“Sevmenin tersi nefret midir?” diye düşünsek ya da sorsak kolay cevap en çok oyu alır. Nefret sevmenin tersi değildir aslında. Nefret yoğun bir duygudur ve aslında çaba gerektirecek kadar önemsenen durumlarda ortaya çıkar. Yani birinden nefret etmek onun varlığını önemsemeyi gerektirir. Sevgi ise çok çabasız ve doğal olarak var olmuştur…
Sevginin zıddı olan duygu nefret değil korkudur. Korkular arttıkça sevgi azalır. O yüzden çocukken her şeyi sevebilen ve her korku öğrendiğinde sevgisi azalan bireyleriz. Böcekleri bile severdik bir zamanlar hatta onlarla konuşmaz mıydık? Sonra onların; “pis olduğu zararlı olduğunu.!?” öğrendik sanırım… Ama esas söylemek istediğim bu değil. Tersinden düşünmek daha anlamlı geliyor bana. En nemrut kabul edilen, en anlaşılması zor insanların bile bir çoğunun, çocukları sevdiğine ve çocuklara sevgi ile yaklaşabildini biliyoruz değil mi? “Kimselere pek de yakın olmayan bilemem kim amca-teyze çocukları çok severdi.”
Bunun böyle olma sebebi acaba çocuklardan yetişkinlerden korktuğu kadar korkmuyor olması olabilir mi? Çocuğu tehdit olarak görmeyenlerin korkuları azalınca sevgileri çoğalıyor ve ortaya çıkan sevgi karşılık buldukça daha da mı artıyor acaba?
Olabilir mi? Olabilir. Aklımdayken kenara koyayım dedim, belki ilerde işime yarar. 🙂
Peki, doğru şeyedilişi ile “pek iyi”..
Bugüne kadar bir sürü meditasyon, dilek, büyü benzeri uygulama ile karşılaştın. Şimdi onlardan daha kolay ama daha etki bir yöntem denemeye hazır hale geldin mi?
defalarca niyet et ve o mumu yak dediler sana. Sonra o element dönüştürsün partikülleri. Şimdi bir başka aşama. Bir niyetle yani mesela bir büyük para ya da aşkının sana dönmesi niyetiyle yak mumu. Yine alevi sarı-mavi ve kırmızı olsun. Bu sefer de bak ona. Arada niyetini hatırla ve sadece bak ona. Bakabildiğin en kısa süre 3-5 dk olsun ama hiç bir şey hissetmeden veya düşünmeden bak muma. Bir şey düşünmeden bakmak çok mu zor? Düşünmek mi yoksa hissetmek yani hissetmemek mi? Hiç bir şey istemeden ama ilk niyeti de hatırlıyorken muma bakmak çok mu zor? Karışmadık değil mi? Özet; niyetle mum yakmak ve sadece, yani düşünmeden ve istemeden muma bakabilmek. 🙂 Alevin dönüştürücülüğünde ve an içinde olmak. 🙂
Konsantrasyon, kontamplasyon ve meditasyon nedir sorusunun yanıtını aldığım da bir kitaptan sadece 2 ya da 3 sayfa okumuştum. Hepsinin anlatımı toplam 1000 kelime bile değildi. O zaman anlama kapasitem daha iyi olduğundan ilk okumada ANLAMIŞTIM. Tabii o zaman -anlamak- ve -idrak- etmek arasında fark olduğunu henüz anlamamıştım… Sonra aradan 20 küsür yıl geçinde meditasyonu idrak ettim.
Yaşamak ve ölmek aynı şeydir desek baştan ispatı zor bir tez mi koymuş oluruz acaba?
Önce biraz zaman kavramı ya da belki de varlık ve yokluk üzerine yazmak gerek. Dualite alemi olan yaşadığımız evrende karşı kutuplar var edince zihnimiz rahata ereriz. İyi ve kötü olmalı, kötüden kaçınmak ve iyiye doğru çevirip ibreyi karmik borçları temizlemek gibi yüce emellerimiz vardır. Ve elbette dolayısıyla; güzel – çirkin de olmalıdır. Yoksa zaten yücelik ve sürüngen olmak kavramlarına nasıl varırız… Bir dakika sanırım şu an egomuz konuşmakta.