HER AÇILIM NASIL TERS TEPTİ
Vatan yazarı Hikmet Bilâ, son zamanlarda Ermeni, Kürt, Kıbrıs, Orta Doğu konularında “açılım”, “tarihi fırsat”, “büyük adım”, “sıfır sorun” gibi kulağa hoş gelen sloganlarla başlatılan girişimlerin hepsinin ters teptiğini yazdı.
Hikmet Bilâ’nın “Köprü”ye getiren “açılım”lar başlıklı yazısı şöyleydi:
“Bir güreş terimi bu. Rakibi alt etmek için bir oyun yaparsınız ama rakip sizi evirip çevirir ve köprüye getirir. Çünkü o yapacağınız hamleye karşı hazırlıklıdır. Köprüye geldikten sonra iki omuzun da yere değmemesi için artık inanılmaz bir mücadele vermek zorunda kalırsınız. Yoksa tuş olmak işten değildir.
Türkiye dış politikada yaptığı her hamlede kendi oyunuyla köprüye geldi.
Son oyundan başlayalım. Ermenistan’la ilişkiler normalleştirilecek, ezber bozulacaktı. Bu amaçla üç ay önce iki hükümet arasında protokoller imzalandı. Ermeni tarafı, son anda mızıkçılık yapıp, Türk Dışişleri Bakanı’nın konuşmasına bile engel oldu. İmza töreni medyada “tarihi adım” olarak sunuldu. Karabağ dahil, topraklarının beşte biri Ermenistan tarafından işgal edilmiş olan Azerbaycan’ı küstürmek pahasına böyle bir adım atıldı. İki gün önce Ermenistan Anayasa Mahkemesi, protokollerin, “Osmanlı Türkiye’sinde ve ’Batı Ermenistan’da yapılan soykırımın uluslararası planda tanınması milli amacı” na aykırı olamayacağı kararını verdi. Ankara’ya “soykırım” kartını bir kez daha gösterdi.
Şimdi Ankara’nın durumu şu: Ya soykırım iddialarını kabul edecek ya da meşhur “Ermeni açılımı” ndan vazgeçecek. Azerbaycan’la barışma çabası da cabası...
***
Kıbrıs’ta durum farklı değil. Türkiye, Rum bandıralı gemilere limanlarını açma taahüddüne yine bir protokolle imzayı bastı. Bu, Kıbrıs’ın Rum devleti olarak Türkiye tarafından tanınması anlamına geliyordu. Şimdi AB bastırdıkça bastırıyor, “Haydi limanlarını, havaalanlarını Rum yönetimine aç” diye.
Ankara’nın durumu şu: Ya limanlarını Rum gemilerine açacak ya da meşhur “Kıbrıs açılımı” ndan vazgeçecek.
Bir de Kuzey Irak olayına bakalım. “Kürt açılımı” adıyla başlatılan süreç tıkandı. Çünkü tıkanmaya mahkûmdu. İçeriği bir türlü belli olmayan ve sürekli “Her ne pahasına olursa olsun” ya da “Her şeye rağmen”, “Sonuna kadar gireceğiz” gibi kararlılık sözleriyle gündemde tutulan bu “açılım” ortalığı karıştırmaktan başka bir işe yaramadı. Çünkü terör örgütüne silah bıraktırmadan yapılacak bir açılımın ters tepeceği belliydi. Terör örgütü de Habur’daki gösteriyle yaptığı gibi koşullarını dayatmakta gecikmedi.
Şimdi Ankara’nın durumu şu: Ya terör örgütüne ve arkasındaki güçlere ödünler verme durumunda kalacak ya da “Kürt açılımı” ndan vazgeçecek.
***
Gelelim, “Orta Doğu açılımı” na... Hamas’la sıcak ilişkilere kadar uzanan bu açılımın sonunda İsrail ile ilişkiler neredeyse kopma noktasına geldi. İsrail’in varlığından ve yaptıklarından en çok ve doğrudan doğruya zarar gören, hatta onlarla savaş halinde olan Arap ülkelerinden bile daha ileri gidilerek, bu stratejik ortaklığa büyük darbe vuruldu. Karşılığında da hiç bir şey elde edilemedi. Orta Doğu ülkelerinde sokaktaki insanın “Kurtlar Vadisi” vs gibi Türk dizilerine hayran olmasının ötesinde bir kazanım yok.
Şimdi Ankara’nın durumu şu: Ya İsrail’le barışacak ya da Orta Doğu’da müttefiksiz kalacak.
Demek ki, Ermeni, Kürt, Kıbrıs, Orta Doğu konularında “açılım”, “tarihi fırsat”, “büyük adım”, “sıfır sorun” gibi kulağa hoş gelen sloganlarla başlatılan girişimlerin hepsi ters tepmiştir. Türkiye, bu işlere kendisi girişmiş, kendi oyunuyla köprüye gelmiştir. Kimseye söyleyecek bir söz de yoktur.
Bu sorunların her biri, tarihsel kökleri olan derin ve büyük sorunlardır ve “ben yaptım oldu” zihniyetiyle çözülecek sorunlar değildir. Bazen siz yaparsınız olmaz. O zaman “ayıkla pirincin taşını sözü” bile vahameti anlatmaya yetmez.”
Odatv.com