Prens Heinley’nin mektubu beklentiyle doluydu ve benim katılma ihtimalimden memnun görünüyordu.
‘Prensin bir beklentisi olmasa daha iyi olurdu…’
Prens Heinley’nin tahmin ettiği gibi, o mektubu yazarken gitmeyi düşündüm. Ama mevcut sorunla…
‘Ne yapmalıyım?’
Bu şartlar altında taç giyme törenine gidemedim. Rashta’nın yemeğine konulan zehir skandalı beni gafil avlamıştı ve Sovieshu, suçlunun Koshar olduğuna ikna olmuştu. Kısa bir süre sonra bunu kardeşim ve arkadaşının yaptığını öğrendim. Uzun bir süre için ülkeyi terk etmek benim için zor olurdu.
“Huuu…”
Masama gittim, bir kırtasiye malzemesi çıkardım ve kalemimi hokkasına daldırdım.
“Ama prensin bana mavi kuşu bir kez daha göndermesine sevindim.”
Delegasyon, Büyük Dük Lilteang’ın baş temsilci olduğunu duyurarak Batı Krallığı’na gelecekti, ancak bunu Prens Heinley’e kendim açıklamak istedim.
— İlgilenmem gereken birçok acil işim var ve uzun yolculuğu yapamayacağım için üzgünüm. Sana tebriklerimi gönderiyorum.
Mektubu yazarken yanımdaki mavi kuş garip sesler çıkarmaya başladı. Yazmayı bıraktım ve mektuba bakan kuşu bulmak için yukarı baktım. Sanki ona baktığımı hissetmiş gibi aniden yan yan baktı ve tüylerini yolmaya başladı.
“?”
Bakmıyormuş gibi davranmaya çalışıyor gibiydi. Oldukça sevimliydi ama mektubu şimdi yazmak önceliğimdi. Birkaç satır daha yazdım, sonra mektubu kuşun bacağına bağladım. Bitirdiğimde, sanki acelesi varmış gibi hemen pencereden dışarı uçtu. Bir an için onun gökyüzünde kaybolmasını izledim, sonra pencereyi kapattım ve oturma odasına gittim.
Akşama kadar kendimle tartıştıktan sonra bir karar verdim. Sovieshu tarafından kolayca fark edilebilecek şeffaf bir yalan mı söylesem yoksa gururumu bir yana bırakıp ondan özür mü dilesem tartışmanın faydası yoktu. Bu konuda ne kadar endişelenirsem, o kadar karmaşık hale gelecekti.
Özür dilersem hikayenin sonu olur; yalan söyleseydim, ona tutunmak zorunda kalırdım. Yarın sabaha kadar beklersem fikrim değişebilirdi, bu yüzden saatin geç olmasına rağmen Sovieshu’yu ziyaret etmeye karar verdim.
“Belki de Sovieshu, Rashta ile birliktedir.”
Bunu ancak doğu saray koridorunda yürürken fark ettim ama özrümü geciktirmek istemedim. Neyse ki Sovieshu yatak odasında yalnızdı ve beni hemen içeri aldı.
“Soruşturmayı tamamladınız mı?”
Odaya girer girmez direk bana sordu ve kapıyı kapattı. Neden burada olduğumu biliyordu.
Kuyu. En azından konuyu açmama gerek yoktu.
“Evet.”
Başımı salladım ve kaşlarını kaldırdı ve cevabımı bekledi. İçimde bir rahatsızlık hissi kabardı, ama dudaklarımı sözcükleri oluşturmak için zorladım.
“Dediğin gibi-“
Konuşmamı bitiremeden Sovieshu avucunu dudaklarımın üzerine koydu. ağzımı kapattım Ne yapıyordu? Ona baktım ve konuştu.
“Bu yeterli.”
“…Ne demek istiyorsun?”
“Söylemek zorunda değilsin.”
“Özür istiyordun.”
“Bunu bir sinirle söyledim.”
“Bayan Rashta yaralı değil mi?”
“Neden şimdi Rashta’dan bahsediyorsun?”
Şey, öncelikle kardeşimin özür dilemesini istemesine neden olan, kardeşimle Rashta arasındaki olaydı. Ancak, onu gündeme getirdiğimde tatsız bir ruh hali içinde görünüyordu. Sovieshu, Rashta hakkında bir şeyler söylemek yerine beklenmedik bir şekilde beni uyardı.
“Madem bir özür diledi, bunu unutma. Bu sefer seni korumak için başka tarafa bakacağım. Ancak kardeşin çocuğumu öldürmeye çalıştı ve gelecekte benzer bir şey olursa, ben çocuğumu korumayı seçeceğim.” çocuk.”
“…”
“Anlıyor musunuz?”
Sovieshu’nun sırf beni korumak için kardeşimin yaptıklarını örtbas ettiğine inanmıyordum. Daha makul açıklama, kamuoyunda büyük bir skandalın patlak vermesini önlemek istemesiydi. Buraya kardeşimin korkunç hatası için özür dilemeye gelmiştim ama şimdi böyle bir hikayeden bahsetmeye bile gerek yoktu.
“Bunu aklımda tutacağım.”
Mümkün olduğu kadar sakin bir şekilde cevap verdim ama Sovieshu daha ciddi konuştu.
“Sen bilge bir insansın, bu yüzden aynı hatayı iki kez yapmanı beklemiyorum. Gerçekten.”
* * *
Sovieshu pencerenin yanında durdu ve patikaya baktı. İmparatoriçeyi göremedi ama batı sarayına doğru ilerlemeden önce bir gölgenin bir an duraksadığını gördü. Ancak o zaman Sovieshu onun tamamen gittiğini doğruladı ve pencereyi kapatıp yatak odasından ayrıldı. Yakındaki Rashta’nın odasına yöneldi.
“Bayan Rashta uyuyor, Majesteleri.”
Rashta’nın oturma odasının duvarında uyuyan yeni hizmetçi aniden ayağa kalktı ve hızla Sovieshu’ya rapor verdi. Öncekiler kovulduktan sonra yeni atanan hizmetçi kızdı.
Sovieshu başını salladı ama doğruca Rashta’nın büyük bir yatakta yattığı yatak odasına yürüdü. Yavaşça yaklaştı ve ona baktı. Onu uyandırmak yerine yanağına düşen bir bukleyi okşadı ve yatağın yanına oturdu. Endişeli bir ifadeyle eğildi ve kulağını dikkatlice onun karnına dayadı.
O zamandı.
“Majesteleri?”
Uyuduğunu sandığı Rashta ona boğuk bir sesle seslendi.
“Seni uyandırdım mı?”
“Hmm…evet. Ama sorun değil. Rashta ayağa kalkar kalkmaz senin yüzünü görmekten hoşlanıyor.”
Sovieshu başını kaldırırken utangaç bir şekilde gülümsedi.
“Ses duymayacaksın. Daha hareket etmeye bile başlamadı.”
“İyi misin? Bir yerin ağrıyor mu?”
“Son birkaç gün içinde Rashta’nın kalbi zonkluyor, midesi ağrıyordu ve sırtı ağrıyordu. Rashta bunun hamilelikten kaynaklandığını düşündü… çok güçlüydü.”
Sovieshu’nun parmakları duraksadı ve çok geçmeden sıkıntılı göründü.
“Geçmiş olsun. Ama emin ol bir daha olmayacak.”
“Suçluyu yakaladınız mı Majesteleri?”
“Eninde sonunda yapacağım. Her neyse, aşçıları ve hizmetçileri kovdum ve yeni gelenler daha dikkatli olacak.”
Rashta, Sovieshu’nun ellerini sıktı ve ona iri, güzel gözleriyle baktı.
“Majesteleri. Rashta, Rashta’yı ve bebeği kimin öldürmeye çalıştığını bildiğini düşünüyor.”
“…Bunun kim olduğunu düşünüyorsun?”
“Sana kim olduğunu söylemeyeceğim. Ama muhtemelen onlar da bir köşeye sıkışmışlardır.”
“Ne, İmparatoriçe’yi mi kastediyorsun?”
“Sana söylemeyeceğim. Emin değilim.”
“…”
“Ama Majesteleri, suçlu kim olursa olsun, bebeğimizi her şekilde korumalıyız.”
***
Ertesi gün Marquis Farang’ı tekrar aradım ve çağrıma hemen cevap verdi.
“Hala kızgın mısın?”
“Senden bir iyilik isteyeceğim.”
“Zor bir şey mi?”
“Bir daha aynı şeyi yapmasına engel ol.”
Kardeşime sorun çıkarmayı bırakmasını söylemek istedim ama kulağa kaba geleceğini düşündüğüm için bunu atladım.
Marquis Farang’ın gözleri merhamet uyandırmaya çalışıyormuş gibi sarktı, ama onun gerçek doğasını biliyordum. Koshar öfkeyle saldıran bir tipse, Marquis Farang da sakince katılan tipti. Ağabeyim ondan zehri almasını isteseydi, marki fırsata atlamadan önce şaşırmış numarası yapardı.
“Bana söz ver.”
“Majesteleri, bildiğiniz gibi, Koshar zor bir insandır…”
“O olduğunu biliyorum.”
Açıkça konuştum ve Marquis Farang sert bir şekilde gülümsedi. Ancak bu sefer cevap vermedi.
“Sana iki gün önce söyledim. İmparator suçlunun kim olduğunu biliyor.”
“…”
“Eminim. Bu sefer bırakacaktır ama bir daha bebeğine zarar verecek bir şey yaparsan arkasına yaslanmayacaktır.”
Ona Sovieshu’nun uyarısından bahsedene kadar Marquis Farang ciddi görünüyordu.
“O yüzden ikiniz de dikkatli olun. İmparator buna göz yumduğu için kendinizi şanslı sayın. Ben de kürtaj ilaçları kullanmak istemiyorum.”
* * *
“Büyücü sıkıntısı…”
Heinley masasına oturdu ve raporu gözden geçirdi. Doğu İmparatorluğu’ndayken büyücülerin ofisinden gizlice kopyalanmış çok gizli bir belgeydi.
Sihir kullanıcılarının azalan sayısıyla ilgilendiğinden düşünceli bir mırıltı çıkardı. Kesin sayı bilinmiyordu, ancak düşüşün hızı beklenmedik bir şekilde önemliydi.
“Büyücüler, Doğu İmparatorluğu’nda bir güç direğidir.”
Heinley ince bir gülümsemeyle baktı ve pencerenin hemen dışında kanat çırpan mavi bir kuşa ilişince raporu kapattı. Yaklaşıp pencereyi açtığında, mavi kuş hızla odanın içine indi ve nefes almak için nefes aldı.
“Zaten döndün mü?”
Heinley gülümsedi ve parmağıyla kuşun minik kafasını okşadı, sonra bacağındaki mektubu çözdü. Kuş somurtkan bir tavırla başını salladı ve Heinley mektubu alır almaz geri çekildi ve bir adama dönüştü.
Elbette McKenna’ydı. Heinley bu dönüşümü defalarca görmüştü ve ona bakma zahmetine girmeden mektubu kontrol etmeye odaklandı.
“Bunun için acı çektim.”
“On gün daha tatil yapabilirsin.”
“Sen söylemene gerek kalmadan bildiğim bazı şeyler var.”
Heinley dudaklarını kıvırdı ve mektubu inceledi, ancak gülümsemesi kısa süre sonra soldu ve yerini kasvetli bir ifade aldı.
McKenna mektubun içeriğini zaten biliyordu ve utangaç bir şekilde geri çekildi ve üzerine bir şeyler giyerek kendini meşgul etmeye çalıştı.
“McKenna.”
“Evet majesteleri.”
“Gelemez.”
“Emin misin?”
“Benimle cehalet numarası yapma.”
“Ben evet.”
Heinley derin bir iç çekti, sonra mektubu katlayıp bir çekmeceye koydu.
“Kendini fazla yorma. Sağlığını düşünmelisin…”
Heinley gözlerini yumdu ve yeniden masaya oturdu. Üzgündü ve kimsenin onu üzmesini istemiyordu.
“Majesteleri.”
Giyinmiş olan McKenna, odadan çıkmak yerine masaya geldi.
“Nedir?”
Heinley başını kaldırdı ve McKenna yolculuğu sırasında duyduklarını dikkatlice açıkladı.
“Aslında Doğu İmparatorluğu oldukça gürültülüydü. İmparatorun cariyesinin yemeğinde çocuk düşürmeye neden olan bir ilacın bulunması ortalığı epey karıştırdı.”
Heinley kaşlarını kaldırdı.
“Ve İmparatoriçe bu yüzden mi bağlı?”
“Bu…”
“Bana söylemediğin perde arkasında daha çok şey var. Nedir?”
“Doğu İmparatorluğu soylularının çok azının bildiği bir hikaye var. Sadece o…”
“?”
“O kürtaj ilaçlarını koyanın İmparatoriçe’nin kardeşi olduğu söyleniyor.”
McKenna isteksizce bu hikayeyi anlatabileceğinden emin olmadığını ekledi. Bu sırada Heinley şoktaydı.
“Peki ya İmparatoriçe? O iyi mi?”
İlacı içen kadının ve bebeğin durumu iyi” dedi.
“Ama İmparatoriçe?
“Yemediği düşünülürse, iyi olduğuna eminim.”
“Öyle değil. İmparator Sovieshu, İmparatoriçe’ye nasıl davranıyor?”
“Geldiğimde her şey sakinleşti, bu yüzden bilmiyorum.”
Heinley’nin ifadesi çarpıldı.
İmparator Sovieshu’nun özel ziyafette Rashta’yı nasıl tercih ettiğini hatırladı. Heinley arkasına baktığında üzgün birinin yüzünü hatırladı ve kalbi acımaya başladı.
“Yani İmparatoriçe bu yüzden gelemez.”
“Öyle inanıyorum.”
“Ama endişelenebileceğim için kayıtsız davranması…”
“İmparatorluğa zayıf görünmemesi için değil mi?”
Oldukça nesnel bir gözlemdi ama Heinley başını salladı. Orada öylece oturdu ve McKenna kapıya gitmeye karar verdi. Heinley son derece endişeli görünse de, bu onun özel sorunuydu.
Ancak tam McKenna kapıyı açmak üzereyken, Heinley alçak sesle konuştu.
“Böyle değil.”
McKenna elini kapı kolundan çekti ve yavaşça arkasını döndü. Heinley yüzünde anlaşılmaz ama üzgün bir ifadeyle duruyordu. Bir şeyler yapmaya kararlı görünüyordu.
“Orada kal, McKenna.”
Bir kağıt çıkardı ve üzerine hızlıca bir şeyler karalamaya başladı. Birkaç dakika içinde bitirdi ve mektubu şövalyeye uzattı.
“Lütfen benim için bir şey daha yap. Bunu Elgy’ye ilet.”
“Doğu İmparatorluğu’na geri dönmemi mi istiyorsun?”
“Sen en hızlısın.”
McKenna mektubu yenilmiş bir teslimiyetle kabul etti.
***
WordExcerpt veya Crystal Crater’s ******* hakkında tam bölümler ve resimler alın.
Sovieshu, Rashta’yı neşelendirmek için küçük bir parti düzenlemeye karar verdi. Resmi bir davet gönderilmemiş olmasına rağmen, yine de bir kraliyet etkinliğiydi ve birçok kişi katılmak için toplandı. Konukların üçte biri imparatorun cariyesine yaklaşmak isterken, üçte biri bunu üst soylularla bağlantı kurmak için bir fırsat olarak değerlendirdi.
İmparatoriçe orada değildi, bu yüzden ilgi odağı Rashta’ya düştü. Övgülerini ve iltifatlarını alırken gülerek misafirlerle sohbet etti.
Ancak, görmek istemediği bir yüz gördüğü anda gülümsemesi kayboldu.
“Bu genç bayan kısa bir süre önce uzak bir kırsal bölgeden başkente taşındı. O büyüleyici bir kadın, bu yüzden onu sizinle tanıştırmak istedim, Bayan Rashta.”
Bir soylu, onu başka bir konukla tanıştırmak için Rashta’ya yaklaştı.
Vikont Roteschu’nun kızı Rivetti’den başkası değildi. Rashta o kadar şaşırmıştı ki, soylunun alayla güldüğünü ya da etraftaki birkaç soylunun birbirine muzip bakışlar attığını fark etmedi. Alan’la sürekli “İmparatorun cariyesi Rashta” hakkında konuşanlar onlardı.
Eski söylentiler bir dizi başka yüksek profilli skandalın altına gömülmüş olsa da, bazı soylular hâlâ Rashta’nın gerçekten de Vikont Roteschu’nun eski kölesi olduğunu merak ediyor veya buna inanıyorlardı. Hatta bazıları, Rashta gerçekten de vikontun kölesi olsaydı, Alan’a veya Rivetti’ye tepki göstereceğini söyleyerek bahse girdi.
Rashta aniden Rivetti ile görüşmenin kasıtlı olarak planlandığını fark etti. Ancak kızmak yerine kendini neşeli bir gülümseme takınmaya zorladı.
“Daha önce tanışmadık.”
Rivetti şaşkın bir bakış attı ama kısa süre sonra o da gülümsedi. Rashta hoş ifadesini sürdürdü, ama kalbi yere batıyordu. Ama Rivetti’ye bir şey söyleyemeden…
“Özür dilerim, özür dilerim.”
Alan aniden ortaya çıktı, kız kardeşini kolundan tuttu ve eve geri dönmeleri gerektiğini söyledi. Rashta’ya baktı ama bırakın adını biliyormuş gibi yapmayı, ona selam bile vermedi.
Sanki tamamen yabancıydılar.
Alan ve Rivetti ayrıldı. Heyecan bozuldu, küçük kalabalık ilgisizce dağıldı. Durumu izleyen seyirciler, Rashta ile tekrar nazikçe konuştu, ancak Rashta, partiden eskisi gibi keyif alamamıştı. Rivetti’yi kasten getirenlerin arasında olmaktan rahatsız oldu, sonra arkasını döndü ve hiçbir kötü niyeti yokmuş gibi davrandı.
Soyluların arasına daha fazla karışmaktansa bir şans aradı ve odadan çıktı. Ancak Alan’a o kadar da uzakta olmayan bir yerde rastladı.
Onu görünce tereddüt etti, sonra yaklaştı.
“Babam bana seni tanımıyormuş gibi davranmamı söyledi ama ben de sana Ahn’dan bahsetmem gerektiğini düşündüm.”