Savaşlarda kazanmaya yönelik her türlü hareketin geçerli sayıldığı bu dönemde, devletler sürekli farklı yöntemler içerisine girmektedir. Bunlardan en önemlisi de devlet organizasyonu içerisinde iletişim yapılarını güçlendirmek hatta enformasyon bakanlıkları kurmaktadır. Ayrıca kapitalist düzen içinde ki büyük kurum ve kuruluşlarda kendi içlerinde kurumsal iletişim birimleri oluşturmaktadır.
İnsanlığın geleceğinin şekillenmesinde hayati öneme sahip olan iletişim, savaşlarında kaderini tayin etmektedir. Özellikle 2003 yılındaki ABD ile Irak savaşı sadece askeri gücüçlerin test edildiği bir savaş değil aynı zamanda algı yönetimiyle de tam bir iletişim ve propaganda savaşı olmuştur. ABD bütün iletişim araçlarını gerek ulusal basında gerekse uluslar arası basında çok yoğun bir şekilde kullanmıştır.
Yakın zamanda yaşanan Arap Baharı’da temelde iletişimin ve sosyal medyanın savaşıdır. Önemli olan doğru hedef kitleye, sürekli, doğru mesajı, bilinçaltına, kitle iletişim veya sosyal medya araçları ile gönderip ilk aşamada bir kamuoyu oluşturmaktır. Tabi bu kamuoyunu oluştururken belirli argümanlar kullanılır. Bunlar yerine, zamanına, milletine göre farklılıklar gösterir ve toplumlar bu hassas noktalarından uyuşturulmaya başlanır.
İnsanların uyuşturulmasına örnek olarak gösterilen bir hikaye vardır; siz, eğer bir kurbağayı sıcak suya atarsanız, kurbağa zıplar refleks olarak. Kurbağayı ılık suya koyup suyu yavaş yavaş ısıtırsanız, kurbağa haşlandığını anladığında onun için iş işten geçmiştir. Medya da tam olarak bu görevi görür. Planlanan büyük olaylardan önce bütün iletişim kanalları kullanılarak ortamın yavaş yavaş o duruma alışması sağlanır yani zemin oluşturulur. Bu tuzağa da en çok milli bütünlüklerini sağlayamayan toplumlar düşer. O yüzden “milliyetçiliği” bir ayrıştırıcı unsur gibi algılamak yerine toplumu bir arada tutan çimento olarak görmek daha doğru olacaktır.
Adem Özen