Bayrağını Iwo Jim'in üstüne getirerek. 1945 yılı.
11 Eylül 1941 Ordu Genelkurmay Başkanları ve filo Amerika Birleşik Devletleri'nden General Marshall ve Amiral Stark, genel üretim programı hakkındaki görüşlerini Roosevelt'e bildirdi. Amerika Birleşik Devletleri için savaşın nihai hedefi olan Amerikan silahlı kuvvetlerinin komutanlığı, "Amerika Birleşik Devletleri'nin ve Batı Yarımküre'nin geri kalanının toprak, ekonomik ve ideolojik bütünlüğünü korumak, İngiliz İmparatorluğu'nun çöküşünü önlemek, Japon toprak hakimiyetinin daha fazla genişlemesini önlemek ve nihayetinde Avrupa ve Asya'da bir güç dengesi yaratmak. bu alanlarda siyasi istikrarı ve ABD'nin gelecekteki güvenliğini kesinlikle sağlayacaktır. " "Almanya ile savaşmaya, güçleriyle çatışmaya girerek ve savaşma iradesini kararlı bir şekilde kırarak" hazır olma ihtiyacını ilan ederek, 215 tümenlik bir ordu kurmayı teklif ettiler. tank, toplam 8,8 milyon nüfuslu (Yakovlev N.N. ABD ve İkinci Dünya Savaşı'nda İngiltere // http://historic.ru/books/item/f00/s00/z0000025/st030.shtml).
Bu arada, “bu program ABD’nin politik liderlerini tatmin edemedi, kendi bakış açısına göre, askeri düşüncenin darlığı hem önerilen hedeflere hem de onlara ulaşma yolunda bir iz bıraktı. ABD tekel çevreleri açıkça dünya egemenliğine ilişkin iddialarını ilan etti (ABD Ulusal Endüstri Konferansı Başkanı V. Ürdün, örneğin, 10’in Aralık ayında 1940’te konuştu: “Savaşın sonucu ne olursa olsun, Amerika uluslararası ilişkilerde ve yaşamın diğer tüm alanlarında emperyalizmin yolu. Asa Birleşik Devletlere geçer ”) ve generaller savaşın bitiminden sonra eski dünyayı gördüler, ancak Amerika'yı tehdit etmediler. Bu nedenle, politik hedefler uymuyordu.
Askerî bir şekilde, ABD'nin egemen çevreleri, kendi güçlerinin korunmasını sağlayan "güç dengesi" politikasını takip ederken, profesyonel ordu, bir milyonluk Amerikan ordusunu Nazi kalesinde bırakma konusunda ısrarlı bir grevde ısrar etti. “Zafer programı” hükümetin onayını almadı, yalnızca kendi bileşenlerini uygulamaya başladı ”(Yakovlev NN Ibid.). Bu nedenle, nihai cümle Büyük Britanya İmparatorluğu tarafından imzalandı ve Sovyetler Birliği şimdi Nazilerin ana güçlerini Truman'ın “tam olarak birbirlerini öldürmesine izin verdi” diyerek tek elle ezmek zorunda kalacaktı. Amerika’nın Lend Lease programı kapsamında Sovyetler Birliği’ne yardımı, Nazilerle olan ekonomik işbirliğiyle büyük ölçüde dengelenmişti.
15 Şubat Singapur’u teslim eden İngiliz 1942, Japonların Hollanda Doğu Hindistan’ına açılmasını sağladı. 14 February'ı Sumatra'ya, 28 February'ı Java'ya ve 1 April'i Hollanda Yeni Gine'ye gönderdikten sonra, Japonlar savaşa devam etmek için ihtiyaç duydukları petrol ve diğer stratejik hammaddeleri aldı. Filipinler’de Mayıs’ta 9’e olan direnci bastırarak ve Mayıs’ta İngilizleri 20’e Burma’dan ihraç ederek Japonlar, Doğu Hindistan’la iletişimini güvence altına aldı. Japonların güney ve orta Pasifik’e daha fazla ilerlemesi Mayıs’ta Mercan Denizi’ndeki Amerikan filosu 7-8’i ve Midway’deki Haziran ayında 4-5’i, Japon ve Amerikalıların Pasifik’te uzun bir yüzleşmeye başladığı görüldü.
İngiltere için en zor şartlarda, Amerikan tekellerinin emperyalist iddiaları derhal “eskimiş İngiliz İmparatorluğu'na koşuyor. ... Temmuz ayında, Amerikan basınındaki 1942, "Genel Savaş Sonrası Dünyadaki Amerika" başlıklı güçlü General Motors endişesini temsil eden Downey'den bir bildiri yayınladı. Downey, Amerikan tekellerinin dünyaya hükmetmesi için planlar geliştirdi. “Gerçek savaş” diye yazdı, “sadece dünyayı kontrol etme mücadelesidir ... Britanya İmparatorluğu artık Küba, Hawaii, Filipinler, Alaska gibi ülkemizin bir parçası. Britanya İmparatorluğu'nun savunmasında yer aldığımız için, topraklarındaki kaynakların geliştirilmesinde eşit haklara sahip olmalıyız. İngiltere'nin dünyaya liderlik etmesi için güçlü bir ortağa ihtiyacı var. Birleşik Devletler bu rolü önümüzdeki yıllarda oynayacak ”dedi.
Elbette, Amerikan emperyalizminin savunucularının ifadelerine göre, Asya ve Pasifik Havzası, Amerikan tekel sermayesinin tam egemenliğini kabul ederek, İngiliz tekellerinin geri çekilmesi gereken dünya alanlarından sadece bir tanesi. Savaşın bitiminde Ziff, kitabında dikkatlice yazdı: “Gelecekte, İngiltere'nin dünya ekonomisindeki işlevleri, bu küçük adanın geçmişte oynadığı abartılı rol tarafından belirlenmeyecek. Saçma noktaya gelince, İngiltere’nin orantısız ekonomik gücü muazzam finansal ve deniz üstünlüğüne dayanıyordu ve onunla birlikte ortadan kalkacak. ” Ve başka bir yerde: “Savaştan sonra, güç dengesindeki bir değişiklik ABD ile İngiltere arasındaki ilişkilerde bir değişikliğe yol açacaktır. Güçlü, zengin ve etkili bir Kartaca ile ölmekte olan Tyre ada kalesinin ilişkisi olacak ”(Avarin V. Ya. Pasifik Okyanusu İçin Mücadele // http://flot.com/publications/books/shelf/avarin/65.htm).
26 Mayıs 1942 Londra'da, Sovyetler Birliği ve Büyük Britanya'da Hitler Almanya'ya ve Avrupa'daki ortaklarına karşı savaşta ve savaştan sonra işbirliği ve karşılıklı yardım konusunda ittifak anlaşması imzaladı. Haziran ayında 1942’e ikinci bir cephe açma sözü verdikten sonra, ABD ve İngiltere bunu sürdürmedi. Japon birliklerinin Hindistan sınırına çekilmesi, Mayıs’ın sonunda, Rommel’in Kuzey Afrika’da İngilizlere karşı uzun vadeli bir hedefle Ortadoğu’dan Hindistan’a ulaşma hedefi olan 1942’in sonunda yoğunlaştı. 21 Haziran, Almanlar Tobruk aldı, 23 - Mısır sınırını geçti ve 30 Haziran, El Alamein'deki İngiliz savunma hattına ulaştı. Ancak, Kasım ayının 4'inde, birkaç ay süren şiddetli çatışmaların ardından Rommel bir geri çekilmeye başlamak zorunda kaldı. Yılın Kasım 8’inde Fas ve Cezayir’e inen Amerikan ve İngiliz birlikleri ve Rommel tuzağa düştü. Buna cevaben, Wehrmacht Korsika'yı ve güney Fransa'nın kıtasal bölgesini işgal etti.
Hitler'in, Kızıl Ordu ve Sovyet endüstrisinin Volga Nehri boyunca Bakü yağı ile beslenmesini durdurma girişimi, 1942 yaz ve sonbaharında Hindistan'a Kafkaslar ve İran boyunca eşzamanlı bir atılımla, 1943'in Şubat ayında sağır bir başarısızlıkla sonuçlandı. Mayıs'ta Rommel'in tank ordusu, Mayıs ayında Tunus'ta teslim oldu. Yaz aylarında Sovyet birlikleri, Kursk Bulge’daki Almanları yendi ve Tunus’tan müttefikler Sicilya’ya düştü ve Apennines Yarımadası’nın derinliklerine doğru ilerlemeye başladı. Faşist rejim Ağustos ayında İtalya’da, 1943’te ve sonbaharda çöktü, müttefiklerle ateşkes imzaladıktan ve Almanya’ya savaş ilan edildikten sonra, İtalya Wehrmacht birlikleri tarafından işgal edildi. 1944 yılında, SSCB'nin işgal altındaki alanlarını serbest bırakarak ve Wehrmacht'ın omurgasını tahrip eden Sovyet Ordusu, Avrupa'daki zafer kazanma kampanyasına başladı.
Temmuz 1944'te Bretton Woods Konferansı'nda para hegemonyası alan ABD nihayet zayıflayan rakibi Büyük Britanya'yı bir kenara itti. Avrupa'nın sadece Kızıl Ordu tarafından kurtulmasına izin vermek istemeyen Müttefikler Fransa'da ikinci bir cephe açtı. “Nisan 1945'e kadar Kızıl Ordu, Polonya, Macaristan, Romanya, Bulgaristan ve kısmen - Çekoslovakya topraklarını tamamen kontrol etti. Hem Sovyet hem de Anglo-Amerikan birlikleri, acı veren Nazi Reich topraklarına hızlı bir saldırı düzenledi. 13 Nisan'da Sovyet birlikleri Avusturya'nın başkenti Viyana'yı işgal etti; 16 Nisan'da Berlin'i ele geçirmek için bir operasyon başlattılar. 25 Nisan tarihsel Torgau şehri yakınlarında Amerikan ve Sovyet birliklerinin Elbe'de buluşması "(" Düşünülemez Operasyon "// https://ru.wikipedia.org). 30 Nisan 1945'te Berlin'e Sovyet saldırısı sırasında Hitler, kendini tabancayla vurarak intihar etti. 9 Mayıs 1945'te Nazi Almanyası teslim oldu.
O zamanlar, Hitler evsiz bir serseriden Avrupa'nın tek yöneticisine yükselen baş döndürücü bir siyasi kariyer yaptı. Böyle bir karmaşayla kalkmayı açıklamak için Naziler, insanlar üzerindeki gerçekten büyüleyici ve büyüleyici etkisinin efsanesini icat etti. Gerçekte, canlandırılmış Hitler, histerik doğasıyla, sıkıntılardan uzak durdu ve defalarca kendini nevrasteni saldırılarına sokmaya çalıştı - başarısız bir bira pürçesinden sonra, yeğeni Gela Raubal'ın intiharı ve yılın başarısız 1932 seçimleri. Bu ürkütücü Avusturyalı başarısız sanatçı, kadınlardan kaçınma ve bir vejeteryanda kahkaha attı, bir subayın muhbiri tarafından siyasi Olympus'un yükselişine başlamış olan açıkça bir köleydi.
Yüzeysel bile olsa bir hizmetçi gibi görünüyordu. 1923'in baharında, Sovyet döneminde, Saksonya, Hitler'i tutuklama emri çıkardı ve bir komünist polis dekolmanı, Hitler'in bulunduğu bir Ganfshtengl arabasını durdurduğunda, sahibinin kendisini laketi olarak geçirerek koruyucusunu kurtardığını söyledi. Hitler'i Alman beau monde'yle tanıştırma girişimi her zaman başarısız oldu - yanılmıyorsam, smokininde giyilen saçma Hitler'in garsonu şaşkına çevirdi. Ve Hitler'in iktidara gelmesi bile çok az değişti. Özellikle, kibirli Lord Halifax'ı Berlin'e ziyareti sırasında Hitler, seçkin konuğu onurlandırmak ve onunla şahsen tanışmak istedi, bu yüzden genel korku için Halifax, Alman milletinin Fuhrer'ını bir takas için almaya çalıştı.
Joachim Fest'e göre, “sahip olduğumuz bu zamana ait tüm açıklamalar, onun eksantrik ve hantal özelliklerinin karışık bir resmi; Tanınmış kişilerin varlığında, Hitler kısıtlı, çekilmiş ve hizmetten yoksun hissetti. O dönemde gerçekleşen Ludendorff'la yapılan konuşmalardan birinde, her bir genel ifadeden sonra, “Evet, Ekselansları!” Ya da “Size katılıyorum! Burjuva toplumunda [yabancı] güvensizlik duygusuna işkence eden bu güvensizlik onunla uzun süre kaldı. Elde edilen kanıtlara göre, kendisine dikkat çekmek için elinden geleni yaptı - geç geldi, buketleri daha büyüktü ve yaylar normalden daha derindi; kasvetli sessizlik dönemleri, kolerik sellerle değişmiştir. Sesi sertti ve tutkuyla önemsiz şeyler hakkında da konuştu. ...
Toplumda küçük düşürülme korkusu, açıkça peşinde koşan, eski ev sahibinin burjuva toplumu ile onarılamaz biçimde kaybedilen bağlantısını yansıtıyordu. Kıyafetlerinde erkek pansiyonun kokusu uzundu ve kaçınılmazdı. Daha sonra saldırı müfrezelerinin lideri olan Pfefern von Salomon ilk defa tanıştığında, Hitler'in eski bir kartvizit, sarı deri ayakkabılar ve arkasında bir sırt çantası vardı. Gönüllü Dekolmanı Komutanı o kadar şaşırdı ki, onunla buluşmayı bile reddetti. Ganfshtengl, Hitler'in mavi bir elbiseye mor bir gömlek, kahverengi bir yelek ve parlak kırmızı bir kravat taktığını ve çıkıntılı bir arka cebin otomatik olarak varlığına ihanet ettiğini hatırladı оружия. Hitler, zaman içinde, maceracı tuniğine kadar, halkın büyük kürsüsü fikrine karşılık gelen tarzını tanımlamayı öğrendi. Ve bu resim aynı zamanda “Rienzi” temasına dair uzun süredir devam eden vizyondan, Al-Capone ve General Ludendorff'tan (Fest. Hitler. Biography. Path up // Per. A.A.Felorova, NS Letnevoy, AMAndronova (Almanca: Veche, 2006. - C. 220 - 222).
İlk başta Alman milliyetçilerinin iki liderinin - bir savaş kahramanı, Erich Ludendorff, diğeri ise Alman vatandaşlığı veya geçim kaynağı olmayan bilinmeyen bir şirket olduğu söylenmelidir. Bira koğuşunun çekimi sırasında, Ludendorff, savaş kahramanına ateş etmeye cesaret edemeyen polis korsanlarının arasından geçerken, Hitler Amerikan küratörünün evine koştu ve Ganfshtengl'in karısı silahını almadan önce kendini vurmaya çalıştı. Hapishaneden Hitler tekrar doğrudan Puci'ye gitti. Sadece, onların patronlarının çıkarlarını son Alman'a kadar savunmaya istekli, tamamen kendilerine bağlı, Alman Nazilerin zorunlu bağımlı olmayan lideri, kendi hayatlarından bir kuruşa sahip olan herkese, ve diğer yarısı da onu Amerikalı yaptı.
Hitler hiçbir şekilde "kendi kendini yetiştirmiş bir kişi", yani çok çalışarak hayatta kendi başına başarıya ulaşan bir kişi değildi. Amerikalılar dünyaca ünlü Hitler'i gayretle ve sempatik bir şekilde beslediler - bir zorba, diktatör, şeytani dahi, kötülüğün somut örneği. Hanfstaengl gibi, Allen Dulles da savaş boyunca Nazileri denetlemeye devam etti. Ona göre, 41. ABD Başkanının 43. babası ve dedesi olan Prescott Bush'u, 1942'de ünlü finansçı ve 1942-1946 yılları arasında ABD'nin SSCB Büyükelçisi diplomat Averell Harriman'ın kardeşi Roland Harriman ile birlikte cezadan kurtardı. yatırım şirketi Brown Brothers Harriman & Co aracılığıyla Union Banking Corporation'daki varlıklarını aklayan Nazilerle bağlantı kurmaktan suçlu bulundu ve 1944'te Nazilerle ayrı görüşmeler yaptı.
Pasifik'te, 1943'taki Amerikalılar Solomon Adaları'nı ele geçirdiler, Yeni Gine'ye indiler ve Japonları Aleut Adaları'ndan çıkardılar. Aralık 1943’teki Tahran’da, Stalin prensipte Japonya ile savaşta yardımcı olması için Müttefiklere karar verdi. 1944’te Amerikalılar Marshall’ı, Caroline’i, Mariana Adaları’nı ele geçirdiler ve Filipinler’e indiler ve İngilizler Burma’nın merkezine taarruz başlattılar. Amerika Birleşik Devletleri hükümeti, Pasifik'teki askeri harekatların kendileri için “sorumluluk” konusunda hemfikir olarak, Birleşik Devletler hükümeti bu okyanusun yalnızca Amerikan etkisi ve egemenliğinin alanı haline geldiğine inanıyordu.
İngiliz temsilciler Amerikan merkez merkezinden Pasifik'teki Amerikan stratejik operasyonları hakkında yalnızca en az bilgi aldılar. Japonya'ya karşı askeri harekat planlarının geliştirilmesinde ilerleme kaydedilmiştir, Amerikan generalleri daha kesin bir biçimde, İngilizlerin bu planların hazırlanmasına katılmasını ve özellikle de amaçlanan uygulama sürecinde liderliğe katılmalarını engellemiştir. Amerikalılar, İngiliz filosunun Pasifik Okyanusu'na geri dönmesini önlemeye çalıştı. Eldridge şu sorunların farkında: “Pasifik'teki strateji, Birleşik Devletler tarafından İngiltere'nin Japon adalarını ele geçirme planlarında yer almadığı şekilde uygulandı. ABD askeri filosunun hiçbir koşulda Pasifik Okyanusu'ndaki İngiliz filosunun varlığını kabul etmediği iyi bilinmektedir. ”
Amerikan filosunun bir süredir Pasifik savaş tiyatrosunda gerçek bir tekel vardı. İngilizler Hint Okyanusu ile sınırlıydı ve Avustralya kıyılarında bile görünmedi. Bununla birlikte, İngiliz gemilerinin Pasifik sularından çıkarılmasının, Amerikan amirallerinin en saldırgan Amerikan emperyalistlerinin Avustralya'nın Amerika Birleşik Devletleri'nin 49 durumuna hemen dönüştürülmesinin istekleri ile aynı pratik olmayan rüya olduğu ortaya çıktı. 1944'in sonunda, Hint Okyanusu'ndaki deniz kuvvetlerini arttırmış olan Londra hükümeti, Pasifik'teki Amerikalılara yardım etmek için Amiral Frazer'ın emri altında bir filo seçti. Bu filonun üssü Avustralya’ya atandı. Resmen, filonun Amerikan yüksek emri altında çalışması gerekiyordu.
Bu, Londra hükümetinin, tüm Pasifik havzasını Birleşik Devletlerin tekeline pazarlık etmeden ve pazarlık etmeden uğraşmaya niyetli olmadığı ve Avustralya’nın Amerika Birleşik Devletleri’nin 49 durumuna dönüşümüne karşı koymak istediği anlamına geliyordu. Bununla birlikte, İngiliz filosunun 1944 sonunda Pasifik'e dönüşü, sadece sembolik olarak ortaya çıktı. Japonya’nın teslim edilmesinden sonra, ABD hükümeti ve Japonya’daki Amerikan işgal kuvvetleri komutanı General MacArthur, yalnızca İngiltere’yi değil, Avustralya’yı ve diğer müttefikleri de Japonya’nın işgal politikasına katılmaktan tamamen kurtardı. Pasifik'teki strateji meselelerinden daha az netlik göstermeyen Anglo-Amerikan farklılıkları Güneydoğu ve Güney Asya'daki savaş savaşı ile bağlantılı olarak ortaya çıktı (V.Ya. Avarin. Pasifik Okyanusu İçin Savaş // http://flot.com /publications/books/shelf/avarin/63.htm).
Şubat ayında, yılın 1945’i Yalta’da, SSCB’nin, Almanya’nın teslim edilmesinin ardından 2-3 ayı boyunca Japonya’nın savaşına girme sözü verdiğine dair bir anlaşma imzalandı. 5 Nisan 1945, Sovyetler Birliği, tarafsızlık antlaşmasının feshi olduğunu Japonya'ya duyurdu. 12 April, Roosevelt öldü. Halefi Başkan Yardımcısı Harry Truman oldu. 27 Nisan ayında, SSCB Japonya ile savaş için bir plan geliştirmeye başladı ve Mayıs ile Haziran ayları arasında 1945 Sovyet birimlerini Batıdan Doğu'ya taşıdı. 25 Nisan’dan 26’e Haziran 1945, San Francisco’da, 50’in Hitler karşıtı koalisyon devletleri temsilcileri savaş sonrası uluslararası güvenlik örgütü kurulmasını tartıştılar. Konferans, Birleşmiş Milletler'in amaçlarını, ilkelerini, yapısını ve yetkili temsilcilerini tanımladı ve BM Şartını imzaladı.
Mart ayında, Amerikalılar 1945, Haziran ayında Iwo Jima'yı, Haziran ayında Okinawa'yı, Temmuz'da Filipinler'i ve İngilizleri, Mayıs'ta Mayıs'ta Burma’nın başkenti Rangoon'u serbest bıraktı. Temmuz 12’te, Japonya’nın Moskova Büyükelçisi SSCB’ye barış müzakerelerinde arabuluculuk talebinde bulundu. 13 Temmuz ayında, Stalin ve Molotov'un Potsdam'daki ayrılışı ile ilgili olarak cevabın verilemeyeceği söylendi. Temmuz'da 26, Amerika Birleşik Devletleri, Birleşik Krallık ve Çin, Japonya’nın kabul etmeyi reddettiği Potsdam Deklarasyonunda resmen formüle edilmiş Japonya’yla savaş halinde. “Müttefiklerin hızlı bir şekilde Japonya'yı kendi başlarına teslim olmaya zorlayamayacakları açıkça belliydi. ... Sovyetler Birliği'ne girmeyen bir savaşın, Almanya'nın yenilgisinden sonraki 18 aydan daha az sürmeyeceği ve büyük fedakarlıklara ihtiyaç duyacağı konusunda haklıydılar. Bilindiği gibi, o zamanlar Japonya'nın işgalinin planları, 6 Amerikan Ordusu ve Deniz Piyadeleri'nin Kyushu adasında Kasım ayında 1945, 8 ve 10 ordularında Honshu (Hondo) - Mart ayında 1946 adasında inişini sağladı. "(Vasilevsky, M.Ö. Bir Hayat Örneği. - M.: Politizdat, 1973. - C. 507).
Potsdam Konferansı sırasında Stalin, “Japonya'nın Almanya'nın teslim edilmesinden üç ay sonra tam bir savaş olduğunu” ilan edeceğini doğruladı. Sovyetler Birliği'ndeki 27 Temmuz, gerekli tüm direktifleri inceleyerek tamamlandı ve 28 Temmuz, Stake tarafından onaylandı. 6 Ağustos ABD, Hiroşima'ya nükleer bir saldırı başlattı. 8 Ağustos SSCB, Japonya'nın Potsdam Deklarasyonuna katılacak büyükelçisini ilan etti ve Japonya'ya savaş ilan etti. Sovyetler Birliği, 9 Ağustos’un şafağında Mançurya’da düşmanlıklara neden oldu ve ABD, Nagazaki’ye ikinci bir nükleer saldırı başlattı. 10 Ağustos ayında, Japonya, ülkedeki emperyal gücün yapısını korumak için rezervasyon yaparak Potsdam teslim koşullarını kabul etmeye hazır olduğunu resmen açıkladı. 11 Ağustos ayında ABD, Potsdam Deklarasyonunun formülü üzerinde ısrar ederek Japonca değişikliklerini reddetti. 14 Ağustos Japonya koşulsuz teslim koşullarını resmen kabul etti ve müttefiklerini bilgilendirdi.
“Ağustos ayında 19'ten bu yana, hemen hemen her yerdeki Japon kuvvetleri teslim olmaya başladı. ... Ağustos ayının sonunda, Mançurya ve Kuzey Kore'de konuşlanmış Kwantung Ordusunun ve diğer düşman kuvvetlerinin silahsızlandırılması tamamen tamamlandı. Güney Sakhalin'i ve Kuril Adaları'nı özgürleştirme operasyonları başarıyla tamamlandı. Uzak Doğu'daki SSCB Silahlı Kuvvetleri'nin askeri kampanyası parlak bir zaferle taçlandırıldı "(Vasilevski, AM Bir Yaşam Meselesi. Kararname. Op. - S. 525). “Kwantung Ordusunun yenilgisi ve Çin ve Kore'deki askeri-ekonomik üslerin kaybı Japonya'yı savaşa devam edebilmek için gerçek bir güç ve yetenekten mahrum etti. 2 Eylül 1945 Japon hükümetinin temsilcileri, Hitler karşıtı koalisyonun müttefikleri olan kazananlar önünde koşulsuz teslim olma eylemi imzalamak zorunda kaldılar.
İkinci Dünya Savaşı sona erdi "(Rusya ve SSCB 20. yüzyılın savaşlarında. Silahlı kuvvetlerin kaybı. İstatistiksel araştırmalar / Askeri Bilimler Adayı genel editörlüğü altında, Askeri Bilimler Akademisi Profesörü, Albay-General G. F. Krivosheev. - M.: OLMA-Press, 2001 // /. http://www.rus-sky.com/history/library/w/w06.htm#_Toc536603408). Kursunda, 20 milyondan fazla asker ve 50 milyona kadar sivil öldü. Sovyetler Birliği en büyük kayıplara maruz kaldı - 26 milyon vatandaşı. Polonya 6 milyon kaybetti, Yugoslavya ve Etiyopya 1 milyon kaybetti Güneydoğu Asya ülkeleri ciddi şekilde etkilendi - Çin, iç savaş kurbanları dahil, 15,5 milyon kaybetti, Endonezya 4 milyon, Hindistan 3 milyon, Fransız Indochina 2 milyon kaybetti ., Burma ve Filipinler’de 1 milyon
Savaş sırasında, İngiliz tekelleri büyük karlar elde ettiler, ancak yine de, Amerikan olanları ile karşılaştırıldığında konumlarını gözle görülür biçimde kaybettiler, çünkü çok daha fazla kaptılar ve aynı zamanda neredeyse hiçbir kayıp yaşamadılar. İngiltere’nin İkinci Dünya Savaşı’nda 3’ten daha fazla sabit fiyatlarla yaptığı harcamalar, Birinci Dünya Savaşı’ndaki harcamalarını aştı. Kamu borcu savaş sırasında neredeyse 3 kat arttı. ... İngiliz burjuvazisi sermayesinin en az yarısını İngiltere dışına yatırdı. Savaş boyunca bir bütün olarak Britanya'nın milli serveti yaklaşık 7,5 milyar f azaldı. Mad. Sadece 1943'ten önce 875 milyon f için İngiliz menkul kıymetleri satılmıştı. Sanat, altın ve para birimi - 650 milyonda, Birinci Dünya Savaşı'ndan önce 50, kapitalist ülkelerin tüm yabancı yatırımlarının% 'si İngiltere'ye ve İkinci Dünya Savaşı'ndan önce hala% 30'in İngilizlerin elinde olduğu, tüm uzun vadeli yabancı yatırımların% 20'inden fazla değildir.
İngiltere’nin imparatorluğundaki ekonomik konumu büyük ölçüde zayıfladı. İngiltere’nin Kanada’daki ithalatındaki payı, 1938’ten 1945’e, 15’ten 9’e, 42’ten% 37’e, 60’ten% 37’e,% 50’den 1938’e düşmüştür. Hindistan’ın 39 / 1945’ten 46 / 7,4’e ithalatında, ABD’nin ihracatı 28’ten 8,3’e% XN,% 25,6’ten 3’e çıktı. İngiltere'nin hakimiyetlere ve sömürgelere karşı ciddi bir askeri borcu vardı. Savaşın sonunda bu borç neredeyse 40 milyar f'ye ulaştı. Sanat, ve bu borcun yaklaşık% 65'i Hindistan'a düştü. İngiltere, askeri borcunu ödememiş olmasına rağmen, elbette, İngiliz emperyalizminin sömürgeler ve egemenliklerdeki ekonomik konumu, bu borcun bir sonucu olarak güçlenmedi ”(Avarin V.Ya. Pasifik Okyanusu İçin Savaş // kitaplar / raf / avarin / XNUMX.htm).
Aynı zamanda, Amerika Birleşik Devletleri'nin milli serveti, İkinci Dünya Savaşı sırasında birkaç zengin insanın elinde yoğunlaştı, sadece “azalmadı, aynı zamanda savaşın Amerikan topraklarına yayılmadığı gerçeği nedeniyle, bu ülkenin düşmanlıklara nispeten küçük katılımı nedeniyle de önemli ölçüde arttı. . ABD mali oligarşisi, savaş sırasında diğer ülkelerin yağmalanmasıyla silah arzı konusunda kâr etti; Birinci Dünya Savaşı sırasında bile, diğer ulusların alacaklısı oldu. İngiltere ona çok şey borçludur. ABD Hazine Bakanlığı'nın tahminlerine göre, 1939’te, 11,4 milyarda, 1943’te, 13,5 milyarda, 1945’te ise, 17,3 milyarda, doğrudan yatırımda bulunan, eski askeri borcu olmayan ABD dış yatırımı. Amerika Birleşik Devletleri, 54'te% 47'e karşı% 1939'e çıktı, yalnızca İngiltere'de sadece doğrudan Amerikan yatırımları yarım milyar doları aştı ”(Avarin V.Ya. Ibid.).
“II. Dünya Savaşı, ABD'nin Büyük Buhran'la başa çıkmasına ve ekonomik liderliği ele geçirmesine yardımcı oldu. Avrupa ve Asya'nın savaş yüzünden perişan olduğu bir dönemde, Birleşik Devletler, aksine, ekonomik büyümeye sahipti - GSYİH iki katından fazla. Bu dönemde inşa edilen sanayi kuruluşlarının sayısı 12 600'in üzerindeydi, Amerika Birleşik Devletleri'nin dünya imalat sanayindeki payı 4,3 kat arttı. Altı yıl boyunca denizaşırı şirketlerin karları 116,8 milyar dolara ulaştı "(Novikov V. Nükleer valiz için fiyat etiketi // http://www.vpk-news.ru/articles/29011). “Savaş sırasında ... ABD, İngiltere'nin pahasına giderek daha yoğunlaştı. Özellikle, İngiliz rakiplerini Latin Amerika, Afrika ve Asya pazarlarından neredeyse tamamen devirdiler. Amerikan finansal oligarşisi, İngiliz ve Amerikan emperyalizmi arasındaki güç dengesinin, savaş öncesi ABD lehine karşılaştırıldığında çarpıcı biçimde değiştiğini söyleyebilir. İngiltere, savaşın sonundaki konumlarının bir miktar güçlenmesine rağmen, yine de ekonomik, politik ve askeri olarak zayıflatıldı ”(Avarin V.Ya. Ibid.).
İngiliz lordları ve kapitalistleri Wall Street'in resepsiyon görevlilerindeki yeni dilekçenin rolüne hakim olmaya başladı. Liderlik kaybının ardından ekonomik İngiltere, siyasi liderlik kaybını alçakgönüllülükle kabul etmek zorunda kaldı. 5 Mart 1946, Winston Churchill, Fulton'daki Truman'ın varlığında (Missouri, ABD), Amerika’nın, İngiltere’nin Dünya Savaşı’nın ardından Birinci Dünya Savaşı’ndan sonra baskın bir süper güç olarak Britanya’nın savaş öncesi statüsünü sürdürmesini kategorik olarak kabul etmediğini ve başladığını itiraf etti. tüm dünya üzerindeki tek gücünün mücadelesi, II. Dünya Savaşı sonucunda, baskın süper gücün BM'nin başındaki pozisyonunu sağladı. Ve şimdi, eski egemenliğinin kaybına istifa eden İngiltere, geçmiş hegemonyasına yönelik iddiaları reddediyor, ast, ikincil konumunu kabul ediyor ve Amerikalıların en yakın uydusu haline geliyor. Bu onun sadece imparatorluğunun korunmasını garanti etmekle kalmadı, aksine tam tersine yalnızca egemenlik ve bağımsızlık kolonileri kazanmasına katkıda bulundu.
Bu şekilde, “Roosevelt yoluna girdi. 1945’te Almanya ve Japonya harabelere döndü. Hitler'in mağlup ettiği Fransa, güvenilirliğini kaybetti. İngiltere eski kolonisinin en genç ortağı oldu. Sovyetler Birliği korkunç kayıplara uğradı. Ve yalnızca ABD, Japonya’ya karşı kullanılan nükleer silahlara sahipti. Ancak Axis ülkelerinin yenilgisi, dünya egemenliğine yönelik mücadelenin son aşaması değildi ”(Roosevelt Japon saldırılarını nasıl kışkırttı // www.wars20century.ru/publ/10-1-0-22). Amerika, eşitler arasında ilk oldu: Büyük Britanya İmparatorluğu, Avrupa ve Sovyetler Birliği. Hegemonya öncesi, bütün dünyadaki tek kişilik egemenlik dolu, o hala çok uzaktaydı. Başlangıç olarak, Amerikalıların en yakın jeopolitik rakiplerini, SSCB ile savaşmak ve nihayet İngiltere'yi ezmek ve Avrupa'yı emmek amacıyla yıkmaları gerekiyordu.