We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
9 Aralık 1905 kiliseleri ve eyalet ayırma yasası Fransa'da Katolik Kilisesi ve Devleti birleştiren 1801 Concordat rejimine son verdi. Kökleri cumhuriyetçi geleneğe dayanan, Katolik Kilisesi ile Fransız Devleti'nin ayrılması fikri, 21 Şubat 1795'te devrimciler tarafından çoktan dile getirildi. XIX. Yüzyıl boyunca, toplumun ve toplumun uzun bir sekülerleşme süreci, Devlet, 1905 yasasına götürmek üzere kurulmuştur. Bu belirleyici yasanın tarihine geri dönmek, kısmen bu felsefi ve siyasi ilkeyi anlamamıza yardımcı olabilir, ancak tanımlanması çok zor, ancak bugün anayasal, garantör. cumhuriyetçi eşitlik.
Kilise ve Devletin ilk ayrılması (1795)
Burada sekülerizmin en derin kökenlerine (Aydınlanmadan çok önce götüren) geri dönmeden, genellikle gözden kaçırılan bir gerçeğe, Anayasa'da görünen Kilise ve Devlet arasındaki ilk ayrım yasasına odaklanmalıyız. Yıl III (1795): “Hiç kimsenin seçtiği ibadeti kanunlara uyarak yapması engellenemez. Hiç kimse ibadet masraflarına katkıda bulunmaya zorlanamaz. Cumhuriyet onlara ne ödüyor ne de sübvanse ediyor ".
Bağlam, açık bir şekilde Devrimdir ve Fransa'da kısmen Ruhbanların Sivil Anayasası'ndan (1790), ama aynı zamanda Kilise'nin bir kısmının karşı-devrimdeki rolünden kaynaklanan büyük gerilimdir. ve ağırlığı toplum için boğucu hale geldi. Fransa, 1793-1794 yıllarında doruğa çıkan büyük bir antiklerik şiddet, Hıristiyanlaşma dönemi yaşadı. Gerginliği hafifletmesi beklenen 1795 kararı pek başarılı olamadı ve devleti laikleştirme girişimi 1801'de Bonaparte ile Katolik Kilisesi arasında imzalanan Concordat ile sona erdi ...
Laik bir cumhuriyetçi ilk adım: okul (1882)
19. yüzyılda, 1801 concordaire statüsü Fransız Kilisesi'nin statüsünü yönettiğinde, toplumun ve devletin uzun bir sekülerleşme süreci yaşandı. 1830'da Katolik Lamennais, dini özgürlük adına ayrılık çağrısında bulundu: “Biz Katolikler, Kilise ile Devletin tamamen ayrılmasını istiyoruz. "
Kilise ve Devlet arasındaki ilişkiler 19. yüzyıl boyunca gergin olmaya devam etti ve Cumhuriyet'in gelişi, özellikle Cumhuriyetçiler laiklik fikrinden vazgeçmedikleri için sorunlara yardımcı olmadı. . Laikleşme, Pazar dinlenmesini kaldıran 1880 yasasıyla veya hatta 1884'te boşanmanın yasallaştırılmasıyla başladı. Ama her şeyden önce yurttaşın inşa edilmesi ve eşitliğin sağlanması gereken yer okuldur. laik hale gelen.
28 Mart 1882 yasası, diğer şeylerin yanı sıra, devlet okullarının tarafsızlığını ve din eğitiminin terk edilmesini (dinlenme gününde, okul dışında izin verilir) dayatır: laik ahlak, devletin evrenselliği cumhuriyetçi değerler, vatandaşların haklarının ve görevlerinin öğretilmesi ilmihal yerine geçer. Öğretmenler, "Cumhuriyet'in ünlü siyah süvarileri" olurlar.
Üçüncü Cumhuriyet bağlamı (1890-1904)
Açıkçası, her şey yolunda gitmiyor, direniş güçlü ve bu Roma'ya kadar (XIII.Leo'nun seçimine rağmen, daha uzlaşmacı). O zaman bazılarına göre Concordat'tan memnun olan Cumhuriyetçilerle durum biraz hafifliyor. Görünüşe göre gerilimleri yeniden alevlendiren, kısmen Dreyfus meselesi. Kilise, bu devlet meselesini Protestanlar, Yahudiler ve Masonların bir komplosu olarak görüyor; kampanyasında "La Croix" veya "Le Pèlerin" gibi gazetelere güveniyor ve hala gerçek bir güce sahip olduğunu gösteriyor.
1898'deki yasama seçimlerini solun kazandığı bu ortamda oldu. 1'in dernekleri yasasıee Temmuz 1901'in amacı kısmen cemaatleri Parlamento tarafından yetkilendirilmelerini şart koşarak kontrol etmekti. Devlet artık mali durumlarının şeffaf olmasını talep ederek cemaatlerin özgürlüğünü sınırlıyor; zira cemaatler zengin olmakla suçlanırlarsa, eğittikleri gençler üzerinde Cumhuriyet karşıtı bir etkiye sahip olmakla da suçlanıyorlar. 1902'nin yeni zaferi, Emile Combes'un bu kez kararlı bir şekilde anti-alerjik bir politikaya öncülük etmesine olanak tanıdı, esas olarak cemaatlere saldırarak Papa Pius X'i kızdırdı. Ancak Combes henüz gerçek bir ayrılık için değil. Combes'u 1904'te ayrılmaya sevk eden, şüphesiz, Fransa ile diplomatik ilişkileri kesecek kadar ileri giden Papa'nın uzlaşmazlığıydı.
1905 Kilise ve Devlet Ayrılık Yasası
Bununla birlikte, Kilise ile Devletin ayrılması yasasına borçlu olduğumuz şey Emile Combes'a değil. O gerçekten de "dosya meselesinin" ardından Ocak 1905'te istifa etmek zorunda kaldı. Bununla birlikte, kanun taslağı hazırlanıncaya kadar takip eden işi kısmen etkiledi. Ancak, bu esas olarak, aynı zamanda Ulusal Özgür Düşünceler Birliği ve Eğitim Birliği başkanı olan François Buisson'ın başkanlık ettiği Parlamento Komisyonu raporundan kaynaklanmaktadır. Diğer önemli zanaatkar, bu Komisyonun raportörü, belli bir Aristide Briand'dır. Bir pasifleştirme yasasını savunuyor ve hem Katolikleri hem de en radikal Cumhuriyetçileri ikna etmekte zorlanıyor.
Tartışmalar Nisan'dan Temmuz 1905'e kadar sürdü, Kiliseler ile Devletin ayrılması yasası 9 Aralık 1905'te oylandı. Bunu kuran birkaç ana ilke var: Devlet ve Kilise'nin karşılıklı bağımsızlığını onaylıyor - Cumhuriyet, özgürce ibadet ve vicdan özgürlüğünü garanti eder (esas olarak 1. ve 2. Maddeler); devlet dini meselelere herhangi bir müdahaleden kaçınır ve herhangi bir dini sübvanse etmez (Madde 4); ancak, ibadet özgürlüğü kamu düzenine ve bireylere saygı gösterilerek kullanılır (Madde 5). 1905 yasası ayrıca devlete, şu anda laik dini dernekler tarafından yönetilen Kilise mülklerini geri alma izni veriyor. Jean Jaurès'e göre "adil ve akıllıca" bir yasadır.
Bununla birlikte, yasa Katolik Kilisesi tarafından çok kötü karşılandı. Yasa yürürlüğe girer girmez, özellikle dini mülkiyet envanterleri etrafında gerginlikler patladı. Papa bunu kınıyor. Bazen şiddetli olan bu mücadeleler İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra da sürdü ve laiklik nihayet herkes tarafından kabul edilmiş gibi göründüğü 1950'lerin sonu ve 1960'ların başına kadar değildi. Beşinci Cumhuriyet'in (1958) başlangıcında anayasal bir ilke haline geldi ve İkinci Vatikan Konseyi, Cumhuriyet ile Kilise arasında gerçek barışa izin verdi.
Ancak bugün, öyle görünüyor ki, laiklik ve özellikle onun 1905'teki (ve yakında 1882?) Yasama tercümesi, bir kez daha itiraz ediliyor. Ama bu artık tarih değil ...
Kaynakça
- H. Pena-Ruiz, Laiklik nedir ?, Folio, 2009.
- J. Lalouette, The State and the Cults (1789-1905-2005), La Découverte, 2005.
- R. Rémond, Laikliğin icadı (1789'dan yarına), Bayard, 2005.
- J. Baubérot, Fransa'da laiklik tarihi, PUF, 2010.