Şiiri, temel, en basit diyebileceğimiz biçimine, bir başka deyişle çekirdeğine indirgediğimiz yerde, bizim için ne bir söylev ne de bir açıklama içermeyen bir ezgiyle karşılaşacağımız neredeyse muhakkaktır. Bu ezgi, aynı zamanda insanlığın en eski sevinç ve acılarının, düş ve korkularının, varoluş kaygılarının da kaynağında yer alır. İlkel toplumlarda şiir, maddî ya da manevî kültürün toplumun ortak hafızasına aktarılmasının yanı sıra, müzikle, dansla kol kola, insanın tanrılara, büyülü güçlere verdiği ortak bir “tepki” niteliği taşır. Bilindiği gibi, ilkel bir insan için dış dünya, bugünün dünyası gibi aklın ve bilimin temelleri üzerinde yükselen bir dünya değil, düş ve gerçeğin birbirine karıştığı, her nesnenin, her canlının bir ruhu olduğuna inanıldığı, tanrıların gazabından, şeytanî güçlerden korunmak için insanların bile kurban edilebildiği bir dünyadır. İlkel toplumlardaki törenler, ayinler ve mağara duvarlarına çizilmiş resimler, bu gerçeğin en sağlam kanıtlarıdır. Dolayısıyla bu dönem, aynı zamanda ilkel insanın algısının, düş ve gerçeği birbirinden henüz ayıramadığı bir dönemdir. Bunun nedeni ise mitsel olanın gerçek hayat üzerinde kurduğu hâkimiyettir. Yazının ilerleyen bölümünde, Melih Cevdet Anday’ın “Troya Önünde Atlar” şiirini değerlendirirken de değinileceği üzere, bu hâkimiyet ilkel insanın zaman kavrayışının döngüsel oluşuyla yakından ilgilidir. Bilindiği üzere ileriye doğru düz bir çizgi olarak akan zaman algısı, insanlık tarihinin her döneminde geçerli olmayıp modernleşmeyle birlikte ortaya çıkmıştır.
E.M. Cioren “Çürümenin Kitabı” adlı eserinde şiiri; “Kelime hazinesinin kozmogonik sayıklaması” olarak tanımlar. Gerçekten de bir şair, şiirinde kurduğu düşsel dünyayı sözcüklerin büyüsüne borçludur. Öte yandan bütün kutsal kitaplar şiirsel bir töz taşır ve yine bütün kutsal kitaplara göre önce söz vardır. Söz, tarih boyunca insandan kendisine kayıtsız koşulsuz biat etmesini istemiştir. Şairse, ilkel toplumlarda, -söz gelimi eski Türklerde şaman- törenleri, ayinleri yöneten dinî bir lider, iyileşmez hastalıklara çareler bulan bir hekim, öte dünyayla ve ruhlarla iletişim kurabilen bir kâhin olarak karşımıza çıkar. Şairin toplumun ortak hafızasını temsilden uzaklaşarak kendisi olmasının tarihi, bize, aynı zamanda şiirin, uzun tarihi içinde geçirdiği evrimin, bir başka deyişle de “gerçeklikle” kurduğu ilişkinin niteliğini gösterir. Bu aynı zamanda insanlığın geçmişten bugüne yaşadığı sosyal, kültürel, siyasal dönüşümlerin sanatın bütün dallarında olduğu gibi şiirin tarihine de yansıdığının bir göstergesidir