Dünyaya geldiğimiz andan itibaren biricik hedefimiz vardır, ayağımızın üzerine doğrulmak ve yürümek. Yürümek için ilk adımımızı attığımız andan itibaren artık bizi kimse tutamaz. Bazen kalbin ritimleri gibi düzenli, bazen koşturur gibi, bazen de yavaş yavaş bir yaşam boyu yürürüz.
İnsan yaşamını çeşitli umut, kaygı ve endişenin gölgesinde geçirir. Bazen kazandığı başarılarıyla bir nehir gibi coşar, kabına sığmaz. Bazen de çeşitli bedel ödeyerek çıktığı yokuşları inişler takip eder. Bazen de insan yaşadığı çevrenin, toplumsal normların ve kendi kendinin yükünü taşıyamaz hale gelebilir. Sonuçta insan yaşamı denizin gelgitleri gibi inişlerle çıkışlarla, düşmelerle kalkmalarla, kazanma noktasında kaybedişlerle doludur.
Özellikle insanın bunaldığı, kendini dahi taşıyamaz hale geldiği, yalnızlığın kuytu köşelerinde dolaştığı zamanlarda yürümek ne iyi gelir. Şefkatiyle insanı sarıp sarmalayan bir ormanın içinde olsun, deniz mavisinin insana dinginlik, huzur ve güven veren gölgesinde olsun yürümek insana çok iyi gelir. Ayaklarımızın ritmini, kalbimizin atışlarını, nefesimizi, beraberimizde taşıdığımız duygu ve düşüncelerimizi ruhumuzda duya duya yürümek ne güzeldir. Dünyanın ve insanların uğultusunu, homurtusunu ardımızda bırakarak yürümek insana huzur verir. Kuşlara, ağaçlara, mis gibi kokan toprağa, iyot kokan denize selam vererek yürümek mutluluk verir.
Yürürken her bir adımımızda bir yandan geçmişimizin acılarını, hüzünlerini, umutsuzluklarını boşaltır, bir yandan da geleceğin hayallerini, umutlarını inşa ederiz. Yürümek yaşadığımız şehirlerin yorgunluğundan, kargaşasından ve gürültüsünden kendimizi kurtarmamızın da biricik ilacıdır. Çünkü insan her yürüyüş sonrası hüzün ve umutsuzluklarını geride bırakarak değişir, ferahlar. Bu açıdan yürümeyi seven biri olarak, Frederic Gros’un kaleme aldığı “Yürümenin Felsefesi” adlı eser oldukça etkileyici. Yazar yürümenin değişimin, dönüşümün, başarının ve ayakta kalmanın nasıl bir dinamizmi haline dönüşebildiğini gösteriyor. Böylece yürümenin sadece yürümeden ibaret olmadığını, hele hele spor yapma anlamına hiç gelmediğini hatırlatıyor bizlere. Aslında yürümek düşünmekmiş. Bir nefes alış, bir kaçış ya da yalnız kalış. Yürümek somut dünyadan soyut dünyaya geçmekmiş. Ayaklarımız beynimizin verdiği otomatik talimatları uygularken, aklımız bedenimizden apayrı yerlere gidermiş yürürken. İnsan hafiflermiş yürüdükçe. Yazara göre insanın en güzel düşündüğü anlar yürüdüğü anlardır. Bundan yola çıkarak; yazar yürümekle mutluluk arasında bir bağlantı kuruyor. İnsanın geride bıraktıklarından sonra, yürürken keşfedebileceği bir sürü hazzın olduğunu öne sürüyor. Bir ağaç düşünün, canımız sıkkın olduğu anda, kafamızın dalgın olduğu anda ona baktığınızı düşünün. Büyük ihtimalle güzel bir yorum çıkaramazsınız, detaylı bakamazsınız. Ama boş kafayla baktığınızda, o ağaçta bambaşka şeyler görebilirsiniz. İşte bunun için yazar yürümenin yeterli olduğunu anlatıyor. Yazar her zaman düşüncelerine yürümek spor değildir diye başlıyor. Çünkü ona göre sporda; rekabet, puan, kurallar, teknik terimler var. Spor disipline eder, para ile ilişkilidir. Tüketim kültürünün bir parçasıdır. Oysa yürümek için bunlara ihtiyaç yoktur. İki ayağımızın olması yeterlidir. Yürümek yavaşça gerçekleşen bir eylemdir. Yazarın söylediği gibi, eğer hızlı olmak istiyorsanız tekerlekleri kullanın. Yürümek pek cazip gelmeyebilir ama bunu yapmazsanız gökyüzünü, güneşi ve manzarayı kaçırabilirsiniz. Gros’un penceresinden bakınca yürümenin yavaşlatıcı olması sanırım günümüz insanının önemli sorunu. Çünkü zaman hep hesaplanan, iyi kullanılması gereken bir durum olarak karşımıza çıkıyor. İnsan, maalesef kendi icat ettiği sürenin esiri oluyor.
"Her yeni yol için temel belirleyici şey, eski bir yolun sonuna dek yürünmesidir" Oruç Aruoba
Bu yazı 502 defa okunmuştur.