We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Washington, 1788 ve 1789'da Maryland ve Virginia eyaletleri tarafından federal hükümete devredilen Potomac Nehri üzerindeki bölgeden oluşur. Pierre L'Enfant tarafından tasarlanan Washington, 1800'de Amerika Birleşik Devletleri'nin başkenti oldu. 1812 Savaşı'nda İngilizler tarafından ele geçirildi ve kamu binalarının çoğu yıkıldı. Beyaz Saray (1817) dahil olmak üzere ana binaların yeniden inşa edilmesi gerekiyordu.
Washington, 61.4 mil karelik bir alandan oluşuyor ve 529.000 (1997) nüfusa ev sahipliği yapıyor. Şimdi Amerika Birleşik Devletleri'nin yasama, idari ve yargı merkezidir.
Büyük Amerikan Cumhuriyeti'nin siyasi başkenti hakkındaki ilk izlenimlerim oldukça iç karartıcıydı. Washington, o döneme, birkaç kamu binasının - Capitol'ün, sadece merkezi kısmı işgal ettiği yer olan, Senato ve Senato'nun içinde bulunduğu iki büyük kanat olarak işgal edilmiş olan dağınık ev gruplarından oluşan büyük, yayılan bir köy gibi baktı. Temsilciler Meclisi'nin oturması halen yapım aşamasındaydı; iki kanadı hâlâ eksik olan Hazine; Beyaz Saray; ve İçişleri Bakanlığı'nı da barındıran Patent Ofisi. Devlet, Savaş ve Donanma departmanları, bazı hali vakti yerinde esnafın meskeni olabilecek küçük, çok önemsiz görünümlü evlerde toplanmıştı. Bütün şehirde sağlam bir şekilde inşa edilmiş tek bir sokak yoktu - kasvetli boşlukların olmadığı neredeyse bir blok.
Washington, onu son gördüğüm Ağustos 1861'den bu yana büyük ölçüde değişmişti. Savaşla bağlantılı olarak kamu işlerinin muazzam büyümesi nedeniyle, düzenli Givernment memurlarının binlerce artması nedeniyle, nüfus neredeyse iki katına çıkmıştı. Ben yola çıktığımda, iş caddelerinde onlarca dükkân, yüzlerce konut bir şarkıya kiralanacaktı. Şimdi, her iki sınıftan da boş bina kalmamıştı ve yüksek kiralar istendi ve kolayca elde edildi.
Bize New York gibi Washington'un da Amerikan şehirlerine çok benzemediği söylendi. Yine de Amerika'daki en iyi şeylerin çoğunun burada başkentte toplandığını ve bu parlak, samimi liberaller grubu tarafından temsil edildiğini hissetmekten kendimizi alamadık. New Yorkluların kaçınılmaz bilgece dönüşü olan otomatik sinizmden pek eser yoktu; aynı zamanda, neredeyse tüm basın tarafından resmedilen hülyalı gözlü, kafası karışık idealistler olmaktan da uzaktılar. Onlar
işler yapanlar, proje planlayanlar ve her şeyden önce ülkelerinin ilke ve ideallerinin gerçek hayata tercümanları.
Geniş yeşil alanlar, çoğu caddeyi kaplayan ağaçlar, gökdelenler ve yüksek bir mimari standart ile güzel bir şekilde düzenlenmiştir. Büyük bir semt, Georgetown, eski Hampstead'in en iyilerini anımsatan, binaların parlak ve temiz olması farkıyla, Potomac nehrinin yukarısındaki bir tepenin üzerine inşa edilmiş, pembemsi kırmızı iyi bir tuğlada, beyaz sıva ile. Washington'un hemen dışında ve hatta neredeyse merkeze kadar uzanan, doğal hallerinde herkese açık olan geniş ormanlardır.
Tarih ve Kültür
Washington Anıtı, 1884'te tamamlandığında dünyanın en yüksek binasıydı.
"Savaşta Birinci, Barışta Birinci ve Vatandaşlarının Kalplerinde Birinci."
George Washington'un askeri ve siyasi liderliği, Amerika Birleşik Devletleri'nin kuruluşu için vazgeçilmezdi. Kıta Ordusu'nun komutanı olarak, birbirinden farklı on üç eyaletten Amerikalıları topladı ve Britanya'nın üstün askeri gücünü geride bıraktı. İlk başkan olarak, Washington'un üstün liderliği, kendisinden sonra gelen her başkan için standardı belirledi. Washington Anıtı, George Washington'un büyüklüğünün hayranlık uyandıran bir hatırlatıcısı olarak hizmet veren, adını taşıyan şehrin üzerinde yükseliyor. Anıt, adam gibi, kimsenin gölgesinde durmuyor.
Robert Mills tarafından tasarlanan ve sonunda Thomas Casey ve ABD Ordusu Mühendisler Birliği tarafından tamamlanan Washington Anıtı, George Washington'u ülkenin başkentinin merkezinde onurlandırıyor ve anıyor. Yapı, biri özel (1848-1854) ve biri kamu (1876-1884) olmak üzere iki aşamada tamamlanmıştır. Eski uygarlıkların zamansızlığını çağrıştıran bir Mısır dikilitaşı şeklinde inşa edilen Washington Anıtı, ulusun en önemli Kurucu Babasına duyduğu huşu, saygı ve minnettarlığı bünyesinde barındırıyor. Tamamlandığında, Washington Anıtı 555 fit, 5-1/8 inç ile dünyanın en yüksek binasıydı.
Washington Anıtı inşaatının ilk aşaması.
Bu Ülkenin Babasını Onurlandırmak
Washington D.C.'nin sokaklarının ve yeşil alanlarının, orijinal olarak Pierre L'Enfant tarafından tasarlanan geometrik düzeni, Beyaz Saray'dan güneye ve Capitol'ün batısından yayılan hatların kesiştiği noktada George Washington anıtı için önemli bir alan ayırdı. 1833'te, özel bir kuruluş olan Washington Ulusal Anıt Topluluğu, ilk cumhurbaşkanı için "dünyada eşi olmayan" bir anıtı finanse etmek ve inşa etmek için kuruldu. Dernek, on yıl boyunca bağışlar ve tasarımlar için talepte bulundu ve 1845'te Robert Mills'in bir tasarımına karar verdi. Mills'in tasarımı, otuz 100 metrelik sütunlarla çevrili 600 metrelik Mısır tarzı bir dikilitaş için çağrıda bulundu. Tasarım cüretkar, hırslı ve pahalıydı ve yapımı sırasında çok sayıda komplikasyon yarattı.
Kaynak bulmadaki zorluklara rağmen, Washington Anıtı'nın inşaatı 1848'de başladı. Temel taşı 4 Temmuz'da Başkan James K. Polk, Bayan James Madison, Bayan Alexander Hamilton, George Washington Parke Custis, George Washington Parke Custis, ve gelecekteki başkanlar Buchanan, Lincoln ve Johnson. İnşaatçılar, 80 fit kare basamaklı bir piramit olan mavi gnays temeli üzerinde çalışmaya başladı. Alt yapı tamamlandıktan sonra, inşaatçılar daha sonra bir makara sistemi, blok ve palanga sistemleri ve taşları kaldırmak ve yerleştirmek için monte edilmiş bir merrick kullanarak, tabanda 55 fit, 1.5 inç kare olan yer üstü mermer yapıya geçtiler. yapı gökyüzüne doğru. 1854'te anıt yerden 156 fit yüksekliğe ulaşmıştı, ancak bir olay dönüşü inşaatı durdurdu.
1853'te, tartışmalı Know-Nothing Party ile uyumlu yeni bir grup, Topluluğun periyodik yönetim kurulu seçiminde Washington Ulusal Anıt Derneği'nin kontrolünü ele geçirdi. Her zaman fon toplamak için mücadele eden Cemiyetin yönetimdeki değişikliği bağışçıları yabancılaştırdı ve Cemiyeti 1854'e kadar iflasa sürükledi. Fonlar olmadan, anıt üzerindeki çalışmalar durma noktasına geldi. Mimar Robert Mills 1855'te öldü. Yirmi yıldan fazla bir süredir anıt, en önemli Kurucu Babasını onurlandırmaktan çok ulusu utandırmak için yalnızca kısmen bitmiş durumda kaldı. Washington Ulusal Anıt Derneği'ni desteklemeye yönelik kongre girişimleri, dikkatler önce bölgesel krize, ardından iç savaşa çevrildiği için başarısız oldu. Ancak ulus yeniden inşa edilirken, dikkatler bir kez daha devletleri ortak bir amaç için birleştirmiş olan adamı onurlandırmaya yöneldi.
Alüminyum uç, Washington Anıtı'nın üstüne yerleştirilmiştir. 1884'te tamamlandığında 555 fit, 5.125 inç ayakta dünyanın en yüksek binasıydı.
Büyük Tepelere
5 Temmuz 1876'da kabul edilen ortak bir kararla Kongre, Washington Anıtı'nı finanse etme ve inşa etme görevini üstlendi. Yarbay Thomas Lincoln Casey liderliğindeki ABD Ordusu Mühendisler Birliği, işi yönetmekten ve tamamlamaktan sorumluydu. Casey'nin ilk görevi, tasarlandığı gibi yapı için yetersiz olduğunu belirlediği anıtın temelini güçlendirmekti. Dört yıl boyunca, inşaatçılar, üst yapının muazzam ağırlığını desteklemek için temelin tabanındaki desteği dikkatlice güçlendirdi.
Yukarı doğru inşa etmeye devam etmek için duvarcıların taşa ihtiyacı vardı. Sorun, Baltimore yakınlarındaki ilk inşaat için kullanılan taş ocağının bunca yıldan sonra artık mevcut olmamasıydı. Uygun bir eşleşme arayan inşaatçılar, Massachusetts'te bir taş ocağına döndüler. Ancak taşın kalitesi, rengi ve teslimatların düzensizliği ile ilgili sorunlar hızla ortaya çıktı. Anıtın üçte birinde kahverengi çizgili bir kemer çizgisi olarak bugün hala çıplak gözle tanınabilen Massachusetts'ten bu taştan birkaç sıra ekledikten sonra, inşaatçılar Baltimore yakınlarındaki daha elverişli olduğunu kanıtlayan üçüncü bir taş ocağına döndüler ve bunu kullandılar. yapının üst üçte ikisi için taş. Taş hiçbir zaman tam olarak eşleşmedi ve üç ocaktan biraz farklı olan üç renk bugün ayırt edilebilir.
Mills'in orijinal planda amaçladığı gibi 600 feet'e çıkmak yerine Casey, yapının yüksekliğini taban genişliğinin on katı yapmaya ikna edildi, yani Washington Anıtı için en uygun yükseklik 555 fit idi. Dikilitaş ve sütun halkası üzerindeki süslü süslemeler için planlar, basit bir dikilitaş şeklinin temiz, sade görünümü lehine hurdaya çıkarıldı. Estetik nedenler bir yana, tasarım seçimi maliyeti düşürdü ve daha hızlı inşaat yapılmasına izin verdi. Casey, duvarların kalınlığını 150 ila 160 fit arasında on üç fitten dokuz fite indirdi; bu, Washington Anıtı'nın iç kısmına yapılan bir ziyarette görülebilen bir geçiş. Altı ton taşı altı tonluk taşı kaldırabilen ve taşları yerleştirmek için bir bom ve blok ve olta sistemleriyle dolu 20 fit yüksekliğinde hareketli bir demir çerçeveye kadar kaldırabilen buharla çalışan bir asansör kullanarak, duvar ustaları anıtın üzerine çıktılar ve yirmi fit inşa ettiler. taş ve harçtan, sonra demir çerçeveyi yirmi fit yukarı hareket ettirerek, yukarı çıkarken tekrarladılar.
Yerden 470 fit yükseklikte, inşaatçılar anıtın tepesindeki 300 tonluk mermer piramidi desteklemek için payandaları içe doğru açmaya başladılar. Payandalarla desteklenen piramidin açılı duvarları, zıvana ve zıvana bağlantılarıyla sabitlendi, yerden 500 fit yükseklikten başlayarak içeriye doğru tırmandı. 6 Aralık 1884'te havadar bir havada, Yarbay Casey, 3.300 kiloluk kapak taşının pencerelerden birinden dışarı çıkarılmasını, anıtın baş döndürücü ucundaki iskeleye kaldırılmasını ve yerine yerleştirilmesini denetledi. Casey daha sonra aşağıdaki kalabalığın tezahüratları için kapak taşının üzerine 8.9 inçlik alüminyum ucu yerleştirdi. Washington Anıtı tamamlanmıştı ve 555 fit, 5.125 inç ile dünyanın en yüksek binası olmak için Köln Katedrali'ni geçmişti. Alüminyum kapak üzerinde yazılı olan anıtın yapımındaki önemli isimler ve tarihler hatırlatılır ve doğu yüzünde, yükselen güneşe bakan Latince kelimeler "Laus Deo", "Tanrı'ya şükürler olsun" anlamına gelir.
Washington Anıtı, George Washington'un doğum gününden (o yıl Pazar gününe denk gelen) bir gün önce, soğuk bir 21 Şubat 1885'e adandı. Anıtın iç kısmındaki demir merdivenin tamamlanmasından sonra, Washington Anıtı ilk olarak 1886'da halka açıldı, 1887'nin çoğunu vandallardan daha iyi korunana kadar kapattı ve 1888'de halka açık bir asansörle yeniden açıldı. Çıkışı yapan ziyaretçiler, dünyanın dört bir yanından çeşitli bireylerden, sivil gruplardan, şehirlerden, eyaletlerden ve ülkelerden duvarlara yerleştirilmiş hatıra taşlarını, Washington hayranlarının takdir nişanlarını ve çoğu durumda inşaata katkıda bulunan bağışçıları görebilirler. Anıtın özel olarak finanse edilen aşamasında. Bugün bu hatıra taşlarından 193 adet bulunmaktadır.
Anıtın tepesine 10-12 dakikalık bir yolculuk süresi olan orijinal buharla çalışan asansör, 1901'de elektrikli asansörle değiştirildi. 1933'te Ulusal Park Servisi'ne Washington Anıtı üzerinde yetki verildi ve ilk restorasyon yapının inşaatına 1934 yılında Buhran Dönemi bayındırlık projesi olarak başlanmıştır. 1964 yılında, 1998-2001 yılları arasında, 2011-2014 yıllarında (deprem sonrası oluşan hasarların onarımı için) ve 2016-2019 yılları arasında asansörün modernizasyonu için ek restorasyon çalışmaları yapılmıştır.
Washington
En büyük 10 şehir (2010 tahmini): Seattle, 608.660 Spokane, 208.916 Tacoma, 198.397 Vancouver , 161.791 Bellevue, 122.363 Everett, 103.019 Kent, 92.411 Yakima, 91.067 Renton, 90.927 Spokane Valley, 89.755
Coğrafi merkez: Chelan Co., 16 km. Wenatchee WSW'si
İlçe sayısı: 39
Nüfus ve alana göre en büyük ilçe: King, 1.931.249 (2010) Okanogan, 5.268 sq mi.
Devlet orman arazileri: 2.1 milyon ac.
2010 yerleşik nüfus sayımı (sıralama): 6,724,540 (13). Erkek: 3,349,707 (49.8%) Dişi: 3,374,833 (50.2%). Beyaz: 5,196,362 (77.3%) Siyah: 240,042 (3.6%) Amerikan Kızılderili: 103,869 (1.5%) Asya: 481,067 (7.2%) Diğer yarış: 349,799 (5.2%) İki veya daha fazla yarış: 312,926 (4.7%) Hispanik/Latin: 755,790 (11.2%). 2010 yüzde 18 ve üzeri nüfus: 76.5 65 ve üzeri: 12.3 ortanca yaş: 37.3.
Geniş Oregon Ülkesi'nin bir parçası olarak, Washington bölgesi İspanyol, Amerikalı ve İngiliz kaşifler tarafından 1775'te İspanya için Bruno Heceta, 1792'de Amerikan Kaptan Robert Gray ve 1792'de Britanya için Kaptan George Vancouver tarafından ziyaret edildi. . Lewis ve Clark, 1805-1806'da ABD için Columbia Nehri bölgesini ve kıyı bölgelerini keşfettiler.
Rakip Amerikan ve İngiliz yerleşimciler ve çelişen toprak iddiaları 1840'ların başında savaşı tehdit etti. Ancak, 1846'da Oregon Antlaşması, sınırı 49. paralelde belirledi ve savaş önlendi.
Washington önde gelen bir kereste üreticisidir. Sağlam yüzeyi, Douglas köknarı, baldıran otu, ponderosa ve beyaz çam, ladin, karaçam ve sedir ağaçları bakımından zengindir. Elma, mercimek, kuru bezelye, şerbetçiotu, armut, kırmızı ahududu, nane yağı ve kirazda ilk sırada yer alan devlet, kayısı, kuşkonmaz, üzüm, nane yağı ve patateste üst sıralarda yer alıyor. Hayvancılık ve hayvancılık ürünleri toplam çiftlik gelirine önemli katkılar sağlar ve ticari olarak avlanan somon, pisi balığı ve dip balıkları eyalet ekonomisine önemli katkı sağlar.
Washington'daki imalat sanayileri arasında uçak ve füzeler, gemi yapımı ve diğer ulaşım ekipmanları, kereste, gıda işleme, metaller ve metal ürünler, kimyasallar ve makineler yer alıyor.
Washington, Grand Coulee de dahil olmak üzere sulama, elektrik, taşkın kontrolü ve su depolama gibi çeşitli amaçlar için inşa edilmiş 1000'den fazla baraja sahiptir.
Başlıca ilgi çekici yerler arasında: Rainier Dağı, Olimpiyat ve Kuzey Cascades Ulusal Parkları. Cascade Sıradağları'ndaki bir zirve olan St. Helens Dağı, Mayıs 1980'de patladı. Ayrıca ilgi çekici yerler arasında Whitman Misyonu ve Fort Vancouver Ulusal Tarihi Siteleri ve Seattle'daki Pasifik Bilim Merkezi ve Space Needle bulunmaktadır.
2013 itibariyle Washington, esrar, eşcinsel evlilik ve yardımlı intiharın yasal olduğu tek eyalettir. 2008 yılında, Washington Onurlu Ölüm Yasası kabul edildi ve yasal yardımlı intihara izin verildi. Kasım 2012 genel seçimlerinde, seçmenler Washington'da eşcinsel evliliği yasallaştıran bir yasa tasarısı olan Referandum 74'ü onayladılar. Yine Kasım 2012'de Washington, hem tıbbi hem de tıbbi olmayan amaçlarla esrarın (sınırlı miktarlarda) satışını ve bulundurulmasını yasal hale getiren Girişim 50'yi geçti.
Tarihsel Koleksiyon - Sayısallaştırılmış Yayınlar
Burada sayısallaştırılmış biçimde sunulmasına rağmen, bu yayınların tümü WSDOT Kitaplığı koleksiyonundan basılı biçimde mevcuttur.
Washington Eyaleti Karayolları ve Ulaşımının Geliştirilmesi (pdf 273 kb)
Karayolları ve Ulaşımın Tarihi: Washington Eyalet Otoyolu ve Ulaşım Komisyonu 1951-1993 - Washington Eyalet Otoyolu ve Ulaşım Dairesi 1905-1993
Washington Eyaletindeki Yolların ve Otoyolların Tarihi (pdf 1.9 mb)
Bölgesel günlerden 1930'lara kadar Washington eyaletindeki yolların erken tarihi.
Washington Karayolları Departmanında 40 Yıl (pdf 99k)
Washington Karayolları Departmanı'nın 1905'teki kuruluşundan 1945'te II.
Washington Eyaletindeki Yüzer Köprülerin Tarihi (pdf 111k) Seksenlerin sonlarına kadar Washington'daki yüzer köprülere kısa bir genel bakış.
Devlet Karayollarının Tespiti (1 Aralık 1965)
Biri Yasal otoyol numaralarını ilgili SR numaralarına ve diğeri SR numaralarını ilgili Yasama otoyol numaralarına dönüştüren iki tablo içerir.
- (pdf 664 kb)
Tanıtıcı materyaller ve ilgili İşaret Güzergah numaralarıyla Mevzuat Otoyol Numaraları Tablosu (pdf 1 MB)
İlgili Mevzuat Otoyol Numaraları ile İşaret Güzergah Numaraları Tablosu
Yasama Tarafından Kurulan Devlet Yolları, 1893-1935 (pdf 1.3 MB)
Her yasama döneminde kanunla oluşturulan yolları gösteren 19 haritadan oluşan bir atlas. Bu yolların hepsinin inşa edilmediğini unutmayın.
Washington Eyalet Kütüphanesi'nden temin edilebilir
1909, 1912, 1915, 1931, 1933, 1939 ve 1950'den otoyol haritaları dahil olmak üzere tarihi Washington haritaları.
Devrimci Ateş
Washington, 1763 İngiliz Bildiri Yasası ve 1765 Damga Yasası gibi Kolonilere karşı İngiliz eylemlerine karşı çıktı, ancak İngiltere'den bağımsızlık ilan etme hareketlerine direnmeye devam etti. 1769'da Washington, Burgesses Evi'ne Virginia'nın Elçilerin İşleri yürürlükten kaldırılıncaya kadar İngiliz mallarını boykot etmesini isteyen bir karar sundu. 1767'de Townshend Yasaları'nın ardından İngilizlere karşı Sömürge direnişinde lider rol almaya başladı.
1774'te Washington, delege olduğu bir Kıta Kongresi'nin toplanması ve son çare olarak silahlı direnişin kullanılması çağrısında bulunan bir toplantıya başkanlık etti. Nisan 1775'te Lexington ve Concord savaşlarından sonra, siyasi anlaşmazlık silahlı bir çatışmaya dönüştü.
Washington ve Kölelik Hakkında 10 Gerçek
56 yıldır aktif bir köle sahibi olmasına rağmen, George Washington kölelik kurumuyla mücadele etti ve uygulamayı sona erdirme arzusundan sık sık bahsetti. Hayatının sonunda Washington, 1799 vasiyetinde tüm kölelerini serbest bırakma kararı aldı - bunu yapan tek köle sahibi Kurucu Baba.
1. George Washington ilk olarak on bir yaşında köle sahibi oldu.
Washington'un babası Augustine 1743'te öldüğünde, George Washington on bir yaşında köle sahibi oldu. Augustine vasiyetinde oğluna Virginia, Fredericksburg yakınlarındaki 280 dönümlük aile çiftliğini bıraktı. Ayrıca, Washington'a on köle vasiyet edildi. Washington, genç bir yetişkinken, Kitt adında bir marangoz da dahil olmak üzere en az sekiz köle daha satın aldı. Washington, 1755'te dört erkek, iki kadın ve bir çocuk da dahil olmak üzere daha fazla köle satın aldı.
2. George Washington'un ölümü sırasında, Mount Vernon'un köleleştirilmiş nüfusu 317 kişiden oluşuyordu.
1799'da Mount Vernon'da yaşayan 317 köleleştirilmiş insandan yarısından biraz daha azı (123 kişi) George Washington'un kendisine aitti. 1799'da Vernon Dağı'ndaki diğer 153 köle, Custis malikanesinden çeyiz köleleriydi. Martha Washington'un ilk kocası Daniel Parke Custis, 1757'de vasiyetsiz öldüğünde, köleler de dahil olmak üzere mülkünün üçte birine ömür boyu faiz aldı. Ne George ne de Martha Washington bu köleleri yasayla özgürleştiremedi ve Martha'nın ölümü üzerine bu kişiler Custis mülküne geri döndü ve torunları arasında bölündü.
3. George Washington'ın Martha Custis ile evliliği, Mount Vernon'daki köleleştirilmiş insanların sayısını önemli ölçüde artırdı.
Ocak 1759'da Martha Dandridge Custis ile evlendikten sonra, George Washington'un köle sahipleri önemli ölçüde arttı. 1757'de vasiyeti olmadan ölen zengin bir çiftçinin dul eşi olarak, Martha'nın Custis mülkündeki payı seksen dört köleleştirilmiş insanı daha Vernon Dağı'na getirdi. Şu anda Mount Vernon'daki köleleştirilmiş nüfustaki keskin artış, bölgedeki benzer eğilimleri yansıtıyordu. George Washington 1754'te Mount Vernon mülkünün kontrolünü ele geçirdiğinde, Fairfax County'nin nüfusu yaklaşık 6.500 kişiydi ve bunların 1.800'den biraz fazlası veya yaklaşık %28'i Afrika kökenli kölelerdi. Bir bütün olarak nüfustaki kölelerin oranı, Amerikan Devrimi'nin sonunda yüzyıl boyunca yükseldi, Fairfax County'de yaşayan insanların %40'ından fazlası köleydi.
4. Fiziksel ve psikolojik şiddet tehdidi köleliği destekledi.
Köle sahipleri, işgücünü kontrol etmek için cezalar uyguladılar. Daha sonraki yıllarda George Washington, sert ve ayrım gözetmeyen cezaların geri tepebileceğine inandı ve gözetmenleri işçileri teşvik ve ödüllerle motive etmeye çağırdı. Yine de, bu yöntemler başarısız olduğunda &ldquodüzeltmeyi&rdquo onayladı. Mount Vernon'un köleleştirilmiş insanları, iddia edilen suça bağlı olarak bir dizi cezaya katlandı.
1793'te çiftlik yöneticisi Anthony Whitting, köleleştirilmiş bir terzi olan Charlotte'u onunla tartışarak ve çalışmayı reddederek "küstahlık" yapmakla suçladı. Ceza olarak, onu bir hıçkırık anahtarıyla kamçıladı, misilleme Washington'un &ldquoçok uygun”&rdquo Charlotte'un yanıtı&mdash, 14 yıldır kırbaçlanmadığını&mdas, Vernon Dağı'nda fiziksel cezanın ara sıra olduğunu, ancak duyulmamış olmadığını gösteriyor.
5. Mount Vernon'daki köleleştirilmiş insanlar çeşitli dini gelenek ve görenekler uyguladılar
Hem Afrika hem de Avrupa dini uygulamalarından gelen etkiler, Mount Vernon'un köleleştirilmiş nüfusu arasında bulunabilir. Mount Vernon'daki bazı köleler, bir dereceye kadar yerel, organize Hıristiyan cemaatlerine katıldı. Ayrıca, Mount Vernon'un köleleştirilmiş topluluğu, 1798 baharındaki kaçak bir köle reklamına göre, kendi topluluklarından Sezar adlı en az bir manevi lider geliştirdi.
Ayrıca, Mount Vernon'daki köleleştirilmiş nüfusun en az üç başka Hıristiyan mezhebiyle teması vardı: Baptistler, Metodistler ve Quakerlar. Ayrıca, hem Vodoun hem de İslam da dahil olmak üzere, Vernon Dağı'nda bir dereceye kadar devam eden Afrika'dan birkaç dini gelenek kalıntısı vardı.
6. Birçok kez, Washington ailesi tarafından köleleştirilen insanlar özgürlüklerini yeniden kazanmak için kaçtılar.
Mount Vernon'un köleleştirilmiş topluluğu, mümkün olduğunda, köleleştirilmelerinden fiziksel olarak kaçmak için fırsatlar yakaladı. Örneğin, 1781 Nisan'ında Amerikan Devrimi sırasında, Vernon Dağı'nın on yedi üyesi nüfusu köleleştirdi; on dört erkek ve üç kadın, plantasyonun açıklarındaki Potomac'a demirleyen İngiliz savaş gemisi HMS Savage'a kaçtı.
Diğer durumlarda, köleleştirilmiş topluluğun doğrudan Washington'larla bağlantılı üyeleri kaçış planlarını denediler ya da başarılı oldular. Bu kişiler arasında Washington'un kişisel asistanı Christopher Sheels, nişanlısıyla kaçma planı boşa çıkan aile aşçısı Hercules ve Martha Washington'un kişisel hizmetçisi Ona Judge da dahildi ve ikisi de başarılı bir şekilde kaçtı.
7. Mount Vernon'daki insanlar da daha az göze çarpan yollarla köleleştirilmelerine direndiler.
Kaçmak, çoğu zaman başarılı olamayan riskli bir girişimdi. Sonuç olarak, Mount Vernon'un köleleştirilmiş nüfusu, plantasyon üzerinde çalışırken sık sık çeşitli yöntemlerle esaretlerine direndi. Bireyler hastalık taklidi yapmak, yavaş çalışmak, kalitesiz işler yapmak ve alet ve ekipmanları yanlış yerleştirmek ya da onlara zarar vermek gibi daha az göze çarpan direniş yöntemleri kullandılar. Daha aktif protesto yöntemleri arasında hırsızlık, kundakçılık ve mahsullerin sabote edilmesi gibi eylemler vardı. Hırsızlık, özellikle sık görülen bir köle direnişi eylemiydi. Yıllar boyunca Vernon Dağı'ndaki köleleştirilmiş insanlar, aletler, kumaşlar, yam, ham yün, şarap, rom, süt, tereyağı, meyveler, et, mısır ve patates gibi çok çeşitli nesneleri çalmakla suçlandı.
8. Aralık 1775'te Kıtasal Ordunun yeni Başkomutanı Washington, Phillis Wheatley'den onuruna yazılmış bir gazel içeren bir mektup aldı.
Phillis Wheatley, sadece yedi yaşında Batı Afrika'dan Boston'a getirilen köleleştirilmiş bir kadındı. O zamanlar uygulamalar için alışılmadık olan Wheatley, sahiplerinin kızından Yunanca, Latince ve şiir gibi konularda eğitim aldı. Wheatley on iki yaşına geldiğinde şiir yazmaya başladı ve on sekiz yaşına geldiğinde, önde gelen bir vaizin ölümünü anmak için yazdığı bir ağıtın yayınlanmasıyla tanındı. 1775 kışında Wheatley, Washington'a yeni atanan Kıta Ordusu Başkomutanına bir övgü içeren bir mektup gönderdi. Şiir şöyle bitiyordu: "Yürü ey büyük şef, erdemin yanında, / Her eylemin tanrıçanın yol göstermesine izin ver. / Bir taç, bir köşk ve parlayan bir taht, / Solmayan altınla, WASHINGTON! Senin ol."
Washington, Wheatley'e, köleleştirilmiş bir bireye yazdığı bilinen tek mektup olan bir mektupta nazikçe yanıt verdi ve hatta mektubu, bir eşrafın köleleştirilmiş bir kişiye hitap etmesinin alışılmadık derecede kibar bir yolu olan "Bayan Phillis"e hitap etti. İkisinin şahsen tanıştıklarına dair bir kanıt olmamasına rağmen, General Washington Mart 1776'da Wheatley'i Cambridge, Massachusetts'teki karargahına davet etti.
9. Çok az boş zamanları ve günlük yaşamları üzerinde kontrolleri olan Mount Vernon'un köleleştirilmiş nüfusu, özel hayatlarına gelince biraz özgür irade ve seçim yapmaya çalıştı.
Mount Vernon'un köleleştirilmiş topluluğu genellikle haftada altı gün çalışırdı ve Pazar genellikle plantasyondaki herkes için izin günüydü. Kölelerin günlük işlerine ek olarak, tavuklara ve bahçelere bakma, yemek pişirme, bahçe ürünlerini muhafaza etme ve giysi bakımı gibi kendi ev işleri vardı. Çok az boş zamanları ve kendi programları üzerinde kontrolleri olan Mount Vernon'daki köleleştirilmiş insanlar, kişisel yaşamları üzerinde bir miktar kontrol sağlamaya çalıştılar. Bazıları boş zamanlarını Mount Vernon'da veya eşlerinin yaşadığı komşu plantasyonlarda sosyalleşerek geçirdi. Diğerleri zamanlarını oyun oynamak ve spor yapmak için kullandılar. 1798 yazında Polonya'dan Mount Vernon'a gelen bir ziyaretçi, iki takıma ayrılmış yaklaşık otuz kişilik bir grubun, "tutsakların üssü" olarak adlandırdığı ve "zıplamalar ve kumar oynamalar" içeren bir oyun oynadığına tanık olduğunu kaydetti.
10. George Washington, Martha Washington'un ölümü üzerine vasiyetinde köleleştirdiği insanları özgürleştirmeye yönelik talimatlar bıraktı.
Washington, Aralık 1799'daki ölümünden birkaç ay önce vasiyetini yazdı. Belgede Washington, Martha Washington'un vefatından sonra kölelerinin nihai kurtuluşu için talimatlar bıraktı. 1799'da Mount Vernon'da köleleştirilen 317 kişiden 123'ü George Washington'a aitti ve vasiyetin şartlarına göre serbest bırakılmaya uygundu.
Yasaya göre, ne George ne de Martha Washington, Custis'in çeyiz kölelerini özgürleştiremezdi. Martha Washington'un 1802'de ölümü üzerine bu kişiler Custis'in torunları arasında paylaştırıldı. 1799 itibariyle, Vernon Dağı'nda köleleştirilen insanların 153'ü bu çeyiz mülkünün bir parçasıydı.
Eyalet yasalarına uygun olarak, George Washington vasiyetinde yaşlı köleleştirilmiş kişilerin veya çalışamayacak kadar hasta olanların mülkü tarafından sonsuza kadar desteklenmesini şart koştu. Vernon Dağı'nda köleleştirilen geri kalan mehirsizler, özgürlüklerini elde etmek için Martha Washington'un ölümünü beklemek zorunda değildi. Abigail Adams, konuyla ilgili olarak kız kardeşine yazdığı yazıda, Martha Washington'un güdülerinin büyük ölçüde kişisel çıkarlardan kaynaklandığını açıkladı. "General tarafından bırakıldığı durumda, onun ölümünde özgür olmak için," diye açıkladı Adams, "Hayatının onların Ellerinde güvende olduğunu hissetmiyordu, birçoğuna bunun onların [kendilerinde] olduğu söylenecekti. ondan kurtulmak için ilgi&ndashBu nedenle, yılın sonunda hepsini serbest bırakması tavsiye edildi.&rdquo Aralık 1800'de Martha Washington, ölen kocasının köleleri için bir azat belgesi imzaladı; bu işlem Virginia, Fairfax County'de kayıtlı bir işlemdi. , Mahkeme kayıtları. Sonunda 1 Ocak 1801'de azat edileceklerdi.
Yeni sergi
George Washington'daki Vernon Dağı'nda Kölelik
Birbirine Bağlı Yaşamlar George Washington'un köleliğe karşı gelişen muhalefetine dair içgörü sağlarken, Mount Vernon'da köleleştirilen insanların kişisel hikayelerini araştırıyor.
İmza Turları
Köle Yaşam Turu
Mount Vernon, George ve Martha Washington'un plantasyon evi olan Mount Vernon'u inşa eden ve işleten köleleştirilmiş topluluğun yaşamlarını ve katkılarını vurgulayan 45 dakikalık bir rehberli yürüyüş turu sunuyor.
Arkeoloji
Köle Mezarlığı Anketi
Mount Vernon'un Mount Vernon Köle Mezarlığı'ndaki son arkeolojik çalışmaları hakkında daha fazla bilgi edinin.
Mount Vernon'da Kölelik
Mount Vernon çiftliklerinde yaşayan köleleştirilmiş topluluk hakkında daha fazla bilgi edinin.
Mount Vernon'un Köleleştirilmiş Topluluğu
- Austin
- Ben
- betty
- Sezar
- carolina branham
- Charles
- Charlotte
- Christopher Sheels
- davy gri
- sik jasper
- Oyuncak bebek
- Edmund Parker
- Edy Jones
- fanny
- Frank Lee
- George
- giles
- Herkül
- Kate
- Yavru kedi
- Nancy Carter Quander'ın fotoğrafı.
- Ona Hakim
- Priscilla
- sambo anderson
- Tom
- William (Billy) Lee
Bizimle iletişime geçin
3200 Mount Vernon Memorial Otoyolu
Vernon Dağı, Virginia 22121
Mount Vernon, özel, kar amacı gütmeyen bir kuruluş olan Mount Vernon Bayanlar Birliği Birliği'nin Amerika Birleşik Devletleri halkının güveniyle sahiplenilir ve korunur.
Devlet finansmanını kabul etmiyoruz ve George Washington'un evini ve mirasını korumaya yardımcı olmak için özel katkılara güveniyoruz.
Keşfetmek
Hakkında
Mount Vernon, özel, kar amacı gütmeyen bir kuruluş olan Mount Vernon Bayanlar Birliği Birliği'ne aittir ve Birleşik Devletler halkının güveniyle korunur.
Devlet finansmanını kabul etmiyoruz ve George Washington'un evini ve mirasını korumaya yardımcı olmak için özel katkılara güveniyoruz.
‘Devrimci’ İncelemesi: Washington Biyografi Yazarı Generalin İngilizler Gibi Savaşmak İstediğini İddia Ediyor
Sanatçı John Faed'in bu kahramanca portresinde General George Washington, Trenton Savaşı'ndan sonra askerlerinin selamını kabul ediyor. (Faed, John/Özel Koleksiyon/Fotoğraf Telif Hakkı Christie's Images/Bridgeman Images)
Mike Oppenheim
Ekim 2021
Kurucu Baba'ya şaşırtıcı yaklaşım, tarihçilerin onun düzensiz bir komutan olduğu görüşünü çürütüyor
Yine başka bir biyografi - ama George Washington'un en büyük başarısını askeri ya da başkanlık becerisi değil, tarihin en başarılı devrimine rehberlik etmek olarak öne süren ustaca bir biyografi. Tarihçi O'Connell anlatısını 1783'te bitiriyor ve bursu çığır açmıyor, ancak çok az okuyucu bu canlı, inatçı açıklamaya itiraz edecek.
Charles Willson Peale tarafından Fransız ve Kızılderili Savaşı sırasında Virginia Alayı'nın albay olarak 1772 portresi (Washington-Custis-Lee Collection'ın izniyle, Washington ve Lee Üniversitesi, Lexington, Va.)
O'Connell'in Washington'u sadık bir İngiliz tebaası ve Virginia aristokrasisinin küçük bir çocuğu olarak büyüdü. Entelektüel değil, erkeksi genç güneyli beylerle ortak hedeflerini paylaştı: toprak alın, zengin olun, askeri zafer elde edin. Kolonilerin İngiltere ile ilişkileri bozulduğunda, Washington tüm bunları elde etmişti. Tarihçiler, Fransız ve Hint Savaşı'nda onu sömürgeciler için bir kahraman yapan, daha sonra ona iyi hizmet eden bir itibar yapan hizmeti güçlendirmek için yetenekten cesaret ve kendini terfi ettirir. 1758'de emekli olduktan sonra, iki savaş arasını zengin bir çiftçi olarak geçirdi. Kendi türünün çoğu gibi, İngiliz ajanlarına borçluydu, İngiltere'nin 1765 sonrası sömürgeleri vergilendirme çabalarına karşı yaygın muhalefeti paylaştı. 1775'te, Kıta Kongresi vatansever güçlere liderlik edecek bir general seçmeye karar verdiğinde, Washington işi istediğini gizlemedi. Diğer adaylar kendilerini terfi ettirdiler, ancak oybirliği ile tercih edilen oydu.
Bazı tarihçiler Washington'u Fidel Castro veya Josip Broz, diğer adıyla Mareşal Tito gibi düzensizlerin lideri olarak tasvir ediyor. O’Connell stresses that Washington saw himself as a European-style commander leading a disciplined army in the mass open-field maneuvers doctrinaire in 18th century combat. As such, he remained an aristocrat to the core. In a delicious irony, revolutionaries from Robespierre to Lenin to Mao were educated intellectuals who rationalized cruelty and murder as necessary for the greater good. Unschooled and middle-brow, Washington abhorred but nonetheless tolerated ungentlemanly conduct by his soldiers. Few rebel Americans objected to persecuting colonial loyalists. No law of civilized warfare applied to Indians. O’Connell, laboring at his point, passes over much bad patriot behavior. Yet there’s no denying that British troopers, steeped in brutalizing Irish rebels, treated Americans harshly.
A scholar must sweat to characterize Washington as a brilliant strategist, but it’s a no-brainer to conclude that he was a brilliant politician who managed a ragtag army through a violent revolution, enduring many defeats yet never, even in his lowest moments, unleashing the malevolence subsequent revolutionaries loosed. For eight years, he pleaded for support from a rattle-brained Continental Congress that responded with its usual bumbles. Generals from Cromwell to the current gang of military dictators took the obvious step, but Washington never considered it. Even at the time European observers considered Washington’s accomplishments of forbearance and performance as almost superhuman, and O’Connell makes a convincing case that they were right. —Mike Oppenheim writes in Lexington, Kentucky.
Why Isn't Washington, D.C. Already a State?
Back in June 2020, the U.S. House of Representatives passed historic legislation that would have transformed the District of Columbia into the nation's 51st state. The bill would have given the district's 712,000-plus residents the opportunity to elect a Congress member and two senators with full voting rights for the first time in the nation's history.
The bill would also have shrunk the U.S. federal capital to a small area encompassing the White House, U.S. Capitol, Supreme Court and other federal buildings along the National Mall. The rest of the city would become the 51st state.
But the bill never saw the light of day in the Republican-controled U.S. Senate. However in January 2021, after the Democrats took control of the White House and Senate, Democrats reintroduced legislation to make D.C. a state once again.
The bill was introduced by nonvoting delegate to the House, Eleanor Holmes Norton, who would have no say in its passage. Norton represents the District of Columbia and introduced the 2020 bill. Its companion bill was unveiled in the Senate by Tom Carper, a Democrat from Delaware.
"There's never been a time when statehood for the District was more likely," Norton said in a statement. "After the historic passage of the D.C. statehood bill in the House last June and reintroduction in the House this year with a record 202 original cosponsors, and now with Senator Carper's reintroduction of the Senate companion bill with a new record number of original cosponsors, we're ready to achieve voting representation and full local self-government for the 712,000+ residents of the District of Columbia."
Norton went on to say that House Speaker Nancy Pelosi and House Majority Leader Steny Hoyer were committed to bringing the bill to the floor for a vote and with Democrats in control of the House and the Senate, and with President Joe Biden's support, there was no better time to "correct this historic injustice and give D.C. residents the same rights as other taxpaying Americans."
On March 22, 2021, the House Oversight and Reform Committee began a hearing to debate the legislation introduced in January by Norton and Carper. The House is likely to pass the legislation again, but it has a tough battle in the evenly divided Senate, given that the bill would need 60 votes to pass (unless the Democrats eliminate the filibuster).
Most Republicans oppose the effort to make D.C. a state. Rep. James Comer, a Republican from Kentucky and the ranking member on the House Oversight and Reform Committee, said he thinks the bill is "unconstitutional." Other republicans argue D.C. isn't big enough to be a state — and also that its economy is that of a city and not a state. Others, including Rep. Virginia Foxx, a Republican from North Carolina, spent time during the hearing questioning whether Democrats were using the citizens of D.C. gain power because they would likely elect two Democrats to the Senate if given the chance.
But the bill raises question: Why didn't the nation's founders make Washington, D.C., a state in the first place? When they decided to create a new national capital, why did they choose to deny residents the same representation in the national government that the rest of the nation's citizens have? As historians explain, Washington's lack of full representation has partly to do with some of the founders' desire to have a strong federal government that wasn't overly influenced by having its headquarters in a state that it was dependent upon for services and protection.
But it also has something to do with Southern slaveholders' desire to have a national capital in their territory with weak self-governance, so the so-called "peculiar institution" wouldn't face any local resistance. Even after the Civil War, segregationists in Congress fought for many years to keep control over the district's administration and deny any power to the city's heavily African American population.
How a Military Mutiny Helped Keep Washington, D.C., From Statehood
Initially, Philadelphia served as the nation's capital. But the Confederation Congress, the predecessor of the present legislative branch, found itself in a difficult situation in June 1783. That's when Pennsylvania militiamen who'd been furloughed after the Revolutionary War decided to march to Philadelphia to protest the government taking away their jobs and not paying them what they were owed, as this account from the House of Representatives website details. When the mutineers arrived in Philadelphia, the Pennsylvania government began negotiating with them. But rumors started to spread among the nervous national legislators that the soldiers might loot the government-chartered Bank of North America if they didn't get their money.
A committee of delegates led by Alexander Hamilton demanded that Pennsylvania's state government put down the rebellion, but it declined, saying that the protesters weren't violent.
In the view of one historian that actually was just fine with Hamilton. The future treasury secretary "played a central role in casting the Philadelphia Mutiny as a greater danger to the young republic than it was, thus advancing his demand for a strong, central government with police powers over its domain, i.e., not subject to any state's authority," explains J.D. Dickey via email. He's the author of the 2014 book "Empire of Mud: The Secret History of Washington, DC."
According to Dickey, Hamilton then persuaded his ally, President of Congress Elias Boudinot, to convene a session on a weekend, even though there weren't enough members around to reach a quorum, so that it would create the impression that they were menaced by the protest. Hamilton then chastised state leaders for failing to protect the federal government against the soldiers and putting it in a "weak and disgusting position." The handful of legislators then fled to New Jersey to add to the drama.
A few years later, the Constitution's framers specified in Article I, Section 8, Clause 17 that the national capital should be located in a district "not exceeding ten miles square" that would be controlled by the federal government, and not by any state. That meant that members of Congress wouldn't be dependent upon local or state officials to protect them from future mobs of aggrieved citizens. And as future President James Madison noted in Federalist 43, by not being dependent upon a state, Congress would avoid potential for corruption — "an imputation of awe or influence, equally dishonorable to the government and dissatisfactory to the other members of the Confederacy."
Southerners and Northerners in the new government worked out a compromise, in which the capital would be located in the South, in exchange for Southern Congress members dropping their opposition to the federal government paying off northern states' debts from the Revolutionary War. The location along the Potomac River was attractive to George Washington because it was less than 20 miles (32 kilometers) from his Mount Vernon estate, and because he had a vision of turning the capital into a prosperous river port and commercial hub.
In 1801, Congress passed the Organic Act, which took away district residents' right to vote for congressional representatives, and the following year granted a charter to a portion of the district, the City of Washington, which was allowed to elect a 12-member city council. The mayor initially was appointed by the U.S. president, though in 1820, the law was changed to allow a mayoral election as well, according to the Encyclopedia of American Political Parties and Elections.
Race as a Factor in Washington, D.C.'s Disenfranchisement
Washington, D.C., was conveniently nestled between two slave states, Maryland and Virginia, which helped protect the slavery there from Northern interference.
"That District became a bulwark of Southern legislative power, and slave trading and human bondage became legion there," Dickey says. "And so, with the population in the District largely made up of slaves and disenfranchised citizens, the only people who could vote federally or hold federal power of any kind were congressmen elected by voters who didn't live there."
In the first half of the 19th century, Washington became a center for the domestic trade, home to one of the busiest markets involved in the sale of human beings. It was the sort of place where a free Black man such as Solomon Northrup, the protagonist of the film "12 Years a Slave," ran the danger of being kidnapped and thrown into the slave pen located at the present site of the Federal Aviation Administration's headquarters at 800 Independence Avenue, S.W.
The practice of slavery there left a persistent stain upon the city's character, according to Chris Myers Asch. He's the co-author, with George Derek Musgrove, of the 2017 book "Chocolate City: A History of Race and Democracy in the Nation's Capital."
"It developed as a Southern city, not a Northern one," Asch explains via email. "Slavery was embedded into the fabric of the city from its inception, and the slave trade quickly became a major industry. After emancipation and a brief flowering of interracial democracy, the city lost its self-government and city leaders embraced Southern-style segregation. In customs and social relations, D.C. was a Southern city until the late 20th century."
The issues of self-government and statehood in Washington, D.C., are intertwined with race, Asch says. Though Washington had limited self-rule for much of the 19th century, in the 1870s, Congress took that away. For the next century, Washington was run largely by Southern segregationists such as Sen. Theodore Bilbo, a Mississippian who had the unofficial title of "Mayor of Washington." He once warned in a speech that if voting rights were granted in Washington, Blacks "would soon have control of the city."
Eventually, Washington residents did get some rights. In 1961, The 23rd Amendment gave them the right to vote in presidential elections, and in 1973, they regained the right to elect council members and the mayor. In 1978, Congress passed a constitutional amendment that would have given Washington residents representation in Congress, but it had a seven-year window for ratification, and by the time that expired in 1985, only 16 states had approved it.
In 1993, another effort to pass a bill in the House to grant statehood to Washington failed by a vote of 277 to 153, as this article from the Brookings Institution details. But statehood advocates didn't give up.
The new bill gets around the Constitution's Article I by carving out a space in the capital for government buildings, which would remain under federal control, while converting Washington's mayor to the equivalent of a state governor. The current legislation, whose co-sponsors include Speaker Pelosi, is on a path to pass the House on a party-line vote. What happens in the Senate is anybody's guess.
The current Washington statehood legislation would create the State of Washington, Douglass Commonwealth, drawing its new name from President George Washington, a Virginian, and abolitionist Frederick Douglass who was from Maryland, thereby differentiating it from the Washington state that already exists in the Pacific Northwest.
History and Genealogy of Washington County, Iowa
Our goal is to help you track your ancestors through time by transcribing genealogical
and historical data and placing it online for the free use of all researchers.
We're looking for folks who share our dedication to putting data online and
are interested in helping this project be as successful as we can make it.
This county website is in need of a permanent host.
If you are interested joining our group as webmaster for this website, or any of our websites,
view our Volunteer Information page.
A desire to transcribe data and know-how to make a basic webpage is required.
İlçe Bilgileri
Courthouse:
PO Box 889
Washington, IA 52353-0889
Phone: (319) 653-7717
Web Sitesi Güncellemeleri:
We'll be adding data to this site as we can. You can help us to get this site growing by sending in your family's data.
Subscribe to our mailing lists to get notification when we update this and our other midwestern websites.
Tour the project
Start with a short historical narrative of the Great Depression in Washington State in ten brief illustrated chapters.
Yoksulluk
Economics and Poverty The crash of 1929 led to business failures, Hoovervilles, and the organizations of the unemployed. Recovery began in 1933.
Strikes and Unions
Washington was a flashpoint for labor organizing, from Seattle's docks to fruit orchards and the lumber mills and logging camps.
Radikalizm
As leftists became influential in Washington's politics they contended with anti-Communist and sometimes fascist groupings.
Civil Rights
The social unrest of the 1930s led to new opportunities--and challenges--for communities of color. Read about the decade's civil rights struggles and victories involving African Americans, Japanese Americans, Filipino Americans and Jewish Americans.
Siyaset
Washington State underwent a sea change as the Democratic Party became dominant and radicals and New Deal reformers pushed politics to the left.
Culture and the Arts
The Depression and New Deal arts funding produced radically new ways of seeing, representing, and understanding
Washington Üniversitesi
From faculty unions and student politics to new campus parks, the Depression changed the state's premiere university.
Theatre Arts
This extensive section includes photographs and detailed accounts of the history, productions, and impact of the Federal Theatre Project in Washington State, including the Negro Repertory Company, Florence and Burton James, the Federal Theatre Project, the Seattle Repertory Playhouse.
Visual Arts
The New Deal reshaped the role of artists and brought art to new publics. This section details the history of the New Deal programs that produced public art. View artworks and read profiles of artists like Richard Correll and Dorothea Lange.
Everyday Life
This section explores the ways people lived and understood their lives were transformed by the crisis with reports from Bellingham, Tacoma, Seattle, Raymond, Kitsap and other communities.