Şair olmamıza izin vermedi semtimiz her şey o kadar gerçekti ki ; romantizm uzaktı.
Sürrealist eserlerimiz ortaya çıkmamasının sorumlusu ‘Van Gogh’ değil,’Osman Bakkal’ dı.Elimize fırça yerine ‘Sporcu Kartı ‘ verdi.
Benden ‘Büyük adam’ olurdu da, sorumlusu lise deki ‘Beden Eğitimi’ hocası oldu; ‘Beyin’ hariç her yere egzersiz yaptırırdı.
Biz küsmedik tüm olanlara ‘Yakup Kadri den Yaban ı’ okumadık belki ama ihmal de etmedik ‘Semtin kaçak Şairlerini’ hep araba arkasından takibi bırakmadık.
Tabi ki eksikleri ile büyüdük bu ayrıcalıkların içinde örneğin;
Kışın ortasında insanlar neden yazlık ayakabı giymek zorunda kalır?
Asgari ücret neden ‘asgari’ olur?
Modern köleler neden taksit ile telefon için yarışır?
Fotoğraf çekip yemeğini ‘yiyemeyenler’ ile paylaşmak ister?
Yokluk paylaşılır mı ?
Ay başı kavramını hangi ‘acımasız patron’ buldu?
Neden çok katlı binlar da ‘balık istifi’ düzeninde yaşıyoruz ve her gün sabah 23 saniye işeyen komşumuzu dinlyerek yataktan zıplıyoruz?
Masanın üzerinde sosyal statü simgelerini neden atlamıyoruz?
Neden ‘Reality Show’ ile mandalina tüketiyoruz?
‘Amca oğlu ve Teyze kızı ‘ dışında başka bir gündemimiz yok mu?
‘Rüşvet’ iyi bir şey mi?
‘Dolandırıcı’ kime denir?
Soğuktan eli çatlmış çocuktan daha önemli mühim olan ne olabilir ki?
Bunun gibi cevabını bulamadığım bir çok soru var..
Sahi Kış geldi değil mi?
Hadi profil resmi değiştirip,yiyemeyenlere inat güzel yemeklerin fotoğrafını çekip ‘instagram’ a koyma vakti geldi de geçiyor..
Edebiyat büyüyene kadar,sanat!Büyüdükten sonra ‘Gerçek’ oldu benim için..
Nefes almanın da adabı var,bilene!
NOT:Bu çocukların keyfini yaşayalı uzun zaman oldu belki ama heyecanı kaybetmemek için sokağın başına çıkıyorum.
http://www.youtube.com/watch?v=Mgmps3AmqrU , bunu dinledikten sonra beklerim sizleri de..
Belediyenin verdiği büyük siyah poşetler ile… 😉