Şehir bütün gürültüsünü bir sessizliğe terk ettiği anda bu caddenin sessizliğini bir çöp bidonu bozuyor.
Kimi zaman elektrikli motosiklet kimi zaman da iki kişinin uğultusu bir bisikletin sesini duyuyorum. Bu manzaraya her gece yarısında şahit oluyorum.
Her gelen elindeki çubuk ile bir şeyler çıkarıp sepetine koyuyor, kendisine yaramayanı tekrar çöp bidonuna bırakıp gidiyor. Bir sonraki gelen yine çöpü karıştırıyor bir öncekinin bıraktığını alıp gidiyor. Her gece bu türden olaylar birkaç kez yaşanıyor. En azından ben bu kadar görüyorum. İlk önce sıradanlaşmış kâğıt toplayıcılarının aksine gece 02.00’da üzerinde sadece bir ceket olan ve üşüdüğü her halinden belli olan bir çocuğa gözüm ilişti. Pencereyi açtığımda başını kaldırdı. Ben gelene kadar bekler misin dediğimde tedirginliğini gizleyemedi, korkusunu da görmeliydiniz.
Elimde kendisine hediye etmek için aldığım bir küçük poşet ile birlikte aşağı indiğimde göz göze geldik. İsmin ne çocuğum dedim. Abi ismim Hasan dedi.
Babasının su tesisatçısı olduğunu fakat bu aralar rahatsız olduğundan dolayı çalışamadığını söyledi. 13 yaşında olduğunu tahmin ettiğimde onayladı. Sonra ona ne kadar anlamlı bir iş yaptığını ve helal ekmeğin önemini belki 5 belki 6 cümle ile ifade etmeye çalıştım. Çünkü biliyorum ki helal ekmeği tarif etmem anlamsızdı. Çünkü 13 yaşındaki çocuk bu gece yarısında bana helal ekmeğin tarifini lisanı haliyle anlatıyordu. Helal ekmeğin kitabını yazıp takdim etsem ne olurdu ki?
O geceden sonra 2 defadır görüyorum Hasanı. Yine titriyordu yine ürkekti ve yaşıtları bu saatte evlerinde kalorifer peteklerinin dibinde uyku çekerken Hasan bisikletiyle kâğıt topluyordu. Bütün gayrı meşru işlerle uğraşanlara inat “helal olsun kâğıt olsun” der gibi bastı bisikletin pedalına ve gitti.
Geride benim efkârımı bıraktı. Geride beni gözyaşlarına boğdu. Geride bir tefekkür kaldı sizinle paylaşmak istediğim.
1. Hani bazen uzun kış gecelerinde sıcacık evlerimizde canımız sıkılır, onca nimet içinde ruhumuz daralır ya. O zaman sandalyeni al ve bir çöp bidonuna yakın bir yerde otur. Göreceksin bir lokma ekmek için gururunu hiçe sayan Hasanları…
2. Hani bazen rahat koltuklarımızda, masa başlarında, okul sıralarında, avmlerde “yok kardeşim fakir kalmadı” dediğinizde Hasan gelsin aklınıza.
3. zekât ve sadakaların kime verilmesi gerektiğini daima soran insanlar vardır. Onlara kendi mahallelerinde dahi bir müddet bekledikleri takdirde zekâta müstahak gerçek fakirleri görecekleri adresi veriyorum: Çöp Bidonları.
4. Hayır işlemek maksadıyla fakirin hakkını güya hayır kurumlarına verip o kurumlar lüksün zirvesine çıkarken ihmal edilen zekâtlardan dolayı Hasanların her gün çöp bidonlarının dibine girmek zorunda kaldığını unutmayalım.
5. fakirlikten bahsederek gidişatın kötüye gittiğini söyleyenlerin haklılığı ile beraber söylemlerinin eksikliğini tamamlamak isterim. Çöp bidonlarından ailelerin geçimini sağlama işi fakirliğin göstergesi değil aksine zenginliğin göstergesidir. Çöplere atılan malzemelerin kimi ailelerin geçim kaynağı olması zenginlikle beraber ahlaki erozyonun da sonucudur. Bu durum aynı zamanda fakir insanlara karşı duyarsızlığımızın da bir resmidir.
Darbı mesel: Eflatun bir gün Aristo ile gezerken yıldızları ve gezegenleri işaret eder fakat önündeki çukuru görmediğinden çukurun dibini boylar.
Pencerelerden yıldızları ve doğanın güzelliğini izleyen, fakirliğin edebiyatını yapanlar, siyasetin nitelik ve niceliğinden dem vuranlar evlerinin hemen yanı başında pencerelerin altında öyle sessizce duran fakat çok şey ifade eden çöp bidonlarının da olduğunu hiçbir zaman göz ardı etmemelidir.
Unutmayalım ki Allah kıyamet gününde bizleri israfımızdan ve duyarsızlığımızdan dolayı çöp bidonlarında hayata tutunan Hasanlar yüzünden de hesaba çekecektir.