Yıldızlar bir bir sönmekte, milyonlarca tür tükenmekte, evren yaşamını kaybetmektedir. Hayatta kalan son yıldız Solus etrafında ise kalabalık vardır. Yaşam umuduyla topraklarını terk eden birçok ırk, yerini Solus sisteminde almıştır. Ancak bu bir çözüm değildir. Tüm yıldızları söndüren karanlık elin hedefinde, son yıldız Solus vardır. Son yaşam umutlarını bu yıldızda arayan 5 kavim, tüm evrene yıkım getirecek kötülük karşısında güçlerini birleştirir (Kavim deyince de tarihi bir olaydan bahsetmiş gibi hissettim kendimi). Evet, çok da ilginç olmayan ama kabul edilebilir seviyede bir hikaye var elimizde. Biz de bu maceraya Mellka olarak adımımızı atıyoruz. Ancak bu durum adım atmakla sınırlı kalıyor, zira hikaye bölümü yalnızca girişten oluşuyor desek yeridir. Elbette, hikayenin devamı için oynanabilecek bir oyun modu bulunuyor ama bu mod senaryonun bir parçasından ziyade, “kısa görev topluluğu” havasında olduğu için oldukça yetersiz kalıyor. Yine de oyunun asıl hedefinin Multiplayer olduğunu düşünürsek, bu durumu görmezden gelip, Battleborn’un detaylarına dalabiliriz.
Story, Capture, Incursion ve Meltdown olmak üzere dört farklı oyun çeşidiyle geliyor Battleborn. Capture’da, 30 dakikalık oyun süresi içinde, bir yandan rakip kontrol noktalarını ele geçirmeyi hedeflerken, bir yandan da kendi kontrol noktalarımızı korumaya çalışıyoruz. Rakip kontrol noktalarını ele geçiren taraf belirli bir puan kazanıyor ve ilk olarak 1000’e ulaşan veya 30 dakikanın sonunda en yüksek puana sahip olan taraf oyunu kazanıyor. Incursion’da, her takımın 30 dakika boyunca korumak zorunda olduğu ikişer savunma robotu bulunuyor. Her bir robotun sağlık puanı, 50 puanlık bir göstergeyle ifade ediliyor ve oyun süresi içinde rakip robotlarını yok eden veya süre sonunda en yüksek yaşam puanına sahip olan takım oyunu kazanıyor. Meltdown da yine benzer olarak 30 dakikalık bir oyun süresi sunuyor. Bu süre boyunca iki takımın yapay zekâ kontrollü yaratıkları savaşıyor ve ölen her yaratık takımlara belirli bir puan kazandırıyor. Bir minyon dalgası tamamen kazanınca ise rakibin değirmen diyebileceğimiz makinesine girerek intihar ediyor ve karşılığında takımına, Shard isimli bir para birimi bırakıyor. Bir takım 250 puana ulaştığında ise değirmenin yeri değişerek, geride olan takımın lehinde bir noktaya taşınıyor. Diğer modlara benzer olarak, oyun süresi boyunca ilk olarak 500 puana ulaşan veya 30 dakikanın sonunda yüksek puana sahip olan takım maçı kazanıyor.
Son olarak Story ise 8 bölümden oluşan oyunun hikaye bölümü. Tüm bu bölümleri dilersek tek başımıza oynayabiliyor, dilersek çevrimiçi diğer oyuncularla rekabet edebiliyoruz. Ancak her ne kadar sayı kulağa fazla gibi geliyor olsa da aslında oldukça az. Capture, Incursion ve Meltdown modları yalnızca 2 (Yazıyla iki!)’şer çeşit haritada oynanabiliyor ve amaç olarak farklı olsalar da oynanış tarzı açısından neredeyse birbirleriyle tamamen aynılar. Bu sebeple bir süre sonra oyun modunu değil, tasarımını beğendiğiniz haritayı seçmeye başlıyorsunuz. Story modundaysa işler biraz daha karışık zira çevrimiçi oynamak isterseniz, dilediğiniz bölümde başlayamıyor, 2 harita üzerinde yapılan bir oylama ile oyuna dâhil oluyorsunuz. Haliyle bu durum da, seçilen bölümü beğenmeyip oyunu anında kapatan oyuncuları beraberinde getiriyor. Her ne kadar gelecek DLC ve güncellemelerle oyun çeşidinin artacağını düşünüyor olsam da, ne yazık ki o zamana kadar dört çeşidin yetersiz kalacağı aşikâr.