Önce Ölüm Vardı
İtinayla gezindi dünyada şukufe ferasetli kalıptan tüm bedenler,
Çıkrıkçı bir yayvanlıktayken gudubeti gayb belleyince ölmemiş kederler.
Sakin bir ölüm isterkendi sessiz sedasız eşeyli çürümenin koşulu,
Heyula içinde böylece durağanlığa vardı olağan hayretten bedel.
Sıra sıra ölüm öksüren sıkılgan mezarların somurtkanı kaldı bize,
Yaşam nedir bilmeyenlerle diriliş anlamsız külfetsizlik oluverince!
Ardından nefes almaya çalışan bir kaç kişi iniltiyle diriliverdi,
Ve sırattan intihar edenlerin yanmaya razı olması gibi de önce.
Ruh ölseydi ne olurdu diye belli belirsiz bir kuklalıktan eser nöbet,
Rükudan bıkmayana hiç görünmez midir bu kıyamet ,bu yoktan necaset?
Zulmün faiz bloğu çatlamışsa tüm taş kalplilerin kelepir hilkatinin,
Gelde hüzne sermayesiyle gözyaşı misliyle seç,reddedilene isabet!
Şiltesine gövdesini koyan donmuş bir gudubetten savsaklı düz pertliğin,
Yüceliğine kutlu bir dağ gerekse bile doymak bilmez bu ruh bu cüce, cin.
Şeytanın şüheda topraklarından medet uman hayvan hep kerametsiz tırpan,
Bırakın keyfin gölgesinde cennet diye oyalansın o sürünsün beklesin!
Öyle bir düzen ki bu herşey üst üste alt alta bir başına hep kabzasında,
İnmeye çalışamadan bu kazaya bir bak ,dikil, anla yokuş yukarıda!
Neşenin sevincinden bir parça alabilir miyim sorusunun tüm niyeti,
Saklanmaya çalışan havanın fendi toz kokulu barutlu pusulasında.
Önce kalp değil çürüyen en önce patlayan sırra kadem bağırsak midedir,
Milyarlarca bakteriyle savaşan bir bedene işgaldir kevgirden parazit!
Kemiği etinden önce çürüse kimseye gitmez ne bir haber ne sefillik,
Önce ölüm vardı diye bir ses, aklında olur sonrası karanlıktan zifir…