Kadirhan TÜRKOĞLU Sevgili karıma mektup...
Sevgili karım…
uyandığım da ilk gördüğüm kadın,
kahvaltılardan önce sabahları hazırlayan kadın,
ilk günaydınım,ilk merhabam,
Mayıs,haziran yok yok Temmuz,
içli güneşim,ilkbaharım
Mor dagları,munzuru,ziganayı vuran kışım
balkonsuz evimizin menekşesi,
bir zamanların çingenesi,
sevgili karım
şimdi boyu kadar gül kızları olan kadın
ellerin yine çamaşır suyu kokuyordur zahir,
bilmiyor ki? bahçemizin serin rüzgarları
yokluk diye,mutfağında tutuyor.
Annemin hanım elleri küskün,
kapıda gelin saçları mahsun
Babamın limonlu çayında yoğunlaşmış geçmişin tadı.
isminin sununda benim soy ismim olan kadın
değişti artık zamanlar
büyüttüğün çocuklarımız gibi…
aldığım nefesler hayat kokulu,sen kokulu
Tuzumuz da bir başka tat var,
Aşımız ayrı yerlerde kaynıyor,
Dizlerimiz,kalbimiz daha büklüm,
Dedim ya herşey değişiyor,
Sokak kedileri de azaldı.
Anam sofradan arta kalanları serçelere armağan ediyor,
Ezanlar daha bir heyecanla okunuyor,
En yaşlılar bile ağlamayı unutmadı.
Dünya’nın yaşı şu an aklımda değil
Mahallemiz çocuklarla dolu ama eksik olan çok şeyler var..
Sen! sevgili karım
Bir zamanların mavisi,Bir zamanların pembesi
içine düştüğüm en büyük derinlik
Sen! bir zamanlar hiçliğimin anlamı
Sen! param,aşım,ekmeğim,açlığım tokluğum,
namusum ve herşeyim…
Sen!
yaralarıma derman,dertlerime devam,
Mutluluğa yazılan ferman
bir zamanalar avunduğum tek gerçek,
inanmak zorunda kaldığım tek yalan
şimdi ise varlığına sığınılan rüya
gün geçiyor,geceler bitiyor…
Hiç bir şey eskisi gibi değil artık;
geçen diş ağrısı gibi hani…
Sen melek değildin insan da,
karanlığı giyen bir baban vardı,
bir de gecelere benzeyen anan.
Bazen çok güzel bazen de çok kötü
ben hep cebim de beş para ile gezerdim tıpkı kardeşlerin degerinde …
Ben erikler çiçek açtığında sevmiştim seni..
Bir insanı büyüleyen en güzel aşk ile.
Sen dünyaya demirli pencerelerinden bakardın,
üşüttüğün odalar olurdu ve ısıttığın.
cigara içmeme çok karışırdın.
Halbuki kahve gözlüm;
gözlerinin önünde kül olan da bendim yanan da.
Ben gençliğinin alazında ışıltılı bir bıçak,
sen dağlara dağılan taylar gibiydin.
Kabul et çok yabaniydin çok…
Oy yangın yerine çalan çanlar,
oy kilitli kapılar, kilitli kapılar oy…
Oy erzincan,oy gümüşhane!
hangi düşünce insanlığa benziyor ve hangi fikir daha altın kalpli?
Onun cehaleti içen babası ve yalanları giyen anası
Duyar mı; bu can damıtan çocuk yüzlü kelimeleri?..
Sevgili karım;
O,kanadı kırık bir kuştu,
kan rengine uçan
cehalete vurulan.
kimseler demedi, ya da görmedi;
anlatamadılar umudun bir kelebek ömrü
mutluluğun beyaz bir güvercin olduğunu.
Kimse inandıramadı,aşkta iki kişiliktir korku da…
Şimdi çok şeyler değişti…
Kuşları gökte vuruyorlar insanları kalbinde
Uçacak kadar kanatlarımız yoktu bizim
Kimseler bilmiyordu ama masumduk biz ,
Kuşlar göğü öperdi biz acıları…
Çok şeyler değişti..
Biz yenik bir serçeyiz artık,
yorulunca ağlamaya çıkan gök pencerelerden.
insanlar dar,sokaklar dar,mahalleler dar.
Biz iki masum serçeydik uçtuk,eridik,gittik ve bittik…
Kanatlarımız yüreğimizde kaldı.
Artik Yeni hayatlara,yeni umutlara ısmarladık bizi
ve son tekbirleri mezarlara.
Kadirhan TÜRKOĞLU