“Öyleyse Beni anın ki Ben de sizi anayım; Bana şükredin ve Beni inkâr etmeyin.” Bakara/ 2,152
Rabbimizi anmak O’nun verdiği nimetleri bilmemiz farkına varmamızla gerçekleşir. Nimetlerin hatırlatılması başa kakma değildir. İnsan önemsediği sevdiği ve sevilmesi gerekenleri tekrarlaması usanç vermez. Tam tersi mutluluk verir. Kitap ve hikmeti öğretmek için elçi nimettir. Bir fincan kahvenin hatırası olurda dünya ve ahiret saadeti kazandıran bilgiyi lütfeden rabbimize şükretmek gerekmez mi? Ama biz insanız bir tarafımız nisyan yani unutmak. İşin içine bir de Şeytan girdimi tamam. O zaman bilgilerimizi taze tutmalı ve yaşantımızı güzelleştirmeliyiz. Hiç de zor değil.
Şimdi bilgilerimizi tekrar hatırlayalım. Şeytan, insana rabbini unutturmakla, rabbine verdiği önemi azaltmakla, Allah hakkında aldatmakla başlar. Amacı insanı dostsuz bırakmak, yalnızlaştırmaktır. Allah yokmuş gibi davranmayı özendirir. Hatırlayalım günah işlediğimiz zamanı. Yalan söylerken, iftira atarken, hak yerken, günah işlerken rabbimizi hatırdan çıkarır mıyız? O’nun gördüğünü, işittiğini, gücünün yeterli olduğunu unutmasak hiç yanlışlar yapar mıyız? İşte bu durum şeytanın sana rabbini nesi ettirmesi yanı unutturması, önemsetmemesi olmaktadır.
Hâlbuki Rabbimiz Şeytanın bu hilesine karşılık olarak, Kuran’da birçok yerde bizlere kendini hatırlatmakta ve kendisini hatırlamamızı istemektedir. Bakara, 152.Kuran’da şeytanın insana Allah’ı unutturduğundan, O’nu önemsiz gösterdiğinden(Mücadele, 19), Allah konusunda insanı aldattığından Fatır, 5 bahsetmektedir. Onun için Allah kullarını överken ayaktayken, otururken ve yatarken, her hal ve ahvalde rablerini unutmadıklarını, onu her daim andıklarını(Al-i İmran, 191) söyler. Unutulmamalı ki güçlü mümin rabbini unutmayan, her an rabbin gözetiminde olduğunu bilen ve ona göre adım atandır.
İlim sahiplerine göre Şeytanın ikinci unutturması ise insanlara kendisini unutturmasıdır. Allah Kuran’da şeytanın kendisini unutturduğunu, (şeytan) yokmuş gibi insana vesvese verdiğini, kötülüğü telkin ettiğini (Nas, 4-6) söyler ve ona karşı uyanık olmamızı, şeytanın apaçık bir düşman olduğunu (Yasin, 60) buyurur. Şeytan apaçık ise görünmeli değil mi? Diyeceksiniz. Aslında Allah, şeytanın apaçık olduğunu değil şeytanın düşmanlığının apaçık olduğunu buyurmuştur. Şeytan, insana sinsi yaklaşarak, kendini önemsetmeyerek unutturur. Onun içindir ki Hz. Yusuf kendisine karşı yapılan tüm kötülükleri şeytana bağlayarak (Yusuf, 100) kendisine kötülük edenlere ve onların şahsında tüm insanlığa şeytanın varlığını hatırlatmaktadır. Bakın bakalım kötülükler karşısında Hz. Yusuf’un tavrını takınan, kötülüğü şeytana bağlayan var mı?
Görünmeyen bir korona için ne tedbirler alıyor ne rahatlardan geçiyor ne özgürlükleri feda ediyoruz değil mi? O halde Allah’ın düşmanlığının apaçık olduğunu bildirdiği şeytana karşı neden önlem almıyoruz? Korona bize şunu gösterdi hayatımız söz konusu olursa biz her şeyden vazgeçebiliriz. Mademki her şeyden hayatımız için vazgeçebiliyoruz neden hayatımızı veren rabbimiz için hiçbir fedakârlıkta bulunmuyoruz? Yoksa rabbimizi önemsemiyor, ciddiye mi almıyoruz? Görmediği Koronadan korkan sen ey insan, neden rabbinden korkmaz, görmediğin şeytana karşı önlemini almazsın? Ey insan, düşmanına karşı nasıl olman gerekiyorsa Allah’ın sana düşman olduğunu söylediği şeytana karşı da öyle olmalısın. Unutulma! Düşmanını unutan yenilgiye doymaz.
Şeytanın üçüncü unutturması ise insana kendi kendisini (insanın şahsını) unutturması, insana kendini önemsetmemesidir. Zaten kişi rabbini unutmanın kaçınılmaz sonucu olarak kendisini unutur. Bu hakikati Kur’an bize Haşr suresi 19. Ayette duyurur… Şeytan bu gerçeği bildiği için önce insana rabbini unutturur. Sonra da insanı kendine yabancılaştırır, öyle ki insan kendini tanıyamaz hale gelir. Maalesef insan dünyaya öyle dalmış ki kendini harcadığının farkında bile değil. İnsan, Allah’ı gerçek dost, şeytanı ise gerçek düşman olarak algılamalı ve böylelikle kendine gelmelidir değilse hem kendini hem de cenneti kaybedecektir…
Ey insan! Şunu çok iyi bil ki şeytan Allah’a değil sana rakiptir, Allah’a değil sana savaş açmıştır ve seni yenmek için ahdetmiştir (Hicr, 39-40) Onun tek derdi seni Allah’tan uzaklaştırmaktır. Sen Allah’tan uzaklaştıkça o zafer elde edecektir. Şeytanın ahdi boşa çıksın diye rabbini hatırla, özüne dön. Şeytana değil yüzünü rabbine dön.”Kısaca bu tavsiyeleri ciddiye almak durumundayız yoksa yanılır ve zarar ederiz.