1. Müthiş Çocukluk
Çocukluk arkadaşım Sinan ve ben. İkimiz de yakışıklı parlak tiplerdik. Benden 3 yaş büyüktü. Çocukken bizi kardeş zannederlerdi. Birbirimizden hiç ayrılmazdık. Ama büyüdükçe farklılaşmaya başladık. Tip olarak benzemekle beraber o bana göre biraz daha kaslı ve erkeksi oldu. Bense yakışıklı ama zayıf kaldım. O nedenle çocukluğumda Sinan’a hep özenmişimdir.
Bir defasında maç yaparken yan mahalleden bir çocuk nedense bana bulaştı. Ben de salaklık edip karşılık verdim ve kavga etmeye başladık. Çocuk beni bir çırpıda yere düşürdü ve üstüme çıkıp yumruklamaya başladı. Hem çok canım yanıyodu hem de herkez bize bakıyordu ve utanıyordum. Çocuk benle aynı cüssede olmasına rağmen hiç bir şey yapamıyordum. Çok güçlüydü ya da ben çok güçsüzdüm. Nerden çıktı birden Sinan çocuğu üzerimden aldı ve bana baktı yüzüm gözüm kan içindeydi. Beni döven çocuğa bir yumruk attı ama öldürücü cinsten, çocuk yere düştü. Ama çocuk dayanıklıydı tekrar kalktı yerden. Kalkınca Sinan, naaptın lan çocuğa orospu çocuğu, dedi ve tekrar girişti. Çocuğu dövmeye başladı. Ama çocuğun bana yaptığı gibi, yere düşerse ona vurmuyodu. Oysa demin ben çocuğun ilk yumruğunda yere düşmüştüm. Gelip üstüme oturmuş ve suratıma vurmaya devam etmişti. Çocuk da sonunda pis dayak yediğinden ve bir tane bile vuramadığından kaçıp gitti arkasına bakmadan. Birini dövebiliyorsan delikanlılık kaçmasına izin vermektedir, demişti sonra Sinan.
Bu hep böyle devam etti ben hep onun itinalı ilgisi ve güvenli bölgesinin içinde yaşadım. Bazen babam gibi, bazen abim gibi bazen de kankam gibi hayatımda ihtiyaç duyduğum herşeyi karşılıyordu sanki. O olduğu için sokakta hiç bir şeyden korkmadan mutlu bir şekilde büyüyebildim.
Büyüdükçe yanımda abim gibi durumaya başladı, irileşmişti. Artık kızlar da bizim peşimize düşmeye başladılar. İkimizin de ufak tefek denemeleri oluyordu. Daha çok da Sinan’ın. Çünkü ben aslında sadece ortama uyum sağlamak ve Sinan’dan hoşlandığım belli olmasın diye kızlarla takılıyordum. Ama Sinandan ne anlamda hoşlanıyordum filan bunları bilmiyordum ve bir anlam da veremiyordum duygularıma. Sadece o olmadan yapamayacağımı biliyordum, o kadar ve bu da fazlasıyla yeterliydi tabii. Ama hep en iyi arkadaş biz ikimizdik. O ne dese yapmaya hazırdım. Ben eğer bir şey istersem - ki pek istemezdim - o da herzaman yapardı. Daha doğrusu ben istemeden o benim zor durumda olduğumu gördüğünde bana hep yardım ederdi, benim haberim bile olmadan. Ben hep böyle hissettim en azından.
Sinanla bir gün onların evinde videoda film izliyorduk. Ben 12 – 13 yaşlarında filandım o zaman. Filmde erotik bir sahne vardı. Orda Sinan bana sen 31 çekio musun lan dedi. Utandığımdan hayır dedim. Öğretiyim mi sana dedi. Olur dedim herzamanki gibi. Önünü açtı ve aletini çıkardı. Kalkmıştı. Kocaman birşeydi. Ve oynamaya başladı. Aslında ben de biliyordum ne olduğunu ama utancımdan bildiğimi söyleyememiştirm. Çünkü her yaptığımda pişman oluyordum. Sinanın umrunda bile değildi utanmak filan. Yanıma gel dedi gittim. Hadi sen de çıkar çek dedi. Aslında istiyordum ama hem benimki ufak diye görmesini istemiyordum, hem de suçluluk duyduğumdan utanıyordum. Yok ben şimdi istemiyorum sen yap dedim. Epey çektikten sonra halının üzerine boşaldı. Rahatlamış gözüküyordu. Bense şaşkındım o çekerken onu izlemek çok hoşuma gitmişti. Ben temizlerim sen rahatına bak dedim ve sildim halıya fırlattıklarını. Ama bir daha bana sormadı bu konuları ben de utancımdan hiç açmadım.