İnsanlar olarak hepimiz birer yumurtayız. Kimimiz çift sarılı, kimimiz kabuğunda dışkı barındıran aslında kırıldığında ölen ve insanların vicdanlarında pişen mahlûklarız. Yumurta deyip geçmemeli. Öldüğümüzde, cennet ve cehennemin ve kayısı kıvamında Araf’ın belirlendiği insan vicdanına servis ediliyoruz.
Doğduğun andan itibaren insanların gönül sofrasına sunacağın o güzel omlet için didinip duruyorsun. Omletin ne kadar malzemeli olursa da o kadar şanslısın. Omletine dereotu, maydanoz, tuz, pul biber, mantar eklersin insanları memnun ettiğin zaman. Karşılıklı memnun etme savaşı olan hayat sana bir yumurta gibi davranıyor ve insanlara tabi ki de güzel bir yemek sunmak zorundasın.
Muhakeme ve kıyastan sorumlu, değer yargılarımız damak tadımızca belirlenen insanlar olarak çok da güzel bir tavaya sahibiz. Sen öldüğünde seni alır kendi tereyağımızla güzelce pişiririz. Seni kendi cehennemimizde yaşatmak istiyorsak içine tereyağı yerine margarin koyarak yeni yeni icatlar çıkarırız. Eğer insanlığın cennetinde yaşamak istiyorsan işin epey zor. Hayatın boyunca dereotunu başarı sınavından, maydanozu muhabbetinden, mantarını da vatana millete hayırlı bir şekilde yetiştireceğin evlatlarından dolayı kazanmalısın, bunları yapabildiysen hiç dert etme güzel bir iş çıkardın demektir.
Neyse asıl konumuza dönelim, sen bir yumurtasın! Bu dünyadan göçüp gittiğinde geride bıraktığın tat çok önemli. Şahsen bol malzemeli güzel bir yemek yemek isterim, damağımda öyle bir tat bırakmalısın ki seni hatırlarken hep bana sunduğun o güzel omlet gelmeli aklıma. Ne yapacaksın insanoğluyuz, zaten hayatta memnun etme savaşı bunlara katlanacaksın. Yeter ki sırat köprüsü temalı o güzel paslanmaz tavamda dibin tutmasın!
Doğuştan şanslı yumurtalara da seslenmek istiyorum. Siz havyarlar, daha tadamadım sizleri ama umarım karşıma çıkarsınız.