Bir mesaj okudum, bir anne yazmış ki ‘5 aylık bebeğimin ağlamasına dayanamıyorum, dövüyorum, sonra pişman oluyorum’ Bu mesajı okuyunca kalbim sıkıştı, yüreğim daraldı, dışarı çıktım nefes almak için. Sadece bu anne değil, çocuğuma dayanamıyorum, dövüyorum yazan çok anne var. Ve bunun sebebi de bizleriz. Siz, biz, hepimiz… Öncelikle anneliğe hazır olmayan kızlarımıza ‘ne zaman çocuk gelecek’ diye sorup, baskı yaptığımız için sorumluyuz. Çünkü herkes mecbur değil anne olmaya, herkes hazır değil. İlişkisinde sorunlar yaşayan çiftlere destek olup, çözüm için yardımcı olacağımıza, ‘bir çocuk yapın düzelir’ dediğimiz için mesulüz. Çocuklara kötü evliliğin sigortası olarak baktığımız için çok ama çok suçluyuz. Ve çevremizdeki annelerin küçücük bebeklerini dövdüklerini, yani bu denli sıkıntı yaşadıklarını ve psikolojilerinin bozulduğunu gördüğümüz halde ‘neyin var’ diye sormadığımız, yaralarını sarmaya çalışmadığımız için suçluyuz. Ben bugün zor gelirim kendime ama anneler olarak bir an önce kendimize gelmemiz gerektiğini biliyorum. Ve evladına şiddet uygulayan tüm annelere diyorum ki; ne olur yardım alın, destek alın, terapi alın, kendinizi bu girdaptan kurtarın. Çünkü yavrularımızın kendine 'yara' olan bir anneye değil, yaralarına merhem olan bir anneye ihtiyacı var.