Ben senden daha çok sensizliği sevdim
Kenetlenmekten çok kopmayı sevdim
Ben güneş yerine karanlığı sevdim
Yücelmeyi değil, bayağılığı sevdim.
Ben hoş görülme yerine hor görülmeyi
Gülme yerine, hıçkırıkla ağlamayı
Çağlamak yerine, bağrıma taş basmayı
Gücenmeyi değil, gücenilmeyi sevdim.
Hiç normal olmadım ki ben hayatımda
Hep ışıksız kaldım viran odamda
Dolandım durdum da ben damdan dama
Dolandırmayı değil, dolandırılmayı sevdim.
Yalnızlık oldu adeta tek arkadaşım
Her olaydan sonra ağrır başım
Kim bilir yalnız gider bir gün naaşım
Ben gülmeyi değil, ağlamayı sevdim.
Fahri’yim, hüzünlü yazdım bu şiiri
Benim gibi çıkmaz anormal biri
Aşk dedikleri gizemli sihiri
Yaşamayı değil, yaşatmayı sevdim.