Bugün Çarşamba. Telefonun önceki gece alındığı uçuş modundan öğleden sonra bir bir buçuğa kadar açılmadığı, yoga günümüz. 6’ya doğru yataktan zıplayıp harala gürele dün akşamdan, ve açılan kolilerden bekleyen bulaşıkları yıkamaya giriştim. Bulaşık makinemiz olmayışını sevmiyorum. Hayatımın en verimli çağında bulaşık yıkıyormuşum gibi geliyor. Bir tabak, üç beş çatal bıçak okey.. Ama biz iki kişi olmamıza rağmen bir fabrika kadar bulaşık üreten bir haneyiz. Üç öğün evde yiyoruz. Roei’nin hafta aşırı en az bir bir kek pasta girişimi oluyor. Sürekli bir makinetta temizliği. Üstelik içen de ben değilim. Neyse, bu ‘mundane’ iş de tantradan.
Sabah derse girmeden evvel Roei’yle arabada kapıştık. O arabada ne oluyor bilmiyorum, sanki dört yanı kapalı bu metal kutuda ters bir Faraday kafesi oluşuyor ve içerideki bütün elektrik karşılıklı atlayıp sıkışarak korkunç bir cereyanla tüm sigortalarımızı attırıyor. Sayısını hatırlamıyorum bile Çarşamba sabahı kavgalarının. Bu sabahki ‘sağdaki arabaya çok yakın geçmedik mi?’den alevlendi. Roei’nin “Yoga sabahlarımı zehir ediyorsun!” serzenişine “Sen de benim hayatımı!” diye karşılık verdim. Çok sevgili hocalarıyla buluşmaya giden iki yoga öğrencisi olarak seviyemiz buydu.
Kilometrelerce sustuk. Yom HaZikaron devam ettiği için radyoda ellilerden, yetmişlerden, en acıklı, en damar, en kederli şarkılar. Ağladım ağlıycam. Onca sinir hınç ve kalp kırıklığının içinde, yine hayallerimde bavullarımı toplamış geri dönerken (siktir, eşyalar da yeni geldi), yan koltuktan bir el uzandı ve ben ters köşe oldum. Kavgamızın kreşendolarından birinde birkaç defa gerçekten bel altı vurduğum için en son beklediğim şeydi zeytin dalını onun uzatması. Ama uzattı. Ben de tuttum. Sonrasında aklımın hiç almadığı bir şekilde atmosfer değişti ve kuruluşundan bu yana İsrail’in yer aldığı savaşları bir bir konuşarak çok daha ferah bir konuya atlamış olduk.
Dönüş yolunda blog yazılarını okudum biraz arabada. Acaba bazı öğrencileriminkini kaçırmış mıydım? Hasbelkader okumadıysam, likelamadıysam acaba alınmışlar mıydı, başka yazılara kondurulmuş yıldızlara bakıp üzülmüşler miydi? Bir süredir derslerde ben konuşurken kayıttan izleyenlere bi rehber olsun diye ekrana kimi öğrencileri raptiyeleyişim, alttan alta başka bir dinamiğe yol açıyor muydu? O samakonasana’dan, talasam’dan neden ben yok, dedirtiyor muydu? Hiçbir şey veremesem öğrencilere şu dinamikten özgürleşme gücünü vermek isterdim. Bu beden içinde artısıyla eksisiyle bize verilmişlere razı olmak.. Ebru’nun fesleğenleri gibi. Kendi başını okşayan bir fesleğen gibi.. Güzel olmaz mıydı, şöyle saksıda bir fesleğene bakıyorsun ve bir anda tomurcuklar titreşiyor, kıpraşıyor, birbirlerini gıdıklıyorlar ve muhteşem bir koku yayılıyor etrafa. İşte öyle bir mertebe.. Kendi başını okşayan fesleğen pozu.
Hepinizi tek tek selamlıyorum Sangha. İyi ki varsınız. Traşlı olmasa da hemen öncesinde çekilmiş bir Guş fotosu ile veda edeyim.