NASA'da on yıllardır süren bir gizem var: İlk astronotlar orada bayraklarını diktikten hemen sonra ayın sıcaklığı aniden yaklaşık 4 Fahrenheit (2 santigrat derece) yükseldi mi? Bilim adamları 1970'lerin başında bu bulmacayla ilk karşılaştıklarında, ay tozunun veya regolitin astronotlara ateş açabileceğini biliyorlardı; astronotların aya, ateşe sırtını veriyor olmaları mümkün mü?
Texas Tech Üniversitesi'nden bir gezegen bilim adamı olan Seiichi Nagihara, bu gizemli ay ısı dalgasını açıklamanın anahtarının 1971-1977 yılları arasında Apollo astronotları tarafından kaydedilen sıcaklık okumalarında ortaya çıktığından şüpheleniyordu. Tek sorun, bu kayıtları tutan yüzlerce manyetik bant makarasıydı. Yaklaşık 40 yıl önce, bir arşiv saldırısı sayesinde kayboldu.
Şimdi, sekiz yıllık bir aramadan sonra, Nagihara ve meslektaşları, NASA kasetlerini kaybeden 400'den fazla makarayı izleyip geri yüklediler. Jeofizik Araştırma: Gezegenler Dergisi'nde 25 Nisan'da yayınlanan yeni bir çalışmada, araştırmacılar sıcaklık artışını açıklamak için mantıklı (biraz utanç verici) hipotez önermek için bu bantları kullandılar: Daha sonra “tozlu düzine” takma astronotlar, kendi iyilikleri için çok tozluydu. [5 Ay Hakkında Efsaneler]
“Aslında astronotların izlerini yürüdüler, yürüdükleri yerde,” diyor eş-yazar Walter Kiefer, Houston'daki Lunar ve Gezegen Enstitüsündeki kıdemli bir bilim insanı CBC'ye anlattı. "Ve görebiliyoruz ki... nereye kirlettiler - ve geride kaldığı şey daha karanlık bir yol."
Yeni araştırmaya göre, 1969 ve 1972 yılları arasında ay boyunca yürüyen 12 Apollo astronotu, çok fazla tozu bir kenara attılar ve milyarlarca yıl içinde gün ışığını görmemiş olabilecek daha koyu, daha fazla ısı emici toprağın büyük bölgelerini ortaya çıkardılar.. Sadece altı yıl içinde, bu yeni ortaya çıkan toprak, tüm güneşin yüzeyinin sıcaklığını 3.6 derece F'ye (2 derece C) kadar yükseltmek için yeterli güneş radyasyonu emdi, çalışma bulundu.
"Başka bir deyişle," Kiefer, "Ay'da yürüyen astronotlar, regolitin yapısını değiştirdi" dedi.
Astronotlar ilk olarak 1971 ve 1972 yıllarında Apollo 15 ve 17 misyonları sırasında yüzey yüzeyine sıcaklık probları yerleştirdiler. Bu problar 1977 yılına kadar Houston'daki NASA Johnson Uzay Merkezine sürekli olarak veri aktarırken, sadece ilk üç yıllık kayıtlar arşivlendi. Ulusal Uzay Bilimleri Veri Merkezi ile.
Yeni çalışmaları için Kiefer, Nagihara ve meslektaşları kayıp bantları bulmak için bir arayışa başladılar. Araştırmacılar, bu bantların 440'ini Maryland, Suitland, Washington'daki Ulusal Kayıt Merkezinde izlediler; Maalesef, bu veri birikimi 1975'te alınan sıcaklık kayıtlarının sadece üç ayını temsil ediyordu.
Yeni kurtarılan kayıtları arttırmak için ekip, Ay ve Gezegen Enstitüsü'nün yüzlerce haftalık performans kayıtlarını çekti. Bu kayıtlar, 1973-1977 yılları arasında Apollon sondalarından alınan sıcaklık okumalarını içeriyordu, bu da araştırmacıların diğer eksik bantların bıraktığı boşlukları doldurması anlamına geliyordu.
Arkaik bant makaralarından gelen verileri ayıkladıktan ve analiz ettikten sonra araştırmacılar, ayın yüzeyine yakın yerleştirilen sondaların, daha derine inen sondalardan daha büyük ve hızlı bir sıcaklık atlaması kaydettiğini keşfettiler. Araştırmacılar, sıcaklık artışının yüzeyde değil, ayın başında başladığını belirtti.
Lunar Reconnaissance Orbiter Camera tarafından çekilen ay yüzeyi fotoğraflarının hızlı bir çalışması, başka bir önemli ipucu sağladı. Fotoğraflar, Apollo iniş alanlarının yakınındaki alanların, astronotların karanlık yüzeyler ile çarpıştığını ve astronotların, yüzeyde bir sürü antik tozu bir kenara ittiğini veya sürüklediğini gösterdi.
Aslında, araştırmacılar, sadece sıcaklık probları kurma eylemi, aletlerin etrafındaki yüzey ortamını değiştirerek ve yüzey sıcaklığını önemli ölçüde artırarak bu probların ölçümlerini atmış olabilir.
Nagihara Amerikan Jeofizik Birliği'ne verdiği demeçte, "Aletleri yerleştirme sürecinde, bazı ölçümler yapmak istediğiniz yerin yüzey termal ortamını rahatsız edebilirsiniz." "Bu tür bir düşünce kesinlikle bir gün ay içinde konuşlanacak olan yeni nesil araçların tasarlanmasına girer."
Aslen Canlı Bilim'de yayınlandı.