Biz, "Daha İyi Bir Düzen" istemiyoruz. Biz sosyalizm istiyoruz.
Aralık 2007'de Atina'da genel grev sırasında bir gösterici. George Laoutaris / Flickr
Demokrat Parti, New York Senatörü Charles Schumer'in şahsında, 2018 ara dönemi için yeni bir slogan piyasaya sürdü: "Daha İyi Bir Düzen."
Kavram, onların insanlara artık umut vermeyen politik tekliflerinin güncel listesiyle Franklin Roosevelt'in Büyük Ekonomik Depresyon ve 1930'ların Yeni Düzen'ine aittir.
New York Times Schumer'in piyasaya sürdüğünü özetledikçe, partinin bazı önde gelenleri çalışan insanların kaygılarına hitap etme ihtiyacı hissetti: asgari saat ücreti 15$, reçeteli ilaçların maliyetini düşürme girişimi gibi... Fakat 20 milyonumuzun sigortasız ve yakında 40 milyonumuzun olacağı göz önüne alındığında, ilaç maliyetlerini düşürme sorunun ciddiyetine gerçekte hitap etmiyor. Schumer'in iş eğitim programlarına yaptığı vurgu, Bill Clinton gibi ortayolcular tarafından uygun görülen ama aynı zamanda fiilen eşitsizliği hafifletmekte ve işçileri güçlendirmekte başarısızlığın uzun tarihiyle birlikte Demokratların patron dostu politikasının, milyonlarca işsizin, isteyince iş bulamayanın, düşük ücretlilerin ve taşeronların ihtiyaçlarına neredeyse hiç hitap etmediğiydi.
Donald Trump tarafından yenilgiye uğratıldıktan, Bernie Sanders tarafından hırpalandıktan ve hatta tabanlarındaki merkez bölgelerce yararsız ve ilham vermeyen gösterildikten sonra, ülkenin büyük çoğunluğunun ihtiyaçlarına ve taleplerine karşı tamamen sağır olmadıklarını gösterme fırsatı sunulduğunda, ileri sürebilecekleri en iyi çözüm bu idi. İnsan ne şeytanlık düşündüklerini merak etmeden duramıyor.
Demokratlar, son seçimlerde sol ve sağ popülist rakiplerinin her ikisine de onları küçük düşürmek için olanak sağlayan sloganların hiç birini ele almamaktadır. Schumer'in dışarıdan gazeteye yazdığı yazıda, evrensel, defaten ödemeli sağlık hizmetleri hakkında hiç bir şey göremiyoruz(ve konunun yaygın popülerliğine rağmen partideki diğerlerinden de bu konu hakkında hiç bir şey duymuyoruz). Sanders'in kampanyası boyunca ne kadar çılgınca halkçı olduğunu kanıtlayan bedava üniversite eğitimi hakkında ise tek bir kelime yok. Belki de, "Yeni Bir Düzen" olduğundan hiç bir suretle işçileri hedeflemediği, işçi sınıfının fiili çeşitliğini hesaba katmayan modası geçmiş bir işçi sınıfı kavramını hedeflediği için; ne siyahların yaşadığı sorunlar ne göçmen hakları ne de kadınlar hakkında hiç bir şey yok.
Ve Schumer'in daha iyi düzeninin sendikalardan söz etmemesi ise sürpriz değil. Jimmy Carter'dan beridir söz verilen, işçiler için sendikalar düzenlemeyi kolaylaştıracak bir çalışma yasası reformu, Bill Clinton ya da Barack Obama tarafından ciddiye alınmadı, tamamen ortadan yok oldu.
Schumer ve Demokratlar, bu acınacak programı, son zamanlarda Clinton'ın para-makinesi müdürleri tarafından vaftiz edilmiş Kamala Harris gibi başka bir orta yolcunun adaylığına bağlayabileceklerini ve hatta bir şekilde 2020'de kazanabileceklerini gerçekten düşünüyorlar mı?
İleri gelenler görünüşe göre başka bir Barack Obama'ya ihtiyaç duyduklarını düşünüyorlar: kozmopolit, yeterince siyasi deneyime sahip ancak "Washington'un içinden" olmak için yeterli değil; sosyal ilerlemeci fakat çok fazla kusursuz değil; ve daha da önemlisi New York bankaları adına küresel kapitalizmi yönetme yükünü üstlenmeye hevesli...
Obama tarafından hayal kırıklığına uğratılan, Sanders'dan umutlanan, Debbie Wasserman-Schultz tarafından kızdırılan ve daha sonra Trump tarafından korkutulan milyonlarca genç seçmen, biraz daha iyi bir düzen çağrılarını coşkuyla karşılamayacak.
Amerikan halkı yeni bir düzen ya da daha iyi bir düzen istemiyor. Sanders ve Trump'ın dediği gibi, oyun şike, kartlar istiflenmiş, dağıtıcılar sahtekar. Ve batakhane çete tarafından işletiliyor. Buradan çıkalım. Yeni düzeni alabilirler ve onu sert bir şekilde itebilirler.
Seyirciler sevinçle haykırdılar. Başlangıcı bu kadar inandırıcı bir maç görmemişlerdi. Gazeteler yalan yazmamışlardı demek. Bu, gerçekten bir intikam maçıydı. Danny'nin aralarındaki mesafenin dörtte üçünü bir hamlede aşarak amansızca saldırması Meksikalıyı ezme arzusunu hemen belli ediyordu. Yumrukları ardı ardına iniyordu. Onu bir yumruk makinesi sanırdınız. Rivera bayağı görünmez olmuştu. İşinin ustası birinin her durumda, her açıdan indirdiği yumruk çığlarının altında kalmıştı. Ağırlık altında eziliyor; iplere çarpıyor, hakem ortaya getirince gene iplere itiliyordu.
Dövüş kurallarından eser yoktu bu oyunda.Boks değil, bir cinayet gerçekleştiriliyordu. Danny, arenada vahşet gösterisindeymiş gibi elinden gelen tüm gaddarlığıyla saldırıyordu. Seyircilerin heyecan ve taraf tutmaları öyle bir noktaya gelmişti ki Meksikalının hala ayakta olduğunu görmüyorlardı. Rivera'yı unutmuşlardı. Danny saldırdıkça Rivera ufalıyor, kayboluyordu. Bu iki-üç dakika böyle devam etti. Birden ayrıldılar ve Meksikalı göründü. Dudağı patlamıştı, burnu kanıyordu. Sırtının iplere çarptığı yerlerden kanlar sızıyordu. Ama göğsünün soluk soluğa kalkıp inmediğini, gözlerinin her zamanki gibi soğuk bir biçimde parladığını fark edemediler. Antrenman ringlerinde ihtiraslı şampiyonların bu vahşice saldırışlarına az mı karşı koymuştu. Onun üzerinde az mı öldürücü vuruş atakları denenmişti. Seferi yarım dolardan, haftada on beş dolara kadar bunlara dayanmasını öğrenmişti. O, zor bir okulda, zor bir öğrenim yapmıştı.
O anda şaşırtıcı bir şey oldu. Dönen, göz karartan karışıklık birdenbire durdu. Rivera ayakta yalnızdı. Danny, heybetli Danny sırtüstü yerde yatıyordu. Aklı başına geldikçe vücudu titriyordu. Sendelememiş, yığılmamış, ağır ağır düşmemişti. Rivera'nın sağ kroşesi onu ölüm kesinliğiyle olduğu yere sermişti. Hakem, eliyle Rivera'yı itip düşmüş kahramanın üzerine eğilerek saniyeleri saymaya başladı. Seyirciler boksörünü tutsa da tutmasa da, güçlü yumrukları alkışlamak alışkanlığındadırlar. Oysa şimdi kimseden ses bile çıkmadı. Bu hiç beklenmedik bir şeydi. Gergin bir sessizlik içinde saniyeleri beklediler. Sessizliği Roberts'in bağrışı bozdu:
"Ben size onun iki eliyle dövüştüğünü söylemedim mi?"
Beşinci saniye sonunda Danny yüzüstü dönmüştü; yedincide dizi üzerine doğruldu, dokuzdan sonra ve ondan önce kalkmaya hazırdı. Eğer on sayıldığı zaman dizi hala yerde olsaydı yenilmiş sayılacaktı. dizini yerden kaldırdığı anda ise ayakta sayılırdı ve o anda da Rivera'nın onu tekrar düşürmek için çalışmaya hakkı vardı. Dizini kaldırdığı saniye vuracaktı. Bunun için etrafında dönüyordu. Ama hakem de atağı güçleştirmek için onunla birlikte dönüyordu; Rivera onun sayıları çok ağır saydığını gözünden kaçırmamıştı. Bütün yabancılar karşısındaydı. Hakem de karşısındaydı.
Dokuzda hakem Rivera'yı geri itti. Haksızdı. Ama bu sayede, Danny, dudaklarında gülümsemesiyle korkmadan kalkabildi. Kollarıyla midesini ve başını koruyarak Rivera'ya sarıldı. Oyunun kurallarına göre hakemin onları ayırması gerekirdi ama o bunu yapmadı; ve Danny, bir tekne dibine yapışmış midye gibi Rivera'ya sarılarak zaman kazandı, yavaş yavaş kendine geldi. Eğer sonuna kadar dayanabilirse köşesinde tam bir dakika dinlenebilecekti. Durumun bütün umutsuzluğuna, sıkıntısına karşın gülümsemesini kaybetmeyerek dayandı.
Birisi hayranlıkla bağırdı:
"Sönmeyecek tebessüm!"
Seyirciler bununla avunarak güldüler.
Danny köşesine gidince yardımcılarına sızlandı:
"Allah'ın belası bir yumruğu var!"
İkinci ve üçüncü raundlar tatsız geçti. Danny ilerliyor geriliyor, tutunuyor, savunuyor, o ilk raunddaki yumruğun etkisinden kurtulmaya çalışıyordu. Dördüncü raundda kendini toparlamıştı. Sarsılmış olduğu halde iyi formda bulunması gücünü toplamasına yardım etmişti. Ama artık o vahşi taktiğini kullanmıyordu. Meksikalının ne olduğunu anlamıştı. Bu sefer bütün boks bilgisini ortaya döktü. Bütün oyunlarda ustaydı, önemli bir yumruk indiremiyorsa da karşısındakini teknik hilelerle eziyor, yoruyordu. Rivera'nın bir yumruğuna karşılık o üç tane atıyordu; ama bunlar etkisiz vuruşlardı. Öldürücülüğü yaratan şiddetleri değil, sayılarıydı. İki yumruğunu da aynı güç ve ustalıkla kullanan bu acemi karşısında şaşkındı.
Rivera kendini savunurken sol kroşesini kullanmaya başladı. Saldırışlardan korunmaya çalışırken yumrukları arka arkaya Danny'nin ağzını ve burnunu buluyordu. Ama Danny çeşitli stillerde dövüşebilirdi. Zaten şampiyonluğa aday gösterilmesinin nedeni buydu. Dövüş sırasında stilden stile geçebilirdi. Şimdi, kapalı dövüşüyordu. bu stilde çok başarılıydı, böylece Rivera'nın sol yumruklarından da kurtulmuş oluyordu. bir aparkat vurup Meksikalıyı yere düşürünce seyirciler çılgına döndüler. Rivera bir dizini yere dayayıp saniyelerin sayılmasını bekledi, hakemin çok hızlı saydığı gözünden kaçmıyordu.
Danny yedinci raundda açığını yakalar yakalamaz bir aparkat daha vurdu. Rivera'yı yalnız sendeletmeyi başarmıştı, bir an sonra onun savunmasız kalışından yararlanarak başka bir vuruşla iplerin arasından dışarı yuvarlandı. Rivera aşağıdaki gazetecilerin başına düştü, onlarda onun ringin kenarına çıkmasına yardım ettiler. Hakem saniyeleri sayarken Rivera, ringin kenarında ama iplerin dışında bir dizini yerde tutarak dinleniyordu. Ringe girmek için iplerin arasından eğilerek geçmesi gerekiyordu. Danny de orada dikilmiş o anı bekliyordu. Eğilmiş olarak geçerken yapıştıracaktı yumruğu. Hakem ne karışıyor ne de Danny'ye geri çekilmesini söylüyordu.
Seyirciler kendilerinden geçmişlerdi.
"Öldür onu Danny! Öldür onu Danny!" diye bağırıyorlardı.
Danny elinden geleni yaptı ama Rivera dokuzuncu yerine sekizinci saniyede ansızın fırlayarak iplerin arasından ringe çıktı. Danny ile bedenleri çakıştı. Ama şimdi hakem harekete geçmiş, Danny'nin tarafını tutan bir hakemin yapabileceği bütün kolaylıkları göstererek Rivera'yı geri çekiyordu.
Rivera gene de raundun sonuna kadar dayandı ve beynindeki bulut kalktı. Bunlar hep birbirine bağlı şeylerdi. Hepsi de nefret edilen yabancılardı ve hepsi haksızlık ederlerdi. Bu sıkışık durumunda bile olayların kötü izleri zihninde canlı canlıydı; çölün ortasından geçen demiryolu, Meksikalı veAmerikalı polisler, kiralanmış katiller, tutukevleri, hapishaneler, perişan halk, Rio Blanco, grevden sonraki hayatın hatırlanması bile onu ürpertiyordu. Sonra onurlu ve büyük devrimin umutları canlandı içinde. silahlar işte önündeydi. Her nefret ettiği surat önünde bir silahtı. O, silahlar için dövüşüyordu. silahlar ve devrim. Bu dövüş bütün Meksika içindi.
Seyirciler Rivera'ya bozulmaya başlamışlardı. Niçin boynunu kırıp dayağını yemekten kaçıyordu? Elbet yenilecekti! Niçin bu kadar inatçılık ediyordu. Seyircilerin pek azı Rivera'dan yanaydı. Bunlar şansa inanan bir takım kumarbazlardı. Danny'nin karşısında yenileceğini bildikleri halde Rivera'nın üzerine dörde on bahse girmişlerdi. Rivera'nın kaçıncı raundda nakavt olacağını tahmin edip para yatıranlar da olmuştu. Ringe yakın koltuklarda büyük paralar dönmüştü. Kumarbazlar kazanacaklarından emin olarak koltuklarına yaslanmışlar ve maçın favorisi danny'yi coşturanlara katılmışlardı.
Rivera'da yenilecek göz yoktu, sekizinci raundda Danny aparkatını tekrarlamaya boş yere çalıştı. Rivera dokuzuncu raundda seyircileri gene şaşırttı. Vücut vücuda dövüşürlerken ansızın kendini geri alıp bedenlerinin arasındaki o daracık boşlukta yumruğunu yukarı kaldırdı. Danny yere düştü ve saniyelerin sayılmasını bekledi. Seyirciler şaşkın bakakalmışlardı. Danny kendi oyunuyla yeniliyordu. O ünlü sağ aparkatı şimdi kendisine karşı kullanılmıştı. rivera, dokuz sayılıp da Danny yerden kalkarken nizami bir hamle yaptı. ama hakem önüne geçmiş onu engellemişti. Oysa durum ters olunca yani yerdeki Rivera'ysa Danny'nin yolu üzerinde durmuyordu.
Rivera onuncu raundda sağ aparkatını iki kere daha kullandı. Danny'yi iki kere daha yere düşürdü. Danny deliye dönmüştü. Ama gülümsemesi yüzünden silinmedi, o ilk başlardaki ezici hamlelerini yine çıkarabilirdi. Gelgelelim bu kasırga gibi yumruklar ne kadar şiddetle inerse insin rivera'ya bir şey yapamıyordu. Oysa Rivera bu karışıklık arasında onu üç kere yere düşürmüştü. Danny artık kolay kolay kendine gelemiyordu. On birinci raundda Danny'nin durumu gerçekten zorlaşmıştı. Danny o andan on dördüncü raunda kadar mesleğinin bütün inceliklerini gösterdiği bir maç yaptı. İleri geri gidiyor, savunmaya çekiliyor, kaçak dövüşerek kuvvet toplamaya çalışıyordu. Bir yandan da usta boksör kurnazlığıyla faullü vuruş fırsatlarını kaçırmıyordu. Bildiği her hileyi kullandı, sanki istemeyerek olmuş gibi Rivera'ya sarılıyor, nefes almasını güçleştirmek için eldiveniyle ağzını tıkıyordu. Bir yandan da Rivera'nın kulağına yakası açılmadık küfürler yağdırıyordu. Hakemden seyircilere kadar herkes Danny'yi tutuyordu. Herkes onun kazanması için çalışıyordu. Danny'nin neyi tasarladığını biliyorlardı. Bütün gücünü tek bir yumruğa saklıyordu. Açık dövüşüyor, geri çekiliyor, hile yapıyor ve hep Rivera'nın savunmasız kalacağı bir anı kolluyordu. Bütün gücüyle bir yumruk vuracak ve maçı bitirecekti. Kendinden önceki bir başka büyük boksör gibi, bir sağ bir sol yapıp, bir de çeneye sağlam bir yumruk çakabilirdi. Yapabilirdi, yumruğunda o kudret vardı, yeter ki ayakları onu taşısın.
Raundlar arasında yardımcıları Rivera'ya hemen hemen hiç yardım etmiyorlardı. Önünde salladıkları havluların bir fayda sağladığı yoktu. Spider Haggerty ona öğüt veriyordu ama Rivera, bunların yanlış şeyler olduğunu biliyordu. Herkes karşısındaydı. On dördüncü raundda Danny'yi tekrar düşürdü; hakem saniyeleri sayarken geri çekilip bekledi. Öteki köşedeki kuşkulu fısıltıların farkındaydı. Michael Kelly'nin Roberts'a giderek kulağına bir şeyler söylediğini gördü. Rivera çöl çocuğuydu, duyma yetisi bir kedininki kadar gelişmişti, söylenenlerden bazı kelimeleri işitti. Daha fazla işitmek istiyordu, Danny kalktığı zaman dövüşü iplere doğru çekti.
Micheal," Mecbur," diyordu.
Roberts, peki der gibi başını sallamıştı.
"Danny'nin kazanması şart. Üstünde dünya kadar param yatıyor. eğer bu iş on beşinci raundda bitmezse hapı yuttuk. Çocuk senin sözünü dinler. Yanına git, bir şeyler söyle."
Rivera artık bundan sonra daha kesindi. Yenilmesi için kurulan tuzaklar karşısında bu kesinlik şarttı. Danny'yi bir kere daha düşürmüş, ayağa kalkmasını bekliyordu. Roberts'ın, antrenmanlarda olduğu gibi hakim bir sesle, "Danny artık kalkamaz, haydi köşene git," demesi üzerine ona nefretle baktı. Ve Danny'nin kalkmasını bekledi.
Raund arasında yanına Kelly geldi. Alçak bir sesle, "Allah belanı versin, yenil artık!" dedi. "Yenilmelisin Rivera! Sözümü dinlersen seni zengin ederim. bir dahaki maçta Danny'yi yenmene izin veririm. Ama şimdi yenilmelisin."
Rivera söylediklerini işittiğini belirtti bakışlarıyla; ama kabul edip etmediğine dair bir işaret yapmadı.
Kelly öfkeyle, "Niçin cevap vermiyorsun?" diye sordu.
"Nasıl olsa yenileceksin," dedi oradan Spider Haggerty. "Hakem seni zorla mağlup edecek. Kelly'yi dinlersen iyi edersin."
"Çocuk yenil," diye yalvardı Kelly. "Senin şampiyon olmana yardım ederim."
Rivera cevap vermedi.
"İnan bana, ederim."
Rivera gong çalınca yakın bir tehlike sezdi. Ne olduğunu kavrayamadı ama sezgisi öyle kuvvetliydi ki. Bu henüz kavrayamadığı tehlikeyi çok yakınında duyuyordu. Danny'nin ilk başlardaki güveni geri gelmişe benziyordu. İlerlerkenki sakınmazlığı Rivera'yı huylandırdı. Bir oyun yapılmak üzereydi. Danny saldırdı ama Rivera karşıladı, kenara kaçtı. Ötekinin istediği vücut vücuda bir durumdu. Bu, yapacağı oyun için gerekliydi. Rivera gerileyerek etrafta dönmeye başladı ama nasıl olsa vücut vücuda geleceklerini ve bu oyunun yapılacağını biliyordu. Danny'nin ilk saldırısıyla bu duruma girecekmiş gibi bir tavır gösterdi. Ama tam vücutları birbirine değerken bir sıçrayışta geri çekildi. Ve tam o saniye, Danny'nin köşesinden, "Faul!" sesleri yükseldi. Hakem, karar veremedi. Dudaklarında bekleyen önceden tasarlanmış kararı söyleyemedi, çünkü balkondan bir çocuk sesi yükselmişti: "Acemi hilesi!"
Danny, Rivera'ya açık açık küfretmeye başladı. Rivera, artık onun vücuduna vurmamaya karar vermişti. Böylece kazanma şansını yarı yarıya azaltıyordu ama, b,liyordu ki, eğer kazanacaksa bu dıştan vuracağı yumruklarla olacaktı. En küçük bir fırsatta hareketlerine faul denecekti. Danny artık korunmayı bırakmıştı. Bundan sonra tam iki raunt üstüne gelmek isteyen Rivera'nın peşinde koştu. Rivera yumruk üstüne yumruk yedi, tehlikeli duruma düşmemek için bütün vuruşlara dayanıyordu. Bu son durum Danny'nin seyircilerini çılgına döndürdü, yerlerinde oturamıyor, ayağa fırlıyorlardı. Bir şey anlamıyorlardı. Sadece gözde boksörlerinin maçı kazanmakta olduğunu görmek istiyorlardı.
Rivera'ya nefretle, "Niçin kaçıyorsun?" diye bağırıyorlardı. "Korkak herif! Korkak herif! Açılsana köpek! Öldür onu Danny, öldür onu!"
Salonda bir tek sakin insan varsa o da rivera'nın kendisiydi, ne yaptığını biliyordu çünkü. Aslında Rivera, orada bulunanların hepsinden daha ateşli bir yaradılıştaydı. Ama öyle körü körüne coşmazdı. O böyle sürüyle insanın ortak ihtiraslarının çok daha büyük patlamalarını görmüştü.
Danny on yedinci raundda çıkan bir fırsatı kaçırmadı. Rivera yediği yumrukla sersemleyerek sendeledi. Geriye doğru düşerken kolları yana sarktı. Danny beklediği fırsatın bu olduğunu sandı. rivera'nın sonu artık insafına kalmıştı. Oysa Rivera, onu böylece kandırıp savunmasız bir duruma sokunca ağzına şiddetli bir yumruk indirdi. Bu sefer Danny düştü. Kalktığı zaman çenesinin sağ tarafına müthiş bir tane daha yedi. Rivera bunu üç kere tekrarladı. Bu yumruklara faul denemezdi.
Kelly, "ah, Bill! Bill!" diye hakeme yalvardı.
Hakem üzüntülü bir sesle, "Yapamıyorum, fırsat vermiyor," dedi.
Danny ayağa kalkmaya çalışıyordu. Menajeri havluyu ringe atmaya yanaşmıyordu ama Kelly ile kenarda oturanlar maçı durdurması için polise bağırmaya başladılar. Rivera şişman polis komiserinin ipler arasından içeri girmeye çalıştığını gördü, bunun ne demek olduğunu anlamamıştı. Yabancıların bu oyununda o kadar haksızlık yolları vardı ki, bu da onlardan bir tanesi olmalıydı. Danny sallanarak önünde ayakta duruyordu. Hakemle komiser tam yaklaştıkları sırada Rivera son vuruşunu yaptı. Maçı durdurmaya gerek kalmadı. Danny bir daha kalkamamıştı.
Rivera boğuk bir sesle hakeme bağırdı:
"Say!"
Sayma bitince yardımcıları Danny'yi köşesine çektiler.
Rivera sordu:
"Kim kazandı?"
Hakem istemeyerek onun elini kaldırdı ve havada tuttu.
Rivera'yı tebrik eden yoktu. Kendi başına, yardımcılarının iskemlesini hazırlamadıkları köşesine yürüdü. Sırtını iplere dayayarak onlara ve etrafındaki yabancılara nefretle baktı. Dizleri titriyor, yorgunluktan hıçkırıyordu. İçi bulanırken nefret ettiği suratlar gözlerinin önünde sallanıyordu. Sonra onların silahlar olduklarını hatırladı. Silahlar onundu. Devrim devam edebilirdi.