Yağmurlu bir kış akşamında,
Anılar sandığını araladı bir anda.
Ne çok anları saklamış,
Ne değerli sevgileri korumuş
büyük bir ihtimamla.
Naftalin kokuları sardıkça
loş ışıktaki bordo kadife perdeli odayı ,
Sahneye çıkıverdi oyuncular,
Canlandılar birer birer,
sanki hiç yitirilmemişler gibi.
Geçmişi gözlerinin önüne getiriverdiler,
Sevindirdiler ,
o özlem dolu masum yüreği.
Yüreğinde bir telaş ,
anlatılması güç bir heyecan,
Başroldeki yerini almıştı bile çoktan.
Kah kendisiyle ,kah geçmişle yüzleşip,
Ne güzel günlerdi diyerek ,
Her anını paylaştı ,
Bir elin parmakları kadar az
o çok değerli can dostlarıyla.
Kokusu hala burnunda,
Tadı hala damağındayken,
Hiç yaşanmamış
bir masal ;
Sanki hiç bitmemiş bir şimdi gibi,
Taptaze,dupduru
Karşısındaydı hepsi,
yaşanmışlıklara meydan okurcasına,
çılgın ve bir o kadar da nemli. Okumaya devam et “Naftalin Kokulu Anılar Sandığı”