Freud’un yapısal kişilik kuramı üç temel kavramdan müteşekkildir: İd, ego ve süper ego.
İd, insanoğlunun nefis olarak da adlandırabileceğimiz açlık, susuzluk, cinsellik ve benzeri birçok temel isteğinin bulunduğu ilkel alandır. Kişiliğin üçüncü katmanı olan süper ego (vicdan) id’in yani nefsani isteklerin toplum, din, hukuk veya benzeri kurallara uygun olmasını ister. Ego ise idin talepkar ve hazza dönük doğası ile süper egonun tenkitçi ve kuralcı doğası arasındaki gerilimi yatıştırıp makul bir orta yol bulmayı dener. Örnekleyecek olursak; sigara tiryakisi bir büro çalışanının işyerinde sigara içme isteği id’in, işyerinde sigara içmenin hukuki bir yaptırıma tabi olması gerektiği süper egonun kapsam alanındadır. Bu gerilimde, sigara içme isteğini makul karşılayıp, bireyin herhangi bir yaptırımla karşılaşmaması için de büro dışında bir yerde sigara içmesinin daha doğru olacağını ortaya koyan ego olacaktır.
Söz konusu denklemde arabulucu, tam olarak egonun bulunduğu yere tekabül eder. Rüya sahibinin ortaya koyduğu talepler ile kurallar arasındaki farktan kaynaklanan dengesizlik arabulucunun sembolik bir benzetimidir. Bu yorum arabulucu: ’’Beklentilerimiz ile mevcut imkanlarımız arasındaki uçurumun rüya sahnesindeki telafisini ortaya koyar’’ tespiti ile de esnetilebilir. Birçok örnekte arabulucu gerçekten; dengelenmesi gereken aşırılıklar veya uyum sağlanması gerken ilişkilere’ dikkat çeker.
Bir arabulucu nihai ihtimalde; ‘başkalarına bağımlı hareket ediyor olduğumuz ve / veya başkalarının üzerimizde tahakküm kurmasına gösterdiğimiz rıza’ olarak da okunabilir.