ÇEVİRMEN:SNBURAK
EDİTÖR:BLACKLOTUS
‘Ben kaybettim.’
Thomas Andre yavaşça gözlerini açtı ve kafası bir daha asla söyleyeceğini düşünmediği bu iki kelimeyi tekrarlamaya devam etti.
Kendini bir hastane odasında buldu.
‘En son ne zaman hastaneye uğradım?’
Jin-Woo, bir Avcı olarak ilk yıllarında ikinci eviymiş gibi hastaneleri ziyaret etmiş olabilirdi. Ancak Thomas Andre hatırlamadı ve Avcı olduğundan beri bir kez bile hastanede kaldığı tek bir anı hatırlayamadı.
Eskiden E-Seviyesinde bile en kötü olan bir Avcı ile kariyerine en üstte başlayan bir adam arasındaki kavgadan bu tür bir sonuç görmeyi kim bekleyebilirdi?
Elbette Thomas Andre, Jin-Woo’nun geçmişini önemsemiyordu. Yine de bu sonuçla epeyce utanmıştı.
‘Gerçekten… Kaybettim.’
Thomas Andre, ruhu onu terk etmiş bir adamın şaşkın yüzüyle yavaşça oturdu.
Tık, tık…
Klavyeye hafifçe vuran birinin sesi durdu. Bakışlarını o yöne çevirdi ve Çöpçü Loncası'nın ana yöneticisi Laura'yı çok uzak olmayan ama çok da yakın olmayan bir yerde otururken buldu.
Belki de işinin ortasındaydı çünkü ince parmakları hala dizüstü bilgisayarın klavyesinin üzerinde geziniyordu.
“Uyanmışsınız.”
“…Öyle görünüyor.”
Thomas Andre bakışlarını geri çekti ve çenesini ovuşturdu.
Sakalın uzunluğuyla ne kadar zaman geçtiği tahmin edilebilirdi. O halde rahatlamış hissettiğini söylemeli miydi? Çünkü… Sakalı korktuğu kadar uzun değildi.
“Yaklaşık... Bir gün, öyle mi?”
“Evet.”
Laura devam etmeden önce kısa bir cevapla bunu onayladı.
“Sizi muayene eden ilk doktor, birkaç hafta sonra uyanmanız şeklindeki en kötü duruma hazırlanmamı önerdi.”
Dün gece Thomas Andre’nin durumu bu kadar kötüydü.
Fakat sonra…
…Sadece bir gün sonra uyanmasının Thomas Andre'nin yeteneklerine oldukça uygun olup olmadığına ya da ilk başta bayılmasının ona yakışmamasına karar vermekte biraz zorlandı.
Laura patronunun yatağının yanında dururken bu duygu çatışmasını hissetti.
“Bir doktor çağırmalı mıyım?”
“Hayır, henüz değil.”
Thomas Andre ağrıyan şakaklarına masaj yaptı ve başını salladı.
Adam kafasına yumruk attığında hissettiği darbe kuvveti şimdi bile canlıydı. Bu ne kadar korkunç bir acıydı. Öyle ki, mümkünse dünkü olayı artık hatırlamak istemiyordu.
Bir doktor buraya çağırılsa bile zaten pek bir şey yapamazdı. Tüm bunların yanı sıra, önce onaylaması gereken başka bir şey yok muydu?
Thomas Andre hemen sordu.
“Ya Bay Hwang?”
Laura'nın dudakları bir anlığına aralandı ama cevabını söyleyemedi ve basitçe başını salladı.
“…Öyle mi?”
Kayıtsız bir ses tonuyla farklı bir soru sormadan önce bir süre daha düşündü.
“Ya diğer kayıplar?”
“Çok sayıda yaralı personelimiz var, ancak Avcı Bürosu'nun zamanında verdiği yanıt sayesinde herkes tamamen iyileşti.”
Thomas Andre o zamana kadar sakinliğini koruyordu ama sesini bir ton yükseltmekten alıkoyamadı.
“Başka kayıp yok mu?”
“Evet, efendim.”
“…..”
Şoku kısa sürede şaşkınlığa dönüştü. İçten içe nefes almaya başladı.
Çatışma gerçekten yoğun geçmesine rağmen tek bir kişi öldürülmemişti. Bu sadece rakibinin onlara hafif davrandığı anlamına gelebilirdi.
Bu, ezici bir yenilginin açık bir işaretiydi.
Bir kişi böylesine tam bir yenilgiyi tattığında sonuç karşısında öfkelenme düşüncesini çoğu kez kaybederdi. Şu anda Thomas Andre böyle hissediyordu.
O da şaşkındı. Jin-Woo sadece Thomas Andre'yi değil, Amerikalıların topladığı tüm elit Avcıları tek başına yenmişti. Bu, Thomas'ı genç Koreli Avcı'dan biraz korkuttu. Hayır, duygusu bunun ötesine geçmişti ve neredeyse saf saygı bölgesine girmişti.
Thomas Andre her zaman kendine güçlü olmanın adalet olduğunu söylerdi, bu yüzden şu anda hissettiği zihinsel şok oldukça büyüktü.
Ancak…
Ancak, neden böyleydi?
İğrenç bir yenilgiyi tatmıştı ama o kadar da kötü hissetmiyordu. Belki de rakibi ile arasındaki boşluğu doğrulaması gerektiği için pişmanlık duymuyordu?
Onu mağlup eden kişiye kızmak istemiyordu. Ne de kaybının intikamını almayı düşünmüyordu.
‘Bunun yerine, daha çok…’
Kafasında birkaç düşünce çaprazlaşmaya başladığında Laura aniden ona küçük ama uzun bir kutu uzattı. Gözlük kutusuydu.
‘….?’
Thomas Andre, ona şaşkın bir bakışla bakarken kutuyu aldı. Merakını hemen çözdü.
“Güneş gözlükleriniz bulunduğu yerden çıkarıldı, ancak tamir edilemeyecek kadar hasarlıydı.”
Tık.
Eskisi ile aynı tasarıma sahip yeni bir güneş gözlüğü bulmak için kutuyu açtı. Thomas Andre sırıttı ve taktı.
“Görünüşe bakılırsa insanlara borçlanıyorum.”
Laura, patronunun uyanır uyanmaz bir öfke patlamasına başlayacağından içten içe endişeliydi, ama tepkisi onda bir rahatlama duygusu uyandırdı ve nazik bir gülümseme oluşturmadan önce içini çekti.
“Bu benim işim, efendim.”
Thomas Andre sessizce ağzını açmadan önce bir şey demeden uzağa baktı.
“Bay Hwang… Onun için uygun bir cenaze töreni yap. Ne de olsa hala bizden biriydi.”
“Anladım.”
“Ah, ayrıca…”
Ayrıca?
Laura not defterine Thomas Andre’nin emirlerini yazmayı bıraktı ve başını kaldırdı.
“Avcı Seong Jin-Woo'ya, Çöpçü Loncası'nın... Hayır bekle. Çiz onu. Ona benim, Thomas Andre'nin, resmi bir özür sunacağına dair bir mesaj gönder.”
***
Avcıları korumak.
Madam Selner neden böyle bir şey söylemişti? Jin-Woo şaşkın bir ifade oluşturdu.
“…Neden ben?”
Hikâyesine nereden başlayacağından emin değil gibiydi ama sonunda zahmetli bir şekilde ağzını açtı.
“Rüya kendini tekrar etmeye devam ederken Avcıları avlayanların yüzlerini ezberlemek için elimden geleni yaptım. Ancak, hepsi boşuna oldu.”
Uyandıktan sonra hatırlayabildiği tek şeyin karanlık perdelerle kaplı yüzler olduğunu söyledi.
“Ben de başka bir yöntem kullanmaya karar verdim. Sadece bir rüya olsa bile onların gerçek doğasına, gerçek biçimlerine bakma yeteneğimi kullandım.”
“Geçen sefer gözlerime bu yüzden mi baktın?”
“Evet, doğru.”
Madam Selner, yeteneğinin nasıl çalıştığını hemen kabul etti.
Güm.
Jin-Woo’nun kalbi yeniden çarpmaya başladı.
O zamanlar Madam Selner, içinde bu kadar korkuyla ürpermesine neden olan ne keşfetmişti? Ne yazık ki hikâyesi henüz bitmedi, bu yüzden artan merak dalgasını bastırmak zorunda kaldı ve sesine yoğunlaştı.
“Bu insanların içinde bulduğum şey sınırsız güçtü. Ama bakışlarımı ‘o şey’ ile kilitlediğimde, rüyamdan uyanmaktan başka seçeneğim yoktu.”
Jin-Woo’nun bakışları bir an aşağı kaydı ve parmak uçlarının fark edilmeden titrediğini gördü.
“Gözlerim ona baktığında... ‘O şeyin’ sözlerini ve sesini şimdi bile net bir şekilde hatırlayabiliyorum.”
Jin-Woo yeniden başını hafifçe kaldırdı. Hem dinleyen müdür hem de yandan çeviri yapan Adam White derin gergin ifadeler taşıyordu.
Jin-Woo ona sakin bir sesle sordu.
“O şey sana ne dedi?”
“Sessizce… Geri dönüp savaşı beklemem gerektiğini söyledi.”
Madam Selner nihayet o anıyı hatırladıktan sonra dehşet içinde titremeye başladı. Rüyasında duyduğu ses, gerçekte duyduğu diğer tüm seslerden çok daha canlıydı.
Korkan kadının aksine, Jin-Woo ‘savaş’ kelimesine odaklandı. Bu onun ipucuydu.
‘Devlerin Kralı'nın bana söylediği şeye benziyor, değil mi?’
Hükümdarlar ve Egemenler arasındaki savaş – Devlerin Kralı söylememiş miydi? ‘Onların’ savaş için hazırlandıklarını? Muhtemelen yaklaşan bu savaşa hazırlananlar sadece Hükümdarlar değildi.
Eğer durum buysa, o zaman Avcıları avlayan serseriler hangi tarafa aitti?
Bunu merak etmesine rağmen asıl sorusuna hala bir yanıt almamıştı. O yüzden tekrar sordu.
“Diğer Avcıları korumamı istemenle bunun nasıl bir ilgisi var?”
“…Çünkü aynı gücün senin içinde uyuduğunu gördüm.”
Dikkatli bir şekilde ağzından çıkan sözler Jin-Woo'yu ve suratını iyice uyandırdı. Gölge Egemen'in gücü – o gün onun derinliklerinde saklanan gördüğü şey buydu.
Rüyalarında suikastçılardan aynı türden bir güç gördüğüne göre, kimlikleri…
‘…Egemenler.’
Jin-Woo’nun ifadesi sertleşti.
Madam Selner, Jin-Woo’nun ifadesindeki hızlı değişimi fark etti ve hızla daha fazla açıklama ekledi.
“Onlar Avcıların üstünde varoluşlar ve onları durdurmak için onlarınkine eşit güce sahip olan sana ihtiyacımız var, Avcı-nim.”
Müdür burayı sessizce dinledi ve sonunda sohbete girdi.
“Dürüst olmak gerekirse, Avcıları senden başka kimsenin koruyamayacağı iddiasına ikna olmadım, Seong Jin-Woo Avcı-nim, ama şey…”
Bu toplantının aceleyle ayarlanmasının nedeni...
“...Dün Thomas Andre ile kavgam, Avcı Bürosu'nun düşünme şeklini değiştirdi, haklı mıyım?”
Gerçek doğru bir şekilde işaret edildikten sonra müdür tuhaf bir şekilde cevap verdi.
“Evet, haklısın.”
Avcı Bürosu, önceki günkü mesele sayesinde nihayet Jin-Woo ile diğer Avcılar arasındaki farkı öğrenmişti. Bu olay büyük bir olay olabilirdi, evet, ama aynı zamanda organizasyonun yeni bir umut ışığı keşfetmesine de yardımcı olmuştu.
Özel Otorite Seviyeli Avcıları öldürebilen varlıklar ve bu varlıklara eşit güçlere sahip yalnız bir Avcı.
Avcı Bürosu, Jin-Woo’nun yardımına her zamankinden daha fazla ihtiyaç duyuyordu. Amerika Birleşik Devletleri, Özel Otorite Seviyeli Avcılarından birini çoktan kaybetmişti. Ve onların bakış açısından Thomas Andre ne pahasına olursa olsun korunmak zorundaydı.
“Elbette, sizin kadar mükemmel bir Avcının uygun bir tazminat ödemeden bize yardım etmesini beklemiyoruz.”
İstediği her şey erişilebilir olacaktı. Ve buna Kamish'in geride bıraktığı en büyük hazine olan Runik Taş da dâhildi.
Avcı Bürosu’ndan gelen yeni teklif, onu işe almakla ilgili değildi. Jin-Woo'yu zaten reddedilmiş olan teklifi ileri sürerek kızdırmak yerine, Amerika'nın en büyük savaş gücünü korumak için onun gücünü ödünç almayı tercih ediyorlardı. Bu, Büro'nun, Christopher Reid’in ölümü gibi güncel olaylarla ilgili olarak karar verdiği yanıttı.
“…..”
Jin-Woo ağzını kapattı ve bir ikilem içine düştü.
Madam Selner, kararını vermesine yardımcı olmak için gördüklerini açıkladı.
“Bu dünyada güçlü nimetlerden zevk alan Avcılar var. Bu dünyayı güçleriyle desteklediler. Onlar giderse bu dünya daha fazla dayanamaz.”
Jin-Woo, uzunca düşündükten sonra nihayet onlara cevap verdi.
“…Üzgünüm.”
Yeniden değerlendirmeye yer bırakmayan kesin reddi, müdürün kaşlarının kalkmasına neden oldu.
“B-Bu, Thomas Andre Avcı-nim'e karşı çözülmemiş bir duygu yüzünden mi...?”
Jin-Woo, insanlar yanlış sonuçlara varmadan önce hızla başını salladı.
“Hayır, hiç de değil.”
Bu kararı vermesinin tek bir nedeni vardı.
“Sadece karşı karşıya kalacağım düşmanlar hakkında hiçbir şey bilmediğim için.”
Kimliklerinin ne olduğuna dair kabaca bir fikri olsa bile onlarla henüz bir kez bile karşılaşmamıştı. Düşmanın yetenekleriyle ilgili hiçbir fikri olmadığı halde başka birini korumakla ilgili hiçbir söz vermeyeceği açıktı.
Jin-Woo, ilk etapta onları tutup tutamayacağından emin olmadığında hemen söz verebilecek bir amatör değildi.
‘Şimdilik durumu gözlemleyeceğim.’
Ve sonra, önce başa çıkabileceği şeylerle ilgilenecekti.
Aylar önce ilk kez çifte zindana girdiği günden beri toplu düşünme biçimleri hiç değişmemişti.
Neyse ki Jin-Woo, kendisine gerçek zamanlı olarak doğru bir şekilde bilgi aktarabilecek birkaç Gölge Askere sahipti. Adamlarını Büro'nun endişelendiği tüm Avcıların gölgesinde bırakarak, eğer bir hamle yaparlarsa o serserilere zamanında cevap verebilirdi.
“Şey, o zaman…”
Jin-Woo, koltuğundan ayrılmak için kalkarken zamanı geldiğinde uygun bir yanıt düşünmeye başladı.
***
Kore Avcı Birliği’nin başkanının ofisinde.
Birlik Başkanı Goh Gun-Hui yine yoğun bir gün geçiriyordu.
Avcı Seong ve Thomas Andre, tüm olası şeyler arasında neden Uluslararası Lonca Konferansı'ndan bir gün önce savaşmak zorunda kalmıştı?
Diğer tarafta işlerin ters gitmesinden endişeliydi, bu yüzden mevcut tüm kanallardan sorular gönderdi ve nihayet Avcı Bürosu'ndan çok kısa bir süre önce bir cevap aldı.
Araştırmaları, Çöpçü Birliğinin hatalı olduğunu ve ABD'den gelen mesajda, Jin-Woo'nun herhangi bir şekilde veya biçimde gereksiz yere rahatsız edilmeyeceği yazıyordu.
“Ohhh…”
Birlik Başkanı Goh Gun-Hui nihayet bu yükü omuzlarından atabildi ve çok rahatlamış gibi sandalyesine çöktü. Avcı Seong'un bir Amerikan hapishanesine kapatıldığını düşünürken ne kadar endişeli olduğunu kimse tahmin edemezdi.
Ama sonra tekrar…
‘Bir dakika bekle.’
…Tam olarak, Avcı Seong'u kim kilitleyebilirdi ki?
Hatta Thomas Andre bile bilincini kaybetmişti, değil mi?
Goh Gun-Hui, ortalık yatıştıktan sonra düşünceleri nihayet oraya ulaşınca kıkırdadı.
‘Bir bakıma... Tamamen gereksiz bir şey için endişelendim.’
“Hahah…”
Goh Gun-Hui, biraz susuzluk hissetmeden önce bir süre kıkırdadı. İçecek bir şeyler aradı ve Başkan'ın masasından biraz uzakta sehpanın üstünde bir şişe su buldu.
‘…..’
Goh Gun-Hui elini uzatmadan önce konuşmadan su şişesine baktı. Bununla şişe eline uçuverdi.
Hop.
Ustalıkla şişeyi kaptı ve kapağı açarken ince bir gülümseme oluşturdu.
‘Görünüşe göre, geri döndüğünde Şef Woo'dan dinleyeceğim başka bir hikâyem var.’
Hahah…
Goh Gun-Hui, Bölüm Şefi Woo Jin-Cheol'u ABD'ye zorla göndermek için doğru seçimi yaptığını bildiğinden oldukça memnun kaldı.
Egemenler Listesi
1) Gölge Egemeni-Ölülerin Kralı ( Seong Jin-Woo)
2) Beyaz Alevlerin Egemeni - İblis Kralı ( Baran) (öldü)
3) Başlangıç Egemeni- Devlerin Kralı (Reghia) (öldü)
4) Yıkım Egemeni- Vahşi Ejderhalar Kralı
BL: Sürprize!!!! Valla gençler atsam mı atmasan mı dedim. Şaka şaka pc eve gelince temizleyip tekrar dosyalarımı yükleyince direk bölüm yükleme yapıyorum. Programsal hata deneni çökmüş. Demek ki her dosyayı silmemek lazım :D Neyse uzun lafın kısası yeni bölümle sizlerleyim. Herkese iyi okumalar.