Yaşanılan her an özeldir ama mühim olan bunun farkında olmak ve farkında olarak yaşamaktır.Umudumuzu bekleyişlere yüklersek hep bekleriz.Belki birgün diyerek ne çok şeyi rafa kaldırdığımızı bir düşünelim.
Öncelikle annemizden pay biçelim.Hepimizin evinde özel misafirler için ve özel günler için ayrılmış yemek takımları mevcuttur.Oysa ki yaşanılan her an özeldir ve o anı değerli kılan bizleriz.Ne kadar çok şeyi yarına ertelediğimizi bir hatırlayalım.Aslında bugünde dünün yarını değil mi? O halde neden bu bekleyişler ve ertelemeler?
Küçükken korkulan, büyüdükçe kendimize ders çıkarabileceğimiz mezarlıklar, ne kadar da çok hayatlarını ertelemiş insanlarla doludur.Mesela çok severek aldığımız bir kıyafeti düşünelim.Yeri ve zamanı gelince giymeyi bekleriz.Peki o zaman ya hiç gelmezse?Yani zaman bizim için olan mühletini doldurursa? Tüm bunları düşünerek farkına varırsak her şeyin değerini daha iyi biliriz.Ne kadar günümüzün, kaç saatimizin kaldığını biliyor muyuz?Eğer birkaç saatimizin kaldığını bilseydik yapmadığımız şeyler için kendimize kızmaz mıydık?
Hayattan hep bir beklenti içerisinde yaşarız.İyi bir hayat arkadaşı, güzel bir ev, severek çalışılan bir iş…Bunlar gerçekleştiği zaman hayatımızın daha güzel olacağını düşünürüz.Oysa hayat her zaman güzel ve yaşanılasıdır. Bakmak ve görmek arasında fark vardır. Sorumluluklarımıza odaklı yaşarsak yaşadığımız andan bir tat almadan yolumuza devam ederiz.Etrafımızdaki güzelliklerin farkına varmamız gerekmektedir.Mutlu insanların mutsuz insanlardan esas farkı budur.Mutsuz insanlar sadece gelecek odaklı yaşadıkları için mutsuzken, mutlu insanlar anı yaşadıkları için mutlu ve değer bilirler.
Uyandığımız her gün için şükretmeyi bilmeli ve bize birgün daha verildiği için minnettar olmalıyız.Yaşıyorsak umut vardır ve yaşıyorsak hayat gerçekten hala avuçlarımızdadır.O halde yaşanılan anın değerini bilmeli ve tadını çıkarmalıyız.