İnsanların parmak uçları, son derece hassas biyomekanik cihazlar gibidir. Hekimler parmaklarını biyopsi veya eksizyon ameliyatları sırasında tümörleri hissetmek için kullanılırlar. Bu yöntem oldukça etkili olsa da, hedef lezyonların atlanma ihtimali olduğu için hastalara tekrar prosedürleri uygulanma ihtimali yüksektir.
Western Australia Üniversitesi'nden araştırmacılar, cerrahların kanserli dokuyla sağlıklı dokuyu daha iyi ayırt edebilmesi için yeni bir teknoloji üzerinde çalışıyorlar. Çalışma ekibi, dokunun stres altında nasıl işlediğini tespit etmek için optik koherens tomografi sistemine dayanan nicel bir mikro-elastografi (QME) probu oluşturdu. Probun fiber optik kabloya sahip uç kısmı, parmağın ucuna yerleştiriliyor ve temas ettiği dokuya eş fazlı bir ışık saçıyor. Cihaz dokunun üzerine bastırıldığında, ışığın dağılma şeklini ölçüyor ve bunu bir okumaya çeviriyor.
Klinik amaçlı kullanılan nabız oksimetresine benzeyen cihaz parmağa giydiriliyor. Kullanıcı tarafından belirli bir dokunun üzerine baskı uygulanıyor ve bu dokunun elastikiyetinin hızlı bir şekilde ölçülmesi sağlanıyor. Kullanıcının en hafif hareketleri bile okumalar üzerinde önemli bir etkiye sahip olduğundan, bu komplikasyonun üstesinden gelmek için özel bir algoritma kullanılıyor.
Biomedical Optics Express dergisinde yer alan makalenin yazarı Rowan W. Sanderson, “Yeni probumuz, cerrahın öznel dokunma duyusunu, ölçülebilir ve yüksek çözünürlüklü doku sertliği görüntüleme yoluyla geliştirmeyi hedefliyor. Böylece, ilk meme koruyucu ameliyat sırasında tüm kanserli dokunun tespit edilip kaldırılması kolaylaşabilir ve tekrarlayan eksizyona eşlik eden fiziksel ve psikolojik yük ile maliyet azaltılmış olur.” diyor.
Yapılan bazı testler sonucunda cihazın hatasızlık oranı yaklaşık %90 olarak tespit edildi. Araştırmacılar şu anda bu oranı daha da yükseltmek için çalışıyorlar. Aynı zamanda, sensörü içine yerleştirilmiş eldiven şeklinde bir cihaz üzerinde çalışarak kullanımı rahat ve kolay bir cerrahi ürün elde etmeyi de amaçlıyorlar.
Daha Fazlası