O benim hayatımın ışığı. Bunu açıklamak için daha fazla şiirsel söz yok. Ben her gün, özellikle de bir anne olma arzumu yaşamak için minnettarım. Benim ve diğer kızımın fotoğrafına baktığımda düşündüğüm de buydu. Bu fotoğraf, muhteşem bir Laguna gününde, salonumuzda profesyonel bir fotoğrafçı tarafından çekildi. Işık özeldi. Bu benim için sahip olduğum en mükemmel fotoğraf değil, aynı zamanda çift çenemi de içeriyor olsa bile gülümseme her zaman orada.
Ava giyinmeyi çok seviyor ve sık sık kendi sandıklarıyla dolu olsa bile, dolabımdaki eşyalarını sık sık taklit ediyor. Ben çılgın TV şovunda değil, bir "kurtarıcı "yım: Daha çok duygusal bir kurtarıcıyım. Beni seyahat ettiğim uzak yerlere ya da beni ya da başka bir şekilde etkilemiş aileleri ve arkadaşlarımı hatırlatan şeylere tutunuyorum.
Neden vermediğimi bilmiyorum. Çok uzun zaman önce bana hizmet ettiler - 8 yıl tam olarak ve çok fazla paraya mal olmalarından başka bir şey olmadıklarından (ve eski bir donanma tişörtü veren bir problemim yokken, değerli şeyleri bırakarak onları bulmamı gerektiriyor) bir ev). Her zaman tam renk saçlarımla kemoterapiden geçmekte olan ve kendi saçlarının insan saçı peruklarını karşılayamayan doğru kişiye vereceğimi düşündüm. Ancak, üzerimde tutmamın nedeninin bir hatırlatma olarak göründüğünden şüpheleniyorum. Hayat çok kıymetli ve ben şimdiye kadar bunu kabul etmeye başlamamıştım, hayatımın tehlikede olduğu yerde, kütüphanede tozlu bir çantada, hediye yığınlarının yakınında, ama kapıya yeterince yakın olmadığının kanıtı var. Bunu asla yapmamak.
Kızım sarışın. Çok tuhaf çünkü siyah saçları ile doğmuş. Sadece kahverengi saçlarım var, ama annem benden önce, babam ve ailemdeki neredeyse herkes. Öyleyse bu, bir zamanlar, benim eski ruh kızımın 5'inin (bu resimdeki 4'lük), benden bağımsızlığını ifade etmesinin bir yolu olmalı. Söylüyormuş gibi, bakın Mamma, ben sen değilim, sen beni kontrol edemezsin. Aynı renk saçlarım bile yok! Abartmaya eğilimliyim, bu yüzden kişisel olarak almıyorum.
Resme baktığımda gördüğüm şey, kızımın benim renk saçımla nasıl daha çok benzediğidir. Çoğu insan aynı yüze, aynı ifadeye sahip olduğumuzu ve bir mini ben olduğumuzu söylüyor, ancak sarı saçlar, özelliklerini gizleyen bir filtreye benziyor. Çoğu zaman, yüzüne baktığımda, tanıdığım ben değilim.
Fotoğrafta eksik olan şey derin korku. Her ne kadar genetik kanser yatkınlığı için olumsuz olmuş olsaydım ve iki yıl önce 31 Ocak'ta bir daha asla geri dönmeyecek olsaydı, o korkunç sözcükleri duydum.
Onu peruk taktığımda gördüğümde beni korkutuyor ve aynı zamanda tam olarak beni seviyor. O an bana çok benziyor ve ne kadar kırılgan bir hayat olduğunun farkındayım. Her zaman güneşe dalmak için sürekli hatırlatıcımdır. Gülüşümün ardında korku var. Her ne kadar palpable olmasa da, orada. İçimde derin bir çocuk yetiştirmek için etrafta olmayacağımı bu dünyaya getirdim. Gözlerimi açık seçimle tamamladım ve ailenin ve dostların sevgisi tarafından kuşatılması için gerekli koşulları sağladım, böylece beni kaybetmek zorunda kalsaydı, tüm Başak planımla darbe düşebilirdi. Göğüs kanseri laneti / derslerine bilmeden aşılabileceğimi düşündüğüm düşünceyi düşünmeme bile izin vermeyeceğim.
Biliyorum, küçük gülümseyen kafasında tehlikeli bir şekilde duran peruk beni korkutuyor, ama ivme kazanmasına izin vermeyeceğim ya da benden vazgeçmeyeceğim çünkü hayatım boyunca kanseri çok önemsememek istemiyorum.