İsveçli’lerin çok sevdikleri ve bolca tükettikleri bir kabuklu deniz hayvanı var. Türkçe ismi ‘kerevit‘ (ing. crayfish) ve İsveç’in en çok ithal ettiÄŸi ülke de Türkiye. Kerevit ıstakoza benziyor. Tatlı su kerevitleri daha küçük ve kırmızı renkli oluyor, tuzlu suda yaÅŸayanları da daha büyük ve açık renkli oluyor. Ben kereviti Türkiye’deyken hiç duymamıştım ve yememiÅŸtim. Burada herkes bizim Türkiye’de bunu çok yediÄŸimizi sanıyor, oysa biz ne kadar üretiyorsak hepsini baÅŸka ülkelere satıyormuÅŸuz. İsveç’in göllerinde de bulunuyor, ama üretim tüketimi karşılamadığı için çokça da ithal ediyorlar.
İsveç’te her yıl kerevitin en bol bulunduÄŸu ve en güzel olduÄŸu zamanlarda kerevit partileri yapılır ve kilo kilo tüketilir. Bu yıl bir anda benim de ilgimi çekmeye baÅŸladı bu gelenek. Her gün kerevit lafı açtığım için, buradaki yakın arkadaşımız Emre abi iki gün önce kerevit yemek için bizi evine davet etti. Kerevit ve karideslerimizi İsveç usulü ekmek ve aioli sosuyla yedik.
Kereviti ayıklamak biraz maharet istiyor. Toplam vücudunun yarısını oluÅŸturan baÅŸ kısmı koparılıp atılıyor. Bacaklarının içinde de eti oluyormuÅŸ ama bu kısım benim pek ilgimi çekmedi :) Ben gövdenin geri kalan kısmının içindeki eti yedim sadece. Sert kabuÄŸunun altında oldukça yumuÅŸak bir et var ve kolayca çekip çıkarılıyor. Eti biraz jumbo karidese benziyor, oldukça lezzetli. Ben kolay olanları ayıklayıp zor olanları da Barış’a ayıklattım. Balıkçıdan taze alınan kerevitler ve karidesler piÅŸirilmeye gerek olmadan sadece ayıklanıp yenildiÄŸi için, gayet pratik bir yemek. Protein oranı da çok yüksek olduÄŸu için oldukça saÄŸlıklı. Neden Türkiye’de yemediÄŸimiz sorusuna gelince de, cevabını ben de çok merak ediyorum.