14/08/2012
RÖVAŞATA
90’lı yıllar ülkenin kayıp yılları. Hızlı ekonomik dönüşüme sosyal değişimin ayak uyduramadığı yıllar. İktidar kavgaları, hırslar, filler ve çimen. Bu hikaye, fillerin tepindiği doksanlarda, çocuk yuvalarında kalan “çimen”i ele almaktadır.
İktidarların sık sık değiştiği dönemler doksanlar. İdeolojik kavgaların yoğun olduğu yıllar. Büyüklerin konuştuğu küçüklerin ezildiği yıllar. İşte o büyükler, devletin bir kurumunda kendi arka bahçeleri olarak gördükleri yuva ve yurtlarda cirit atarken, oradaki çocuk ve gençler sadece eziliyordu. Bir iktidar geldiğinde namaz kılmak suç addedilip kılanlar cezalandırılırken, bir başka iktidar geldiğince oruç tutmadı diye tabağınız alaşağı edilip kafanıza geçiriliyordu.
İşte yine böyle günlerden biriydi. Ramazan ayında bir teravih namazı için herkesin mescide gitmesi anons edilmişti. Yatakhaneler, televizyon odaları, oyun alanları her yer kilitlenip tek sosyalleşme mekanı olarak “mescid” bırakılmıştı. Herkes abdestlerini alıp mescide yönelirken, küçük Mustafa gitmek istemedi. Öğretmen sordu: “Yavrum, niye gelmiyorsun?” Mustafa “Hocam kılmak istemiyorum.” dedi. Hoca sağındaki çocuklara dönüp “Ne diyo lan bu?” der demez Mustafa’ya bir vurdu, Mustafa’nın burnundan kanlar akmaya başladı. Mustafa sessizce “Tamam hocam burnumu yıkayıp geliyorum.” Dedi. Hakikaten geldi de. Mescide girdi ve hocanın arkasında yerini aldı. Hoca o anda içinden dayak cennetten çıkma deyip secdeye varırken, Mustafa gerildi, gerildi, gerildi ve hocanın kıçına tekmeyi bir koydu. Hoca kapaklandı gitti. Mustafa başladı kaçmaya. Valilere “Baba” der yuvada kalanlar. Mustafa da her bayram Vali yuvaya geldiğinde sesi güzel olduğu için hocalar onu Vali Babanın karşısına çıkarır ve Mustafa başlardı: “Sevdiğine sözü olan bir kilim dokur, Kilimin dilinden ancak anlayan okur….” Onca söylediği türküden sonra Mustafa herhalde birazcık hatrım vardır diyerek Vali Konağının önüne hızlıca kaçtı. Kapıdaki polislere derdini anlattı. Polisler Vali Babaya haber verdi ve Mustafa kurtuldu. Sonrası yurda dönüş amma en azından kansız bir dönüş.
Tabi sadece sağcılar değil eziyet eden oralarda. 28 Şubat sürecinde ellerinde 75. Yıl bayrakları burada kalan çocuk ve gençler Isparta’nın dört bir tarafında cirit attırılırdı. Ne de olsa Postmodern darbe yapılacaktı ve “araç”lar lazımdı. Anlamsızca ayaktabanlarımız patlayıncaya kadar yürürdük. Ne de olsa inşa edilmesi gereken bir hegemonya vardı. Fadime Şahin ve Ali Kalkancı’nın medyada yaptığını, buradaki çocuklara meydanlarda yaptırmak caizdi. Bu anlamsız yüke direnenler için psikolojik baskının bini bir paraydı. Hatırlarım. Bir gün Atam İzindeyiz yazan Atatürk Köşesine birisi espri olsun diye “Sen git biz arkandan geliyoruz” yazmıştı. Ne mi oldu? 3 gün boyunca sivil polisler eşliğinde sorgulamalar. Yıldırmalar. “Bunu yapan bulunacak. Yurttan atılacak. Şu yapılacak. Bu edilecek.”
Durumlar böyle böyle sürüp gitti. Kimse umursamadı bu çocukların anlamsız bakışlarını. Filler tepiniyor, çimenler eziliyordu. Bir sağdan bir soldan kroşeler bu anlamsız mücadelenin ortasında kalan çocuklara iniyordu. Ve bu çocukların hiçbiri kelebek gibi uçup arı gibi sokan Muhammed Ali’ler olamıyordu.
Maçın sonucu ne mi oldu? Piç edilmiş politik kültürleriyle binlerce çocuk ve genç.
ALINTI : ANKARA HAYAT SENDE GENÇLİK AKADEMİSİ DERNEĞİ ANI VE HATIRALAR DİZİSİ.