taze ekmek veya akupunktur
taze ekmek veya akupunktur
İlk akupunktur randevuma giderken iki fırının önünden geçtim; Durdum ve derin bir nefes aldım. Derin nefes almanın birkaç nedeni vardı: Birincisi, fırınlardan gelen taze pişmiş ekmek kokusu beni olduğum yerde durdurdu. Rahatlatıcı ve tanıdıktı.
İkincisi, endişeliydim ve bildiğim bir duruma girmek istedim. Derin nefes aynı zamanda yürümeye devam etmekten korktuğum içindi. Akupunktur fikrini sevmiştim, ama şimdi yan taraftaki fırına olabildiğince hızlı koşma dürtüsüyle hareket etmek yerine Toplum Akupunktur Merkezine doğru yürürken, kendimi ikinci kez tahmin ediyordum.
Bilinmeyen her zaman korkutucudur, ancak konfor alanınızdan çıkmak en korkutucu olanıdır ve size söylememe izin verin – bu benim rahatlık alanımın çok ötesindeydi. Ancak kruvasan parmaklarım tekrar ağrımaya başladı ve ağrıyı hafifletmek için her şeyi denemeye hazırdım. “Ayrıldığında kendini iyi hissedeceksin”, “İşin bittiğinde sarhoş gibi hissediyorsun”, “Akustonlu”, insanlar işi bitirdiğimde nasıl hissedeceğimi tarif ettiğinde duyduğum şeylerdi.
Bununla birlikte, hayatımda daha önce hiç kafayı bulmamış ya da kafayı bulmamış biri olarak, ne bekleyeceğim konusunda hiçbir fikrim yoktu.
Kısa bir alımdan ve Trey’in benim fırıncı olduğumu tahmin etmesinden sonra, beni duvarlarda (Joey ve Chandler’ın Friends’te sahip olduğu türden) yatar koltukların olduğu büyük bir açık odaya götürdü.
Oda sadece sakinleştirici lambalarla aydınlatılmıştı ve masaj müziğinin tanıdık sesi vardı. Bir sandalye seçip eşyalarımı yanımdaki sepete koyarken, şimdiden sakinleşmiştim. Trey baş parmaklarıma ulaşana kadar iğnelerin girdiğini hissetmedim bile; Neredeyse yerimden fırlayacaktım ve Trey’in boğazına yumruk atma dürtümü bastırmak zorunda kaldım.
Elimden geldiğince sakin bir şekilde ona bunun gerçekten acıdığını söyledim ve iğneyi hafifçe çekerek özür diledi ve anında ağrı geçti.
Koltuğuma uzandım, göz maskesini gözlerime geçirdim ve derin bir nefes alıp verdim; Bu harika olacaktı. Aniden, orada gözlerim kapalı yatarken, görebildiğim tek şey mordu. Mor, kayalara çarpan dalgalar gibi dönüyordu.
Aurora borealis’in içinde yüzüyormuş gibi hissettim. Orada uzanıp tüm morları seyrederken ve sakinleştirici müziği dinlerken orada hissettim ama orada değil.
Göz maskemi çıkardım, sandalyemi dikleştirdim ve Trey’e tedavimin bittiğini işaret ettim. Trey geldi, iğneleri çıkardı ve ben odadan çıktım. Çıkarken bir saatin yanından geçtim, bir saatten fazladır orada oturuyordum ama bana 15 dakika gibi geldi.
Görünüşe göre dört gün sonra olan bir sonraki randevumu ödediğimi veya aldığımı zar zor hatırlıyorum, ancak bilinçli olarak oradan sadece 2 mil uzakta yaşadığım için mutlu olduğumu hatırlıyorum, çünkü tam olarak nasıl gideceğimden emin değildim. eve sürmek.