BÜYÜK BULUŞLAR
Merve Dumanlı | On 07, May 2016
Merve Dumanlı
firstname.lastname@example.org
Öyle sayılarla bilimle ‘’felan’’ çok da ilgisi olmayan benim bile kavrayabildiğim, dimağımın
şaştığı, hiçliği hissettiğim bir yazı okudum. Hikâye hiç de öyle Dünya’nın oluşumu, Big Bang
patlaması, toz zerresinden doğan mükemmel bir sistem gibi egosantrik bir şekilde ilerlemiyor.
13 milyarlık evrenin oluşumunu bile kendi gezegenimizin doğmasından başlayarak anlatacak
kadar merkezde hissediyoruz insanoğlu olarak kendimizi. Benliğimiz ve onunla bağlantılı her
şeyi kutsama, yüceltme güdümüz daha bir korkutucu görünüyor gözüme artık. Dünya’da
benliğini genişletecek yer bulamayıp uzaya atıklarını gönderecek teknolojiler bulan
beyinlerden, ivmeli bir hızla tükettiğimiz ekosistemin ölümü yüzünden diğer gezegenlerde
‘’hayat’’ aramayı sağlayan robotlar üretenlerden ya da Ay’a çıkan insanoğlunun azminden
İlerleme diye adlandırdığımız çıkılan her merdiven basamağı önceki hatalara yapılan bir
yama gibi. Güç savaşında kazanmak adına parçalanan çekirdeklerden aslında sadece
çekirdekler değil parçalanan çocuklardan, ailelerden, hayatlardan söz ediyorum. Affettirebilir
mi sonrasında aynı enerjinin kansere çare bulmak için kullanılması? Bugün kanser
olduğumuzda iyileşme ihtimalinin olması meşru kılar mı Japon çocuklarının ölümünü?
13 milyar yıllık evrende 4.6 milyardır var olan Dünya’da insanlığın yaşam süresini ve her
birimizin yaşam süresini oranlarsak kelebek ömürlü olduğumuzu hayal edebiliriz aslında.
Peki, bu kadar kısa bir sürede kendi elimizle nasıl bu kadar çok acı yarattık? Evrendeki kum
tanesi büyüklüğündeki varlığımızla kocaman kanayan izler bırakarak ‘’ilerliyoruz’’.
Bazen doğaya keşke hiç hükmetmeseydik diye düşlüyorum. Kaya kovuğunda yaşayıp
yapraklardan giysiler yapsaydık; Güneş’in doğuşuna, yıldızların ışıltısına şaşırabilseydik.
Belki o zaman sol yanımızda bu kadar büyük utançlar taşımazdık…