Öfkeleniyorum, ruh gibiyim, öyle dolanıyorum ütopyalarımda. Ruhsar'a bağlıyorum bazen, bazense Hermonie Granger'a. Sihirli değneği alıyorum elime ama senaryonun sonunu değiştirecek gücü bulamıyorum avuçlarımda. Ben de uzanıyorum koltuğuma. Belki bir parça tebessüm ediyorum kendi kendime ya da delicesine ağlıyorum ses çıkarmadan. Sessizliğin kulak tırmalayıcı gürültüsüne maruz kalıyorum, etrafımda konuşuyor birileri ama ben ruhlar aleminde bir küheylan. Dokunsan ağlayacak haldeyim ya da dokunsan kahkaha patlatacak bir duygu karmaşasında.
Belki de deliriyorum ya da hiç olmadığım kadar kendimdeyim, bilmiyorum. Önüme serili tonlarca yol var ama ayaklarım her seferinde karartılara adım atmalarda. Bir yudumluk sigara belki de içimde eriyen umutlarım ya da çakmağın kıvılcımlarında toza dönüşüyor acımasızca. Bense arafın ateş manzaralı tepesine gecekondu kurmuşum, donuyorum o sıcakların ortasında. Parçalanıyorum, Teoman'ın dediği gibi: " Paramparça aaa aaa. "
Bir üffürükçü çağırın yanıma, tükürüklerini saçsın şu saçmalığın alnının ortasına. Belki kaçar gider kurtulurum ben de ondan ya da şükürlere bindirir durumu da aynı yüzsüzlüğü ile kıvrılır yanıma. Bir parça daha alır benden ve tepeleme doldurur zulasına. Şarap olur gözyaşlarım kadehinde, hıçkırıklarım da kulaklığındaki hoş bir melodi. " Batarken güneş ardında tepelerin, geldi veda zamanı teletabilerin. "
Benden Paramparça gelsin o zaman sizlere, hadi kaldırın kadehleri.
Bir optimist emosallaşırsa işte böyle bir yazı çıkarmış ortaya. Ne yapak yani? Depresif falan da değilim de içimden geldi işte.