Hizmete giren denizaltı karşıtı bombaların son savaş sırasında iyi bir fikir olduğu ortaya çıktı, ancak bazı özellikleri orduya uygun değildi. Örneğin, Kirpi sistemi, 24 hedefine derinlik yükleri gönderdi, ancak uzun şarj ile farklılaştı. Amerikan Fare Kapanı, 4 veya 8 kılavuzlarına sahipti ve bu da çekim için hazırlıklarını hızlandırdı, ancak ateş gücünü düşürdü. Ek olarak, her iki bomba da birkaç yüz metreden daha fazla olmayan bir ateş menzili gösterdi ve cephaneleri yalnızca 14-15 kg patlayıcı taşıdı.
Mevcut denizaltı karşıtı kompleksler artık zamanın gereklerini karşılamıyordu ve sonuç olarak, 1946'te, denizaltı karşıtı mühimmatın geliştirilmiş bir versiyonunun ve buna karşılık gelen lansman araçlarının geliştirilmesi planlanan yeni bir program başlatıldı. Gelişim perspektifi оружия Çin Gölü'ndeki (Kaliforniya) Donanma Topçu Test İstasyonu'na (Donanma Müdahale Test İstasyonu veya NOTS) atanmıştır. İstasyon uzmanları, gemi silahlarının geliştirilmesi, test edilmesi ve işletilmesi konusunda büyük deneyime sahipti ve bu nedenle verilen görevlerle başa çıkabiliyorlardı.
Yakında, yeni bir derinlik bombası için temel gereksinimler tanımlandı. Mevcut silahlara ilişkin ana iddialardan biri kısa bir yangınla ilişkiliydi. Hesaplamalar, bu parametrenin kabul edilebilir bir seviyeye yükseltilmesi için, “topçu” ateşleme ilkelerinin iptal edilmesi gerektiğini göstermiştir. Artan menzil sadece jet motorlu bir bomba gösterebilir. Bu tür ürünler gelecekte NOTS tarafından geliştirilmiştir.
Aynı operasyon prensibini kullanarak, fakat aynı zamanda temel özelliklerde farklı olan iki mühimmat oluşturulması önerildi. Silah A (Silah A) olarak adlandırılan derinlik bombasının, 250 kilo patlayıcı (sadece 113 kg'ın üzerinde) taşıması ve Silah B ürününün, 50 kilogram (23 kg'dan küçük) bir savaş başlığı ile donatması önerildi. Bu durumda, her iki örnek de benzer tasarıma sahip gövdeyi alacak ve kendi katı yakıtlı motorlarıyla donatılacaktı.
Bombaların genel görünümünün oluşmasından kısa bir süre sonra, yaklaşık olasılıkları belirlendi. Uzmanlar, 23 kg patlayıcıların modern ve gelecek vaat eden denizaltılar için ciddi bir tehdit oluşturamayacağına inanıyor. Sonuç olarak, “B” projesi gerçek beklentiler olmadan kapatıldı ve ürün üzerindeki tüm çabalar “A” sembolüyle kapatıldı. Daha sonra, proje adına yazılan mektup Able veya Alpha olarak deşifre etmeye başladı. İkinci seçenek daha sonra tüm kompleksin resmi olmayan adının bir parçasıydı - Silah Alfa.
Derinlik bombası "Alpha", bazı ilginç özelliklere sahip olmasına rağmen, tasarımın karmaşıklığı ile ayırt edilmedi. Uzunluğu 2,6m olan ürünün çoğu, maksimum 12,75 inç (324 mm) çapa sahip aerodinamik bir cihaz formunda yapılan ana gövdeye düştü. Bir jet motorunun gövdesi olarak görev yapan 133 mm çapında bir boru gövdesi, gövdenin konik arka kısmına tutturulmuştur. Sap üzerine bir halka dengeleyici yerleştirildi. Bombanın en ilginç özelliği, savaş başlığının gövdesinin malzemesiydi. Yeni projede geleneksel metaller yerine, gerekli dayanım indekslerine sahip plastik kullanılması önerildi.
Mühimmat RUR-4A. Fotoğraf ABD Deniz Kuvvetleri
Derinlik bomba Silahı A, daha sonra Mark 1 olarak kabul edilen ilk versiyonun A Silahı, 238 kg'ı patlayıcı yükten sorumlu olan 113 kg ağırlığındaydı. Savaş başlığı yeni tip bir manyetik sigortayla tamamlandı. Kullanımı tasarımcıların manyetik olmayan bir plastik kasa kullanmasıdır. Ayrıca, belirli bir derinlikte tetiklenen ayrı bir sigorta için sağlanmıştır. Mevcut motoru kullanarak, bomba uçuşta 85 m / s hıza ulaşabilir, taşıyıcıdan 700 m ile uçabilir ve 11 m / s'den daha yüksek bir hızda batabilir. Minimum çekim aralığı 270 m cinsinden belirlenmiştir.
Yeni yüksek performanslı derinlik bombası mevcut rampalarla kullanılamadı, bu yüzden NOTS istasyon personeli daha büyük bir programın parçası olarak başka bir proje geliştirmek zorunda kaldı. Alfa bombası için başlatıcıya olağandışı şartlar getirildi. Müşteri, minimum insan katılımıyla çalışan en otomatik kompleksi almak istedi. Ayrıca, uygulama esnekliğini sağlamak için de gerekliydi - özellikle de atış menzilini değiştirme olasılığı. Gemilerin yeniden teçhizatını kolaylaştırmak için mevcut topçu sistemlerinden birine dayalı bir fırlatıcı oluşturulması önerildi.
Daha önce 127 mm'lik silahlar için geliştirilen, mevcut topçu taret tipindeki önemli sayıda montaj ve montaj kullanarak yeni silahların üretimini ve işletimini basitleştirmesi önerildi. Yeni proje, kulenin belirli birimlerinin kullanımını ve kurulum araçlarını ima ederken, kulenin iç hacimlerinin ve güverte altı odalarının çok ciddi bir şekilde işlenmesi gerekiyordu. Ek olarak, kulenin dış yüzeyinde bazı yeni cihazlar ortaya çıktı.
Taşıyıcı geminin güvertesinin üstüne düşey, planlı yuvarlak ve yarım küre şeklinde bir çatıdan oluşan, yuvarlak şekilli, hafif zırhlı bir gövdeye sahip bir dönme kulesi yerleştirilmiş olmalıdır. Tahtanın farklı kısımlarında, içeriye erişim için kapakların muhafazası sağlanmıştır. Çatının önünde, namlu fırlatıcısının geri çekilmesi için büyük bir dikdörtgen çerçeve kalmıştır. Tamburun hemen arkasına, yeni bir ünite yerleştirildi - jet motorunun jetini yukarı doğru havalandırmak suretiyle gemiyi korumak için gerekli olan karmaşık kavisli şekle sahip bir gaz deflektörü.
Yok ediciların uss Wilkinson (dl-xnumx) lideri silah alfa, xnumx g karmaşık kullanır— Photo by US Navy
Bombayı fırlatmak için yataydan dikey olarak sallanan 324-mm düz namlu kullanılacaktı. Yükseklik açılarını değiştirmek, atış mesafesini ayarlamayı mümkün kılmıştır. Tasarımın bazı özellikleri nedeniyle, atış yalnızca + 85 ° 'e kadar açılarda gerçekleştirilebilir. Namlu namlu bölümü çıkarılabilir bir kapak ile donatılmıştır. Ek olarak, onun yanında, ateşlendiğinde montajın roketin jet gazlarından korunmasını engelleyen konik bir lastik etek vardı.
Gemi taşıyıcısının güvertesinde, mühimmatın depolanması ve tedarik edilmesi gerekmektedir. Bombalar, dairesel bir konveyöre dikey olarak yerleştirilmiş cephane kullanmaya hazır. Uygun bir tokmak yardımıyla, yeniden yükleme sırasında derinlik yükleri namluya gönderildi. Geminin büyüklüğüne ve mevcut boşluğa bağlı olarak, konveyörün yanına ek cephane yerleştirilebilir. Bombaların raflardan konveyöre aşırı yüklenmesi, mürettebat tarafından bazı teknik yollarla bağımsız olarak gerçekleştirildi.
Jet derinliği yükleri için fırlatıcıya sahip olan taret, yatay kılavuzla dönmesini sağlayan ve aynı zamanda namlu kılavuzunun istenen yükseklik açısına yükselmesini sağlayan elektrik kontrol sistemlerine sahiptir. Katı bir yakıt motorunun ateşlemesi de elektriksel darbeyle meydana geldi. Kompleksin operatörü, bir sonar istasyonundan hedef tanımını almaktı. Başlangıçta, SQG-1 hidroakustik kompleksi sualtı hedefleri için ana arama aracı olarak kabul edildi. Bu tür donanımlar geliştirilip gemiler geliştirildikçe denizaltı karşıtı bombardıman uçakları diğer sistemlerle etkileşime girebilir.
Temel versiyondaki Alpha bombaları için fırlatıcı 10,3 tondan biraz daha ağırdı, daha sonra değiştirildi, bunun sonucunda Derinlik bombaları 1,1 tondan daha ağırdı.
Gelişmiş arama özelliklerinde farklılık gösteren modern arama ve hedef belirleme araçlarının kullanılması, salvo ateşlemesinden vazgeçmeyi ve hedefe bir bomba göndermeyi, kabul edilebilir bir doğruluk elde etmeyi mümkün kıldı. Yeni bir kompleks çekmek bu şekilde görünüyordu. Atış hazırlığında, namlu, dikey bir pozisyona transfer edildi, ardından tokmak, içine bir bomba kaldırdı. Ayrıca, gövde gerekli aralığa karşılık gelen bir yükseklik açısında sergilendi. Operatörün emriyle bir atış yapıldı. Derinlik bombası Silah A, kılavuzun ağzından uçtu ve jet gazları açık merminin içinden çıktı ve kulenin saptırıcısının yardımıyla gemiye zarar vermeden, kesinlikle yukarı doğru yönlendirildi. Atıştan hemen sonra, kompleks bir şarj gerçekleştirebilir. Çekirdek işlemlerini otomatikleştirerek, yangın hızı dakikada 12 çekimine ulaştı.
Önceden belirlenmiş bir mesafeden uçan bomba suya düştü ve yeterince yüksek bir hızla batmaya başladı. Hedef tespit edildiğinde, manyetik sigorta zarar verme emrini verdi. Aksi takdirde, savaş başlığı maksimum derinlikte baltalandı. Maksimum menzile ateş ederken, bomba 10,9 saniye boyunca havada kaldı. 200 saniyeden biraz daha fazla gerekli olan maksimum bir mesafeden çekim yaparken 61 ayak derinliği (26 m) elde etmek.
Yeni denizaltı karşıtı kompleks, orijinal fikirlere dayanıyordu ve bu nedenle mevcut olanlara göre gözle görülür avantajlara sahipti. Yeni gelişimin temel avantajları, ateş menzilini değiştirme ve bu parametrenin maksimum değerlerini arttırma ihtimalinin yanı sıra daha güçlü bir savaş başlığı kullanılmasıydı. Dönen bir kulenin kullanımı, sırasıyla, Kirpi ve Fare Kapanı sistemlerinde olduğu gibi, sadece ileriye değil, her yöne ateş etmeyi mümkün kılmıştır. Daha modern sonar teçhizatı, hedef tespit olasılığını arttırdı ve ayrıca çekimin sonuçları üzerinde olumlu bir etkisi olan daha doğru hedef belirlemesi verdi.
Umut vaat eden bir derinlik bombası ve fırlatıcı projesi 1950'de tamamlandı. Yakında, bu tür silahların prototipleri oluşturuldu ve test edildi. Düzenli depolama sahalarındaki ve test gemilerindeki denetimler sırasında, yeni bomba atarının iyi olduğu kanıtlandı, bu nedenle evlat edinme ve kullanım için önerildi filo.
Derinlik ücretleri için taret fırlatıcı resmi atama Mark 108 aldı. Bomba, kendi adıyla "Silah Alfa" olarak kabul edildi. Bu atama altmışlı yılların başında kullanılmış ve ardından ABD Donanması yeni bir atama getirmiştir. 1963'ten derinlik bombası "Alpha", RUR-4A olarak belirlenmiştir. RUR-4A ve Mk 108 isimleri altında, yeni türlerdeki denizaltı karşıtı silahlar, hizmet dışı bırakılana kadar kullanıldı.
Başlatıcısı ve derinlik yükü tasarımında gelişme ve seri üretim olarak bazı değişiklikler yaptı. Bu nedenle, zaman içinde Mark 108 ürünü, yerleşik birimlerin güncellenmiş bir bileşimini ve gözle görülür şekilde daha ağır bir hal aldı. Bombalı Silah A / RUR-4A, temel özellikleri iyileştirmeyi amaçlayan başka değişikliklerden geçti.
Yakın çekim topçu bağları ve denizaltı karşıtı bombardıman uçakları "Norfolk". Fotoğraf ABD Deniz Kuvvetleri
Bombayı daha güçlü bir jet motoru kullanarak geliştirmesi önerildi. Ücretini artırarak, maksimum uçuş süresini 14,2'e 890'e ve menzili 200'e getirmek mümkündü, uçuş maksimum menzile ve 33 ayağa dalarak 1 saniye sürdü. Motorun güçlendirilmesine ve performansın arttırılmasına rağmen, ürünün boyutları ve ağırlığı değişmedi. Başlatıcıda değişiklik yapılması gerekmedi. Yeni bir derinlik bombası kabul ettikten sonra, temel mühimmat ek ataması Mark 4'i aldı. Yükseltilen ürüne sırasıyla RUR-2A Mark XNUMX adı verildi.
Amerikan komutanlığının planlarına göre, elliliğin en başında kabul edilen, çok yakın gelecekte anti-denizaltı karşıtı kompleks Silah Alfa, filosunun sınıfındaki ana silahlanma haline gelecekti. Sonuç olarak, denizaltı karşıtı silahlara ihtiyaç duyan tüm yeni inşa gemiler, belirli bir zaman diliminde, yalnızca Mk 108 kurulumlarıyla donatıldı. Önceki modellerin başlangıç kompleksleri artık kullanılmamaktadır. Sonuç olarak, Alpha birkaç sınıf ve türde birkaç düzine gemi aldı.
Türüne ve buna göre, gemi gemisinin büyüklüğü bir ile birkaç rampa arasında olabilir. Böylece, yok edicilerin lideri USS Norfolk (DL-1) ve onu takip eden gemiler aynı anda dört sistem RUR-4A taşıdılar. Üst yapının burnunun çatısına, doğrudan köprünün önüne bir çift fırlatıcı yerleştirildi. Üst yapının bu bölümünün içi mühimmatın depolanması için verildi. Kıç tarafına birkaç başka tesisat yerleştirildi. Küçük gemiler, mühimmat da dahil olmak üzere bir veya iki Mark 108 sistemi taşıyabilir.
Toplamda, ABD Donanması birkaç düzine RUR-4A Silah Alfa kompleksi aldı. Ek olarak, müttefik yardım sırasındaki bu tür silahlar, Japon kendini savunma kuvvetlerine sağlandı. Kendi ve yabancı inşaatlarından birkaç Japon gemisi Amerikan silahlarıyla donatılmıştı.
O sırada uluslararası durumun karmaşıklığına rağmen, RUR-4A derinlik ücretleri hiçbir zaman gerçek bir silahlı çatışmada kullanılmadı. Bombacılar çeşitli egzersizlerde düzenli olarak kullanıldı ve değişken başarı koşullu bir rakibe saldırdı. Muhtemel düşmanın gerçek denizaltıları, asla bu tür silahlardan ateşlenmeye maruz kalmamıştır.
Escort destroyer USS Hammerberg (DE-1015) koşullu hedefe saldırıyor, 1962 ABD Deniz Kuvvetleri Fotoğrafı
Altmışlı yılların başına kadar, Alpha kompleksi, Amerikan yüzey gemilerinin ana denizaltı karşıtı silahlanma olarak kaldı. Daha sonra, diğer yeteneklere sahip diğer komplekslerin ortaya çıkması nedeniyle bu tür sistemlerin payı azalmaya başladı. Denizaltı füze sistemi RUR-5 ASROC, bombardıman uçakları için ciddi bir darbe oldu: bir torpido ya da nükleer derinlik bombası taşıyan özel bir füze kullandı. Böyle bir kompleks hedeflere 17-19 km mesafeye kadar saldırabilir.
Daha fazla ateş menziline sahip olan füze sistemi, silahlı kuvvetlerin ilgisini çekiyordu. Sonuç olarak, belli bir zaman diliminde eski bombaların üretimi durduruldu ve yeni RUR-5 sistemi denizaltılarla savaşmanın ana yolu haline geldi. Ancak, önümüzdeki birkaç yıl içinde, Silah Alfa kompleksleri hizmette kaldı ve silinmedi.
Bombacılar RUR-4A Alpha altmışlı yılların ortalarında hizmetten kaldırılmaya başladı. Teknolojinin hızlı gelişimi filonun hızlı bir şekilde yenilenmesine neden oldu, çünkü bu tür silahların taşıyıcıları eskiydi ve imha edildi. Onlarla birlikte, çeşitli gemideki silahlanma demontaj için gönderildi. Son Amerikan Alphas, 1969'te görevinden alındı. Japon kendini savunma kuvvetleri bu silahı daha uzun süre kullandılar, ancak zamanla, daha yeni sistemler lehine bıraktılar, savaş başlığını bir füze ve torpido kombinasyonu kullanarak hedefe ulaştırdılar.
İnşa edilen rampaların ve kullanılmayan derinlik yüklerinin büyük çoğunluğu gereksiz yere atıldı. Sadece birkaç Mark 108 tipi kule kurtarıldı ve müzelere transfer edildi. Genellikle, onlarla birlikte, Silah A'nın derinlik bombaları modelleri de sergilenir, bütün bu sergiler sadece Amerikan müzelerinde bulunur.
İkinci Dünya Savaşı sırasında, bomba bombacıları kendilerini iyi gösterdi ve ayrıca “geleneksel” yem bombası atıcılarına kıyasla tüm avantajlarını açıkça gösterdiler. Bu nedenle, savaş sonrası ilk yıllarda, RUR-4A Silah Alfa kompleksinin benimsenmesi sonucunda derinlik yükleri atma fikri modern teknikler ve donanımlar kullanılarak geliştirilmiştir. Bununla birlikte, bilim ve teknoloji, 60'lı yılların başlarında, ABD Donanması'nın, daha yüksek özelliklerle ayırt edilen ilk denizaltı karşıtı füzeleri aldığı için durmadı. Gelecekte, yeni konsept geliştirildi ve mevcut formdaki bombalar terk edildi. Alfa sistemi, ABD'de oluşturulan sınıfının son temsilcisidir.
Sitelerin malzemelerinde:
http://navweaps.com/
http://designation-systems.net/
http://secretprojects.co.uk/
http://strangernn.livejournal.com/