Konu: İhtiyaç
- 25.Aralık.2012 #1
Ziyaretçilerimize Uyarı!: Kullanıcıların Profil Bilgileri Misafirlere Kapatılmıştır. Görmek için KAYIT olmalısınız.~
İhtiyaç
İhtiyaç kelimesini büyük harflerle düşündüğünde aklına neler geliyor? Genelde maddi şeyler mi yoksa biri mi?
İhtiyaçların isimlendirilememesi depresif durumlara geçmeye sebebiyet verir. Çok fazla yabancı kadınla muhatap oldum henüz hiçbirinden ‘neyin var?’ dediğimde ‘hiiiç’ cevabı almadım. Sebebsiz depresyonlar bastırılmış ve az gelişmiş toplumlarda çok fazla kendini gösterir. Tabuları vardır onların bastırılmış duyguları kendilerine bile itiraf edemedikleri…
Gecenin bir vakti vurur başına eski sevgiliye veya arasında bir şey geçmiş birine mesaj umutsuz bir mesaj atar. En ileri seviyedeki umutsuzlukta ‘bana bir şans daha ver’ der cevap beklediği gibi gelmezse ‘beni zaten hiç önemsemedin’ ama cesareti olmayan durumlarda sadece ‘nerdesin?’ diye soru cümlesi yazar. Bu mesajlar hemen hemen herkesin telefonuna düşmüştür zaman zaman.
Eskiden bu mesajlardan aldığımda erkek içgüdüsü ile o anki durumuma bakar yapacak bir şey yoksa mesaja olumlu yanıt verir sonra yine aynı döngünün içine girerdim. Doyumsuz erkek için güzel ortamlardır bunlar çünkü o mesajı yazan kadın ceptedir ve istediğin kıvama sokabilirsin durumu. Kimse itiraf etmez ama bu böyledir.
O dönemleri aştıktan sonra anlıyorsun bu mesajdaki yardım çığlığını. Bir zamandan sonra üzülüyorsun karşılık veremeyeceğini biliyorsun ne yapacağını şaşırıyorsun. Hayat kadınları skor olarak gördüğünde aslında daha kolay. Cehalet mutluluktur dedikleri de buna benzer bir şey.
İhtiyaçlar büyüdükçe ümitsizlik ve mutsuzluk artar. Hayattan beklentin ne kadar azsa o kadar mutlusundur. Beklentilerin azaldıkça özgürlüğün artar.
Güzel kadın takıntım vardı. Hep güzelliği tescilli insanlarla olmuş resmen koleksiyon yapmaya başlamıştım. Sadece beraber olduğum kadınlar değil arkadaşlarım bile güzeldi. Sırf çevremden faydalanmak için peşimden ayrılmayan yalaka erkekler vardı. O dönemde tek beklentim kadının güzel olmasıydı bundan aşırı zevk alıyordum. Kadın gibi kadınları elimin tersiyle itip ‘Attan inip eşeğe mi binicem’ dediğim dönemlerdir onlar. Şu an o dönemdeki ben gibi birini görsem konuşmaya tenezzül etmem. Dürüst olmak gerekirse kelime anlamıyla hıyarın tekiydim.
Güzellik konusunda beklentim yüksek olduğundan güzel kadını elde etmek için yapmadığım kalmıyordu. Acayip şekillere giriyordum hakkında araştırma yapıp nereden vuracağımı hesaplıyordum bayağı stratejik planlar içine giriyordum. Şanslı mıydım kendine güvenden gelen bir karizma mıydı bilemem ama istediğim her kadınla beraber oldum. Beraber olduğum andan itibaren hemen diğerine ilgim kayıyor bu döngü içinde kendim olmayı unutuyordum.
Bu son derece doyumsuz ve mutsuz bir hayattı. Ne istediğini tam olarak bilmeyen bir yaratığa dönüşmüştüm. Malesef bu günümüz erkeğinin kronik hastalığı. Hepsi benim kadar şanslı olmadıklarından daha öfkeliler. Bu insanlar o kafayla bir evliliğe girdiklerinde sonuç feci oluyor. Çünkü onların ihtiyaçları hiç bitmiyor.
Hayat sürecinde maddi manevi ayakta durmak için bir erkeğe ihtiyaç duyan kadınlarla devamlı yeni bir kadına ihtiyaç duyan erkeklerin çağındayız. Evliliklerin kısa sürmesi mutsuz çocuklar başta şen dul gibi görünen kronik mutsuzların bu kadar çok olmasının sebebi de bu.
Bu ihtiyaçları yoğun bir şekilde hissettiğimde oturup yazmaya başladım. Hatta listeler yaptım mantık aradım. Bazılarında mantık göremedim onlardan arınmaya başladım.
Boşluktan korkmak yerine kendi kendimle çok eğlendiğimi farkettim. Hatta bunu abartıp yalnız başıma sinemaya gidip filmleri daha özümsemeye bir plak alıp eve koşarak gelip dinlemeye başladım. Bunlardan beğendiklerimi tutkuyla hevesle sevdiğim ve hayatımda kalmasını istediğim insanlarla paylaştığımda daha derin muhabbetlere girebildim. Ne kadar güzel şey paylaşırsam o kadar karşılık gördüm.
Bundan evvel çok yüzeysel yaşıyormuşum. En lüks yerlerde bulunup en moda ve herkesin arzuladığı yerlerde gezmekti vakit geçirmek eskiden. Boşa geçen o yıllar… Kişisel gelişimin durduğunda dünyevi ihtiyaçların artıyor. Maddi şeylerle doyurmaya başlıyorsun nefsini maneviyat gülüp geçecek haller alıyor. Tutku sadece kapitalist düzenin sana sunduğu en iyi pazarlanan ve parlatılan şeyler oluyor.
Bunları ihtiyaç olarak görmediğim vakitte kaldı yaşım o günden sonra bir daha fiziksel olarak da yaşlanmadım. Çünkü içsel mutluluğu yakalayan insanlar yaşlanmaz bunu kendimde gördüm…
Güzel ve mutlu günlere…
Hamiş: Psikoloji veya sosyoloji eğitimi görmedim. Tek bildiğim çok iyi gözlem yaparım ve çok şey yaşadım. Yazdığım şeylerin bilimsel bir dayanağı yok sadece dürüstçe yaşadığım dönemleri irdeleyerek buraya bir şeyler karalıyorum okumaya tenezzül eden insanları nacizane olarak düşünmeye teşvik etmek istiyorum. Bu paylaşımdan da büyük zevk alıyorum özellikle de okuyanlardan geri dönüş alabilirsem.
Cengizhan Yeldan
Konu Bilgileri
Bu Konuya Gözatan Kullanıcılar
Şu anda 1 kullanıcı bu konuyu görüntülüyor. (0 kayıtlı ve 1 misafir)