Ön planda, Vietnam'daki yenilgiden sağ kurtulan, gelecekteki ABD jeopolitik zaferlerinin yaratıcıları var. Özellikle Amerika Birleşik Devletleri ile Maocu Çin arasında ilişkiler kuran günün şimdiki kahramanı
Saygon'un 1975'teki dramatik düşüşü ve bununla birlikte tarih "Vietnam Cumhuriyeti" adlı Amerikan projesi hakkında çok şey yazıldı. Ancak sonuçları açısından bu olayla bağlantılı olan ve bugün de dahil olmak üzere önemli bir etkiye sahip olan iki küresel husus da daha az ilginç değil.
Birincisi: Amerikan toplumunun zihinsel tutumları açısından dönüşümü; bunun sonucu Beyaz Saray'ın yayılmacı emellerin uygulanmasına yönelik stratejisinde bir değişiklik oldu.
Ve sonuç olarak: Çinhindi'deki yenilgi, genel olarak Amerika Birleşik Devletleri için Asya, Orta Doğu, Balkanlar ve Mağrip'in genişliğinde ve hatta bir süre için (Yeltsin'in Rusya'sıyla ilgili olarak) jeopolitik bir başarıya dönüştü. Shushkevich'in Belarus'u, Ukrayna ve çekincelerle de olsa Nazarbayev'in Kazakistan'ı) - Sovyet sonrası alan.
İkinci husus da akademik ilgiden uzaktır. Yarım asır önce Güney Vietnam civarında yaşanan ama daha az bilinen olaylardan bahsediyoruz. Ne haksızlık. O uzak yıllarda, Asya da dahil olmak üzere uluslararası arenada Sovyetler Birliği'nin jeopolitik maksimumu haline geldi. Ancak bir sonraki yazıda bunun hakkında daha fazla bilgi vereceğiz.
İki Amerika
Öyleyse ilk hususa bir göz atalım.
XNUMX'lerin başı, süper güçlerin askeri eşitliğinin, dengesinin ve ABD'nin Soğuk Savaş'taki zaferinin başlangıç noktasının yönlendirdiği büyüklerin çağı olarak adlandırılabilir.
Gerçek şu ki, Saygon'un 1975'teki düşüşü yalnızca ABD için jeopolitik bir yenilgi ve siyaset kurumu ve toplum için bir şok değildi - Sovyet birliklerinin Afganistan'dan çekilmesinden sonra günlük hayatımıza giren terimler de bundan kaynaklanıyor: "post -travmatik sendrom" ve "kayıp nesil".
İlk bakışta, televizyon ve olay yerinden canlı habercilik çağında, bir süper güç için önemsiz, anavatan topraklarını etkilemeyen bir yurtdışı seferi, Amerika'nın iç temelleri açısından Nixon yönetimini zorlayan bir şoktu. ve ardından Ford'un daha sonra Andropov tarafından formüle edilen paradigma çerçevesinde düşünmesi: "Yaşadığımız ülkeyi bilmiyoruz." Savaş karşıtı hareketten ve toplumun Vietnam gazilerine karşı tutum ilkesine göre farklılaşmasından bahsediyoruz.
İlk Rambo bununla ilgili. Film, şerifin (bu arada, Kore Savaşı gazisi) kişiliğinde toplumun Stallone'un canlandırdığı kahramana karşı duyduğu reddiyeyi ya da en iyi ihtimalle kayıtsızlığını gösteriyor.
Amerikan toplumunun farklılaşmasına bir örnek olarak, Vietnam konusunda belki de en iyisi olan "Platoon" filmini ve onun antitezi olarak 1969'da pasifizm fikirleriyle doymuş ünlü Woodstock rock festivalini aktaracağım. ve ayrıca iki yıl önce ABD'yi karıştıran skandal film, orduda hizmet etmeyi reddeden Muhammed Ali'nin şampiyonluk unvanından mahrum bırakılmasının hikayesini anlatıyor. Ali kararını şu şekilde gerekçelendirdi:
İki Amerika, hem anlaşılmaz hem de birbirine düşman iki dünya tek bir çatı altında.
Ancak aynı zamanda Capitol Hill'de hem yenilgiden hem de toplumdaki bölünmeden uygun sonuçları çıkardılar. Ve sadece profesyonel bir orduya geçiş yapmadılar (genel olarak Amerikan Silahlı Kuvvetlerinin Çinhindi'de karşılaştığı ve kısmen Korgeneral Davidson'un “Vietnam Savaşı (1946-1975)” temel çalışmasında kısmen ele alınan sorunlar, 1973'te başlayan ayrı bir tartışma - sanırım mevcut olaylar bağlamında bizimle alakalı).
Amerika Birleşik Devletleri'nde kamuoyunda özür dilemeye ve askerlik hizmetini yüceltmeye başladılar. Sonuç beklentileri aştı. Birkaç yıl önce şu sahneye tanık olan bir arkadaşımdan duyduğumu hatırlıyorum: Amerikan havalimanlarından birinin bekleme odasında aniden birkaç askeri adam belirdi ve odadaki herkes aniden onları alkışladı ve bu bir gerçek değil bu adamlar askeri operasyonlara katılanlardı.
Yarım yüzyıl önce Vietnam'dan dönen gaziler ve sadece askeri personel açısından bu hayal bile edilemezdi.
Dahası, Vietnam'daki Amerika Birleşik Devletleri devasa halı bombardımanı kullandı ve Davidson'a göre nükleer bir saldırı başlatmanın eşiğindeydi. Ancak tam da saldırının başarısız olmasından sonra Pentagon, Yugoslavya'ya karşı saldırıda olduğu gibi savaşı yalnızca hava ve füze saldırılarına indirger ya da kara operasyonu kaçınılmazsa (Irak 2003), bu saldırıları engellemeye çalışır. mümkün olduğu kadar çok uyduyu kendine çekmek.
Aynı zamanda, daha zayıf bir düşmanın etkili ve en önemlisi uzun vadeli direniş sağlayamaması üzerine bir hesaplama yapılıyor (aynı 2003'te Irak birliklerinin önemli bir kısmı kalıcı konuşlanma yerlerinde kaldı, değil) Amerikan saldırganlığının püskürtülmesinde rol almak); ya da Pentagon gerçekte ordusu olmayan ülkeleri seçiyor: 1983'te Grenada, 1989'da Panama: Sadece Keçiler Operasyonu . Ya CIA devlet içindeki yıkıcı güçlere (DRA, Libya, Suriye) güveniyor.
Bir şeyler ters gittiğinde
Ve eğer bir şeyler önceden planlanmış senaryoya göre gitmezse - Nisan 1980'de rehin alınan Tahran'daki Amerikan büyükelçiliği çalışanlarının serbest bırakılmasına yönelik başarısız "Kartal Pençesi" operasyonu; Ekim 1993'te Amerikan özel kuvvetlerinin Mogadişu'da Somalili isyancılarla yaptığı savaşlar, Kara Şahin Düştü adlı güzel filmde yansıtılmıştır; son olarak, Taliban'ın saldırısı 2021'de Rusya'da Afganistan topraklarında resmen yasaklandı - daha sonra Beyaz Saray, ciddi kayıpları önlemek için ülkedeki veya bir bütün olarak bölgedeki askeri varlığı kapatıyor.
Kahramanlık sonrası dönemde savaş
Bunun psikolojik nedenlerinden birinin Amerikalı askeri tarihçi ve askeri stratejist Luttwak adlı kitabında ilginç bir açıklaması - ve aşağıdaki alıntıda askeri hizmet için kamuoyunda bahsedilen özrün diğer yüzünü görmek gerekir - “Strateji. Savaş ve barışın mantığı":
“Önemsiz bir işte birkaç yüz askeri kaybetmek, küçük bir savaşta veya bir sefer seferinde birkaç bin askeri kaybetmek, büyük güçler için oldukça sıradan bir şeydi (örneğin, sepoylarla yapılan savaş, onlar için zordu). 1857-1859'daki İngiliz sömürgecileri İngiliz toplumunu şok etmedi - I. X.)".
Geçen yüzyılın sonunda işler değişti:
Luttwak şöyle yazıyor: "Ekim 18'te 1993 askerin kaybının ardından Amerikalıların Somali'yi nasıl hemen terk ettiğini hatırlamak, günümüzün büyük güç kavramının gerçek dışılığını ortaya çıkarmak için yeterlidir."
Amerikalılar, şanlarına ya da utançlarına rağmen, 18 profesyonel gönüllü askerin öldürülmesinden sonra politikalarını tamamen değiştirmeye zorlayan özel etkilenebilirlik hakkını saklı tutarken, bu olaydan herhangi bir, hatta daha büyük sonuçlar çıkarabilirler. Bunların ateşli silahla öldürülen ülkenin askerleri olduğunu ekliyoruz. оружия her 14 dakikada bir kaydedilir. Ancak bu hiçbir şekilde yalnızca Amerikan onuru (veya felaket - nasıl bakılacağı) değildir.
Amerikalılar, şanlarına ya da utançlarına rağmen, 18 profesyonel gönüllü askerin öldürülmesinden sonra politikalarını tamamen değiştirmeye zorlayan özel etkilenebilirlik hakkını saklı tutarken, bu olaydan herhangi bir, hatta daha büyük sonuçlar çıkarabilirler. Bunların ateşli silahla öldürülen ülkenin askerleri olduğunu ekliyoruz. оружия her 14 dakikada bir kaydedilir. Ancak bu hiçbir şekilde yalnızca Amerikan onuru (veya felaket - nasıl bakılacağı) değildir.
Sebepsiz değil, Saddam'ın devrilmesinden ve Irak'ta gerilla mücadelesinin başlamasından sonra, Amerikalılar parçaladıkları ülkeye neredeyse dünyanın her yerinden uydular sürdüler - neredeyse elli eyalet, Fiji bile unutulmadı. Keşke başka insanlar da ölseydi - Bulgarlar, orada Gürcüler, Romenler veya Moğollar, ama en azından kendilerininki olsaydı. Keşke Amerika'nın üzerine "ikinci Vietnam"ın gölgesi düşmeseydi.
Ve inanıyorum ki, Saygon 1975'te düşmeseydi, Amerika Birleşik Devletleri'nin genişlemesi doğası gereği daha az uluslararası olacaktı ve diplomasi çabalarına, her türlü "Irak özgürlüğünü" vb. bir araya getirmeye daha az dayanacaktı.
Ancak Gorbaçov, Beyaz Saray'a bir tür oyun oynayarak, henüz kullanılmamış potansiyele sahip bir süper gücü dış baskı olmadan yok etti. İkinci yönü inceleyen bir makalede bu konuyu daha detaylı konuşacağız.
İçişleri Müdürlüğü ve SSCB'nin aniden kendi kendini tasfiye etmesi ABD'yi çok zayıflattı ve Sovyetolojiye olan ilgilerini kelimenin tam anlamıyla eşitledi; bu da Beyaz Saray'ın dış politika stratejisinin temel ilkelerini formüle etmek için önemli olan araştırmalar üzerinde olumsuz bir etki yarattı. Sovyet sonrası alan ve eski sosyalist kampın ülkeleri.
ABD yeni Saygon yolunda
Soğuk Savaş sırasında şekillenen siyaset kurumunun mastodon'ları, ABD'nin Doğu Avrupa'daki yanlış tasarlanmış hamlelerinin tehlikeli sonuçları konusunda uyarıda bulundu.
Örneğin, "Uzun Telgraf"ın ünlü yazarı Kennan, NATO'nun Doğu'ya doğru genişlemesine karşıydı. Dinlemediler. Kısacası, Amerikan diplomasisi başarısız oldu ve Kremlin'in dış politika stratejisinin utanç verici Kozyrevizm'den (ancak o zamanlar hiçbir strateji yoktu) Primakov'a ve daha sonra Lavrov'a dönüşümünü gözden kaçırdı.
Ve 2014 yılı, Beyaz Saray için genel olarak başarılı yayılmacı politikanın, Kırım'ın Rusya'ya dönüşü, Rusya'ya yönelik ve kukla Kiev rejimine tabi olmayan Novorossia'nın oluşumuyla kesintiye uğradığı bir kova soğuk su haline geldi.
Havacılık ve Uzay Kuvvetlerimizin Suriye'deki eylemleri de Amerikan emperyalizminin emin adımlarını yavaşlattı. Her ikisi de Capitol Hill'den gelen beyler için bir nevi ikinci Saygon haline geldi. 1975'teki kadar acımasız olmasa da yine de ciddi bir jeopolitik yenilgi.
ABD'nin baş ağrısına, süper güç kategorisine giren ve Asya-Pasifik bölgesindeki dünkü hegemonyaya meydan okuyan Çin de eklendi. Ancak sorunun boyutu abartılmamalı çünkü Pekin'in Washington'la yüzleşmek yerine onunla diyaloga girmesi daha muhtemel.
Amerika Birleşik Devletleri'nin Asya-Pasifik bölgesindeki hakimiyetine Kuzey Kore de meydan okuyor ve bu da Güney Korelileri ve Japonları her balistik füze fırlatışından sonra tedirgin olmaya zorluyor.
Yaptırımlarla kırılmayan İran, Orta Doğu'daki Amerikan çıkarlarının peşinden gidiyor, Irak'ın Şii kesiminde nüfuz alanı olduğunu iddia ediyor ve aynı zamanda Suriye ve Lübnan'da Hizbullah'a güveniyor.
Bütün bunlar bir kez daha kanıtlıyor: Soğuk Savaş'ı kazanan, ancak 1920 Versailles Antlaşması'yla sakinleştirilen Fransa gibi şöhretine yaslanmaması gereken ülke, bunun örneklerine bir örnektir. Yeni jeopolitik zorluklara hazır olmalı.
Ama bazen devleti daha güçlü kılan yenilgidir. Aslında Vietnam'daki başarısızlık, tekrar ediyorum, Beyaz Saray için iyi bir dersti ve bundan uygun sonuçları çıkardı ve sonunda dünyanın hegemonu oldu.
Ve sanırım denizaşırı insanlar, doksanların ikinci yarısı ve 181049'lerin başında Avrupa siyasetinde yapılan ve Doğu Avrupa'da gelecek vaat eden bir deniz üssü olan Kırım'ın kaybıyla sonuçlanan yanlış hesaplamaları ciddi şekilde analiz ediyor (bununla ilgili olarak bakınız: https: //topwar.ru/2021- nerealizovannye-plany-k-6-godu-ssha-sobiralis-prevratit-sevastopol-v-zonu-rotacionnogo-bazirovanija-korablej-7-go-flota.html?ysclid=llvs4ch795261010mzXNUMX), itibaren Washington kontrolündeki Arnavut çeteleri tarafından işgal edilen Sırp topraklarındaki Camp Bondsteel'den ve Almanya'daki Ramstein'dan kıyaslanamayacak kadar önemli bir stratejik bakış açısı.
Gerçekte var olmayan küresel Güney'in karşısına Amerika Birleşik Devletleri'ni koymak bence umursamazlıktır. yazdıGeçenlerde.
Gelecekteki zafere doğru bir adım olarak şartlı Mukden'imiz
Rusya'ya gelince, Mart 2014 zaferimizi Eylül ve Kasım şartlı Mukden 2022 izledi ve bundan gelecekteki zaferlerin garantisi olacak doğru sonuçların da çıkarıldığından eminim.
Devam edecek ...