Hiç bir anne evladını yanlız bırakmak istemez ve anneler hep aynı şeyi söylerler “Ben Ölünce Ne Olacak”. Otizmli çocuğu olan anneler herkes tarafından terk edilir. Önce eşi terk eder, annesi terk eder, babası, yakınları, akrabaları, komşuları bildiğiniz herkes terk eder. Psikolojik çöküntüye uğrayan anneler her zaman yanlız bırakılıyor.
Geçtiğimiz 2 Nisan’da bütün sivil toplum kuruluşları, özel eğitim merkezleri, politikacılar, bürokratlar, halk neredeyse ülkenin tamamında etkinlikler, farkındalık yürüyüşleri, konserler, bütün tarihi binalar, köprüler maviye boyandı.
Sonuç:
BİR ANNE DAHA CANINA KIYDI KENDİNİ ASTI
Otizm farkındalığı konusunda hemen hemen herkes farkında ya. Bu annenin psikolojik durumunun kim farkında hiç kimse farkında değil. Annelerin neler çektiğinin kimse farkında değil. Hadi seneye 2 nisanda daha da coşkulu kutlayın farkındalık gününü.
Ah be Vildan Mekanın Cennet Olsun.