Tüm dünyada insanların ifade özgürlüğü hakkı çok kıymetlidir. Sesimizin duyulması gerektiğinde bize fırsat ve ayrıcalık verir. Aynı zamanda, ifade özgürlüğünün ne zaman nefret söylemine dönüşebileceği veya barışçıl bir protestonun ne zaman isyana dönüşebileceği konusundaki belirsiz çizgi, soruları ve sorunları da gündeme getiriyor.
Güçlü ve kararlı bir tutku sergilerken, barışçıl ve saygılı iletişimi teşvik eden yollarla adaletsizliğe karşı sesimizi nasıl yükseltiriz? Böyle bir şey mümkün mü?
Aralık 1773'te, Amerika'daki 13 koloninin bağımsızlık mücadelesi sırasında vergilerden bunalan protestocu yerli halk, yüksek vergili çayı ve Büyük Britanya'yı protesto etmek için Boston limanına yanaşan İngiliz Gemilerine girip tonlarca çayı denize döktüler. Daha derin bir neden Amerika yerleşimcilerinin onları yöneten İngiliz parlamentosunda temsil edilmemeleriydi. Bu eylem Amerikan Bağımsızlık Savaşı'nın en ateşleyici eylemlerinden birisidir. Limanın yüzeyi çayla kaplandı. Bu olay İngiltere hükümeti tarafından büyük tepkiyle karşılandı. 16 Aralık 1773 tarihinde gerçekleşen bu olaya “Boston Tea Party” (Boston çay partisi) adı verildi. Olayın ardından İngiliz hükümeti, limana girişleri yasakladı.
1969'da Burntollet Köprüsü'nde; Kuzey İrlanda Halk Demokrasisi hareketinin düzenlediği protesto, eylemciler tarafından saldırıya uğradı. Polis güçleri tarafından durdurulmayan saldırı, İrlanda tarihinde, sivil haklar hareketi olarak görülmüş Katolik azınlıkların sahip olduğu insan haklarının çiğnenmesi olarak tarihe geçilmiştir. O zamanlar Kuzey İrlanda'daki Katolikler barınma, istihdam ve seçim sisteminde şaşırtıcı düzeyde ayrımcılıklara maruz kaldılar.
1921'de, Rus Devrimi'nden birkaç yıl sonra, Rus ordusu denizci çeteleri, Komünist rejimin başarısızlıklarıyla ilgili hayal kırıklığına dayalı demokratik reformlar talep ettiler. Talepleri reddedildiğinde, denizciler Finlandiya Körfezi'nin en doğusundaki Kotlin adasında bir "komün" kampı kurdular. Olay, Kızıl Ordu'nun komünü vahşice istila etmek için gönderilmesiyle sonuçlandı ve 10.000'den fazla insanın ölümüne yol açtı.
1968 Yaz Olimpiyat Oyunları sırasında bir madalya töreninde, iki Afrikalı-Amerikalı koşucu madalya podyumunun üzerinde durdu, yumrukları havaya kalktı ve başları eğildi. Koşucular Tommie Smith ve John Carlos, atletik performansları için madalya kazanmışlardı. Başarılarının görkeminin tadını çıkarmak yerine, umutsuzca dikkat edilmesi gereken bir konuya farkındalık getirme fırsatını yakaladılar.
Özgür ve cesurların evi olmakla övünmesine rağmen, ABD'de ırksal eşitsizlik ve adaletsizlik gelişiyordu. Ülkeye saygının bir göstergesi olarak başlarını eğdiklerini açıkladılar; ancak, ABD'den milyonlarca izleyici çileden çıktı ve Olimposlular eve döndüklerinde kendi ülkeleri tarafından karalandılar.
Smith daha sonra bir belgeselinde “Ülkemizdeki eşitsizliğe dikkat çekmek isteyen insanlardık” dedi. “İnsanların buna olumsuz bakmasından hoşlanmıyorum. Havada kaldırılmış bir yumruk ve Amerikan bayrağını kabul eden eğik bir kafadan başka bir şey yoktu."
Estonya ilk olarak 1939'da Sovyetler tarafından işgal edildi, ardından Naziler ve ardından tekrar Sovyetler tarafından işgal edildi. Terör ve diktatörlük, tüm ülkelerinin dörtte birinin İkinci Dünya Savaşı'nın sonunda Sibirya'ya sürülmesiyle birlikte ülkelerini rahatsız etmişti.
İkinci Dünya Savaşı sırasında şarkı; kültürlerini, dillerini ve itibarlarını korumalarına yardımcı oldu. Bununla birlikte, Sovyetler ülkelerini bir kez daha işgal ettiğinde, şarkıları da dahil olmak üzere Estonya'nın sembollerinin çoğunu yasakladılar. Estonya sokaklarında 1987'de başlayan kitlesel gösterilerde, silah ya da isyan yoktu. Bunun yerine sadece seslerini kullandılar.
ABD tarihindeki barışçıl aktivizmin belki de en ünlü örneklerinden biri olan İş ve Özgürlük için Washington yürüyüşü 26 Ağustos 1963'te gerçekleşti. 200.000'den fazla Amerikalı, Martin Luther King Jr. liderliğindeki ırksal eşitlik ve adaleti desteklemek için yürüdü. Yürüyüşü ünlü "Bir Hayalim Var" konuşmasını yaparak bitirdi.
Politikacılar, din adamları, eğlenceler ve sivil haklar liderleri tarafından yönetilen konuşmalar, şarkılar ve dualar o gün neşenin doruk noktasıydı. O gün, ırk eşitsizliğinin ve önyargının açıkça yaygın olduğu 1960'larda gerçekleşen sivil haklar hareketine umut, yenilenmiş bir güç ve kararlılık getirdi.
Ve Martin Luther King Jr. şöyle dedi: "Bir gün dört küçük çocuğumun derilerinin rengine göre değil, karakterlerine göre yargılanacakları bir ulusta yaşayacaklarına dair bir hayalim var."