♦ (Kendisi ile olan söyleşimizin ilk kısmına şuradan ulaşabilirsiniz efendiler! Ayrıca yukarıdaki çizim Ayşenur Gülbaş hanımefendiye aittir.)
– Ne mutlu sana.. Sonunda karşılaştınız yani?
– Mutluluk.. Zihnimde anlamı hayli silikleşen bi kelime.. Ama evet, sahibim beni ilk gördüğünde hissettiğim duyguydu mutluluk: çok kısa süreceğini nereden bilebilirdim!
– Nasıl yani; kısa derken?
– O gün beni aldı ve günlerdir üzerime yapışmış olan tozları temizledi. Parlayan rengim yeniden ortaya çıktı. Hayranlıkla, parıldayan gözlerle baktı bana uzun süre. Bir iki üfledi: büyük bi huzur kapladı her yanımı. Yanlış notalarıma bastı, bozuk sesler çıkarttı ama bunlar dahi canıma can kattı. Anlaşılan uzun zamandır çalmamıştı ama bildiği aşikardı tutuşundan. Biraz sonra, acemiliğini üzerinden atınca, hoş bir bir parça armağan etti bana. İçim gıcıklandı: hain olur ya; gıdıklandım gibi oldu; sanki sevgilim ilk öpücüğünü veriyor gibiydi..
Şarkının ardından hemen dışarı çıktı ve saatler sonra bir kadınla geri geldi. Beraber hoş bir sofra hazırladılar. Mumlar loş bir ortam yarattı akşamın karanlığında: ucuz bir şarap açıp gülüşerek sarhoş oldular. O ara koşarak geldi yanıma, ne de güzel geldi: aldı beni ve çok hoş, duygusal bi parça çaldı. Kadın şaşkın gözlerle izledi bizi şampanyasını yudumlarken: ağlamaklı oldu, gözleri falan doldu diyebilirim.
Şarkı bittikten sonra, beni bi kenara bırakıp sıkıca sarıldılar ve arkalarına dahi bakmadan başka bir odaya geçtiler. Az sonra yine etrafı şehvani sesler kapladı. Ama mutluydum.. Bundan sonra eski günlerimdeki gibi delice basılacak notalarıma diye umutlanmıştım, hatta buna inanmıştım: sanırsam en son o zaman inanmıştım bi şeye.. Artık inanç denilen kelimeyi de kaybettim, mutluluk gibi.. Neden diyecek olursan, o günden sonra bi daha kimseyi görmedim, hizmetli kadın dışında. Yine programlı sesler; çokça mekanik, biraz insansı ve ara ara şehvani sesler duyarak ve bunlara alışmaya çalışarak geçti zamanım. Tozlandım.. Paslandım.. Yüzüme bakılacak halim, notama dokunulacak mecalim kalmamıştı.
Aradan kaç yıl geçti bilemiyorum: bi gün evde büyük enstrümanların seslerini duydum ve kalabalık insan seslerini.. Anlaşılan büyük bi parti vardı evde: dans ve müzik vardı ama ben… Her neyse: insanlar bi şeyler haykırıyordu: birkaç harften oluşan bi kelime; o zamanlar anlayamamıştım bu kelimeyi ama şimdi çok iyi biliyorum.. Velhasılı, o gece bi genç buldu beni her bir yanı gizlice karıştırırken, sonra yine gizlice çıkarttı beni evden: ayı gördüm ve yıldızları, çalıştığım meyhaneyi sonra vakit ilerleyince güneşi.. Genç beni sabah vakti bu antikacıya getirip sattı.. Aldığı parayla kesin içmeye gitmiştir ama sağolsun, en azından artık beni temizleyen ve gözü gibi bakan bi sahibim var: her ne kadar beni satabileceği günü heyecanla bekliyor olsa da iyi adamdır..
(Evet sevgili ademler! Bu söyleşinin ardına hoş bir saksafon dinletisinin iyi gideceğini tahmin ederek aşağıdaki parçayı sizlere armağan ediyoruz.)
Karga'dan Mektuplar Almak İster Misin?
Aileye katıldığın için teşekkürü borç biliriz. Artık kahvaltı soframızda sizin daimi bir yeriniz var ;)
Bi yerde bi yanlış yapmış olmalısın ki aboneliğin gerçekleşemedi!