Bugün İstanbul İstiklal Caddesinde eve doğru dönüşe geçmiştim. Baktım önümde kürtler Taksim Meydanı'na doğru ellerinde afiş , slogan atarak yürüyüş yapıyorlar.
Açtım kamerayı onlar kah önde, kah aynı hizada yürüyenleri, slogan atanları çekmeye çalıştım. Ön saflarda cahil başörtülü, İstanbul dışından gelmiş olduğu belli insanları koymuş bağırıyorlar. Peşlerinde daha iyi giyimli ve gençler var. Bir sürü fotoğraf kamerası onları izliyor çoğu kendilerinden. Ben de aralalarında. Meydana yakın resim galerisi önünde durdular. Yorulmuşum. Çevreyi genel olarak çekerek kamerayı kapattım.
Dinlendim. Topluluk hareket etmiyor kendi kendilerine konuşuyorlar. Sesleri duyuyor ve anlayamıyorum. Çevre sivil polislerle dolu. Resmiler uzak konumda.
Kameramı açtım ve topluluğa tekrar yaklaştım. Önce geneli sonra detayları dökmeye başladım. Ortada gençten birisi sanıyorum Tekirdağ cezaevindeki bir uygulamadan bahsederek pratisyen hekimlerin muayene ettiği, sadece ağrı kesici verildiği, sağlık haklarının ellerinden alındığı vb. laflar ediyor.
Yürüyüşün başından bu yana sataşmaya yer arıyorum zaten. Ben yıllarca
çalıştım, vergi ödedim, ödemekteyim. Hastaneye gittiğimde yine kuyruğa giriyorum, katkı payı ödüyorum.
Atalarım güzel ülkem adına şehit oldular. Arkadaşlarım, genç kardeşlerim PKK ile çatışmalarda şehit, gazi oldu, olmaktalar. Onun- bunun çocukları çıkmış cezaevindeki sağlık hakkından bahsediyorlar.
Konuşanı alkışlayanları hepsini çekmeye çalışıyorum. Kızmışım sinirlenmişim. Sağ elimde kamera, boynumda çantam, sol elimde küçük bir poşet var. Detayı, geneli alıyorum. Konuşmacı bir ara yukarıda bahsettiklerimi söyleyerek teröristlerden bahsetti ve " ölüyorlar " dedi.
Ben de " ölsünler, ölsünler " dedim. Bütün topluluk bana doğru döndü. İstifimi hiç bozmadım ve çekmeye devam ettim. Sonrasın da biraz geri çekildim. Geri plandan çekmeye çalıştım. Kulaklığımı çıkarmıştım, yere düşmüş. Baktım yirmili yaşlarda birisi yerden aldı ve bana verdi.
Teşekkür ettim.
Bugün bu sabrı nasıl gösterdim bilemiyorum. Bursa'da ki arkadaşlarımda çok sabırlıymış. Bugünler da sabıra ve sağ duyuya çok ihtiyacımız var.
Yaa..sabır diyorum.