Bir ağaç kesilirmiş dünyanın bir yerinde. Dünyanın bir ucundaki ağaç, kesilen o ağaca ağlarmış. Siz neden ağlayamaz oldunuz, binlercemizin yanışına?
Yanıyorum… Bir ormanın ortasında, sürüyerek geliyor cinayetlerini alevler. Yangının ortasındayım; tutuşuyor saçlarım. Birazdan kül olup; topraktan gökyüzüne savrulacağım.
“Ah, kimselerin vakti yok
Durup ince şeyleri anlamaya
Kalın fırçalarını kullanarak geçiyorlar
Evler, çocuklar, mezarlar çizerek dünyaya
Yitenler olduğu görülüyor bir türküyü açtılar mı.
Bakıp kapatıyorlar… Geceye giriyor türküler ve ince şeyler”
Ölüyorum, ince sızılarıma gömülmek üzere. Dokusunlar kefenimi, bir türlü kendini insanoğluna sevdirememiş çiçeklerin renkleriyle. Bezensin çürümeye yüz tutacak gövdem, toprağın şiire konu olan bereketiyle.
Oysa ben bir nefestim ve ‘yaşama’ eylemini çok sevdim. Tutuk bir akşamdan, sabaha varamayan bir yıldız gibi kayıp gitti ağaçlar ve insancıklar. Sevdiğim hiçbir şeyi de hızlı geçmedim. Özene bezene dokundum, elimin uzandığı her tomurcuğun bedenine. Ve bir çocuğun saçlarını öpüp, koklamadan ölemezdim. Ya da yeşermekten ya da yaprak dökmekten sebep kendimden geçmeden.
Güneşin gözlerimi kamaştırmasına, rüzgarın yapraklarımla oynaşmasına son kez izin veriyorum. Son kokladığım çiçek, tesadüfen mercanköşk. Tüm inceliğiyle geçiyor türküler gecemden.
Ve ölüyorum kendi dilimin herhangi bir durum ekinde. Günün ortasında… Yürekten… Çizseler resmimi, böyle alevler içinde bir gece; ne dilsiz kalır, sizin yanarak hamlıktan kurtulduğunuz kahramanlıklarınız.
Tutuşuyor dallarım, bana sığınan bir çift kuşun yuvasıyla. Ve yok olmak için daha çok genç binlerce fidanla birlikte… Toprağa, ormana, ağaca, suya koca evreni zehreden zalime yazıklar olsun!