Kıyıdaki fırtına dalgalarını seyrederken, bu canavarların, kumsaldaki güneşli ve güneşli bir günde dalgalanan dalgalardan daha uzun olduğu açık.
Görünüşte açık olan bu dikotomi, jeologları, sığ deniz tabanını karıştıran iki tip dalga olduğunu varsaymak için yönlendirdi: küçük hava dalgaları ve büyük fırtına dalgaları. Şimdi, bu on yıllardır süren teori, Wisconsin Üniversitesi'nden Madison'da iki jeolog tarafından yönetiliyor ve dalgaları inceleme sürecinde farklı okyanuslardaki dalgalar arasında büyük bir fark olduğunu keşfetti.
Dalgaların büyüklüğünün anlaşılması, bilim insanlarının dünyadaki yaşamı anlamaya yardımcı olmak için kullandıkları tortul kayalarda bıraktıkları imzaları anlamadaki etkilere sahiptir. Bilim insanları fırtına dalgalarının daha büyük olduğunu düşündüklerinden, deniz tabanına düzenli dalgalardan daha derinden dokunduğunu da düşündüler. Ancak yeni araştırma, fırtına dalgalarının ve düzenli dalgaların aynı yerde tabandan vurma ihtimalinin yüksek olduğunu söylüyor.
Bir dalga boyutu
Paleobiyolog Shanan Peters, tortul kayaçlarda korunan yapıları yorumlayarak eski çevreleri anlamada uzmanlaşmıştır. Örneğin, fırtına dalgaları, bilimsel bir görünümde, hummocky çapraz tabakalaşma olarak adlandırılan karakteristik bir örüntü bırakarak kumu çoğaltır. Bu paterni bulan jeologlar, antik suların daha derin sularda oluştuğunu düşünmüşler, çünkü fırtına dalgalarının hava dalgalarından daha büyük olduğunu düşünmüşlerdir. [Albüm: Canavar Dalgaları]
Ancak Meksika Körfezi, Karayipler ve Batı Atlantik'ten gelen 12 yıllık şamandıra kayıtlarını analiz ettikten sonra - tüm dünyada 2.3 milyondan fazla dalga —Peters ve lisansta Dylan Loss iki farklı dalga türü için kanıt görmedi. Her şamandıra, birçok dalga boyutu kaydetti, ancak zamanla, dalga boyutu iki değil, sadece bir farklı tipte ortalandı.
Peters, BizimAmazingPlanet'e: “Adil dalgalar diyerek elde ettiğiniz zihinsel görüntü küçük ve fırtına dalgaları büyük değil,” dedi.
Sonuçlar, jeologların teorilerini gözden geçirmeleri gerektiği anlamına geldiğini söyleyen Peters, deniz tabanındaki dalgaların ne kadar derin dalgalara ulaşabileceğine dair kanıtlar olmadığını da ekledi. “Bu yapıları dalgaların derinliği ve büyüklüğü açısından düşünmemeli, daha ziyade tortul kayalarda nasıl koruntuklarına dair biraz daha nüanslı bir şekilde.”
Farklı okyanuslarda farklı dalgalar
Araştırmacılar, sürprizlerine göre, okyanusların karakteristik bir dalga boyuna sahip olduğunu da keşfettiler. Meksika Körfezi ve Karayipler'in korunan sularında, dalga dalgaları arasındaki ortalama dalga boyu veya mesafe yaklaşık 230 feet (70 metre) idi. Batı Atlantik açık okyanusunda, ortalama dalga boyu yaklaşık 394 feet (120 m) idi.
Virginia Tech'de bir jeobiyolog olan Michal Kowalewski, çalışmanın modern okyanusta dalgaların unimodal bir dağılıma sahip olduğunu göstermek için yenilikçi bir yol olduğunu söyledi. Araştırmada yer almayan Kowalewski, “Bu, dalga boylarının iki modda, mevsimler ve fırtınalarda kümelenen yaygın bir bakış açısı karşısında uçar” dedi.
Dalga yükseklikleri üzerindeki büyük veri kümesi, jeologların açık bir okyanusta veya korunaklı bir kıta sahanlığında oluşan tortul kayaların olup olmadığını daha iyi yorumlamalarına da yardımcı olacak, Peters, yaşamın Dünya'da nasıl evrimleştiğini anlatan bilgiler.
Peters, "Su derinliği, güneş ışığı nüfuziyeti, sıcaklık ve tuzluluk hakkında bir şeyler anlatmak için kum taneleri içindeki tortul dokulardan yararlanıyoruz, hayatın önemsediği önemli şeyler" diyor Peters.
Araştırma jeoloji dergisinde 10 Nisan'da çevrimiçi yayınlandı ve yaklaşan bir baskı konusunda ortaya çıkacak.
Bu hikaye, WordsSideKick.com'ın kardeş sitesi OurAmazingPlanet tarafından sağlandı.