Neden demokrasi olmadı? Çünkü biz "Padişahım çok yaşa!"dan kurtulamadık hiç. Atatürk o kadar çok işle uğraştı ki bazı şeyleri yetiştirmek için zamanı olmadı. Zaten zamanı olsa da yetiştirse yine bir gün vadesi dolacak ve gidecekti. Bizler; şu partili veya bu partili, şu dinden bu dinden falan filan, hep o içgüdüyle hareket ettik. Toplumsal olarak yani. En modern görüneninden en yobaz görünenine, hep bir gizli padişah vardı içimizde tapındığımız. En dindarına bakın veya dincisine; kişileri yüceltmiş. En modernine bakın; bazı kişileri veya yaşadığı hayatı yüceltmiş. İşte o yüceltilen şeyler, aslında hep bir padişahtır.
Ve biz ne olursak olalım, hep, padişahım çok yaşa dedik. Fakat bu iç padişahları projeksiyone etsek, hiçbir padişah da birbirine benzemez. Pek çok Devlet-i Aliyye padişahının yaptığına benzer şekilde, biz de bizim padişahlarımıza benzemeyen padişahları öldürmeye, hiç değilse ayağını sektirmeye çalıştık. Bencilliklerimiz ve yayılan bencilliklerimiz bir araya da geldi. Herkes kendi imparatorluğuna çalıştı. Herkes her toprağı kendine katmaya çalıştı. Şimdiki demokrasi kavramının hep bana hep bana habis-narsistiliğine dönmesi bu yüzden.
-10:05--25:06:2018
_._
Seçim 2018. İyi oldu böyle. En genel anlamda şöyle söyleyeyim: Türkiye"de hiçbir zaman demokrasi olmadı. Olmasın da zaten. Demokrasiyi nasıl algıladığımızla ilgili bir durum bu. Hiçbir parti, hiçbir birey demokrasiyi saymadı şimdiye kadar. Her ne ise.
Seçim 2018"i şöyle değerlendirmek gerek. İsimler önemli değildir. Önemli olan sistemdir. Ve hala aynı şeyi söylüyorum. Partiler de önemli değildir.