Bir yaşam ve ölüm aracı
We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Meghan Hicks, Gear as Memoir serimizin bir parçası olarak, arabasıyla şehir dışı maceralar sırasında aile, ölüm ve bağlılık yaşıyor.
Şubat 2004
Minnesota'daki bir aile dostum bana bir arabada mola verdi, bir 2002 Toyota 4Runner'ı altın boyalı ve 56.000 mil. Teksas'ta yaşıyorum, ama ailem periskop gibi ara sıra hayatıma uğramayı seviyorlar, bu yüzden bunu gerçekleştirmek için gönüllü bir yolculuğa çıkıyorlar.
Kaygan yüksek tepelerin gökyüzünü yukarıdan mavi bir şerit halinde daralttığı Austin Street şehir merkezinde buluşuyoruz. Saçım hiç olmadığı kadar uzun ve annemi bir avuç dolusu tutması için şok ediyor.
Sarıldıktan sonra, "Goldie ile tanışın" diyor. Ailemizin arabalara isim verme geleneğinin hala yaşadığını anlıyorum.
Junebug the Border Collie, Mart 2005.
"Tampon etiketi yok," babası göz kırptı. Son arabamla aynı sözü verdim, o bana "muhafazakar bir zırdağın" sergilenen politik eğilimlerimle dolaşırsam beni öldürebileceğini söyledikten sonra.
Babamın pisliklerine saygı duyuyorum ve haklı olabileceğini düşünüyorum, bu yüzden fikirlerimi buzdolabında saklıyorum.
Goldie ile paylaştığım hobi çöl. Geceleri, dörtgen haritalarla planlar açarız. Gün geçtikçe yarık kanyonlardan iniyor, kireçtaşı kayalıkları mağara açıklıkları için ovuyor ve maden köyü kalıntılarının etrafında dağ bisikletleri taşıyoruz. Arabanın hareket etme şekli, çölün en derin sırlarına erişmemizi sağlayacak.
Mayıs 2005
Annem ve babam tekrar ziyarete geliyorlar ve Goldie'nin en düşük viteste zıplıyoruz. Junebug, benim siyah beyaz Border Collie'm heyecanla sızlanıyor. Bu toprak yolların verim macerası gibi olduğunu biliyor.
Çöl, duvarları olmayan bir müzedir. 75 milyon yıllık taşlaşmış ahşabı paslanmış demir renginde buluyoruz ve dinozorlar hakkında espriler yapıyoruz. 100 yaşında ve hala dönmekte olan alüminyum bir yel değirmenine bakıyoruz. "Aeromotor Co." Batı Teksas'taki diğerleri gibi dümeninde yazılmıştır.
Arabada ani bir sürüklenme hissediyorum. Kenara çektik ve tıslayan bir lastik bulduk. Daireyi o kadar hızlı değiştiriyorum ki babam nezarete gönderiliyor. Altmış yaşında, bu yüzden böyle olmasını tercih ederim.
Hafızam, bunu bana evimizin garaj yolunda nasıl yapacağımı öğrettiği güne kadar yanıp sönüyor. Hareketler ezberci bir hafıza haline geldi. Birkaç dakika sonra geri döndüğümüzde annem soğutulmuş diyet kola yudumluyor. Babam, "Sevgilin bir lastiği değiştirebilir" diyor.
Wyoming'den California'ya Goldie, Eylül 2008.
Nisan 2006
Sabah ışığı gözlerimi kırpıştırıyor ve ağlatıyor. Şimdi Wyoming'de yaşıyorum, ancak dün gece Montana, Missoula'nın dışında halka açık bir arazide Goldie'nin arkasında uyudum.
Bir önceki öğleden sonra, bu baharın başlarında bana beni sevdiğini ve aynı gün başka bir kadını öptüğünü söyleyen eski eski sevgilimle bir Big Sky Country koymak için yola çıkmıştım.
Ona yeterli olduğunu söyledim ve Bitterroot Dağları'nda koşan bir hafta sonu patikasına gittim. Ekstra meydan okumayla cep telefonumu kapattım ve yolda arabanın camlarını açarak rüzgarın saçlarımı karıştırmasına izin verdim.
Bu sabah telefonumu açtığımda annemden altı sesli posta mesajı geliyor. Onları dinlemiyorum ama dünyamızın değiştiği mesajların sayısından anlıyorum.
O çağrıma cevap verdiğinde sürücü koltuğunda oturuyorum, bağırarak, "Babam öldü! Babam öldü!”