Yağmurlu bir günde ıssız evinin yağmur çarpmış penceresinden dışarı bakıyordu.Yağmurdan kaçan insanlar, işlerini halletmek için acele eden insanlar, bir yerlere yetişmeye çalışan insanlar. Ona tüm bunlar o kadar saçma geliyordu ki anlam veremiyordu.Hayatı boyunca tüm bu koşuşturmaları anlayamamıştı, hayatını da bunlara göre yaşamamıştı. Okul dönemlerinde mecburen bazı ivedi davranışları vardı.Ama artık böyle bir sebebi de yoktu. İçini durağanlık kaplamıştı.Herşey ona çok yavaş olmalı gibi geliyordu.Ağır ağır hareket ediyor.Kahvesini bile koyarken yaklaşık 5 dakikasını harcaması gerekiyordu.İnsanlara bu kadar hızlı olmaları gerektiğini veren motivasyon neydi anımsamıyordu.
Yaklaşık yarım saatini ayakta penceresinin önünde geçirdi.Giydiği elbiseden dolayı rahat harekette edemiyordu.Belini çokça sıkan korsesi, yerlere kadar uzanan hafif kabarık dantelli eteği, boğazındaki jabotu onu fazlasıyla kısıtlıyordu.Belki de kısıtlayan şey kıyafeti değildi, kısıtlayanın sadece kıyafet olduğunu kendisine ve o hariç herkese inandırmak istiyordu.Tüm günleri uzun zamandır aynı olduğu için zaten kıyafetleri de genelde aynı tarzdaydı.Bazen geceliğini çıkartmak bile istemiyordu.Kıyafet değiştirmeyi çok gereksiz buluyordu.Ama onu yeniden bir güne başlamaya iten şey kıyafetlerini değiştirmekti.İnsan yaşamındaki tek yeni güne başlama arzusu bu kadar basit birşeydi.Kıyafet.