Umutlarla başladığım senenin bitmesine iki ay kala çok yorulduğumun farkındayım. Düşüncelerimi bir kutunun içine hapsettim ki sadece bununla kalmadı. Birilerine danışmayı tercih ettim, sanki onlar benden her zaman daha iyi bilirlermiş gibi. Hayallerimi törpüledim birileri laf ettikçe ve zaman ilerledikçe de kendimden vazgeçtim. Birilerine onay verirken hep kendime ait şeylerden özellikle kendimden çok şey kaybettim. Bu çok acınası değil mi? Baştan aşağı yıkılıyorsunuz ve bunu hiç kimse fark etmiyor. Gözleriniz eskisi gibi parlamıyor bi o kadar da anlamlı bakışlarınız yok oluyor. Duygularınızın yerini koskoca bir boşluk kaplarken beyniniz küçülmekten başka bir şey yapmıyor.
Dışardan çok iyi görünseniz de içinizde büyük bir yıkım yaşanıyor ve bunu da tek bilen tek düzeltecek olan siz oluyorsunuz. Nasıl düzelteceğinizi düşünüp duruyorsunuz günlerce aylarca ya da yıllarca. Heba olan yılları geri getiremediğiniz için üzülüyorsunuz. Yokluğa alışmak istemediğiniz halde mecbur kalıyorsunuz. Yaşlarınız,uğruna emek harcadığınız şeylerin hiçbir anlam kazanamaması üzerine kuruyor. Küçük bir çocuğun büyümesi zaman zaman içinizi acıtıyor. Büyümek acıdan başka bir şey değil midir? Yoksa acı büyüdükçe mi anlam kazanır? Sorguluyorsunuz sadece. Düşünmekten ve sorgulamaktan yorulduğum bu noktada yenildiğimi kabul ediyorum. Artık o saçma takıntılarla yaşamak istemiyorum. Yeniliklerle ve gerçek kişiliğimle dünyaya yeniden doğmak istiyorum. Bunu yapabileceğimi biliyorum. İlerleyen günler benim için daha güzel olacak. Çünkü uğruna uğraştığım ve hayaliyle sevindiğim gerçek bir hedefim var. Ve o da bana yeterli.