“Felçli biri olarak yaşayacaktım artık. Bedenimin belden aşağısı tutmuyordu. Engellileri düşündüm bir an. Hiç anlayamamışım onlarıZ Hayatlarını nasıl sürdürüyorlar diye merak edip sorma gereği bile duymadım. Şimdi ise yaşayarak görecektim, bir kısıtlı insanın hayatını.”
Öğrencilerimizin bu dönem okumaları için belirlenen kitaplardan biri de Uçan Sınıf. Bu sebeple okumaya başladım fakat 191 sayfadan oluşan bu çocuk kitabını anca 21 günde bitirebildim. Kitap kötü değil hatta bitirdiğimde güzel bir his bile bıraktı fakat bir türlü beni içine çekemedi, araya sürekli başka kitaplar sokmama sebep oldu.
Kitabı çocuklara uygunluğu açısından da değerlendirmek amacıyla eleştirel bir gözle de okuyunca sürekli olumsuzluklara takılıp durdum. İşini hakkıyla yapmayan öğretmenleri “ boş konserve kutuları” olarak nitelerken iyi bir öğretmenin nasıl olması gerektiğini de inceden inceye hissettiriyor. Cesaretini kanıtlamak için kendini merdivenden boşluğa bırakan Uli ile okul doktoruna sigara hediye eden öğrenci gibi olumsuzlukları görmezden gelirsek diğer çocuk kitaplarına nazaran hayatı ne toz pembe sunmuş ne de tamamen trajik, tam kararında...
Çocukların birbirine bağlılığı, eğitime karşı inceden eleştiri - sergilenen oyun ile- , gerçek bir öğretmenin sahip olması nitelikler açısından güzel bir kitap. Ama yaş sınırı 10 üzeri olmalı. Çocuklardan ziyade yatılı okuldan mezun olanlar için daha zevkli olacağı kanaatindeyim.
*Kitap kapağında ve tanıtımında iki okul arasında yaşanan kavga ve mücade kitabın konusunu oluşturuyor gibi bir algı oluşturulmuş olsa da kitap daha çok çocukların dönem sonu sergileyecekleri oyunu kapsıyor. Bu yüzden kitabın kapağında dövüşen iki rakip okul öğrencileri yerine, sergilenen oyunda uçan çocukların yer almasını tercih ederdim.