Yeni bir serüven, bu akşam oynayacağımız Arnavutluk maçıyla başlıyor. 2020 Avrupa Şampiyonası’na gidebilmek için H Grubunda; Andorra, Arnavutluk, Fransa, İzlanda, Moldova ile yarışacağız. İzlanda, son dönemde sürekli karşılaştığımız bir rakip olsa da ve hatta onlara karşı çok zorlanıyor olsak da, işin gerçeği grupta Fransa dışında ciddi bir takım yok. Tahminen gruptaki herkes Andorra’yı yenecek, Arnavutluk ve Moldova arasında Arnavutluk’un ağır bastığı bir 4.lük mücadelesi yaşanacak, Türkiye ise İzlanda ile ilk 2 yarışı içinde olacaktır. Fransa elbette favoridir. Ama işin matematiğine bakıldığında, içerde Fransa’dan puan almalı, İzlanda’ya ise ikili averajı lehimize oluşturacak şekilde minimum 1 galibiyet sağlayabilmeliyiz.
Peki, gerçekten biz milli takımdan ne bekliyoruz? Düştüğü göreceli olarak kolay gruptan çıkmasını ve Avrupa Şampiyonası’na gitmesini mi? Ya da rakiplerini eze eze yenerek her maç 3 puan alan, silindir gibi bir takım mı? Tabi ki her Türk vatandaşının gönlünde Türk olan herhangi bir takımın, özellikle de farklı ülkelerle ya da ülke takımlarıyla oynarken “kazansın” duygusu ağır basacaktır. Ama gerçekten bir sporsever olarak -skorsever değil- ne istiyoruz?
Biz, gerçek bir sporseverler, kadroya alındığının açıklandığı andan itibaren; rakibine, müsabakanın hakemine, rakip seyirciye, kendi seyircisine, takım arkadaşına, hocasına, masörüne, malzemecisine, gazeteciye, yayıncıya kısaca futbolun tüm paydaşlarına saygı duyan oyuncular istiyoruz. Saha içinde, maç anında, hak etmediği halde taç gibi basit bir atışa dahi tenezzül eden değil, “hakkımız değil bu penaltı, yanlış gördünüz” diye topu dışarı atabilecek oyuncular istiyoruz. Kamera zoomladığında, boğazını ya da burnunu temizleyen, yere tüküren değil, rakibini düştüğü yerden kaldıran, kendini motive eden, takım arkadaşına cesaret veren, gerektiğinde özür de dileyebilen oyuncular istiyoruz. -Mış gibi yaparak sahte koşular, sahte yer almalar yapan oyuncular değil, hata yaptığını kabul edip, topu kaybettiğinde gerekirse defalarca 50 metre geriye koşan oyuncular istiyoruz. Primine, “ben onu aldım, sen bunu aldın” polemiğine ve kıskançlığına değil, Milli Ruha, Bayrağa, Vatana hizmet ettiğine yürekten inanan oyuncular istiyoruz. Her ne olursa olsun futbolun bir oyun olduğunu ve bu oyunun eğlence amaçlı oynandığını bilen, rakibini düşman değil, gerçekten rakip olarak gören oyuncular istiyoruz.
Bizi gururlandıran bir milli takım istiyoruz Şenol Güneş Hocam. Biz her şartta milli takımımızla zaten gurur duyuyor olsak da, saha içinde ve dışında gıptayla bakılan, örnek alınan bir milli takım istiyoruz. Biz elbette her zaman herkese karşı kazanmak istiyoruz. Ama bunu fairplay ruhu içinde, saygıyla ve onurla yapmak istiyoruz. Rakibini mutlaka analiz eden ama korkusuzca, cesaretle kendi oyununa odaklanan, skora değil oyuna kendini veren bir milli takım olsun istiyoruz. “Her şeyden biraz var ama hiçbir şeyden tam yok” diyerek her ne kadar gerçeği söylese de mazeret üreten hocalar değil, “bizim genimizde, genetiğimizde atak var, hücum oyunu var, istesek de savunma oynamayı beceremiyoruz, savunmayı da hücum ederek yapacağız” diyen bir milli takım bekliyoruz. “Biz bitti demeden” bitmeyen maçları, hakeme sürekli “Maçı bitir artık, bitir ki Türk Milli takımının sağı solu belli olmuyor, her an gol yiyebiliriz” diye son saniyeleri rakip için korkulan maçlar arıyoruz. Skor istemiyoruz hocam önce spor istiyoruz, skoru nasıl olsa buluruz. Çünkü biz spor seviyoruz, çünkü biz futbolu seviyoruz. Daha da ötesinde biz Milli Takımımızı seviyoruz!
Bugün başlangıç; yine, yeni, yeniden başlıyoruz. Gözümüz, gözbebeğimiz milli takımımızın ilk maçı bugün. Haydi, Milli Takım. Haydi, Şenol Hocam. Vira Bismillah!
Gökhan Esen – 22.03.2019