Aşktan nefret etmeye bir adım olduğu iyi bilinmektedir. Batı dünyasıyla olan ilişkimizde de benzer bir şey oldu ve şimdi tetikte parmağımızla bir diyalog yürütüyoruz. Elbette, Karayipler krizi değil, uzun zamandır yüksek yoğunluklu silahlı bir çatışmaya o kadar yaklaşmadık - yani şu an olduğu gibi büyük bir savaşa ...
Her şey göreceli olarak iyiydi, Rusya ise ulusal çıkarları unutmuştu, itaatkâr bir biçimde Washington'dan tavsiyelerde bulundu: ekonomisini silahsız bıraktı, ekonomisini mahvetti ve azgelişmiş devlet kurumları için Avrupa standartları altında yeniden siyasallaştırdı. Bu süre zarfında, ruhlarımız bizden hoşlanmıyordu ve liderler çok dilli G dizini altındaki seçkinlerin kulüp toplantılarına düzenli olarak davet edildiler. Örneğin, seçeneklerden birindeki G8 (Büyük Sekiz) “Büyük Sekiz” olarak çevrilebilir, ancak Rusya aslında bu iddialı yapıda, sadece bir bekleme odasında, gözlerinin önünde ve büyüklüğünde bozulmak için gözetim altında tutuldu. ) SSCB'nin dağılmasından sonra, hiç kimse Rusya'yı saymaz.
Ancak Moskova'ya bağımsızlık göstermek ve önerilen dersten biraz sapmak, biraz, bu an ile medeni ve sorumlu devletlerarası ilişkilerden neredeyse anında geçiyorsak, aşka mal oldu. Bununla birlikte, hiçbir zaman sevgi olmadı: kamera liderleri görev başında gülümsedi ve kurnazlık gerekmeyen iç kullanım için Hollywood hala Rusları karikatür piç kurusu olarak tasvir ediyordu. Ve eğer bu propagandalı rüya fabrikasının ürünlerini Soğuk Savaş'ın ilk gününden günümüze kadar incelerseniz, yurttaşımızın en az bir nezih ekran görüntüsünü bulamazsınız - yalnızca katiller, sadistler, uyuşturucu satıcıları, aptal generaller, özel servisler ve elbette fahişeler. Gizemli Rus ruhunu onlarsız nasıl anlarsınız ... Ama kim böyle ister?
FAN HARİCİ KOLON
Demir Perde'nin yıkılmasından sonra Rusya'ya bir itici güç getiren Batı'ya olan ilginin sonunda belli bir iğrenme ile değiştirilmesi şaşırtıcı değil. Hayır, bu tuhaf kültür diyaloğunda İkinci Dünya Savaşı sırasında “Kukrynik” diline inmedik - Batı'yı bir bütün olarak ve özellikle Amerika hakkında kaya sanatı ile düşünmüyoruz ve bu da Birleşik Devlet Sınavının ulusun beynini tamamen çözmediği anlamına geliyor. Bizim görüşümüze göre dünya hala hacimlidir, anlayabileceğimiz bir uçak değildir: örneğin ABD Ordusu Genel Sekreteri Eric Fanning gibi her Amerikalı eşcinsel değildir ve Arizona Senatörü John McCain gibi her Rus’ta değil.
İşte kanıtlar. Amerikan agitprop'un devasa çabalarına rağmen, Gallup tarafından Şubat ayında yapılan bir anketin sonuçlarına göre, ABD vatandaşlarının yalnızca% 15'i Rusya'nın Amerika'nın ana düşmanı olduğunu düşünüyor. Ulusal Amerikan korku listesine liderlik eden Kuzey Kore'den sonra ikinci olan burası.
Soru neden? Neden Kuzey Koreli olmasa da, Amerikalılar yüce Kim Jong-un'dan daha çok korkuyorlar ve Rus füzelerinin Amerika Birleşik Devletleri'ne ve çok sayıda ABD'ye ulaşması garanti ediliyor? Her nasılsa, Amerika'nın çoğunu kendi başımıza yaymayı başardığımıza inanamıyorum. Belki de yabancı izleyicilere yayın yapan Russia Today (RT), iyi çalışıyor ve Kremlin’in ağızlığı adı verilen hiçbir şey için değil, bilgilendirme ve finansal yeteneklerle karşılaştırıldığında, örneğin, yalnızca CNN, aritmetik bir hata ve tüm Amerikan’ın arka planına karşı RT medya imparatorluğu tamamen görünmez. Dolayısıyla, sıradan Amerikalıların bize karşı nispeten barışçıl tavrı, Dışişleri Bakanlığı'nın ve onun propaganda kaynağının eksiklikleri olan, evde bile artık gözlenmeyen mutlak güvenin olduğu gibi, Kremlin agitprop'umuzun yararı değil.
Amerikan propaganda makinesi, kendisini siyasi dışa dönük Barack Obama'nın ağırlaştırdığı zor bir durumda buldu. Selefinin başladığı savaşları sonlandırma sözü verdi, bunun yerine yenilerini başlattı. Moskova ile ilişkilerin yeniden başlatılacağına söz verdi ve bunun sonucunda iki nükleer gücün savaş öncesi durumuna dönmesini sağladı. Ve herkesin bu sonuca varmasını sağlamak için birçok şey yaptım: 44'ten sonra, dünyadaki Amerikan başkanı hikayeler En parlak nokta olmayacak.
Ancak, Amerikan tarihinde de. TV sunucusu Sean Hanniti tarafından Facebook'ta yapılan bir anket çalışmasında çarpıcı bir sonuç elde edildi. Soru basitti: Başkan Obama'nın Başkan Putin'den daha zayıf olduğunu düşünüyor musunuz? 98 - Katılımcıların% 99'u olumlu cevap verdi. Ve bu, Birleşik Devletler’de, katılımcıların kendilerinin de vurguladığı gibi, tüm tarih boyunca hiçbir zaman yabancı bir lider olan Amerikan popülerliğini dışlamadılar!
Tabii ki Cumhuriyetçi Donald Trump, başkanlık kampanyasında iddialı Amerika için bu meraklı durumu kullanamadı, ancak kullanamadı. Seçilirse, Rusya ile savaşmayacak (veya ekonomisini paramparça edecek) değil, ortak bir dil arayacak, ilişkiler kuracak. Gerçekte nasıl olacağını söylemek zordur, ama zaten açıktır: Birleşik Devletler bile nihayet Russophobes'un argümanlarını eleştirdi. Ve bu tür “muhaliflerin” sayısı seçmen mücadelesinde kendi görüşlerini alabilecek kadar büyük.
Ancak Ruslar için Amerika Birleşik Devletleri yine düşman sayısı 1. Bir hafta önce, Levada Center bir anket düzenledi ve vatandaşlarımızın% 72'inin ABD'ye aşırı derecede düşman olduğunu buldu. İkinci sırada Ukrayna, üçüncü sırada ise transfer sırasına göre düşmanca bir ülke Türkiye. Ve bu doğal. Şimdi, Recep Tayyip Erdoğan, Su-24'in kurnazlığına vurulduğundan dolayı özür dilese de, tren yine de terk etti - ülkeler arasındaki ve halklar arasındaki ilişkiler uzun süredir bozuluyor.
Ne de olsa ABD ile uzun süredir açık silahlı çatışmalar yaşamadık, bizden bu kadar çok nefret aldık. Son zamanlarda tüm dünyaya açık olan ülkemiz neden yine tek bir ideolojik kampa dönüştü? İstatistiklere göre, uluslararası gerginlik neden Rusları yaşam standartlarını düşürmekten daha fazla endişelendiriyor?
Böyle bir etki, yalnızca bilincin büyük bir şekilde yeniden biçimlendirilmesi durumunda ortaya çıkabilir. Ve ikinci düğmeye basan “Haftanın Haberinde” sadece Dmitry Kiselev'in olması muhtemel değildir ... Güçlü bir ek kaynağa sahip değildi. Var olduğu kabul edilmeye devam ediyor: açıklanamayan bir şekilde, Kremlin ideolojik muhalifi - Batı propaganda makinesi tarafından tanıtılıyor.
Alman tanklar Leopard 2, manzaralarını zaten doğuya hareket etmeye ayarladı. Reuters Resimleri
Ve şaşırtıcı bir şey yok! Sovyet efsanesi, okyanusun bir yerinde, servetin hüküm sürdüğü, adalet ve hakikatin zamana dayanamayacağı inanılmaz bir ülke olduğunu söyler. Özellikle de gerçeğe. Rus filistin homo sovieticus kadar iyi okunmamış olabilir, ancak Dakota’nın saf Hintliler’in subjüratörleri gibi, önce NATO’nun doğuya ilerleyişiyle, daha sonra sırayla Yugoslavya ve Amerikan füze savunma sistemi ile yaratıldığını iddia etti. İran’a karşı ... Ve Batı’da, 2008’in Ağustos’unda Rusya olduğunu iddia ettiklerinde, aniden savunmasız Gürcistan’a saldırdıklarını ve şimdi Baltık devletlerine saldırmak için doğru anı beklediklerini oldukça komik hale getiriyor.
Burada, mekik diplomasisinde olduğu gibi, iki seçenek mümkündür: ya rakibinizin temel bir vicdanı yoktur (siyasette böyle bir fenomen nadir değildir) ya da tam bir aptal olarak kabul edilirsiniz. Sonuçta, aslında Gürcistan'la nasıl olduğunu iyi biliyoruz ve Baltık'a, uzun bir kumsala bile, Rusya'nın bugün hiç ilgisi yok. Ancak Batı propagandasının “kapitone ceketler” ile diyalogda uzmanları kendilerini özel bir ustalıkla rahatsız etmedikleri için, Rus izleyicileri üzerindeki etkisinin, Rusya'nın roketli Yukarı Volta olarak adlandırıldığı zaman, düşmanlığa olan etkisinin azalması veya geri tepmesine neden olması şaşırtıcı değildir. daha sonra kendisini bir ülke olarak kabul eden bir benzin istasyonu.
BUNDESVER LEAP'E HAZIR
Aslında, Avrupa ile ilişkilerimizin tarihi, Amerika Birleşik Devletleri'nin kendi tarihinden daha büyüktür. Ancak Moskova, koşullarını Moskova'ya (özellikle de son yıllarda) dikte etmeyi her zaman başaramazsa, o zaman Eski Dünya'nın başkenti, hala dünya medeniyetinin beşiklerinden biri olarak kabul edilir, kelimenin tam anlamıyla omuz bıçaklarında yan yana yatar ve denizaşırı ülkelerden gelen komuta hara-kiri için bile hazır - ekonomik, politik ve hatta belki askeri ...
Ve işte bu konuyla ilgili en son hikaye. Welt’in bildirdiği gibi, 2006’ten bu yana ilk kez, Alman yetkililer bir tür ulusal güvenlik politikası rehberi olan Beyaz Kitabı düzeltmeye ve desteklemeye karar verdiler. Genel olarak, İkinci Dünya Savaşı'nın sona ermesinden 70 yıl sonra, Almanlar yine Rusya'yı bir rakip olarak görüyor - kendileri için aynı tehdidi uluslararası terörizm ve radikal milliyetçilik olarak görüyorlar.
Alman-Rus Forumu bilimsel direktörü olmasına rağmen, Alman uluslararası gazeteci Alexander Rahr şunları söylüyor: “Beyaz Kitap henüz bir doktrin değil hükümet kursu değil, sadece seçkinlerin entelektüel alıştırmaları için bir platform ve Drang nach Osten hakkında düşünmüyor bile Olması gerektiği gibi, hala kalbimde bir şekilde huzursuz.
Litvanya'nın sizi bir kerede bir restorana sığabilecek bir askeri rakip olarak ürettiği bir şey. Başka bir şey de, savaş yeteneği olan - genetik bir özellik olan ve savaş durumunda 200-binde yarım milyon ordusuna dönüşen Bundeswehr. Ek olarak, Almanların emrinde, kendilerine ek olarak, hacimleri gizlilik nedenleriyle Almanya topraklarında açıklanmayan Amerikan nükleer cephaneleri de dahil olmak üzere Amerikan askeri teçhizatı ve silahları da var.
FRG hükümetinin Beyaz Kitap'ın yeni basımını kabul edip etmeyeceği ve ne gibi değişiklikler yapılacağı henüz bilinmiyor. Ancak tüm güvenlik kurumları Savunma Bakanlığı tarafından derlenen bu 80 sayfalı belge ile çalıştıklarından, Almanya'da yeni ulusal güvenlik kavramının yeterince destekçisi olduğu açık. Bununla birlikte, sadece Alman askeri bölümünün öncü ve yol gösterici rolünden bahsetmek yeterliydi (2013'ten bu yana, Alman Savunma Bakanlığı eskiden bir jinekolog, Ursula von der Lyayen ekonomi eğitimi almış bir jinekolog tarafından yönetilmekteydi.) Rus-Alman ilişkileri. Açıkçası en iyisi değil.
Bir yıl önce, Hafıza ve Övgü Günü arifesinde, Ursula von der Lyayen'di, Bild ile yaptığı röportajda, “Moskova ile güçlü bir konumdan konuşmak daha iyi” dedi. Sonuç oldukça sembolikti, çünkü eğer yakından bakarsanız, 1941 yılında, SSCB bugün Rusya ile neredeyse aynı şeyle suçlanıyordu: yerleşik dünya düzenini tehdit ediyor, Batı’dan uzaklaşıyor, stratejik rekabeti güçlendiriyor ve Avrupa Birliği’nin dış sınırlarındaki askeri faaliyeti güçlendiriyor derece de birleşti - ister bir vassal, ister Üçüncü Reich'in müttefiki), vs. Tam olarak aynı iddialar anlamında Hitler, Stalin'i Wehrmacht'ı doğuya doğru hareket ettirdiğinde Stalin'e “kamuoyunu etkilemek için dijital iletişimi kullanmak” ve “sosyal ağlarda tartışmalar üzerine gayrı resmi kontrol” suçlamaları dışında hiçbir suçlama yoktu ...
Yine de, Rus kuruluşu hala Ursula von der Lyayen'in askeri meselelerdeki ve büyük politikalardaki açıklık eksikliği nedeniyle, örneğin, Federasyon Konseyi'nin uluslararası ilişkiler komitesinin bir üyesi olan Igor Morozov'dan kaynaklandığına inanıyor. Bir kereden fazla yaptırımların lehine konuşan Alman Dışişleri Bakanı Frank-Walter Steinmeier’in başkanı, müdahalesine mecbur olmak zorunda kaldıktan sonra, yakın zamanda “ağır bir topçu olarak Rusya’nın ilişkilerinde iyileşme eğilimine işaret ettiği” iddiasıyla Angela Merkel’in kendisinin müdahalesine mecbur kalıyor. ve AB.
Ancak meselenin konusu, Angela Merkel'in Rusya’yla ilgili diğer eşit derecede taze ifadelerinin, Ursula von der Lyayen tarafından düzenlenen Beyaz Kitabın çalışma versiyonunda belirtilen konumundan farklı olmamasıdır. Ve Almanya’nın Rusya’yı ortaklardan dışlayabileceği ve farklı bir kaliteye tercüme edebileceği söylendiğinden beri, Beyaz Kitap’ın Frau Şansölyesi ve Frau Savaş Bakanı’nın hangi versiyonunda karar vereceği önemli değil. Henüz onaylanmamış Beyaz Kitabın taslak versiyonunda olmasına rağmen Almanya’nın şartlı bir çizgiyi aşmış olmasına rağmen, daha sonra 50 milyonu geçmişte 27 milyon insan vatandaşımız ve de Avrupa’nın harabelerde olduğu gibi geçmişte öldü. Bu, Moskova’nın bugün Almanya’nın tek devlet olması nedeniyle çok önemli bir durum. Eğer o zaman Margaret Thatcher ikna edilemezse, bugün Angela Merkel'in Alman yarılarının sadece bir tanesinin şansölyesi olması mümkün.