Son 10 yılda yaşadığımız her şey
"Beş gazetenin arşivinden 460 bin sayfa taradım. Sırf arşiv taraması 1.5 senemi aldı. İsim Şehir Hayvan ve İsim Şehir Bitki gibi köşe yazılarımdan derleme değil... Sıfırdan yazıldı. 3 Kasım 2002'de başlıyor. Bugüne kadar geliyor. Çıraklık, kalfalık, ustalık diye üç bölümden oluşuyor."
-Yılmaz Özdil, Hürriyet, 30 Temmuz 2013-
Bir tablo hayal edin.
Sanat eseri.
Miras. Size ait.
Tuvali, Türkiye coğrafyası.
Boyası, şehit kanı, alın teri.
Her sabah uyanıyorsunuz.
Gururla seyrediyorsunuz.
Ama, birileri her sabah sizden önce uyanıp o tablonun başına geçiyor
ve orasına burasına minik minik fırça darbeleri atıyor.
Her sabah bir minik fırça darbesi.
Usta işi.
Küçük küçük değişiyor tablo.
Aniden değil.
Milim milim.
Alıştıra alıştıra.
Yedire yedire.
Aradan yıllar geçiyor.
Tablo, o tablo olmaktan çıkmış!
Komple değişmiş.
Dedim ya, kanıksamışsınız.
Bakıyorsunuz bakıyorsunuz...
Tablo, hâlâ aynı tablo zannediyorsunuz.
Peki ne yapılabilir?
Fark, nasıl fark edilebilir?
Orijinal'in aslında ne kadar değiştiği...
Ne hale getirildiği...
İlk bakışta nasıl anlaşılabilir?
Tek çare var. Kıyas.
Tablonun ilk haliyle...
Son halini yan yana koymalı.
(Tanıtım Bülteninden)
Türkiye Cumhuriyeti'nin nasıl tehditlere maruz kaldığını fetö ve pkk tehditlerinin nasıl palazlandığını anlamak, ergenekon vb davalarla ordumuza nasıl ihanet edildiğini anlamak için okunması gereken bir eser.
İnsan hafızası, tekrar edilmeyen şeyleri çok çabuk unutur. Birinin, birilerinin hatırlatması gerekir. Kitabın yazarı Yılmaz Özdil'de bu konuda yardımcı olmaktadır, unutulanları hatırlatmak için.
Bir ülke düşünün ve o tabloyu bu kitapta arayın.
Kitabı bitirdiğimde hissettiğim tek duygu mutsuzluk oldu.Bu kitabı okuduktan sonra üzerine bir de Zülfü LİVANELİ'den 'Hakim Bey' şarkısını (gerçi şarkı demek hafif kalır ama) dinlediniz mi alın size mutsuzluğun dibi. Kesinlikle okunmalı demek az gelir. Aslında ne desem az gelecek gibi geliyor şuanda. Böyle durumlarda yapılabilecek en güzel şey susmak...