Her şey olabilmeli hayatında. Sevdildiğin kadar sevilmemeli, sevdiğin kadar sevmemelisinde yeri geldiğinde.Mutluluk kadar acının kederinide çekmeli, bedel ödendiği gibi sana sende bedel ödemelisin. Sen yaşam denen gerçekliğin arkasında durmak yerine hep önünde gitmelisin. En ön saflarında savaşmalı, ilk vurulan sen olmalı ama yinede düşmeden, itilip kakılmadan, bedenin acısını ruhuna hissettirmeden yürümelisin.Ağlamalısın ağlayabildiğin kadar. kaybettiğine değil düşmediğin için, yenilgiyi kabullenmediğin için, o adına aşk denilen kutsal bayrağı hala sen taşıdığın için, hüzünden değil mutluluktan ağlamalısın. Bedenin aç kalsın bırak.Ama yeterki ruhun aç olmasın. Birtek onu beslemek zor bunu biliyorsun. Ve öylede tadı bozuk olmasın aşkının. Aşk fedakarlıktır diyebiliyorsan ve her ne olursa olsun bırakamıyorsan, bedeninin her hücresi alışmıssa bu duyguya aç kalmazsın.sitemde bulunmak bie göre değil, terk etmek, bırakmak, vazgeçmek, kendi yarattığımız aşkı kendi ellerimizle öldürmek bizim işimiz değil. Terketme terkedilmekten dahada fazla acı verir. terk eden sen olma ki ne kendine nede aşkına ihanet etme. Gül gülebildiğin kadar inadına. Gül ki sen güldükçe seni yalnızlığa gömenler yaptıklarınıda ibret alsınlar. Ve bırak onlar düşünsünler nasıl bir aşkı kaybettiklerini. Bak sen yine mutlusun, yine mutlusun işte. Ve ben biliyorum ki bazen hüzünlerde insana hayat verir. Kaybettiğin aşk bir gün mutlak geri gelir.
(alıntıdır)