Yazarak iyiyi kötüyü, acıyla tatlıyı anlarız. Yazmak yaramıza merhem olur, içimizdeki ateşi sükûnete çevirir. Yazmak dertlerimizi bir nevi anlatmaktır. Kimseye söyleyemediğimiz içimizde saklı tuttuğumuz sırlarımızın saklanmasıdır. Yazmak aklımızdan gönlümüzden geçeni dökmektir. Kimi insan anlatmayı sevmez çareyi yazmakta bulur. Hâtıralarını, en sevdiği şiiri, altını çizdiği cümleyi bir köşeye yazarak daha sonrasında okuduğunda ise aklında tazelemek ve tekrardan yeşertmek ister. Okumak bir insanı doldurur konuşmak onu hazırlar yazmak ise olgunlaştırır. İnsanın iç dünyasında ayrı bir sermaye bırakır. Şairin de dediği gibi aslında “Âlim unutmuş kalem unutmamış “ bu sözden de kendimize bir pay çıkararak yazdıklarımız bir vücut bulur nefes alır diğer insanlara ulaşır. Yazmak bizler için bir tutku olsa da bir o kadar da yorucu serüvendir. Yazdığımız her sayfa da heyecanlanırız ve içimizdeki bastırdığımız duyguların esiri olmaktan kurtulmak isteriz. Bunun sebebi ise yazmanın kalbe sükûn vermesindendir.
Yaşadığımız her anı sanki bize bir daha hiç uğramayacakmış gibi yaşarız ve hayat, böyle düşündükçe bizim için durgunlaşır. İnsan her hatırasını yazdıkça o anı tekrar güzelleştirir, tekrar kalbinde hisseder.
“Bir kavganın, bir mücadelenin, çiçek açan hayatın dilidir şiir.”
Şairin de dediği gibi bazen kalem bütün hayatı baştan yazar. O zaman anlarsınız tebessümle hatıraların nasıl tazelendiği…
Fatmanur Yıldızdal