- bu başlıkta
- bakın dur
- sırala
- #kültür sanat
- boşlukta çiçek yetiştirenler kuşağındandır kendileri, so the wind wont blow it all away intihar etmeden önce yazdığı bir veda metnidir.
1984 yılında küçük bir balıkçı köyü olan bolinas'a yerleşti. evine kapandı, uyuyamıyor ve sınırsızca içiyordu. duyarlılığı bu hayatı kaldıramayacak kadar keskinleşmişti. dostlarıyla "ava çıkıyorum" diye vedalaştıktan üç hafta sonra cesedi bir özel dedektif tarafından bolinas'taki evinde bulundu. başına kurşun sıkarak intihar etmişti.(halil turhanlı)
it's time to train yourself
to sleep alone again
and it's so fucking hard.
the thought of her hands
touching his hair
makes me want to vomit.
- beat kuşağı yazarlarındandır. garip, pornografik hikayeleri vardır. tarantinonun filmleri bana hep broutigan'ın kitaplarını hatırlatır. intiharı seçen önemli yeraltı yazarlarındandır. türkiyede altıkırkbeş yayınevi basar kitaplarını genelde.
broutigan gibi beat kuşağından olup, intiharı seçerek ölen çok daha iyi ve sağlam kitaplara imza atan bir diğer yazar da borroughs'tur. çok zor anlaşılır. anlaşıldığında da "zeka bu olmalı" diyerek hayran kalırsınız. şans hayaleti tavsiye edilir.
- amerikalı beat kuşağı yazar. diğer beat kuşağı yazarlarının birçoğu gibi intihar etmiş. "rüzgar her şeyi alıp götürmeyecek" isminde okunası bir kitabı olan yazar.
- beat kuşağı yazarlarından.tabi 6.45 in kitaplarını basmasıda ayrı bi güzellik.kürtaj bence kitaplarının en iyisi.oradaki kütüphane fikri çok iyiydi.çok basit şeyleri bile gözlerimizi yaşartabilecek şekilde hastaca anlatabilen bi adam.yalnızlığı seven bi abimizmiş.cesedi ölümünden biray sonra bulunmuş.öyle muhteşem bi yalnızlığı varmış.
- sanılanın aksine beat kuşağının düşünce tarzıyla zaman sonra ayrışımlara uğramış şair, yazar...
- "beat kuşağı ile 60'ların karşı-kültürü arasında köprü kuran yazarlardan biri olan brautigan, 19 yaşında frisco'ya yerleşmiş ve beat ekibinin şiir toplantılarına takılmaya başlamıştı. beat olayının belli başlı adamlarıyla tanıştığı bu dönemde sadece şiir yazıyordu. kendi parasıyla yayınlattığı kitaplarını sokaklarda satıyor, bazen de güzel kızlara armağan ediyordu.
1961 yılında karısı ve çocuğuyla birlikte ikinci elden satın aldığı bir plymouth'ın arkasına taktığı karavanla, idaho nehirlerinin kıyılarında kurduğu kamplarda yazmaya başladı. doğaya duyduğu derin saygı ve doğanın bağrında münzevi hayatı seçişi, onu amerikan pastoral geleneğine bağlayacaktı. 60'larda yazdığı ve dönemin ruh halini yansıtan romanlarıyla karşı kültürün en popüler yazarlarından biri oldu. beatlerin kuzeybatılılar diye adlandırılan kolu içerisinde değerlendirilen brautigan'ın romanlarını diğerlerinden ayrımlı kılan, çok duyarlı ve kolay kırılan kahramanlarının dünyaya hükmeden kaos karşısında yalnızlığa çekilmeleridir.
70'lerin sonlarında büyük ölçüde okur kaybına uğramış ve ruhsal bir bunalımla birlikte alkol dozunu artırmaya başladı. o dönemde sadece japonya'da popülerliğini koruyordu ve sözü geçen yılların büyük bölümünü tokyo'da ve montana'daki çiftliğinde geçirecekti. 1984 yılında küçük bir balıkçı köyü olan bolinas'a yerleşti. evine kapandı, uyuyamıyor ve sınırsızca içiyordu. duyarlılığı bu hayatı kaldıramayacak kadar keskinleşmişti. dostlarıyla "ava çıkıyorum" diye vedalaştıktan üç hafta sonra cesedi bir özel dedektif tarafından bolinas'taki evinde bulundu. başına kurşun sıkarak intihar etmişti."**
- (bkz: hararet anıtı)
parkın içinden geçip hararet anıtına doğru yürüdüm.
çevresindeki kırmızı çiçekleri ve şelalesiyle
cam bir zeminin üstünde
öylece duruyordu.
bir deniz atına benzeyen anıtın üstünde
şu yazı ilişti gözüme:
ateş bastı öldük biz.
- (bkz: kafka'nın şapkası)
çatılara ameliyat
gibi dökülen yağmur altında
kafka'nın şapkasını andıran
bir tabak dondurma yiyordum.
tavana gözlerini dikmiş hastasıyla
bir ameliyat masasıydı o dondurma.
- yazarla ilgili biyografik bir yazı:
http://www.sanatlog.com/...
- "fuck you" i said to the outhouse "all i want is a ride down to the river"
- "o kadar güzelsin ki, yağmur başladı" diyerek, kaan çaydamlı'nın yorumuyla "tek cümlelik kitap" yazmıştır.
- sınırsız hayalgücüyle ölümü çok farklı bi şekilde anlatan yazar.
"ölümü çalarsın çünkü
canın sıkılmıştır.
iyi filmler gösterilmiyordur
san francisco'nun
sinemalarında
hız yaparak dolaşırsın bir süre
dinlersin
radyoyu ve sonra ölumü terk eder
uzaklaşırsın
uzaklaşırsın, bırakırsın polis
bulsun..."
ayrıca aşağıdaki linkten de bazı eserlerine ulaşabiliriz;
http://divinentd.com/...
- "los angeles'ta seni düşünerek
yatağıma giriyorum.
bir iki dakika önce işerken
sevgiyle
penisime baktım.
bugün iki kere senin içinde
olduğunu bilmek
kendimi iyi hissetmemi sağlıyor"
brautigan / güzel şiir
- (bkz: boşlukta çiçek yetiştirmek)
- bazen hayat sadece bir kahve meselesi; ya da bir bardak
kahvenin ne kadar yakınlık getirebileceğinden ibaret. bir
keresinde kahveyle ilgili bir şey okumuştum. kahvenin sağlık için
iyi bir şey olduğundan bahsediyordu; içorganları düzenliyormuş.
önce bunun hiç de hoş olmayan, garip bir yaklaşım
olduğunu düşündüm; ama zamanla kendi içinde bir şeyler
ifade ettiğini anladım. ne demek istediğimi şimdi
açıklayacağım.
dün sabah bir kızı görmeye gittim. ondan çok hoşlanıyorum.
aramızda olan herşey geçmişte kaldı. artık beni
hiç umursamıyor. onu terk ettim, keşke etmeseymişim.
kapısını çaldım ve aşağıda beklemeye başladım. üst katta
dolaştığını duyabiliyordum. hareketlerinden yatağından
kalktığını çıkardım. uyandırmıştım onu.
merdivenlerden aşağıya indi. yaklaştığını karnımda
hissedebiliyordum. attığı her adım duygularımı
karmakarışık ediyordu ve kaçınılmaz olarak ona
kapıyı açtırdı. beni gördü ve buna sevinmedi.
bir zamanlar bu onu çok sevindirirdi, geçen hafta. bazen
tüm onlar nereye gitti diye safça soruyorum kendime,
"kendimi iyi hissetmiyorum şu an," dedi. "konuşmak istemiyorum. "
"bi' bardak kahve koyar mısın?" diye sordum, çünkü bu
o anda dünyada en son isteyeceğim şeydi. öyle bir söyledim ki
sanki ona acaip kahve içmek isteyen, başka hiçbir şeyle ilgilenmeyen
başka birinden bir telgraf okuyormuşum gibi çıktı sesim.
"peki," dedi.
merdivenlerden yukarıya onu takip ettim. çok saçmaydı.
üstüne bir elbise geçirivermişti. elbise daha tam olarak vücuduna
intibak sağlayamamıştı. size sonra bir ara onun kıçından bahsederim.
neyse, mutfağa girdik.
raftan bir tane neskafe kavanozu çıkarıp masanın
üstüne koydu. bir bardak ve çaykaşığı çıkardı. ben de
bardağa ve çaykaşığına baktım. ağzına kadar suyla dolu
çaydanlığı ocağa koyup altını yaktı.
tüm bu sürede tek bir laf etmemişti. bu sürede elbiseleri vücuduna
intibak sağladı. ben artık sağlayamayacağım. çıktı
mutfaktan.
sonra merdivenlerden aşağıya inip hiç mektup falan
gelmiş mi diye baktı. ben gelirken görmedim diye hatırlıyorum.
tekrar yukarı çıkıp başka bir odaya girdi. üstüne
kapıyı kapadı. ocağın üstündeki suyla dolu
çaydanlığa baktım.
suyun kaynamasına daha yaklaşık bir
sene vardı. aylardan ekim'di ve çaydanlıkta çok fazla
su vardı. işte o yüzden. suyun yarısını
lavaboya boşalttım.
şimdi daha çabuk kaynardı. yaklaşık altı
ayda falan. ev sessizdi.
dışarıya verandaya baktım. bir sürü çöp torbası
vardı. çöplerdeki konserve kutularına, soyulmuş
kabuklara falan bakıp son zamanlarda neler
yediğini çıkarmaya çalıştım. hiç bir şey anlaşılmıyordu.
mart ayı geldi. su kaynamaya başladı. bu
çok hoşuma gitti.
masaya baktım. neskafe kavanozu, boş
bardak ve çay kaşığı önümde bir cenaze servisi
gibi duruyorlardı. kahve yapmak için gereken
malzeme bunlardır.
on dakika sonra evden çıkarken, içimde bir
mezar gibi güvende bir bardak kahve,
"kahve için sağol." dedim.
"bişey değil," dedi sesi kapalı kapının
arkasından. onun sesi de bir telgraf gibi
çıkmıştı. gitme zamanım gerçekten gelmişti.
günün geri kalanını kahve yapmayarak geçirdim. büyük
keyifti. sonra akşam oldu, bir restoranda yemek yiyip
bir bara gittim. biriki içki yuvarlayıp biriki insanla
konuştum.
bar adamlarıydık hepimiz ve bar şeyleri konuştuk.
hatırlanmayacak şeyler, bar kapanana kadar. saat
sabahın ikisiydi. dışarı çıkmam gerekiyordu. san fransisko
sisli ve soğuktu. sisi düşündüm; kendimi çok
insani ve çaresiz hissettim.
başka bir kıza daha uğramaya karar verdim. nerdeyse
bir senedir hiç görüşmemiştik. bir ara çok yakındık.
şu anda ne düşündüğünü merak ettim.
evine gittim. kapı zili yoktu. bu ufak da
olsa bir başarı sayılırdı. bütün ufak başarılarının
kaydını tutmalı insan. ben nasılsa yapıyorum.
kapıyı açtı. önünde uzun bir elbise tutuyordu.
beni gördüğüne inanamadı. "ne istiyorsun?"
dedi, beni gördüğüne artık inanmış bir şekilde.
direk içeri daldım.
dönüp kapıyı kapatınca vücudunu profilden
gördüm. elbiseyi tamamen üstüne geçirmeye
uğraşmamıştı.
sadece önünde tutuyordu.
başından ayaklarına kadar uzanan kırılmamış
bir beden çizgisini görebiliyordum. biraz
garipti. belki çok geç bi' saat olduğundan.
"ne istiyorsun?" dedi.
"bi' bardak kahve," dedim. ne komik
birşey, gerçekten istediğim yine kahve
değildi.
bana bakıp hafifçe profilinin çevresinde döndü.
beni görmek hoşuna gitmemişti. ssk istediği kadar
zaman herşeyi iyileştirir desin. bedeninin kırılmamış
çizgisine baktım.
"neden benimle bi' bardak kahve içmek istemiyo'sun?" dedim.
"içimden seninle konuşmak geldi. ne zamandır hiç
konuşmadık."
bana bakıp hafifçe profilinin çevresinde döndü. bedeninin
kırılmamış çizgisine baktım. bu iyiye işaret
değildi.
"çok geç oldu," dedi. "yarın erken kalkmam gerekiyo'.
kahve istiyorsan, mutfakta neskafe var.
benim yatmam gerekiyo'."
mutfak ışığı açıktı. koridordan mutfağa
baktım. içimden hiç gidip kendi başıma
bir bardak daha kahve içmek gelmedi. başka
birinin evine daha gidip de bir bardak kahve
istiyorum demek de gelmiyordu içimden.
bütün günümü çok garip ziyaretlere adadığımı
farkettim, bu şekilde planlamamıştım halbuki.
ama en azından neskafe kavanozu masanın üstünde
boş beyaz bir fincanla kaşığın yanında değildi.
bahar gelince bir erkeğin bütün hayallerinin aşk
üzerine kurulduğunu söylerler. eğer yeterli zamanı
kalırsa, içlerine bir bardak kahve de koyabilir.
richard brautigan
- bir gün bir ava çıktı. ve gelmedi.
- benim adım / richard brautigan ("karpuz şekerinde" kitabından bir bölüm)
sanırım kim olduğumu merak edip duruyorsun, ama sürekli bir adı olmayanlardanım. adım sana bağlı. aklından ne geçerse bana öyle seslen. çok eskiden olmuş bir şey düşünüyorsan; diyelim biri sana bir soru sordu, sen de yanıtını bilmiyordun.
benim adım bu.
belki de bardaktan boşanır gibi yağmur yağıyor.
benim adım bu.
ya da biri senden bir şey yapmanı istedi. istedğini yaptın. gelgelelim yaptığının yanlış bir şey olduğunu söylediler-bağışla bir yanlışlık oldu,- ve başka bir şey yapmak zorunda kaldın.
benim adım bu.
belki de çocukken oynadığın bir oyun ya da yaşlanıp pencerenin yanındaki sandalyende otururken durup dururken anımsadığın bir şey.
benim adım bu.
ya da bir yerlere yürüdün her yan çiçek doluydu.
benim adım bu.
belki de bir ırmağa bakakaldın. yanında seni seven biri vardı. sana dokundu dokunacak. daha dokunmadan bunu duyumsadın, anladın dokunacağını. sonra dokunuverdi.
benim adım bu.
ya da çok uzaklardan birinin seslendiğini duydun. sesi neredeyse bir yankıydı.
benim adım bu.
belki de yatağa uzanmış, neredeyse uykuya dalmak üzereydin; bir şeye güldün kendinle ilgili. günü bitirmenin en iyi yolu.
benim adım bu.
ya da iyi bir şey yiyordun, bir an ne yediğini unuttun, yine de iyi bir şey olduğunun bilincinde yemeyi sürdürdün.
benim adım bu.
belki de gece yarısı olmak üzereyken sobanın içindeki ateş bir çan gibi çaldı.
benim adım bu.
ya da o kız sana gelip öyle dediğinde kendini iyi hissetmedin. bir başkasına da söyleyebilirdi: onun sorunlarını daha iyi bilen birine.
benim adım bu.
belki de alabalıklar gölcükte yüzüyordu ama ırmak yalnızca sekiz santim enindeydi ve ay benölüm üzerinde parlıyor, karpuz tarlaları ayışığında boyutları çarpılmış ışıldıyor, her yan karanlık ve sanki çevredeki tüm bitkilerden birden yükselmekte.
benim adım bu.
şu margaret keşke yakamı bıraksa.
- böcek cenazesi
çocukken
böcekleri yaktığım
ve ölü kuşların bir
gülağacının altında yattığı
bir mezarlığım vardı.
böcekleri
teneke kutulara ve kibrit kutularına
gömüyordum.
bütün bunlar çok acıydı
ve ağlardım
küçük mezarlarından
bir kaşıkla pislik boşaltırken.
baudelaire gelip
katılmak isterdi
böcek cenazelerime,
ölü kuşların bedenine
küçük dualar okumak.
- "biz kusursuz günlerde durduk
ve indik arabamızdan.
rüzgar izin saçlarını sıyırıp geçti.
bu kadar basit.
bir şey söylemek için döndüm-"
- "satın alınacakların listesi yapılırken ya da tahsil planlaması, kitapların taslakları oluşturulurken ya da bir yönetmen ışık kararları verirken, sanatlı ya da sanatsız içinde başrolünü oynamak istediğiniz bir hikâye yaratırken var ettiğiniz küçük kümelerin içinde daha da yalnızlaşırken bir devletin herhangi bir kararının bir çoğunluk için iyiyken yolu kayıp bir biçimde herhangi bir azınlık için kötü olmak zorunda olduğu gerçeğini görürken, sevgilinizin bir var bir yok olacağını o hep kalsa da aşkın başıboş bir gezginden ibaret olduğunu hissederken, dünyayı kalemlerin ve kılıçların değiştirdiğini, ucuz bir merhemden öteye gidemeyen sevgiyi yalnızlığınızın üstüne umutsuzca sürerken, ölümden bir zerre bile korkmayıp, ölümünüze üzülecek kimsenin olmadığını anlarken hayat pek te uğrunda savaşılası bir yer gibi gelmiyor artık."
- "you're just a copy
of all the candy bars
i've ever eaten."
- galilee otostopcusu.
bölüm 1
galilee otostopçusu
baudelaire
bir ford a model sürüyor
galileeye doğru.
bir balık okulunun
oralarda ayakta duran,
balıkları ekmek parçacıklarıyla besleyen
ve adı isa olan
bir otostopçuyu alıyor.
ne tarafa diye soruyor ön koltukta oturan isa.
hiçbir yere, dünyanın dışındaki herhangi bir yere!
diye bağırıyor
baudelaire.
seninle geliyorum golgothaya dek
diyor isa.
oradaki karnavalda bir ayrıcalığım var
geç kalmamam gereken.
bölüm 2
amerikan oteli
baudelaire koridorda
düşmüş bir serseriyle oturuyor
san francisconun karmaşasında.
serseri bir milyon yaşında
ve dinozorları
hatırlayabiliyor.
baudelaire ve serseri
petri muscatel içiyorlar.
bir her zaman sarhoş olmalı
diyor baudelaire.
amerikan otelinde yaşıyorum
diyor serseri. ve dinozorları
hatırlayabiliyorum.
biteviye sarhoş olmalı
diyor baudelaire.
bölüm 3
1939
baudelaire evimize gelmişti
ve beni
kahve öğütürken izlemişti.
1939du
ve biz tacomanın varoşlarında
yaşıyorduk.
annem öğütücüye
kahve çekirdekleri atacaktı.
çocuktum
ve kolu çevirdim,
laternaymış gibi davrandı,
ve baudelairee de
bir maymun taklidi yapacaktı,
elindeki metal bardağı saklayıp
yukarı aşağı zıplayarak.
bölüm 4
çiçekburgerler
baudelaire
san franciscoda
bir hamburger standı açtı,
çöreklerin arasına da
çiçekler yerleştirdi.
insanlar gelip
bana bol soğanlı bir hamburger. dediler
baudelaire onlara istediklerinin yerine
çiçekhamburgerlerinden verdi
ve insanlar
ne biçim bir hamburger standı bu? dedier.
bölüm 5
sonsuzluk vakti
çinli,
zamanı okudu
bir kedinin
gözlerinden,
dedi baudelaire
ve market sokağındaki
bir mücevherciye girdi.
birkaç dakika sonra
yirmi bir siyam
kedisiyle birlikte çıktı
altın zincirin sonuna
yavaşça ilerlerken.
bölüm 6
salvador dali
sen misin değil misin
kendi çorbasını yiyecek olan,
kanlı yaşlı
bulut taciri?
diye haykırdı
jeanne duval,
pencerenin dışında
hayal gören
baudelairee
arkadan vurarak.
baudelaire irkildi.
ardından cehennem gibi
güldü,
kaşığını bir sihirli değnek gibi
havada sallayarak
salvador dalinin,
van goghun
bir tablosuna
dönüştürüyordu odayı.
bölüm 7
bir bezbol maçı
baudelaire bir bezbol maçına gitti
ve bir sosisli satın aldı
ve bir afyon çubuğu
yaktı
the new york yankees ile
detroit tigers oynuyordu.
dördüncü vuruşta
bir melek
bir buluttan aşağı atlayarak
intihar etti.
melek ikinci köşeye düştü,
tüm sahanın
dev bir ayna gibi
çatlamasına
sebep oldu.
sayı
korkunun hanesine
yazıldı
bölüm 8
aklı hastanesi
baudelaire
bir psikiyatr olarak
kılık değiştirip
akıl hastanesine gitti.
orada iki ay
kaldı
ve orayı terk ettiğinde
akıl hastanesi
onu çok sevmişti
ve onu californiaya dek
takip etti,
ve baudelaire
güldü
akıl hastanesi
bacağına sürtündü
yabancı bir kedi gibi.
bölüm 9
böcek cenazesi
çocukken
böcekleri yaktığım
ve ölü kuşların bir
gülağacının altında yattığı
bir mezarlığım vardı.
böcekleri
teneke kutulara ve kibrit kutularına
gömüyordum.
bütün bunlar çok acıydı
ve ağlardım
küçük mezarlarından
bir kaşıkla pislik boşaltırken.
baudelaire gelip
katılmak isterdi
böcek cenazelerime,
ölü kuşların bedenine
küçük dualar okumak.
san francisco
şubat 1958
richard brautigan
(çeviren her kimse teşekkürler, alıntıdır)
- "kola içerken
hatırlıyorum seni
daha önce
hiç görmemiştim
kola içen birisinin
güzel bir şiir olabileceğini."
ben bu adama daha kaç kere aşık olucam acaba..