Sevgili sanga,
Çok az bir zamanım olsa da, kapanış yazısını yazmadan evden çıkmak istemedim. Veda etmeden, bir söz söylemeden gitmek, 35 yıllık kişisel tarihimde, olmuştur. Yaparken çok normal gelse de, sonra sonra (yıllar yıllar sonra diyelim) ne kadar ayıp ettiğimi, çocukça davrandığımı fark etmişimdir. Nitekim tüm bu davranışlarımı bir şekilde anlayan terapistimin de bana “ayrılık kaygısı” yaşadığımı söylemesi kaçınılmaz olmuştur.
Geçici veya kalıcı bir ayrılık da olsa, bir ilişki bittiğini kabul etmem, yas tutmaktan kaçınmam, ayrılığı kabullenmem zaman almıştır. Giden veya benim gitmek istediğim herhangi bir ilişki için ağlamaktan kaçınmış, kendimi tutmuş, değmez motivasyonuyla kendime dahi güçlü olduğumu ispatlamıştım. İyi halt etmişim! Terapistim bana duygularını yaşayamadığımı, üzüldüğümü kabullenemediğimi söylediğinde, en son ne zaman ağladığımı düşündüm ve hatırlayamadım. Bu gerçekle yüzleştikten sonra da, ağlamak kolaylaştı. İçimden geldikçe kendimi tutmadan, vapurda, orda burda, milletin yanında ağladım, içim pası gitti, ağladıktan sonra da yüzümün o halini beğendim, güzelleştiğimi hissettim. Terapiden sonra, eskisi gibi olmadığını fark ettiğim bir ilişki için ağladım, yasını tutup kendi içinde vedalaştım. O ilişkiden çıktıktan sonra da, bana kattıkları ve öğrettiklerini hatırlamışımdır hep.
Bu çemberde, ilk kez kendimden bahsettiğim yazılarımı paylaştım, bu güven ve cesareti bana verdiğiniz için teşekkürler. Bu döngüyü ve bloğu hep hep iyi hatırlayacağım.
Yazan ve okuyan, bu döngüyü inşa eden herkese çok teşekkürler.
Yine bir gün bir yerlerde karşılaşmak dileğiyle, sağlıkla ve sevgiyle kalın.
Not : Ben her birinizi ve çemberden oluşan bizi gerçekten çok sevdim.