Köşe başından dönüyordum. Yere düşmüş dergimi eline almış bana getirmişti.
- Ahh dalgınlıktan düşürmüş olmalıyım dedim.
- Haruki Murakami doğru söylemiş dedi.
- Efendim ? dedim
- Derginin son kapağındaki sözden bahsediyorum dedi.
- Evet, hala okumadım onun kitaplarını mesela Sahildeki Kafka hala okunacaklar listemtedir dedim.
- Okumalısın dedi.
- Teşekkür ederim dedim, gitti.
Rüzgar başlamıştı ve hava soğuyordu. Hızlı adımlarla durağa ulaşıp otobüsü beklemeye başladım. O konuşmadan sonra kuru bir yaprak hızlanan fırtınanın etkisiyle geldi ayağımın dibinde durdu. Yaprağa bakarken, o anda nedendir bilmem, seninle ilk edebi konuşmalarımız aklıma geldi. Gülümsedim. Senin Atilla ilhan'ın Pia, Linda şiirini okuduğun, sonra Ahmet Arif'in Anadolu şiirini adeta yaşarcasına okuduğun akşamlar canlandı bir bir...
Defterlerimize düştüğümüz notlar, yazdığımız şiirler, birbirimizle değiştirdiğimiz kitaplar... Radyodaki programlarımız, aykırı fikirlerimiz için gittiğimiz eylemlerimiz birer film karesi gibi gözümün önünden geçti.
Bir gün annem için yazdığım şiiri radyoda okuyup alkışlamıştın. Hep yazmalısın Bahar demiştin hep yazmalı.. O kadar güzel şeyler üretiyorsun ki herkes okumalı bunları demiştin...
Gözlerim dolmuştu ve rüzgar olanca gücüyle saçlarımı dağıtıyordu. Akşam olmuştu hala otobüs de gelmemişti. Rüzgar saçımı dağıtıyordu, sonbahar anılarımı toparlayıp getiriyordu yüreğime. İçim ürperdi, içim sızladı... Dostum, yoldaşım dedim, içimden... İçimden ağladım, içimden konuştum seninle. Bilmiyordun, hala bir taşrada okuyordum ve hala yazıyordum.
Sizleri ve o günlerdeki bizi çok özledim...
sahi o günler yaşanmış mıydı,
sahi o günlerdeki ben yine aynı ben miydim?
Beklemiştik
Gelsin iyi huylu tanrılar da, kurtarsınlar diye bizi
Oysa ne bir hayal, ne bir fısıltı, ne bir ayak sesi
Ne de bir gören, bir soran var yitikliğimizi…
Edip Cansever
Gelsin iyi huylu tanrılar da, kurtarsınlar diye bizi
Oysa ne bir hayal, ne bir fısıltı, ne bir ayak sesi
Ne de bir gören, bir soran var yitikliğimizi…
Edip Cansever