Benim inandığım ve çok tekrar ettiğim bir şey vardır. Çocuk bazı kavramları gözünü açtığından itibaren görürse, (anlasın anlamasın önemli değil) onu sıradanlaştırır. Hayatında o kavramı dışarıdan yeni oluşum olarak görmez. O zaman, kabul etmek veya etmemek gibi de bir seçime gidemez. Onun için, alışkanlıklar, o daha bilincine varmadan önce başlatılırsa, fark ettiğinde zaten çoktan sahip olacaktır ve hayatının bir parçası haline gelmiştir. Ancak belirli bir yaşa geldiğinde, herkesin kendi gibi olmadığını anladığın zaman, farkı fark edecek o zamana da zaten reddetme dönemi geçmiş olacaktır. Bir dönem dirense bile, sonunda tekrar dönecektir. Zaman bu konuda haklı olup olmadığımı gösterecektir, umarım yanılmıyorumdur
Bir de anne anne derler bence babalarla bebekler arasında keşfedilmemiş bir enerji var.
Üniversite de genel kurslara gidiyordum. Hızlı okuma, motivasyon, çizim programı gibi. İş hayatına başladıktan sonra mesleğimle ilgili kurslara yöneldim. Özellikle devletin çeşitli kurumlar aracılığı ile açtığı kurslar vardı, kısa süreli. Büyük firmalar tanıtım için gelip iki üç gün yoğunlaştırılmış kurslar veriyorlardı. Ama çok verimli oluyordu. Pazarlama, liderlik yöneticilik, vücut dili, dış ticaret vs gibi. Tabiî ki hiçbirini kaçırmadım hepsine gittim. Bu arada da sosyal kurslarım devam ediyordu. Hiç çalamadığım enstrümanların kursları; gitar , flüt. Sonra dış ticarete merak sardım. Tam üç ay her cumartesi 3 saatlik yolu, dış ticaret kursu için gittim geldim. Tam bu alanda ilerlemeyi düşünüyordum ki aşık oldum. Çıktım geldim aşkımın peşinden Baküye . Babam evlenirken eşime, ‘oğlum dergi, kitap ve kurslara dikkat et yavrum’ dedi, erkek dayanışması altında uyardı. Ama eşim benim bu huyumu seviyordu ki zaten.
Kendimi bildim bileli bir arayış vardır içimde. Bir şeyler olmalı, ama ne, hangi konuda, nerede ve ben neden arıyorum. İlk kişisel gelişim ile ilgili kitabı ortaokulda okumuştum. Meşhur, yüzde yüz beyin gücü. Beyinle ilgili, insanla ilgili merakımı tetikleyen bir kitaptı. O kitabı çoğu insan okumuştur ama kimisine saçma gelmiştir, kimisinin de pek ilgisini çekmemiştir. Benim gibi ilgilenenlerden de oluşan, bir akım başlamıştır. Bu akım, şu anda toplumda ki kişisel gelişim sektörünü oluşturdu. Tabi, büyük bir bölüm ticari çıkar peşinde olunca, bu konu çok yara aldı. Kimi zaman olduğundan fazla büyütüldü, kimi zaman daha farklı gösterildi. Bazen de farklı konularla çok fazla karıştırıldı, özünü yitirdi.
Çoğu insanda böyle bir dönem geçiyor. Kimi bunu ağır bir depresyondan sonra anlıyor, kimi başına büyük bir felaket geldikten sonra anlıyor kimi de bir şeylerin peşine takılıp gidiyor.
Üniversitede ikinci sınıfa geçince babama bilgisayar aldırmıştım. O zaman tabi diz üstü bilgisayarlar nerde. Benim ki dev gibi bir kasası olan ve dev gibi monitörü olan bir bilgisayardı. Ama o zamana göre iyi bir bilgisayardı. İnternetle de o zaman tanışmıştım sene 98. Hiç unutmuyorum çevirmeli ağ vardı. Allahım her yerden kablolar gider, telefona bağlarız, ‘bekle, dıt dıt dıt dıııııııttt, oldu bağlandı bağlandı, yok koptu yine yaa.’Saatlerce uğraşırsın sonuçta bir saat bağlanır, onda da sayfa açılmaz, beklersin. İyi sabır varmış ha. Tabi o zaman bayanlar da bilgisayar merakı ve becerisi bu zamanki kadar gelişmiş değildi. Daha çok erkeklerin tekelindeydi. Yoğun bir şekilde uğraşıyordum, soru soracak kimseyi bulmıyordum. Bazen erkekler dalga geçiyordu, ama onlara inat çözdüm olayı. İlerledim hatta abuk sabuk programlar buluyordum, yüklüyordum sonra siliyordum. En büyük zevkim program keşfetmekti. Chatler da vardı ama pek beceremedim onları. Senaryo yazamıyordum, her sorana doğrudan adımı falan söylüyordum. Baktım başıma iş gelecek, dedim ‘Deyyan pek bulaşma’ zaten pek de eğlenceli değildi. Sonra iş hayatın da sabah 8 de açılıyordu bilgisayarım, gece 2 de kapanıyordu. En son, eşimle uzak olduğumuz zamanlarda en fazla zamanı harcadım bilgisayar başında. Bir ağabeyin değimiyle, radyasyon kafalı oldum
Kimisi de arar durur bulup çizgilere asmak için.
Umarım Kayra içinde bizimle bunları paylaşmak güzel olur. Şimdilerde hayalim kayrayla birlikte yemek yapmak. Mutfağa yanıma koyuyorum onu fitnatına. (Fitnat bizim aile üyemiz gibi bir şey oldu. Her yere taşınan ineğimiz. Fotoğraflarda kayrayı içinde uyurken gördüğünüz, aslında dinazora benzeyen ama bizim ısrarla inek dediğimiz ve adını Fitnat koyduğumuz yastık) Ben yemek yaparken çok dikkatli bir şekilde izliyor. Bende ne yapıyorsam tek tek anlatıyorum. ‘ Bak annecim bu d
Ben küçükken bizim evde garip bir makine vardı. Oradan oraya taşınır dururdu. Fotoğraf tabetme makinesi dediler. Süper dedim, hayallerim artık makine üzerine kurulmaya başlamıştı. Babam çok meraklıymış fotoğraflara ve fotoğraf makinelerine. Bu nedenle, benim en şanslı olduğum konulardan biri bebeklik fotoğraflarımdır. İlk çocuk ve birde fotoğraf merakı off tadından yenmez. Gerçi şu anda kayra beş ayını doldurdu ve sanırım 3500 e yakın fotoğrafı var. Benimkiler ben kadar deli değilmiş tabiî ki ama montaj falan yapmışlar yani. Evde karanlık oda varmış ve geceleri benim fotoğraflarımı tabederlermiş. Ne kadar güzel bir hikaye.
Birilerini kolay affederim. Yapılanı çabuk unuturum (canım çok yanmadıysa). Biriyle küserim nedenini unuturum. Hafıza zayıflığımla bu huylarımın sağlam bir bağlantısı var tabi ki. Temelde maddeye, biçime, şekile çok önem vermem.
Ruhsal arınma kavramına inanırım. Ruhsal detoksa inanırım ve elimden geldiğince ruhsal detoks biriktirmemeye çalışırım. Her kızdığınız, küstüğünüz, sinirlendiğiniz insan, olay ,sonuçta size hissettirdiği kötü duygudan bir miktar bırakır. Olayı unutursunuz, barışırsınız, siniriniz geçer ama bir miktar sizde üzerinizde gerilim kalır. Yaşadığımız teknoloji ortamı , kirli şehir ortamları, ne olduğunu bilmeden ağzımıza attığımız her lokma zaten fiziksel olarak büyük bir miktar bizi ağırlaştırıyor. Üzerine birde ruhsal kirlilik. Bir süre sonra nedeni anlaşılamayan bi sürü hastalık çıkıyor karşımıza. Teknoloji geliştiği için mi hastalık çeşiti arttı, yoksa hastalık çeşiti arttığı için mi teknoloji gelişti.
Dünyada her şey maddi manevi dairesel hareket eder. At
NTV de çok güzel bir programa rastladım.Doğa ve çocuk. Serdar Kılıç diye bir zatı muhterem varmış.Hangi yüzyıldan, burada unuttular bu adamı bilmiyorum. İki tane çocukla doğa gezisi yapıyor. Ben sadece 10 dk sını yakalayabildim ama bu sürede ; obsidyenin sertliğini, geyik boynuzunun özelliklerini, taşlarla ateş yakmayı, ısırgan otunun ateşte neden tutulduğunu, ısırgandan ip yapmayı vs birsürü şey öğrendim. O çcuğun birinin kayra olduğunu hayal ettim. Kayranın böyle bir yaşam koçu olmasını çok isterdim.
İnsan temiz büyümeli. Hem ruhsal açıdan hem fiziksel açıdan. Hele de bir çocuk. Önce kirletip kirletip sonradan temizlemeye çalışmak yerine.Çocuğu tv karşısında saatlerce oturtup beynini yedikten sonra dikkati dağınık diye doktorlara götürene kadar, önce dikkat toplamayı, konsantrasyonu öğretmeli.
Çocuğa bağırıp çağırıp dövüp sonrada bu neden arkadaşlarını dövüyor diye düşünmemeli. Taşa, toprağa, hayvana saygı duymayı bilmeyen çocuk insana saygı duymaz. Ruhsal açıdan mutlu, sakin, dingin bir ortamda yaşamalı ki ilerde de insanlara mutluluğu sakinliği dinginliği yaşatabilsin.
Kendinizi düşünün, çocukluğunuzu, en sevdiğiniz oyuncağı, en sevdiğiniz elbisenizi mutlaka bir duygu bağlantısı gelir arkasından. Oğluşki de büyüdüğünde ve sandığını açtığında, beraber yaptığımız oyuncakları bulacak, anlamadığı halde benim sesimden dinlemeyi sevdiği ilk kitabını bulacak, bugünki aşkı özgenin annesinin ördüğü yeşilli battaniyeyi bulacak,babasıyla beraber yaptığı tahta arabayı, birlikte sahilden topladıkları kabukları taşları bulacak.
İnsan beyni duygusuz çalışmaz. Bebeğimin beyni sevgiyle çalışmaya başlamalı, benim sevgimi , babasının sevgisini hisssetmeli. Etrafındaki sevgi çığ gibi büyümeli,sonra o sevgiyi o dağıtmaya başlamalı. Geri kalan hayat zaten doğa gereği yaşanmak zorunda.