Size geçen hafta 1991 yılında yazmış olduğum bir tıbbi makalenin dünya çapında yankı uyandırdığını ve çok sayıda makaleye ve bazı önde gelen tıp kitaplarına kaynak oluşturduğunu anlatmıştım. Bir tanının peşine düşmüştüm. Merak işte. Merak çok önemlidir. Merak olmadan buluş olmaz, gelişme olmaz. Oysa ben o sırada bir uzmanlık öğrencisiydim. “Ben bilmem hocalarım bilir” deyip üstüne düşmeyebilirdim. Kimsenin farkına varmadığı bilgilere ulaştım. Bu ur hep çift cinsiyetlilerde görülmüştü. Oysa bizim hastamız normal bir gebe kadındı. Soyaçekim ( genetik ) şifresi de normaldi. Bunu fark edince hemen dünyada bu tanının konulduğu başka normal kadınlar olup olmadığının peşine düştüm. O kadar kısıtlı koşullarda idik ki ben makalelerin listelendiği liste kitaplarında bile bu hastalığı aramakta zorluk çekiyordum. Liste kitabında ismini bulduğum makalelerin ise çoğunun sadece özetine ulaşabildim. Ulaşabildiklerimin içinde bizim vakamız tek normal kadındı. Merakım, inatçılığım ve çok çalışmam sayesinde bizim hastamızın dünya tıbbındaki önemini ben ortaya çıkartmış oldum. Bulduklarımın heyecanı ile hemen hocama koştum. Öğrenci olduğum için onun izni ve onayı olmadan bu makaleyi yazamazdım. Hocam bu vakanın önemini ilk defa benden duyunca çok heyecanlandı. Makale yazıp yayın yapma fikri ona çok cazip geldi. Ama hemen yazarların arasına iki kişi daha katmak istedi. Aslında bu fikir tamamen benim olmasına rağmen hocamın isteğini yerine getirmemem mümkün değildi. Ancak müdahale edip onun önerdiklerinden bir kişiyi kabullenip yanına kendi önerdiğim bir başka uzmanlık öğrencisi arkadaşımı da ben ekledim. Toplam dört yazar olduk. Yazarlardan birisinin hiçbir katkısı olmadı. Hocam bulgularını yazdı ancak yazdıkları önemli hatalar içeriyordu, ona haber vermeden ben yeniden yazdım. Benim kattığım arkadaşım ise birkaç makale metni bulmaya çalıştı. Konunun önemini araştırıp ortaya çıkartma çalışmalarında olduğu gibi yazının yazılmasının tümü de benim emeğim ile gerçekleşti. Zaten tanı koymak veya benzeri çalışmaların tıbbi makale yazarlığında hiçbir yeri olmamasına rağmen ülkemizde yeterli çalışma ve yayın yapılmadığı için insanlar birbirlerinin isimleri yayınlara yazarak doçent veya profesör olmak için dosyalarına ekliyorlardı. Benim makalemde de böyle oldu.
Bu arada yazarların arasına benim kattığım uzmanlık öğrencisi meslektaşım benimle şaka yapar gibi yapıp dalga geçmeye başladı. Onun bu dalga geçmelerinin anlamını çok sonraları anladım. O ileride öğretim üyesi olma yolunda beni kendisi için bir engel olarak görüyor ve benimle dalga geçerek beni değersizleştirmeye çalışıyordu. Bir yandan uzmanlık sınavlarına hazırlanırken bir yandan makalemi İngilizce olarak yazdım. Hocama sundum ve yazarlar listesinde ilk isim olmak istediğimi söyledim. Hocam bunun kendisinin ilk yabancı yayını olacağı gerekçesi ile isteğimi kabul etmedi. Hiçbir şekilde beni engelleyebilecek durumda olmamasına rağmen sözümü tutup onu ilk isim, kendimi onun ardına ve iletişime yazdım. Bu yolla makalenin aslında bana ait olduğunu göstermek istedim. Yazar olarak hiçbir katkısı olmayan diğer iki kişiyi de yazarların arasına ekledim. Batı tıbbının önde gelen bir İngiliz dergisi makalemi hemen kabul etti ve bir iki düzeltmeden sonra yayınladı.
Yıllar sonra bir gün bir arkadaşım elinde bir kitap yaprağı heyecanla yanıma geldi. “Al oğlum bak dünyanın en temel tıp kitaplarından birisine makalenle kaynak olmuşsun” dedi. Demek ki yazdıklarım evrensel düzeyde de değerli bulunmuştu. Dünya çapındaki bu başarı, üretkenliğin ve yaratıcılığın çok dikkate alınmadığı, o günlerde bu düzeyde bir makalenin belki hiç üretilmediği, üniversitemden bana bir öğretim üyesi olma daveti sağlamadı. Tüm bunları niye yazdım? Akademik dünyanın ayak oyunlarına azıcık dokundurdum. Esasen merakımızı ve çabamızı doğru yönlendirerek çok genç ve deneyimsiz olduğumuz yaşlarda bile dünya çapında ses getirecek bir gelişmeye imza atmanın mümkün olduğunu gençlere örnek göstermeye çalıştım.