Son zamanlarda sıkça duyar olduk Doğu Türkistan’da yaşanılan baskı, zulüm ve şiddetleri… Ya da duyma çabasında hiç olmadık.
Peki, olan biten nedir? Kimler bunları yapıyor ve niçin yapılıyor?
Bu sorulara cevap bulmak hem çook kolay hem de çook zor.
İşin biraz derinine inince ortaya içler acısı bir manzara çıkıyor: Evlerinden ayrılmaya zorlananlar, yavrularından ayrı bırakılan anneler, tecavüze uğrayan kadınlar, zorla evlendirilen yine kadınlar, işkence gören dedeler- nineler, bırakın eve dönmeyi güneşi göremeyen babalar… Fark etmişsinizdir, çoğu işkence ve acı kadınlara yapılıyor. Kadının küçüğü büyüğü fark etmiyor , acıyı birlikte yaşıyorlar.
Doksan yaşındaki nine!
Doksan yaşında beli bükülmüş bir ninenin zincirlere bağlanmış halini görseniz bir yerlerde ne yapardınız hiç düşündünüz mü?
Anne gözyaşları içinde anlatıyor iki yaşında bebeğim var kendine bakamaz o diye. Hikaye tam da bu noktada başlıyor. Yıllardır seyrederiz sinemalarda televizyonlarda Nazilerin Yahudilere yaptıklarını… Oscar alıp verirler çoğu zaman… Bu kadarı da olmaz deriz ama gelin görün ki şu an hem de bu yazıyı okuduğunuz anlarda dahi bunun çok daha fazlasını yaşayan insanlar var. Neden mi? “Türk ve Müslüman oldukları için.” Başka bir açıklaması yok bunun.
Onların acıları sinema filmi olmayacak! En iyisi biraz okuyup öğrenelim!
Evet, onların hikayelerini çekecek kimseler olmayacak. Yavrusunun yolunu gözleyen annelerin göz yaşını kimse dindirmeyecek belli. Onları kendi ülkemizde gördüğümüzde bunlar da mı buraya gelmiş dediğinizi hatırladınız mı? Hatırladınız mı, Doğu Türkistanlıları? Aynı dil, aynı millet ve en aynı din!
Her eve Çinli bir damat!
İşte bu sebepten bilmemiz gerekiyor. Bu sebeptendir ki onların yüreğindeki hüzün damlalarını tenimizde hissetmemiz gerekiyor. Acıları hissetmek için illa yaşamak gerekmez. Basitçe şöyle düşünebilirsiniz: Bir sabah bakmışsınız ki okula gönderdiğiniz kızınız artık yok başka bir ülkeye evlatlık yollamışlar, ya da eş yapmışlar… işe giden eşiniz aylarca zindanlarda kalmış döndüğünde tanımadığınız için kapıyı bile açmayacaksınız ve belki de artık sizin açacak bir kapınız bile olmayacak. Asimile edilmek için zorla bir başkasıyla evlendiriliyorsunuz. Düşünmek bile kabus değil mi…
Çin 1949 yılından beri binlerce Uygur Türkü’nü Doğu Türkistan’ın kırsal bölgelerinde inşa ettiği toplama kamplarında esir tutuyor. Türlü türlü işkenceler ediyor o insanlara. Bunun adına da Mesleki Eğitim Merkezi diyor. Birçok hastane, okul v.b. binalar aynı amaçla kullanılıyor. Dünya ise bu durumu tüm sessizliğiyle seyretmeyi tercih ediyor.
Çin bütün nükleer denemelerini Doğu Türkistan’da yapıyor.. Neticesinde sayısız sakat doğan çocuklar, hastalıklar… Hıh dediğinizde yargısız infazlar…
Sadece Türkistan’da değil bütün dünyada bir çocuğun kaybolan misketini bulmaya çalışmaktan başka bir derdi olmamalı bu dünyada.
Hala susacak mıyız?
Manuş’un Kerem’i gibi derdi olsa sadece çocukların; çerçöpten bir ordu kurup dünyayı kurtarsalar… Alın güçlü, kuvvetli, silahlı askerlerinizi ve dünyanızı… biz kıymeti olmayan bu dünyayı çerçöple kurtaracağız diyebilseler ve kaybettikleri kırmızı misketlerini hemen bulabilseler.