Erdoğan’ın sesi Ayhan Oğan’ın bir Televizyon programında ortaya attığı, ‘’Yeni bir Devlet kuruluyor ve kurucu lideri de Erdoğan’’ Tezi Cumhuriyet Savcılarını hiç ırgalamazken, CHP Camiasında tepkilere yol açtı.
‘’Devleti yıkmaya teşebbüs’’ suçu Türk Anayasasında cürmü hayli ağır olan bir suç maddesi.
Hatırlanacağı üzere, ‘’Devleti yıkma, yıkmaya teşebbüs,’’ Komunist, sol, Sosyalist v.b. Muhaliflerin mahkemede en çok muhatap oldukları ve yargılanıp mahkumiyet aldıkları bir suç maddesi.
Peki cumhuriyet savcıları, Anayasada hala mevcut olan bu ceza hükmünü Ayhan Oğan’a karşı neden işletmiyorlar?
Türk Devleti, tanıdığımız çağdaş Devlet form ve yapısından hep uzak oldu. Bu onun kuruluş gerekçesiyle de alakalı bir durum.
Türk Devleti bir Parti Devleti olarak kuruldu. Kurucu Parti CHP idi. Bu hakkını 26 altı yıl kesintisiz(1946’ya kadar), daha sonrada bugüne kadar ortaklıklar temelinde kullandı.
Türk devleti bugün ise AKP’nin devleti. Ama bu sefer de, 1923-46 arası olduğu CHP’de olduğu gibi, bugünde küçük ortağı MHP’nin yardımıyla, AKP’nin devleti.
Ortağı MHP ile aralarında Kemalizme ilişkin nüans farklılıklar, ortak ırkçılık ve ortak Suni İslam anlayışının Türk İslam sentezine dönüşmesiyle anlamını yitiriyor.
Cumhuriyet Savcılarının, Oğan’ın kendi kendisi hakkında suç duyurusu anlamına gelecek olan, ‘’Devlet yıkılıp yerine yeni Devlet kuruluyor’’ açıklamasına sessiz kalmasının sebebi, Adalet mekanizması dahil, Devleti meydana getiren bütün kurumların, MHP’nin yardımıyla, AKP’nin elinde olması.
Yani Oğan Erdoğan’ın düşündüklerini seslendirmekten öte bir şey yapmamıştır. Erdoğan devletinden Erdoğan’ı, yada onun düşüncesini dile getiren birini yargılamasını beklemek ‘insafsızlık’ olmaz mı?
Devlet CHP devleti iken, Devlet eliyle yapılan Katliamları, Soykırımları, Sürgünleri ve Göçertmeleri kendisine tarih yapan politik kadrolardan, yada bu politikanın sözcülerinden birinin yargılandığı görülmüş mü? Peki CHP hangi hakla bu ‘geleneğin’ bozulmasını AKP’den talep edebiliyor!?
CHP’nin bu talebin de inandırıcı ve haklı olabilmesi için, devletin kendi devleti olduğu zamanlar işlediği İnsanlık suçlarıyla yüzleşmesi ve bugünki karanlığa da zemin sunan, bu karanlık tarihle hesaplaşması gerekiyor.
CHP bunu yapmadığı için, başlattığı tartışmayla, ünlü bir deyimle, ‘’At iziyle İt izinin karıştığı’’’ bir sahada iz aramaya benzer.
Yıkılmak istenen ile kurulmak istenen devletin farklılıkları nelerdir? Karşı çıkmak veya taraf olmakta alınan ölçüler nelerdir? Bir şeyin taraf veya karşıtlığı, ancak bu soruların doğru cevabıyla anlam kazanır.
O zaman Kemalist Devlet ile Erdoğan’ın devletini karşılaştırarak taraf, yada karşı pozisyonları ve bu pozisyonlarda mevzilenenleri değerlendirmek lazım.
Kemalist Devletin başlıca özellikleri nelerdir? Irkçılık, Şövenizm, Tekçilik, Laiklik, faşist ve Pantürkist Suni İslam…Türk İslam Sentezi üzerine oturtulmuş bir teşkilatlanma.
Kemalist devletin kısa tanımı, hem ırkçı, hem faşist, hem Laik, ama hem de Dindar.
Kemalizm Laikliği, Devlet dini, devletin Dindarlığı şeklinde tarif ederek Laikliğin ırzına geçmiştir.
Kemalizmin Laikliğe bu tecavüz olayının topluma yansıması şöyle olmuştur. Toplum, Suni Dini kabul etmeyen, ona mensup olmayanlara devletin uyguladığı her tür baskı ve zulmü maruz görmüş, bu çevrelerin bu cezayı hak ettiğini düşünmüştür.
Türk olmayanlara karşı geliştirdiği yok etme, soykırım politikalarını desteklemiş, katliamlara seyirci kalmış, yada desteklemiş, inkar ve asimilasyonda aktif görev almıştır.
Devletin bu politikası sonucu, farklı etnik kimlik olarak Ermeniler, Kürdler, Asuri-Suryaniler, Rum ve diğer azınlıklar, İnanç kimliği olarak Aleviler başta olmak üzere, Hıristiyan ve diğer İslam olamayan İnanç gurupları, hatta Devlet İslam’ını kabul etmeyen Suni İslami mensuplar, Alevi ve diğer İnanç gurupları kadar olmasa da, bu baskılara maruz kalmışlardır.
Şimdi Erdoğan önderliğinde kurulan ‘yeni’ devletin karakterlerine bakalım:
İslami faşist, Irkçı, Tekçi-Pantürkist ve ümmetçi.
Eski Devlet ile yeni Devlet arsındaki tek fark, Devlet laikliği, yerini Devlet Ümmetçiliğine terk ediyor.
Fakat geri kalan bütün karakterler, Irkçılık, Tekçilik, Şövenizm, İnkar ve Asimilasyon, daha da koyulaştırılarak korunuyor.
Türkiye faşizmin gelme tehlikesiyle karşı karşıya değil, Türkiye’de faşist diktatörlük hüküm sürüyor.
Muhalefetin görevi, içerde faşizmin hedefi olan toplumun bütün kesimlerini, uluslararası alanda Demokratik devletleri ve demokrasi güçlerini bu insanlık düşmanı duruma karşı duyarlı ve müdahaleci hale getirmeli.
Faşizme karşı mücadele, faşizmden yardım istenerek olmaz! CHP’nin Bahçeli çağrıları ve ‘uyarıları,’ toplumsal mücadeleyi yanlış adrese yönlendirmektir. Eğer maksat toplumsal mücadeleyi bilinçli bir çıkmaza yönlendirmek değil ise, o zaman acayip bir naiflik var işin içinde! Bu naiflikle faşizme karşı mücadele edilmeyeceğini belirtmek gerekiyor.
Erdoğan önderliğindeki Faşist diktatörlüğün toplumun bütün hayat alanlarına hakimiyet kurmasında, Devlet Bahçeli önderliğindeki MHP’nin payı büyük vardır. Bu büyük payın sahibine faşizme karşı birlikte hareket çağrısı intiharla eş anlamlıdır!
CHP tarihsel çamurundan arınmalı. Türkiye’nin askeri faşist ve yarı faşist yönetimlerle bugüne kadar gelmesinde, sosyal Demokrat muhalefetin politik oyun sahasının CHP tarafından, Sosyal Demokratlık adı altında işgal edilmesinden kaynaklandığı bir realite.
CHP ya Sosyal demokrat bir parti olacaksa, ırkçı ve faşist zihniyetin ürünü bir Devlet’ten vaz geçerek toplum karşısına çıkmalı. Bunu yapamıyorsa, zaman geçirmeden AKP ve MHP cephesinde açık yerini alarak topluma karşı yürütülen savaştaki yerini netleştirmeli.
CHP bu devleti değil, Demokratik, Sosyal, İnsan haklarına, farklı kimliklere, farklı İnanç çevrelerine saygılı, toplumda tarafsız bir hakem statüsünde olan, Dine, Irka, Kimliğe ve Sınıf farklılığına aynı derecede yakın ve aynı derecede uzak olan bir Devlet formülünü savunarak muhalefet yürütürse, sosyal Demokrat bir muhalefet gücü yaratabilir.
Erdoğan ve Bahçeli’nin jargonuyla politika yapılmaz. Erdoğan ve Bahçeli ikilisi Türkiye halklarının yüzde altmışını terörist(Referandum dönemini hatırlayın) görüyorlar. Onların terörist, bölücü, dinsiz, Hain v.b. dediklerini aynı söylemle karşısına alarak suçlamak, toplumsal uzlaşmaya hizmet etmeyeceği gibi, bir partinin dar çıkarlarına dahi hizmet etmez.
Toplumu esir alanların jargonuyla topluma seslenmek ne politika yapmak, ne yenilik, nede farklılıktır, sadece var olanın tekrarıdır.
CHP Türkiye’de kurulan faşist diktatörlüğü yıkmaya gerçekten niyetli ise, o zaman çağrısı Devlet Bahçeli’ye değil, bütün Türkiye ve Kürdistan halkına olmalı.
Bahçeli Erdoğan’ın kurduğu İslami faşist diktatörlüğün Irkçı kanadını temsil ediyor. Bahçeli, halkların kıyımını hedefleyen ırkçılığın hakimiyetine hizmet edecek hiç bir gelişmeye karşı durmaz; bunun sonucunda Kemalizm denen akım ortadan silinse dahi. Onun için önemli olan onun düşüncesinin nasıl egemen hale geldiği. Bunu ha AKP, ha Kemalizm yapmış fark etmez!
Terör ve kaos Türkiye’de bir devlet projesidir
Hırsızlığı, katliamları, talanlarına rağmen AKP ve Erdoğan’ı Türkiye’deki kaosun ve toplumsal huzursuzluğun tek sorumlusu görmek, göstermek hem bu çeteye ‘haksızlık’ olur, ama daha önemlisi ise, Türk devletinin tarihsel gerçeğini örtbas eder.
Terör, menşeyi ne olursa olsun, kendisinden olmayan, kendisini kabul etmeyen ve kendisine benzemek istemeyen her şeye karşı düşmanlık duyguları üzerinde var olan bir şiddet akımıdır. Teklik ve ‘’Benlik’’ terörün beslenme gıdasıdır.
‘’Türkiye’de yaşayan her kesi Türk gören, tek dil, tek Irk, tek Din’’ esprisiyle kurulan Türk devleti, ta başından beri Terör devleti olarak kuruldu. Türk devleti inkar ettiğini, ancak terör uygulayarak kontrol altında tutabileceğini biliyordu.
Birden çok Millet, İnanç, Kültür ve kimliğin yaşadığı bir coğrafyaya teklik dayatıldı mı, kaos ve Terör için gerekli zemin hazırlanmış demektir. Geriye, Terör ve kaosu pratikte meşrulaştıracak toplumsal duyarsızlık dokusu yaratmak kalıyor.
Devletin toplum diline ve hafızasına kazıdığı ‘’Vatan, Millet, Sakarya,’’ ‘’Türkün Türk’ten başka dostu yok’’ gibi ırkçı söylemler, devlet terörüne duyarsız toplumsal dokuyu yaratmanın malzemesidir. Etkili de olmuştur ve hala oluyor.
Türk devleti kurulduğu günden itibaren, Türkiye’de yaşayan Türk olmayan etnik azınlıkları ve ulusları Türk halkına düşman olarak göstermiş. Yunan’a ‘’Kahpe,’’ Ermeni’ye ‘’Kalleş,’’ Kürde ‘’Bölücü,’’ Hıristiyan inancından olanları kafir, Alevileri ‘’Mum söndüren, Allahsız, anasını babasını tanımayan,’’ Komunistleri ‘’Rus ajanı, vatan haini, ana bacı tanımayan’’ gibi sıfatlarla sıfatlandırarak, Türk ve suni İslam olamayan kesimlere uygulanan devlet terörünü Türk toplumuna sevdirerek, toplumu kendi terörüne taraf etmiştir.
Zira Ulusal boyutta tolere edilmeyen, hoş görülmeyen Devlet terörünün devlet eliyle de olsa, uzun vadeli bir yöntem olarak kullanılması mümkün değildir.
Demokratik yollardan haklarını arama imkanına sahip olmayan toplum, en basit sorunlarının çözümü için şiddete baş vurma mecburiyetine mahkum edilmiştir. En basit hak talebi karşısında uğradığı devlet terörü sonucu toplum ya suskunluğu tercih etmiş, yada silaha sarılmak zorunda kalmış. Hakkı şiddet yoluyla arama mücadelesi devlet tarafından bir malzeme olarak kullanılmış, kendi terörünün ‘meşru’ gerekçesi olarak gösterilmiştir. Devlet, bu faşist ve ırkçı felsefe ile Türk toplumu ve Türkiye’de yaşayan diğer kimlik ve inanç toplulukları arasına sonu gelmeyecek bir düşmanlık nifakı sokmuş, huzursuzluk, kaos ve buna karşı devletin uyguladığı sınırsız terörü toplum hafızasına ‘kaçınılmaz’ bir son olarak yerleştirilmiştir.
Dünya’yı ikinci kez savaşa sürükleyen Hitler de, ‘’Almanya’yı Almanların yaşam alanı’’ olarak tarif ettikten sonra, ‘’Alman olmayanların Alman toplumundan ayıklanarak temizlenmesi’’ gerektiği fikrini topluma aşılamıştır.
Türk devleti kurulduğu andan itibaren, ‘’Türkiye Türklerin yurdudur. Türkiye’de yaşayan her kes Türk’tür. Bunu kabul etmeyenler ya Türkiye’yi terk eder, yada Türk’e köle olur.’’ tarzı ırkçı ve faşist fikirlerle Türk toplumunu zehirlemiştir.
Türk toplumunu kendisine ve insanlığa yabancılaştıran, düşmanlaştıran bu faşist fikir ne yazık ki Türk ‘aydınını’ ve Türk ‘solunu’ da önemli ölçüde kendi etki alanına çekmiştir. Bu çevrelerin ırkçı ve faşist fikirlere teslim olması yada sessiz kalması, devletin katliam ve soykırım politikalarına uygulama kolaylığı sağlamıştır.
Türkiye’de yaşanan katliam ve soykırımların sessiz sedasız, bir anlamda toplumun onayı ile gerçekleşmesi ve hala günümüzde devam ediyor olması, bu basit gerçeğin bir sonucudur.
Çok kimlikli, çok inançlı ve çok kültürlü karma topluluklar birliğinden tek tip toplum yaratmanın faturası, elbette sadece toplumu ırkçı ve faşist fikirlerin esiri haline getirmekle sınırlı kalmamış, en kötüsü Demokrat, sosyal Demokrat, liberal ve hatta hatırı sayılır oranda bazı ‘Sol’ çevreleri de bu hastalıklı fikrin ‘ortakları’ haline dönüştürmüştür.
‘’Devletin Bekası’’ kavramı, Türkiye toplumu için, Allah kelamı kadar kutsal bir Ritüal haline getirilmiştir. Bu kutsallık sadece Avam sınıfı için değil, kendilerini Aydın, Elit gören Demokrat, sosyal Demokrat, Liberal ve bazı ‘sol’ çevreler içinde böyle.
Devleti ve onun temel ayaklarını oluşturan tek dil, tek Din ve tek Irk fikrini sorgulayan her kes ya vatan haini, ya komünist yada bölücü terörist olur.
Türkiye’de dokunulmazlar kategorisin de olan Devlet, Irkçılığı, tek dilliliği ve tek Dini toplumun ortak hafızası haline getirerek, toplum ‘’Hassasiyetinden’’ kendisine bir dokunulmazlık zırhı yaratmıştır.
Bu Hassasiyet, Türkiye’de yaşayan ama Türk olmayan, suni İslam ve devlet politikasından yana olmayan herkese, katliam ve soykırım olarak dönmüş ve dönüyor.
Toplumun devlete giydirdiği bu zırh, gelinen aşamada, toplumun kendi celladı haline gelmiştir. Devletin türkü, suni İslamcısı, ‘bilimcisi,’ akademisyeni olmayan, yada olmak istemeyen herkes bu zırhlı celladın yemi olmaktan kurtulamıyor.
Her dönemde olağan üstü şartların dayatmasıyla Türkiye’de oluşan ‘değişim’ atmosferi, ne yazık ki hiç bir zaman demokratik bir değişim ve dönüşümle sonuçlanamamış, aksine ortaya çıkan kısmi ‘iyileşmeler’ de zaman içinde tırpanlanarak eskiyi aratacak baskıcı ortam tekrar hakim hale gelmiştir.
Neden?
Neden değişim ve dönüşüm dalgası siyasal sistemi ileriye değil de daha geri formlara itiyor?
Efsun bir fenomen gibi görünen bu durum tamamen ortaya çıkan değişim ve dönüşüm dalgasının hedefi, amaçları ve temsil ettiği ideolojik çizgiyle alakalı.
Mesela 1946-52. 1952-61, 1961-71, 1971-80 ve sonrasını düşünün. Bütün bu dönemlerde ortaya çıkan değişim dalgası, toplumun alttan gelen değişim talebi sonucu değil, bölge ve Dünya’da ortaya çıkan konjektürel değişimlerin zorlaması sonucu olmuştur.
Bu değişime önderlik eden de devletin iktidarı ve devletin muhalefet güçleri olmuştur. Halk muhalefeti ise sadece taşıyıcı motor rolü oynamaktan öte etkileyici bir fonksiyona sahip olamamıştır. Bu sebepten ötürü sonuçta yeniden yapılanmanın formu ve fonksiyonunu belirleyen devlet güçleri olmuştur.
Bugün Türkiye’de tekrar bir umut dalgası yayılmakta, yaydırılmakta. 24 Haziran toplumun bir kesimi için gerçekten köklü bir dönüşüm ve değişimin ilk adımı olacağı beklentisine karşılık, toplumun geniş kesimine devlet güzellemesi şırınga edilerek yine sorun ‘devleti’ kötülerden kurtarma operasyonu olarak aktarılmakta.
Sistemlerin iyilik ve kötülük ölçüleri, onların üzerinde şekillendiği ideolojik ve siyasi programlarıdır. Sistemin ideolojik ve siyasi programının demokratik ve çağdaş kılan ise, sistem dışındaki geniş halk kitlelerinin ne kadar demokratik tehamüllerle tanıştığı, insan haklarını, özgürlükleri ne kadar içselleştirdiği, bu değerleri ne kadar bir kültür haline getirdiği ve bu değerleri korumak için oluşturduğu toplumsal örgütlülükleridir. Eğer bir toplum bütün bu değerlere uzak ise, sistemin güçlerinin kendi aralarında yürüttüğü iktidar oyunlarına ve kavgalarına sadece alet olur.
Türkiye 24 Haziran seçimlerine böyle bir tabloyla giriyor. Devletin iktidar kesimi ile muhalefet kesiminin devleti ‘kurtarma’ noktasında her hangi bir ayrılıkları yok. İktidarda olanın derdi iktidarı kayıp etmeme, muhalefetin derdi de devlet iktidarını ele geçirmek. Devlet iktidarı ve muhalefetinin toplamı %85’e tekabül ediyor.
Gerçek demokrasi ve özgürlükler için mücadele eden devlet dışı muhalefet %15. Türkiye bununla değişir mi, değişebilir mi? Göreceğiz.
Bazen bir kıvılcım bir ormanı tutuşturmaya yetiyor. Önemli olan kıvılcımın isabetli bir alanda, ormanın tutuşmaya en elverişli alanında çakılmasıdır, gerisini hafifte olsa, rüzgarın esintisi hal eder. 24 Haziran biraz bu duruma benziyor.
Büyük umutların hayal kırıklığına, umudun umutsuzluğa dönüşmemesi için, Türkiye’de yeni bir geleceğin ve yeniden birlikte yaşamın ilk adımı olması için, demokrasi ve özgürlüklerden yana olan bütün güçlerin birleşme gerekiyor.
Demokratlar, sosyal Demokratlar, liberaller, gerçek dindarlar artık devletin kirli hesaplarının malzemesi olmaktan kurtulmalı. Bu güçler, devletin kendi terörünü meşrulaştırmak için oluşturduğu sahte sosyal Demokrat platformu terk edip, gerçek sosyal Demokrat bir yapı kurdukları ve bütün muhalif güçleri bu platformda bir araya getirdikleri zaman, Türkiye’de demokratikleşmesi yönünde bir adımın atıldığı söylenebilir..
Ancak bu birlik devlet terörüne, teröre zemin sunan devlete son verip demokratik ve çağdaş bir devlet yapısını ortaya çıkarabilir.
Bugün ki devleti savunarak Türkiye’de değişimin sağlanamayacağı nasıl bir realite ise, ha keza devleti savunma refleksiyle ‘muhalefet’ yürütenlerin de demokrasi ve özgürlük diye bir sorunları olmadığı da o kadar gerçek.
25.05.2018
Erdoğan’ın Londra Ziyareti ve 24 Haziran Seçimleri 2
16 yıl önce ABD’den aldığı icazetle Türkiye’de faşist ırkçı İslami faşizmin temellerini atan Erdoğan,16 sonra yıkılmaya doğru giderken, bu kez de Londra merkezli bir operasyonla faşist diktatörlüğünü korumanın yollarını arıyor.
Çok kritik bir döneme denk getirilen bu görüşmenin insan hakları, Demokrasi ve evrensel değerlerin korunmasına dönük olmadığını söylemek için kain olmak gerekmiyor. Zira Ekonomik ve siyasi krizin hiç bir dönemde olmadığı kadar derinleştiği, uluslararası ilişkilerin dibe vurduğu bir süreçte, bu günahların işleyicisi olan bir zatı davet etmenin derin hesaplar sonucu olduğu açık.
Türk devleti belki tarihinin en ağır ekonomik, sosyal, siyasal ve diplomatik krizini yaşıyor. Son üç yıldan bu yana bu alanlardaki krizler sürekli derinleşiyor. Partnerleri olan uluslararası Güçler de bu durumun farkında. Bu durumu bugüne kadar en iyi kullanan Rusya oldu. Asırlık dostları AB, ABD ve İngiltere bu duruma fazla seyirci kalamazdı. Erdoğan’ın İngiltere’ye çağrılmasını biraz bu pencereden görmek lazım.
Erdoğan’ın Londra’ya çağırılması sonucu kurulan pazarlık masasında, Ekonomik ve siyasi çıkarlara karşılık, Kürt sorunu, Demokrasi ve insan haklarının pazarlık malzemesi olarak kullanıldığı kesindir.
Terör himayeciliği ve terörist yapılanmalarla birlikte hareket etmekten sakınca görmeyen bir Devlet teşkilatı ve onun şefini Demokratik bir Devletin bu derece üst düzeyde ağırlaması başka nasıl izah edilebilir.
Terör şefliğini Devlet olarak üstlenen, Ülkesini Teröristlerin karargahı ve barınağı haline getiren, bu karargahtan giden militanlar eliyle, başta İngiltere olmak üzere Avrupa’nın bir dizi Ülkesini kana bulayan, son olarak Efrin’i işkal ederek hem Kürtlere karşı bir imha savaşı başlatan, hem de Ortadoğu ve Dünya’yı tehdit eden teröre yeni bir boyut kazandıran bir Liderin Batı Avrupa Ülkelerinde böyle ilgi görmesini kirli çıkar ilişkilerinin dışında değerlendirmek mümkün mü?
Son üç yıl içinde Türkiye demokrasiden, Avrupa Birliği’nden ve kendi varlık gerekçesi olan ‘Ilımlı’ İslam’dan hızlı bir şekilde uzaklaştı. Şu anda Ortadoğu’daki istikrarsızlığın başlıca kaynağı durumunda. Bütün bu negatif duruma rağmen eğer İngiltere Devleti ve Kraliçesi Erdoğan’ı kırmızı Halılarla karşılıyorsa bundan hayırlı bir sonuç çıkmaz.
AKP-MHP faşist diktatörlüğü AB, ABD, İsrail, İran, Rusya, Arap Dünya’sıyla ilişkilerinin dibe vurduğu koşullarda 24 Haziran seçimlerine gidiyor.
Hatırlanacağı üzere 2015’teki seçimler öncesi ise Almanya’da Başbakan Angela Merkel ile yapılan görüşme Erdoğan için kaldıraç rolünü oynamıştı.
Sorulması gereken soru, İngiliz Devleti Başbakanı Theresa May ve Kraliçe II. Elizabeth’in neden Erdoğan’ı 24 Haziran öncesine denk gelen bu zaman dilimi içinde ağırladıkları?
Birinci neden Ekonomiktir. Türkiye’nin İngiliz Devletine sunacak hayli rezervlere var. İngiltere ise, Türk Devletinin yumuşak karnının Kürt sorunu, demokrasi ve İnsan hakları konuları olduğunu biliyor. İngiliz Devleti Ekonomik çıkarlarını Kürt sorunu, ‘Demokrasi’ ve ‘İnsan haklarına feda edecek değil.
İkinci neden, AB’den ayrılan İngiltere, Türkiye’yi yanına alarak AB üzerinde bir baskı unsuru oluşturup, ayrılma sürecinde kendisine öncelikler sağlamak istiyor.
Elbette ziyaretin ekonomik nedenleri kadar siyasi boyutları da var. Bunu şöyle tarif etmek mümkün: AB’den ayrılan İngiltere, Türkiye’nin Rusya ile olan ilişkilerini Batı’ya karşı bir şantaj olarak kullanabilir. Bu şantajın boyutları oldukça geniş. Mesela Türk Devletinin Mülteci şantajı… yada AB üyesi olan Yunanistan ve Kıbrıs ile çok gergin olan ilişkileri… bunların hepsini İngiltere AB’ye karşı bir baskı unsuru olarak kullanabilir.
AKP-MHP faşizminin içerde özgürlük ve hukuku yok ettiği, medya ve yargıyı denetimine aldığı, Gazetecileri, aydınları, Akademisyen, seçilmiş ve muhalif olan her kesi hapse attığı bir ortamda, Londra’da yapılan görüşmenin içeriği ne olursa olsun, bu davet, İngiltere Devletinin Erdoğan’ın suçlarına destekten başka bir anlam ifade etmeyeceği açıktır.
Yukarda real durumun kısa özetini vermeye çalıştım. Bu duruma şaştığımı söylesem saflık olur. Çünkü son bir Asırdan beri tekrarlanan bir senaryo.
Burada önemli olan, Türkiye toplumunun kendisine karşı oynanan bu oyuna karşı, 24 Haziran’da alacağı tavır. Unutmamak gerekir ki bu tavrı belirleyecek olan da siyasi Partilerin izleyeceği politikadır.
Türkiye siyaseti hep en uç siyasi bakışlar tarafından temsil edilmiştir. Devletin ideolojisini temsilen Irkçı, faşist, dinci kesim, ona karşı İşçi sınıfı ve emekçileri temsil ettiğini söyleyen Sol, Sosyalist kesim. İki kesimde uç nokta. Arada kalan milyonlar tercih seçeneğine sahip olamadığı için, güçlü olandan, güçlü olan ise Devlet ekseni olduğu için faşist, Irkçı ve baskıcı olmasına rağmen ondan yana olmak zorunda kalmıştır.
İçerde kimlik eksenli olarak Kürt, Ermeni, Rum, İnanç kimliği olarak Alevi, Hıristiyan ve suni İslam olmayan bütün kesimler, dışarda nerede ise Türk ve suni İslam olmayan her Toplum düşman gösterilmiş.
Türkiye muhalefetinin önündeki en acil görev bu lanetli gidişatı mümkün kılan zihniyete ve örgütsel yapılanmalara alternatif zihniyet, örgütsel yapı yaratmaktır.
24 Haziran seçimleri için oluşturulacak cephe bu değişimin ilk adımı olabilir. Türkiye ve Kürdistan toplumunun her kesiminin( Irkçı, Faşist, soykırımcı ve katliamcılar hariç), kendisini içinde bulacağı, her kesimin kendi önceliğini dayatmadığı, ortak paydaların ön plana çıkarıldığı bir yapıya, Sosyal Demokrat bir yapılanmaya acil ihtiyaç vardır.
Ötekileştirme ve kutuplaşma sadece faşizm ve diktatörlerin işine yarar. Sosyalistlerin sosyalizm, dindarların ve dindar olmayanların özgür inanç, farklı Kimlik ve aidiyetlere sahip insanların kimlik ve kültürlerini özgürce yaşaması, toplumsal uzlaşı sonucu yaratılacak hoşgörü ve toleransla mümkündür. Bunun için Türkiye’nin en temel sorunu toplumu demokratikleştirme sorunudur. Bunu da ancak toplumun siyasi öncüleri, toplum dokusuna uyan politik argümanlarla toplumun karşısına çıkarak çözebilir.
2018 1 Mayısında Türkiye’nin Karanlık yüzü!
-AKP iktidara geldiğinden bu yana 22 binin üzerinde emekçi, iş cinayetlerinde yaşamını yitirdi. Sadece bu tablo dahi AKP iktidarının sadece demokrasi ve özgürlüklerin değil, emeğin ve emekçinin düşmanı olduğunun ibret belgesi niteliğinde.
-16 yıllık AKP iktidarı, çalışma yaşamında büyük bir mezarlık yarattı. Zonguldak, Soma, Ermenek, Şirvan, Şırnak ve onlarca yerde 22 binin üzerinde işçi iş cinayetlerinde yaşamını yitirdi.
-Devlet grevleri yasaklamaya ve grev kırıcılığı yapmaya; sendikal kadrolar örgüt üyeliğinden tutuklanmaya başladı. Sendikal örgütlenme özgürlüğüne dönük ağır baskılar hayata geçirildi. AKP’nin iktidarda olduğu son 16 yılda 6.2 milyon kişi işsiz.
-OHAL KHK’leriyle 111 bin kamu emekçisi işinden edilmiş. Sendikalaşma oranı yüzde 12’ye düşmüş.
-İktidarın emek düşmanı politikaları sonucu, yayımlanan kanun hükmünde kararnamelerle (KHK) toplam 110 bin 778 kişinin ihraç edildi.
-Devlet grevleri yasaklamaya ve grev kırıcılığı yapmaya; sendikal kadrolar örgüt üyeliğinden tutuklanmaya başlandı.
-AKP iktidara geldiği 2002’den bu yana tam 14 grevi yasakladı. ILO verilerine göre; dünyada her 15 saniyede 1 işçi, iş cinayetlerinde hayatını kaybediyor. Her yıl 2 milyon fazla işçi meslek hastalığı ve iş kazaları sonucu hayatını kaybediyor.
-Türkiye’de ise, Meclisi’nin verilerine göre; 2017’de 2006 işçi iş cinayetlerinde hayatını kaybetti. 2018’in ilk 3 ayında ölen işçi sayısı en az 386’ya ulaştı. 2002-2017 arasında en az 22 bin işçi hayatını kaybetmiş.
-Esnekleşen çalışma koşulları, uzayan çalışma saatleri iş kazalarını, iş cinayetlerini kaçınılmaz hale getiriyor. AKP iktidarı döneminde yaşanan mevcut İş cinayetlerinin gerçek sorumluları hak ettikleri cezaları alamadığı gibi, İş cinayetlerinden sorumlu olan işverenlerin sorumluluğu örtbas edilmiştir.
-2001 yılında işçilerin resmi sendikalaşma oranı yüzde 57.2 idi. Şu anda ise Türkiye’deki her 100 işçiden sadece 12 tanesi sendikaya üye.
-2018 başında açıklanan verilere göre Türkiye’deki işçilerin yüzde 12.38’e sendikalı. Toplamda sendikalı işçi sayısı ise 1 milyon 714 bin civarında.
– Çalışan Kadınların sendikalaşma oranı yüzde 8 civarında. Erkeklerde ise bu oran yüzde 14’lerde. AKP iktidarının en büyük icraatlarından biride, toplumsal cinsiyet eşitsizliğini, toplumsal yaşamın her alanına hakim kılması.
-Her Aralık ayında İktidar ve İş veren tarafından belirlenen asgari ücret, 2018 için de 1.603 TL olarak kararlaştırıldı. Türk-İş’in 2018 Nisan ayı verilerine göre dört kişilik bir ailenin açlık sınırı 1.680 TL, yoksulluk sınırı ise 5.473 TL oldu.
-Türkiye’de işsizlik AKP iktidarıyla düzenli bir tırmanışa geçmiştir. Verilere göre, 2009’da 3 milyon 95 bin olan işsiz sayısı 2017’de 3.4 milyona, 2017 için yüzde 18.3 olarak gerçekleşti.
-2014’te 5.9 milyon olan geniş tanımlı işsiz sayısı 271 bin artarak 2017’de 6.2 milyona ulaşmış. Geniş tanımlı işsizlik yüzde 18.3 olarak gerçekleşirken, gençlerin bu işsizlik içindeki oranı yüzde 21’e ulaşmıştır. Ne eğitimde ne de istihdamda olan gençlerin oranı ise yüzde 24.2’ye yükselmiş. 2014’te yüzde 20.4 olan yüksek öğrenimli genç kadın işsizliği 2017’de yüzde 26.1’e yükselmiş.
-Bu tabloyu değiştirmek mümkün mü? Türkiye’nin emekçileri, Demokrat, sosyal demokrat, Sosyalist, dindar, demokrasi, insan hakları, eşitlik, özgürlük ve daha insani bir yaşamdan yana olan bütün güçler 1 Mayıs’ta meydanlara çıkar, 24 Haziran’da da sandık başına gidip AKP-MHP faşizmi ve Erdoğan diktatörlüğüne son verirlerse; evet mümkün!
Yaşasın Emeğin mücadele bayramı 1 Mayıs!
30.04.2018
23 Ağustos Amerikan Basınından Özetler
Kayyum Protestoları Sürüyor
Amerika Patriot Teklifini Geri Çekti
Suriye Türk Gözlem Üssünün Bulunduğu Bölgede Kontrolu Ele Geçirdi
Hakikat arayışı
BİZİM TARAF – KAYYUMLAR
Özgecan’ın kuzeni Cemile Aslan’ın cinayetinde iddianame hazırlandı
Kayyım, Van Belediyesi Twitter hesabından Kürtçe’yi kaldırdı
Dünya 5G ile tanıştı onlar 1G’ye hasret
Maganda kurşunuyla hayatını kaybeden minik Selin’in organları 6 çocuğa umut oldu
IV. Kuşak Cumhuriyet dönemi (Demokratik Cumhuriyet)
AABK Türk konsoloslukları önünde eyleme geçiyor
İzmir’de avukatlara ‘kayyum’ şiddeti: Gözaltılar var
DAİŞ’e telsizler İstanbul Perpa’dan
AOÇ arazisinin satışına yargıdan durdurma kararı
31 Mart ittifakı kayyumlara karşı harekete geçmeli
Rusya ve Şili’den HDP’ye destek
Der neue Tag: Grönland hamlesi dikkatleri ABD’nin gerçek sorunlarından uzaklaştırıyor
İdlib’deki gözlem noktasına taciz ateşi iddiası
İdlib’deki sivillerin tahliyesi için koridor
BİZİM TARAF – KAYYUMLAR
Alevi Dernekleri Fedesyonu’ndan Kayyum atamalarına karşı açıklama
BİZİM TARAF – Alevi İmam Lisesi
DEMİR DEDE DEM-İ MUHABBETİ / Ali Sizer
CEMO DOĞAN İLE BAF’DA ALEVİ CANLARLA MUHABET
SURUÇ KATLİAMI SALDIRISINDA YARALANAN GÜNEŞ ERZURUMLUOĞLU ANLATIYOR
SURUÇ KATLİAMIN’DA KAYBETTİKLERİMİZİ ANIYORUZ
KAZ DAĞLARINDA NE OLUYOR! BİRİTANYA DEMOKRATİK GÜÇ BİRLİĞİ – LONDRA
ÇEKEREK IRMAĞINDAKİ HES PROJELERİ / TOKAT – ZİLE
PİRSUS (SURUÇ) 21 Temmuz 2015
HAFTANIN EN ÇOK OKUNANLARI
-
GÜNCEL HABERLER2 gün ago
AABK Türk konsoloslukları önünde eyleme geçiyor
-
GÜNCEL HABERLER2 gün ago
İzmir’de avukatlara ‘kayyum’ şiddeti: Gözaltılar var
-
Dünya2 gün ago
DAİŞ’e telsizler İstanbul Perpa’dan
-
Yaşam-Ekoloji2 gün ago
AOÇ arazisinin satışına yargıdan durdurma kararı
-
Politika2 gün ago
Rusya ve Şili’den HDP’ye destek
-
Medya2 gün ago
Der neue Tag: Grönland hamlesi dikkatleri ABD’nin gerçek sorunlarından uzaklaştırıyor
-
GÜNCEL HABERLER2 gün ago
İdlib’deki gözlem noktasına taciz ateşi iddiası
-
Dünya2 gün ago
İdlib’deki sivillerin tahliyesi için koridor