Vay be! Gürkan Hacır…
Şu anda hapiste olan genç gazeteci kardeşimiz Barış Terkoğlu’nun kişiliği hakkında olumsuz düşündüğüm biliniyor. Tutsak alınmadan önce bazı söyledikleri ve yaptıkları üzerine değerlendirmelerimi paylaşmıştım. Onları bu koşullarda tekrar etmem. En kısa sürede o ve diğer kardeşlerimizin tutsaklığının bitmesini diliyorum.
Aşağıdaki “Gürkan Hacır” eleştirisi aslında “Gürkan Hacır-Soner Yalçın” kamplaşmasında “Soner Yalçın” taraftarı olarak Barış Terkoğlu’nun yazdıkları olduğundan içindeki doğrulara karşın bu durum bilinerek okunmalıdır.
Gürkan Hacır’a dönüyorum. “Kalemler ve Kılıçlar Programı” yapılıyorken, aynı adla kurulan sitede kendisi ile kısa bir yazışmamız olmuştu. “Yalçın Küçük üniversite, ben de öğrencisiyim” diyordu, ben de “siz bu okuldan mezun olamazsınız, ne kafanız ne yüreğiniz buna uygun değil” demiştim. Ve “zamanın beni haklı çıkaracağını” söylemiştim.
Aynı düşüncedeyim ve zaman beni haklı çıkardı.
Anılan sitedeki bir yazımda, İbrani isimler konusuna değinirken “Sabetay Varol” üzerine özel vurgu ile, “slogan atar gibi ad soyadı koyduklarından” söz etmiştim. Buna birkaç kez benzer tarzda değinmiştim.
Gürkan Hacır, Akşam Gazetesinde, 24 Temmuz 2011 tarihli yazısında, “BANA SOYADINI SÖYLE Sana kim olduğunu söyleyeyim!” başlıklı yazısında şu bölüm ilgi çekici.
“Sabetayizm demişken gazeteci ağabeyimiz Sabetay Varol’u da atlamayalım… Babası Varol soyadını aldıktan sonra oğluna nasıl bir heyecanla Sabetay ismini vermiş siz düşünün artık… İkisi birleşince adeta bir slogan çıkıyor ortaya; Sabetay Varol!”
Ben yazının bu kısmına kadar, Hacır’a “söyler gibi yapıp hiçbir şey söylememesine” ve hadi kendisinin söyleyecekleri yok ise, madem bu konuyu açıyor, bu konudaki kaynaklara yönlendirmemesine ki Yalçın Küçük’ün yazdıkları bunların içinde önde gelir, kızıyordum. Buraya kadar yazdıklarının ilgili herkesin bildiklerinden bir kısım olduğunu düşünüyordum. Ancak yukarıdaki kısım bana “pes” dedirtti.
Yukarıdaki kısım, yazının en vurucu kısmıdır ve bana aittir. Buna en azından ayıp denir.
Yalçın Küçük ile program yaparken, Yalçın Küçük İbraniyet konusuna girecek korkusuyla renkten renge giren birisi idi. Programda kendisine verilen görev, bu konuda Hocayı denetlemek idi.
Şunu söyleyeyim. Gürkan Hacır, Soner Yalçın’ı taklit ediyor, deniyor. Olabilir. Ama bu Soner Yalçın açısından ne kadar iyidir, orası düşünülmelidir. Geçiyorum.
Hacır, yakın zamanda “Mete Akıncı” ile program yapmış. Ben de “güncelmeydan” sitesinden bir kısmını seyrettim.
Şaşırmak bilgilenmenin birinci aşamasıdır. Ama “şaşkın” halde de kalmamak gerekir.
“Vay be” Gürkan Hacır ile Mete Akıncı, içinde doğru ve önemli bilgiler de içeren bir program yapmış olsalar da, yanlışlar da var ve daha da önemlisi “buradan mücadele için yapılacak çıkarsamalar nedir?” dediğimiz de, örneğin Gürkan Hacır ve benzerleri açısından, “yemişim solunu sağını, sen kendi ekmeğine bakacaksın” olabilir. (Benzer düşünceleri o ve onun gibilerden çok duydum)
Mete Akıncı da “Erol Bilbilik” ile “Banu Avar”ın adlarını veriyor, konu hakkında daha ayrıntılı bilgi edinmek isteyenlere. Katılıyorum. Ancak her ikisini de “eksikli” buluyorum. Büyük resmin bir kısmını “tamamı” olarak görmek, çok hatalı çıkarsamalara götürür.
Paylaşımları değerlidir, önemli bilgiler içermektedir, ancak sadece o verilerden “gerçekten halkın devrimci mücadelesi” açısından sorgulayıcı akılla yararlanmak gereklidir ve “sosyalizm de küresel çetenin işi en büyük devrimci Atatürk” çıkarsaması hoş gelebilir ancak yerinde değildir. Mustafa Kemal Atatürk’ün ”en hakiki yol gösterici bilimdir” sözünü yeniden anımsatıyorum. Her olguya ve bu arada Mustafa Kemal Atatürk’e de bu bakışla yaklaşılmalıdır.
Bu alçak yeni ortaçağ düzeni, “akla, bilime” düşmandır. Vay be’cilerin de bu düşmanlıkta bu ortaçağ düzeninin egemenlerinin yakınına düştüğünü görüyorum. Hatalıdır.
Bu konuya ileride ayrıntılı olarak gireceğim.
Üniversitelerimizin hali perişan. İyi eğitim almış ve başkalarını “aptallık” ve “cahillik” ile suçlayan insanların bu açıdan oldukça düşük düzeylerini görünce “iyimser” olabilmek çok ama çok güç. Bunu söylemekle kalmıyoruz, değiştirmek için ciddi emek harcıyoruz.
Bir çöküşü yaşıyoruz. Bu günlerde içtenlikle ortaya konan düzeylice ifade edilen verimli farklı düşüncelerden mutlaka yararlanmalıyız.
“Kendi bildiğimizi okumamalıyız”.
Gerçek sevgi, karşındakini geliştirmeye çalışmaktır.
Bu da kimi zaman yanlışlarını, hatalarını en açık dille ortaya koymak ve eleştirmekle olur. Düşündürebilmenin yegane yoludur.
Burada bir “dengesizlik” yok.
Değerli Yalçın Küçük Hocam, 73 yaşında, Silivri’de tutsak. Onursuzlar 2 kişiyi olmayan onurlarına konu yapıyor ve Yalçın Küçük, Doğu Perinçek ve diğer ağabeylerimizi, dostlarımızı, kardeşlerimizi görmüyor, görmemek bir yana, Ergenekoncu ilan edip üstünü örttürmücezz… diyebiliyor, Gürsel Tekin’in sesi Barış Yarkadaş onlardan biri, daha önce değindik.
Barış Yarkadaş diye anılan kişi ile Gürkan Hacır iyi anlaşırlar diye düşünüyordum. Öyle mi bilemiyorum?
Gürkan Hacır, Erol Bilbilik ile birlikte kitap mı yazıyormuş?
“Komutanlar istifa edip Orduyu imam generallere bıraktı” çıkarsaması yoksa Erol Bilbilik’in değerlendirmelerine dayanılarak mı yapıldı?
Görüyorsunuz, bir yanlış kaç doğruyu götürüyor.
Çözümü, ortak bir platformda, resmin bütünü üzerinde, birlikte kafa yormak ve etkilenmeye açık olmaktır.
VATAN ve EMEK Cephesi bunun adıdır.
BİRİLERİ BU ÇOCUĞU FARKETSİN ARTIK!
Barış Terkoğlu
06.10.2010 01:16
Odatv.com
Onu Yeni Harman Dergisi’nde yaptığı Yalçın Küçük röportajları ile tanıdık. Küçük’e büyük medyanın kapılarını kapattığı dönemde Yeni Harman her ay sayfalarını açıyor, soruları da o soruyordu.
Ardından Küçük Sky Turk’de program yapmaya başlayınca soru soran isim değişmedi.
Bir süre sonra Küçük ile yollarını ayırdı. Önce aynı kanalda bir tarih programı yapmaya başladı. Sonra Akşam Gazetesi’nde pazar günleri tarih yazıları yazmaya. Bir de programı ile aynı adı taşıyan “simdikizamantv.com” adlı bir site kurunca “galiba birilerini taklit ediyor” yorumu yapıldı onun için.
Ergenekon Davası kaderini değiştirdi. Küçük adımlarla dönüşe başladı. Eskiden eleştirdiği kesime kendini kabul ettirme dönemiydi şimdi. Önce Yalçın Küçük ile mesafe açıldı. Sonra iktidara yakın sesler programlarının ana katılımcılarından oldu. Üstelik İsrail’le hükümetin arasının açılmasının ardından Yahudilik hakkında konuşmak da iş yapıyordu. Böylece Yahudilik meselesi biraz geç de olsa kendisi tarafından keşfedildi.
Ancak mesele gittikçe patolojik hale geldi. Neden mi?
Geçtiğimiz Haziran ayında bir dönem röportaj yaptığı Yeni Harman’a bu sefer röportaj veren kendisiydi. Buluşmaya şöyle geldi:
Konuşmaya “Başar Bey Kardeşim ben hep tuhaflıklara işaret ediyorum…” diye başlıyor ve Yalçın Küçük’ün bugüne kadar öne sürdüğü tezler ardı ardına sıralanıyordu. “Türkiye’nin kuruluşunda Sabetayistler’in büyük rolü vardır…” , “Türkiye Cumhuriyeti uluslararası konsensusla kurulmuş bir rezerv devlettir…” gibi Küçük’ün cümleleri O’nun ağzından dökülüyordu. Ancak bir farkla… Küçük’teki Cumhuriyetçi damar onda Cumhuriyetin kazanımlarını küçümseme gösterisine dönüşmüştü. Sanki Yalçın Küçük, suya bakan masaldaki kahraman gibi iktidara bakmış, kendisinin iktidardaki yansımasını görmüştü. Boyundaki kırmızı atkı bu yansımanın bilinçaltına vurumunun en renkli simgesiydi.
Neyse…
Bu mesele uzar.
Biz size fazla uzatmadan yazarımızın geçen hafta başından geçenleri özetleyelim. Yazarımız, Taraf’ın malum kalemlerinden Mehmet Baransu ile buluştu. Anlattığına göre yazarımız Baransu’yu çok sevdi. Birkaç gün sonra ise Sky Türk’teki programına Baransu’yu çağırdı. Program cemaat hakkında kitap yazdıktan sonra hapse atılan Hanefi Avcı’yı linç operasyonuna dönüştü. Cemaate karşı gazeteciler programda tehdit edildi. Yazarımız ise bir an ekranlara dönüp “ben döndüm” diye bağıracak diye çok korktuk. Ama sonra medyanın halini hatırladık. İktidara karşı çıktığı için kovulan, işsiz kalan gezetecileri. Sonra yazarımızı bir daha düşünüp acıdık.
Yandaş medya bu programı farketti mi bilmiyoruz. Ancak farketmedilerse biz haber verelim dedik. Birileri bu çocuğu farketsin artık!
Not: “Nereden nereye” diye özetlenebilecek bu hikayede gökten düşen üç elmadan kızıl olanı mutlaka Yalçın Küçük’ün başına düşmüştür.
KEMAL ŞİMŞEK
GAZETEVATANEMEK