— Karşındaki çocuk mu lan? Beni tutacan o mahanaynan deel mi? Kandırdığın çocuğu getir de...Ekmek Kavgası, Orhan Kemal
— Vallaha tutmıyacam.. Eğer tutarsam, anamın babamın ölü yüzünü...
— Sen o manitaları git de dedene yuttur..
— Vallaha para verecem sana, beri gel! Taş, portakal kabuğu, kamış somruğu...
— Vallaha para verecem, billâha para... Kalaycı çırağı, ufacık burnunu çekerek az sokuldu.
— Dehe gelmem. Vereceksen burdan ver..
— Aha para, beri gel.
Paraları koyduğu cebine el attı. Bir avuç kuruş ve çeyrekten ibaret kasasını avucuna boşalttı.
— Ama.. Verecem amma, taş ne atmıyacan...
— Atmam. Ver haydi..
— Yalan emmi yalan da demiyecen...
— Demem...
— Beri gei acık bee..
— Gelmem, burya at!
— Kaç guruş?
— On guruş verirsen..
— Çok. Beş guruş veriym.. Omuz silkti:
— Napiym.. (Tekrar mevziine çekildi ve bombardımana başladı.)
— Altı olsun..
Bir kamış somruğu kulağının dibinden kurşun gibi geçti.
— Yedi...
Bir taş, bacağına fena halde deydi.
— Sekiz.. Dokuz...
Kamış somruğu kulağına deydi. Gani adamakıllı yandı, lâkin kendini tuttu.
— On verecem.. Ya gitmezsen?
— Giderim.
— Parayı alıp da gitmezsen, gözün kör olsun mu? Benim gibi ola mısın?
— Oliym.. Heye..
— Al öyleyse...
İki çeyreği fırlattı. Beriki, paraları aldı, lâkin gitmedi. Đlkpeşin gene bir kamış somruğu fırlattı. Sonra para vermek üzere elini
cebine atan birine mâni oldu:
— Verme emmi verme.. Onun anası da var, babası da.. Bunnar bizim him dim komşumuz, öyle zengin ki bunnar..
Adam, sadaka vermekten caydı. Arapgirli mo-rardı.
— Gözün kör olur, benim gibi olursun...
— De kalk' lan.. Çocuk mu kandırıyon?
— Vallaha kör olun, billâha olun...
— Hadi oliym bakalım.. Niye olmuyorum?
— Tabiî.. Allanın eli kolu yok ki aniden yapsın..
— Sen git de bu manitaları dedene yuttur... Tekrar bombardıman. Dilenci uzun bir oof çek-
Caresiz:
— On guruş daha versem giden mi? dedi. Çırak:
— Vallaha giderim., dedi. Eğer gitmezsem. Đki gözüm kör olsun, senin gibi oliym!...
— Gitmezsin ki...
— Allah iki gözümü kör etsin ki...
— Gitmezsin..
— Allah iki gözümü kör eder.. Sen kârlı çıkarsın.
— Etmez ki...
Dilenci omuz silkti:
— Eli kolu mu yok? Beriki:
— Nebliym ben?
— Yaa.. dedi, hırpo, beni mi kandıracaktın? Đstediğin kadar yemin iç, Allah bir şey yapamaz ki adama!
Dilenci on kuruşu vermekten vazgeçti. Kalaycı çırağının bombardımanı altında, tası tarağı topladı, uzaklaştı.
YEMİŞÇİ
Yemişçi, günün muayyen olmayan saatlerinde mahalleden geçerdi. Đki kolunda iki sepet, sepetlerde mevsimine göre, elma,
armut, ayva, liman, portakal, keçiboynuzu, nar, koltuğunda da bir el terazisi. Yazın Cenubun bunaltıcı güneşi altında ağız
kenarları köpüre köpüre seslenirdi: «Elmaa...» Birkaç adım atar, sonra: «Deve dişi naar!» Gene yürür, çatlak topuklarını yerden kurtaramıyan pabuçlarını sürüye sürüye devam ederdi: «Armut, olmuş, olmuş jncir!» Gözleri yarı kapalı, alt dudağı sarkık, ağır
ağır, sokaklar döner, yıkık arsalardan geçer, fakat hiç bir zaman asfalt caddeye çıkmazdı. Onda asfalt, beton, motor cinsinden
her şeye bir yılgınlık vardı: Büyük oğlu otomobil altında kalmıştı, ortanca oğlunun bacaklarını tren kesmişti, en küçük oğlununsa
uzak bir memlekette bir fabrikada çalıştığını duymuştu. Onun da er geç «bir makineye yem olacağı» itikadındaydı.
Pek o kadar yaşlı değildi ama fevkalâde haraptı. Ne ağzında tek diş, ne sakalında tek siyah kıl kalmıştı. Güneşin altında bütün
bir gün, sabahın altısından akşamın yedi buçuğuna kadar dolaşıp büsbütün kuruyarak odasına döndüğü hor günün akşamı
sepetleri bir kenara bırakır, şapkasını, şalvarını bir kenara; odanın tozlu döşemelerine sırtüstü serilirdi. Böyle serildiği zamanlar
tekmil vücudu dövülmüş gibi sızlar, mafsal yerleri zonk zonk atardı. Đki saat böyle, gözleri tavana dikili, solur, sonra ağır
ağır kalkar, vaktiyle karısının yoğurt sattığı beyaz kâselerden birini alır, birkaç topak şeker, biraz su, şekeri suda eritir, dünden
kalma, ekseriya kurumuş, ekmek parçalarını şekerli suda yumuşatır, satılmamış, kalmış meyvaların eziklerinden birkaçını katık
yapar, geveliye geveliye yerdi.
Kahramanımız Julien Sorel,sıradan bir bıçkıcının,yükselme hırsıyla yanıp tutuşan ama aynı zamanda da yüksek tabaka insanlarından nefret eden,kendini geliştirmiş oğludur. Latince bilgisi sayesinde belediye başkanı M. De Renal'in çocuklarına ders vermek üzere çağrılır ve "yükselme tutkusunda" ilk adımını atar.
Julien'in günleri,sadece çocuklara ders vermeyle geçmez,hayatına aşk girer ve bu aşkın taraflarından biri ne yazık ki belediye başkanının eşi Madam de Renal'dir. Julien,alt tabakadan olduğunu bildiği için sevildiğinden bir türlü emin olamama yüzünden hissettiklerini gizlemeye çalışırken,Madam de Renal işlediği günah ve tutkusu arasında bocalar.
Bu karşılıklı,istikrardan uzak ruh halleri ilişkilerinin konuşulmaya başlamasıyla sona erer ve Julien'in yolu papaz okuluna düşer. Julien,burada bilgisi ve zekasıyla yükselmeye başlamışken ortaya Rahip Pirard çıkar,onu,önemli bir şahsiyet olan Marki de La Mole'ün yanında katipliğe getirir. Bundan sonrası için yazılacak çok şey var ama kitap hakkında en vurucu anları anlatıp keyif kaçırmamak için burada son verelim,sadece şu soruyu soralım: Julien tutkuları sayesinde yükselecek mi dersiniz,mahvolacak mı?
Öyküleri çok beğendim herşey ince bir düşünceyle yazılmış.Ama sırça köşk öyküsü çok daha hoşuma gitti yazar sanki geleceği hissetmiş halkın bu Köşk için kendini seferber etmesi sonra sırça köşktekiler halkı sömürmesi çıkıp balkon konuşması yapması günümüze çok iyi benzetmeler var ama unutmayalım ki düzeni yıkmak için birkaç tane kelle atmak lazım
Raporlara göre Türkiye nüfusunun yüzde 60'ı (yaklaşık 48 milyon kişi) her gün ortalama 3 saat 1 dakikasını sosyal medya kullanarak geçiriyor. Bu oranin %87'si de her gün düzenli olarak internete giriyor ve sosyal medya harici de 3 saat 45 dakika zaman harcıyor. Yani baktığımızda internette geçirilen 6 saat 46 dakika gibi bir zamanla karşı karşıyayız. (Rapor: wearesocial 2017)
İsterseniz sizde sosyal medyada yahut internette geçirdiğiniz süreye bakabilirsiniz.
Peki, bu kadar yoğun zaman geçirdiğimiz bir yer için Müslümanca Yaşamak üzerine etraflıca düşündük mü?
Kul hakkı, yalan, gıybet, dedikodu, falcılık, riya, alay, zan, iftira, müstehcenlik, göz zinası, aldatma, hile, ayıp araştırmak, hırsızlık gibi kavramların buradaki hangi işlere karşılık geldiğini/gelebileceğini biliyor muyuz?
Kitap bu tur konuları oldukça basit ve çarpıcı bir dille ele almış. "Genç kardeşim!" diye hitap ediyor bizlere. Büyük küçük herkesin anlayabileceği bir üslubu var. İçerisinde yer alan bilgiler kaynaklı.
Bu konularda hassasiyet sahibi olmak için gerçekten güzel bir başlangıç kitabı. Başlangıç kitabi dedigime aldirmayin bu alanda yazılmış pek eser yok, sizin miladiniz olmasi açısından böyle dedim :)
Benim kitapla birlikte farkindalik kazandığım bir durumdan bahsetmek istiyorum : Tartışmak
Sosyal medyada çok fazla tartışmaya şahit oluyoruz. Bunlarin büyük bir kismi ilme ve kesin bilgiye dayanmayan, pratik hayatımıza katki sunmayan, sahsi egolari yüceltmekten başka bir işe yaramayan tartışmalar. Sataşmalar, karşılıklı laf atışmaları ve kişilere duyduğu ilgi sebebiyle tartışmaya katılıp körükleyen kimi zaman binlerce insan.. Şu cümleler beni oldukça etkiledi. Daha evvel böyle düşünmemiştim:
"Hele sosyal medya üzerinde yapılan tartışmaların binlerce insanin gözü önünde yapıldığını düşünürsek geri dönmek ya da hata ettiğini kabul etmek bir itibar meselesine dönüşüyor ve ipler zamanla şeytanın eline teslim edilmiş oluyor."
Bu konuya özellikle karşısındaki kişiyi güzele davet etmek isteyen kardeşlerimin dikkatini çekmek istiyorum. Özellikle alenen yapilan kırıcı bir davetin de malesef böyle sonuçlanabileceğini aklımızdan cikarmamaliyiz.
Dikkat çekmek istediğim bir başka husus ise kitabin dilinin basitliği. Boylelikle ortaokul öğrencisi de okuyabilir. Bu basitlik sizi sıkabilir. Ek olarak güncellenmeye ihtiyacı var bazi bilgilerin. Önceden yayinlanan bir eser olduğu için şuan sık kullanılan canlı yayın ve hikaye gibi sosyal medya araçlarına yer verilmemiş. Eksiklerimizin olduğu bir konuda yapılmış özverili bir çalışma. Okumak isteyenlere tavsiyedir.