İşte yarasaların sesle gördükleri şey
Yeni bilgiler, ses kullanımının bir yarasanın dünya görüşünü nasıl sınırladığına dair fikirleri altüst ediyor
Panama’daki Barro Colorado Adası’na gece çöktü. Altın bir parıltı, tropikal ormanın sayısız yeşil tonunu yıkar. Bu büyülü saatte ormanın sakinleri kısık büyür. Uluyan maymunlar homurdanıyor Böcekler varlıklarını potansiyel eşlere duyurur. Çatışmaya başka sesler de katılıyor – insan kulaklarının duyamayacağı kadar tiz sesler. Geceye doğru ilerleyen avcılardan geliyorlar: yarasalar. Bu küçük avcılardan bazıları devasa böcekleri ve hatta tüneklerine geri çektikleri kertenkeleleri yakalar. Yarasalar çevrelerini algılar ve bu sesler nesnelerden sekerken oluşan yankıları dinleyerek av bulurlar. Bu sürece ekolokasyon (Ek-oh-loh-KAY-shun) denir
Davranışsal ekolojist Inga Geipel, “bize biraz yabancı olan bir duyusal sistem” diyor. Gamboa, Panama’daki Smithsonian Tropikal Araştırma Enstitüsü’nde hayvanların çevreleriyle nasıl etkileşim kurduğunu inceliyor. Geipel, ekolokasyonu bir ses dünyasında yürümek olarak düşünür. “Temelde her zaman etrafınızda müzik olması gibi,” diyor. Ekolokasyonun nasıl çalıştığı nedeniyle, bilim adamları uzun zamandır yarasaların hala yaprak üzerinde oturan küçük böcekleri bulamayacaklarını düşünmüşlerdi.
Böyle bir böcekten sıçrayan bir yankının, yapraktan yansıyan ses tarafından bastırılacağını anladılar. Yarasalar kör değil. Ancak çoğu hayvanın gözleriyle aldığı bilgiler için sese güveniyorlar.
Bilim adamları, yıllarca bunun yarasanın dünyaya bakışını sınırladığını düşündüler. Ancak yeni kanıtlar bu fikirlerin bazılarını altüst ediyor. Diğer duyuların yarasaların resmi doldurmasına nasıl yardımcı olduğunu ortaya çıkarıyor. Deneyler ve teknolojiyle, araştırmacılar yarasaların dünyayı nasıl “gördüğüne” en iyi şekilde bakıyor.
Panama’da Geipel , yaygın büyük kulaklı yarasa Micronycteris microtis ile çalışır . “Onları duyamadığım için çok mutluyum, çünkü sanırım sağır edici olurlar” diyor. Bu minik yarasalar bir madeni para kadar ağırdır – beş ila yedi gram (0.18 ila 0.25 ons). Geipel, süper kabarık ve büyük kulaklara sahip olduklarını belirtiyor.
Ve “harika, güzel” bir burun yapraklarına sahipler, diyor. “Burun deliklerinin hemen üstünde ve kalp şeklinde etli bir kanat gibi.” O ve bazı meslektaşları, bu yapı yarasaların ses ışınlarını yönlendirmelerine yardımcı olabilir.
Böyle bir düşünce, yarasaların yusufçukları yakalayamayacağını ileri sürdü. Geipel, geceleri yarasalar dışarıda olduğunda, yusufçukların “yememek için bitki örtüsünde oturuyorlar” diyor. Yusufçukların kulakları yoktur – yarasanın geldiğini bile duyamazlar. Bu onları sessizce otururken oldukça savunmasız bırakır. Ancak ekip, M. microtis’in yusufçuklarla ziyafet çektiğini fark etti . Geipel, “Temelde tünelin altında kalan her şey yarasa kakası ve yusufçuk kanatlarıdır” dedi. Peki yarasalar yapraklı levreklerinde bir böceği nasıl buldular?
Ara ve cevap ver
Geipel bazı yarasaları yakaladı ve deneyler için onları bir kafese getirdi. Yüksek hızlı bir kamera kullanarak o ve meslektaşları, yarasaların yapraklara yapışmış yusufçuklara nasıl yaklaştığını izlediler. Mikrofonları kafesin etrafına yerleştirdiler. Bunlar, uçarken ve arama yaparken yarasaların yerlerini takip etti. Ekip, yarasaların asla doğrudan böceklere doğru uçmadığını fark etti. Her zaman yandan veya aşağıdan içeri girdiler. Bu, yaklaşma açısının avlarını seslendirmenin anahtarı olduğunu gösteriyordu.