“Dostane çözüm mü?” başlıklı yazısında Hırant Dink davasında devletin içine düştüğü açmazı demokrasi adına giderilmesi gerektiğini anlatan Tuksal, adalet olmadan demokrasi olmayacağını öne sürüyor. Yazının girişinde demokratikleşme yoluna girmiş dindar-muhafazakar kesimlerden söz eden Tuksal’ın, ardından Hırant Dink davasını anlatması, bu davadaki anti-demokratik uygulamalara karşı bu kesimlerden destek beklentisi oluştuğu düşüncesini akla getiriyor.
Dostane çözüm mü?
Hidayet ŞEFKATLİ TUKSAL-STAR
Ülkemizde demokratikleşme ideali hepimizi heyecanlandırıyor. Üstelik bu idealin genelde beklenenin aksine dindar muhafazakar kesimler tarafından sahiplenilmesi, son anayasa değişiklikleri meselesinde olduğu gibi adeta bayraktarlık düzeyinde bir hararetle savunuluyor olması gerçekten çok anlamlı ve önemli.
Ancak, bu tutumun pratiğe yansımasında yaşanan sorunlar, özellikle de Hrant Dink davası gibi, demokratikleşme iddiamız açısından adeta sembol niteliğindeki bir meselede Dışişleri Bakanlığı’nın gönderdiği utanılası savunma metni, gerçekten akıl alır gibi değil. Ne yazık ki Hrant Dink’i sağlığında koruyamayan devletimiz, ailesinin AİHM nezdinde hak arama girişimleri karşısında da çuvallamış bulunuyor.
Çarşamba günkü yazımın altında Hrant Dink davasında dostane çözüm önerileceğine dair haberi okuduğumda, bu hissiyat içinde üzülürken, ara sıra gönderdiği maillerle beni sevindiren Hikmet Pala’dan bir mail aldım. 1986-1991 yılları arasında Londra’da pek çok Türk gazetesi için muhabirlik yapan Hikmet Pala, 1982 yılında çevirmenliğe başlamış. 1994 yılından başlayarak 12 yıl kadar AİHM dava dosyalarının çevirisini yapan Pala aralarında Susurluk Dosyası, A. Öcalan İddianamesi de dahil olmak üzere toplamı 440’ı geçen irili ufaklı dosyanın tercümesini yapmış. Bu konuda epeyce tecrübe sahibi bir insan olarak şöyle diyor sayın Pala:
“Öncelikle bildiğiniz gibi ‘Dostane Çözüm’ önerisi, aslında dostane bir çözüm arayışı filan değildir. Sadece davayı kaybedeceği aşikar olan, haksız olduğunu kabul eden tarafın, hatasını ve bütün tazminat taleplerini kabul etmesi yolu ile sadece aleyhine karar çıkmasını önlemeye çalışmak için başvurduğu bir formüldür.
Yani bu durumda T.C. karşı tarafın, Dink ailesinin bütün tezlerini kabul etmiştir, haklılığını kabul etmiştir, tazmin edeceğini kabul etmiştir ve sadece ismi “dostane”dir. Dava AİHM’e ilk intikal ettiğinde bu çözüme başvurursa anlamlıdır. Ancak davanın kaybedileceği aşikar iken dostane çözüm önermek, hukuki masraflar, yıpranma ve aleyhte karar çıkmasını engellemek içindir. Dava görüldükten sonra, Türkiye Cumhuriyeti tarafının kaybettiği kesinleştikten sonra dostane çözüm aramak maksatlıdır. Bence bu maksat, Dink ailesi aleyhine bir terör ortamı yaratmaktır. Ülke içinde “Bakın biz dostane yaklaştık, uzlaşmadılar, düşmanca davrandılar!” görüntüsü vermektir.
Bunu takip edecek olan da siyasi linç yolu ile Dink cinayeti davasını gölgelemek, oldu bittiye getirmektir. Hatta belki de Dink ailesini tamamen yıldırarak Türkiye’den çekip gitmelerine neden olacak manevi terör ortamı yaratmaktır. Bu, tek bir kişi ya da kurumun oturup düşündüğü bir plan olmasa dahi, varacağı yer, uzun vadede olması kaçınılmaz olan budur.”
Pala, çevirisini yaptığı davalarda AİHM’e başvuru sebeplerini ‘öğrenmek’ için ‘ifadesi alınmak üzere’ karakola çağrılıp ‘mucizevi bir şekilde’ davasından vazgeçen; ya da çağrıldığında dayak yiyeceği, işkence göreceği korkusu ile adres değiştiren insanların ‘adresinde bulunmadığı için’ devlet tarafından jet hızı ile “verilen adreste böyle birinin olmadığı” “dava başvurusunun sahte olduğu”,”geçersiz sayılması” için karşı başvuru yapıldığına tanık olduğunu da anlatmış mailinde.
Ne diyeyim, yazıktır, günahtır beyler; adalet olmadan demokrasi olabilir mi?


Ankara
8 / 12 °C


Hakkari
-2 / 8 °C


İstanbul
11 / 16 °C


İzmir
9 / 17 °C