HİÇ ŞÜPHESİZ ki Allah ölüden diri çıkarır. Bugün kalbimi mahzun eden bir ölüm haberinin ardından, hem de bu ölüm haberinin içinden diri bir uyanış haberi aldım. Uğradığı silahlı saldırı sonucu vefat eden Cevdet Baybara (Kerem Emre Ulucan) kardeşimin defnine dair vasiyet haberi beni sevindirdi.
İnsan ölümden sevinme çıkarır mı? Hakkım var mı sevinmeye?
Var!
www.risalehaber.com dan Said Özadalı, Kerem Emre Ulucan müstearıyla yazan Hafız Cevdet kardeşimizin son zamanlarda ölüm üzerinde sıkça konuştuğunu, yakın çevresine ölürsek Filipinler'de defnedilelim" dediğini kaydediyor. İnşaallah, Kurânın hadimi ve hafızı Cevdet kardeşimizin kabri, Filipinlerin Dato dağında olacak. Hem mümince yaşayışının hatırası olan kabriyle, habersizlere İslamdan haber verecek. Hem Hüvel Bâki okutan başucundaki taşla tebliğine devam edecek. Allaha yakın olmayı, memleket toprağına indirgemeyen, her yerin rahmete yakın olduğunu idrak eden bir ruhun vasiyetidir bu.
Sık sık Avrupaya gittiğim için, biliyorum. Kârlı bir sektör haline gelen cenaze işleri girişimcileri, Müslüman Türk işçilerimizin cenazelerinin memlekete nakliyle meşgul. Ömrünün yarısından daha fazlasını, son nefesini verdiği Avrupa şehrinde geçirmiş bir büyüğümüzün cenazesi niye ille de doğduğu memlekete taşınır? Ya da niye böyle bir vasiyette bulunulur?
Daha çok dua almaksa maksat, yakınları zaten memlekette değil, orada
Fatiha hediyelerinin kendilerine ulaşamaması kaygısıysa sorun, Allah her yerden her yere rahmetini eriştirir.
Bilsek ki, mezar bir şeairdir; İslam sembolüdür; o sembolü hiç olmazsa, ölümümüz vesilesiyle, o yabancı topraklara hiç kazınmamacasına dikebiliriz. Minare gibi
Mezar taşımız, hiç olmazsa yüzündeki yazıyla, adımızın hemen yanı başında, bir ayetin kıyamete kadar şahitliğini yapar. Kim olursa olsun, oradan geçenlere Burada bir Müslüman da yaşadı diye haykırır. Unutmuş olanlara bir de Kurân var, bir de İslam var, bir de Muhammed Aleyhisselatü Vesselam ver diye yeni seçeneği hatırlatır, asıl kapıyı gösterir.
İnsan bir kere ölür; ve bu en etkili tebliğimiz için fırsattır. Bu biricik fırsatı yakaladığımda-işte buraya vasiyet olarak kaydediyorum-uzaklarda ölmüşsem beni uzaklara bir yakınlık nişanesi olarak defnedin. Ölümüm bari tebliğ fırsatım olsun. Toprağım Yâre susamışların dudağına sunulacak serin sular dolu bir testi gibi orada öylece dursun.
Bakın, Nurlarla yaşayan, kabri de Nur d/olası zarif bir ruhun ettiğine:
Sonradan Müslüman olan ve geniş bir aşireti bulunan Dato Anduhan Juhu'nun teklifi üzerine Cevdet Baybara'nın Cagayan De Oro şehrinde bulunan Dato Dağındaki Sultan Ahmet Camiinin bahçesine defnedilecek ve bu alan Müslüman Mezarlığı olarak belirlenecek.
Oh, canıma değsin!
Dato dağına, kıyamete kadar silinmemecesine kelime-i şehadet yazdıracak Kerem Emre Ulucan
Mezar ziyaretçilerinin ağzına Fatihalar koyacak
Kendisi üzerinden Kurânı okutmaya devam edecek
Söyleyin hele, bu habere sevinilmez mi?
Berlinde niye daha çok yaşanmasın bu sevinç? Kopenhag hak etmiyor mu böylesini? Alp Dağlarının eteklerine yakışmaz mı Hüvel Baki yazılı taşlar? Rotterdamın yeşiline de minareler gibi mezar taşları diksek güzel olmaz mı?
Güzel olmaz mı?
Kerem Emre Ulucan da, bu vasiyetin sahibi olarak, böyle bir yazıya imza atardı. Böyle bir hasreti paylaşırdı. Öyleyse onun yazısı yerine kabul edin bu yazıyı.
Onun söylediğini hiç korkmadan söyleyelim: Nerede ölmüşsem oraya defnedin beni. Sanmayın ki yalnız kalır kabrim, yalnız kalırım kabrimde. Rabbimle oldum her daim. Rabbim de benimle olur elbet
O beni hiç terk etmedi ki
Bakın, buradan bile gidebiliyor Fatihamız Kerem Emre Ulucana
Bir rahmet yağmuru olarak dokunuyor Dato dağının göğsüne? Niye okumayalım hemen?