ÖĞRETMENİM İTALYANDI
Sonraki günlerde bir ahtapot daha vurdum. Artık, kendimi ahtapot konusunda daha deneyimli buluyordum. Üstelik, çevremdeki yerli balıkçılara sorarak, ahtapotla ilgili kültürümü daha da geliştirmeyi düşünüyordum.
Ahtapot konusunda bilmediğim şeyler öğreniyordum.
Örneğin, ahtapotun 8 kolu olduğunu, bu kolların dokusunun kas olduğunu, kasların elastikiyetini gidermek için yüz kere sert zemine vurulması gerektiğini, vantuzlarını ve derisini sıyırmak için sert zemine sürtülmesi gerektiğini öğreniyordum.
Vantuzlarının tahta bir çekiçle dövülmesi olayı ise İtalyan´a özgü bir olaydı...
Ahtapot iyice hurdahaş edildikten sonra, bir tencerede kaynatılıp, kaynama sırasında tencerede oluşan köpükler bir kaşıkla alınacak ve bu işlem kollarda vantuz kalmayıncaya kadar devam edecekti.
Daha sonra, ahtapotun etleri birer lokmalık parçalar haline getirilerek; un, bira ve yumurtanın çırpılmasıyla oluşan bulamaca batırılarak tavadaki kızgın zeytinyağına atılıp bir-iki çevrilerek delikli kepçe ile alınacak-servis yapılacak ve afiyetle yenilecekti..
İsteyenler, soğutulmuş bembeyaz ahtapot etlerinin üstüne çırpılmış limon ve zeytinyağı dökerek, ahtapot salatası da yapabilirdi.. (İçki masasına güzel bir meze oluyordu)
Küçük Kargı Koyu´nda vurduğum ikinci ahtapotu işte böyle pişirip afiyetle yedik… Bu arada aileden elini sürmeyenler ve yemeyenler de oldu..
Belki de onlar, denizcilerin o ünlü sözünü bilmiyorlardı:
DENİZDEN BABAM ÇIKSA YERİM!