Namaz tamamlandiktan sonra Allah'tan hacet neyse o istenir. Allah'tan mürsid istemek için bu namaz kilindiysa mürsid istenir.
Bu namazdan sonra hiç konusmadan yatmak gerekir. Yatarken kibleyi saga alacak sekilde yatak kurulur. Vücudun ön cephesi kibleye çevrilerek yanüstü yatilir, 3 Âyetel Kürsî okunur ve Allah'tan mürsid istenir. Eger kisinin haceti mürsid degil de baska bir hedefe ulasmaksa (zahirî veya batinî bir hedef olabilir) o hedefe ulasmak istenir. Sessiz zikir (hafî zikir) bu istekten sonra baslar. Yanüstü yatildigi için sag kulak yastiga gelecektir. Bas biraz saga, sola oynatilarak kulakta kalbin atislarinin, basinç sebebiyle rahatça duyulacagi pozisyona gelinir. Ve kalbin her çift atisinda "Allah, Allah" diyerek kisi Allah'i zikr-i hafî ile (yani sessiz olarak) içinden zikredecektir.
Eger ilk namazdan sonra yatildiginda birsey görülmez ise tekrar tekrar, her persembeyi cumaya baglayan gece namaza devam edilmelidir. Her gece de kilinabilir.
Uyanık müslümanlar , onları ararken , hal ve hareketlerine , söylemlerine , enaniyetine , kimin sırtından geçindiğine , karşıtı olanların fikirlerini inceleyerek , verilen cevaplara göre ararlar.
uyuyanları kandırmak kolaydır , çünkü şeytan rüyada da onları kolayca istila eder. Uyanıklar hep araştırmacı olurlar , sadece bir fikrin akımına kapılmazlar , kendi kendini övenlerin , ben ...,ben.. diyenlerin etkisinde kalmazlar.
Allah-u Teâlânın öyle kulları vardır ki bunları yüz senede bir gönderir. Bunlar o kimselerdir ki; dini eğriltmeye çalışana, yanlış yollara sapana hakikatı göstermek için, hakikat ile dalâlet arasında bir berzah mesabesindedir. Allah-u Teâlâ onları bunun için gönderiyor.
Bunların işi Hakk iledir. Resulullah Aleyhisselâmın sünneti üzerinde bulunurlar. Ahkâm-ı ilâhiyi güçleri yettiği kadar yerine getirip ibâdet ve taatla meşgul olurlar. Halktan hiç bir menfaat beklemezler, her türlü varlık ve şöhretten kaçınırlar.
Zira onlar Hakk iledir, halka hiç rağbet etmezler, onlara iltifat da etmezler. Ancak emrolundukları şekilde hareket ederler, hiç kimseden de çekinmezler.
Onlar şunlar ki, Resulullah -sallallahu aleyhi ve sellem- Efendimiz onların vasıflarını beyan ederken şöyle buyurur:
Her asırda benim ümmetimden sâbikûn (önde gelenler) vardır ki bunlara büdelâ ve sıddikûn ıtlak olunur (söylenir). Haklarındaki inâyet ve merhamet-i ilâhiye o kadar boldur ki sizler de o sayede yer ve içersiniz. Yeryüzü halkı için vukûu tasavvur olunan belâ ve musibetler onlarla def ve ref olur. (Nevâdirül-usûl)
Âlem-i billâh olanlarda Allah-u Teâlâ nasıl tecelli etmişse öyledir.
O Rabbül-âlemindir. Kuluna tecelli edince Onun tecelliyâtı ile âlem olur.
Allah'a sorarak cevabı almak yerine nefsimiz içimizde bütün azgınlıgıyla dururken ona uyarak insanların hal ve hareketlerinden mi anlayacağız salih kul ile olmayanı...eger ki bu şekilde herkes salih kulları ayırt edebiliyor olsaydı resuller bu kadar eziyet çekerler miydi?, niye onları inkar ettiler? En doğrusunu Allah bilir ve Allah'tan yardım isteyen de yardımını ve cevabını alır inşallah...