Etrafımdaki duvar beni içeriye değil, diğerlerini dışarıya hapsediyor!
:) Ben bunu biliyorum. Yeniden okumak keyifti.
Ormanda yolunu yitirmiş çocuklar gibi terk edilmişlik içerisindeyiz. Önümde durup bana baktığında, ne sen benim içimdeki acıları anlayabiliyorsun, ne de ben seninkileri. Ve senin önünde kendimi yere atsam, ağlasam ve anlatsam bile, biri sana cehennemi sıcak ve korkunçtur diye anlattığında cehennem hakkında ne bilebilirsen, benim hakkımda da ancak o kadarını bilebilirsin.Der kafka ..Aynı değiliz ,benziyoruz sadece birbirimize..Her kalbin farkli bir zamanı var.. Belki de buyüzden akıl, kendi kişisel tarihin de tutmaya değer şeyleri tutuyor sadece .Hiçbirimiz yeterince sevilmedik Çünkü yeterince sevilmek diye bir şey yoktur.
Fikriniz varsa buradan buyurun...