Yaşam boyu, her bireyin hayatı kendine göre inişler ve çıkışlar içerir. Kiminin yolu çok daha pürüzsüzdür, kimininki daha engebeli ama herkesin kendine göre yokuşları vardır. Tüm bu olayları yaşarken insan, diğer insanlarla da etkileşim hâlindedir. Ama, “diğer insanlar” kategorisine giren bireyler, hayatta her zaman değişebilir. Bu, arkadaş ya da iş ilişkilerinde de bu şekildedir, özel ilişkilerde de böyledir; hatta zaman zaman aile bireyleri için bile geçerli olabilir.
Birçok kişi insanın hayatına girer. Birlikte çalışırken, arkadaşlık yaparken, bir aşk ilişkisi yaşarken her şey çok güzel olsa da bir yol ayrımı gerçeğinin de olduğunu ve imkânsız olmadığını bilmek gerekir. Bir ilişkinin bitmesini insan kendi de isteyebilir, karşısındaki kişi de isteyebilir ya da hayatın en acı gerçeği olan ölümün gelmesiyle ilişki sonlanabilir.
Bunların her biri çok zor olsa da bireye en zor gelen karşısındaki kişi tarafından terk edilmektir. Çünkü kabullenme aşaması çok uzun olabilir. “Neden?” sorusunun cevabını arar birey. Neden sevgilisinin, arkadaşının ya da kardeşinin onu terk ettiğine bir türlü anlam veremez. Anlam veremedikçe de acısı artar. Artan bu acıyla başa çıkabilmek için bazen acısını bastırmaya çalışır, bu da acının içeride sıkışıp kalmasına ve bireyi içten içe rahatsız etmesine sebep olur.
Ne Yapmak Gerek?
Hiç beklenmeyen bir terk edilme söz konusu ise bireyin ilk yaşayacağı duygu şaşkınlık olabilir. Şaşkınlık hâli, biraz ne yapacağını bilememe ve oradan oraya savrulma hâlidir. Kontrolünü kaybetmek istemeyen bireyler için bu çok korkutucu olabilir ama doğaldır. Bu şaşkınlığı yaşamak için kendilerine izin vermeleri gerekir. Daha sonra da acı çekme hâli başlar. İnsanın üzülmesi ve acı çekmesi çok doğaldır. İnsan kendine, üzülmek için de izin vermeli ve üzüntüsünü yaşayabilmelidir. Bu durum, bireyin içinde, ayrıldığı kişiyle vedalaşmasını kolaylaştıracaktır.
Tüm bunları yaparken hayatına, kendine iyi geleceğini düşündüğü, kendi yapısına ve şu ana kadar yaşadığı yaşam tarzına uygun yenilikler katabilir. Bu da bir yol ayrımının hayata kattığı anlam olur.
Ne Yapmamak Gerek?
İnsanın kendine üzülmek için izin vermesi başka bir şeydir, tamamen hayattan izole olup yas yaşaması başka bir şeydir. Bu ikisinin karıştırılması, insan hayatı için çok tehlikelidir. Birey günlük rutinlerini yaşarken de, her türlü mesleki ve sosyal hayatına devam ederken de üzüntü duygusunu yaşayabilir. Tamamen hayattan kopup, üzgünüm deyip hiçbir şey yapmamak, üzüntünün yaşanması değil, olduğu hâlinden çok daha derin hâle getirilmesidir. Bu durumdan sonra birey içinden çıkılması çok zor bir hâle gelir.
Bazen de bunun tam tersi söz konusu olabilir. Birey hayatına hiçbir şey yokmuş gibi devam etmeye çalışır. Acısı olduğunu yok sayarak mutluymuş gibi yapar. Ayrıldığı kişi aklından çıkmamasına rağmen, onu hiç düşünmüyormuş gibi yapıp hayatına yeni insanlar almayı dener. Hiçbir şey düşünmüyormuş gibi yapıp kendini olur olmaz şekilde, kendi yapısına uygun olup olmadığına bakmaksızın, oyalamaya çalışır. Tüm bunların sonucu da genelde hüsran olur. Çünkü birey acısını ve kendini hiç düşünmeden şuursuzca yaşamıştır. Şuursuz yaşam hiçbir zaman bir artı eklemez insan hayatına.
Yapılmaması gereken diğer bir önemli şey de geçmişte yaşanmış güzellikleri inkar etmektir. “Zaten o kişiyle ben mutlu değildim” bahanesinin arkasına sığınmamalı hiç kimse. Yaşanan iyisiyle ve kötüsüyle yaşanmıştır. İlişkinin bitmesinin de artıları olabilir. Bu artıları öne çıkarıp hayata devam ederken geçmişin güzelliklerini de kabul etmek ve “iyi ki” diyebilmektir güzel olan.
Yol ayrımlarıyla dolu olan hayat çizgisinde, yol arkadaşlarının değişme ihtimâli her zaman olabilir. Önemli olan yolu mümkün olan en güzel şekilde bitirebilmektir ve bu da bireyin kendisinin kararlı adımlarıyla olur.
Nalan Erpolat