İmam Fahreddin Razi ahlâkı şöyle târif eder: Ahlâk nefsâni bir melekedir ki bununla bezenmiş olana güzel fiilleri yapmak kolay gelir. Güzel fiilleri yapmak ayrı şeydir,bunların yapılmasının insana kolay gelmesi ayrı şeydir.
İşte “bu kolaylığın” meydanageldiği hâl ahlâktır. Ahlâka “hulük” denmesi, insanın içine yerleşmesi ve orada sâbithâle gelip insanın yaratılmış olduğu hilkat ve karakter şeklini almasından dolayıdır. Her
ne kadar ahlâkın, insanın içine yerleşmiş bir meleke hâlini alması için uzun bir çabaya ve riyâzata ihtiyaç olsa da... Bu nedenle âlimler demişlerdir ki ahlâk, bir insanlabirlikte bulunma ve onunla haşır neşir olmakla değişir ve -adamına göre- ya güzel ya daçirkin olur.
Meselâ; çirkin ahlâk, kişinin birlikte bulunduğu arkadaşı ve haşır neşir olduğu kişinin hâline göre güzel olabilir. Nitekim bir hadis-i şerifte Peygamber Efendimiz (s.a.) şöyle buyurmuşlardır: “Kişi arkadaşının dini üzeredir. Sizler kiminle arkadaşlık ettiğinize iyi bakınız.”[Ebu Davud] Bir başka hadis-i şerifte şu ifâdelerle karşılaşıyoruz: “Hevâ ve hevesine uyanlarla, bid’atçilerle birlikte düşüp kalkmayınız.Çünkü onların uyuz hastalığının eziyeti gibi eziyetleri vardır.”(Münavi)