Günes tepemde, kilometrelerin bile ifade edemedigi mesafede uzakken bana nasil olur da içimi isitabiliyor bu kadar? Insanlar için günesli günler baslarken ben hala neden karanliktayim, neden hala gökkubbemde günes yerine dolunay var?
Agzimda dilim fazlalik olmus bana, konusmak dahi gelmiyor içimden. Içimdeki, taa derindeki ben bile cevap veremiyorum sorularima, umutsuz vaka sinifinda gibiyim kendi yogun bakimimda! Kalbime bu kadar artçi sok yasatirken sana nasil olur da git, uzak dur benden diyebilirim ki?
Içimi bu kadar isitirken neden geceyi seçebilirim ki… Sorularim çogaldikça karanligin zifirisine dogru yol aliyorum, günesin içimi isitmadigi karanliklardayim, sendeyken senden uzaktayim…
139193