Çok az evcil hayvan, evcil tavşan kadar düzgün bir köken hikayesine sahiptir.
İlgili İçerik
Hikaye devam ederken, MS 600 civarında Papa Büyük Gregory, laurice adı verilen tavşan fetüslerinin et olmadığını ilan eden bir ferman yayınladı. ama balık . Bu, Paskalya tatiline hazırlık olarak bir Hıristiyan tövbe dönemi olan Lent sırasında yenebilecekleri anlamına geliyordu. Sonuç olarak, sözde Fransız keşişler bu yeni besin kaynağını toplamak ve onları manastır duvarları içinde yetiştirmek için koştular ve sonunda bugün bildiğimiz sevimli yaratıklara dönüştüler.
Güzel, temiz bir evcilleştirme hikayesi. Ayrıca neredeyse kesinlikle hiç olmadı.
yeni bir ders çalışma , dergide yayınlandı Ekoloji ve Evrimde Eğilimler , tavşanların gerçek tarihini ortaya çıkarmak için genetik analiz, tarihi belgeler, arkeolojik kalıntılar ve fosil kanıtlarının çok yönlü bir yaklaşımını kullanarak son tavşan evriminin tavşan deliğinde bir yolculuğa çıkıyor. Sonuçlar, bu efsanenin basit bir yanlış yorumlamadan kaynaklandığını gösteriyor ve insanın vahşi hayvanlarla etkileşiminin hikayesinin, efsanelerin söylediğinden kaçınılmaz olarak çok daha karmaşık bir süreç olduğu fikrine destek veriyor.
Çalışma ne zaman başladı greger larson Oxford Üniversitesi'nde evrimsel bir biyolog olan Dr. DNA modelleme yöntemi Laboratuvarı daha önce modern evcilleştirilmiş ve vahşi hayvanların genetik tarihini haritalamak için geliştirmişti. Tavşanlar, evcilleştirilmeleri kesin bir başlangıç yapmış gibi göründüğü için ideal bir test konusuydu: Papa'nın fermanını yayınladığı MS 600.
Larson, 'İlk içgüdüm bu hikayeyi sorgulamamaktı' diyor. Ancak analizleri yöneten yüksek lisans öğrencisi Evan Irving-Pease'e yapılan hazırlıksız bir açıklamada Larson, genetik çalışmayla eşleşmesi için papalık kararnamesi için bir referans bulmasını istedi. Irving-Pease'in yakında keşfettiği gibi, böyle bir kararname mevcut değil. Peki bu evcilleştirme efsanesi nereden geldi?
Irving-Pease, tuhaf hikayenin izini, Gallo-Roma piskoposu ve tarihçi St. Gregory of Tours'dan gelen MS 584 tarihli bir belgeye kadar takip etti - Papa Büyük Gregory değil. Pasaj, Kuzey Fransa'dan bir uşak olan ve Tours şehrini aramayı planlayan Roccolenus'un eylemlerini anlatıyor. Ama o yapamadan, uşaklar tesadüfen Lent sırasında genç tavşanları yedikten sonra öldüler. geçit oldu yanlış yorumlanmış tarafından bilim adamları 1900'lerin ortalarında ve zamanla uydurma masal doğdu.
'Ahırdaki İnekler ve Tavşanlar.' Louis Reinhardt tarafından 1870 yağlı boya.(Wikimedia Commons)
Ardından, araştırmacılar resmi tamamlamak için genetik analize yöneldiler. Tüm modern evcil tavşanlar, türün yabani tavşanlarından gelir. Oryctolagus cuniculus cuniculus , muhtemelen birkaç milyon yıl boyunca Fransa'nın güneyini ve kuzeydoğu İspanya'yı dolaştı. Bir belgede belirtildiği gibi 2014 yılında yayınlanan çalışma Bilim Son buzul maksimumu sırasında (yaklaşık 18.000 yıl önce), ilerleyen buzullar muhtemelen Fransız tavşanlarını İspanya'ya geri itti. Buz geri çekildikten sonra, tavşanlar Fransa'ya döndüler ve bu popülasyon değişiminin işaretleri DNA'larında hala fark edilebilir durumdaydı. . DNA'ya göre modern evcilleştirilmiş tavşanlarımızın tümü Fransız popülasyonlarından evrimleşmiştir.
Bunun tam olarak ne zaman olduğunu bulmak için Oxford ekibi, modern vahşi ve evcil Fransız tavşanlarının genomunu ayrıştırmak için DNA modelleme yöntemini uyguladı. Buldukları şey onları bir kez daha şaşırttı: Analiz, 12.200 ila 17.700 yıl önce, sözde papalık kararnamesinden binlerce yıl önce ve kayıtların yoğun tavşan-insan etkileşimi önermesinden çok önce bir bölünme meydana geldiğini ileri sürdü.
Açık olmak gerekirse, bu erken önermiyor homo sapiens küçük tüylere düşkünlüğü vardı. Bunun yerine, bölünme, coğrafi ayrılma gibi çiftleşmeyi sınırlayan ve bazıları genetik olarak diğerlerinden daha yakın olan birkaç tavşan alt grubu oluşturmuş olabilecek diğer faktörleri yansıtabilir. Daha sonra, bir grup yaratık evcilleştirildi.
Irving-Pease, e-posta yoluyla, arkeolojik ve tarihi kayıtların, insan-tavşan ilişkilerinde yıllar içinde meydana gelen birçok değişimi tasvir ettiğini açıklıyor. Paleolitik dönemde onları avladık, onları Roma'da barındırdık. leporaria , onları Orta Çağ'ın yastık tepelerinde ve çardaklarında tuttu, yer üstünde kulübelerde üremeye zorladı ve ancak son zamanlarda evcil hayvan olarak morfolojik yenilikler için yetiştirdi' diye yazıyor. Bu parçalar birlikte, tavşanların tarladan kulübeye götürdüğü dolambaçlı tarihi gösterir.
Ancak daha geniş anlamda, Larson, evcilleştirmenin tam olarak ne zaman başladığını sormanın yanlış soru olduğunu söylüyor. 'Bu terminolojiyi kullanıyoruz, ima edilen bir anlayış var, ama onu kazmaya başladığınızda, ona ulaşmaya başladığınızda, sadece parmaklarınızın ucundan uzaklaşıyor' diyor.
Larson, araştırmacıların evcilleştirme için derli toplu köken hikayeleri arayarak sürecin karmaşıklıklarını gözden kaçırdıklarını savunuyor. Papa'nın hikayesini yaygın olanla karşılaştırarak, 'Bizim anlatılarımızın çoğu böyle işler' diyor. ama tamamen doğru değil , Isaac Newton'un kafasına bir elma çarptıktan sonra yerçekimini anlama hikayesi. Gerçekte, diyor, bilimsel keşif süreci çok daha kademeli - ve evcilleştirme süreci de öyle.
Araştırmacılar genellikle, köpeklerdeki sarkık kulaklar gibi, daha az agresif bir kişilik gibi arzu edilen özelliklerle ilişkili görünür özellikler olan belirli fiziksel ipuçları ararlar. Yetiştiriciler sarkık kulakları seçmese de, bu özellik genellikle daha arkadaş canlısı köpekler üretmeye çalışırken ortaya çıkar. Ancak bu fiziksel veya genetik belirteçler tek başına tüm hikayeyi anlatmaz.
Tavşanlar için, tüy rengindeki belirgin değişiklikler, evcilleştirmenin tüm hızıyla devam ettiği 1500'lere kadar belgelenmedi. Boyuttaki farklılıklar gibi iskelet değişiklikleri, evcil hayvan yetiştiriciliğinin başladığı 1700'lere kadar ortaya çıkmadı. Her faktör, vahşi hayvanlarla etkileşime giren daha büyük insan yapbozunun bir parçasıdır.
Melinda sediri Smithsonian Ulusal Doğa Tarihi Müzesi'nde kıdemli bilim adamı ve New Mexico Üniversitesi'nde insan ekolojisi ve Arkeobiyoloji alanında yardımcı profesör olan , bu sonuçlara katılıyor. 'Buradaki yazarlar, gerçekten uzun zamandır devam eden bir yanılgıya işaret ediyor ve düzeltmeye çalışıyorlar - hala belirtilmesi biraz iç karartıcı, ama öyle - evcilleştirmenin ... vahşinin evcil hale geldiği bir nokta değil, ' diyor. 'Bu bir süreç.'
Tavşanların 2014 genetik analizinin bir parçası olan Porto CIBIO Üniversitesi'nde evrimsel biyolog olan Miguel Carneiro, çalışmanın tarihsel yanlış anlamaları ortadan kaldırdığını söylüyor. Smithsonian.com'a yazdığı bir e-postada, 'Bu, tavşan evcilleştirmesinin zamanlaması ve bununla bağlantılı kültürel bağlam hakkında sağlıklı bir şüphecilik dozu getiren, zamanında yazılmış bir makaledir' diye yazıyor.
Leif Andersson İsveç'teki Uppsala Üniversitesi ve Texas A&M Üniversitesi'nde moleküler genetikçi olan Dr. Aynı zamanda 2014 araştırmasının kıdemli yazarlarından biri olan Andersson, 'maalesef, bu makalenin yazarlarının bu yazıda başkalarını suçladıklarıyla aynı hatayı yaptığını düşünüyorum... Örneğin köpeklerin erken evcilleştirilmesi hakkında konuştuğumuzda' diye ekliyor. , domuz ve tavuk kesinlikle uzun bir süre boyunca devam eden bir süreçti' diye yazıyor. 'Fakat bu, evcilleştirmenin her zaman uzun bir zaman periyodunda meydana gelen bir süreklilik olması gerektiği anlamına gelmez', burada yabani ve evcil grupların karışmaya devam ettiği.
Genellikle altın veya cüce hamster olarak bilinen Suriye hamsterına işaret ediyor. Bugünün cücelerinin hepsinin tek bir çöpten geldiği iddia ediliyor 1930'da toplandı . Ancak Larson ve ekibi şu anda davayı araştırıyor ve durumun daha karmaşık olabileceğine inanıyor. 'Evet, bir hamsterin bir bağlamdan çıkarılması vardı,' diyor, 'ama onlar bir yuvadaki bir çiftliktendiler, bu yüzden zaten insanlara yakındılar.' Larson'a göre, ilk kaldırılmalarından bu yana, 'bu çiftliklerdeki popülasyonlar [hala] laboratuvardakilerle neredeyse aynı.'
Zeder, bu insan-hayvan etkileşimlerini anlamak, günümüz dünyasında giderek daha önemli hale geldiğini açıklıyor. '28 saniye önce [olan] şeylerin modası geçmiş olduğunu düşündüğümüz bir çağda,' diyor evcilleştirme üzerine çalışmak, 'insanların çevreyi manipüle ettiği uzun bir mirasla bağlantı kurmamızı sağlıyor.'
“Bu uzun mirasın bir parçası olduğumuzu ne kadar anlarsak, devam etmesini sağlamak için o kadar çok sorumluluk alacağız” diye ekliyor.