçak iniş takımı güçlendirildi. Avcı bombardıman uçaklarının özel silahları yoktu ve zırhlı olmalarına rağmen, Sovyet tanklarına saldırmak için sık sık cezbediliyorlardı. Bu durumda, bombalar voleybolu ile hafif bir dalıştan atıldı, ardından azaltılarak maksimum hızda sürüldü.
Fw 190G-7
Kara saldırı uçaklarına kıyasla bomba yükünden daha fazla olması nedeniyle, Fw 190G avcı bombardıman uçaklarının evi için uzun boylu pistler gerekliydi. Bununla birlikte, Fw 190'in tüm şok modifikasyonlarının ortak bir eksikliği, piste yönelik yüksek taleplerdi, bu kritere göre, Foke-Wulf, Ju 87 dalış bombacısı için çok daha yetersizdi.
Toplamda, savaş yıllarında, tüm değişikliklerin yaklaşık 20 000 Fw 190 ini üretildi, bunların yaklaşık yarısı perküsyon varyantları. İlginç bir eğilim gözlemlendi, savaşçılar çoğunlukla Batı Cephesi'ne ve Almanya hava savunmasına katıldılar ve Foke-Wulfs'lerin çoğu Doğu Cephesi'ne ateş ediyordu.
Ancak standart silahlara sahip “Fokker” tam teşekküllü bir tank avcısı olmadı. Fw 190 bombalamasının doğruluğu, dalış bombacısı Ju 87 ile karşılaştırılamadı ve topçu silahlarının gücü ile, birkaç Fw 190F-8 / R3 haricinde, Hs-129B-2'ten daha düşüktü. Bu bağlamda, savaşın son aşamasında Almanya'da ateşli bir araştırma, gerçekten etkili bir anti-tank silahları için yapıldı. Tüm deneysel örneklerin tanımlanması çok zaman alacağından, düşmanlıklarda kullanılan havacılık imha araçlarına değinelim.
Yaygın inanışın aksine, Luftwaffe'nin kümülatif bombaları vardı. 1942'te, zırh 4 ° ile bir görüş açısında zırh penetrasyonu 4 mm olan kümülatif SD 60-HL bombanın 60 kg'ı, testleri geçti.
Birikmeli SD bomba X XUMUM-HL
SD 4-HL kümülatif hava bombası, SD-4 parçalama kümesi bombası temelinde oluşturuldu, uzunluğu 315 ve 90 mm çapındaydı. Parçalanma bombalarından mirasta, kümülatif, çok sayıda parça veren bir dökme demir gövde aldı. SD bombası 4-HL, bir TNT-heksojen alaşımı yüküyle 340 g ile yüklendi. Yükün baltalanması oldukça yığılmış bir anlık piezoelektrik sigortasıydı.
SD 4-HL bölümünde
Sovyet PTN 2,5-1,5 ile karşılaştırıldığında, üretimi çok daha pahalı ve zordu. İç bomba bölmelerine, IL-2 ve küçük bomba kasetlerine yüklenen PTAB'dan farklı olarak, Alman SD 4-HL, yalnızca havada önce ağaçların açıldığı 250 ve 500 kg bombalardan kullanıldı. Referans verilere göre, 250 kg kümülatif submunition, 44 kg kasetine yerleştirildi ve 500, 118 kg kasetine yerleştirildi.
SD-500 donanımlı kaset bombası AB-4
Bir kural olarak, yatay bir uçuştan, 100 m'den daha yüksek olmayan bir yükseklikten düşürülen ve sürekli bir 15х75 m yenilgi bandı oluşturan Sovyet PTAB ile karşılaştırıldığında, SD 4-HL içeren bombardıman kasetleri belirli bir nesneden düşürüldü. Aynı zamanda, bomba kaseti bölmesinin yüksekliğini çok net bir şekilde izlemek gerekliydi, çünkü bombalamanın doğruluğu ve kümülatif bombaların dağılması doğrudan buna bağlıydı. Kasetlerle savaş kullanım deneyimi, kullanımlarının oldukça zor olduğunu göstermiştir. Optimum açılma yüksekliği, zeminde uzun bir 50-55 m elipsinin oluştuğu, daha küçük bir SD 4-HL saçılmasıyla, hedef kaplanamayabilir ve daha büyük bir tankla boşluklar arasında olabilir. Ayrıca, sigortaların güvenilmez çalışması nedeniyle kümülatif bombaların% 10'ine kadar çalışmadığı veya bombaların patlamadan önce zırhı vurarak ayrılma zamanları olduğu belirtildi. Kural olarak, savaş alanında bomba kaseti olan bir 500 kg, maksimum 1-2 tankını kaplamayı başardı. Uygulamada, Hs-129 pilotları, kullanımı daha kolay oldukları için, zırhlı araçlara karşı 30 mm tabancaları kullanmayı tercih etti.
Fw-250 süspansiyonundaki kaset bombası AB-190
Her ne kadar SD 250-HL birikimli mühimmatı bulunan AB-500 ve AB-4 küme bombaları, savaşın sonuna kadar hizmette kalmasına rağmen, zaman zaman savaşta kullanılıyordu. Bunun nedeni hem kullanımın karmaşıklığı hem de diğer Alman bomba türlerine kıyasla daha uzun süre savaş sıralama hazırlığıydı. Ek olarak, SD 4-HL'nin savaş etkinliği, PTAB 2,5-1,5'e kıyasla daha fazla ağırlıklarını etkileyemedi, ancak bir taşıyıcı daha az sayıda anti-tank bombası aldı.
Savaşın ikinci yarısında, güdümsüz roketler Luftwaffe'de tanksavar silahları olarak kabul edildi. Kızıl Ordu Hava Kuvvetleri RS-82 ve RS-132, savaşın ilk günlerinden 1943'e kadar yer hedeflerinde aktif olarak kullanılmasına rağmen, Almanya'da böyle bir silah örneği kabul edilmedi.
Bir havacılık roketi silahlanmasının ilk modeli Wfr olarak bilinen 210-mm füzesi idi. Gr. 21 "Doedel" (Wurframmen Granate 21) veya BR 21 (Bordrakete 21). Bu cephane, beş namlulu 210-mm jet çekme harcı Nb.W.42'tan (21cm Nebelwerfer 42) reaktif bir mayın temelinde geliştirildi. Bir havacılık roketinin fırlatılması, 1,3 m uzunluğunda tüp tipi bir kılavuzdan gerçekleştirildi Kılavuzlar, dıştan takma yakıt depoları için yuvalara sabitlendi. Tanklar gibi, uçuşa bırakılabilirler. Merminin yörüngedeki stabilizasyonu rotasyon nedeniyle gerçekleşti. Bunun için dibinde 22 eğimli nozüller vardı.
Ekipman Wfr. Gr. Fw-21'te 190 başlatıcısı
210-mm NAR, 112,6 kg ağırlığındadır; bunun 41 kg'ı, 10 kg'dan fazla TNT-heksojen alaşımı içeren fragmantasyon savaş başlığını oluşturmaktadır. Maksimum 320 m / s hızında, hedef başlatma aralığı 1200 metreleri geçmedi. Orijinal Wfr roketi. Gr. 21, yoğun bombardıman uçaklarının yoğun oluşumunda çekim yapmak için tasarlandı. Kural olarak, Bf-109 ve Fw-190 avcıları, bir Wfr fırlatıcısını kanatların altına aldı. Gr. 21. Hs-210 saldırı uçağındaki 129-mm füzelerinin kullanılması için girişimlerde bulunulmuştur. Ancak büyük kalibreli füzelerin, nokta hareket eden hedefleri vurmak için uygun olmadığı kanıtlandı. Çok fazla dağılma verdiler ve gemideki füzelerin sayısı sınırlıydı.
Yine başarısız olan, savaş kısmı 280 kg patlayıcı içeren 28-mm Wfr.Gr.45,4 tanklarına karşı yüksek patlayıcı jet mayınlarının kullanılmasıydı. Fw-190F-8 saldırı uçağının kanadının altına, iki ila dört arasında bir miktarda bir metal çerçeve biçimindeki fırlatıcılar asıldı.
280-mm mayın kanatları altında Fw-190F-8
Fırlatmadan sonra, ağır reaktif bir maden, amaçlanırken dikkate alınması gereken güçlü bir düşüş kaydetti. Bir mayınla hacimli bir fırlatıcının askıya alınması, saldırı uçaklarının uçuş verilerini olumsuz yönde etkiledi. 300 metreden daha kısa bir mesafeden başlayarak birinin kendi parçalarına girme tehlikesi vardı.
1944'in ilk yarısında, düşman, anti-tank saldırı uçağı 88-mm RPzB.54 / 1 "Panzerschreck" bombası fırlatıcılarının silahlanmasına girmeye çalıştı. Uçağın kanadının altında, toplam ağırlığı yaklaşık 40 kg olan dört fırlatıcı bloğu yerleştirildi. Testler sırasında, hedeflenen bir fırlatma için, hedefe yaklaşırken, saldırı uçağının yaklaşık 490 km / s hızında uçması gerektiği, aksi takdirde roket bombasının sapması gerektiği ortaya çıktı. Ancak nişan menzili 200 m'yi geçmediği için, tanksavar bomba başlatıcısının havacılık sürümü reddedildi.
Fw-190F kanadının altındaki dört tanksavar bombası fırlatıcı "Panzerschreck" bloğu
1944'te, Československá Zbrojovka Brno'dan Çek uzmanları oldukça etkili bir tank karşıtı R-HL “Panzerblitz 1” tank karşıtı havacılık füzesi yaratmayı başardılar. Tasarımı Sovyet RS-82'e dayanıyordu ve Panzerschreck RPG'den 88-mm'lik toplam RPzB Gr.4322 2,1 kg'lık toplam savaş başlığı bir savaş başlığı olarak kullanıldı. 60 ° buluşma açısında penetrasyon 160 mm idi.
Çekler tarafından geliştirilen roket, Sovyet prototipine yakın özelliklere sahipti, ancak merminin kabuğuna bir açıyla monte edilen stabilizatörlerin rapor ettiği rotasyon nedeniyle ateşleme doğruluğu PC-82'inkinden önemli ölçüde daha yüksekti. Füzenin hızı 374 m / s'ye kadar. Ağırlık - 7,24 kg.
Kiriş tipi kılavuzlarla donatılmış Fw-190F-8 / Pb1 saldırı uçaklarında, 12-16 füze askıya alındı. Testler sırasında, bir 300 metre mesafesinden yapılan bir salvo fırlatması sırasında, 1'tan 6 füzesinin ortalama olarak hedefi vurduğu tespit edildi. Şubat ayına kadar FN 1945F-115 / Pb190 uçağının 8'i 1 olarak yapıldı, savaşları 1944 yılının Ekim ayında başladı.
1944'in sonbaharında Luftwaffe çok başarılı bir 55-mm NAR R4 / M "Orkan" aldı. Fırlatmadan sonra roketin dengelenmesi, tüy dengeleyicileri katlayarak gerçekleştirildi. NAR R4 / M, müttefik uzun menzilli bombardıman uçaklarıyla savaşmak için tasarlandı.
55-mm HAP R4 / M
525 m / s'nin iyi doğruluğu ve hızı sayesinde, etkili atış menzili, 1200 m'ye ulaştı 1 km'lik bir mesafede, bir 24 füzesi olan voleybolu, 30 m çapında bir daireye oturdu, füze süspansiyonu ışın tipi kılavuzlar üzerinde gerçekleştirildi.
55-mm NAR R4 / M'li raylar
Durdurucuya ek olarak, Fw-4 saldırı varyantlarında NAR R190 / M kullanılmıştır. Bununla birlikte, 55-mm füzesinin nispeten hafif parçalanma savaş başlığı T-34 için bir tehdit teşkil edemedi. Bu bağlamda, Aralık 1944'ten bu yana, Fw-190F-8 ile donatılmış saldırı birimleri, 4 kg ağırlığında NAR R2 / M-HL "Panzerblitz 5,37" almaya başladı. Füzenin tanksavar versiyonunda kümülatif bir 88 mm savaş başlığı RPzB Gr.4322 vardı. R1 / M-HL roketinin R4 / M kütlesine kıyasla artan 4 kg kütlesi nedeniyle, 370 m / s hız geliştirdi. Doğru atış aralığı 1000 m'ye düşürüldü.
NAR R4 / M-HL
Bu tür füzeler yüksek mücadele etkinliği gösterdi. 300 mesafesinden yapılan bir salvo fırlatmasıyla, on iki adet NAR 1-2, 7 m çapında bir daireye sığar 1945'te, bu füzenin başka bir versiyonu, "Panzerblitz 3" olarak bilinen, daha küçük boyutlu bir savaş başlığı ve artan uçuş hızı ile ortaya çıktı. Ancak, tanksavar güdümlü füzeler yaratmadaki bazı başarılara rağmen, çok geç göründüler. Sovyet havacılığının ezici üstünlüğü koşulları altında, tanksavar güdümlü füzelerle donatılan az sayıda saldırı uçağı, düşmanlıkların seyri üzerinde gözle görülür bir etkiye sahip olamadı.
Devam edecek ...
Göre:
http://www.airpages.ru/lw/fw190a1.shtml
http://vspomniv.ru/technics/125.htm
https://coollib.com/b/273131/read
http://www.lexikon-der-wehrmacht.de/Waffen/PDF/SD4HL.pdf
http://www.wunderwaffe.narod.ru/Magazine/AirWar/80/index.htm
http://www.airaces.ru/plane/voennye-samoljoty-germanii/fokke-vulf-fw-190.html
http://weaponland.ru/load/granatomet_raketenpanzerbuchse_rpzb_43_54_541_panzerschreck_ofenrohr/54-1-0-218
Kondratyev V. "Henschel" firmasının "Uçan Lokomotifi" // Aviamaster. 2000. №6