Sevgisiz büyüyen çocuklar, empati yoksunu bireyler yetiştirir.
Anlayışsız anne ve babalar zorba evlatlar yetiştirir.
Bunca cinayetin bunca zorbalığın bunca anlayışsızlığın olduğu dünyada karşı kıyıya nasıl geçerim bilmiyorum…!
Üstesinden gelir miyim hayatın emin değilim.
Konuştuğum çoğu insandaki bu öfkenin sebebi ne?
Biz değimliyiz kalp kırmayan bir filozof müridi.
Biz değimliyiz eğer bir gün bir insana zarar verdiysen yaptığın diğer ibadetler boşa gitti diyen bir Yunus Emre’nin yoldaşı.
Hayat zor değil zorlaştıran biz insanlarız.
Bir iyimser olarak, yaşadığımız cağdaki vahşetin farkındayım.
Özenli yaşamaya dikkat eden bütün arkadaşlarımı tabiki de tenzih ederek konuşuyorum.
Çok iyi evlatlar yetiştiren, gayret eden, yanındaki küçücük böceğe dahi sevgiyle bakan insanları biliyorum.
Bilemediğim anlamadığım bir güruh var içinde.
Bitmek bilmeyen bir öfkeyle sürekli ortalığı kasıp kavurmaya hazır bir gruh.
Evet …
Size de tanıdık geldi tahmin ediyorum.
İçindeki zehri bir başkasına zarar vererek gideren kitle ne yazık ki bunlar azımsanmayacak kadar çok miktarda.
Umuyorum kadınlar ölmesin, çocuklar, zarar görmesin, güçlü güçsüzü ezmesin.
İnsan, insanın kurdu olmuş.
Karamsar konuşmak istemiyorum.
Ümitliyim.
Eğitimin ve sevginin bütün sorunları çözeceğine eminim.
Sevelim insanları. Özellikle yetiştirdiğimiz evlatlarımızı...
Sevgi ile güzeldir dünya…