Kitabı genelde işteyken molalarda bir iki bölüm okuyarak bitirdim.
Benim kitapta en sevdiğim şey okuduğum cümlelerde çok fazla kendimi bulmam oldu, Zülfü Livaneli'nin gözlem yeteneğini, bu halkı tanıdığını, ona göre kalemi eline aldığını bir kez daha anladım.
Kitap ana karakterler olan Zehra ile Emre'yi anlatırken yan karakterlere de derinlemesine giriyor, bazı sayfalarda o hayatlar yüzünden gözlerim doldu, bazılarına sövdüm bile. İşte bu his çok güzel. Çünkü bunu her okuduğunuz kitapta yakalayamıyorsunuz.
Puan kırmamın sebebi sonlara doğru ben de o bağlayıcılığı kaybetmeseydi. Daha iyi bir son yazımı beklerdim.
Ama yine de tavsiye ediyorum. Keyifli okumalar...