"edirne'nin hemen dışındaki geniş çayırlarda, 1450'li yılların sonlarına doğru günlerce devam eden bir çabayla büyük, çok büyük ve birkaç bin kişiyi alabilecek devasa bir çukur kazıldı. kazma işi nihayete erdikten sonra, çukuru bir ormanın hacminden daha fazla miktarda odunla ve çalıçırpıyla doldurup odunları ateşe verdiler. hararet, cehennemi hatırlatır gibiydi. alevler göklere yükseldiğinde, askerler kolları bağlı binlerce kişiyi itekaka çukurun etrafına sürüklediler. ilk tekbiri, herkesin hürmet gösterdiği sarıklı, yaşlı bir zat getirdi. bunu, çukurun etrafındaki askerlerin gerisinde durup olan biteni takip eden binlerce kişinin hep bir ağızdan getirdiği tekbirler ve ardarda sıralanan lanetler takip etti. askerler, çukurun başına sürükledikleri elleri-kolları bağlı binlerce kişiyi bir anda alevlere atmaya başladılar. diri diri ateşe fırlatılanların feryadları tekbirlerle ve lanetlerle karışıyor, kavrulanların miktarı arttıkça çukura odun takviyesi yapılıyordu. etrafı, genzi yakan dayanılmaz bir yanık et kokusu sarmış, duman her tarafı bürümüştü. ama, saatler boyu devam eden bu facia dinmeden, hiç kimse meydanı terk etmedi; son kurbanın da kömürleşmesine kadar orada kaldılar ve diri diri kavrulanların ruhlarına lanet okuduktan sonra dağıldılar. yakılanların suçu "hurufi" olmaları idi"