

RP-Yenilikçi Kanat ayrışmasında AKPye tanınan kredi limitleri aşıldı galiba. AKPnin önünü açanlar şimdi kapatmaya çalışıyorlar. Anlaşılan, AKPye açılan kredi limitlerinde sona gelindi. Bu itibarla, benim kanaatim şu: Türkiyede artık fiili olarak AKP dönemi kapandı. Bundan sonraki bir iki sene sadece uzatmalardan ibaret kalacaktır.
AKPnin önünde koridor açanlardan birisi dönemin ABD Türkiye büyükelçisi Abromowitz şimdi AKPnin başka dünyalara kulaç açtığını söylüyor. Yaptığımız ehlileştirme veya aşı tam olarak tutmadı demek istiyor. Esasında Yenilikçi Kanat ile Musevi lobisi arasındaki ilişkiyi Nasuhi Güngörün unutulan Yenilikçi Hareket kitabı üzerinden takip etmek mümkün. Bu kitapta en fazla zikri geçen referans isimlerin başında Abromowitz geliyor. Yenilikçi Hareketin oluşumunun her kademesinde onun varlığını hissediyorsunuz. Abromowitzin en akılda kalan cümlesi şuydu: Kravatlı ve çağdaş görünümlü Erdoğanı, Erbakana tercih ederim... Halbuki çağdaş görünümde Erbakanın Erdoğandan geri kalır tarafı yoktu. Peki neden bu sözleri sarfetti: Bu sözler ayartma ve ehlileştirme amaçlı.
Tayyip Bey ile Abromowitz arasındaki en ilginç ve can alıcı görüşme 15 Ekim 1996 tarihinde İstanbul Belediyesinde gerçekleşiyor. Bu tarihten sonra ilginç bir şekilde bir taraftan hapis yolu açılarak kahramanlaştırılırken diğer taraftan da Erbakanla yolları ayrışıyor. Milli Görüş gömleğini çıkartıyor. Nasuhi Güngörün ifadesiyle Erbakanın veliahtı benzetmesi, yerini geleceğin lider adayı ifadelerine terk etti. Yani parlatmaya ve cilalamaya başladılar.
Peki Abromowitz kimdir? Onu Eric Edelmanın selefi sayabiliriz. Carnegie Endowment başkanı ve sık sık künyesiyle ilgili bilgilerde Mossad ajanı ibaresi geçiyor. Daha önce atanmasına Mısır, Malezya ve Pakistan gibi ülkeler karşı çıkmıştı. Hakkındaki mülâhaza hanesi açıktı ve şöyle deniliyordu: Sözkonusu şahıs CIA ajanıdır. Görev yaptığı ülkelerin içişlerine karışmayı itiyad haline getirmiştir... Yani adam fitnekâr ve karıştırıcı.
***
Peki bu zat şimdi ne diyor: Türkiye artık kaybedildi... Türkiyeyi kim kaybetti? ABD. Kim kaybettirdi? AKP.
Grossmanın itirafıyla Irak işgali değil de sanki Türkiye -ABD ilişkilerini AKP baltalamış gibi. Kissinger Irak üzerinden ikili ilişkilere istemeden zarar verdiklerini söyleyerek gönlümüzü almaya çalışsa da niye AKP açısından da aynı şeyi düşünmüyorlar? Zira kendilerini güçlü görüyorlar. Alttan almak Türkiyenin görevi. Efendilik ise beyaz adamın yüküdür (White mans burden).
Son sıralarda Neocon çete AKPden memnuniyetsizlik izhar ediyor. Bunlardan birisi olan ve Türk ordusu Kürtler karşısında yenilir dediği halde ne hikmetse cihet-i askeriye tarafından davetinde bir beis görülmeyen Michael Rubin AKP HAMASı davet ederek onu meşrulaştırdı diyor. Abromowitzin şikâyeti de farklı değil: AKP kırmızı çizgiyi aşarak Araplara yaklaştı. Milliyetin başlığıyla: Türkiye, İslâm ülkelerine kayıyor... Türkiye sanki İsrailin kapı kulu. Neoconların arzusu bu. Kissinger de AB olmazsa size ABD verelim diyor. Yine Türkiyeye NAFTA kartı uzatıyor. Karanlıklar Prensi Richard Perle ne diyordu: Türkiye bize, Afganistan gibi sıcak bölgelerde lâzım. Onu ABye bile kaptırmayalım... Soros da utanmadan Türklerin en iyi ihraç ürününün Mehmetçik olduğunu söylüyordu. Bernard Lewis gibiler de aynısını söylüyorlar. Neoconların hiçbir seçeneğinde Ortadoğuda Türkiyeye yer yok. Onu tabiî muhitinden koparmak ve kendilerine bende etmek istiyorlar. Cenâb-ı Hakkın Musa Aleyhisselâm için dediği gibi Seni kendime seçtim, ayırdım / istanatüke linefsi diyorlar.
***
Şimdi ters dönen Abromowitz Türkiye dönüşünde Newsweek dergisine yazdığı makalede AKP kadrolarına darbe kartını gösteriyor. Abromowitz, AKP yine çoğunluğu elde ederse sorunlar katlanabilir. Askerler, kendi cumhurbaşkanı seçebilecek AKPnin kontrolündeki bir parlamentoya izin verir mi? diye soruyor. Abromowitz, Türkiye, giderek artan bir biçimde bölünüyor, laik Türkiye giderek bölünüyor ve laik elit AKPye daha çok güç kaptırmaktan çok korkuyor görüşünü dile getiriyor. Türkiyenin yaklaşık her 10 yılda bir, bir siyasî kriz yaşadığını hatırlatan Abromowitz, ancak ufuktaki sorunun, geçmişteki krizlerin aksine İslâmın geri çekilmesi ile sonuçlanamayabileceğini savunuyor. Satırbaşlarıyla şunları söylüyor: 10 yıl önce generaller Necmettin Erbakanı iktidardan uzaklaştırdılar ancak AKP usulca gitmeyi reddediyor. Birçok laik, askerlerin siyasete müdahale etmesi fikrinden hoşlanmıyor. Ancak laiklik ile demokrasi arasındaki seçimin, yapmacık bir seçim olduğunu savunuyor: Sadece birincisi (laiklik) ikincisinin (demokrasi) teminatıdır. Eğer, askerler ile AKP arasında bir seçim yapmaya zorlanırlarsa çoğunun askerleri seçeceğini sanıyorum.
Sözlerinden ben şunları çıkarttım: Sistem AKPyi götürebilir, ama çürüyen sistem bu süreçte kendisi de gidebilir. Sistem halkı mobilize etmeye çalışsa da artık son darbe vuramayacak kadar yaşlandı. Ortadan kaldırmaya çalıştığı AKP seçeneğiyle yola devam imkânı olsa hayatiyetini idame ettirebilir. Son siyasî gelişmeler ışığında şunu söylemem mümkün: Darbe yolundan son çıkış noktası olan 27 Nisan mühendislik kurgusu yine ters tepti. Bu da AKPnin hem şansı, hem de şanssızlığı. Bu da emir komuta zinciri dışında darbe ihtimalini kuvvetlendiriyor. Necip Fazılın deyimiyle manzara-i umumiye bu.
05.06.2007
E-Posta:
firstname.lastname@example.org