Yazmaya öykülerle başlayan ve Haldun Taner ile Yunus Nadi Öykü Ödülleri’ni alan Yavuz Ekinci son yayımlanan kitabı “Belki de Dünyanın Sonundayım”da iktidar çatışmasını ele alıyor. Bu sadece taht kavgası için savaşan baba ve oğulların hikâyesi değil, insanın kendiyle de olan mücadelesi. Ekinci’yle taht yolculuğunu anlattığı Şehzade Davud’u ve yarattığı karakterin açmazlarını konuştuk.
“Belki de Dünyanın Sonundayım” kitabınızda iktidar çatışmasını, baba-oğul ekseninde anlatıyorsunuz. Tabii bir de taht için savaşan kardeşler var. Kitapta öyküler, birtakım kehanetler, işaretler var. Bu bir iktidar mücadelesi kitabı olduğu kadar insanın kendisiyle de başa çıkma çabası değil mi?
İlk etapta kitaba bakıldığında taht mücadelesi olarak algılarız ama aslında kişinin kendiyle olan mücadelesidir. Kitap tahta bir yolculuk olarak da okunabilir aynı zamanda bir şehzadenin sevdiklerine karşı sorumluluk da hissetmesidir. Bu romana başladığımda aklımda şu soru vardı: Sevdiğin kadın için neye katlanırsın? Şehzade Davud’un sadece sesini duyarak âşık olduğu bir kadın, Anelya var. Tahta yolculuk yaparken karar verme noktalarını Anelya’ya bir şey olursa diye yapıyor. Çocuklarına ne olacağını düşünüyor. İnsan kaderiyle de doğuyor. Tercihlerimiz de bulunduğumuz yere göre şekilleniyor. Şehzade olarak doğmuştur. Bu onun lanetidir. Bir yandan bunu şans olarak da görebiliriz. Lanettir çünkü bunun dışına çıkma şansı yok. Şanstır belki de sultan olabilme şansı var. Bir insan olarak gidiş gelişlerine tanık oluyoruz. Zaten “Keşke köyde maraba olsaydım da şehzade olmasaydım” diyor.
“İNSAN UNUTULMAKTAN KORKAR”
“Beni kim hatırlayacak?” sorusuyla kitaba başlıyorsunuz. İnsanın önemsenme ve görülme çabasının ifadesi gibi. Üç kardeşler ama babası Şehzade Davud’u görmüyor. Bir hiç. Hiç olduğu için de hayatı boyunca kendini kanıtlamak zorunda.
İnsanın en büyük korkularından biri unutulma korkusudur. Bu dünyaya hiç gelmemiş olma korkusu. İnsanoğlu daha temel ihtiyaçlarını karşılamakta zorlanırken bir yandan da mağara duvarlarına el izini bırakır. Kendisine dair bir iz. Dünyanın her yerinde insana ait kalıntılar vardır. Hangi okula giderseniz gidin öğrencilerin sıraları üzerinde yazılar vardır ya da bir parkta… Bu insanın unutulma korkusundan gelen bir şey. Ben de buradan geçtim gibi… Hatırlanmak ister. Ne zaman ölümle yüz yüze gelsek şunu sorarız: Bizi kim hatırlayacak? Unutulup gidecek miyiz? Bu korku bizi sarar. Bir çocuk bunu sormaz ama anneannen veya deden hastane köşesinde ise elini tutup ‘Beni unutma’ der. Şehzade Davud kardeşleri arasında bir hiç. Aileler hiçbir zaman çocuklarını eşit sevmezler. Eşit sevdiklerini söyleseler de çocuklar bunu hissetmez. Sultan yerine geçecek kişi düşünüldüğü zaman o çocuğun bu görevi yapabileceğine inanması lazım. Bir ailede kendisinin sevilmediğini düşünen çocuğun duygusu nedir? Kalabalık bir ailedeki çocuk sevilmediğini düşündüğünde ne gibi bir duyguya kapılır? Şehzade Davud’u öyle düşündüm.
“KAYBEDENLERİ ANLATMAYI TERCİH EDİYORUM”
Venedik Senatosu’nun raporuna ulaşıyor. Babasının onunla ilgili düşüncelerini öğreniyor. Sultanın gözdesi şehzade Mustafa. Davud’un pısırıklığından, Anelya’ya olan aşkından rahatsız. Siz neden Davud’un hikâyesini anlatmayı tercih ettiniz?
Kahramanları anlatmaktan çok, kaybedenleri anlatmayı tercih ediyorum. Şehzade Mustafa ve Musa’nın hikâyesi başka şekilde de olabilirdi. Davud da ise sevilmediğini, hak etmediğini düşünen bir insanın iç sesiyle konuşması var. Bütün her şeyi başarıp tahta geçmiş bir şehzadeden çok o ikircikli durumu anlatmak istedim.