Semra Sar’ın gazinolarda şarkıcılığı sinemaya tercih etmesi, film aleminde hakkında çok çeşitli dedikoduların yayılmasına ve sinema aleminde Semra Sar diye bir ismin kalmadığına ait söylentilerin çıkmasına sebep olur.
Artist, 6 Nisan 1965
Film çevirmek dert mi?
Geçen yıl için Semra Sar yılıydı denilebilir. Gerçekten de Semra’nın ani çıkışı hissedilmiş ve meslektaşlarını bir anda geride bırakmıştı. “Ağaçlar Ayakta Ölür” filmiyle sinema alemindeki yerini daha da sağlamlaştıran Semra’nın şansı şarkıcılığa başlayana dek yürümüştü. Ama şarkıcılığa başlamasıyla birlikte Sar’ın sinemadaki şansının yavaş yavaş silindiği dedikoduları çevrede yankılar yaparak yayılıyor.
Ne derlerse desinler vız gelir. Hiç önemi yok benim için. Aldırmıyorum söylenenlere. Gülüp geçiyorum. 4 yıllık sinema hayatında toleranslı olmayı öğrendim artık. Eskisi gibi kızmıyorum tenkitlere, üzülmüyorum.
Bunları söyleyen 22 yaşında dal gibi ince bir genç kızdı. Sinemanın narin sanatçısı diyorlardı ona. Film alemine 4 yıl önce bir sinema dergisinin açtığı yarışma sonunda katılmıştı.
Sessiz sedasız ama çok emin adımlarla ilerlemişti başlangıçta. Oynadığı her filmde başarı hanesindeki notlar biraz daha yükseliyordu.
Ağaçlar Ayakta Ölür isimli film ise onun sanat hayatının adeta muhteşem bir zirvesiydi.
Sonra dedikodular başlamıştı. Yıpratıcı aşk maceralarının hikâyeleri doldurmuştu gazete ve dergi sütunlarını, önce bir prodüktör adı duyulmuştu. Karanfillerin gölgesinde gelişen bir aşktı bu. Ama ömrü de bir karanfilinki kadar olmuştu, ne yazık ki. Sonra bir jön girmişti listeye. Kurt gibi idi jön. Çapkındı. Kurnazdı. 50 yıllık hayatında nice kadın tanımıştı Ama, Fatihli genç kızın karşısında şaşırmış kalmıştı.
Aşkları fazla uzun sürmedi. Kurt jön kuzuya mağlup olmuştu.
Sonra milyoner aşıklar çıktı ortaya. Apartmanlar bağışlayan, intiharlara kalkan milyonerler.
Onlarda unutuldu. Bu sefer genç bir prodüktöre geldi sıra. O da listede idi. Belki de hala listede.
Dedikoduyu sevenler için gerekli malzemeyi hazırlamakta Fatihli genç kız büyük bir ustalık gösteriyordu.
Ama bir zaman geldi. Hepsi unutuldu bunların. Dedikoducular susmuştu. Ya da başka kişilerin peşine düşmüşlerdi bu defa.
Bu arada genç kız sakin sakin evinde oturuyor, sinemalara gidiyor, kitap okuyor, yün kazaklar örüyordu kendine. Annesi babası ve erkek kardeşi ile mutlu bir aile düzeni kurmuştu.
Ama bu düzen de tıpkı aşk maceraları gibi uzun süre devam edemedi.
Sinema artistlerinin sahneye koşmalarının başladığı bir zamandı.
Bir gece bir adam geldi Fatihli genç kızın evine.
Genç kızı da istiyorlardı sahneye. Şöhretini duymuşlardı. Yıllar yılı Feriha Tunceli, Arif Sami Toker gibi hocalardan ders aldığını işitmişlerdi. “Neden olmasın” demişlerdi, kendi kendilerine. Ellerinde mukavele, ceplerinde bol para vardı.
Ve aradan bir hafta geçmeden genç kız çıkıvermişti sahneye. Gazinonun assolisti idi.
O şarkı söylerken dedikoducularda boş durmuyordu tabii.
Şarkıcı olmasının aleyhinde idiler. Durmadan konuşuyorlardı.
Ama Fatihli genç kız azimliydi. Ne yaptığını, ne istediğini gayet iyi biliyordu. Bu yüzden aldırmıyordu söylenenlere.
Bir gece vakti evinde konuştuk kendisiyle. Setten yeni gelmişti. Yorgundu. “Tam 4 gün gece yarılarına kadar çalıştık” diyordu.
“Şarkıcılığa başladı. S. artık öldü. Artistliği sona erdi” demişlerdi onun için.
Ama o, film çalışmalarının yoruculuğundan şikayetçiydi.
Garip bir tezattı bu.
Sinema artisti olmasaydım ses sanatkarı olacaktım zaten. Ortaokulu bitirdikten sonra hep bu yönde çalıştım. Ta ki artist yarışmasını kazanıp da kamera karşısına geçinceye kadar.
Bir merak bir hevesti bu bende. Hem anlamıyorum, bir artistin kendisindeki kabiliyetlerden faydalanması niçin tepkilere yol açıyor.
Sesim var şarkı söylüyorum. Kabiliyetim olsaydı eğer şair olarak da çıkabilirdim ortaya, derken Fatihli genç kız gerçekten çok samimi idi.
“Sinemayı bırakmış değilim. Bırakmaya da şimdilik niyetim yok.” Bir hafta sonra “Kadın Okşanmak İster” adlı film bitecek ondan sonra da Sadri Alışık’la beraber Behri Mustafa’ya başlayacağım. Bu arada film günlerini ayarlayabilirsem Ankara Göl Gazinosu’ndan gelen teklifi görüşeceğim.”
Kalktı. Annesi sütünü getirmişti.
“İzmir’de çok yoruldum zayıfladım da biraz. Tam 4 kilo vermişim. Şimdi verdiğim kiloları yeniden kazanmaya çalışıyorum.” dedi. Her akşam bir şişe süt içmeden yatamıyormuş.
Konuşmalar sona ermiş ayrılma zamanı gelmişti artık.
Ben gittikten sonra dünün Fatihli genç kızı bir yandan sütünü içecek bir yandan da geçenlerde başladığı yeni romanını okumaya devam edecekti.
Eskiden tarihi romanları severdi. Ama bıkmıştı artık. Şimdi Anjelik okuyordu bir, bir de Agatha Christıe’yı.
“Polisiye roman okumak iyi ama sonra da geceleri yalnız yatmaya korkuyorum. Yanımda annem olmadan uyuyamıyorum bir türlü.” diyordu.
Son okuduğu romana baktım. Agatha Christie’dendi yine.
Adı?
Adı “Sıfıra Doğru” idi.
Semra henüz 36. sayfasında idi. Kitap uzundu. 206 sayfa idi.
Demek daha çok okuyacak sayfa vardı önünde. Kim bilir belki de sıkılır ya da korkar hiç bitirmezdi kitabı.
Not: Söyleşideki imla ve yazım hataları büyük oranda orjinal halindeki gibi bırakılmıştır.