Hollanda ile yaşanan gerilim sürecinde bana en çarpıcı gelen sözü, orada yaşayan bir “Gurbetçimiz” söylemiş. Dün Vatan'dan Murat Çelik'in sütununda okudum. Türk ve Hollandalı yöneticilere sesleniyor:
“Kötü boşanmış anne babalar gibisiniz. Türkiye babamız, Hollanda annemiz. Baba seni çok seviyoruz ama annemizin yanında yaşıyoruz. Sizin bu kavganız bizi mutsuz ediyor.”
Kötü boşanmış anne-babaların çocuklarının o perişan duygu dünyasını ne kadar güzel anlatıyor ve Avrupa'da yaşayan vatandaşlarımızın duygu dünyasını tanımlama noktasında nasıl çarpıcı bir kıyaslama yapıyor.
Diğer problem alanlarını bir kenara bırakalım:
- AB ile ilişkilerdeki sıkıntılar. Askıdaki fasıllar, bir türlü ilerlemeyen tam üyelik müzakereleri, ayak sürümeler, Kıbrıs – Rum meselesindeki bilek bükmeler vs.
- Mülteci sorunu ile bağlantılı konular: Geri dönüş anlaşması, vize sorunu, terörle mücadeleye yönelik gerilimler, mülteci fonu konusunda gönülsüz katkılar vs.
- Türkiye – AB ülkeleri arasındaki ekonomik ilişkilerin boyutu ve onun göreceği zarar.
- NATO müttefiki olmaktan doğan taahhütlerin yer yer anlamsızlaşması.
Bunların her biri, tıpkı ABD ile olduğu gibi özel bir Türkiye – AB masası kurulmasını zaruri kılıyor.
Ama “Avrupa'daki vatandaşlarımız” konusu, bambaşka bir insani boyutu gündeme taşıyor ve bizim onu önemsememiz gerekiyor.
- Onlar orada kalmalı mı? Sanırım bunu hem devlet olarak biz istiyoruz, hem de onlar, oralarda kalmayı istiyorlar. Birinci ikinci nesil bile istiyor, üçüncü, dördüncü nesil ise, Türkiye'ye ancak kısa süre olarak gelmeyi, onun dışında Avrupa'da yaşamayı istiyor.
Kategori: