Şef Danilo Zanna, “Fatih Terim İtalyanca mı daha iyi yoksa Türkçe mi daha iyi konuşuyorsunuz?” “Türkçeyi kesinlikle daha iyi konuşuyorum. Fatih hocanın elini öpüyoruz, seviyoruz. Harika bir İtalyan performansınız olduğunu biliyoruz, ama benim kadar değil. Benim kadar İtalyanca konuşabiliyorsa başkan o olacak ”.
.İtalyan olmasına rağmen iyi bir aşçı, iyi bir reality show figürü, sempatik bir Türk diline hakim olmak gibi birçok özelliği sizlerle paylaşabilirsiniz. Halk arasında bu kadar tatlı, şefkatli ve misafirhane olabilmek için neyi iyi yaptın?
İyi soru. Aslında cevap, hiçbir şey yapmadığımdır. Sanırım sırrım biraz orada. Nasıl kendim olduğumu gösteriyorum ve fazladan çaba göstermiyorum.
Gastronomi veya yemek söz konusu olduğunda sınır yoktur. Ama petrol miktarına kadar her şeyi aklınızda bulundurun. Bilmemekten korkmuyor musun?
Mesleğimizde her zaman öğrenmeye devam edersiniz. Bunun sonu ya da noktası yok. Ancak her işte olduğu gibi bir mantığı ve tekniği vardır. Bu teknik, her konu için bir zemindir. Baştan başlıyoruz ve ulaşmaya çalışıyoruz. Bu yüzden bundan korkmuyoruz.
Bu teknik öğrenilemez mi?
Teknikler öğrenilebilir. Aslında okul gibi bir alan. Bir yanda bilgi ve kültür var. Bu nedenle mesleğimizde okumak çok önemlidir. Ama başka bir konudaki deneyim. Bu bilginin karşılığını mutfakta öğreniyorsunuz.
Yaşınız ve görünüşünüz nedeniyle, şeflik pek iyi yerleşmemiş. Danilo Zanna hakkında. Bu nasıl bir duygu?
Şefe gelince geleneksel görünüm biraz eski. Mehmet ve Somer’e imaj uğruna söylüyorum. Sadece Türkiye’de değil, her yerde böyle. Biraz daha yaşlı, daha kabarık, daha az hareketli olduğu algısı var. Ancak zaman değişti ve her şey gibi mutfak da yenilendi. Mutfağa çok erken yaşta profesyonel olarak girdim. Aynı zamanda bizim neslimizin büyük bir avantajı var çünkü çalışıyoruz. Büyüklerimiz soğan kesmeyi öğrenene kadar bulaşık yıkamak gibi farklı işlemlerden geçtiler. Okulda eğitim gördüğümüz için bıçağı hemen elimize aldık. Eski zamanlarda şef olmak için kendi şefinin ölmesi gerekiyordu. Artık değil.
Herhangi bir yemeği, herkesin evde pişirmek isteyeceği şekilde tanımlayın. Yapıldığı şekilde değil, doğrudan yiyecek.
Türkiye’deki tatlı Künefe’yi çok seviyorum. Sadece ben değil, buraya gelen diğer yabancılar künefeyi seviyor. Çünkü künefe çok özel bir tattır ve bunu herkes yapamaz. Tatlıya kendi ürününüzden kendi yeteneğinizin bir parçasını eklemelisiniz. Bu tatlıda inanılmaz bir denge var. Bir kez dışı gevrek olmalıdır. İçinde sıcak eritilmiş bir peynir olmalı. Ancak bunlar yeterli değil. Altın kahverengiye döndükten sonra üzerine şurup dökmeniz gerekiyor. Dökülen şurubun doğru sıcaklıkta olması ve döküldüğünde tatlıya göre gevrekliğini kaybetmemesi önemlidir. Sonra yediğinizde, bir tarafında çıtır çıtır bir ses ve diğer tarafında erimiş bir peynir olacaktır. Her şeyi bağlamak için arkadan biraz tatlı ve ekşi bir şurup gelecek. Bu künefedir.
Artık bir kültür haline geldi. Ayrıca sütü veya yanında servis edilen meyvesi ile dinlenmek için tercih edilir.
Tabii ki Türkiye gastronomik ikramlarının çok özel bir parçası. Size çok normal geliyor. Birçok insan muameleye bile dokunmaz, yemek yemek istemez. Örneğin isotlu bir soğan verilir ve para alınmaz. Türkiye’ye bu özel statü, başka hiçbir yerde yok. Bunu İtalya’da masaya koyarsak, her zaman para isteriz. Orada, restoran sahibi size, “Müşteri olarak hoş geldiniz ve bunu size göstermek için bir ödül vermek istiyorum” dedi. diyor. Ne özel bir şey.