Hem agnostik, hem başörtülü!
16 yaşında gençliğinin baharında arkadaşlarıyla aynı sweatshirtü giyip, aynada poz veren, hafif ruj ile okul müdürüne yakalanmadan sınıfa koşan, saçlarını rüzgârda savuran, yağmurda ıslatan biri olmam gerekirken; her sabah otobüse binerken bile utanan, yüzünü yerden kaldıramayan, kendi olamayan, düşüncelerini belirtemeyen ezik bir bireydim. Buradaki çoğu kadın gibi benim ailem de muhafazakâr bir aile. Ancak beni kapanmaya çok da zorlamadılar. Ablam benden daha küçük yaşta kapandı.
Ben yalnızca 13 yaşındayken bir Ramazan bayramında kuzenlerimden ve ablamdan çok özendiğim için öyle bir anda ‘hadi kapanayım’ dedim.
Bilenler bilir eğer böyle bir ailede doğduysanız mutlaka regl –biyolojik bir döngü olan bu duruma regl değil hastalık diyorlardı tabi ki – olduğunuzda, o da olmazsa en geç 15 yaşlarında kapanırsınız. Sonumun zaten böyle olacağını biliyordum. Ben de bunu bir şekilde farkındaydım. Kendi isteğimle kapanmış numarası yaptım 2.5 sene. Bunu ben kendi içimde henüz kabullenememiştim bile. Ta ki 9. sınıfın yaz tatiline kadar. Babamlar aylar süren ısrarımdan sonra eve kablosuz internet bağlama konusunda ikna olmuşlardı. Ve ben de bilime duyduğum ilgi nedeniyle sürekli araştırma yaptım. Tabi başlarda kaçtım evrim teorisinden, Big Bang teorisinden. Bunları araştırmak imanımı zayıflatır diyordum. Korkuyordum. Cesaret ettim ve bu din denen zırvalığın Mezopotamya’dan – kadim uygarlıklar özellikle Sümer ve Babiller- geldiğini anladım. (Sümerolog Muazzez İlmiye Çığ Hanımefendinin kitaplarını tavsiye ederim) Şu an 10. sınıftayım ve agnostik olduğumu bir arkadaşıma söyledim. O dahi ezan okunurken bazen ”Hadi kalk namaz kıl imana gelirsin belki” gibi şeyler sarf edebiliyor. Bu davranışını görünce içimde saklamaya karar verdim. Çünkü başkalarına açıklarsam saçma tepkiler alacağımdan korkuyorum. Aileme zaten asla açıklayamam. Üniversiteyi kazandıktan sonra telefonda bile konuşmam onlarla, kaçıp gideceğim bu şehirden. En yakınım ablam, ancak o annem ve babamdan daha dindar. Ve feminist olmama bile karşı. Elimde bilimsel kitaplar görünce çirkin bakışlar atıyor. Velhasıl-ı kelam nasıl açılabileceğimi bilmiyorum. Buradaki kadınların yardımına ihtiyacım var. Ben artık bıktım AVM içerisindeki soyunma odalarında o lanet bez parçasından kurtulup, eve giderken tekrar başıma takmaktan. Yaşlı teyzeler gibi görünmekten, istediğim pantolonu giyememekten, kendi suratımdan bile tiksinmekten bıktım.
En büyük idolüm Carl Sagan. Benim için iyi dileklerde bulunun. Onun gibi bir bilim insanı olup bu cahillikler dünyasından kaçabileyim.
(Görsel: Shelia Liu)