Geçen gün bir tanıdığım konuşma sırasında
“Benim eşim hiç duygularını ifade etmez.
Hep saklar, söylemez ne olduğunu, bilemeyiz
içinde ne fırtınalar koptuğunu” diyerek düşüncelerini
söyledi.
Dedim ki neden insan duygularını ifade
edemez? Neden saklar? Saklamalı mı? Duygularımız
bizi anlatan değerli hislerimiz değil
mi? Neden uzaktan anlasınlar isteriz? Neden
haykıramayız?
Üzgünüm, mutluyum, kızgınım, sinirliyim
demek ya da seviyorum, sen değerlisin, sen
özelsin demek bu kadar neden zor olsun ki?
Ya da ne hissediyorsak; duygularımız en değerli
özümüz… Tabi ki abartmadan, tabi ki yeterince
ifade etmek en doğrusu bence…
Aslına bakarsanız çocuklukta öğreniyoruz
duygularımızı saklamayı, en çok orada yara
alıyoruz.
Nasıl mı? Erkekler ağlamaz, atalara karşı
gelinmez, sen küçüksün anlamazsın, kız gibi
davranıyorsun, bu hanımlara yakışmaz, o erkek
işi… Bu şekilde bastırıldı duygularımız,
davranışlarımız; o erkek gibi, o kız gibi olduk
bir kalıba alındık. Duygularımızı ifade etmekten
kaçındık. Öyle doğru sandık.
İfade etmeli. Özgür olmalı ruhumuz. Duygusallık
acınacak bir şey olmamalı. Dozunu
ayarlamalı sadece… Bilmeli karşı taraf beni
üzdüğünü, bilmeli sevindiğimi, mutlu olduğumu…
İnsanız biz.
Kapalı kutu gibi saklarsak bir gün bedenimizden
çıkar tüm duygularımız o zaman
ise anlarız çocukluğumuzun getirdiği yarayı…
Öyle öğretilmiş. Değişebilir, değişmez demeyin…
Her şey zihinde başlar. Niyetle başlar.
Değişim mümkün… Yeter ki isteyin.
Konuşun susmayın. Kızdım, üzüldüm, kırıldım,
mutlu oldum, değer verdim, seviyorum
deyin.
En güzeli de seviyorum demek galiba…
Ne güzel ki sevebiliyoruz, demek ki o kadar
katılaşmamışız. Demek ki sen de sevebiliyorsun.
Ne acılar çeksen de yine sevebiliyorsun.
Seviyorum demek… Söyletmek, söyletebilmek…
Sevin her şeyi her anı sevin.
Güzeli görün, edebi saygıyı görün.
Değer verin, değeri almasını da bilin.
İçinizdeki çocuğu asla öldürmeyin.
“Sevgi ve Işıkla”