Başlamak için: tankerlerin sevincine göre, tankın hala kara savaş alanındaki en gerçekten yararlı ve zorlu savaş aracı olduğunu söyleyeceğiz. Bu, ana vurmalı çalgıydı ve ilerleyen piyadelerin desteğidir.
Birinci Dünya Savaşı'ndaki savaş kariyerinin başlangıcından ve zamanımıza kadar tankın evrim merdiveni boyunca çok büyük bir mesafe kat ettiği gerçeği, kimsenin sorgulamadığını söylüyor. Bununla birlikte, konuşmaya değer anlar vardır, çünkü aniden "her şey bir şekilde yanlıştır".
Bu belki de en önemli ikinci bileşendir tanka. Ya da birincisi, burada söylemek zor, daha önemli: zırh veya silahlar. Tank savaşta çalışıyor ve bu ve diğerleri ve tekrar ediyorum, hangisinin daha önemli olduğunu söylemek zor.
Tankların bugün nasıl kullanıldığına ve nasıl savaştıklarına dikkatlice bakarsanız, aşağıdakiler söylenebilir: aslında, eğer durmazsa silahların gelişimi tam olarak yavaşlar.
Dediler ki, biz ve potansiyelimiz ne kadar zengin.
1970'den beri bizim için ana silah, ateş ve su modifikasyonlarını geçen 2A46 topu, yani 2A46M ve 2A75 varyantları. Ve T-64A üzerine kuruldu. Sonra T-72, T-80, T-90 vardı. Ve sadece "Almaty" ve T-90M için 2A aynı kalibre olan 82A125 geliştirdi, bu da kuralın bir istisnasıdır.
Nedenini sor.
Fakat potansiyelimiz aynı şeyi yapıyor.
Rheinmetall veya Rh120 120 mm tank silahını kullanan Amerikalılar ve Almanlar bu kadar uzun sürmedi, aynı zamanda bir süre de geçti: 1979'dan beri. Ve hiçbir şey, "Abrams" ve "Leopard-2" nin son sürümleri bu silahla normalde çalışır.
İngiliz L30, 1989'dan beri daha genç, ama aslında aynı 11'lerin sonlarından L2A70 ve dil başarılı olarak adlandırılmıyor. Evet, Fransız CN120-26 daha yeni görünüyor, ama 80'li yaşlarında bile uzun süre bir tank bekliyor.
Ancak genel olarak, durum tuhaftır: sadece Fransız kadın CN120-26 ve 2A82'miz bir streç ile yeni olarak adlandırılabilir. Çok büyük bir esneme ile. Ve son 40-50 yılda, hiçbir değişiklik olmadı, kalibratörler bile aynı kaldı.
Planlar, geçen yüzyılın 152'larında 90 mm'nin yerine geçmesine rağmen, 140 mm'ye planlanan olası değişime yanıt olarak, ancak SSCB'nin çöküşü her şeye bir son verdi. Sonuç olarak, 125 mm kaldı, sadece T-14 ve T-90M için silah türünü değiştirdik.
Genel olarak, T-14, 152A2 olarak adlandırılan 83 mm'lik bir topla iyi donatılmış olabilir, ancak parmaklarımızdaki standart T-14'ü sayabilirsek, bunun hakkında ne söyleyebiliriz.
Yani eğer evrim bir yerde aranacaksa, mermilerdedir. Bu mantıklıdır, çünkü kalibratörler ve silahlar açısından askeri geliştiriciler tamamen sessizdir, o zaman mermiler için sadece bir umut vardır.
Ve burada her şey basit. Son 40 yılın hepsi. Ana şey, zırh delici tüylü alt kalibreli mermi olan BOPS'u, tank tabancasının uzun namlusuna iyi dağıtmak, böylece iyi kinetik enerji kazanmak ve geri kalanı sizin için fizikçi tarafından yapılacaktır.
Bir tankı uzun mesafeden mahkum etmenin en iyi yolu. Yakın mesafeden, RPG-7 ve birikimli şarjlı torunları hala iyi, ancak uzun menzilli ...
En sonunda, hurda hala iyi, karşı alım açısından kötü. Tek soru malzemedir. Almanlar her zaman tungsten sevdi, Amerikalılar tükenmiş uranyum tercih ediyorlar. Bununla birlikte, uranyum kendi nükleer enerjisine sahip olanların kaderidir.
Ordumuza gelince, hem tungsten hurda hem de uranyum var. Ancak uranyum çekmeyi sadece özel eğitim alanlarında tercih ediyorlar. Önlemek için.
Kinetik enerji, bildiğiniz gibi, merminin hızına bağlıdır. Hız, patlayıcılar, bir tabanca ve bir kabuğun şekli üzerinde kapsamlı bir çalışma ile elde edilir. Ana şamanizm temel malzemedir.
Uranyumun 19,05 g / cm3 yoğunluğa sahip olduğu ve bunun çelikten 2,5 kat daha fazla olduğu bilinmektedir. Uranyum daha ağır olduğu için, diğer tüm malzemelerden daha büyük bir hacimde enerji kazanır. Ek olarak, uranyum çok sağlam bir malzemedir, herhangi bir malzemeden herhangi bir zırhı parlatması kolaydır. Ve uranyumun termal iletkenliği de çok düşük olduğundan ve mermi, diğerleri gibi sürtünmeden genişlemediğinden, penetrasyon daha yüksektir.
Ayrıca, bir kabuk zırh içerisine girdiğinde oluşan uranyum tozunun piroforikliği gibi kullanışlı bir özelliktir. Bu toz, mürettebata sorun ekleyerek kolayca alevlenir.
Ana artı, uranyumun sadece serbest hammaddeler olmasıdır, çünkü özünde sadece nükleer endüstrinin atıklarıdır.
Doğru, şartlı olarak ücretsiz, çünkü radyoaktivite açısından sadece "hafif" bir fonit değil, aynı zamanda zehirlidir. Yani onunla çalışmak istediğimiz kadar kolay değil. Almanlar rahatsız etmemeyi tercih ediyor.
Tungsten uranyumdan biraz daha yoğundur - 19,25 g / cm3. % 1'in biraz üzerinde. Ve ayrıca kendi süperbonusu vardır: uranyumunkinden 2,6 kat daha yüksek bir erime noktası.
Zırhla temas anında, çekirdek üzerinde muazzam sıcaklıklar hareket ettiğinde, uranyum hurdası sertliğini kısmen kaybedebilir. Böyle bir terim var: sıcaktan "yüzmek". Ancak sıcaklıklarda tungsten ...
Tungsten dezavantajı maliyetidir. Avantajları - onunla çalışmak biraz daha kolaydır ve radyoaktif bir arka planın olmaması böyle güzel bir bonusdur.
Bu durumda, BOPS ile her kim yapabilirse, tüm ülkelerin tasarımcılarının ortaya çıktığı açıktır.
Bu arada, birçok yöntem var. Farklı tüyler, uçuş stabilizatörleri, çeşitli şekillerde ve farklı malzemelerden zırh delici kapaklar. Temel olarak herkes için görev aynı olsa da: hurdayı mümkün olduğunca ince ve güçlü yapmak. Ayrıca, tankın kendisinin muharebe döşemesinin belirlediği bir uzunluk sınırı vardır. Ayrıca, otomatik yükleyiciler (sahip olanlar) tasarımcıların dikkatini gerektirir. Böylece korumasızları sıkıştırmak zorunda kalmazsınız. Ama evet, AZ merminin büyüklüğünü talep ediyor, çünkü mermi çok uzun olamaz. Kısacası, boyutuna uymalıdır.
Bu nedenle, mevcut bir silah için temel olarak yeni özelliklere sahip bir mermi icat etme görevi, yeni bir silahın gelişimi ile karşılaştırılabilir veya belki de daha karmaşıktır.
Örnek olarak 80'lerde SSCB'de yaratılan ve sadece modern olarak adlandırılamayan ana BPS “Mango” muzu alsak bile. Bununla birlikte, sadece Abrams için oluşturulan bu cazibe, 2M'ye hızlanma olasılığı ile tungsten hurdasından uzaktır.
Arkasında bir zırh delici kapağın gizlendiği balistik bir kaporta, ardından bir açıyla vurulduğunda mermiyi döndürmenize (normalleştirmenize) izin veren bir damper, ancak bundan sonra tungsten, nikel ve çelik alaşımından yapılmış iki çekirdek var. Çekirdeklerin toplam uzunluğu 420 milimetredir ve kalınlık sadece 18 milimetredir, tüm BPS'nin aktif kısmının boyutu 574 milimetredir. Tabii ki, tüyleri stabilize etmek ve 3,4 kilogram ek ücret.
İki kilometreden ateş ederken, "Mango" ideal olarak 450 milimetre homojen zırhı ve 60 derecelik bir açıyla - 230 milimetre deliyor.
Kabuk çok uzun zaman önce modernize edilmedi, "Mango-M" ya da şaka yolla "Mango-Mango" olarak adlandırıldığı ortaya çıktı. Çekirdeklerin toplam uzunluğu 610 mm'ye, zırh 560 mm'ye ve 60 derece - 280 mm'lik bir açıda arttı.
Dünyada kaç tane Sovyet / Rus tankının sürdüğü göz önüne alındığında, ihracata dikkat eden iyi bir fikir. Yeni Mango, Abrams panosunu kolayca dikecek ve açıyı gözlemlerseniz kulede bulunanların tatlı bir şekilde yapması gerekmeyecek. 45 derece veya daha az - ve kulelere merhaba!
Bir de “Desen” vardır. Bir yandan çok gelişmiş özelliklere sahip ve üretimde sürekli olarak belli belirsiz problemlere sahip ilginç bir mermi.
ZBM-44 “Lekalo” 90'lı yılların sonuna kadar kabul edilmiş gibi gözükse de, ordu onları asla aklı başında almamıştır. Hepsi aynı tungsten çekirdeği, zırh nüfuzu - düz bir çizgide 650 milimetre ve 320 derecelik bir açıda yaklaşık 60. Ancak, serbest bırakma ve tam anlaşılmazlık açısından bazı kırıntılar. Savunma Bakanlığı'nın bu mermilerin 2000'ini sipariş ettiği bilgisini verdi. Aslında - elli tank için BC. Bu yüzden yararlı olup olmadığını düşünün.
Evet, Mango'dan daha iyi, ama neden bu kadar az?
Bu arada, ABD Ordusu ile hizmete girmiş olan M829A2 ve M829A3 zırhlı delici mermiler, çok tatsız olan 740 ve 770-800 mm zırh delişine sahip olabilir.
Yabancı askeri uzmanlara göre, tamamen yeni M829E4 BOP'lar, 850-900 m mesafede 2000-2500 mm'ye kadar çelik eşdeğerini delme kapasitesine sahip.
Modern savaş kavramının Prohorovka'nın yakınında olduğu gibi savaşlar sağlamadığı açıktır, ancak yine de. Donbass'ta tank kullanma pratiği, özellikle de toprakları ve yerleşim yerlerini kontrol eden yerel çatışmalar ile bir düelloun oldukça mümkün olduğunu göstermiştir.
"Potansiyel" tanklarına nasıl cevap verileceği bir sorudur. BOPS menzili ne kadar büyük olursa, bir düşman tankını vurup hayatta kalma olasılığı o kadar yüksektir.
Evet, şimdi düşünenler şunları söyleyecek: “Lider” ne olacak?
Evet, Kurşun. Daha doğrusu, üç "Kurşun".
Sadece "Lead" zaten var hikayeler, geçen yüzyılın aynı 80'lerinde yaratıldığından beri. Tungsten karbür çekirdek, uzunluk 635 mm. Normal boyunca iki kilometreden penetrasyon, 650 derece açıyla 320 milimetre ve 60'dir. Zamanı için çok iyi. 21. yüzyıl için - evet, öyle.
Ancak üs, arıtma / modernizasyon için büyük bir potansiyel ile ihtiyaç duyulan şey oldu. Ve zaten Rusya'da “Lead-1” ve “Lead-2” ortaya çıktı.
Tungsten çekirdekli kurşun-1 700-740 milimetre homojen çeliği deler.
Tungsten ve uranyum alaşımından yapılmış bir çekirdeği olan "Lead-2" 800-830 milimetreyi deliyor.
Genel olarak, kolordularda nerede ateş edeceğinizi düşünmenize bile gerek yok, çünkü nerede olduğu önemli değil - kırılması gerekiyor. Ve asgari düzeyde iyi koşullar altında, kule "pes et" diyecektir.
Mühimmatın uzunluğunun yerli AZ'ler için kritik derecede yaklaşmasına rağmen, bu tanklar hizmet verdiğimiz tüm tankları vurabilir: T-72, T-80 ve T-90 rakamlarından sonra tüm harflerle. Bu arada, gerçekten ihtiyacınız varsa - ve T-14 Lead ile “sallanabilir”.
Ne yazık ki, Lead'in neden dizide olmadığına dair bilgi bulamadım. Testler sadece başarılı değil, aynı zamanda 2016'da da çok başarılı bir şekilde gerçekleştirildi ve ... Savunma Bakanlığı küçük bir “Lekalo” siparişi verdi.
Bu arada “Kurşun” aslında NATO tanklarının kramp yapmaktan korkması gereken tek mühimmat. Ve hepsi istisnasız. T-72B3 patlasa bile.
Şimdi bilgili "Vakum" hakkında söyleyecektir. Evet de. Bugün dünyada icat edilen zırhlı her şeyi yok edebilen SuperBOPS hakkında.
Bu aslında hiçbir şey görmediğim hurda. Çeşitli DZ sistemleri hakkında, eşdeğerler hakkında konuşabilirsiniz, ancak Tanrı'ya dağılan hurda, saniyede kaç metrenin Afrika'da da hurda olduğunu bilir.
Ancak 90'lı yıllarda bu merminin yaratılması, “Vakum” u oluştururken tasarımcıların açıkça “masada” çalıştığı gerçeğine tanıklık etti, çünkü mevcut AZ taşıyıcılarına bir metre uzunluğunda bir mühimmat itmek gerçekçi değildi.
Ve "Vakum", AZ'ları sadece metre büyüklüğünde fidanlarla çalışabilecek yukarıda belirtilen 2A82 ve 2A82-1M ile gelene kadar umut verici gelişmelerde (ve orada yattı) yalan söyleyecekti.
Testlerde, "Vakum-1" normal vurulduğunda 900 milimetrelik zırhı iki kilometreden güvenle deldi. Ve bu çok ciddi.
Kulenin en kalın yerinde yapılan son değişikliklerin abrams'ı 900-950 milimetre homojen çeliğe eşdeğer bir korumaya sahiptir. "Merkava" 900 milimetrelik bir zırha sahiptir. Bu en inatçı çocuklar gibi, ne olmuş yani? Ve "Vakum" larını almalıdır. Ya da almasalar bile, mürettebat yıldızları kasklardan uzun süre dağıtacak.
Ancak, ne yazık ki, her şey "Armata" ile parça toplayarak bozuldu. Bir tanka gerek yoktur ve Vakumlara gerek yoktur. Hem.
Her ne kadar, 2A82 T-90M'ye monte edilmişse ve bu oldukça mümkün olsa da, tabanca kolayca girecek, sadece AZ ile uğraşmanız gerekiyor, o zaman kabuk oturma izni ve yaşam hakkı alacak.
Kabuklar. “Vakum-1” iyi bir eski tungsten alaşım olduğundan ve tahmin ettiğiniz “Vakum-2” uranyumdan.
Ve daha da sıklıkla "kurşun" hakkında yüksek sesle konuşmaya başladılar, ancak şu ana kadar söyleyecek bir şey yok, büyük olasılıkla, bu yine 152 mm kalibre için umut verici bir gelişme.
Aslında, suyu karıştırmak için başka ne varsa, onları idare etmek için her iki “Vakum” için gövdemiz yok. T-90M ve T-1'in piyasaya sürülmesi, niceliksel açıdan öylesine üzücü bir konudur ki T-72 gibi ana muharebe kütlesi ve önümüzdeki 15-20 yıl içinde olacak. Ve “Kurşun” onlar için mutluluk için olacak. Eğer hiç (Lead) akışa konursa.
Geleceğe bakarsanız, belki de değildir. Mesele şu ki, yeni mermileri serbest bırakacak para ya da zihin yok. Şey yine fizikte.
Hız nedeniyle merminin enerjisini sürekli arttıramazsınız. 2 km / s hız sınırının ötesinde, çekirdek, zırh nüfuzunda etkili bir artış olmadan zırhlı bir çarpışmada çökmeye başlar. Ve itme yükleri ile daha fazla deney gerçekten işe yaramaz hale gelir. Hiçbir gelişme olmayacak.
Çekirdeğin uzunluğunu / ağırlığını arttırmaya devam etmenin de başarılı olması muhtemel değildir. Bir buçuk metrelik BOPS yeni bir kule ve yeni bir AZ gerektirecektir, çünkü eskilere itmek imkansızdır. Ve böyle bir durovinli sıkışık tankın iç kısmında bir şey olursa dönmez. Abrams'ta olduğu gibi AZ'nin reddedilmesi durumunda.
Diğer alaşımlar ... Belki. Diğer malzemeler de. Ama bu iş bana göre, on yıl boyunca değil.
Genel olarak, elbette, büyük ölçüde, kabuk zırhı yenerken. Ve bir süre yapacak. Ama sadece bizim durumumuzda, barut ve mermilerin gelişme hızı sadece zırh geliştirme hızının gerisinde kaldığında çok olası bir durum.
Ve ancak o zaman, ama yeni bir nitel sıçrama yapacağız. Makalenin başında yazdığım şey buydu. Yeni bir kalibreye geçiş. Düşünülmesi gereken bir şey var, çünkü 2 mm'lik 83A152 canavarı kolayca herkesin kulesini parçalayacak.
Ama tamamen farklı bir hikaye olacak.
Bu arada, tanklarımızı modern BOPS ile donatmada görünen gecikme hâlâ diplomasi dilinde “endişeye neden oluyor”. Ama bu sadece şimdilik.