|06-11-2009, 11:35||#1|


Foruma Isınan Üye


Kış Masalı
Küstüm. Sana, aşka, umuda küstüm. Yaşama adadığım mumu bu gün söndürdüm. Kokunu kovaladım pencerelerden. Yağmur yıkadı dünyamı. Hikayeci, yeni bir masala başladı. Kelimelerini zemheri soğuklara adadı. Kış masalı okundu kara bulutların yüzlerinde. Ölüme söylenen tüm şarkılar eşlik etti sokaklardaki taşlara. Ortalıkta benim sessizliğim kol gezerken taşların sesleri tüm gecede yankılandı. Kulaklarımı kapattım ellerimle sesler gittikçe işledi içime. Kaçmak istedim yolları taradım. Çıkmaz olmuş hepsi karanlık dehlizler sağlı sollu. Küskünlüğüme bir de korkuyu ekledim. Uzadıkça uzadı keder.
Korktum. Senden aşktanumuttan korktum. Satır aralarına sakladım ya seni bunca zaman bu gece hepsini yollara döktüm. Hem de bir başıma. Korkularımı da bıraktım kaldırım kenarlarına arkamdan kovaladılar. Yine kaçtım yaz yağmurlarının amazonu değildim artık. Savaşamadım. Kış masalının kahramanı oldum süklüm püklüm çöktüm bir satırın bittiği köşeye ağladım. Kendi yağmurlarımı yağdırdım kışın ortasında. Acıttılar canım yandıkça daha da bastılar yaralarıma. Bağladılar yüreğimi dar ağacına. Sevdam ölüme yaklaştıkça ben de hiçliğe yüz tuttum.
Kaçtım. Senden aşktan umuttan kaçtım. Hayat dediğin oyunda son perdeyi araladım ve son bir nutuk attım herşeye. Dedim ki;
“ Öfkeliyim sana içime giren bu sızıya düşmanım. Davetsizce geldiğin için sana hırslıyım. Umursamazlık oyununda beni karşına koyduğun için kaçıyorum senden. Sana söylüyorum sözlerin yetmediği bir andayım. Gülüşüne şarkılarına dalmıyorum artık. Gözlerimi kapıyorum yüzün geliyor ama rengi başka artık. Maviyi siyaha çaldırdığın bu geceyi lanetliyorum. “
Dedim ve bitti. Kapadım perdeyi. Taşların sesleri kocaman bir uğultu oldu birden. Tekrar beynimde oradan oraya çarpmaya başladı kelimeler. Masala bir de taş seslerini ekledi hikayeci. Yanıma koydu onları. Ben kaçtım yine. Hikayeci anlatmamıştı daha ama kaçmakla bitirecektim bu masalı adım gibi biliyordum. Sonu var mıydı?
Koptum. Senden aşktan ve umuttan koptum. İçimde eksilenlerin ne olduğunu bilmeden kendimi bıraktım gecenin koynuna. Söndürdüğüm mumu aldım elime. Yağmurda yanmazdı zaten biliyorum. Gökyüzüyle birlikte yüreğimde ağladı geceye karışırken. Aktım bilmediğim bir nehir gibi bilmediğim bir dağın eteğinden. Aktım aktım aktım. Senden aşktan umuttan aktım. Hesapsızlığımla kış masalına daldım.
Funda Kocaevli


Görüntüleme:465, Cevaplar:0
|İlginizi Çekebilir >|

