İnsan umutlar dünyasının içine doğar. Ve hep bu hisle yaşar gider. İnsanın hayatında hep bir şeyler eksiktir. Bu his belki de insanın hayattayken hep hissedeceği bir tamamlanmamışlık hissidir.
Hayatın başlangıcı çocukluktur. Diğer ucu da büyüme umutlarıdır. Okul hayatı başladığında ah şu okulu bir bitirsek denir, lise biter, üniversite biter. Lisedeyken iyi bir üniversite kazanınca her şey tamam olacak zannederiz. Her şey tamam olmaz, hayatımızda yine bir şeyler eksiktir. Sonra iyi bir işimiz olursa hayat tamam olacaktır sanki. İyi bir gelirimiz olursa istediklerimizi alabilecekmişiz gibi düşünürüz.
İnsanın hayatı hep bir boşluğu doldurmakla geçer. İnsanın içindeki arzular hiç doymayacaktır. Eksik olan şey kendimize bir türlü zaman bulamayışımızdır. Sonra derken emekli olunca eksik kalmayacak gibi düşünürüz. Belki de köyümüzde sessiz bir ortamda, bir ormanda temiz yerde yaşarsak huzurlu olacağız gibi düşünürüz. Derken insan ölür. Ama hala bir şeyler eksiktir. Bu dünya da ipin iki ucunu birbirine bağlayamamış, iki yakamızı bir araya getirememişizdir. Çünkü insan, hah işte her şey tam oldunun bu dünyada mümkün olmayacağını unutmuştur. Bu dünyada hiçbir şey tam olmaz. İnsan bu dünya da bir misafirdir. Bu misafirhaneye her gün birileri gelir, birileri gider. Gidenler bir daha bu misafirhaneye uğramaz. Onun için bu dünya misafirhanesinde tam rahatlık olmaz. İnsan bir yerde bir misafirken nasıl rahat olur. Misafir demek hep bir şeyi eksik demektir.
Bu dünyadaki hayatımızda hep bir eksiklik hissederiz. Bu dünyada asıl güzelliklerin sadece küçük birer örnekleri vardır. Her şeyin tam olanı ahirette cennettedir. İnsan bu dünya da neye sahip olursa olsun hep bir eksiklik hisseder. Tam huzurlu olamaz. Onun için Cenab-ı Hak, kalplar ancak Allah’ ı anmakla huzur bulur, diyor. Onun dışında bütün anmalar, istekler başka bir boşluğu hissettirir.
Dünya hayatı bir yolun, başka bir yola açıldığı bir yolculuksa, insan hep bir arayış, hep bir tam tam olma arayışı içinde demektir. İnsan bir nefse sahip iken, bir şeye sahip olunca başka bir şeyi daha istiyor. Ve bu böyle devam edip gidiyor. İnsan bir şeyler arayışını, ölünceye kadar devam ettirip gidiyor.
İnsan eğer bu dünya hayatının geçici olduğunu, devamsız olduğu, sonlu olduğunu bilirse, bu dünya da isteklerinin de bitmeyeceğini, hiçbir şeyin tam olmayacağını anlar.
Daimi olan, tam olan her şey ahiret hayatındadır. İnsan kalbi asıllarla kesintisiz itminanı yakalar. Ahiret hayatında insanın dünyada taşıdığı kin, öfke, kızgınlık, kıskançlık, eksiklik gibi hiçbir süfli arzu yoktur.
Hayatın bir ucu dünyada ise, bir ucu da ahirettedir, cennettedir. Mevla’mız “Biz onları içlerinde kalmış olabilecek nahoş duygu ve düşüncelerden arındıracağız. Ve böylece birbirleriyle kardeş olarak mutluluk içinde kardeşler olarak karşılıklı otururlar.” buyuruyor.
İşte insanın iki yakası ancak cennette bir araya gelir. İki ipin ucu orada bağlanır, sonsuza dek hiç kopmamak üzere. Mevla cümlemizi cennetiyle cemaliyle müşerref olanlardan eylesin. Selam ve dua ile.
İshak GÖKSEL
Bucak Müftüsü