Birlik duygu büyüsünün en saf ve bozulmamış haliyle var olduğu yerlerde, doğadaki bir olayın diğerine, hiçbir ruhani ya da kişisel aracının müdalahesi olmaksızın her zaman kaçınılmaz olarak izlediği düşünülür. Bu bakımdan temel düşüncesi, modern düşüncesi modern biliminkiyle aynıdır. Bütün sistemin altında yatan bir inanç vardır, doğanın düzen ve bütünlüğüne dair örtük fakat gerçek ve kesin bir inanç. Büyücü aynı nedenlerin daima aynı sonuçları yaratacağından; uygun törenin doğru büyülerle gerçekleştirilmesinin, başka bir büyücünün daha güçlü büyüleri tarafından engellenmediği sürece mutlaka arzulanan sonuca ulaşacağından şüphe etmez. Daha üstün bir güçten yardım dilemez: Değişken ve huysuz bir varlıktan medet umma; hiçbir korkunç tanrının önünde kendini alçaltmaz. Fakat büyük olduğuna inandığı gücü, katiyen bağımsız ve sınırsız değildir. Ancak sanatının (ya da onun algıladığı şekliyle doğa kanunu diye adlandırılabilecek şeylere sıkı sıkıya bağlı kaldığı sürece) gücünü kullanabilir. Bu kuralları göz ardı etmek, en ufak bir noktasını ihlal etmek, başarısızlığa davetiye çıkarmak demektir, hatta bizzat beceriksiz büyücünün kendisini en büyük tehlike ile karşı karşıya getirebilir. Eğer doğa üzerinde hakimiyet iddia ediyorsa bu etki alanı katı biçimde kısıtlanmış ve antik kullanıma kesin kez uygun biçimde uygulanan yapısal bir hakimiyettir. Bu yüzden büyüsel ve bilimsel dünya algısı, birbirine yakındır. İkisinde de olayların akışı tamamen düzenli ve kesindir. İşleyişi öngörülebilen ve hesaplanabilen sabit kurallarla belirlenirler; doğanın akışında kapris, şans ve kaza unsurlarına yer yoktur. Her ikisi de olayların nedenlerini bilen ve dünyanın engin ve ince mekanizmasını harekete geçiren gizli kaynaklara temas edebilenlere görünürde ucu bucağı olmayan bir ufuk açar. İşte bu yüzden büyü ve bilimin insan zekası için güçlü bir cazibesi vardır ve bu yüzden bu ikisi bilgi arayışını teşvik eden güçlü bir itici kuvvet teşkil etmişlerdir.
Bitkin ve yürümekten ayakları şişmiş araştırmacıyı, geleceğin sonsuz vaatleri ile içinde bulunduğu hayal kırıklığı çölünü geçmeye teşvik ederler; onu son derece yüksek bir dağın tepesine çıkarır ve ayakları altındaki kara bulut ve sislerin ötesinde, uzaklarda fakat olağanüstü bir görkemle ışıldayan, düşlerin ışığıyla sarılı, semavi bir kentin görüntüsünü gösterirler.
Büyünün büyük hatası, olay akışının yasalara göre belirlendiğini varsaymasından değil bu akışı yöneten kuralların doğasını yanlış yorumlamasıdır. Eğer çeşitli birlik duygu büyüsü vakalarını incelersek hepsinin iki temel düşünce yasasından birinin (düşüncelerin benzerliklerine göre bağdaştırılmasının veya düşüncelerin mekansal ya da zamansal yakınlıklarına göre bağdaştırılmasının) yanlış uygulanması olduğunu görürüz. Benzer düşüncelerin yanlış bir biçimde bağdaştırılması homeopatik ya da taklit büyüsünü ortaya çıkarır: Yakın düşüncelerin yanlış bir biçimde bağdaştırılması bulaşıcı büyüyü ortaya çıkarır.
Bağdaştırma yasaları kendi içlerinde kusursuzdur ve hakikaten insan zihninin işleyişi için mutlak bir önemi vardır. Meşru bir şekilde uygulandıklarında bilimi doğururlar: gayrimeşru bir şeklide uygulandıklarında ise büyüyü, bilimin gayrimeşru kardeşini doğururlar. Öyleyse, büyünün kesinlikle asılsız ve boş olduğunu söylemek apaçık bir şeyi tekrarlayarak laf kalabalığı etmektir; çünkü büyü doğru ve verimli olsaydı büyü olmaktan çıkar, bilim olurdu. En eski zamanlardan bu yana insanoğlu doğa olaylarının düzenini kendi avatajına dönüştürecek genel kuralları aramıştır ve bu uzun arayışta kimi altın kadar kıymetli kimi ise beş para etmez bir sürü kural toplamıştır. Bu doğru ya da altın kurallar uygulamalı bilimi meydana getirmiştir; yanlış olanlar ise büyüdür.