Güzel günlerdi çünkü Ankara'dan uzak olan zamanlar benim için hep öyle nedense. Hiç uzaklaşmadım belki de ondan bu uzaklarda olmak isteği henüz bende çözebilmiş değilim nedenini.
Adatepe Köyündeyiz. Kıvrıla kıvrıla tırmanan dağ yollarının sonunda İda dağının batı yamaçlarında zeytinyağı ile meşhur küçükbir köy.Şöyle bir kuşbakışı bakarken etrafa aynı soruyu sorduk birbirimize "burada yaşarmıydın?" ben yine deli bir cevapla hiç düşünmeden evet dedim.
Geçtiğimiz yollardaki incirlerin tadına bakmayı ihmal etmedi kuzu. Bende birkaç dal zeytin topladım, kurutup astım. Simgelediği şeyleri evimde bir tılsım gibi bulundurmak istedim.
Buradan bir de nazarlık aldım, teyzem tek tek anlattı neye yaradıklarını, dizmişler ipe anahtar, para, salyangoz kabuğu, bir ağaç dalı, ceviz ve mavi boncukları, anahtarla ev, para iyi kazanç, salyangoz iz bırakan bir hayat, ağaç dalı kalemi temsilmiş yazıp çizen eğitimli çocuklar, ceviz çetincevizlik ve mavi boncuklarla da nazarları kovmak için astık evimize.