1 Ocak saat 17'ye kadar yatakta uzanarak ve Salinger'in Çavdar Tarlasında Çocuklar'ını tekrar okudum.
Bununla seneye girdim, çünkü Çavdar Tarlasında bir Asi filmi 2017'de izlediğim en iyi filmlerdendi. Filmin içeriğinden ya da prodüksiyonundan da değil, bir insanın hikayesini çok tarafsız anlattığını düşündüğümden. Salinger, hayatı boyunca sadece bir kitap yayınlıyor (gazetede zar zor yayınlanan ve ünlü olduktan sonra kitap haline getirilen öyküleri dışında) ve o da milyon satıyor.
Sonra da sosyal hayattan kendisini çekip bir çiftliğe yerleşip sadece meditasyon yapıp yazı yazıyor ve neredeyse kimseyle görüşmüyor.
Hatta Lennon'u öldüren adamın cebinden çıkıyor ve hala da ciddi bir kitlesi var...
Beni en vuran ve 1 Ocak'ta tekrar okuma motivasyonum olan şey, bir insanın başarı elde ettikten ve meditasyon yapmaya başladıktan sonra tamamen kendisi için meditasyon ya da ibadet olarak yazması ve bunu dışarıya açmadan akıtma ve bununla var olma cesareti.
Cesaret diyorum çünkü son zamanlarda eylemlerin çoğunun takdir görme, onaylanma, kendini ispat etme, ego tatmini olduğunu düşünüyor ya da gözlemliyorum.
İzlerine baktım kitapta çünkü filmde biraz otobiyografik yanları olduğunu anlatıyordu.