Alternatif tıp özellikle birkaç yıl evvel yasalaşmasının ardından gözleri kendine çevirdi. Daha evvel geri kafalı, faydasız görülen bazı uygulamalar yavaş yavaş bilimsel alanda da kendine yer bulmaya başlandı. Aslında alternatif tıbbı, modern tıbbın köken aldığı yer olarak ele alırsak onu anlamak ve açıklamak daha kolay olabilir.
Modern bilimlerin kanıta dayalı yapısı egemen olmadan önce iyileştirme; doğadan toplanan otlar, vücudun çeşitli yerlerine uygulanan masajlar, akupunktur gibi uygulamalar ile varlık göstermekteydi. Bu uygulamaların bütünüyle reddedilmesi ve kanıta dayalı bir bilimin oluşmasını takip eden on dokuzuncu ve yirminci yüzyılların ardından, binyıllardan gelenek almış bu eski reçetelere geri dönülmeye başlandı. Bulunduğumuz yüzyılın başından beri başta ABD ve Avrupa ülkeleri olmak üzere akupunktura, şifalı otlara ve bunlar gibi birçok uygulamaya talep son derece arttı ve önemli bir pazar oluştu. Modern tıbbın yeni yeni ulaşmaya başladığı alanlarda alternatif tıbbın başarısı gözlendi, bunun yanında alternatif tıp da modern tıbba yol gösterici oldu. Örneğin modern tıp uygulamalarının dindiremediği acıların akupunktur yoluyla dindirilebildiği, geleneksel Türk tıbbı uygulamalarından olan hacamatın kişiler için faydalı olduğu görüldü. 2011 yılında meclisten geçen yasa ile alternatif tıp teknikleri modern tıp tekniklerinin yanında, yardımcı teknikler olarak kullanılmaya başlandı.
Bütün bu olumlu özellikleriyle birlikte, ilerleyiş biçiminin bilimsel olmayışı ve dolayısıyla sonuçlarının tamamen öngörülebilir olmayışı nedeniyle, alternatif tıbbın modern tıp yerine kullanılması düşüncesi olumsuz sonuçlara yol açabilir. Fakat tıbbın bu iki biçiminin birlikte iyi işler çıkardığına şüphe yok.