Kanser teşhisi konduktan sonra akıl sağlığımı örgü örmede buldum. Kanser savaşıma başladığımda, savaşmaya devam etmek için birkaç şey yaptım. Duygularımı bir günlüğe yazmaya başladım. Diğer kanserden kurtulanlarla konuşmaya başladım (tanı anından itibaren siz bir "hayatta kalan"sınız). Yataktan kalkıp bir sandalyede oturuyor olsa bile, mümkün olduğunca aktif kalmaya çalıştım. Ama hayatımı kurtaran örgü oldu.
Aylarca süren yorucu kemoterapi ve hastane seansları sırasında beş şapka, bir kapüşon ve bir atkı bitirdim. Başladım ama asla bitirmediğim, iki kazak ve bir çift çorap. Örgü hayatıma bir amaç verdi ve kanserle savaştım. Zamanın geçişini işaretlemenin ve çoğunlukla beni endişe ve öfke duygularından uzaklaştırmanın yolu buydu.
Örgü örmek, her gün yaptıgım şey bir anda uyanır uyanmaz bütün gün yapmak istediğim şeye dönüştü. Yeterince hızlı örebilirsem kanser gelişimimi geride bırakabileceğime dair bir inanç beni ele geçirdi. Yeterince iplik alırsam ve yeterince proje planlarsam ölümü uzak tutabileceğime inanmaya başladım. Azrail beni alıp götüremezdi çünkü önce bitirmem gereken bir kazak vardı!
Kemoterapi ve diğer tedaviler, zamanı korkunç bir şekilde yavaşlattı ve örgü örmek, zamanın sadece biraz daha hızlı geçmesine neden oldu. Günün erken saatlerinde düzensiz bir dinlenmeden uyanır ve gün başlayana kadar örerdim. Hastanede serum takılı halde yattığımda bile, kanserden kurtulmaktan daha üretken hissetmek için bir şeyler yapardım.
İyi günlerim durmadan ördüğüm, kötü günlerimi de santimlerle değil ilmeklerle saydığım günler oldu. Örgü şişlerinin ipliğe saplanması benim tespihim, dualarımın kendime öz versiyonu oldu. Örme ritmim beni rahatlatabilecek savaş şarkısıydı.
Örgü örerken duygularımı uzaktan inceleyebiliyordum. Birlikte örüp ağlamak imkansız olduğu için; ben örerdim Dünyam bir anda çirkinleşip öfkelenince örgü ile biraz renk ve güzellik kattım. Dünyaya neşe getirmek benim kontrol yöntemimdi
Örgü tutkusu da bir umut ışığı oldu. Hala örecek çok şeyim olduğu için acı veren kemoterapiye devam ettim ve hala yapıyorum. Kanser dünyaya güzellik getirmeyi bırakmadı, başka hiçbir şey yapamazdı. ben bir örücüyüm herşeyi yapabilirim.
"Vanessa, Minnesota, Minneapolis'te yaşayan bir dövüş sanatçısı, zanaatkar ve blog yazarıdır. Eskisi kadar örgü örmese de Survival Organs için peluş iç organlar yaparak ellerini oyalıyor. Karma Dövüş Sanatları ve El Sanatları'nda hayatta kalma maceraları hakkında daha fazlasını okudunuz.”