Yağmurlu havada insanlar şemsiyelerini açarken ben kalbimi açıyordum. Sırf kalbim temizlensin, iyi bir insan olarak yaşayabilmek için çünkü ben sadece yağmurun altında nefes aldığımı hissediyordum. Nefes alabilmek için yağmura ihtiyacım vardı, kalbimdeki kötülükleri yok edebilmek için yağmura ihtiyacım vardı, ben hep kötü bir insan olmaktan korktum, korkularımı yenebilmek için yağmura ihtiyacım vardı. Yağmur sonrası içimizi ferahlatan o toprak kokusu varya işte benim nefes dediğim o kokuda gizli . Olabildiğince o kokuyu içime hapsediyordum çünkü birdaha yağmurun ne zaman yağacağı belirsizdi ve ben ne zaman nefessiz kalsam banyoda kafamı suyun içine gömüyordum çünkü ben suyun altında değil susuz kaldığımda boğuluyordum. Aniden gelen mutluluklara yağmur sayesinde inandım ben, ani mutlulukları hep yağmura benzettim tıpkı onun gibi zamansız dalıveriyordu hayatımıza bundan daha güzel ne olabilirdi sahi?