- Beni dualarla bir de aşkla uğurla. Dedi genç kız.
- Dualarım da aşkımda sensin. Dedi delikanlı.
İffet sınırlarını aşacak hiçbir şey kalkışmamışlardı. Saf ve duru aşkları ta çocukken başlamıştı. Aynı mahallenin çiçekleriydiler. Delikanlı hiç istemese de sırf o istediği için evcilik oyunlarına katılırdı. Bazen onun çocuğu, bazen abisi olurdu. Bazen de baba olurdu ve babası annesini koruyup gözettiği gibi o da onu korur, gözetir nazlandırırdı. Eh işte biraz bu rolünü severdi delikanlı. Gerçi onun istediği her şeyi severdi ya…
Okul çağların da hep birbirlerini uzaktan takip ederlerdi. Lise sonu mezuniyet törenlerinde çıtlatmıştı aşkını, utangaç bir çehre ve gözlerindeki yakamozlarla sessizce almıştı onaylayan cevabını. Çarşı ve pazarlarda sevecen bakışlarla sürdü ve derinleşti aşkları. Ta ki o zalim hastalığa kadar. “ Çok Yaşamaz.” Diyorlardı onun için. “ Bende çok yaşamam.” Diyordu her duyduğunda delikanlı.
- Çok yaşamaz…
- Çok yaşamam… larla sürdü ilk ve son buluşmalarına kadar saatler ve günler.
- Yağmur ne kadar içli yağıyor değil mi? Dedi genç kız. Gözyaşlarıyla karışan yağmura yüzünü tutarak.
- Evet çok güzel yağıyor…İnceden… Dedi sesinin titremesine, çatallaşmasına engel olmaya çalışırken delikanlı.
Diz dize değil, sarp yamacın altında karşı karşıyaydılar. Başörtüsü dökülen saçlarını kapatmıştı ama kaşlarının yerindeki parlak izi gizlemek için yüzünü saklar gibiydi.
- Ben seni hep sevdim ve hep seveceğim. Dedi delikanlı.
- Mezarıma kırmızı güller dik emi… Dedi genç kız.
- Beyazda olsun. Dedi delikanlı, kız susarken.
Kasaba korkunç bir uğultuyla sıçradı. Koskocaman dağ yavrusu olduğu gibi sanki yer değiştirmişti. “ Allah tan boş bir arazi…” Dedi her gören. Can ve mal kaybının olmadığına sevindi kasaba.
Elli küsür gün geçti aradan. Kızı da oğlanı da kayıp gençler listesine yazdılar. Baharda heyelanla yer değiştiren tepenin böğründe iki gül fidanı filiz verdi. Kırmızı ve beyaz güllerin nereden geldiğini kimse bilemedi ama her bahar aşk kokarak yayıldı kasabaya gül kokusu, aşk kokusu, tertemiz…