Erkek Severse-Nalan Güven
Nalan Güven’in Erkek Severse Kitabını Oku, Nalan Güven’in Erkek Severse Kitabından Alıntılar, Nalan Güven’in Erkek Severse Kitabından Resimli Sözler Alıntılar, Nalan Güven’in Erkek Severse Kitabından En Güzel Sözler.
Nalan Güven’in Destek Yayınları tarafından yayımlanan Erkek Severse Aşk Kaybetmektir Aslında! kitabından alıntılar, en güzel sözler:
Bazı hikayeler anlatılmaz.
Bilemiyordum senin günler geceler boyu yokluğumla savaştığını, aşktan ölüp ölüp küllerinden dirildiğini.
Dağınık bir yatağın şehvet sigarasıdır dokunamadığım tenin şimdi… Bedeninin değdiği yerlere el sürmeye kıyamazken, sen aramıza giren ölümden daha beter bir yalnızlık içine terk ettin beni. Geride bıraktığın mektuplarla dağlıyorum yaralarımı. ‘’Şimdi vur başını!’’ der gibi, ikinci mevki localarda seyre daldığım gençliğim sırıtıyor duvarlardan. Kokun sinmiş olmalı ve soluduğun nefes, perdelere. Belki de hâlâ başucumdaki lambanın düğmesinde parmak izin var. Bakışlarının değdiği aynada kendime bakıyorum. Tanınmaz halimi tanıyabilecek kadar geçmemişim kendimden…
Önceden yarımları severdim. Yarını bekleyen hikâyeler umut verirdi. Beklemek ve hayaller kurmak geleceğe dairdi. Tıpkı yarına ertelenmiş aşk gibi… Aslında yarım bir aşk acı verir ve bu acıdan zevk almasını bilen için iyi bir şeydir. Oysa ben artık acıya doydum. Şimdi anlıyorum ki yarımlar yürek ağrısı…
Bir yalanı devam ettirecek kadar cesaretiniz var mı?”
Bilir misiniz Anka Kuşu’nun hikayesini? Kendi küllerinden yeniden doğabilmeyi anlatır.
Senden sonra hiçbir kol beni öyle sevda ile sarmadı. Kalbimin içine kadar hissettiğim o atışını yaşatmadı.
Çoğu zaman elde değildir kaderi değiştirmek.
Alıştırarak terk etmek, birden bire gitmekten daha az acı mı verir sanıyorsun.
Bir dolu mektup yazıyorum ve şiirler, hepsi sana ait. Elbet bir gün seninle kavuşacak kelimelerim.
Ölüm ne kadar acı verebilirdi ki yaşamanın yanında? Yedi kat toprak yeter miydi acıları dindirmeye?
Anlayacaksın bir gün; senden daha önemli kimse yok aslında!
Annesinin elini bırakıp kaçan çocuğun pişmanlığında şimdi yalnızlığım.
Hayat kendi bildiğini okuyor nasılsa!
Sen ki beni dostluğuna bile layık görmemişken, ben çekip gittiğin kışların soğuğunda kaldım öylece.
Biliyordu, dualar kabul olurdu.
Hayal kurabilmek, düşlerde gezinebilmek… Şimdi, tıpkı bana söylediğin gibi, duyduğum her ses bir şiirin mısralarından kopmuş ve her laf seni anlatır sanki.
Bırakıp gittiğin kadarım işte… Hiç!
Bir gün ben seni bıraksam bile sen beni bırakmayacaksın bileyim.
Hapsolan her sır zamanın elinde ağırlaşıp, taşımakta zorlanılan bir yürek ağrısına dönüşür.