Anormalleşme sürecinde AVM özlemi
Kabul edelim ki aslında normalleşmiyoruz. Biz ekonomik, toplumsal, kültürel ve elbette siyasal anlamda gittikçe anormalleşiyoruz. Ekonomide hayatımızı kurtaracağına inandığımız swap anlaşmalarını dört gözle beklerken, barolar-meslek odaları susturulmak istenirken, ülkede her gün 40-50 kişi virüsten öldüğü halde Survivor’la yatıp kalkarken, İbrahim Gökçek’in mezarında insanlar “yakacağız” naraları atarken, sırf Gökçek hakkında tweet attı diye yargıç Ayşe Sarısu Pehlivan görevinden uzaklaştırılırken, bütün sosyal mesafe uyarılarına rağmen nişan törenlerinde halaylara devam edilip insanlara virüs bulaştırılırken normalleşmeden değil, ancak bir anormalleşme sürecinden bahsedebiliriz. 11 Mayıs’ta alışveriş merkezlerinin (AVM) açılmasıyla başlayan bu yeni dönem, son derece halüsinatif bir özelliğe sahip. Beyaz ya da mavi yakalı olması hiç fark etmez halkımız, AVM’lerin açılmasını salgının bitmesi anlamında büyük bir mesaj olarak telakki etti. Böyle düşünmekte de haklıyız elbette, zira AVM neydi? AVM sevgiydi, AVM emekti, AVM medeniyetti…
AVM’lerin uygarlık anlamına geldiğini en güzel anlatan açıklama 2 yıl önce Adıyaman’dan gelmişti. Kente ilk AVM’nin “gelişi” düşman işgalinden kurtuluş ile eşdeğer bir şekilde insanlara muştulanmıştı. Adıyaman Park AVM’nin yatırımcı işadamlarından olan Ticaret ve Sanayi Odası Başkanı Mustafa Uslu, adeta bir sosyolog edasıyla bizleri pek güzel aydınlatmıştı: “AVM’ler sosyal anlamda çok önemlidir. Adıyaman’a sosyal yönden ciddi bir katkısı olacak. AVM’ler sadece alışveriş alanı değildir. AVM’ler bir yaşam alanıdır. İnsanların özellikle hafta sonu gelip gününü burada geçirdiği bir yerdir. Sabah kahvaltısından, akşam yemeğine kadar, sinema, eğlence merkezinin olduğu bir alandır. AVM’ler gelişmişliğin bir göstergesidir.” Özetle “şehrinde AVM’n varsa” diyor yüce bilginimiz, gelişmiş, kalkınmışsın demektir, yoksa sen bir hiçsin, ilkelsin, köylüsün, primatsın, hatta pagansın ne alakaysa artık, o derece yani…
Pekiyi, güzel, tamam, buralar “yaşam alanı” onu anladık lakin 11 Mayıs’ta AVM içlerindeki yemek alanları, kafeler, sinemalar, oyun alanları açılmadığı halde neden 1 milyon 200 bin kişi yasağın kalktığı gün bu mekanlara hücum etti? Çünkü bu mekanlar çağımızın tüketim mabetleri haline geldi, aldıkça tatmin olduğun, tatmin oldukça ülkedeki vahşi kapitalist sistem içindeki varolmaya dayalı bu yarışta “ben de varım, ben de tüketiyorum” demenin sosyal araçları artık AVM’ler. Bazıları için klostrofobik gelebilecek bu mekanlar, “tükettikçe ya da tüketmeye meyil ettikçe varsın, şayet bu toplumsal algıya direnirsen virüs kapmaktan beter olursun” mesajını veriyorlar.
Bugün Türkiye’de 432 AVM bulunuyor ki bu sayı, var olan müzelerle neredeyse aynı rakama tekabül ediyor. Parklar, plajlar, denizler, ormanlar yasakken, kapalı devre havalandırma sisteminden oluşan bu hijyenden yoksun mekanlar, kapitalizmin çağdaş müzelerine dönüşmüş durumda. Alacak paran yoksa dahi, müzede sağa sola bakar gibi dükkan gezmenin mantığı da tüketim kültürüne tanıklık etmek. Tıpkı Andy Warhol’un “Bir gün bütün büyük mağazalar müze, bütün büyük müzeler de mağaza olacak” demesi misali bir dönemden geçiyoruz. Pop-artın büyük ustası, sen rahat uyu, Türkiye senin bu hülyânı gerçekleştirdi.
Artık her şey AVM’lerde şekilleniyor, basacak toprak bulamayan çocuklar, bu kapalı alanlarda düzenlenen sergilerde tohumları “tanıyorlar”, fosil şenlikleri buralarda düzenleniyor… Kaygılı modern veliler organik ürünlerini AVM’lerden alıyor, kendi mutfaklarında ev yemekleri öğreteceklerine çocuklarını bu mekanlardaki “workshop”lara gönderiyorlar. Edirne’den dışarı çıkamayan gençler, AVM içlerinde düzenlenen “Dünya’yı geziyorum” sergilerinde teselli buluyorlar.
Bu ortamlara gönüllü olarak, şahsi rızamızla, keyif ala ala hapsediyoruz bedenlerimizi ve ruhlarımızı. İstanbul Levent’teki “MetroCity” adıyla 2000’lerin başında açılan rezidans ve AVM’nin lansman kampanyasında kullandığı metin her şeyi özetliyor aslında: “Çıkana kadar içeridesin… Her şey yürüyüş mesafesinde. Şık ve güvenli. Her şey ayağınıza geliyor. Sokağa çıkmanıza gerek kalmıyor.” Mükemmel değil mi cidden? Bir tür modern hapishane reklamı gibi, sürekli satın alıyorsun ve hiç dışarı çıkmıyorsun, sinemaya gidiyorsun, yemek de yiyorsun eh daha ne istersin ki zaten şu fani dünyada?
Bu hafta içinde yapılan sokak röportajlarında bir vatandaşın AVM ile olan derin aşkını, “İnsan özlem duyamaz mı kardeşim, ben de AVM’yi özledim” olarak tanımlaması (Ahmet Hakan’ın aynı minvaldeki yazısı da) son derece anlamlıdır. Bir kadının “ben fazla kalmadım, bir kapıdan girdimmmm, diğerinden çıktım” demesi de keza… Normalleşmeden çok öte anormalleşme dediğim de tam bu aslında. “Toprağa, kuma basmayı, denize girmeyi, ormanda dolaşmayı özledim, ağaç altında dinlenmeyeli çok oldu” yerine, “Kıç kıça yemek yemeyi, 35 TL’ye film izleyip 30 kuruşluk mısıra 20 TL vermeyi, üretim maliyetinin 50 katına satılan kıyafetlere sahip olmayı, olamasam da olabilme ihtimalini özledim” diyoruz. Biz üç kuruşluk emekli, beş kuruşluk asgari ücretimizle zengin olabilme hülyâmızı satın alıyoruz. Menderes’in 70 yıl önce formüle ettiği Küçük Amerika belki olamadık ama herkesin zengin olma hayalinin üzerine oturan Amerikan Rüyası gibi, son derece bize özgü, orta sınıf temelli bir “Türkiye Rüyası” gerçekleşti sonunda ve bunun “yaşam alanları” da AVM’ler oldu.
Özetle AVM’siz kalan bir milletin hayat damarlarından biri kopmuş demektir. Salgında geçim derdi, çalışmak zorunda olanların yaşadığı tarifsiz ikilemler, okulların ve çocukların geleceği, sınav tarihleri, sinemalar, konserler, tiyatrolar, parklar, sahiller, hepsi teferruattır, boş işlerdir, bunların (a)normalleşmesini boşverin. Çarklar dönsün, ekonomi canlansın yeter. AKM mi, AVM mi konusundaki tercihini, zaten çok uzun zaman önce yaptı bu ülke de, bu iktidar da… Şimdi ya bu sakillikle mücadele edeceğiz ya da zevk almaya bakacağız.
İletişim uzmanı. Galatasaray Lisesi’nin ardından Marmara Fransızca Kamu Yönetimi’ni bitirdi, aynı üniversitede Sinema-TV yüksek lisansı yaptı. 1993 yılında Cumhuriyet gazetesinde çalışmaya başladı. Televizyon programcılığının yanı sıra, özel sektörde ve iletişim ajanslarında çalıştı. Kadir Has Üniversitesi’nde iletişim dersleri verdi. Hayat Bilgisi Okulu’nun kurucuları arasında yer aldı. zete.com’da yazılar yazdı. Cumhuriyet Pazar Eki’nde Yurttan Sesler bölümünü hazırladı, zaman zaman kültür sanat sayfasında yazılar kaleme aldı. Geçen yıl gazetede yaşanan gelişmeler üzerine Cumhuriyet’ten ayrıldı. Halen kurucusu olduğu ajansta iletişim danışmanlığı yaparken, bazı STK ve siyasetçilere gönüllü destek veriyor. Marmara Üniversitesi Gazetecilik Bölümü’nde doktora tezini bitirmeye çalışıyor.
YAZARIN DİĞER YAZILARI
Böylesi bir ortamda “dış mihrak retoriği” geçici olarak candır, zira günü kurtarır. Hem oy veren hedef kitlenin kafasını karıştırarak suçu dış düşmana, olmadı “yerli işbirlikçi” CHP’ye atar, hem de fakirleşen halk “hicranı” iktidara hiç bulaşmadan içselleştirir ve öğrenir.
Netflix’i sansürlerseniz ya da kapatırsanız insanlar yurtdışından, internetten oradan buradan zaten ulaşır. Temel mesele alıştığımız hiçbir yaşam kalıbının bugüne oturmaması, bugün herhangi bir kitabı kaçak olarak internetten bulmanız mümkün, insanlar internet üzerinden ödev satın alıyor, tez yazdırıyor. Tekrar vurgu yapmak istiyorum, bunları olumlamak ya da olumlamamak haddim değil ama durum bu hale geldi. Ne var olan bilişim hukuku, ne ahlak anlayışı, ne yasalar, ne yürütme organları, ne devlet kurumları, geçirdiğimiz dijital özgürlük ile kaos arasındaki bu durumun gerektirdiği ihtiyaçları karşılamaya yetiyor.
Döngü hiç şaşmıyor, siyaset üretmeyi, eylem hakkını “oyuna gelme” olarak kriminalize eden ve bunla da iftihar eden bir muhalefet olduktan sonra Ayasofya ile Sultanahmet Cami arasındaki alana bir AVM yapılsa kim ne diyebilir ki, şaşar mısınız?
“Milli, manevi, yerli, milli, kutsal, namus…” Hepsi bir araya gelince organize bir ahlaksızlık ahlakını oluşturuyorlar. Ertem Eğilmez’in efsane Namuslu filmindeki gibi “Namussuzmuş Namuslu” misali… Millete küfür etsen de, o ünlü manevi değerler üzerinden makara yapsan da illa ki yükseliyorsun. Ahlaksızlığın ahlakı resmi yönetim biçimi artık. Ülkedeki derin kutuplaşma, ahlak alanına daha çok sirayet etmiş durumda.
Ankara'da falanca toplantıya katılmak yerine, bütün muhalefet milletvekillerinin başta Genel Başkanları olmak üzere, yarın Çağlayan’da, İstanbul Barosu tarafından düzenlenecek eyleme katılması gerekiyor. Ertesi gün Kaz Dağları’na gidip nöbet tutmaları zorunluluk haline geldi. Oradan ölüm orucundaki Ebru Timtik ve Aytaç Ünal’ı ziyaret etmeliler, Yüksel’de KHK eylemine katılmalılar… Kıdem tazminatı hakkının yok edilmemesi için her milletvekili fabrikalarda birer gün çalışmalı, işçilerin çektiği eziyeti yaşamalı, beraber yemekhanede kaşık sallamalı...
Günümüzde en baskıcı rejimler dahi asgari bir meşruiyet zemini aramak zorundalar, asgari bir yargı sistemi olmalıdır, en azından seçimler yapılmalıdır v.s… İletişim Başkanlığı’nın kurulması ve bu makama son derece anlam atfedilmesi, işte bu asgari “meşru” olma ve rızaya dayalı bir mekanizma yaratılması kaygısından dolayıdır. Yukarıdaki açıklamaları yapanlar kendileriyle ne kadar gurur duysalar azdır. Zira bu isimler hep birlikte, koskocaman bir “meşruiyet voltranı”nı oluşturuyorlar bilerek ya da bilmeyerek…
Toplumu içeren bir kavram olan kültür, Cumhurbaşkanlığı Kültür ve Sanat Büyük Ödülleri söz konusu olunca tek kişiye indirgenebiliyor. Yeni karara göre, ödüle hak kazananların artık bir kurul tarafından değil, kurulun önerdiği isimler arasından Cumhurbaşkanı tarafından seçilecek olması, kültürel politikaların nasıl yanlış kurgulandığına dair güzel bir örnek olsa gerek. Hâl böyle olunca geriye bir tek seçenek kalıyor. “Eski Türkiye”nin yarattığı popüler figürleri transfer etmek. Altyapıdan oyuncu çıkartamıyorsan, hiç riske girmeyip kabul görmüş ünlü futbolcuları transfer edip, günü kurtaran büyük kulüp stratejine benziyor bu yaklaşım. Seyircisiz, boşluğa verilen konserlere 30 milyon TL harcanması bu yüzden.
Gezi’de hatırı sayılır bir “kaygılı modern” ya da beyaz yakalı nüfusu vardı ve “isyan devrim özgürlük” sloganlarına hep birlikte eşlik ediyorlardı. Dünyada isyanlar devam ederken, henüz salgın geçmemişken, beyaz yakalıların payı ve piyasaların paradan para kazanan hakimiyeti eşliğinde, iktidarın sistematik ekonomi politikaları ülkedeki yoksulluğu derinleştiriyor. Şimdi “rıza, salgın, piyasalar” zamanı.
Düzenin asli unsuru polislerdir elbette. Polis erkinin kökeni de uygarlık kavramında yatar. Dirlik, düzen, medeniyetin esasıdır. Polis de bir anlamda uygarlık celladıdır. “Cellat” der Foucault, “Yalnızca yasayı uygulayan kişi olmakla kalmamakta, aynı zamanda gücü sergileyen kişi de olmaktadır. Suçun, şiddetine egemen olmak için ona karşı uygulanan bir şiddetin ajanıdır.”
Her ne koşulda olursa olsun başarıya endeksli Homo Economicus’un, her akşam açıklanan salgın tablolarındaki verileri anında olumlu algılayarak “satın alması” tabiatının gereğidir. HE, hesap uzmanı, tabir-i caizse kendi çapında bir mali müşavirdir. İstatistik zaten ondan sorulur. Rakamları analiz ederken kendi kendini ikna edecek argümanlarla hareket etmekten geri durmaz, “İsveç’in bakamadığı hastayı güçlü devletimiz nasıl da uçakla buraya getirdi”, “50 ülkeye yardım ettik.”
Sağlık Bakanı’nın basın toplantıları yalın ve objektif gerçekten uzaklaşıp, “başarı”nın kaçınılmaz olduğu bir gerçeğe inanmamızı ve evrilmemizi sağlayan araçlar haline geldi. Tıpkı yüz bin ölümün beklendiği ABD’de, Trump’ın basın toplantılarında temcit pilavı gibi ne kadar inanılmaz bir iş yaptığını sürekli tekrarlaması gibi.
Devlet o ulvi merkezi kudretini, hastalıkta da, sağlıkta da gösterdiği ölçüde devlettir. Dernek yardım kampanyalarına el konulması, aşevlerinin kapatılmasını bu çerçevede değerlendirmek gerekir. Devlet, yüksek alicenaplığıyla lütuf edendir, bize bahşedendir. Biz fanilerin ise Foucault’nun işaret ettiği gibi görevleri bellidir: “Kimi zaman devlet için yapmak zorunda olduğu şeyler, yaşamak, çalışmak, üretmek, tüketmektir; kimi zaman da yapması gereken ölmektir.” Hele hele yaşlıysa…Hele hele Grup Yorum üyesiyse…
Gelişmiş ya da gelişmekte olan ülke olmanın ayrımları korona sürecinde flülaşmış durumda. ABD, İngiltere ve Türkiye bu dönemde karar alma mekanizmaları bağlamında benzer süreçlerden geçiyor. Adeta Reagan, Thatcher, Özal dejavusu yaşıyoruz.
Korona; iliklerimize kadar işlenmiş içi boş, hamasi milliyetçi damarın egemenliği altında ne hallere geldiğimizi, toplumsal olarak nasıl saçma bir yere evrildiğimizi tokat gibi gösteren bir ayna oldu. 19. yüzyıldan Cumhuriyet’in kuruluş süreçlerine ve devamına, 1960’larda yükselen ve partileşen hareketten günümüz iktidarına kadar uzanan bu sistematik yolculuğun sonunda geldiğimiz nokta, “Türk”ün adeta ölümsüz bir Marvel kahramanı olarak algılanması oldu.
Yoğun gündem içinde kaynayan ve bu hafta Yurttan Sesler’e malzeme olan korona haberlerinin içeriğine bakarak, virüsün bizi teğet geçeceğine inanmak istiyor insan. İtalya’daki gibi balkonlardan şarkılar söyleyecek durumumuz henüz yok ama depremler, savaşlar, virüsler derken memleketimizden insan manzaraları eşliğinde gülümsemenin de bir zararı olmasa gerek. Görünen o ki virüs de “bu kadar tuhaf haberlerin yaşandığı bir ülkeye bulaşsam mı bulaşmasam mı” derdinde gibi.
“Az olan çoktur (less is more)” derler ya, o zaman inadına basit olana, yalın taleplere dönmeliyiz: “Kadına şiddete hayır, baskıya hayır, savaşa hayır” somutluğunda, sadeliğinde…
Kendi ekmeğimize dokununcaya kadar “Ekmeğimizi bölüşeceğiz, ümmet kardeşiyiz” diyor, sonra “Ne halleri varsa görsünler” diyoruz, şehit haberlerine ağlıyor, sonra cenazelerinde selfiler çektiriyoruz. “Uğrunda ölmeye hazırız, vatan sana canım feda” diyor, bedelli askerlik yapıyoruz. Tezkereye onay veriyor, ortak bildiriler imzalıyor sonra da pişkince “Biz demiştik, iktidarın Suriye politikası yanlış” diyoruz.
Milyonların katıldığı Gezi eylemlerinde sadece bir kişinin yüzlerce gündür içeride yatıyor olmasının hazinliği ortada. Adeta tek kişiye çıkan büyük “ikramiye” Osman Kavala’nın oldu. Ateş düştüğü yeri yakıyor, acının kime nasıl vuracağını kestirebilmek çok zor artık.
Cizrespor Başkanı’nın vicdan daveti ve ligden çekilip bu oyuna devam etmeme kararı anlamlıdır. Vicdanını dinleyip medyadan ya da bulundukları meslekten, mevkiden istifa edenler artık daha bir mana ifade ediyor.
Nitekim Elazığ depreminin olduğu akşam, ana kanallardan birinde spiker olay yerindeki gazeteciye bağlanır ve gazeteci “İki vatandaşın öldüğünü öğrendik” der. Stüdyodaki spiker içinse “Tabii bu teyide muhtaç”tır. Bağlandığı gazeteci arkadaşına inanmaz, çünkü “gerçek” sadece devlet derse gerçektir. Şayet teyit yoksa ölüm de yoktur…
İstanbul Mecidiyeköy meydanında çiçekçilik yapan iki şahıs kavgaya tutuştu. Makas ve tenis raketiyle birbirine saldıran şahıslar, polis tarafından etkisiz hale getirilerek gözaltına alındı. Bir insan ancak öncesinde anlaşarak bu iki aletle kavga eder bence. "Bak anlaşalım önce, kimsenin aklına gelmeyen iki aletle kavga edeceğiz." Tenis raketi elbette tartışmasız galip gelmiştir, makas ne be!
Noam Chomsky ve Edward S. Herman'ın kavramsallaştırdığı (kitap dava konusu olmuştu) “Rızanın imalatı” mekanizmaları “tiktok” çalışıyor. Tiktoksal hayatımız zaten bu mega projeleri kabul etmek üzerine programlanmış durumda. Şu bir gerçek ki özünde hep rıza gösteriyoruz.
Rize'de 18 köy evine giren hırsızlar, çaldıkları tarım makinelerini satmaya çalışırken yakalandı. Soba yanmayan evleri soyan hırsızların evlerde kahve yapıp içtikleri ortaya çıktı. Ne iş yaparsan yap demek işini ciddiye alacaksın arkadaş! Ne biçim lakayıtlık bu, Allah bilir zengin evine girince buzlu viski de içer bu aymazlar.
Bursa’da 2 hırsız önce camide dua etti, sonra yardım kasasını kırarak paraları çaldı. Adana’nın Kozan ilçesine bağlı Çokak köyünde 34 yaşındaki M.C. gece saatlerinde önce gök gürültüsü duydu sonra evi sallandı, sabah uyanınca evlerinin önündeki tarlada oval şekilde yaklaşık 40 kilo ağırlığında bir taş buldu.
“Türk’ün Türk’ten başka dostu yok” şiarı, hem siyasette, hem futbolda 2020’ye bir ay kala ulusalcı solcuyla, muhafazakarları aynı potada birleştiriyor. Bu yüzden de İzlanda’yı yuhalamakta beis görmüyoruz. Futboldan da, hayattan da zevk almıyoruz artık…
Şimdi sormak isterim size, AKP daha ne istesin Allah aşkına? Son günlerde olanlara bakıp iktidarlarına meşruiyet sağlayan yeni destek kitleleri kazandıklarını görüp mutluluktan ağlıyorlar olsa gerek.
Hatay'da bir vatandaş kent meydanındaki süs havuzlarına şampuan sıktı. Ülkemizin ruh halinin ne derece sıkıcı olduğuna dair bundan daha iyi bir haber bulmak gerçekten zor olsa gerek.
Bu ülkedeki rejimi ayakta tutan temel dinamiğin sınıfsal olduğu, iktidarın sermayeye dayandığı gerçeğini, kitle partileri ne yazık ki ana eksenlerine almıyor. İşçi sınıfı her geçen gün daha daha çok ölüyor, daha fazla sömürülüyor. Çocuklarını, gençlerini koruyamayan, yaşam hakkını dahi sağlayamayan bir ülkede, gelir dağılımında uçurum artıyorsa, işsizlik tarihi zirvelerdeyse, ana meseleyi güvenlik doktrinlerinden çok, sınıfsal paradoksta aramayacağız da nerede arayacağız?
Türkiye’nin iki temel vazgeçilmezi olan ekmek ve mücevherlerin bir arada satılmaya başlanması; hayat pahalılığına paradoksal bir gönderme yapması açısından hayli trajikomik olmuş. Bu eklektik, aynı zamanda inovatif uygulamayı yapan esnaf durumu şöyle özetlemiş: “Ekmek alana çeyrek de var mı?" diye soruyorlar.
30 Ağustos Zafer Bayramı töreninde Samsun Valisi Osman Kaymak ve diğer protokol üyelerinin karşısında bir anda göbek atmaya başlayan M.Y.'yi delirmeye niyeti olanlarımız örnek almalı. Zira o kasvetli bürokrasi koltuklarına yönelik küçük çaplı anarşist bir eyleme imza atmış oldu kendisi.
Binlerce can kaybına, yüz binlerce kişinin hayatının altüst olmasına neden olan bir afete rağmen, daha büyük gelmesi beklenen depreme karşı ciddi tek bir girişimde bulunmayan bir ülkede yaşıyor olmanın utancı hepimize yeter. Oysa bu 20 yılda; her spor organizasyonuna ev sahipliği için aday oluyoruz, lale festivalleri düzenliyoruz, İzmir’e bilmem kaç saatte gitmeyi başardık mesela di mi?
Hayatları boyunca muhafazakârlıkla alakası olmayan, hatta hayatlarını bu ideolojiyle mücadeleye adamış "kültürel değer muhafazakârları", Kuzey Ormanları'ndan Kaz Dağları’na kadar onlarca eylemde “gericilik” ve "muhafaza" etmek adına TDK'nın tanımladığı gibi "tutuculuk" yapıyorlar. Tarihe, kente, doğaya “tutunuyorlar”...
Yeni sinema yasasının devreye girmesi, RTÜK’ün her alana müdahil olması, zaten var olan baskıcı ortamın daha da artacak olmasının emarelerini bizlere sunarken, gerek yerel seçimlerin sonuçlarının yarattığı heyecan, gerekse son zamanlardaki Anayasa Mahkemesi kararları tam tersi bir döneme de evrilme ihtimalimizi aynı oranda bizlere gösteriyor. Sanki ortası yok gibi, ya o, ya bu…
Acıların hiyerarşisini yapanlar kibirle sürekli şu tarz sorular soruyorlar: "Falancaya duyar kasanlar, Filistin'de, Mısır'da neredeydiniz?" Oysa Filistin davasına ilk sahip çıkanların Deniz Gezmiş ve arkadaşları olduğunu söylesen, bu kez de muhtemelen yalancılıkla suçlarlar. Acıları sınıflandıranlar, misal, AYM’nin son ihlal kararının ardından “Barış İçin İmzacıların hayatı karartıldı, Mehmet Fatih Traş intihar etti, Füsun Üstel haybeye onca gün yattı, yazık oldu” diyebiliyorlar mı?
S-400’lerin gelişini canlı yayınlarla karşılıyoruz, kabil olsa getiren uçakların önüne kırmızı halı sereceğiz. Savunma ya da saldırı amaçlı füzelere neden daha çok ihtiyaç duyan bir ülke haline geldiğimizi kimse sorgulamıyor elbette.
Cumartesi Anneleri, Çorlu Tren Katliamı’nda ölenlerin yakınları, evlatlarının yaşama haklarını dahi savunamaz haldeyken bu zamanı yakalama hadisesine gereksiz anlamlar yüklediğim doğrudur. Ezhel’in sözleriyle ifade edeceksek “Geceler geceler, istemem yarın olsun', aynen 'istemiyorlar' ki yarınımız olsun…”
Aydın'ın Kuşadası ilçesinde kendilerini taciz ettiğini iddia ettikleri kişiye tepki gösteren kadınların fırlattıkları terlik, 'silah' sayıldı. İki yıl önce yaşanan olayla ilgili taciz soruşturması açılmazken, terlik atan 3 kadına, 5 yıla kadar hapis istemiyle dava açıldı. Türkiye'de her iki evden birinde silah var ve yüzde 85'i ruhsatsız iken, terliği resmi olarak silah saymak bir anda milli savunma sanayi potansiyelimizi 100 katına çıkartabilir.
Gazetelerin, haber sitelerinin, haber kanallarının 3 ajanstan haberleri devşirerek kullandığı, sokakta narın faydaları röportajlarının yapıldığı, patronların medyayı diğer işlerinin takibi için birer araç olarak gördüğü, bütün gazetelerin aynı manşetlerle çıktığı, Habertürk'ün, Vatan’ın kapandığı, Milliyet’in kapanacağı dedikodularının dolaştığı, tirajların dip yaptığı, gazetelerin az kişiyle çıktığı bir ortamda, Anadolu'nun ücra köşesinden mezun binlerce gencin İstanbul'da, hatta başka yerde “düzgün” gazetecilik yapması mümkün mü?
Senin neyin eksik otoparkçı kardeşim? Benden 20 değil 50 TL istemek ve isterken de, özgüvenle karşındakini "sen parayı seviyorsun bense mağdurum"u oynamak en temel hakkın, 17 yılın özeti burada işte, muktedirken mağdur, mağdurken mağrursun.
Rize'de yolda gördüğü yavru kargaya yardım etmek isteyen kadına kargaların saldırması basında geniş yer buldu. Yavrularını koruyan kargalara ilgi gösterip yüzlerce haftadır evlatlarının akıbetini soran Cumartesi Anneleri'ni ise görmemesi medyanın garabeti olsa gerek.
Kağıt üstünde akademik özgürlük kavramı ulusal ve uluslararası bütün platformlarca koruma altına alınmış durumda. Belki şaşırtıcı gelecektir ancak YÖK, 2013 yılında yayınladığı Akademik Özgürlük Bildirgesi’nin birinci maddesinde "Üniversiteler hiçbir baskı ve engelleme söz konusu olmaksızın, tüm fikirlerin, muhtelif hakikat iddialarının, sosyal ve siyasi problemlerin özgür ve medeni bir şekilde tartışıldığı, karmaşık sorunların açık bir biçimde ifade edildiği ortamlardır" diyebilmiştir. Ne kadar iddialı değil mi?
Ne yapalım yani, siz Füsun Hoca’yı cezaevine attınız, Barış İçin Akademisyenlerden Tuna Altınel’i tutukladınız diye artık savaş mı isteyelim? İşçiler ya da başka hak arama mücadelesi verenler sonuç alamayınca susalım mı?
Eskişehir'de "Örümcek Adam" kostümü giyen T.U., çatısına tırmandığı Kan Merkezi'nin penceresinden girerek kan verdi. Geçimini yüksek binaların dış cephelerini temizleyerek sağlayan T.U.'nun bu hassasiyetini neden Kaptan Amerika'dan da beklemeyelim ki?
Dünya genelinde akademik performansa göre üniversite sıralamasında Trakya Üniversitesi’nin 2 bin 116’ncı sırada yer almasında şerbetin önemi mutlaka vardır elbette diye düşünüyorum. Geleneğe ve şerbete methiyeler düzenler için en iyi cevap, şuursuzca esinlendikleri Servet-i Fünun’un usta ismi Tevfik Fikret’ten gelsin.
Küçükçekmece'de çocuk cinsel istismarı, metrobüste yaşanan cinsel taciz, Ankara'da yaşanan vakada çevredekilerin tepkisi karşısında tacizcinin, "Benim AKP'li tanıdıklarım var" dediği iddiası, sokak hayvanlarını kesip yiyen bir kadın, CHP liderine yumruk atan Osman Sarıgün’ün serbest bırakılması, Cumhurbaşkanı’nın HDP'li Pervin Buldan'ı dinlemeden Meclis'ten çıkması, Kars Garnizon Komutanı’nın seçilmiş belediye başkanının elini sıkmaması… Bir çocuk bütün bunların yaşandığı bir ülkede değil de, Almanya'da okumak istediği için neredeyse linç edildi.
Manisa Sarıgöl'de pazarda meyve satan Y.B.’nin tezgahındaki 100 gramlık çilek görenleri şaşkına çevirdi. İnsanlar sevinç içinde azman çileği görmek için tezgaha akın ederken, aslında “hormonlu” yaşamlarımızın en somut fotoğrafını da çekmiş oldular. Fotoğrafta görünen devasa çilek, Hieronymus Bosch’un 1490 tarihli “Yeryüzü Zevkleri Bahçesi” resmini hatırlatıyor.