İstanbul Üniversitesi Psikolojik Danışmanlık ve Rehberlik bölümünden mezun oldu. Londra'da Middlesex Üniversitesi'nde ve Türkiye'de psikanalizle ilgili çeşitli eğitimler aldı. EFTA-Avrupa Aile Terapisi Derneği (European Family Therapy Association) tarafından sertifikalanan Aile ve Çift Terapisi eğitiminin temel ve ileri düzeyini tamamladı. İstanbul'da bir psikolojik danışmanlık merkezinde yetişkin, aile ve çift alanında psikoterapist olarak çalışıyor. “Psikanalitik Edebiyat Okumaları” isimli bir atölye çalışması yürütüyor ve çeşitli dergilerde inceleme, deneme, eleştiri türünde yazılar yazıyor. [email protected]
Bu yaz birkaç günümü Çanakkale taraflarında ekolojik tarım yapan bir köyde geçirdim.
Burası ekseriyetle atalık tohumdan buğday üreten bir yer. Atalık tohum ne demek? Çok kısaca yüzyıllardır günümüze kadar gelen sürdürülebilir tohum.
Bu çiftlikte buğdayın yanısıra nohut ve birkaç çeşit sebze meyve de yetiştiriliyor.
Buğdaydan yaptıkları unu, ekmeği, bulguru da eklemeden geçmeyeyim.
Öncelikle bu çiftlik ticari bir yer değil. Kendi kendine yeten ve yine kendi olanaklarıyla az miktarda da olsa dışarıya açılan bir yer.
“Küçük üretici” dedikleri.
Ben de nohutun ve bulgurun macerasına tanıklık ettim bu birkaç gün içerisinde.
Dilim döndüğünce anlatmaya çalışacağım.
Ama şunu belirteyim ki bulgurun macerası çok uzun. Allah uzun ömür versin.
Yani şöyle söyleyeyim bulgur romansa, nohut novella sanki.
Ben bu yazıda nohutu odağıma alıyorum.
Şimdi nohut dedikleri şey, bir dalın üzerinde yer alan minik heybeciklerin içerisinde bulunuyor.
Her heybede bir veya iki nohut tanesi var. Yani bir dalda onlarca nohut…
Yaşken yemesi çok keyifli.
Bunları sabah çiğ düşmeden önce topraktan söküp dalında bir güzel kurutuyorsunuz. Sonra çeşitli yöntemlerle heybeciklerin içindeki nohutlara ulaşmaya çalışıyorsunuz. Çekirdek çıtlatmak gibi diyebilirim. Biz dalları topluca alıp sert bir şeyle kurumuş dallara vurup, o nohutların heybelerden dışarı çıkmasını sağlamıştık. Sonra bunları genişçe bir tepsiye alıp o heybe dediğim kabukları nohutun kendisinden ayrıştırıp, sadece nohut kalıncaya dek ayıklamaya çalıştık. Harmanladık yani.
Yazıldığı kadar kolay olmadı, günlerimizi aldı.
Bir de nohutun tüm bunlardan önce ekilme biçilme hikayesi var ki, evlere şenlik…
O kadar uğraşmamıza rağmen elde ettiğimiz nohut yaklaşık 5-6 kilo civarında oldu. İnsan bunca emek verdiği nohutu yemeye kıyamıyor. Haydi yedik diyelim, bu sefer de tek bir tanesi bile ziyan olsun, çöpe gitsin istemiyor.
Şimdi hal böyleyken çeşitli makinelerle bu işi fabrikasyon yapan yerler var. Bazıları üstün körü, bazıları belki hakkını vererek. Yapsınlar tabii. Onlar yapmazsa koca koca süpermarketlerin rafını neler dolduracak.
Ancak bir de köylerde, çiftliklerde el emeği göz nuru şeklinde bunu yapan yüzlerce küçük üretici var.
Ürettikleriyle güç bela ayakta durabiliyorlar. Sisteme direnmeye çalışıyorlar.
Onlardan aldığınız şey marketteki raflardan aldığınız bir paket nohuta, bulgura, pirince, zeytine benzemiyor.
Onlardan aldığınız şeyin hikayesini biliyorsunuz, o üreticiyi tanıyorsunuz, bir bağ kuruyorsunuz onunla. Hangi eller o nohutu bugünlere getirdi anlıyorsunuz. Hikayesini bildiğiniz şey, midenizde, zihninizde başka türlü yer ediyor. Bedeninize başka türlü yarıyor.
Marketten aldığınızla ise aranızda hep bir mesafe oluyor. Onların ambalajından başka bir şeyini bilmiyorsunuz.
Yapay ışıklar altında parlatılmış, klimalı ortamda serinletilmiş, havasız kalmış, ahı gitmiş vahı kalmış meyve ve sebzelerle hayat geçiriyoruz.
Ne idüğü belirsiz gıdaları içimize alıp kendimizi, çoluğumuzu çocuğumuzu zehirliyoruz.
Rant peşinde koşanların ekmeğine bal sürüyoruz.
Geçenlerde okuduğum bir haber Türkiye'nin zeytinyağı sektöründe en çok bilinen 3 ana markasının Amerika merkezli Bunge şirketine satılması üzerineydi.
Bu şirketler, sektörler dört nala koşarken birileri binbir emekle, ağır ağır zeytin yetiştirip, zeytinyağı üretiyor, üstelik tüm ağaç düşmanlarına karşı direnerek.
Bu üreticilere ulaşmak mümkün. Bu yerlerin çoğu internetten satış yapıyor, bir kısmı kooperatifler kurup şehirdeki insanlara yerel gıdayı taşıyorlar, bir kısmı ise semt pazarlarında, küçük dükkanlarda ürünlerini satıyor.
Velhasıl başka türlüsü mümkün. Yemekte de, giyimde de, oyuncakta da, kırtasiyede de.. Küçük üreticiler her yerde ve hayatlarımıza dahil olmayı, etrafa biraz daha dikkatle bakmamızı bekliyorlar.
Küçük tüketiciler olup küçük üreticileri desteklesek dünya daha başka bir yer olur sanki.
Ortalık çiçeklenip güzel kokularla dolar belki.
Ütopya filan değil.
Devrim olacaksa nohuttan başlayacak.
Ben nohuta inanıyorum. (TI/YY)
İlgili Haberler
-
TÜRKİYE'NİN İLK EKOLOJİK PAZARI 10 YAŞINDA "Organik Tarım Bir Alternatif Değil, Ekoloji Meselesi" 19 Mart 2016Türkiye’nin ilk ve en büyük organik pazarı olan Feriköy pazarı 10. yaşına girdi. ...
-
BUSE KAYNARKAYA YAZDI Buğdayın Ekolojik Öyküsü 01 Mart 2014Victor Ananias şöyle demiş: "Buğdaya bakarak insanların ne kadar yozlaştığını rahatlıkla görebiliriz. Tarım, ...
-
Yeni Bir Ulusal Politika: Ekolojik Tarım 30 Nisan 2005Ekolojik tarım yaygınlaştıkça, çığ gibi büyüyen çevre sorunlarına da çare oluşturacak, yerli tüketicinin ...
Yazarın Önceki Yazıları
-
Duygu Toptancılığı 23 Eylül 2017Eğer duygularınızda genelleme yapıyorsanız işte o vakit bahsettiğiniz duygunun nesnesi olmaya başlamış, duygularınızın ...
-
Beyoğlu Ya(s)ı(z)ı 01 Temmuz 2017Bu bir Beyoğlu yazısı mı, Beyoğlu yası mı yoksa Beyoğlu sızısı mı bilemediğimden, ...
-
Kedili Hayat Öğretisi 17 Haziran 2017Ben ilk kez üç yıl önce bir kediyle gerçek anlamda bir bağ kurmayı ...
-
Nazım Bey’le Prag’da Bir Cumartesi Akşamı 03 Haziran 2017Uzun uzun yüzüme bakıyorsunuz. Memleketten size iyi haberler getirmiş olmamı umuyorsunuz. Size iyi ...
-
Ayrılabilme Sanatı 20 Mayıs 2017Aslında birbirimizden değil, ilişkilerden gidiyoruz. Ama birbirimizin canına okuyarak bunun acısını çıkarıyoruz. ...
Bugün En Çok Okunanlar
-
ÇİZGİ ROMAN Sorsaydın Ya! 30 Eylül 2017
-
Bu Lokantanın Kapısı Tüm Evsizlere Açık 18 Kasım 2017
-
Hüseyin AYGÜN'den "geçmişin hataları" Dersim Nasıl Tunceli Oldu... 17 Kasım 2007
-
ŞİRİN TEKELİ'DEN Akademyaların Cinsiyetçiliği Üzerine 08 Kasım 2014
-
SERDAR KORUCU YAZDI Başrahip Babayan’ın Günlüğünden Ayntap’ın Antep’e Dönüşümü 18 Kasım 2017