Düşüncelerim Ölmeden
Dışarı çıktım. Normalde dolaşmayı sevsem de tek başıma pek dolaşmam. Tembelliğimden de kaynaklıdır belki. Üstümde rahat bir sıfır kol tişört, altımda da kot pantolonum vardı. Bir mağazaya gitmekti asıl amacım. Ünlü bir kitap mağazasına. Başka dolaşabileceğim bir yer gelmedi aklıma. Halbuki onlarca mağaza vardır benim şehrimde. Gezintiye çıkmak güzeldi; dolaşmak, gezmek, kimsenin beklemediğini bilerek zamanı umursamadan rahat rahat bakınmak, güzeldi. Ancak kötü olan bir şey vardı. Benim canımı sıkan bir durum. Yine düşüncelerim getirmişti belki ama bunu istemsizce de olsa ben sağlamıştım. Tamam düşünmek elbet güzel bir şey hatta benim dolaşma isteğimi perçinleyen de bu oldu ama canımı sıkan düşünceler de beraberinde geldi. Bir yandan kitaplara, bir yandan insanlara baktım ve düşündüm.
Hepsiyle Alakalı Bir Ön Yargım Vardı
Hepsini görünüşüne göre, hareketlerine göre, bir düşünceye, bir kalıba sığdırdım. Hatta eski bir arkadaşımı bile. Belki de onun hakkındaki fikirlerim yanlış değildir, beni elbet hatırladığını biliyorum. Aramızda 5 adım mesafe kalmış olmasına rağmen, ben ona selam vermeye yeltenirken onun ya görmediğini yada görmezden geldiğini fark ettim. Her neyse yine de bu yaptığım yanlıştı, biliyorum. Fakat düşünceler, bence şu dünyada engellenmesi imkansıza en yakın olan şeylerden. Engel olamıyorsun işte. Tam o sırada aklıma berbat bir düşünce oturdu. Ben insanları bu kadar kalıba sokuyorken, onlar beni kim bilir ne kalıplara sokuyorlardı. Burada da fiziğimden kaynaklanan öz güvenimin eksik tarafı harekete geçti. Hep kötü kalıplar aklıma geldi. Gelmemesi için mantıksız bir neden de yok aslında.
Kötü Kalıplara Kolay Oturabilecek Bir Görüntüm Var
Fakat ne kadar kötü – hatta rahatsız olmuş – hissetsem de, o kalıpların çoğunun benim kişiliğimle ters olduğunu bilmek beni rahatlatıyor. Bunu ego olarak algılamayın sadece kendimi açıklamak niyetindeyim. Bu olaylar yaşanalı 1 saat bile olmadı. Fakat düşüncelerin çok olması, zaman geçtikçe diğer düşüncelerin silinmesine, unutulmasına sebep oluyor. Çünkü hayat durmadan akıyor ve bu akışı durdurabilmenin hiçbir yolu yok. İşte bende bu yüzden bunları yazdım. Düşüncelerim ölmeden…