Amerikan yoksulluğu belirli şehirlerde, kasabalarda ve ilçelerde birikiyor. Yerel yönetimler çoğunlukla düşük gelirli insanlar tarafından doldurulduğunda, kamu hizmetleri için genellikle çok daha az para vardır. Zayıf, parasız yerel yönetimler, sakinlerin düşük gelirlerle düzgün bir yaşam sürmelerini veya ailelerini yoksulluktan kurtarmalarını zorlaştırıyor. Bütün kasabalar yoksulluk tuzağına dönüşür.
Bu sorunu “şehir çapında yoksulluk” veya “sınırdan sınıra düşük gelirli” kasabalar olarak kısaltacağım. Gelirler, sadece küçük ceplerde değil, kasabanın çoğunda baskı altında. Sosyologlar bu fikir için daha rafine bir ölçü geliştirebilirler (ve umuyorum ki) geliştireceklerdir, ancak bu kitabın amaçları doğrultusunda bu iki terimi (1) tek bir belediyeye (bir şehir, kasaba veya köy) veya kırsal bir ilçe hükümetinin tüzel kişiliği olmayan alanları (2) sakinlerinin en az yüzde 20’sinin yoksulluk sınırının altında yaşadığı bir nüfusa hizmet eder, burada (3) medyan gelirler eyalet medyan gelirinin üçte ikisinden daha azdır. Kombine olarak, bu ölçütler, yaygın yoksulluğun yanı sıra daha yüksek gelirli daha az insanın yaşadığı yerel bir yargı yetkisini tanımlar.
Büyük Durgunluktan önce bile, şehir çapında yoksulluk büyüyen bir sorundu. 2000 ve 2009 yılları arasında, en az beş kişiden birinin yoksulluk sınırının altında yaşadığı belediye, ilçe ve nüfus sayımına göre belirlenmiş yerlerin sayısında yüzde 31’lik bir artış oldu. 2020 rakamlarına göre, “yoksulluk sınırı” terimi, yılda 26.246 dolardan, yani aylık 2.200 dolardan az vergi öncesi gelirle yaşayan dört kişilik bir ailenin katı gerçekliğini ifade ediyor. Haciz Krizi, çok sayıda düşük ve orta gelirli ev sahibini hem evlerinden hem de tek ekonomik varlıklarından mahrum ederek işleri daha da kötüleştirdi.
Şehir genelinde yoksulluğun yaşandığı yerler farklılık göstermektedir. Bazıları büyük şehirler, küçük şehirler veya tarihi banliyölerdir. Diğerleri kırsal. Bazıları mavi, bazıları kırmızı oy verir. Bazıları neredeyse tamamen beyaz, tamamı Siyah, tamamı Latin veya tamamı Kızılderili. Bazıları Amerika’daki en çeşitli topluluklardır. Irksal ve etnik şiddet, ayrımcılık ve ayrımcılık, sınırdan sınıra bazı yoksul yerlerin nasıl geliştiğini ve neden yoksul kaldıklarını açıklamaya yardımcı olur.
Şehir çapındaki yoksul yerler nüfuslarını tutmuş veya küçülmüş olabilir. Her zaman düşük gelirli olabilirler ya da bir zamanlar güçlü bir işçi sınıfıyla tanınırlardı ya da bir zamanlar zengin cepleri vardı. Bazıları kelimenin tam anlamıyla sınırdan sınıra kadar fakir, diğerlerinin hala sevgiyle bakılan evleri olan birkaç rahat bloğu veya mahallesi var. Çoğunun üniversiteye gitme oranları düşük, bu da sakinlerin yaşanabilir bir gelirle iş bulmasını zorlaştırıyor.
1980’den bu yana, ülkenin en zengin bölgeleri, gelirlerin başka yerlerdeki mütevazı kazançlardan çok daha hızlı arttığını gördü ve bu da keskin bölgesel eşitsizliğe yol açtı.
Şehir çapında yoksulluk, insanların daha büyük ölçeklerde (bölge) ve daha küçük ölçeklerde (mahalle) sınıflandırma biçiminden farklıdır, ancak bununla ilişkilidir. 1980’den bu yana, ülkenin en zengin bölgeleri, gelirlerin başka yerlerdeki mütevazı kazançlardan çok daha hızlı arttığını gördü ve bu da keskin bölgesel eşitsizliğe yol açtı. Otuz bir eyalette, bir veya iki metropol, eyaletin gayri safi yurtiçi hasılasının (GSYİH) yarısından fazlasını oluşturmaktadır.
Bu modelin en bilinen örneği, metro alanının New York eyaletinin toplam GSYİH’sının yüzde 80’ini oluşturduğu New York City’dir. Ülkenin çoğu aynı yöne gidiyor. Eyalet, yaklaşık 350 kasaba ve şehir ile 10.000 mil kareye sahip olmasına rağmen, Boston bölgesi Massachusetts ekonomisinin dörtte üçünden fazlasını yönetiyor. Oregon ve Washington’da, Portland ve Seattle’ın metropol bölgeleri gelişiyor ve eyaletlerinin büyük bölgeleri mücadele ediyor. Charlotte ve Triangle bölgelerinin ötesinde Kuzey Carolina’da da aynı; Des Moines dışında Iowa; Atlanta dışında Georgia. Chicago’nun ekonomik çıktısı yalnızca Illinois ekonomisini yönlendirmekle kalmıyor, aynı zamanda komşu Ohio’nun tüm GSYİH’sini aşıyor.
Zayıf bölgeler, tarihi üretim merkezlerini bilgi ekonomisinin düğümlerine dönüştürmek için gereken varlıklardan, iyi şanstan ve güçlü ağlardan yoksundu. Finans, sigorta, hukuk ve emlak hizmetleri için hiçbir zaman New York City, Chicago ve Philadelphia’da olduğu gibi ulusal düzeyde rekabetçi bir merkez geliştirmediler. Bazılarının kolejleri vardı, ancak Boston, Pittsburgh ve San Francisco Körfez Bölgesi’ndeki STEM odaklı araştırma üniversiteleri yoktu.
Bazı bölgeler olağanüstü doğal olanaklara sahipti, ancak artan maaş çekleriyle büyüyen metropollerden önemli turistik yerler olarak çıkmak için çok uzaklardı. Hiçbir zaman memleketlerine (Seattle’da olduğu gibi) geri dönen ticari devler yetiştirme şansına ya da DC veya Atlanta gibi şehirlerin önemli hükümet operasyonlarına sahip olma şansları olmadı. Pennsylvania, Kentucky, California, Texas, Maine ve diğer birçok eyaletteki en büyük metropollerin ötesindeki kasabaların geleceği nedir?
Şehir çapında yoksul olan birçok belediye, düzinelerce küçük belediye yönetimine bölünmüş tarihi sanayi bölgeleri de dahil olmak üzere, daha zayıf bölgelerde yer almaktadır. Her biri kendi bütçesini, seçilmiş yetkilileri ve çalışanlarını taşımalıdır. Ancak şehir çapında yoksulluk, genellikle yüksek gelirli ve düşük gelirli banliyölerin bir karışımına sahip olan güçlü, büyüyen bölgelerde de bulunabilir. Daha zengin banliyöler, düşük ücretli işçilerin karşılayabileceği çok aileli konutları engellemek için arazi kullanım yetkilerini kullandıklarında, bu işçiler daha ucuz konutlarla düşük gelirli banliyölere yığılmak zorunda kalırlar.
Kamu hizmetlerinde, hayatın pek çok yerinde olduğu gibi, ödediğinizin karşılığını alıyorsunuz, bu da şehirler arasındaki büyük eşitsizliği tetikliyor.
Sınırdan sınıra yoksul belediyeler nasıl “yukarıdaki” bölgelerden etkileniyorsa, onlar da “aşağıdaki” mahallelerden etkileniyor. Tanım olarak, sınırdan sınıra yoksul şehirler birden fazla yoksul mahalleyi kapsar. En azından William Julius Wilson’ın yayımlanmasından bu yana Gerçekten Dezavantajlı 1987’de sosyologlar mahallelerin ne kadar önemli olduğunu gösterdiler. Güvenliği, ekonomik fırsatları ve çevresel koşulları şekillendirirler. Dev veri setlerinin ve bunları araştırmak için kullanılan bilgi işlem araçlarının artmasıyla birlikte, ekonomistler ve sosyologlar, bir hanenin etrafındaki mahallenin bir çocuğun psikolojisini nasıl bozabileceğini doğruladılar ve daha fazla araştırdılar. ömür gelir ve eğitim sonuçları.
Şehir çapındaki yoksulluk, mahalle veya bölgesel yoksulluktan (ancak bu kelimeyi tanımlayabilir) açıkça “daha kötü” değildir. İster fakir bir bölgede, ister fakir bir şehirde, isterse fakir bir mahallede veya yukarıdakilerin hepsinde kök salmış olsun, bir hane ciddi zorluklarla karşılaşabilir. Ancak, bölgelerinin çoğunda yüksek yoksulluk düzeyine sahip mahallelere hizmet eden yerel yönetimler sorunu, belirli ve üzerinde yeterince çalışılmamış bir modeli temsil ediyor. Yüksek ihtiyaç duyulan yetki alanlarındaki sığ vergi tabanları, gelirlerin azalmasına neden olur. Federal ve eyalet hükümetleri, yoksullar da dahil olmak üzere tüm yerel yönetimlerle gelirleri paylaşabilir ve paylaşabilir. Ancak COVID-19 salgını sırasında geçici bir artış dışında, eyalet ve federal yerel gelirlerin oranı on yıllardır düşüşte.
Bu, şehirlerin ve ilçelerin yerel vergilerden, para cezalarından ve ücretlerden elde edilen gelirlere daha fazla bağımlı hale geldiği anlamına gelir. Bir şehrin konut stoku ve istihdam tabanı düşüyorsa, bu güçler emlak değerlerini aşağı çekecek ve bu da emlak vergisi gelirlerini aşağı çekecektir. Yeni binalara ve renovasyonlara yapılan azalan yatırımlar yalnızca fiziksel düşüşü güçlendirmekle kalmaz, aynı zamanda yerel yönetimler için daha az izin ücreti oluşturur. Daralan ticaret bölgeleri daha az satış vergisi geliri sağlar. Bordrolar, otel konaklamaları, restoran faturaları, alkol satışları, gayrimenkul transferleri ve işletme ruhsatları gibi bazı eyaletlerin belediyelerinin vergilendirmesine izin verdiği diğer işlemlerden elde edilen gelirler için de aynı.
Yerel yönetimlerin daha az parası olduğunda, borç alabilir, yerel vergileri ve ücretleri yükseltebilir, personeli işten çıkarabilir ve kamu arazisini satabilirler. Eski altyapı ve teknolojideki iyileştirmeleri erteleyebilirler (ve neredeyse her zaman yaparlar) ve yıpranmış binaları, araçları ve ekipmanları kullanmaya devam ederler. Yoksulluğun yüksek olduğu şehirler ve ilçeler, çalışanlarına daha riskli ve daha zorlu işler için daha az ödeme yapıyor. Birçoğu, rekabetçi maaşlar yerine emeklilik faydaları sunarak çalışanlar için tazminatı erteler ve daha sonra bu emeklilik sözleşmelerini karşılamak için gereken parayı biriktiremezler.
Politikacıları, büyük işverenleri cezbetmek için sübvansiyonları ve vergi indirimlerini bir araya getirmeye çalışıyorlar, ancak diğer birçok yerel yönetimle rekabet ediyorlar ki, “kazanan” belediye tipik olarak siyasi bir zafer kazanıyor, ancak anlaşmanın ömrü boyunca para kaybediyor. Sınırdan sınıra gidilen yerler, en kötü gelir sağlama tekniğiyle ünlendi – birçoğu, kasabadan geçen sakinlerden ve sürücülerden para cezası ve harç almak amacıyla ayrıntılı, gerileyen medeni ve ceza kanunu uygulama planları geliştirdi.
Bu hamlelerin her biri, şehri sakinler ve işletmeler için daha az yaşanabilir hale getiriyor. Kamu hizmetlerinde, hayatın pek çok yerinde olduğu gibi, ödediğinizin karşılığını alıyorsunuz, bu da şehirler arasındaki büyük eşitsizliği tetikliyor. Mali düşüş sürecinden geçen on yıllar boyunca, bir yerel yönetimin alacak kredileri, artıracak vergileri, özelleştirilecek hizmetleri veya satmaya değer varlıkları kalmayacak. Şehir personeli azalttıkça veya ortadan kaldırdıkça, yerel yönetim daha az yetkin ve daha rahatsız edici görünüyor. Altyapı ve kamusal alan bozuluyor. Detroit’ten Rahip Joan Ross, kentin hizmet sektöründeki çöküşüne atıfta bulunarak, “Bin kesintiyle ölüm” diyor. “Kan kaybından ölmen uzun zaman alıyor. Ama sen yaparsın.”
____________________
alıntı Kasabayı Kurtarmak İçin Mücadele: Terkedilmiş Amerika’yı Yeniden Hayal Etmek Michelle Wilde Anderson tarafından. Telif hakkı © 2022. Simon & Schuster’in bir baskısı olan Avid Reader Press’ten edinilebilir.
Kaynak : https://lithub.com/why-we-should-pay-attention-to-the-slow-decay-of-americas-forgotten-cities/