Hekime güvenmek konusunda yanıt basitçe hayır. “Kendi işini kendi göreni Allah da severmiş, herkes de severmiş” derler.
Hayır yanıtını görüp hekime düşman muamelesi de yapmayın. Hekim sadece sizin asistanınız. Yani ücret karşılığında size yardım etmeye çalışan kişi, bu işi yapmak için eğitiliyor. Bu hep böyle idi.
Hekim ölüme derman olamaz. Bireyin kendi yaşam tarzı ve sorumluluklarını ve de ölümlü olduğunu anlamasında büyük fayda var.
Maddi açıdan hekim ve hasta (araya sigortalar falan girse de) bir çıkar çatışmasındalar.
Buna ilaveten modern toplumda hekim daha fazla tahlil ve tetkik istemek zorunda. Kendi çıkarını korumak ve ilerde olabilecek bir hukuki çıkar çatışmasına karşı kendini kollamak açısından. Yani hekimin istediği tahlillerin bir kısmı da “ideoloji” gereği.
Doğru teşhis ve tedavide bir de hekimin bilgisi ve tecrübesi engeli tabii. Bu da zaman zaman değişken olabiliyor. Bu illaki en pahalı hekim en iyisidir demek değil doğal olarak.
Çoğu kanser önleme veya erken teşhis tetkiklerinin aslında para makinasının bir parçası olduğunun da farkındadır sorumlu bilinçli vatandaş umarım.
Detay ve verilere meraklı okuyucu lütfen Berlin Max Planck enstitüsü direktörü meslektaşım Gerd Gigenrenzer ‘ in bu konuda bulgularına (Risiko) bir göz atsın.
Erişkin veya sorumlu, bilinçli, vesayetsiz vatandaş
Bireyin sorumlu ve bilinçli olmasında fayda var. Bu kavramı yani erişkin yurttaş kavramını lisanımıza yerleştirmek gerek. Pekiyi devlet bize erişkin muamelesi yapıyor mu? Bu konuyu başlı başına fikirleşmek gerek, ama bence yanıtı basitçe hayır. Gelecekteki toplumsal uzlaşı için erişkin vatandaş kavramının en belirgin olacağı şey de ölüm tabii. Sağlık ile yakınen ilgisi olduğu için ölüm konusunda devletin atıl ve vesayetçi tutumunu bugün biraz ortaya koyacağım.
Ölüm konusunda bolca kalem oynatmaya değerli okur ve okumaz yazarlarımızı bu yazı ile davet etmek istiyorum.
Ölüm günümüz yaşamımızdaki en pahalı gün, bunu defalarca yazdım.. Tevekkeli değil birçok din bu son yolculuğu uzun süre tekel altına almış. Bizde belediyeler genelde son defin işini yaptıklarından ve kültürel olarak basit tahta tabutlar veya kefen içinde defin işlemi yapıldığından mumyalanacak içi metal kaplı masif tabut endüstrisi Allaha şükür yok. Ceset doğa dostu bir şekilde toprağa veriliyor ve mumya halinde tabuta hapsolmuş toprak altı yağ depolaması yapılmıyor.
Ölümün arkasından aptalca laflar söylemek adettendir. Hernekadar kötü konuşmamak kültürümüzde var ise de. “Rahmetli yemeği çok severdi” “Rahmetli sigara içerdi” vs gibilerinden. Ulan hiç yemese ölmeyecek miydi bu adam? Ne yaparsak yapalım sonumuz belli. Bari gereksiz yere hastaneye yetiştirmeseler eceliyle gelen ve beklenen ölüm vakalarını. Hastanede ölmüyor mu insanlar? Bırakın rahatça evde veya istediği yerde ölsün! Hasta yakınları “laf olmasın diye ve bilgisizlikten” eceli gelmiş hastayı hastaneye atmaya dünden hazır zaten.
Ötanezi konusunda devleti tavır değiştirmeye itelemek gerek. Erişkin vatandaşın güzel bir parti verip sonunda sifonu çekme hakkı da olmalı birader. Sana ne ey devlet ben nasıl öleceğim? Teknik yardım bile isteyebilmeliyim birkaç tarafsız tanık ile belgeledikten sonra, senin işin ve benden icra etmek için bolca para aldığın iş beni korumak, irademi kırmak değil irademe saygı göster. Birileri beni razıymışım gibi isteğim dışında öldürmediğinden emin ol. Her mahallede birkaç akil adam olacak emekli bulabilirsin. İlla bu tür insana maaş da vermen gerekmez. Bir iki de maaşlı memur şahit olurlar ölümü istediğime ondan sonra teknik yardım alabilir kişi. İsterse bando ve mızıka ile sonunu planlar.
Hekimler de o denli eğitim açısından sağlık olayına odaklanmışlar ki ancak deneyimle ölüm hakkında bilgi sahibi oluyorlar, onların eğitimine de biraz daha fazla ölüm koymak gerek!
Ben ölümü hak olarak görüyorum. Ve laf aramızda, biraz da ışığa kavuşmak. İlla kötü birşey de değil.