Duygu seline kapılmış gidiyor olmuşuz meğer aylardır. Tekneden biri atsa da insek diye içimizden geçirmedik değil de hani. Sürekli olarak aynı ayarda ilerlemek bir ikizler insanını ne kadar deliye döndürür bilmenizi isterim. Ben de deliye döndüm az evvelki “şu son ayları bir gözden geçirelim” seansında. Monitörün bir kenarından gözyaşı süzülecek zannetim adeta!
Huzura erdiren kareler bunlar. Dönerken ardımda kalan yollara bir sürü şarkı bıraktım. Kızkardeş bilgisayarından aşırılan albümlere eşlik eden sesim adeta ovalara yayılıyordu! Kuş sesleri gibi! Sesimi kuş seslerine eş gördüğüm bu vakitler işte bizlere bugünün bir Cumartesi olduğunu hatırlatmıyor da nedir? Yoksa ben manyak mıyım kendimi kuşla bir tutayım?
Cumartesi günlerinin neşe içerisinde geçmesi lazım. Kendimi bildim bileli bu duyguyu aşılamaya çalışırım kendime. Ancak kendim bazen öyle huysuz oluyor ki bir türlü söz geçiremiyorum kendime. Bak böyle sürekli kendim yazarak bu boş konuşma sanatını ne çok özlediğimi farkettim. Sen aslında hiç bir şey anlatmıyorsun ama koskocaman bir paragraf ortaya çıkıyor. Bu da kendini bilmez bir yazar için ne kadar hoş bir görüntü! Aylardır yazamayan insan aniden bu kadar paragrafı doldurduğunu görünce gözlerinden yaşlar süzülür gibi oluyor. Ama o da ne! O yaşlara sebebiyet verenin burnumun dibinde dolanan sigara dumanları olduğunu farketmemle kendime geliyorum! “Hey sen terbiyesiz, dumansız hava sahasını destekliyorum ben! Kaybol şimdi!” diyor kendim. Benim bu kendim biraz huysuz bir insan, yanında hata yapmamak lazım.
Yani demem o ki, aylardır melankoli denizlerine yelken açmışız.Hazır denizin ortasına gelmişken şu ensemize çöken kara bulutları dağıtma vaktidir. Zaten yaz bitmek üzere, önümüzde bolca zırlayıp geçirilecek bir sonbahar var.
Bulutlar, kara bulutlar, kapkara bulutlar.. Dağılın!