Her yıl Aralık ayı geldiğinde, yaklaşık 2 milyar insan Noel neşesini hissetmeye başlar. Kutlama esas olarak İsa'nın doğumunu onurlandıran bir Hıristiyan kutlaması olsa da, gelenekleri bir dizi eski kültürün inançları ve gelenekleriyle birleşiyor - hediye verme ve Romalılardan gelen ziyafetler; paganlardan çelenkler ve yaprak dökmeyen ağaçlar; Yerli Amerikalılardan pişmiş hindi; ve Eski İskandinav geleneklerinden Yule günlüğü. Ayrıca Wassailing, Mumming ve Upside-Down Noel Ağacı gibi daha az bilinen sayısız gelenek var!
Noel Çelengi Asmak
Noel zamanı boyunca birçok evin kapısında bulunan ortak bir özellik olan tatil çelengi, tatil tezahüratının davetkar bir dokunuşudur. Ancak bu süslemenin anlamı bayram kutlamalarından çok daha derinlerdedir. Klasik antik çağlardan beri çelenkler güç, kuvvet ve yaşam döngüsünün sembolleri olmuştur. Defne çelenkleri Yunan ve Roma krallarını ve imparatorlarını taçlandırdı ve muzaffer sporculara veya askeri komutanlara verildi.
Hasat çelenkleri tarih öncesi çağlardan beri hazırlanmış ve bolluğu teşvik etmek için ritüellerde kullanılmıştır. Druidler, Keltler ve Romalılar tarafından kış gündönümü kutlamaları sırasında dokuma yaprak dökmeyen dallardan çelenkler kullanıldı. 1444'te çelenkler Londra'da popüler Noel süsleri haline geldi ve 16. yüzyılda Almanlar çelenkleri sonsuz yaşam ve Tanrı'nın sevgisiyle birleştirdi.
Bir Noel çelengi. ( CC0)
İşte Geliyoruz!
Wassailing, bu günlerde tatil meraklıları tarafından büyük ölçüde geride bırakılan Ortaçağ döneminden kalma bir İngiliz geleneğidir. İki tür vardır: birincisi elma şarabına giderek meyve bahçeleri üretmek ve iyi bir hasadı teşvik etmek için ağaçlara ilahiler söylemek, ikincisi ise insanların kapı kapı dolaşıp hediye ya da yiyecek karşılığında bir yaban mersini içmesi. Geleneksel olarak yelkencilik On İkinci Gecede (5 veya 6 Ocak) yapılırdı.
'Wassail' kelimesi, 'sağlık' anlamına gelen Anglo-Sakson bir ifade olan 'waes hael'den gelir. Sıcak bira, kaymak, kavrulmuş elma, yumurta, karanfil, zencefil, hindistan cevizi ve şekerden yapılan bir içeceği ifade eder. Orta çağda, wassail genellikle, bazen kalay veya gümüşten yapılmış büyük kaselerde servis edilirdi.
Yelkenin meyve bahçesi versiyonu yaşar ve tipik olarak çiftçileri, çiftlik işçilerini ve diğer köylüleri meyve bahçesinden meyve bahçesine yönlendiren bir kral ve kraliçeyi içerir. Her bahçede, yelkenliler en büyük ağacın etrafında toplanır ve Kraliçe, dallarından birine yosunla ıslatılmış bir parça ekmek koyar. Geleneksel olarak, grup daha sonra şarkı söyler, bağırır, tencerelere vurur ve havaya bir pompalı tüfek ateşler. Ağacı uyandırmak ve kötü ruhları korkutmak için gürültü çıkarırlar.
Maplehurst, Batı Sussex'te Yelkencilik ( CC by SA 2.0 )
Noel Ağacı Güneşi Karşılıyor
600 yıllarında, Aralık ayında bir doğum günü kutlamasıyla başka bir ilahi varlığın yanına yaprak dökmeyen ağaçlar yerleştirildi - Güneş Tanrısı Mithras. Kuzey Avrupa güneşe tapan kültürler de yaprak dökmeyen bitkilere güçlü bir ilgi duymuştur. Bir kişinin evine yaprak dökmeyen dallar asmanın, kuzey yarımkürede 21 Aralık'ta kış gündönümüne en karanlık ve en kasvetli günlerin yaklaştığı günlerde, zayıf güneşi canlandırmaya yardımcı olduğu düşünülüyordu.
Noel ağaçları, hikayelerin Alman reformcu Martin Luther'in bir Noel arifesinde yıldızlı bir gece gökyüzünün altındaki yaprak dökmeyen güzelliğinden ilham aldığını söylediği 1605 yılına kadar bir şey bile değildi. Bir ağacı kesti, eve götürdü ve üzerine yanan mumlar koyarak görüntüyü tekrarlamaya çalıştı. Diğerlerinin de aynısını yapması uzun sürmedi.
Ahameniş İmparatorluğu'nun tören başkenti Persepolis'te Mithra ve yaprak dökmeyen bir ağacı tasvir eden kabartma oyma. ( Achaman Guañoc )
Baş Aşağı Noel Ağacı
Son zamanlarda, bir Noel ağacının nasıl süsleneceği konusunda bir bükülme oldu - bazı insanlar ve işletmeler lüks Noel ağaçlarını tavanlardan baş aşağı asmaya başladı. Bu bile eski bir geleneğe gevşek bir şekilde bağlanabilir - Wigilia veya Wilia'nın Polonya tatili. 12. yüzyılda, bir köknar ağacının tepesi veya dalı, genellikle yemek masasına bakacak şekilde kirişlerden aşağıya doğru asılırdı. Ağaç meyve, fındık, parlak tatlılar, saman, kurdeleler, altın çam kozalakları ve diğer süs eşyaları ile süslenmiştir.
Aziz Boniface, baş aşağı 'Noel ağacını' Hıristiyanlığa getirmekle tanınan kişidir. Efsaneler, 8. yüzyıl azizinin, bir meşe ağacının altında genç bir adamı kurban ederek kış gündönümünü kutlamaya hazırlanan paganları gördüğünü ve bu ritüele kızdığını söylüyor. Aziz ağacı kesmiş ve yerine bir köknar ağacı çıkınca onu da kesmiş, sonra iddiaya göre onu baş aşağı asmış ve güya putperestlere Kutsal Üçlüyü anlatmak için üçgen şekli bir araç olarak kullanmaya çalışmış. onlara.
Baş aşağı bir Noel ağacı. ( marco / Adobe Stock)
Meyveli kek yemek ve yumurta likörü içmek
Hem meyveli kek hem de yumurta likörü, tatil sezonunun ya sevilen ya da nefret edilen zımbalarıdır. Meyveli kek, kökeni eski Roma'ya dayanan Noel'in bir başka parçasıdır. Meyveyi arpa püresi, nar taneleri, çam fıstığı ve kuru üzüm (ve belki ballı şarap) ile karıştırarak satura oluşturmanın bir yoluydu. 18. ve 19. yüzyıllarda baharatlar ve korunmuş meyveler eklendi. Bu malzemeler pahalıydı, bu nedenle meyveli kek, Noel veya düğün gibi özel günler için saklanan bir yemekti. Viktorya dönemi İngiltere'sinde, meyveli kek bu etkinliklerde mutlaka yenmesi gereken bir yemekti. Gelenek İngiliz kolonilerine geçti.
Eggnog, kışın bir çare olarak kullanılan, genellikle baharatlı, şarap veya bira ile kesilmiş bir süt karışımı olan posset adı verilen Orta Çağ İngiliz içeceğinden esinlenmiştir. 13. yüzyılda yumurta, incir, brendi veya şeri bazen - o zamanlar pahalı malzemeler - eklenir ve hindistan cevizi ve tarçın gibi baharatlar dahil edildiğinde içecek daha da pahalı hale gelir. İçecek neredeyse sadece keşişler ve zenginler içindi.
18. yüzyılda yumurtaların bol olduğu ve diğer alkollerin yerine romun kullanıldığı Amerika'ya taşındığında popüler bir tatil içeceği oldu. Sıcak sıcaklık ve tatlar tatil sezonu ile iyi bir şekilde birleşti. Amerikan Devrimi sırasında rom kıtlığının, içeceğin neden özel günler için tasarlandığını açıklayabilmesi de mümkündür.
Yumurta likörü. ( CC0)
Ökse otunun altında neşeli yapmak
Antik Roma'ya bir başka bağlantısı olan ökse otu, Noel süslerinin de popüler bir parçasıdır. Hem Romalılar hem de Druidler ökse otunun iyileşip kötülüğü engelleyebileceğine inanıyorlardı. Kökleri olmadan sihirle büyüyor gibiydi ve Hıristiyanlık öncesi gruplar da beyaz meyveleri erkek doğurganlığının sembolleri olarak gördüler.
Romalılar için ökse otu, Satürnya'da barış, sevgi ve anlayışın sembolü olarak kapılara asılan bir dekorasyondu. Eski İngilizler de kötülüğü dışarıda tutmak için bitkiyi kapılarına asarlardı. Eşiği güvenli bir şekilde geçebilen herkes hoş geldin öpücüğü aldı ve böylece Noel ökse otunun altında öpüşme geleneği başladı. Hıristiyan çiftler cadılardan ve şeytanlardan korunmak için ökse otunun altında öpüşürler ve Viktorya dönemi İngiltere'sinin hizmetçi sınıfı geleneği teşvik eder, bir erkeğin ökse otunun altında duran herhangi bir kadını öpebileceğini ve eğer kadın reddederse kötü şansı olacağını iddia ederdi.
Francis Wheatley'nin "Ökseotu Bough" (1790) adlı eseri. ( Kamu Malı )
Yule Keçisine Dikkat Edin!
Yule, Hıristiyanlık öncesi Germen ve İskandinav ülkelerindeki festivallerden kaynaklanan Noel kutlamasının başka bir adıdır. Jól, jul ve benzeri isimler, tatili Wild Hunt ve tanrı Odin'e bağlar ( jólfaðr ("Yule babası" için Eski İskandinav ve jólnir "Yıl bir"). Aynı zamanda pagan Anglo-Sakson Mōdraniht kış gündönümü şöleninde ve ateş yakmada kökenleri vardır. İskandinav kışında 35 karanlık gün geçirdikten sonra, izciler dağ zirvelerine çıkar ve güneşin dönüşünü beklerdi. İlk ışıkla birlikte aceleyle köylerine dönerler ve müjdeyi verirlerdi. Müjde ile bir Yılbaşı festivali başladı ve bir Yule kütük ateşi etrafında özel bir şölen düzenlendi.
İsveç'te ikonik bir Yule özelliği daha var - Yule Keçisi. 11. yüzyılda (veya belki daha da erken), Aziz Nikolaos'a şeytanı kontrol edebilen insan büyüklüğünde bir keçi figürünün eşlik ettiği söylenirdi. 17. yüzyılda genç erkekler keçi kılığına girerek hediyeler isterler ya da şakalar yaparlardı. 19. yüzyıla gelindiğinde, Yule keçisi onun yerine hediye veren bir figürdü. Şimdi, yaratık daha çok İsveç genelinde ağaçları süsleyen samandan bir Noel süsü olarak görülüyor.
Bir Yule Keçisi dekorasyonu. ( kavring /Adobe Stoku )
Süt ve Kurabiye Bırakan Çocuklar (ve Belki Havuç veya Saman)
Pek çok çocuk Noel arifesinde Noel Baba için kurabiye ve süt (veya bira ve kıymalı turta veya diğer ikramlar) bırakır. Ancak çok az kişi bu geleneğin eski İskandinav mitolojisine kadar uzanabileceğini biliyor, bir Alman Noel ağacı içeriyor ve Saint Nicholas ile bitiyor.
Yule babası Odin'den hediyeler bekleyen çocukların, sekiz ayaklı atı Sleipnir'e, tanrının Yule av gezisindeyken evlerinde duracağı umuduyla ikramlar bırakacakları söylendi. Noel Baba devraldığında, sekiz bacaklı at uçan bir ren geyiği takımı haline geldi ve bugün çocuklar bu sihirli yaratıkların genellikle havuç veya saman gibi olduğuna inanıyor.
Odin, Sleipnir'e biniyor. ( Kamu Malı )
Mumyalamanın Mutluluğu
Mumyalama, 'kılık değiştirip oyalama', bugün neredeyse bilinmeyen başka bir tatil geleneğidir. Kökleri pagan Roma Yeni Yılı geleneklerinde olabilir. Birleşik Krallık'ta gelenek, kıyafet alışverişi yapan, maske takan ve komşularını ziyaret eden kadın ve erkekleri içeriyordu. Bir kez orada bir mimed oynanarak eğlenirlerdi - 'anne' sessiz anlamına gelir.
Zamanla, eğlence genişledi ve bir mumyalama grubu ya şarkı söyleyecek, dans edecek ya da aptalca bir oyun sergileyecekti. Partileri Noel Baba tarafından yönetilecekti. Noel mumyalama oyunları özellikle Ortaçağ İrlanda'sında popülerdi ve genellikle iki kahraman arasındaki bir dövüşü, ayrıntılı bir kılıç dansını, kahramanlardan birinin yenilmesi ve bir doktor tarafından canlandırılmasını içeriyordu.
Popülaritesine rağmen, işler genellikle kontrolden çıkar ve suçlar ve dilencilik ortaya çıkar. Sonunda, Henry VIII, asi mummer davranışlarından bıktı ve mumyalama maskesine yakalanan herkesin üç ay hapse gönderileceğini ilan etti. Bununla birlikte, gelenek İngiltere, ABD ve Kanada'nın birkaç bölgesinde yaşadı.
Mumyalama geleneğinde erkekler ve kadınlar kıyafet değiştirir, maske takar ve komşularını ziyaret ederdi ( marcodeepsub / Adobe Stock)
Atalarımızın çok uzun zaman önce başlattığı gelenekleri yaşarken Noel köklerimizi koruyor. Keltlerden Hıristiyanlara ve Vikinglerden Viktorya dönemine kadar hepsi Noel dediğimiz tatilin zengin dokusuna katkıda bulundular.
12 Noel Geleneğinin Kökenleri
Noel Baba'nın ayakkabılarımızı hediyelerle doldurmasını beklemekten ağaç kabuğuna benzeyen pasta yemeye kadar, tatiller geleneklerle doludur - bazıları durup düşündüğünüzde tamamen tuhaftır. Nereden geldiler? Artık merak etmeyin. İşte 12 Noel geleneğinin kökenleri.
Norveç, Yule günlüğünün doğum yeridir. Eski İskandinav, kış gündönümünde güneşin dönüşünü kutlamak için Yule günlüğünü kullandı. “Yule”, İskandinav kelimesinden geldi hweol, tekerlek anlamına gelir. İskandinavlar, güneşin dünyaya doğru yuvarlanan ve sonra da ondan uzaklaşan büyük bir ateş çarkı olduğuna inanıyordu. Aile şöminesinin tipik Noel sahnesinin neden bu kadar merkezi bir parçası olduğunu hiç merak ettiniz mi? Bu gelenek, İskandinav Yule günlüğüne kadar uzanır. Tatillerde kütük şeklindeki peynirlerin, keklerin ve tatlıların popülaritesinden de muhtemelen sorumludur.
Noel ağaçlarını süsleme geleneği Almanya'dan geliyor. Yaprak dökmeyen ağaçları süslemek her zaman Alman kış gündönümü geleneğinin bir parçası olmuştur. Açıkça dekore edilmiş ve Hıristiyan bayramının adını taşıyan ilk Noel ağaçları, 17. yüzyılın başında Strasbourg'da (Alsace'nin bir parçası) ortaya çıktı. 1750'den sonra, Noel ağaçları Almanya'nın diğer bölgelerinde ortaya çıkmaya başladı ve daha da fazlası 1771'den sonra, Johann Wolfgang von Goethe Strasbourg'u ziyaret ettiğinde ve romanına hemen bir Noel ağacı eklediğinde, Genç Werther'in Acısı.
3 / 20
Noel Ağacını Kur
En sevdiğiniz Noel şarkılarını giyin, en sevdiğiniz ikramlarla kendinizi şımartın ve ağacı süsleyerek bir gün geçirin. Eviniz, bu Noel etkinliği sırasında son melek veya yıldız ağacın tepesine yerleştirilene kadar tatilin sevincini kutlamaya gerçekten hazır hissedecek. Ağacınızı tüm tatil sezonu boyunca taze tutmak için serin ve doğrudan güneş ışığından uzak tutun. Bu kurumasını önleyecektir. Ağacınızı doyurucu ve sağlıklı tutmak için gevrek, soğuk su da bir zorunluluktur.
Geleneğin arkasında: Aslen bir Alman geleneği olan Noel ağaçlarının eve yerleştirilmesi 1800'lerin sonlarına kadar Amerika'da bir tuhaflıktı. Şimdi her yıl yaklaşık 25-30 milyon gerçek Noel ağacı satılıyor.
15 Tatil Yiyecek ve İçeceklerinin Kökenleri
Her yıl onların gelişini bekliyoruz. Altı hafta boyunca tıkındık ve sonra bitti - daha az şenlik ücretine geri döndük. Ama tatil dağılımlarımıza tam olarak nasıl ulaştılar? İşte en sevdiğimiz tatil yemeklerinden birkaçının arkasındaki kökenler.
1. Zencefilli kurabiye
Tatlı muamelenin bilinen ilk tarifinin MÖ 2400'de Yunanistan'dan olduğu söyleniyor. Formül, çeşitli kültürler aracılığıyla geliştirildi ve yeniden karıştırıldı ve sonunda, Kraliçe I. Elizabeth'in kurabiyeleri dekore etme fikriyle anıldığı İngiltere'ye doğru yol aldı. Sonunda, zencefilli kurabiye yıl boyunca tüketildi ve şekiller mevsimlerle değişti. Tasarımlar o kadar ayrıntılı hale geldi ki, zarafetin bir simgesi haline geldiler, belki de bu yüzden onları tatiller gibi özel bir zaman için saklıyoruz.
2. ELMA ŞUBESİ
Jül Sezar ve arkadaşlarının İngiliz şarabını MÖ 55'te buldukları söylenir. Avrupalılar, elma suyunun o kadar önemli bir içecek olduğu Yeni Dünya'ya geleneği getirdiler ve Johnny Appleseed'in diktiği ağaçlar aslında elma şarabı yapmak içindi.
20. yüzyılın başlarında, gelişmiş soğutma teknolojisi ve teetotalizm hareketinin birleşimi, insanların fermente edilmemiş elma suyunu içmelerine izin verdi, bu da Amerikalıların filtrelenmemiş bir meyve suyu elma şarabı demelerine yol açtı (İngilizce konuşulan dünyanın geri kalanı "elma şarabı" kullanmaya devam etti). alkollü bir içecek anlamına gelir).
3. KIZILCIK SOS
Kızılcıklar eylül ortasından kasım ortasına kadar hasat edilir, bu da onları tatil zamanlarında tüketmek için mükemmel hale getirir. Marcus L. Urann, kısa satış sezonunu uzatmanın bir yolu olarak meyveleri ilk olarak 1912'de konserve etti ve sıcakken sos görevi gören jöleli bir muamele yarattı.
4. MEYVELİ KEK
Meyveli kekler sadece şekerlenmiş veya kuru meyve, fındık ve baharat içeren keklerdir. Kötü niyetli yemeğin modern versiyonu, muhtemelen kuru meyve ve kuruyemişlerin gerçekten pahalı olduğu Orta Çağ'da çırpıldı. Malzemelerin fiyatı ve tatlıyı yapmak için harcanan zaman ve çaba nedeniyle, Aralık şenliklerinin uğraşmaya en layık zaman olduğu varsayılır.
5. ŞEKER KAMPANYALARI
Her zaman çizgileri yoktu! Efsaneye göre, yaklaşık 350 yıl önce yapılan orijinal şeker kamışı, tamamen düz beyaz bir şeker çubuğuydu. 1670 yılında, bir Alman katedralinde bir koro şefi, bir çobanın asasını temsil etmek için çubukları büktü. Bastonlar bir doğum sahnesi sırasında çocuklara verildi.
Şeker Amerika'ya 19. yüzyılda bir ara geldi ve o sıralarda şekerin rafine süreci saf beyaz olabileceği noktaya geldi ve daha iyi gıda boyalarının geliştirilmesi şerit için o güçlü kırmızıyı yaratabilirdi.
6. YUMURTA
Eggnog, İngiliz aristokrasisi için bir temel olarak şenlikli bir tarihe sahiptir. Süt, genellikle yumurta ve şeri veya Madeira gibi bir tür alkolden oluşan posset adlı bir ortaçağ içeceğine dayanmaktadır. O zamanlar tüm malzemeler pahalı olduğu için zenginlerin içeceği oldu. Kışın zenginler, özel baharatlar ve likörlerle ılık süt ve yumurtalı içecekler içerdi. Sonunda, Amerikan kolonilerindeki insanlar malzemeleri kendi çiftliklerinden hasat edebildiler ve içki tekrar yakalandı. Aslında, bugün tatillerde yudumladığınız içki, İngiliz üst sınıfları tarafından asla yakalanmayan Amerikan 'nog'unun kritik bir bileşeni olan rom sayesinde benzersiz bir şekilde Amerikan'dır.
7. YEŞİL FASULYE GÜVEÇ
Amerikalılar, 19. yüzyılın sonlarından beri yeşil fasulye de dahil olmak üzere kremalı sebzeler yapıyorlar. Kremalı mantar çorbası oluşturulduğunda, beyaz sosun yerini aldı. Ancak yemeğin modern versiyonu, 1955'te Campbell's tarafından sadece çorbalarından birini tanıtmak için standartlaştırıldı. O zamanlar bir şeyleri boğmak bir trenddi ve tarif, Şükran Günü bölgesine, şirketin Şükran Günü civarında sadece kremalı mantar çorbasından 20 milyon dolar kazandığını tahmin eden Campbell yöneticilerinin hiçbir argümanı olmadan, Şükran Günü bölgesine gönderildi.
8. NANE Kabuğu
Nane kabuğunun kökenleri -yarı sütlü çikolata, yarı beyaz çikolatanın üzerine yerleştirilmiş şeker kamışı parçaları- zaman içinde kaybolmuştur, ancak bu lezzetli ikram, Florida'da bir mağazanın bunu sunduğu 1960'lara kadar uzanmaktadır. Eylül!) pound başına 1,19 dolar. Ancak bu yemeğin en ünlü versiyonu, şekeri ilk kez 1998'de tanıtan Williams-Sonoma'nın izniyle geliyor. Şirket, şekeri yalnızca yılın son 12 haftasında sunuyor. Gurme yiyecek ve mutfak eşyaları markası, son on yılda beş milyondan fazla 1 poundluk paket sattıklarını tahmin ediyor. Mrs. Fields ve Ghirardelli gibi markalar da bu ikramı satıyor.
9. DOLGU (VEYA GİYDİRME)
Eklenen lezzet için bir şeyle et doldurmanın ilk sözü, Apicius'un Roma tarifleri koleksiyonunda görülür. Eski aşçı, tavşan, yurt, tavuk, sardalye ve kalamar doldurmayı önerdi. Sonunda, etin etle doldurulması kavramı Avrupalılar, özellikle de Fransızlar tarafından benimsendi. Bugün çoğu aşçı et olmayan dolgulara yapışıyor. Son zamanlarda, hindi gövdelerinin iç kısmından kurtulan dolma, artık büyük bir tatil yemeğine garnitür olarak bulunabiliyor, burada coğrafyaya ve kuşun içinde veya dışında pişirilip pişirilmediği gibi diğer birçok faktöre bağlı olarak anılıyor. giyinmek gibi.
10. İNCİRLİ MALZEME
En azından Amerikan standartlarına göre gerçekten puding değil. İncir içeren ve brendi ile süslenen pasta, 1600'lerin ortalarından beri bir İngiliz Noel tatlısı olmuştur. O zamanlar, büyük miktarda alkol içeriği nedeniyle İngiliz Püritenler tarafından yasaklandı. Bazıları, bir Orta Çağ geleneğinin, pudingin yalnızca Trinity Pazarından sonraki 25. Pazar günü yapılabileceğini ve başlangıçta Mesih'i ve 12 havarisini temsil etmek için 13 malzemeden oluştuğuna inanıyor. İngiltere'de ilgi azalırken, filmlerde ve "Size Mutlu Noeller Dileriz" gibi şarkılarda popülerliğini koruyor.
11. PECANLI Börek
Pek çoğu, 1718'de New Orleans'a yerleştikten ve ceviz ağaçlarının bolluğunu fark ettikten sonra cevizli turtayı icat ettiği için Fransızlara kredi veriyor. Ancak ilk tarifler aslında 19. yüzyılın sonlarında ortaya çıktı ve genellikle “Teksas cevizli turta” olarak anıldı. Bunlar, bugün yemekle ilişkilendirdiğimiz koyu renkli zengin dolgu değil, cevizli standart muhallebilerdi. Bu, 1930'larda bir satış yöneticisinin karısının mısır şurubu kullanmanın "yeni" bir yolunu bulduğu iddiasıyla Karo Şurup şirketi tarafından yaratıldı.
12. LATKLAR
Yahudi geleneğinde, Hanuka sırasında, köyünü işgalci bir ordudan kurtaran ünlü bir kahraman olan Judith'in onuruna süt ürünleri yenir. Patates latkeleri, 1800'lerde, diğer mahsuller başarısız olduktan sonra Doğu Avrupa'da ucuz ve büyümesi kolay olan patateslerin toplu ekimi sayesinde popülerlik kazandı. Birçok farklı kültürün latinleri ele geçirmesi ve bu gelenekleri yalnızca Hanuka'yı değil Noel'i de kutlamaya yardımcı olmak için ABD'ye getirdi.
13. MARŞMELLOĞLU TATLI PATATES
20. yüzyılın başında marshmallowlar el yapımıydı ve pahalıydı. Aşırı duygusal öğeyi yemek pişirmede kullanmak çok modaydı, ancak Angelus Marshmallow şirketinin 1917 tarihli bir tarif kitapçığı, onları gerçekten şekerlenmiş tatlı patates çubuklarında kullanma fikrini ortaya çıkardı.
14. Kabak Böreği
Kabak, 9000 yıl öncesine Meksika'ya kadar uzanır ve yüzyıllardır Yerli Amerikalılar tarafından yetiştirilir. Modern gıda saklama yöntemlerinden önce, balkabağı kavrulur veya kaynatılır ve genellikle turta benzeri malzemelerle karıştırılır: bal ve baharatlar. Hacıların benzer bir yemek yaptıklarından şüpheleniliyor ama kabuksuz.
Beş Hogmanay Geleneği
Konserler, sokak partileri, havai fişekler ve daha fazla dünya ateşi gösterilerinin yanı sıra İskoçya'nın en ünlü ürünlerinden biri olan Scotch viski tüketiminin yanı sıra, İskoçya'daki Hogmanay ile ilişkili çok eski bir dizi gelenek hala daha küçük topluluklarda ve özel kutlamalarda bulunabilir:
- Evi Reddetmek: Bazı topluluklardaki yıllık bahar temizliği ya da Yahudilerin Fısıh Bayramı için mutfağın ritüel temizliği gibi, aileler geleneksel olarak evi Yeni Yıla hazırlamak için büyük bir temizlik yaptılar. Şömineyi süpürmek çok önemliydi ve bazı insanların çay yapraklarını okuması gibi külleri okuma becerisi vardı. Yıllık temizliğin, muhtemelen bugünlerde gözlemlenenden daha fazla hatırlanan bir başka kısmı, gece yarısından önce ödenmemiş tüm borçları ödemekti. Büyük temizlikten sonra, yılın kutlamalarda yangının bu kadar büyük bir rol oynadığı bir zamanda, yenilenmiş eve birazını getirmek doğaldır. Ve elbette, sabun, su ve faraşlar, görünmez alemlerden gelen tüm o insanlarla gerçekten ilgilenmiyor. Böylece birisi kötü ruhları caydırmak ve hastalıkları kovmak için dumanı tüten bir ardıç dalı taşıyarak odadan odaya gider.
- İlk Ayak: Gece yarısından sonra komşular birbirlerini ziyaret eder, kurabiye ya da bir çeşit meyveli kek olan siyah çörek gibi geleneksel sembolik hediyeler taşırlar. Ziyaretçiye de küçük bir viski ikram edilir. çiş dramı. Yeni yılda bir eve ilk giren kişi olarak "ilk ayak" denir. ilk ayak, tüm yıl boyunca şans getirdiği söylenir.
- Şenlik Ateşleri ve Ateş Şenlikleri: İskoçya'nın Hogmanay'daki ve daha sonra Ocak ayındaki yangın festivallerinin pagan veya Viking kökenleri olabilir. Kötü ruhları arındırmak ve uzaklaştırmak için ateşin kullanılması eski bir fikirdir. Ateş, Stonehaven, Comrie ve Biggar'daki Hogmanay kutlamalarının merkezinde yer alıyor ve son zamanlarda Edinburgh'un Hogmanay kutlamalarının bir unsuru haline geldi.
- Auld Lang Syne'in Şarkısı: Dünyanın her yerinde insanlar bu geleneksel İskoç havasının Robert Burns versiyonunu söylüyor. nasıl oldu NS Yeni Yıl şarkısı gizemli bir şeydir. Edinburgh'daki Hogmanay'da insanlar dünyanın en büyük Auld Lang Syne'si olarak bilinen şey için el ele tutuşuyor.
- Evin Saining: Bu, yerel bir dereden gelen kutsal su ile evi ve hayvanları kutsamayı içeren çok eski bir kırsal gelenektir. Neredeyse yok olmasına rağmen, son yıllarda bir canlanma yaşadı. Su ile kutsandıktan sonra, evin kadınının için için yanan bir ardıç dalı ile odadan odaya gitmesi ve evi arındırıcı dumanla doldurması gerekiyordu (yine için için yanan ardıç dalı). Tabii ki, bu bir İskoç kutlaması olduğundan, geleneksel kargaşanın takip edeceği kesindi. Evdeki herkes dumandan öksürür ve boğulurken, pencereler açılır ve canlandırıcı dramlar (veya iki veya üç) viski dolaştırılırdı.
Cadılar Bayramı'nın Tarihçesi Artı Tatil Hakkında Bilmediğiniz 5 Şey!
Amerikalılar Cadılar Bayramı'nı sever. Biz bir ülke olarak bunu kutlamak için yılda 5 milyar dolardan fazla harcıyoruz. Ama tatil nereden geldi? Ve yabancılardan yemek istemek ve hayalet gibi giyinmek gibi gelenekler nasıl gelişti?
Cadılar Bayramı'nın kökleri, Kelt yılının sonunda düzenlenen eski bir hasat festivali olan Samhain'de (sow-in olarak telaffuz edilir) bulunur. Festival, yazın sonunu ve karanlık kışın başlangıcını işaret ediyordu. Ölülerin ruhlarının bu arifede ekinlere zarar vermek ve yaşayanlar üzerinde oyun oynamak için geri döndüğüne inanılıyordu. Ayrıca Kelt rahiplerinin veya Druidlerin, hayvan postları giydikleri ve ruhlara ekinleri ve hayvanları kurban ettikleri büyük şenlik ateşi kutlamaları sırasında yaptıkları gelecek hakkında tahminlerde bulunabildiklerine inanılıyordu.
MS'in başlarında, Romalılar günümüz İngiltere, İskoçya ve Kuzey Fransa'nın Kelt topraklarına geldi ve Samhain kutlamalarını etkileyen ilk insanlardı. Kendi tatillerini getirdiler: Ekim sonunda ölüleri onurlandırmak için Roma günü olan Feralia ve ayrıca Roma meyve ve ağaç tanrıçası Pomona'yı onurlandırmak için başka bir tatil. Bu Roma etkisinin, elmaların Cadılar Bayramı'nda dağıtılmasının ve sallanmasının nedeni olması mümkündür.
MS 800'e gelindiğinde, Hıristiyanlık Kelt Topraklarına yayıldı ve beraberinde başka bir tatil olan "All Saints Day"i getirdi. Tüm Azizler Günü'nün belirleyicisi olan Papa Boniface IV, muhtemelen Samhain'i azizleri ve şehitleri onurlandırmak için benzer ama daha kutsal bir tatille değiştirmeye çalışıyordu. Daha sonra, All Saints Day'in adı "All Hallows" olarak değiştirildi ve böylece Samhain günü (31 Ekim) "All Hallows Eve" olarak adlandırılmaya başlandı ve sonunda "Hallowe'en" olarak kısaltıldı.
Cadılar Bayramı'nın modern versiyonunu yaratmak için bir araya getirilen tüm tatiller, bir şekilde giyinmeyi içeriyordu. Samhain'i kutlayanlar, şenlik ateşi kutlamalarında hayvan derileri giyiyorlardı ve "All Saints Day" i gözlemleyenler genellikle aziz veya melek gibi giyiniyordu. Daha sonra İskoçya'daki erkekler, hala gözlemlediğimiz korkunç geleneği açıklayarak, o gün ölüleri taklit edeceklerdi.
1800'lerin ortalarında, İrlandalı ve İngiliz göçmenler Amerika Birleşik Devletleri'ne akın etti ve Cadılar Bayramı'nı yanlarında getirdiler. Bu göçmenlerden bugün bildiğimiz Cadılar Bayramı geleneklerini aldık, şimdi ne kadar çarpık olsalar da. Örneğin, ilk şeker mi şaka mı yapanlar, günümüzün ticarileştirilmiş kostümleriyle gülümseyen çocuklarından çok uzaktı. Orta Çağ İngiltere'sinde yaşıyorlardı ve yoksulların ailelerinin ruhları için dua etmeleri karşılığında tatlı ekmekler için yalvardıkları "ruh"u uyguluyorlardı. Daha sonra, Cadılar Bayramı'nı Amerika'ya getiren göçmenler kendi şekerleme ya da şekerleme versiyonlarını geliştirdiler, ancak 1930'lara kadar burada popüler olmadı.
1) Cadılar Bayramı Noel'den Sonra İkinci En Yüksek Gelir Getiren Ticari Tatildir
Eskiden satın alınacak çok az şeyle sadece tekil bir tatil olan şey, tam bir "Cadılar Bayramı Sezonu"na dönüştü. Dekoratif ışıklar ve çim süsleri, gösterişli kostümler ve bir sürü şeker arasında, ortalama bir Amerikalı bu sonbahar tatilinde güzel bir kuruş harcıyor. Cadılar Bayramı ne kadar popüler olursa olsun, durgunluk bu yılın ürkütücü gecesinin harcamalarını etkiledi. Ulusal Perakende Federasyonu'na göre harcamalar azaldı. Alışveriş yapanlar, 2008'deki 66.54$'a kıyasla tatilde ortalama 56.31$ harcayacaklar. İnsanların kıstığı bazı yöntemler arasında ev yapımı kostümler yapmak, geçen yılın dekorasyonlarını kullanmak ve daha ucuz şekerler almak yer alıyor. Çocukların iyiliği için, umalım ki herkes elma ve kuruş vermeye başvurmasın. Çocukken bundan nefret etmedin mi?
2) Harry Houdini 31 Ekim 1926'da Öldü
Ünlü sihirbaz, bir dublörün parçası olarak defalarca midesine vuran J. Gordon Whitehead adlı bir McGill Üniversitesi öğrencisi tarafından (yanlışlıkla) öldürüldü. Bir hafta sonra yırtılmış bir apandisit nedeniyle peritonitten öldü. Akut apandisite rağmen, Houdini tıbbi tedavi görmeyi reddetti.
3) Bunun İçin Bir Fobi Var
Samhainophobia, hastalarda panik ataklara neden olabilen yoğun ve kalıcı bir Cadılar Bayramı korkusudur. Yılın bu zamanı için diğer ilgili fobiler: wiccaphobia (cadı korkusu), phasmophobia (hayalet korkusu) ve koimetrofobi (mezarlık korkusu).
4) İlk Jack-O-Lanterns Balkabağından Yapılmadı
Başlangıçta oyulmuş şalgamlardı. Modern uygulama, İrlanda'nın ölülerin yüzlerini su kabaklarının üzerine oyma geleneğinden ve onları parlatacak mumlar koyarak mutasyona uğradı. Bu günlerde Jack-O-Lantern'iniz en çok, 2007'de 542 milyon pound balkabağı yetiştiren bir eyalet olan Illinois'den gelen bir balkabağından yapıldı.
5) Her Yıl Satılan Şekerlerin Dörtte Biri Cadılar Bayramı Gecesi İçindir
Evet, Noel ve Şükran Günü için ne kadar yersek yiyelim, Cadılar Bayramı piyasayı şekere çevirdi. Ülke olarak yılda 20 milyon lira şekerli mısır tüketiyoruz. Yetişkinlerin onda dördü (%41) kendi şekerliklerinden gizlice şeker aldıklarını kabul ettiğinden, Cadılar Bayramı ikramları dağıtmak da biraz yemek yemek için mükemmel bir bahane. Ve eğer bir çocuksanız, sepetinize sarılın, çünkü şeker hırsızının olduğu yer evdir, çünkü ebeveynlerin %90'ı, çocuklarının Cadılar Bayramı şeker ya da şeker çantalarından gizlice hediyeler aldığını kabul eder. Ama ister çalın, ister dağıtın ya da çalıntı olsun, şansınız bir Snickers barda elinize geçecek (veya elinizi kaçıracaksınız), yıllardır 1 numaralı Cadılar Bayramı şekeri olmuştur.
7 Sessiz Gece: Birinci Dünya Savaşı Noel Ateşkesi Hikayesi, Stanley Weintraub
“1915'te her iki tarafta da herhangi bir günde, tüm yıl boyunca kazanılan yardalardan daha fazla ölü olacaktı. Ve kimin haklı olduğunu değil, kimin kaldığını belirlemek için yaklaşık dört yıl daha yıpratma olacaktı." -Stanley Weintraub
1914'te 1. Dünya Savaşı sırasında, siperlerde kendiliğinden bir Noel ateşkesi patlak verdi. İçinde Sessiz gece, Stanley Weintraub bu unutulmuş Noel hikayesinin derinlemesine bir analizini sunuyor.
Zerdüştlük: Tarih, İnançlar ve Uygulamalar
Orijinal olarak Quest dergisinin Ocak - Şubat 2003 sayısında basılmıştır.
Alıntı: Yüklenici, Dinshaw ve Hutoxy. "Zerdüştlük: Tarih, İnançlar ve Uygulamalar." Görev 91.1 (OCAK - ŞUBAT 2003):4-9.
Dinshaw ve Hutoxy Yüklenici tarafından
Zerdüştlük, taraftarlarının sayısı bakımından dünyanın en büyük dinlerinin en küçüğü olmasına rağmen, tarihsel olarak en önemlilerinden biridir. Kökleri, Hindistan dinlerini de üreten proto-Hint-Avrupa maneviyatındadır. İlham veren bir peygamber reformcu tarafından kurulan dünya dinlerinin ilkiydi. Mahayana Budizmi ve özellikle Yahudilik, Hıristiyanlık ve İslam'ın İbrahimî dinleri üzerinde etkili olmuştur. Son üçüne, Zerdüştlük, doğru ve yanlış arasındaki kozmik bir mücadele, insan yaşamında etik seçimin önceliği, tektanrıcılık, Tanrı ile insanlık arasında aracılık eden manevi varlıkların (melekler, başmelekler) göksel bir hiyerarşisi, ölümden sonra her birey, bu yaratılışın sonunda bir Mesih'in gelişi ve tarihsel döngünün sonunda İyi'nin nihai zaferiyle sonuçlanan bir kıyamet. -Editör
ZOROASTER WAS THE PERSIAN PROPHET on whose teachings the ancient religion of Zoroastrianism is based.The name by which he is commonly known in the West is from the Greek form of his original name,Zarathushtra, which means "Shining Light."
Date of Zoroaster
Scholars differ considerably about the date of Zoroaster's birth. Greek sources place Zoroaster at 6000 years before the death of Plato, that is, about 6350 B.C. Archeological remains in Turfan, China, state that Zoroaster was born "2715 years after the Great Storm," placing his birth at 1767 B.C. The latest dates for his life come from Persian writings that place him 258 years before Alexander, that is, about 600 years B.C. Many other scholars place Zoroaster's birth between 1500 and 1200 B.C.
According to Annie Besant in her lectures on Four Great Religions, the Esoteric Tradition dates the beginning of Zoroastrian teachings far earlier than any of those dates. That Tradition is based on two kinds of records. First, the Great Brotherhood has preserved the ancient writings, stored in underground temples and libraries. There are people today and have been those in the past who have been permitted to set eyes on these ancient writings. Second, there are the imperishable records of the Akasha itself.
According to these records, Zoroastrianism and Hinduism are the two oldest religions of our modern humanity. The Iranians, in their first migration into Iran, were led by the great teacher Zoroaster, who belonged to the same mighty Brotherhood as Manu of the Indic tradition and was a high Initiate of the same Great Lodge, taught by the same primordial Teachers, called the Sons of the Fire. From this great teacher came down a line of prophets, who superintended the early development of the Iranian peoples and all of whom bore the name Zoroaster. The Zoroaster the Greeks refer to may have been the seventh Zoroaster in this line of prophets.
Birthplace of Zoroaster
Scholars are equally divergent about the birthplace of Zoroaster. They suggest such locations aseastern Iran, Azerbaijan (south of the Caspian Sea), Balkh (the capital of Bactria, in present dayAfghanistan), Chorasmia and Sogdia (in present-day Tajikhistan), or near the Aral Sea (in present-day Khazakhstan).
Achaemenian Empire
Zoroastrianism flourished during three great Persian Empires. The first was the Achaemenian Empire, founded by Cyrus the Great (ca. 585 -529 B.C.). He established an empire that extended from Asia Minor in the west to India in the east and from Armenia in the north to Egypt in the south. Cyrus showed great respect for the nations he had conquered. He allowed them to govern themselves and to follow their own religious beliefs. When he invaded Babylon, he set the Jewish captives free to return to their country, Judea, and even provided them with resources to rebuild the Temple of Solomon, which had been razed by the Babylonians. For these deeds, Cyrus is mentioned in the Old Testament (Isaiah 45.1 -3) as a savior and as "the Anointed One."
The Achaemenians had constant conflict with the Greeks in the west of their empire. Darius, a successor of Cyrus, dispatched 600 ships and a large land force to capture Athens. The Achaemenians were on the Plain of Marathon, and their ships were to sneak towards Athens and surprise the city. When the Greeks heard of the Persians' plan, they sent one of their runners, Phillippe, to Athens to warn the citizens there. The distance from Marathon to Athens was 26 miles and this run has been immortalized in the Marathon races held all over the world. The Persians had to withdraw from that battle.
The Achaemenian Empire came to a close with the rise of Alexander, who in 334 B.C. conquered Persia, plundered the treasury, and burned the libraries in Persepolis. Many of the priests were killed, and these priests were considered to be the living libraries of the religion, since they had committed to memory most of the sacred texts. Alexander is thought of as "the Great" by the Greeks, Egyptians, and others but is known as "the Accursed" by the Persians. Alexander died young, and the Greek-based Seleucid Empire, which succeeded him, lasted a relatively short time.
Parthian Empire
About 250 B.C., the Parthian tribe from northeast Iran overthrew the Greeks and established an empire that was just as extensive as the Achaemenian Empire. The Parthians were also Zoroastrians and were also tolerant of the religious beliefs of conquered lands. During the approximately five hundred years of the Parthian Empire, there were continuous battles with the Romans. The Roman Empire extended to Scotland in the west. However, in the east, they were stopped by the Parthians. The Romans never took to Zoroastrianism but instead practiced Mithraism, in which the deities Mithra and Anahita were worshipped. The Romans established Mithraic temples throughout the western part of their empire, many of which are still standing today. During the five hundred years of the Parthian Empire, Zoroastrianism was quite unregulated, and hence differing forms of the religion developed.
Sasanian Empire
To counteract the resulting chaotic state of the religion, the Sasanians (who were also Zoroastrians) rose up against the Parthians and overthrew them in 225 A.D. The Sasanians wanted to unify Zoroastrianism and to establish rules about what Zoroastrianism was and what it was not. A High Priest was established, who was next to the King in authority. Zoroastrianism was made the state religion of the Empire, and conversions were actively made to counteract the proselytizing zeal of Christians. This missionary activity shows that Zoroastrianism was really a universal religion and not an ethnic religion, limited to one people.
Later History
The Sasanian Empire lasted till 641 A.D., when the Arabs invaded Persia and established Islam in the land. The new regime gave the local population three choices: conversion to Islam, payment of a heavy tax imposed on nonbelievers (called the Jizya tax), or death. The Arabs mistreated the Zoroastrians in many ways and made life very difficult for those who chose not to convert. Consequently, in 936 A.D., a group of Zoroastrians from the town of Sanjan in the Khorasan Province of Iran made their way south to the port of Hormuz on the Persian Gulf, from where they set sail for India. They spent nineteen years on the island of Div before making final landfall on the western coast of Gujerat.
These immigrants to India became known as the Parsis (that is, "those from the Persian province of Pars"). The Parsis prospered in Gujerat and later on began to move out to other parts of India. They particularly excelled and prospered when the British established themselves in India.
Meanwhile, the Zoroastrians left behind in Iran continued to suffer under very adverse conditions. When the prosperous Parsis in India heard of the woeful plight of their coreligionists, they dispatched emissaries to Iran, notably Maneckji Hataria in 1854. He spent many years in Iran, rebuilding educational and religious institutions and helping the Zoroastrian community there to regain its social strength. In 1882, he was successful in persuading the Islamic Qajar King to abolish the burden of the Jizya tax.
Today, the Zoroastrian community in Iran is doing well and has an unusually high number of successful people. Within the past few decades, there has been an emigration of Zoroastrians from Iran and India to the Western world. These two communities, the Iranian and Indian, are now united, go to the same fire temples, intermarry, and prosper in harmony.
In Zoroastrian cosmology, the head of the manifested universe is Ahura Mazda, the "Wise Lord." He is the universal and pervasive source and fountain of all life. But behind or beyond Ahura Mazda is Zarvan Akarana, Boundless Time and Boundless Space, the unmanifested absolute from which the manifested Logos, Ahura Mazda, came forth.
Ahura Mazda is depicted in the Zoroastrian scriptures as a kind of trinity: "Praise to thee, Ahura Mazda, threefold before other creations." From Ahura Mazda came a duality: the twin spirits of Spenta Mainyu (the Holy or Bountiful Spirit) and Angra Mainyu (the Destructive or Opposing Spirit). The twin spirits are popularly thought of as good and evil, but rather they are two principles that represent all the opposites of life. In her lecture on "Zoroastrianism," Annie Besant has this to say of them:
Good and evil may be said to only come into existence when man in his evolution develops the power of knowledge and of choice the original duality is not of good and evil, but is of spirit and matter, of reality and non-reality, of light and darkness, of construction and destruction, the two poles between which the universe is woven and without which no universe can be. . . . There are two names again that give us the clue to the secret, the "increaser" and the "destroyer," the one from whom the life is ever pouring forth, and the other the material side which belongs to form, and which is ever breaking up in order that life may go on into higher expression.
After the trinity of Ahura Mazda and the twin spirits that emanated from him is a sevenfold expression of the divine reality. These seven are called the Amesha Spentas or Holy or Bountiful Immortals, the Highest Intelligences. They are sometimes thought of as archangels and sometimes as aspects of Ahura Mazda himself. These seven mighty intelligences are also guardians of various kingdoms of nature. They are as follows:
Ahura Mazda himself. Just as the One Wise Lord is part of a trinity including also the twin spirits of bountiful increase and of destructive opposition, so too is he one of the sevenfold intelligences. The One Lord is present everywhere.
Vohu Manah, Good Mind. It is divine wisdom, illumination, and love—the mental capacity to comprehend the next one of the Amesha Spentas, Asha Vahishta. Vohu Manah is associated especially with the animal kingdom.
Asha Vahishta, Highest Truth. Often translated as "righteousness," the word asha is etymologically the same as the Sanskrit term rta, and thus is the dharma or Plan by which the world exists. Asha Vahishta is the order of the cosmos, the ideal form of the universe. It is associated with the element of fire.
Khshathra Vairya, Desirable Dominion, is divine strength and the power of Ahura Mazda's kingdom. In theological terms, it represents the Kingdom of Heaven in human terms, it represents the ideal society. Khshathra Vairya is associated with the sky and with the mineral kingdom. Human beings can realize the power of Khshathra Vairya when they are guided by Good Mind and Highest Truth.
Spenta Armaiti, Holy or Bountiful Devotion, theologically is the attitude of piety and devotion ethically, it is the attitude of benevolence. It is associated with the element of earth.
Haurvatat, Wholeness, is the state of perfection, complete well-being, spiritual and physical integrity. It is associated with the element of water.
Ameretat, Immortality, is the state of immortal bliss. It is associated with the plant kingdom.
These seven can be thought of either as cosmic principles or as human principles (the macrocosm-microcosm). It is through our use of a good mind (Vohu Manah), practicing love and devotion (Spenta Armaiti), and following the path of righteousness (Asha Vahishta) that we can bring about the ideal state of things (Khshathra Vairya), in which ultimately perfection (Haurvatat) and immortality (Ameretat) will prevail. Human beings are not bystanders in life. We are the prime agents through whose actions the promise of Ahura Mazda will be fulfilled. With Ahura Mazda, we are co-creators of the ideal world.
Under the Amesha Spentas are other intelligences called Yazatas, sometimes compared to angels. Together with human beings, the Yazatas are the hamkars or helpers of Ahura Mazda.
Zoroastrianism views the world as having been created by Ahura Mazda and as meant to evolve to perfection according to the law or plan of Asha, the divine order of things. The law of Asha is the principle of righteousness or "rightness" by which all things are exactly what they should be. In their most basic prayer, the "Ashem Vohu," repeated every day, Zoroastrians affirm this law of Asha: "Righteousness is the highest virtue. Happiness to him who is righteous for the sake of righteousness." This is the central concept in the Zoroastrian religion: Asha is the ultimate Truth, the ideal of what life and existence should be.
Duality exists as part of manifestation, but human beings also have freewill to choose between the dual opposites. As they have the power of choice, they have also the personal responsibility of choosing well. Spenta Mainyu, the Bountiful Spirit, promotes the realization of Asha. Angra Mainyu, the Destructive Spirit, violates Asha. We have a choice between them, between spirit and matter, between the real and the unreal.
Personal salvation is attained through making the right choice. And the salvation of the world, called "Frashokereti," is the restoration of the world to its perfect state, one that is in complete accord with Asha. As human beings make the right choices in their lives, they are furthering the realization of Frashokereti.
Life after Death
What happens after death? According to the Zoroastrian tradition, after the death of the body, the soul remains in this world for three days and nights, in the care of Sraosha, one of the Yazatas or angels. During this period, prayers are said and rituals performed to assure a safe passage of the soul into the spiritual realm. On the dawn of the fourth day, the spirit is believed to have crossed over to the other world, where it arrives at the allegorical Chinvat Bridge.
At the Chinvat Bridge, the soul meets a maiden who is the embodiment of all the good words, thoughts, and deeds of its preceding life. If the soul has led a righteous life (one in accord with the divine Plan), the maiden appears in a beautiful form. If not, she appears as an ugly hag. This image, fair or foul, confronts the soul, and the soul acknowledges that the image is an embodiment of its own actions and thereby judges itself, knowing whether it is worthy to cross over the bridge to the other side or must return to earth to learn further lessons.
By another account, after the soul meets its own image, it appears before a heavenly tribunal, where divine justice is administered. Good souls go to a heaven called Vahishta Ahu, the Excellent Abode. Evil souls are consigned to a hell called Achista Ahu, the Worst Existence. One account reflects a belief in reincarnation the other does not.
In the oldest Zoroastrian scriptures, heaven and hell are not places, but states of mind that result from right or wrong choices. Zoroaster spoke of the "drujo demana" or "House of Lies" and the "garo demana"or "House of Song," to which souls are sent. Some say that the fall of the soul into the House of Lies means a return of the soul to earth, the realm of unreality or lies.
Zoroastrianism places great emphasis on purity and not defiling any of the elements of Ahura Mazda'screation. For that reason, traditionally, neither burial nor cremation were practiced by Zoroastrians. Instead, dead bodies were taken to a Tower of Silence and laid out under the sun, where vultures devoured them. At the present time, there is great controversy about this practice.
Fire is the major symbol in Zoroastrianism and has a central role in the most important religious ceremonies. It has a special significance, being the supreme symbol of God and the divine Life. In Zoroastrian scriptures, Ahura Mazda is described as "full of luster, full of glory," and hence his luminous creations—fire, sun, stars, and light—are regarded as visible tokens of the divine and of the inner light. That inner light is the divine spark that burns within each of us. Fire is also a physical representation of the illumined mind.
Zoroastrian places of worship are called Fire Temples. In them an eternal flame is kept burning with sandalwood and frankincense. The first fire to be lit upon an altar is said to have been brought down from heaven by Zoroaster with a rod.
When the Parsis fled from Iran and settled in India, fire was again brought down from heaven by lightning to create the sacred symbol of Ahura Mazda. The fire altar where that historic fire is still burning is an important pilgrimage site for the Parsis. Because the fire is such a sacred and holy symbol, the fire temples are open only to Zoroastrians.
Social Practices
Today, Zoroastrians do not proselytize, and consequently Zoroastrians are born to the faith. If a Parsi woman marries outside the religion, her children cannot be Zoroastrians, but if a man marries outside, his children can become Zoroastrians, although his wife cannot. No doubt these restrictions are later aberrations not befitting the lofty ideals and teachings of the religion.
The Zoroastrian scriptures are called the Avesta, and the ancient language in which they are written is called Avestan. That language is closely related to the Sanskrit of the ancient Vedic hymns. The term Zend Avesta refers to the commentaries made by the successors of Zoroaster on his writings. Later, commentaries to the commentaries were written in the Persian language of the Sasanian Empire, which is called Pahlavi. So the Zoroastrian scriptures are in several languages and their composition spans vast periods of time. Yet they are fragmentary because of the destruction of written texts and the persecution of priest-scholars by foreign invaders.
The oldest part of the Zoroastrian scriptures are the Gathas, which are the direct teachings of Zoroaster and his conversations with Ahura Mazda in a series of visions. The Gathas are part of a major section of the Avesta called the Yasna, a term literally meaning "sacrifice," consisting of texts recited by priests during ceremonies. The Vendidad is a manual in the form of a catechism giving rules of purification and for preventing sins of both commission and omission. The Khordeh Avesta or "Little Avesta" includes invocations with beautiful descriptions of the Yazatas or angelic intelligences.
Fundamental Moral Practices
The basic moral principles that guide the life of a Zoroastrian are three:
Living these three principles is the way we exercise our freewill by following the law of Asha. These three principles are included in many Zoroastrian prayers, and children commit themselves to abide by them at their initiation ceremony, marking their responsible entry into the faith as practicing Zoroastrians. They are the moral code by which a Zoroastrian lives.