BUGÜN ÜLKESİ İÇİN GÖZYAŞI DÖKEN, ÜZÜLEN, İNSANLIĞINI KAYBETMEMİŞ OLANDIR.
Altı çizili satırlarım var, okumanı bekleyen…
’İyi bir hayat yaşamamanızın nedeninin sizin dışınızda olduğu düşüncesine tutunduğunuz sürece hayatınızda olumlu bir değişiklik olmaz’
’Yorulduğumuzda ve cesaretimizi kaybettiğimizde yıllar önce yendiğimiz düşüncelerin hücumuna uğrarız.’
‘İyi bir aforizma zamanın dişleriyle öğütülemeyecek kadar serttir ve aradan binlerce yıl geçse de tüketilemez, ama her zaman besleyiciliğini korur; işte edebiyatın büyük paradoksu budur, değişimin ortasında geçici olmayan bu gıda, tıpkı tuz gibi, hep beğenilir, tadından hiçbir şey yitirmez.’
Nietzsche
İlk aforizma ikincisinin ispatı adeta. Ne zaman kendimi geçmişin hesaplarıyla başbaşa bulsam bu sözü hatırlarım. Kötü hatıralar hep zayıf anlarımızı kollar ve bokun üstüne üşüşen sinekler gibi saldırır. Ama bu söz onları yendiğimi, dersimi aldığımı ve ayaklarımın üzerinde durduğumu yineler, tekrar ve tekrar.
İrade doymak bilmeyen soyut bir canavardı. İnsan iradenin kölesi olmuştu; zihniyle, bedeniyle ve tüm varlığıyla onun hizmetindeydi.
Son ırmak kuruduğunda, son ağaç yok olduğunda, son balık öldüğünde; beyaz adam paranın yenmeyen birşey olduğunu anlayacak
Hayatın kaçınılmaz bir ‘acı’ olduğunu düşünüyorum. Ne kadar çabalasam da, sahip olmadığım şeylerin beni esir almasından, onlara ulaşma arzusunun tesirinden kurtulamıyorum.