Bir de bahçesindeki çiçeklerin arasında oğlumun hoplayıp zıpladığı, minik havuzunda ördeklerin yüzdüğü, kapı önü paspası mavi gökyüzüne gülümseyen, duvarları tüf taşından, mutfak kapısını açtığında içeriye mis gibi deniz kokusu dolan bir eve sahip olmak. Saçlarımın her bir teli bembeyaz olup da, torunlarımın bahçesindeki ağaçlara tırmanışını verandasında sevgiliyle birlikte kahve yudumlarken seyredeceğim bir eve..
Daha kaç kişinin hayatına teğet geçecek hayatım dokunmadan? Zaman yok diye ertelediğim "bir faydası dokunmak" hayallerim daha kaç miskin gündüzün kurbanı olacak.
Daha kaç gecem, kaç gündüzüm kaldı ki?
Kime yetmiş tek bir hayat.. Bırak elliyi altmışı, doksan dokuzuncu yaş gününde dahi keşke şunu da yapsaydım demeden tükenen kaç ömür oldu bu dünyada?
Bir de şu korku yok mu? Sanki bir şeyler yapmaya başlarsam zamanın hızlanacağı korkusu.. Onu yenmekle mi başlamalı yoksa?