Hepinize selam. Ben 15 yaşındayım. 10. sınıftaydım ve 11. sınıfa geçtim. Hikayem benzer aslında… Benim yaşadığım kapanma baskıları henüz 5. sınıftayken annemin baskılarıyla başlamıştı. Ailem inanılmaz muhafazakardır. Ben de Müslümandım, İslam dinine çok inanıyordum ve çok seviyordum ama bana yaptıklarıyla beni dinden de soğuttular. Artık dinden nefret ediyorum. Annem 3 sene boyunca her gün baskı yaptı; her seferinde altına basa basa söyledi, ben de sussun diye “Ortaokul bitsin, kapanacağım” dedim. O da “Tamam” dedi ve sustu ama ne tesadüf ki her seferinde çevremdeki kapalı insanları örnek gösterdi. Yok, “Bak, şu ne güzel kapanmış, ne güzel olmuş” diye… Neyse. Gel zaman git zaman, 8. sınıf bitti ve ben liseye geçtim.
Lisenin ilk günü kapandım. O kadar çok utanıyordum, o kadar çok nefret ettim ki… Düşünün; yeni bir ortama girmişsiniz, yeni bir okul, yeni çevre, yeni öğretmenler… Hiç istemediğim halde kapandım. En zoru da ne, biliyor musunuz? Bunu soran insanlara kendi isteğimle kapandığımı söylemek… Neyse. Gel zaman git zaman, mart ayı geldi ve annemin telefonunda not kısmına bir not yazdım, kendim bile söyleyemedim. Gösterdim, sonra bana kötü kötü baktı. Ben odama geçtim ve gelip telefonuma el koydu. Birkaç gün okula göndermedi. Ben de okula gidebilmek için “Tamam, açılmayacağım” dedim, vazgeçtiğimi söyledim. Tabii aslında vazgeçmemiştim. Sabah okula gittim, okulun oralarda başımı açıp okula öyle girdim. Kuzenim vardı, onunla aynı okuldaydık. O, annesine yani halama bu durumu söylemiş. Halam da beni uyardı, “Tamam hala, yapmam” dedim ama vazgeçmedim ve sabahları bunu tekrar tekrar yaptım. Halam annemi aradı ve anneme bu durumu anlattı, tabii annem çılgına döndü. Geldi, bana çok sert bir tokat attı, hızlı şekilde vurdu ve sonra babama söyledi. Babam da boğazımı sıktı, beni neredeyse öldürecekti, nefes alamıyordum. Neyse, sonra bir şekilde tekrar ikna ettim. Ardından da okullar kapandı.
Şu an kapalıyım. Biliyor musunuz, açıldığım okula gitmemek için okulumu değiştirdim, tekrar kapandığımı görsünler istemedim. Ben hâlâ kapalıyım ama Instagram’da açık olduğum hikayeler paylaşıyorum çünkü orası sosyal medya, orada olmak istediğin insanı gösterirsin, ben de öyle yapıyorum. Umarım beni üniversiteye gönderirler, bunu çok istiyorum. Bunun için önümde 2 sene daha var. Ekonomik özgürlüğümü kazanıp dilediğim gibi yaşamak istiyorum, saçlarımı savurmak istiyorum. Babaannem ve dedem de bizimle yaşıyor, onlar da yobazın teki, her şeyleri iğrenç. Beni dinden nefret ettirdiler. Umarım üniversiteye giderim, bir şekilde sabredeceğim. Okuduğunuz için teşekkür ederim.
(Görsel: Rute Merk)