|YELEK KASABASI KÜLTÜR DERNEGİ | Gurbetten Sılaya..|


''Yelekli Olmak''....Elvan ATAY.....


Saturday, 15.05.2010, 05:16pm (GMT2)
YELEK’Lİ OLMAK
Ankaralı olmak,Adanalı olmak,Urfalı olmak ne demektir ? Orada doğmui büyümüş olmak mıdır bir yerli olmak ? Oraların havasını solumak suyunu içmek midir bir yerli olmak ? İnsan bir sokağa,bir semte ait olabilir.Doğma büyüme oralıysan,eli bastonlu ihtiyarını,yeni doğmuş bebeğini adına kadar tanıyorsan tozlu yollarını,kaldırım taşlarını binlerce defa tepelemişsen,çelik çomak oyununu oralarda oynamışsan teklifsiz tekellüfsüz o yörenin tüm evlerine girip çıkmışsan evlerin odalarına kadar her bir köşesini avucunun içi gibi biliyorsan o kişi yerlidir.Bugün varmıdır böyle bir kişi,bugün kalmış mıdır kendine özgü böyle bir yer ? Kentler allak bullak,sokaklar karman çorman,oralarda yaşayanlar suratlı bir karış asık,geçim derdine düşmüş kimi doğma büyüme oralı kimi Anadolu'nun hangi köyünden geldiğini bile unutmuş varoşların tuhaf insanları...şu bir gerçektir ki bugün şuralı buralı olmak kalkmıştır.Çağ bunu getirmiştir ama bir yere ait olma duygusunu da alıp götürmüştür.Biraz abartılı ama ''insanlığı'' götürmüştür,kovmuştur adeta.Çocukluğunu gençliğini,konuyu komşuyu, bağını,bostanını dağını taşını alıp götürmüştür.Oysa ki ''insan'' birazda bu gidenlerle insandır.
Çağın kaçınılmaz bu gerçekliğine rağmen ''Yelekli olmak'' vardır bugün. Hergün Yelek Sitesine giriyor,gelen iletileri tek tek okuyorum.Ve görüyorum ki hala ''Yelekli olanlar'' var,hala oraya dönmek isteyenler var.Satır aralarına sıkışmış sözcüklerde ben bunları görüyorum.Nasıl olmasın ki çocukluğunu Yapı da Pamuklu da Dapın önünde,Bey Pınarında geçmişse benim Yeleklimin,Aladerede yollarında çarık eskitmişse benim gibi,Kara Sıddık'ın Çanak'ında öküz otlatmışsa, Nasip'in çayırından geçmişse yüzlerce defa ,Uzun Öz'de öküz sulamışsa büyükleriyle birlikte pekmez için ak toprak almaya gitmişse Ağ toprağa,düğünlerde halay çekenleri seyretmiş,sonra halayın son ucuna tutunmuşsa, zurnanın acayip sesiyle keyiflenmiş,davulun tokmağıyla yüreği küt küt atmışsa nasıl,nasıl nasıl Yelekli olmaz,nasıl Yelek'e dönmek istemez benim yeğenlerim,arkadaşlarım,onların çocukları ?
Yazları Amanosların denizle birleştiği yerde yaşıyorum.Kırk yedi senedir de milyonluk geçti günlerim.İstanbul'da Ankara'da geçti tahsil hayatımın bir bölümü.Kırkbeş senedir Gaziantep'teyim.Burada geniş bir çevrem var.Nereye gitsem izzeti ikram görürüm.Ama,ama hiç mutlu değilim buralarda.Herkes beni Antepli bilir.Fakat ben hala Yelekli Elvan'ım.Çünkü mayam Yelek'in suyuyla yoğuruldu.Ciğerlerim Büvelekçoğunun,Kavak'ın,Akpınar'ın,Ciyalık'ın,Karalık'ın tertemiz havasıyla yıkadım ben.Bakır rengi Yelek akşamlarında güneşin batışını seyrettim Ciyalık'ın tepesinde.Çiğdem toplamaya gittim ağabeylerimin arkadaşlarıyla Ufakkaya'ya.Götaşların ötesinde Topaktaşa bakan yamaçta İskenderle,Şemsettinle,Ömerle,Hüseyinle,Topal Şevketin rahmetli Nafizle,Kör Eyüp'ün Hakkıyla merdiveni kızak yapıp kızak kaydım dondurucu Yelek kışlarında.Kağnı gıcırtılarıyla yürüdüm tozlu yollarda.Düven sürdüm harman yerlerinde,bağ bozumlarını yaşadım Karalık'ta.Sınırsız özgürlüğü yaşadım bağ bozumlarında.Malı davarı istediğin yere bırak kimse bişey demez.Ne varki o mevsimlerde köyde düğünler başlar,davul zurna sesleri duyulur ama malını davarını başı boş bırakıp köye gidemezsin.En büyül sıkıntımız o olurdu biz çobanların.Herkesler eğlenirken düğünde sen yazıda yabanda,malın davarın peşinde kalmaya mecburdun.Rahmetli Emin'in Arap'da olurdu orlarda.Fakar yalvarıp yakarmak para etmezdi ona ''hadi gidin ben göz kulak olurum davarlarınıza'' demezdi.Tek çare biraz erken gelmekti köye akşam üstü köye. Bu kez de büyüklerden korkardık erken getirdiniz malı davarı diye.Tek özgürlüğümüz vardı o günlerde Yelekte : ufukalara bakmak.Bak bakabildiğin kadar engin ufuklara.Ciyalıktan bakarsan açık havalarda Erciyes'i görürsün,Hasandağını,Aliöğlez'i görürsün;aşağılarda Kızılmarık'ın gümüş yaylar çizerek Hİrfanlıya doğru uzadığını izlersin.Sonra tepeler, tepeler..Ciyalıkla başlar batı yakasının dağları tepeleri...çıpla,çorak,verimsiz kel tepeler.Beypınarıyla başlar değişik toprak yapısı; taa Uzundereye ve güneyini kaplar Yelek'in tarlaları,kimisi ekilmiş,kimisi nadasa bırakılmış siyah herkler.Ve yer yer ağaç kümeleri.Ve yer yer uzayıp köye kadar inen söğüt,kavak,zerdali bahçeleri.Ve köyün karşısında Yamaç! Hiç değişmeyen değişmesine de asla istedemediğim Yamaç..Mavışların tarlasının üstünden bekçi taşı.Benim hayalimdeki,anılarımdaki Yelek bu.Hiç değişmeyen dekoruyla Yelek bu! Kerpiç evleri,tozlu yolları, güneşten soğuktan yanmış insanlarıyla Yelek bu.Acı baharla tarlarla koşan dondurucu soğuklarda evlerine kapanan emekçi Yelek bu.Üç dört ay kar altında yatan,hastasını kağnıyla Kamandaki doktor Fincancıoğlu'na taşıyan bir kış mevsiminde kızamık hastalığına kırk iki can veren,değişik giyeceği olmayan o nedenle çarşafa sarınıp çeşmede çamaşır yıkayan,onu da kurutmadan giyen kadınlarıyla kızlarıyla Yelek bu! O insanlara nasıl saygı duyulmaz,o insanlar nasıl özlenmez?
Elvan ATAY
Ahmet Kâların Duran ve Ramazanın Kardeşi Ahmet Kaların Abdurrahmanın oğlu Gaziantep