Beyaz. Gereğinden fazla beyaz. Retinayı yoracak kadar beyaz. Sabahın ilk ışıklarıyla dairemden dışarı adımımı attım. Kulağımdaki kulaklığın varlığını unutmuş, etrafımda dolanan onlarca aracın, ağaçların ahenkli kar beyazlarını döküşünün ve adımlarımın temposunun müziğin ritminde kaybolduğunu hissediyorum. Her şey gereğinden fazla uygun. Fazla uygunluğun korkusunu yaşıyorum. Aslında ideal olmaktan korkuyorum. Karşıdan karşıya geçerken ayaklarım çamur oluyor. Ayağım […]
Yalnızlık tercihe mi bağlıdır? Etrafında “Beni yalnız bırak!” diyebileceğin insanların bile olmadığını hayal et. Koca bir boşluk. Sakinlik. Ne sağ, ne de sol, ne yukarısı, ne aşağısı… Yalnızca boşluk. Gereksiz samimiyetler yok, yalan söyleme mecburiyeti yok, kurallar yok, iğrenç mahcubiyetler yok, duygu yok, yaşam yok… Salt yalnızlığın bilinen tüm uyuşturuculardan daha güçlü olduğunu duymuştum bir […]
71 yıl, 26 bin gün, yüz binlerce saat, milyonlarca dakika… Cahit Sıtkı Tarancı’nın hayat formülüne karşı koyulan yaş. Bahçesinde manzaranın tersine oturmuş yılların getirdiklerini ve götürdüklerini hesaplıyor bir yandan da sigara dumanını üflüyordu. Kardeşinin ölümü yalnızlık ateşini iyiden iyiye harlamıştı. Yıllardır birlikte yaşadığı eşi de hastaydı, eh’ kendi sağlığı da… Sessizlik telefonunun sesi ile bozulmuş, ekranında […]
Bir işi başaramadığınızda hevesiniz hemen kırılır ve ondan vazgeçer miydiniz? Mesela bir oyunda yenildiğinizde, o oyunu siler miydiniz yoksa hiddetlenip işleri daha da bok mu ederdiniz? Sizi bilmem ama ben her zaman ikincisiydim.
Okula gittiğiniz ilk günü anımsayın. Ailenizin sizden olan beklentilerini, akraba ziyaretlerinde “Benim çocuğum büyük adam olacak!” sözlerinden bağımsız oturmuştunuz sıraya. Tek amacınız birkaç sembolü yan yana getirip anlamlı sözler oluşturabilmek, birkaç sayıyı da üst üste ekleyebilmekti. O zamanlar her şey çok kolaydı. Bir beklentiniz yoktu, hayat hala çizgi filmlerden ibaretti sizin için.
Çocukken çok büyük anlamlar yüklediğim, tüm dünyada kötülüklerin son bulduğuna inandığım ve büyük bir dayanışma günleri olarak gördüğüm Ramazan ayındayız.
Bir tarafta uğruna ömrünü adayan, destanlaştıran, destanlaşan insanlar; bir tarafta hayatına anlam katmak isteyen insanların uğraşları. Sahiden gerekli midir? Bunun da bir dozu, süresi, tesadüfi, ne bileyim elle tutulur bir yanı var mıdır?
Simsiyah takım elbisesi, kan kırmızısı kravatı, genişçe gözlüğü ve kulağındaki kablosuz kulaklığı ile bir seri katilmişçesine bindi metroya. Kapının hemen yanındaki boş koltuğa oturdu.
İnsanı insan yapan olgulardan biri de dedikodudur, ki Sapiens kitabında insanların sosyalleşme yolunda attığı en büyük adımlardan biri olarak görülmektedir. Haklıdır da!
Tek kurtuluş aşk mıdır gerçekten? Mutlak mutluluk, aşk ile mi gerçekleşir? Samimi olmak gerekirse, bilmiyorum.