Bu analiz, Inkstick Media’nın haftalık dış politika bülteni olan Critical State’de yer aldı. Abone olun.
Ekim ayı sonlarında Associated Press, Rus ordusunun Ukrayna’da savaşmak için eski Afgan özel kuvvetlerini aktif olarak işe aldığını bildirdi. Katılan sayılar en fazla birkaç bin ve on binlerce kişinin zaten öldüğü bir savaşta, en fazla bir cepheye mütevazı bir destek. Bunun yerine, eski bir olgunun modern yinelemesini vurgular: bir orduda eğitilmiş, mevcut savaş güçlerini artırmak için başka bir devlet tarafından getirilen yabancı savaşçılar.
İçinde “Lejyonerlere DayanmakElizabeth MF Grasmeder, özellikle Fransız Devrimi’nden bu yana sanayileşmiş savaşın normu haline gelen kitlesel yurttaş seferberliği anlayışını tamamladığı ve karmaşıklaştırdığı için bu tür yabancı savaşçıları modern bir bağlamda inceliyor.
Grasmeder, “Lejyonerler,” diye tanımlıyor, “bir devletin silahlı kuvvetlerinde hizmet eden, ancak -hizmetleri sırasında- ne o devletin vatandaşı olan ne de imparatorluk günlerinde, ordunun içinde bulunduğu hükümetin tebaası olan üniformalı personeldir. hizmet ederler.”
Grasmeder, çalışması için 1815’ten 2020’ye kadar orduların bu tür yabancı savaşçıları nasıl bünyesine kattığını inceliyor. En az bir paralel komuta zinciri altında faaliyet gösteren müttefik ordulardan farklıdırlar. Ayrıca resmi bir askeri yapının kural ve sınırlarının dışında kalan özel müteahhitler veya paralı askerlerden de farklıdırlar. Bunun yerine Grasmeder, bu yabancı lejyonerlerin bir ülkenin resmi ordusuna nasıl eklendiğine ve bu tür eylemleri tetikleyebilecek ihtiyaçlara bakıyor.
“Ordunun tam sayılara olan ihtiyacına cevap vererek, lejyonerler devletlerin bir vatandaş taslağının dayatılması veya genişletilmesiyle ilgili uzun vadeli ekonomik veya siyasi sonuçların bazılarından kaçınmasına yardımcı olabilir.”
“Ordunun tam sayılara olan ihtiyacına cevap vererek, lejyonerler devletlerin bir vatandaş taslağının dayatılması veya genişletilmesiyle ilgili uzun vadeli ekonomik veya siyasi sonuçların bazılarından kaçınmasına yardımcı olabilir. Diğer durumlarda, lejyonerler, savaşta test edilmiş veya yetenekli askerler için hızlandırılmış bir kaynak sağlar, ”diye yazıyor Grasmeder.
Savaş halindeki ülkeler, çeşitli nedenlerle silah altındaki insan sayısını artırmaya çalışabilirler. Bu, savaş alanı yenilgisinden korkmayı, bir avantaj elde etmeyi veya yeni bir tehdit hakkında endişelenmeyi içerebilir. Bir ülkenin bunu nasıl yapmayı seçeceği, ülkenin işgücünü tüketmek veya vatandaşları direniş noktasına getirmek gibi diğer kaygılarla dengelenir.
“Potansiyel vatandaş adayları hakkında şüpheler taşıyan hükümetler, yeni askere alınanların isteksiz olup olamayacağını ve askeri görevlerini kötü bir şekilde yerine getirip getiremeyeceğini, dolayısıyla askeri etkinliği azaltıp azaltamayacağını düşünmelidir. Hükümetler, askere alınan vatandaşların, örneğin içeriden saldırılar düzenlemeye çalışmak veya daha sonra rejime karşı kullanmak üzere eğitim almak gibi somut tehlikeler sunabileceğinden bile korkabilir” diye yazıyor Grasmeder.
Hükümetin popüler meşruiyet iddiası zayıfsa, yurttaş-askerler bir risk, hatta potansiyel olarak bir darbe riski olarak görülebilir. Bunun yerine yabancı savaşçılara yaslanmak, bir ülkeye iç siyasi dengeyi tehdit etmeden savaşlarını sürdürme kapasitesi verir.
Grasmeder, “Devletler kendilerini aynı anda hem dışarıdan tehdit altında hem de içeride kısıtlanmış bulduklarında, bu siyasi ve güvenlik baskıları arasında denge kurmak için lejyonerleri bir araç olarak kullanmaları muhtemeldir” diye bitiriyor. “Devletin varlığının tehlikede olduğu durumlarda, asker talebi esnek değildir ve hükümetler, ulusal savunma için ayırabilecekleri insan gücünü en üst düzeye çıkarmak için bir stratejinin parçası olarak lejyonerleri işe alır.”
İlişkili: Putsch itmeye geldiğinde: Bölüm I
Kritik Durum, Inkstick Media’daki personelden haftalık dış politika analizi çözümünüzdür. Abone olun.
Kaynak : https://theworld.org/stories/2022-11-02/when-putsch-comes-shove-part-ii