''Oy oy oy sen ne güzelsin'' dedim ve sadece başını okşadım. Hemen bacaklarıma sarıldı, üzerime zıpladı. Oynadım azıcık, kıyamadım kızmaya.
Yolum uzun, hızlı yürümem lazım ama peşimi bırakmıyor. Arada cansız cansız havlıyor ve yürüyüşümü yavaşlatıyor.
Offff, nereye kadar peşimden gelecek hiç bilmiyorum. Karşımdan gelen öğrencilerin peşine takılsa bari diyorum, yada işe gitmek için servis bekleyen şu adamlara.
İnsanların ayakları etrafında iki kere turlayıp koşarak bana yetişiyor. Sevimlide kerata. Yanımda yürümesi hoşuma gidiyor. Tıpkı sisli dağlarımda benimle yürüyen Rafi, Reis ve Dayana gibi.
Ne sisli dağım nede onlar var hayatımda. Sadece köpekleri özledim.
Bir saat süren yürüyüşümü kısa kesmek zorundayım. Kızdım yavruya, bağırdım, ''git, gelme!'' dedim ama nafile...
Pireleride var, arada durup kaşınıyor.
Hah! duraktakilere takıldı. İyi, sevdiler şimdi orda oyalanır. Her zamankinden daha hızlı yürüyorum şimdi, gelmesin, bıraksın peşimi. Gözüm arkada kalacak. Ne yapabilirim onun için! Apartmanda yaşıyorum ve müsait değilim ona bakmak için. Hem hayvan bakacak olsam önce kedi alırım kendime.
Yılbaşı geceside oğluşun arkadaşını evine bırakmak için çıktığımda dönüşte yavru bir kedi takıldı peşime. Onuda sevdim, onuda bırakmak zorunda kaldım.
Hızlan, daha hızlan Bahar, gelmiyor şimdi.