medhal Kur’an’ı AnlamaMetodu Süleyman Karagülle Kur'ânıkerîm de bu temel prensibe uygun olarak böyle bir anlayışla okunmalıdır. Bu prensip sebebiyledir ki Kur'ân daha ikinci surenin başında: "Bu kitap muttakilere hidayettir" (2/2) diyor. "Muttaki", kendisini koruyan, yani doğruyu doğru, yanlışı yanlış kabul eden kimse demektir. Diğer bir ifadeyle, hakka, gerçeğe, doğruya teslim olan kimse demektir. Yani, kendi kafasındaki putları peşin olarak hak kabul edip o putlara uyanları doğru, putlara uymayanları yanlış kabul eden kimse değildir. Araştırma yaptıktan sonra hak nasıl tecelli edecekse, hak nasıl ortaya çıkacaksa, onu olduğu gibi kabul edip ona baştan inanıp ona göre yola koyulan kimse bu kitaptan yararlanır. Bu kitap, ancak böylesine geniş ufuklu bakış sahibi olanlara yol gösterir ve kılavuzluk yapar. İLİM, İCTİHAT VE İCMA 8 İlmî çalışmalar, her şeyden önce, herkesin kabul edeceği, ihtilaf ve tereddüt bulunmayan hususların ortaya konması ile başlar. Tefsir ilmine girerken de, önce kitabın yazılı bulunduğu dili ortaya koymamız gerekir. Dilin kuralları içinde tartışılmayan veya ortak olarak kabul edilen hususlar temel alınmalıdır. Bu sebepten dolayı Kur'ân Arapçasının lugat ve gramerini yazanlar cahiliye döneminin şiirlerini ve Badiye Arapları'nın kullandıkları dili esas almışlardır. Bundan dolayı biz de bu çalışmalara başlarken Kur'ân'a sonradan verilmiş ve yorumlanmış manalardan önce, Cahiliye Dönemi Arapçası üzerinde durmaya çalışacağız. Ortaya koyduğumuz görüşler, bizim anlayışlarımızdan ibaret olup, hiçbir zaman kesin ve ispat edilmiş şeyler olarak kabul edilmemelidir. Bunlar, toprak altında kazı yapan arkeologların araştırmalarına benzer. Araştırma sonucunda bir parça bulursunuz ve ona dayanarak tahminler yaparsınız. Sonra başka yeni bir parça bulursunuz ve eski tahmininizin üzerine veya kısmen eski tahminlerinizi değiştirerek yeni tahminlerde bulunursunuz. Başkaları da sizin tahminlerinizi değerlendirir. Böylece zamanla bu tahminler bir araya gelerek ortak kanaatler ortaya çıkar. İşte o 'ilim' olur.
medhal Kur’an’ı AnlamaMetodu Süleyman Karagülle İslâmiyet'in getirmiş olduğu 'içtihat sistemi' budur. Yani baştan kesin konuşma yerine, tahminlerle araştırmalar yapıp ortaya bir şeyler getirmek, sonra topluluğun ortaya getirdiği şeyleri bir arada değerlendirerek daha kesin sonuçları ortaya koymaktır. İşte buna da 'icma' denmektedir. İslâm usûlcülerinin kabul ettiği ilim, icma ile sabit olan şeylerdir. İşte bizim bu çalışmalarımız ve söylediklerimiz, ilerideki icmalara malzeme hazırlamak amacını taşımaktadır. Bu çalışmalarımızı okuyanların bunu bilmeleri ve dolayısıyla bizim yanlışlarımızın etkisi altında kalmamaları gerekir. İNSAN VE ÖĞRENME Allah insanı yarattığında ona konuşmayı öğretmiştir. Bu öğretme, görülebilen somut varlıkları göstererek isimlerini sayma şeklinde olmuştur. Yani, insan ilk kademede görülebilen ve işaretle gösterilebilen varlıkların adlarını öğrenmek suretiyle konuşmaya başlamıştır. Gösterilebilen varlıklar, mekân işgal edebilen, mekândan bir parça olan varlıklardır. Yer ve insan uzuvları olarak belirlenirler. İkinci kademede, birbirine benzeyen varlıkların aynı isimle çağrılmaları, yani, önce belli bir dağın isminin özel ismi olarak öğrenilmesi, sonra ona benzeyenlerin de o isimle çağrılması suretiyle, 'nevi, tür ve cins isimleri' doğmuştur. İnsan bunu kendi fıtrî yaratılışı ile yapmaya başlamıştır. 9 Daha sonra yanyana duran yeşil ve kırmızı elmaları birbirinden ayırmak için, yeşil olan bir varlığın adı ile beraber kullanılmak suretiyle 'sıfatlar' oluşmuştur. Sıfatlar, varlıkların taşıdığı sürekli olan özellikleridir. Bunun yanında geçici özellikler de, hareketler de aynı şekilde mastar olarak sıfat gibi kullanılmaya başlanmış ve 'fiillerin mastarları' doğmuştur. Araplar faili önce mastarı sonra kullanmak suretiyle 'gelecek zamanı'; mastarı önce faili sonra kullanmak suretiyle de 'geçmiş zamanı' karşı tarafa anlatmaya başladılar. Yani, "ben gel" demiş ise, önce kendisi var sonra fiil var, bu 'gelecek zaman'dır. "Gel ben" demiş ise, önce fiil sonra kendisi var, yani 'geçmiş zaman'dır. Zamanla bazı kelimeler kısaldı veya parçalandı ve harf haline dönüştü. Meselâ, "geldim" üç kelimeden oluşur. Aslı "gel durur men"dir. "Durur"dan "rur" düşmüş "geldu" olmuş. Ses uyumu sağlamak üzere "geldi" olmuş. "Men" den de "n" düşmüş "geldim" olmuştur.