Haftalarca sürerdi bir mektubun geliş heyecanı. Önceden beyaz kâğıt ve zarflar olsa da zamanla rengârenk bir havaya büründü. Özenle seçildi, özenle yazıldı. Cıvıl cıvıl zarflar, içini açtığımızda cıvıl cıvıl kâğıtlar ve o sayfalara yazılan heyecanlar.
Şimdiler de ise yıllarca da beklesen gelmiyor mektuplar. Facebook, msn, telefonlar hayatımızı kuşatmış durumda. İki kelimeye yazmaya üşenir olmuşuz.
İşten eve geldiğimizde, hemen facebook sayfamızı açıyor ve bakıyoruz. Telefon kampanyaları desen çabası. Dakikalarca konuş konuşabildiğin kadar. Ama hepsi de bir yere kadar, onlar da sıradanlaşıp tat vermez oluyor zamanla.
Oysa ki bir mektubu sakladığımız kutudan çıkarıp, okuduğumuzda içimize bir heyecan saplanıp kalır, bizi olduğumuz mekandan taşıyıp o kişinin yüreğine bırakır usulca.. Farkında mısınız teknoloji ile bizler de teknoleşiyoruz, duygularımız katılaşıyor, taş haline geliyor ve sonra karın ağrısı olarak karşımıza çıkıyor. Neden?
İletişimi artık duygusuz yollardan kuruyoruz da ondan. Heyecan yok, merak yok, duygu yok. Yok, yok, yok… Ve yok oluyoruz bu iletişim döngüsünde…
En son ne zaman mektup aldınız, hatırlayanız var mı?
Bir Mesajınız Var!
Yorumunuz onaylanmak üzere yöneticiye iletilmiştir.×
Dikkat! Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, müstehcen, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen Üye/Üyeler’e aittir.