Perşembe
Çağ'ın Aşkı
Korkuyorum aslında.Mutluyum,yaşadığım belli anların mutluluğunu taşıyorum hatta taşırıyorum hayatıma.Bazen garip bir düşünce kaplıyor ruhumu.Çok saçma aslında ki o kadar düşünülcek kadar mühim meselelere girmiyorum ben.Bu kadar somurtgan bir meslek bile istemem şahsen.O halde günübirlik olayların benim yüzümü soldurması haksızlık...Bazen çok kurguluyorum ya da merak ediyorum geleceği.Halbuki gelecek bir gün gelecek nasılsa ve bunu değiştirme şansımız yok geçmişte.Aşk... başıma ilk geldiğinde çok küçüktüm belki de.Ben hala küçüğüm sanırım büyüyemiyorum seni göze alınca...Geçmişi kurcalamaya başlıyorum hakkım olmadan.Kendi geçmişimi tabiki de.duygu değişimlerimin sıklığını borçluymuşum kahramanıma.Ama şu var ki,ağlarken de doluydu kalbim,sustuğumda da...bazen gülümsetirdi beni o kahraman gözlerimin içi gülerdi,gözlerim parlardı...Bazen ağlatırdı,ya da o bir şey yapmazdı ama Çağ ağlardı...Ufak bir kız çocuğuydu belki, belki aşık bir kız çocuğu...burdaki 'belki'ler fazlalık oldu ya neyse.Heh ne diyordum yine de parlardı gözleri.'O'gözlerindeki ışıktı çünkü iyi veya kötü ortaya çıkan.Neydi onu değerli yapan?Bunu kendine sormadı bile.Gerek duymadı bile.Kıyaslanmayacak kadar özel , acaba denmeyecek kadar kesindi bıraktığı iz.Zaman geçti,geçti,geçti...Zaman geçti geçmesine ya bazı şeyler hiç geçmedi demek ki...Tek fark sorgulamaya başladı biraz daha.Cevap buldu mu?..bulamadı.Sorular yeni yeniydi,cevaplar aynı sessizliklerdi.Sessizlikler onu hep kendisiyle yüzleştirirdi halbuki.Aldığı tek cevap O'ydu ya adıyla başlardı cümleleri aşk la biterdi ya da keşkeyle başlayıp iç çektiği cümlelerle tamamlanırdı paragraflar...Okudukça hatırlar,okudukça içi giderdi...Umut ederdi ya bazen sonra vazgeçerdi...Vazgeçtiğim yerdeydim...üzerine kapatamadığım bi ateştin...Kapatamadım yine.Seni dışarda bırakıp yeni bir hayat,yeni bir hayal kurulmazmış...Sonlar gelip geçermiş,değişirmiş zaman zaman...ilkler?..onlar kalırmış...Hep kal dedi Çağ kahramanına...O yokken bile sevebilen küçük bi kız vardı...Büyüdü...herşey değişti...Ama hisler aynı kaldı...Artık keşkelerinin ve iç çeken cümlelerinin yerini teşekkür ve sonsuzluk temennileri alıyor...
Gönderen ..Kelebek.. zaman: 11:20 ÖÖ
|Tepkiler:|