Kentin haberi Haberkent Gazetemizin biri birinden kıymetli okurları ve kıymetli yazarlarımızın kıymetli takipçileri, öncelikle Yüce ALLAH'tan ülkemiz Asker Polis teşkilatının her cephede Başarılı olmalarını Muzaffer olmalarını dilerim. Elazığdaki 6.8 Depremi sonrası Insanlarımızın kalıcı konutlarına bir an önce sağlıklı yerleşmelerini her türlü yaşamlarının normale dönmesini dilerim. Bugüne kadar Şehid olmuş Asker polis deprem ve başka nedenlerle vefat etmiş kardeşlerimizin makamları cennet olmasını yaralı Gazi'lerimizede acil şifa kendilerine ve ailelerine bol sabır dileyerek konuya gireyim.
Toplum olarak;
Eleştirilere açık olmak, insanın kendisini geliştirmesinin yolunu açtığı gibi, kendine ayna olmasında yardımcı olur
Herkes kendine bir öz eleştiri yapmalı, zaman zaman. Doğru bildiğimiz o kadar çok yanlış olduğunu zamanla öğreniyoruz ki, kendimiz bile şaşırıyoruz. Eleştiri her zaman, insan gelişiminin bir parçasıdır. Önemli olan doğru zamanda, doğru kişiye ve doğru olay ve gidişata eleştiri yapmak.
Bunun yanında eleştirinin dozu, niteliği ve üslup çok önemlidir. Eleştirdiğimiz konu yada insan, her kim olursa olsun yıkıcı değil, yapıcı eleştirilerin yanındayız.
Özellikle özeleştiri, kişinin çıktığı her merdiven basamağında, dönüp ardına bakmasıdır. Bir önceki basamakta bıraktığı fotoğrafını; işleri, halleri, sözleri, duyguları şöyle bir ölçüp tartmasıdır. Açık yüreklilikle, hatalarını, noksanlarını kendine hatırlatmasıdır. Yanlışlarını ve hatalarını açık yüreklilikle kendine söyleyebilmesidir.
Kendini eleştire bilenler, sağlıklı bir kişi olma yolunda ilerlerler. Kişi, kendine karşı bir eleştiri ile karşı karşıya kaldığında; takınacağı tavır, söyleyeceği sözler, onun kişiliği hakkında ip uçları verir. İnsanın EGO'su yoksa, kendini görmesi o kadar şeffaftır.
Kesin konuşanlardan, konuşurken yaptığı her şeyin yüzde yüz doğruluğundan emin olanlar bana korkutucu gelir. Yanılabilecekleri, akıllarının ucundan bile geçmez. Cümlelerinin arasından “BEN, BEN” sesleri duyulur. Bu tarz kişiliklere eleştiri getirmek, tabiri caizse, ateşi ateşle söndürmeye benzer. Öz eleştiriye açık olmak, kendini, yerini, haddini bilen ve gerçek bilgiye sahip olan kâmil yani olgun kişilere aittir. Karşınızdaki insan, öz eleştiriye kapalıysa, yada özeleştiriyi kaldıramıyorsa, bütün iletişim kanalları sakattır.
Bunun yanında, eleştiriyi kimin, ne amaçla yaptığı da çok önemlidir. Yapıcı, birde yıkıcı eleştiriler vardır. İnsan ve yaşam gelişimine olumlu her türlü eleştiriye açık olmak, bizi sağlıklı kılar. EGO'su tavan, bireysel yaşayan, yaşadığı dünyaya ait bir sorumluluk hissetmeyen insanların eleştirileri çığırtkanlık kokar. Bunu da yine en iyi, kendini bilen ve kendini aşmış, gönül gözü açık olan insanlar bilir. Çok mütevazı yaşayan bir insanda o inceliğe sahip olabilir. Bu tamamen insanın kendini bilmesiyle alakalı bir şeydir.
Eleştiri yapmak ve eleştiriye açık olmak, aynı zamanda, sağlam ve sağlıklı bir kişilik yapısı gerektirir.
Yapıcı eleştiri, her zaman, insan gelişiminde bir laboratuvar görevi görür. Ve olası yanlışlarımızı düzeltmemizde olumlu etki yapar.
Çoğunluğun, her zaman haklı olmadığı bilinen bir konudur. Çoğunluk psikolojisine göre, sırf onları mutlu etmek, yada SÜRÜDEN AYRILANI KURT KAPAR psikolojisiyle, çoğunluğa tabi olmak, akıl ve ruh sağlığı aydınlanmış insanlara göre değildir. KOL KIRILIR YEN İÇİNDE KALIR anlayışından tamamen uzağım. İnsanlar, benim için yanlış bir kanıya sahip olmasın diye, doğru bulmadığım bir olay, kişi karşısında sessiz kalmam mümkün değil. VARSIN İNSANLAR, BAŞKALARININ HAYATINI YAŞASINLAR, GÖSTERİŞ BUDALASI OLSUNLAR, KUL KÖLE OLARAK ÇÜRÜSÜNLER. . Yanlış her yerde yanlıştır.
Önemli olan, eleştirinin ne olduğunun farkında olmak ve farkındalık yaratmak, yoksa insanın ağzından ZEHİRDE AKAR, BALDA AKAR. Önemli olan her türlü fikir ve duyumları, zehirden süzüp, çiçek kokularıyla, insan Özüne nakışlamak.
Dolayısıyla,
Toplum içinde, eleştiriye tahammülü olmayan; bunun yanında aktif bir görüntü çizen, aydın, kültürlü, birikim sahibi bir çok insan var. Bu insanlar çok güzel konuşup, önemli konularda çalışmalar, araştırmalar yaparlar. Ancak, büyük bir zaafları vardır, eleştiriye hemen hemen hiç açık olmamaları.
EGO'ları hep baş aktördür ve geri bildirimlere kapalı, sığ ve Ben anlayışları vardır.
Toplumumuzda, eleştiriye açık olabilme felsefesi henüz bireylerde oturmadı, olgunlaşmadı. Belki teorik olarak kabul ediliyor, ama pratikte bunu aynı hoşgörü ile karşılayan pek yok. BANA DOKUNMAYAN YILAN BİN YAŞASIN mantığıyla, insan gelişmiyor.
İnsan bu durumlarda kendisini de devreye sokabilmeli, bazı taşlar yavaş yavaş ve bu şekilde yerine oturur.
Eleştirilerde anlayış, bilgiçliğin kibriyle değil, alçakgönüllülükle doğar. Bunun içinde, eleştirinin, yaşamın bir parçası olduğunu kabul etmek ve onu geliştirici kılmak, tamamen bizim alt yapımızın sağlamlığı ile alakalıdır.
Kendi kendimizin ustası, eleştirmeni ve öğretmeni olalım. Geri bildirimlere açık olalım, yaşam daha nazik ve lütufkar davranır bize.
İnsanlar ömrü boyunca hayatında birçok başarı sağlar. Ancak İnsanlar diğer insanlara faydalı olabildikleri kadar başarılıdır. Diğer insanlara faydalı olabilen kişiler hem kendileri için hem de insanlık için bir şey yapmış olmanın mutluluğunu yaşarlar.Kişi hayatta sadece kendisi için yaşamamalıdır. Bu dünya birlikte olundukça ve başkalarına da faydalı olundukça daha güzel hale gelecektir. Bencil ve EGO'su olan insanlar sadece kendilerini düşünür, onlar için diğer insanların önemi yoktur. Ancak büyük düşünen kişiler kendileri ile birlikte diğer insanları da önemser. Bir işi yaparken diğer insanlara sağlayacakları faydayı da düşünür.Kısaca her icraatımızda ölçülü olmalıyız. Dinimizin emrettiği hayırlı davranışları sergilemek bizi güzel huylu kılar.
YARDIMSEVERLİK, İNSANLARA SAYGI GÖSTERMEK, FAKİRLERE YARDIM ETMEK, SELAM VERMEK, GÜLER YÜZLÜ OLMAK VE HAYVANLARI SEVMEK GÜZEL VE HAYIRLI DAVRANIŞLAR ARASINDADIR.
TOPLUMDA YAŞAMDA YIKICI DEĞİL YAPICI OLMAK İSE;
Bir şeyleri başarmak, yapmak emek isteyen bir iştir. Bu yüzden yapmak zor diye düşünülür. Oysa ki bu kişiden kişiye değişebilir. Çünkü bazı insanlar işlerini severek yaparlar. Bu insanlar yaptıkları işten keyif aldıkları için onlara göre yapmak kolaydır. Fakat bir şeyler çalışmak, çabalamak sonucunda gerçekleştiği için yapmak zordur. Yapmak hem zaman hem de emek ister.
Somut anlamıyla düşünecek olursak; bir binayı yapmak için pek çok malzeme, işçi, para, zaman ve emek gereklidir. Başka bir örnek vermek gerekirse, bir ağacın büyümesi, olgunlaşması için ona çok iyi bakmak gerekir. Yine bu örnekte de zaman ve emek isteyen bir yapmak işi vardır.
İnsan bir şeyleri yapmak için emek sarf eder. Bir şeyler kendiliğinden oluşmaz. Bazen size zorluk çıkarır, bazen de zamanınızı alır. Çalışmak da sizi yorabilir. Bu nedenle yapmak her zaman zor olandır. Yıkmak ise saman alevi misali bir varmış bir yokmuş dersiniz. Kolay olandır. Çünkü emek istemeyen bir durumdur yıkmak. Ya da yapmak kadar uğraştırmaz bizi.
Biraz daha somutlaştıracak olursak örneğin bir evi düşünelim. Arsayı alırsınız. Temelini atarsınız, alt yapısını yaparsınız, duvarlarını örersiniz, çatısını yaparsınız, içini dekorunu yaparsınız… Bir evi yapmak gördüğünüz gibi çok emek ister. Bir ev inşaatında bir çok usta çalışır. Çok para harcanır. Fakat gel gör ki iş yıkmaya geldiğinde bir kepçe bile tek başına onca emekle, zamanla, parayla yaptığınız evi bir anda yıkıp geçer.
Hayatta her zaman elde ettiğiniz şeylerin (Dostluk, arkadaşlık, güven,kıymetini bilelim. Zor şartlarda, emek harcayarak ve zaman harcayarak elde ettiğimiz şeyleri bir anlık sinir, başkalarının dedikodu ve iftiraları ile yok etmeyelim.
Unutmayalım ki her zaman YAPMAK zor olandır, YIKMAK ise en kolayı.
Dost kalalım dostça kalalım yıkan değil yapan olalım
Bir diğer köşe konumda buluşmak dileklerimle
Kul Selahaddin CANPOLAT