The document has moved here.


|Sevgi tebessümde saklıdır|
|Hatice SUNER|


Sevgi dediğimiz şey bir güne sığar mı? Gerek insan gerek hayvan doğasında yaradılışın temelinde yatan en saf duygudur sevgi. Çoğu insan onu zamanla arşınlayarak köreltir, bir kısmı da aynı saflığı ve temizliği muhafaza ederek yaşamının bir parçası haline getirir. Doğamızda bazı duygular doğumdan başlar ve bunların başında sevgi gelir. Yeni doğmuş bir bebeğin içindeki yaşama sevgisi, anne sevgisi, baba sevgisi, büyüdükçe arkadaş sevgisi, hayvan sevgisi, daha da büyüdükçe özel bir insan sevgisi, kendini bir kişiye adamış olmanın yaşattığı duyguyu iliklerine kadar hissetmenin yaşattığı hazzın sevgisi ve meta sevgisi. Sevgi hayatın her katmanında var olan ve anlam yoğunluğu insan yaşamına göre şekillenen bir histir. Peki, sevgi beyinde gelişen bir düşünce midir yoksa kalpte gelişen bir duygu mudur? Pek çoğunuz bu işi kalbe bağlasa da kalp sadece bir organdır ve düşüncelerimize etkisi yoktur. İnsan beyni boş bir levhadır ve yaşadıklarına göre şekil alır der John Locke. Ben de bu görüşe katılanlardanım ve sevgi de insanın yaşantılarıyla gelişen bir his.
Birey ilk baş annesini ve babasını tanır, ardından kendini tanır ve daha sonra dış dünyaya açılır. Hayattaki hiçbir sevgi koşulsuz değildir. Annenizi seversiniz çünkü o sizi doğurmuştur ve beslemiştir, ağacı seversiniz çünkü size gölge olur ve oksijen sağlar, öğretmeninizi seversiniz çünkü size çok şey katmıştır ve gelişiminize katkı sağlamıştır. İnsanoğlu yaradılışından ötürü kendisine faydası olmayan hiçbir şeyi sevmez. Çoğu duygu ile karıştırılan sevginin temelinde uğruna bir şeyler yapmak, emek harcamak yatar.
Peki, şimdi gelelim tüm bunların bir güne sıkıştırılarak en saf duygumuz olan sevgiyi metalaştırma çabamıza. Emekten uzak ve tamamen görsel şova dökülen pek çok aksiyonla karşılaşıyoruz. Buna kapitalizmin dayatması diyenler de var yılda bir kereden bir şey olmaz diyenler de. 50 TL’lik bir ev eşyasını Sevgililer Günü’ne özel indirimle 100 TL’ye almak mıdır sevgi? Ya da sırf üzerinde herkes bir şey yapıyor baskısıyla bir şeyler yapmaya muhtaç hissetmek, bu duygunun saflığına ne derecede uyuyor? Komşuyla, arkadaşla, dostla hediye yarıştırarak kıran kırana rekabet etme çabası mıdır sevgi?
Sevgimizi bir güne sığdırmak aslında birlikte geçirdiğimiz diğer günlere ihanet değil midir? Sevdiğiniz insanla geçirdiğiniz en güzel gün sizin sevgililer gününüzdür. Aynaya baktığınızda umutla gülümsediğiniz gün kendinize en büyük armağandır. Ya da annenizi her ziyaret ettiğinizde ona yaşattığınız mutluluk hissi sizin sevgililer gününüzdür. Sevgi birlikte bir şeyler paylaştıkça güzeldir ve birlikte bir şeyler paylaştığınız her gün sizin gününüzdür. Bir şeyi tek bir kalıba sığdırdığımız zaman geniş zamanda o şeyin değerini yitiriyoruz aslında. Şubat ayı geldiği anda herkes 14 Şubat’a kilitleniyor. Peki, diğer günlerde ne yapıyoruz? Bugün Sevgililer Günü’nde birbirine hediyeler veren, gülücükler saçan insanların yarın bir gün sevgililerinin kurbanı olduğu bir dünyada böyle bir güne anlam yüklemek fazla hayalperestçe geliyor bana.
Her yıl bir gün değil ömür boyu her gün aynı tutku, sevgi ve heyecanla günlerinizi doya doya yaşamanızı ve kendinizi içine soktuğunuz bu stresli günlerden bir an önce kurtularak derin bir nefes almanızı diliyorum. Önce kendinizi sevin ve kendinize saygı duyun, ardından da çevrenize gülücükler saçın. Çünkü gerçek sevgi tebessümde saklıdır. İyi günlerde kalın, hoşça kalın.
|Etiketler: Sevgi, tebessümde, saklıdır,|