Devlet, tebaasına bir suç isnat ettiğinde, devletin kadısı kesin hüküm verinceye kadar, tebaasının maddi ve manevi varlığını her türlü haksız saldırılardan korumakla yükümlüdür. Suç isnadı zahir edilmez, bu isnat sadece devlet adına suçu isnat eden savcı ve ona bağlı kolluk gücünde kalır. Ola ki bir yanlış anlaşılma varsa rencide olan tebaadan özür dilenir, helallik alınır. Yürürlükte olan kanunun bağlı olduğu hukukta biz buna şahsın “lekelenmeme hakkı” deriz.
Eskiden tellallar var idi, bir bilgiyi, haberi etrafa duyurmak için halkın arasında bağıra çağıra dolaşan zat, çığırtkan. Çığırtkanlık yapan bu tellallar vasıtası ile yayardı devlet haberi. Günümüzde teknoloji ve kitle iletişim araçlarında ilerlemeler tellaların işini kolaylaştırdı. Bu kolaylık suç isnadı yapılan kişinin maddi ve manevi varlığına tecavüzün süratini de hızlandırdı. İnternet ve sosyal paylaşım siteleri vasıtası ile kişilerin lekelenmeme hakkı hızla ihlal edilir oldu. Adaletin sağlanması sürecinde şüpheliye ait edinilen yalan yanlış bilgiler ilgili ilgisiz çığırtkanlar tarafından haber yapılarak cümle alem duyar hale geldi. Lekelenmeme hakkı ihlal edildiği zaman hem suç isnat edilen tebaanın hakları güme gider, hem de doğru bilgilenme hakkı olan cümle alem kandırılarak iğfal edilmiş olur.
Ceza Muhakemesi Kanunu m.160’a göre, bir suçun işlendiğine dair basit şüpheye ulaşan veya kendisine bu yönde bir ihbar veya şikayet gelen cumhuriyet savcısı, doğrudan veya emrinde bulunan adli kolluk vasıtasıyla şüphelinin kim olduğunu araştırır, şüphelinin lehine ve aleyhine olan delilleri toplar, hakikati öğrenmeye çalışır ve öğrenir. Gaye ise maddi gerçeğe ve adalete ulaşmak, işlenmiş suçun cezasız bırakılmasını önlemek, ancak şüphelinin de suçsuzluk karinesini ve adil yargılanma hakkını koruyup gözetmek, haksız ve yersiz yere suçlanıp LEKELENMESİNİ önlemektir.
Devletin kitabında olan budur.
Dinin kitabında ise;
“Erkek ve kadın müminlerin, bu iftirayı işittiklerinde kendi vicdanları ile hüsnü zanda bulunup da, “bu apaçık bir iftiradır” demeleri gerekmez miydi?” (24;12).
“Mümin erkeklere ve mümin kadınlara yapmadıkları bir şeyden dolayı eziyet edenler de bir iftira ve açık bir günah yüklenmişlerdir.” (33;58)
Gelelim Şükrü Keskin kardeşimizin gözaltına alınış meselesine…
İşgüzarın (iyi niyetle işgüzar denilmiştir, yoksa işin hainliğe giden tarafı da var) biri ihbarda bulunmuş, ihbarı alan savcı olayın aslını araştırmadan gayri hukuki yollarla ve kardeşi de rehin tutularak gözaltına alınmış ve sanki suç işlenmiş gibi cümle âleme çığırtkanlar vasıtası ile bütün medya organlarında teşhir edilmiştir. Sayın Savcı en ufak bir araştırma yapıp olayın aslını öğrense idi, gerçek bir vatansever-inanan Şükrü Keskin taşıdığı mânânın tam zıddı bir ithamla bu şekilde mağdur edilmezdi.
Hukuka bağlı olması gereken yargılama faaliyetinin yürütücüleri bir hata yaptı ve hatadan dönüldü. Şükrü Keskin serbest bırakıldı.
Fakat, “serbest bırakılmak” yetmez.
Devletin üzerine düşen görev; Şükrü Keskin’ne itibarını iade etmek, kendisinden helâllik almak, kendisini hataya sevk eden ihbarcısından hesap sormak, Şükrü Keskin’i lekelemek için yanlış bilgiyi çığırtkana ulaştıran sorumlulardan hesap sormak, cümle âleme teşhir eden aynı çığırtkanlara da talimat vererek önce gerçeği cümle âleme bu çığırtkanlar vasıtası ile duyurmak, akabinde de bu çığırtkanların dilini koparmaktır.
Hafta sonu yapılan Adımlar Dergisi Toplantısı‘nda “siyaset ve ahlâk” konusu tartışılmış, siyasetin ve ahlâkın oluşmasında rol model/remz Şahsiyet’in önemine vurgu yapılmıştı.
İhbarcı ve çığırtkanların siyaset ve ahlâkının oluşmasında rol model/remz şahsiyet olarak KİM’i örnek alması gerekirken, kimleri örnek aldığı da açık hâle gelmiş oldu.
Neticede herkes, Remz Şahsiyet olarak gördüğü “Lider”inin ahlâkındandır.
Av. Mehmet TIĞLI