Aylar sonra yeniden merhaba..
Uzun zamandır siteye zaman ayıramadığımızdan anlaşılacağı üzere günlerimiz bir hayli yoğun geçiyor.
Önce hemen merakları gidereyim; ben, anne koala çalışmaya başladım. Bugün tam bir ay oldu, yeni hayatıma alıştım bile..
En son Ekim ayında yazmışım, bunca zaman ne yaptık?
En son yazdığımda baba koala işine, abi koala okuluna alışmış, ben ve minnak koala ise okul-ev-parti-sosyalleşme arasında mekik dokuyorduk. Şubat ayına kadar bu düzende devam ettik. Şubat ayında minnak koala ilk defa okula başladı ve ben de uzun zaman sonra ilk defa kendimle yalnız kalmaya başladım. Bir süre kafa dinledim. Bu arada TAFE kursumu tamamladım. Hemen iş başvurularına başlamak yerine, araya bir Türkiye ziyareti sıkıştırmak istedik. Çocukların ilk dönem tatiline denk getirerek, Nisan ayı ortasından Mayıs ayı ortasına kadar 4 hafta Türkiye’deydik.
Bu arada Avustralya’daki diğer şehirleri araştırmaya başladık. Sydney çok güzel bir şehir olmasına rağmen, bize pahalı, kalabalık ve yorucu gelmeye başladı. Havası, doğası, imkanları, iş ve okul olanakları ne kadar iyi olsa da, kalabalık ve büyük bir şehirde yaşamanın bize göre olmadığını bir kere daha anladık. İstanbullular şaşıracak şimdi, nüfusu 4-5 milyon olan bi yer nasıl kalabalık olabilir diye. Bize kalsa küçük bi sahil kasabasında yaşarız ya, çocukların okulu, iş imkanları derken insan büyük şehirlerden ayrılamıyor. Kendimize göre sakin, havası, doğası Sydney kadar güzel, bizim meslekte iş imkanları olan başka bir şehir araştırırken, baba koala Adelaide şehrini keşfetti. Taşınsak mı acaba diye düşünürken bu sefer herşeyi riske atmak mantıklı değildi ve gidip bir görelim istedik. Türkiye tatilimizden döner dönmez Adelaide’ı keşfetmeye gittik. Gittik, gördük ve sevdik. Ve ben Adelade’daki firmalara da başvurmaya karar verdim. Artık nereden iş bulursam orada devam ederiz dedik. Ve sonuç olarak ben Sydney’de bir firmadan teklif alınca, Adelaide hayalimiz ertelenmiş oldu.
Nasıl iş buldum?
Şanslıyım ki beklediğimden çok kolay oldu.. Linkedinde profilimi günceller güncellemez bir işe alım ajansından bir adam beni aradı ve elinde bana uygun bir kaç pozisyon olduğunu söyledi. Hemen telefonda 20-25 dk kadar bir ön görüşme yaptık. Ben ilgilendiğimi söyleyince özgeçmişimi şirkete iletti ve beni ilk görüşmeye çağırdılar. Şirketle görüşme öncesinde, işe alım uzmanı benimle yüzyüze görüşmek istedi. Asıl görüşmeden bir gün önce de onunla görüşmeye gittim. Adam, iş görüşmeleri ile ilgili çok güzel psikolojik tipler verdi. Asıl görüşmede bu tipleri uyguladım ve gerçekten çok ama çok işime yaradı. Şirketle ilk görüşmem bir saat sürdü ve direk beraber çalışacağım mühendislerle görüştüm. Bu görüşmeden çıkar çıkmaz ikinci görüşmeye çağırıldım. İkinci görüşmeye de mühendislik müdürü ve şirket sahiplerinden biri katıldı. Onlar da beni bir saat terletti. Çıktığımda o kadar yorulmuştum ki eve zor gittim diyebilirim. Sonuçta ertesi gün teklif mektubumu aldım ve hemen olmasa da azcık nazlanarak kabul ettim ☺️ Sonra referans kontrolü yapıldı, imzalar atıldı ve başladım.
İş yaşamı nasıl?
Çalışmaya başlamadan önce çalışan arkadaşlar hep buradaki iş yaşamının Türkiye’den farklı olduğunu söylüyordu. Gerçekten de farklılıklar var. En başta çalışma koşulları daha insancıl, ve insanlar özel hayata daha saygılılar. Çalışanların hayatını kolaylaştırıcı esneklikler var. Mesela benim şirkette giriş çıkış saatleri esnek. 10-16 saatleri arasında şirkette olduğun sürece saatlerini istediğin gibi ayarlayabiliyorsun. Mesela bir arkadaş, doktor eşinin geçici görevlendirmesi nedeniyle Sydney dışında bir kasabaya taşınmış, evden çalışıyor. Her hafta en az 2-3 kişi birkaç gün herhangi bir bahaneyle evden çalışıyor. Çocuğun gösterisi, hastalık gibi nedenlerle işe gitmemeye kötü gözle bakılmıyor.
Başka bir farklılık, çalışanlar bizdeki kadar rekabetçi değil. Kendini göstermeye çalışan birini hiç görmedim. Negatif bir yorum yapan veya olumsuz bir hava yaratanlara iyi gözle bakılmıyor. Herkes ettiği lafa dikkat ediyor 🙂
Ayrıca ben yapamadım ama burada yarı zamanlı çalışmak da çok yaygın. Bizim meslekte pek rastlamadım ama çalışan anne arkadaşlarım, özellikle küçük çocuğu olanlar genellikle haftanın 2-3 günü çalışıyor.
Çocuklar ne alemde?
Artık çocukları baba koalaya soruyoruz. Sağolsun ben sabah 8 akşam 6 arası evde olmadığım için çocuklarla ilgili her işi baba koala yüklendi. Çocukları okula bırakıp alabilmek için evden çalışmaya başladı. Sadece haftanın 1-2 günü ofise gidiyor, onda da çocukların çıkış saatinde dönmek zorunda. Abi koala haftanın 3 günü after school care dedikleri okul sonrası bakım hizmetinde yer buldu, o günler saat 6’da çıkıyor okuldan. Minnak koalanın yaşı için ise bu şekilde bir okul sonrası bakım servisi yok. En geç 3:45’te onu okuldan almamız gerekiyor. Minnak koala ilkokula başlayana kadar baba koala bu şekilde evden çalışmaya devam edecek sanırım. Keyfi de yerinde hani 🙂 Arada yemek yapmaktan çocuklarla ilgilenmekten sızlansa da, ofis ortamının stresinden uzakta çalışabilmenin keyfini çıkarıyor.
Alıştık mı? Mutlu muyuz? Dönmeyi düşünüyor muyuz?
Aslında en çok merak edilen konu bu herhalde. Alıştık, hem de fazlasıyla. Tek üzücü yanı artık bizi büyüleyen güzellikler sıradanlaştı. Mutluyuz, hala ne iyi yaptık da geldik diyoruz. Çektiğimiz sıkıntılara fazlasıyla değdi. Buradaki hayat da hiç sorunsuz değil, kafamızı kurcalayan şeyler, kaygılar illaki oluyor ama birbirine saygılı insanların olduğu, güvenli, sağlıklı bir yerde yaşamak paha biçilemez. Hele ki kurallara uyulması, uymayanların cezasız kalmayacağının bilinmesi ne büyük nimetmiş. Medeniyet bir harika dostum!
Neleri özlüyoruz?
Bu çok kişisel bir durum ama öyle aman aman özlediğimiz bir şey yok bizim. Sanırım asimile olmaya başladık. Baba koalayı bilmem ama bende bir “hiç bir yere ait hissetmeme” durumu oluşmaya başladı. Garip bir hismiş gerçekten, bazen üzüyor. Son Türkiye ziyaretimizden sonra artık dönsem bile orada mutlu olamayacağımı anladım. Buraya da çok ait hissetmiyorum ama. Sanırım biz ömrümüzü bu hisle tamamlayacağız. Umarım çocuklar bu hisle büyümezler.
Bazen aklıma çok şey geliyor yazacak, bazen de sanki çok gereksizmiş gibi geliyor ve vazgeçiyorum yazmaktan. Sıkıntılarımız azaldığı için de yazacak pek bir şey bulamıyorum. En iyisi siz merak ettiklerinizi sorun ben de cevaplamaya çalışayım.
Bu arada hükümetin göçmen alımları ile ilgili kanunları değiştirmesi gündemde. Bu konuda bir çalışma içindeyseniz elinizi çabuk tutun..