ÖNCE AHLAK!
Birkaç gece evvel bir film izledim televizyonda. Adı “Sevginin Gücü” idi. Eğer izlemedi iseniz muhakkak tavsiye ederim. Pakistanlı (Müslüman) küçük bir çocuğu ailesine kavuşturmak isteyen bir Hintlinin (Müslüman değil ve ben onun inancını tam olarak anlayamadım)başından geçenleri konu ediyor film. Çok güzel bir film tabi. Ama aklımda kalan en önemli şey Pakistanlı Müslümanların yalan dolanlarına karşın Hintli Pavan’ın ben söz verdim asla yalan dolanla işim olmaz diyerek gerçek İslam ahlakını bizlere öğretmesi oldu. Diyeceksiniz ki “yahu bu film tabi adam kafasına göre çekecek ve kendi milletini, dinini doğru olarak gösterecek”. Yok yok. Eminim bunu asla göze alamazsınız… Hele de beni tanıyorsanız asla böyle bir şeyi düşünmezsiniz bile. Çünkü siz de en az benim kadar iyi biliyorsunuz ki biz ahlaktan yoksu bir din anlayışından besleniyoruz. Bu nedenle de halimiz apaçık ortada. Önce ahlak diye çırpınmamın en büyük sebebi ne yazık ki dinin bizi adam edememiş olmasıdır.
SONRA DİN!
Ahlaklı bireylerin yaşadığı dinsiz toplumlar da bile, suç oranı Müslüman ülkelerden düşük ne yazık ki. Elbette onlar adına seviniyor Müslümanlar adına üzülüyorum. Mensubu olduğumu düşündüğüm din maalesef. Din bize ne diyorsa yine din adına onun tersini yapmak gibi bir ahlaksızlığımız var bizim. Bu, bütün Müslüman ülkelerde aynı ne yazık ki. Dini önceleyen toplum ahlakı ikinci plana attığı için dindar ama ahlaksız bir toplum oldu İslam ümmeti. Öncelikleri değiştiği için de zulümden kurtulamıyor. Bu nedenle öne ahlaklı bir birey olmak gerekiyor diye düşünüyorum. Belki sonra din ile tanışmak bizi Allah’ın bizden istediği gibi kullardan olma seviyesine çıkarır o zaman. Açıkçası benim gücüme gidiyor bir Yahudi kadar ticaret ahlakına sahip olamamak. Bir Hıristiyan kadar birbirimize saygılı olamamak. Onlardan bahsederken övgüyle, kendimizden bahsederken sövgüyle bahsetmek. Ama ahlaksız olmuyor ki düzelme. Düzelecekse bir toplum önce ahlak sonra maneviyat demeli. Demekle kalmamalı tabi hayata geçirmeli. Bütün okulların asıl gayesi ahlaklı, adaletli, şefkatli bireyler yetiştirmek olmalı.
VE ELBETTE AMEL!
Hayata geçmemiş hiçbir güzellik bir anlam taşımaz. Bizi yaratan bizim için yarattığı güzellikleri üzerimizde görmek ister. Ahlak, adalet, mütevazılık, sabır, samimiyet, sevmek, şefkat göstermek, kibarlık, hoş görü, çalışkanlık, sözünde durmak gibi erdemler, O’nun bizler için yarattığı güzelliklerdir ve üzerimizde taşımamızı, onlarla bezenmemizi ister yaratan. Çocuklarımıza bırakabileceğimiz en büyü miras güzel ahlak değil midir? Haydin o halde önce kendi nefsimizden başlayarak toplumu irşat edelim. Yoksa ifsat olacak binlerce şey buluyor insan...