Bu Edmund Morris. Ünlü bir biyografi yazarıdır. Ve kurgu hakkında pek düşünmüyor.
"Hayır. Bence kurgu artık daha az ilginç ve daha az önemli hale geliyor. Eskiden kurgunun yaptığı şeylerin çoğu HBO'da veya diğer medyada daha iyi yapılır."
(Morris'in sözü, Time'ın yakın tarihli bir sayısında bu soruya yanıt olarak yer aldı: "Virginia Woolf, kurgunun her zaman biyografiden daha uzun ömürlü olacağını söyledi. Haklı mıydı?")
Süt'ün ölümsüz sözleriyle: "Kızgın olduğunu biliyorum! Sinirliyim!" Ama hepimiz bir anlığına meşalelerimizi ve dirgenlerimizi bırakalım. Derin bir nefes al.
Birkaç hafta önce ilk okuduğumda yaptığım gibi, bunu okuyup elden çıkarmanın kolay olacağını biliyorum. Ne de olsa, makul zihinler neyi “ilginç” ve “önemli” buldukları konusunda farklı olabilir. (Birçoğunuzun yaptığından eminim ki her iki konuda da şiddetle katılmıyorum.)
Fakat ikinci cümleyi hızlıca yakından okuyalım, çünkü gerçekten kafa karıştıran kısım bu. Theodore Roosevelt'in biyografisi ile Pulitzer Ödülü kazanan Morris, geçmiş büyülü altın çağda kurgunun şimdi olduğundan çok daha güçlü, yaratıcı ve çağrıştırıcı olduğunu öne sürüyor gibi görünüyor - her ne düşünüyorsa o oldu. Geçmişte yapılan kurgu, şimdi kurgu ile olmuyor. Kurgunun "eskiden" ne düşündüğüne dair ayrıntıları bilmeden, çürütmek zor. Ama bence Ann Patchett ya da Jonathan Safran Foer ya da geleneklerle yetinmeyen diğer sayısız yazarı okuyan herkes, kurgunun şu an o kadar iyi olmadığı iddiasının ne anlama geldiğine itiraz edecektir.
Ve böylece, Morris'in dediği gibi, HBO ve muhtemelen filmleri içeren “diğer medya” da dahil olmak üzere diğer formlar boşluğu doldurdu. Kimse bu medyanın harika olmadığını tartışmıyor ve hey, sıradaki adam kadar The Wire hayranıyım. Ancak bu dizilerde ve bu “diğer medyalarda” yer alan hikaye anlatımı, bir hikayenin bir romanda nasıl anlatıldığından farklıdır, onun yerine geçmez. Sanki Morris, filmin her zaman kitaptan daha iyi olduğunu tartışıyor gibi. Ayrıca, buradaki alt metin, premium kablodaki gösterişli 60 dakikalık pasajlar dışında eğlendirilemeyen (veya aydınlatılamayan) bir grup kısa dikkat süreli aptal kafaya dönüştük gibi görünüyor.
Son olarak ve belki de en kahredici olan Morris, bu alıntıyla A Sınıfı İkiyüzlü biri gibi görünüyor. Bunun nedeni, kendisine az da olsa bir ün kazandıran bir aracıyı kınamasıdır. Morris, kendisinin Reagan'ın hayatını gözlemleyen bir karakter olduğu tartışmalı bir kitap olan Dutch: A Memoir of Ronald Reagan adlı 1999 "kurgusal biyografisi" ile ün kazandı. Kitap, kurguyu Reagan'ın hayatının sözde gerçek bir biyografisiyle karıştırıyor. Bu, formla oynamanın ve bir amacı gerçekleştirmek için kurguyu kullanmanın harika bir örneğidir.görünüşe göre, düz biyografi yapamazdı.
Ne düşünüyorsun? Morris haklı mı, kısmen haklı mı yoksa çılgın bir deli mi?