Bir sabah uyanmak. Yagmurun hemen ardindan sokaga çikmaya bayilirdi. Gerçi eskiden her yagmurdan sonra ortaliga yayilan toprak kokusu, apartmanlar sehri isgal ettiginden beri kaçip gitmisti; ama yine de güzeldi yagmurdan sonra sokaklarda olmak.
Hatta yagmur yagarken, sokaktaysa ve semsiyesi yoksa mahsustan acele eve yetismesi gerekirmis gibi, ya da birdenbire yagmura tutulmus gibi yaparak kimi zaman yavaslayarak, kimi zaman hizli adimlarla sokaklarda dolasirdi.
Bunun bir açiklamasi falan yok o yagmur altinda kaldiginda erimeyecegini, sekerden yapilmadigini ta çocuklugundan beri biliyor.
Hayatin seyrüseferinde bütün yaslar üsüsüyor bazen basimiza.
Insan aslinda hangi yasa gelirse gelsin attigi her adimda paçalarina yapismis o âna uygun yasiyla birlikte yürüyor.
Mesela yine yagmur yagmis ve sanki yagmura aniden yakalanmis gibi yaparak sizi seyredenleri kandirma oyunu oynadiginizda küçük çocuk yasiniz çekistiriyor eteklerinizi ‘Bak su birikintisi, hadi zipla. Tam ortasina. Unuttun mu nasil da gülerdik sular paçalarimizdan süzüldügünde.
Ya da sevgiliniz terk eder yine çekistirir. “Bos ver hadi gidip baska arkadaslar bulalim, martilara simit atalim. Belki ip atlasak topaç çevirsek ne dersin. Olmadi mi?
Üzüntünüzün içinden sürükleyip alamadi mi çocuk yasiniz? Tamam, o zaman gel birlikte baska bir yasimiza gidelim. Hani sabahlara kadar koltukta ayaklarimizi altimiza toplayip kafa kafaya verdigimiz gecelerdeki gibi yapalim. Nasilda kikir kikir gülerdik.
Bazen de aglardik hani, tam öyle yapalim. Gizli gizli sigara içtigimizde basimiz dönerdi, sonra da kokusundan anlayacaklar diye limonla dislerimizi ovardik agzimiz kamasir halimize kahkahalarla gülerdik.
Biz seninle hiç dersi kirmadik degil mi?
Ama beceriksizce bagladigimiz oltamizla çok balik yakaladik. Bize göre çoktu tabii. Zaten yakalayamadigimiz günlerde de oltayi kayanin üstünde tembel tembel yatan kaya baliginin agzina yaklastirir ve sapsal bir av gibi yemi kapmasina gülerdik. Sonrada salardik sulara. Birazcik yüzer sonra suya düsmüs bir yaprak gibi usulca kayanin üstündeki yerini alir uyuklamasina devam ederdi.
Tamam ya ,simdi üzülüyorum bu yaptigima da o zaman ancak böyle yakalayabiliyorduk baliklari.. .Hangi yasim miydi? Hiç bilmiyorum ki. Bütün yaslarimdi belki!
Gel simdi hep birlikte S. Kudret Aksal’dan bir siir okuyalim:
Bir Sabah Uyanmak
Bir sabah ellerin cebinde çik evinden!
Ceketin iskemleye asili kalsin.
Bekleyedursun dostun
Kahvede
Ise gitmekten de
Bugünlük vazgeç.
Öylece dolas çiçek kokan sokaklarinda
Güzel sehrinin.
Yeniden tat gökyüzünü,
Agaçlara selâm ver!
Apartmanlarin hatirini sor!
Senden baskalari için degil
Bu güzel gün
Mavi gök.