geri zekalı.
- 9876.
-
9877.
abi ne derseniz diyin sıkıldım artık arkadaşlıkların saçmalığından, saçma sapan milletin kendini başkalarına begendirme ugraslarından, zekalarını boş muhabbetlerine harcamalarından, isterseniz şuan beni eksi yağmuruna tutun umrumda değil sizin burada yaptığınız kadar saçma şey yok o ne öyle bilmem neyin fotoğrafı bilmem neyin bilmem neyi yine bi kendini başkalarına beğendirme çabası yine o sahte arkadaşlıklar. he şimdi siz sen napyosun burda dersiniz. Şuan son entry mi giriyorum. Açtığınız saçma sapan başlıklar, sıradanlıklar arasından kaçıyorum.
-
9878.
Bir gün okul çıkışında yakın bir arkadaşım yine aynı okuldan iki yaş küçüğümüz görme engelli bir çocuğun-isim vermeyeceğim- koluna girmiş tramvay durağına, yanıma getirdi. Tramvayı beklerken oturduk sohbet ettik. Derslerden filan bahsederken tramvay geldi, bindik. Birisi hemen yer verdi çocuğa, neyse arkadaşım da yanında oturuyor. Ben kalabalıktan o sıra biraz geride kaldım. Tramvay bir iki durak geçtikten sonra biraz rahatladı ben de arkadaşımın oturduğu yere gittim. Arkadaşımın da bir sağlık sorunu vardı, beden eğitimi hocası da karşı tarafta oturuyordu onun yanına gitti, yerine de ben oturdum. Kitaplardan konuştuk. Okuduğum ve beğendiğim hangi kitabı söylersem okuduğunu söyleyip beni şaşırttı.
-sen benden daha çok kitap okuyormuşsun ya dedim.
- yok abi estağfurullah dedi. Hayran kaldım çocuğa. Engeli ona hiç engel olmamış altın gibi parlayan bir çocuk.
Sonra çocuğa garip gözlerle bakanları gördüm ve içim yandı o sırada. Ulan çıldıracak gibi oldum. Ya siz göremeseydiniz ne olacaktı, renkleri seçemeseydiniz, çiçekleri ağaçları ya da lanet binaları göremeseydiniz fakat sizin gibi insanlar size baksaydı nasıl hissedecektiniz? Lanet olsun!
-
9879.
Karadeniz türküleri dinleyince ağlıyorum, özellikle sabahları.
Klasik müzik dinleyince duygulanıyorum, özellikle gitar/keman/piyano üçlüsünden herhangi biri çalsa gözyaşım dinmek bilmiyor.
Kısaca müzik dinlerken ağlamadan duramıyorum, en acıklı filmden bile daha çok ağlatıyor. Sanki göğsüme öküz oturmuş gibi, kalbimde dayanılmaz bir acı hissediyorum. Nefes alamıyorum resmen, bide inadına gün boyu dinliyorum. galiba müzikle intihar eden ilk insan olarak tarihe geçeceğim..
-
9880.
Selam, sayın Sen; kim olduğunun hiçbir önemi olmayan herhangi bir insan... yolları düşünüyorum aklıma her gelişinde. yollar, gitme isteğini tetikliyor. sıyrılarak her şeyden ve herkesten hem de. Arşa değmiş dört duvarın içinde gizlenmiş biri var o yolların sonunda, o sensin. dışarıdan bakılınca çok kalın duvarlar, senin gözlerinden bakınca aslında ne kadar da şeffaf. insanların sana dair bazı şeylere anlam verememesine, yorulmasına şaşırıyorsun. duvarın üzeri yarıda kalmış teşebbüslerle dolu, kırık çatlak duvarların var bu yüzden. sessiz, sakin, kabuğuna çekilmiş; ruhunu da en az bedenin kadar korumak için çırpınan. Çevrelerine çit çekilmemiş düşüncelerin çok hızlı hareket ettiğinden çekip birini sımsıkı tutup söyleyemiyorsun. Sıklıkla susup cümlelerini esirgeyişin bundan. tutmayı başarabildiğinde ise, zaman çoktan geçmiş oluyor. o zaman çok şey ifade eden sözler sana bir şey ifade etmiyor. Anlamsızlık, boşluk... sezgilerine güveniyorlar, hislerine güveniyorlar. bunun sana verilmiş bir armağan olduğuna inanıyorlar ve bunu kullanıyorlar da. aslında, o senin çaban. görmek için çabalarsan, söylenenden fazlasını duymaya çalışır, kelimelerin seslerini duyabilirsen, çok şeyi tahmin edebilirsin hayatta. insanlar bunu görmez hiç. Bilirsin. onun senin çaban olduğunu görmek istemez. Çaba harcamayı sevmediklerindendir belki de... olmak istediğin yerde değilsin sen de. taze çimen kokusu olan, suları, havası ve düşleri kirlenmemiş bir yer istiyorsun. hayatta bazı insanların kendiyle derdi vardır; sen de onlardan birisin. düşünmelerin, sorgulamaların, kimse için bir şey ifade etmez. insan bazan bir kelimeyi, bir imayı, bir gülüşü, bir dokunuşu, güzel bir anı binlerce defa tekrarlayarak yaşar kafasında. düşünür, irdeler, anlamlandırmaya çalışır. Bu sana tanıdık geliyordur, eminim. çok güvenmek istersin. Birine çok güvenmek, ona koşulsuz inanmak ve tüm sırlarını bilmek. Onun da sana aynı duygularla yaklaştığına inanmak. Tereddütlere ve yalanlara yer bırakmamak... yitik bir geçmişin olmadık zamanlarda sızlayan dinmeyen yarası değil de sonraki zamanların kalp acısından uzak başrol oyuncusu olabilmektir aslında en çok istediğin. kimi zaman gözlerini kapatıp her şeyin düşlediğin gibi olup olmadığını görmek için yeniden açıp kapatırsın. Sonra hayal kırıklığı ve gözyaşları ile tanışırsın, her defasında ilk kez yaşanmış gibi, tekrar tekrar. Yılmak için bundan daha elverişli bir ortam olamaz. ama hayır, bunlar en derinlerde bir yerlerde gömülü kalmalı aslında. Kalem senin elinde. Silebilme gücü de öyle. istersen tüm bu korkulardan arınmış öyküleri en başından yazabilirsin. en köşesiz, en gösterişsiz ve en hafif çizgilerin hakim olduğu tebessümünle bile taşlaşmış bir kalbi yumuşatabilecek bir insansın. Kırılgansın, yorgunsun, cesaretini yitiriyor gibisin. Fakat her dem umutlusun. Sen umut ışığısın aslında, umudu taze tutan. inat et, vazgeçme ve inan. işitmen gereken yegane sesin kaynağını herkesten iyi biliyorsun. Tüm seslerden kaç ve sadece onu dinle; ona dokun, onun gösterdiği yöne doğru bak... sonsuza dek olman gereken yerde dur. Kendinle kal.
- 9881.
- 9882.
- 9883.
- 9884.
- 9885.