Bugün oy attık. California tuhaf yer. Roma Devri gibi, doğrudan demokrasi var burada. Tabii bir odaya toplanıp nay veya yay diye bağırıştığımız sanılmaya. Ama eyalette hayata geçirilecek her kanunu oyluyoruz. Bugün en az 15 konuda oy kullandım. Bir de Schwartzeneger gitsin diye. Konular çok ciddi, mesela birinde 18 yaş altında, kürtaj yaptırmak isteyen kızlar aileden imzalı izin almak zorunda bırakılmalı mı? Fakir bölgelerdeki okullarda verilen bedava öğlen yemekleri için verdiğimiz vergi arttirılmalı mı? Benim oyumu nasıl verdiğimi yazmayayım artık. Bu blogu okuyan tahmin eder. Yanlış tahmin eden beni hiç tanımamış demek. Ya da ben derdimi anlatamamışım.
Bugün çok önemli bir gün. Senatorler seçiliyor, senato Cumhuriyetçiler’den Demokratlar’a geçebilir. Oyumuzu bir komşunun garajında kullandık güle oynaya. Ama iş vahim. Sadece kendimize değil bu oylar, dünyanın bir ucunda insanlar öldürülsün mü, öldürülmesin miye geliyor sonuç. AİDS’e daha önem verilsin mi? Darfur’da millet birbirini doğruyor, öyle seyredip duralım mı? Okulların dine bulaşmasına, Evrim Teorisi’nin öğretilmemesine bön bön bakalım mı? Öyle vahim yani. Herhangi bir Amerikalı’nın hükümetin verdiği her kararda parmağı olduğunu iddia edecek kadar sersem değilim. Ama Bush’dan kurtulma gücümüz var. Bugün biraz, iki yıl sonra toptan. Verdiği zararı hem içeride, hem dışarıda düzeltmek korkarım birkaç jenerasyonun zamanını alacak. Ailemin Florida’da yaşayan, adı lazım değil bir tanıdığı Bush ilk seçildiğinde ona oy atmış. İkincisinde yine ona oy atmış. Salak. Şimdi şaşkın şaşkın bakınıyor ortalığa. Bir de utanmadan yaptığı hıyarlığı anlatmıştı Brian’a. Üstelik Türkiye’de CHP’ye oy verecek cinsten bir Türk. Yuh.