Dünyada insanlar hayatını günlük gıda yetiştirme, satın alma veya satma mücadeleleri tanımlamaktadır. Bu hepimiz için önemli bir meseledir. Küresel açlıkla mücadele etmek “gıda güvenliği” konusunun merkezindedir. Gıda güvenliği, dünya çiftçilerine destek vererek ürün yetiştirmelerinden, hayvan besleyip balık tutmalarından ve onların ürettikleri gıdaların ihtiyacı olanlara ulaşabilmesini sağlamaktan geçer.
Gıda güvenliği, iklim değişikliği yüzünden meydana gelen kuraklıklar ve seller, gıda fiyatlarını etkileyen global ekonomideki gelgitler, ve ulaşım ücretlerini artıran petrol fiyatlarındaki ani yükselişler gibi bir çok meseleden etkilenmektedir. Gıda güvenliği sadece gıdayla ilgili değil, doğrudan güvenlikle de ilgilidir.
Kronik açlık, bireyleri, hükümetleri, toplumları ve sınırları tehdit etmektedir. Açlık çeken, hatta açlıktan ölmek üzere olan ve bu sebepten ailelerine de bakamayan kişiler, gerginlik, çatışma ve şiddete yol açabilecek bir umutsuzluk ve üzüntü ile karşı karşıya kalırlar.
2007 yılından bu yana 60’tan fazla ülkede gıda yetersizliği yüzünden olaylar meydana gelmiştir. Dünyanın birçok yerindeki tarımsal başarısızlıklar küresel ekonomi üzerinde ciddi etkiler yapmıştır. Dünyadaki yoksulların dörtte üçünden fazlası için tarım tek ya da ana gelir kaynağıdır. Bu kadar çok insanın o kadar çok çalışıp yine de ilerleyememesi, tüm dünyanın geri kalmasına sebep olmaktadır.
Büyük sanayileşmiş uluslar, dünyada tarımsal ekonomik büyümeyi teşvik etmek için üç yılda 22 milyar dolar harcamayı kabul ve taahhüt etmiş bulunmaktadırlar. Kalıcı sonuçlar sağlayamayan kalkınma projeleri için uzun yıllar boyunca çok paralar harcanmaktadır. Ancak, bu çabalardan çıkarılan dersler oldu.
En iyi stratejilerin, binlerce kilometre uzaklıktaki yabancı hükümetler veya kurumlarca değil, sorunlara en yakın olanlar tarafından belirlenebildiğini artık bilinmektedir. Kalkınmanın, yardım ya da hibe olarak değil, yatırım olarak görüldüğü zaman başarılı olduğunu ve bu dersler ışığında, gıda güvenliği inisiyatifi beş ilkeye dayanmaktadır. Öncelikle, başarılı tarım için “her çözümü içinde barındıran” tek bir model mevcut değildir.
Farklı ülkelerle, kendi planlarını yaratıp uygulamak üzere ortak çalışmalar yapılmalıdır.
İkincisi, daha iyi tohumlardan küçük çiftçilerin sigortalanmalarına kadar her şeye yatırım yaparak, açlığın temelinde yatan problemleri çözmeye odaklanılmalıdır. Dünya çiftçilerinin çoğunluğunu oluşturan kadınların yeteneklerini ve azimlerini artırmak gerekmektedir.
Üçüncüsü, yerel, bölgesel ve küresel seviyelerde koordinasyonu sağlamak için çaba sarf etmektir. Çünkü hiçbir örgüt ya da ülke kendi başına açlığı ortadan kaldıramaz.
Dördüncü olarak, benzersiz ulaşım ağlarına ve kaynaklara sahip olan çok uluslu kurumları desteklemek ve son olarak ise, bu meseleyi çözme yolunda uzun vadeli kararlılık ve sorumluluk gerekmektedir.
Küresel tarımı yeniden canlandırmak kolay olmayacak ama başarıya ulaşmak mümkündür ve olası sonuçlar bu çabaya değerdir. Eğer bir olursak, geleceğimiz geçmişimizden daha huzurlu ve güvenli olacaktır.