Ah Ka’dan ödünç aldığı arabanın hala onda olması iyiydi. Ning Xi alelacele üstünü değiştirdikten sonra hemen yola koyuldu.
Eve arka kapıdan girmek için Lu Jingli’nin dediği yoldan gitti. Tedirgin bir şekilde ileri geri yürüyerek onu bekleyen Lu Jingli’yi uzaktan görebiliyordu.
"Xiao Xi Xi, sonunda geldin!"
"Küçük Hazine nerede?"
"Evde! Benimle gel!"
"Bu şekilde yürüyebilir miyim? Kimse öğrenmez mi?"
“Merak etme, babam bugün yok ve yarın sabah dönecek. Kahyaları ve hizmetçileri de gönderdim. Aslında annem artık size karşı değil, sadece Küçük Hazine’nin mutlu olmasını istiyor. Sadece babam karşı; o da çok dar kafalı ve daha ikna edebilmiş değilim...” Lu Jingli evin yolunu gösterirken devam etti.
Bahçenin ortasında Ning Xi durdu ve yukarıya baktı.
"Xiao Xi Xi, gidelim! Neye bakıyorsun?” Lu Jingli kafası karışmış bir şekilde sordu.
"Hiç... Sadece biri beni izliyormuş gibi hissettim de... Belki de son zamanlarda biraz paranoyak olmuşumdur...” Ning Xi onu takip etmeye devam etmeden önce söyledi.
Diğer taraftan Lu Jingli rahatlamıştı. Yukarı bakıp kendi kendine düşündü; Ning Xi sen paranoyak değilsin, sadece çok uyanıksın!
Ağabeyi oradan onu gözetliyordu.
Lu Jingli, Ning Xi’yi Küçük Hazine’nin odasına getirdi, "Dun dun dun! Küçük Hazine, bak kim seni görmeye geldi!"
Küçük Hazine yatakta öylece yatıyordu ve Lu Jingli’yi duymasına rağmen hiç tepki vermedi.
"Ahh..." Lu Jingli garip bir şekilde burnunu büzüştürdü ve Ning Xi’ye yol verdi, “Geç sen.”
Biraz gergindi. Buraya gelirken ışık hızıyla gelmek istemişti. Küçük Hazine’yle böyle karşı karşıya olunca ne diyeceğini bilememişti.
Aklında Küçük Hazine’nin duygusal sorusunu şimşek gibi çakıp durdu, “Xiao Xi Xi teyze, Küçük Hazine çok iyi, neden Küçük Hazine’yi istemiyorsun?”
Küçük Hazine’nin ona karşı olan duygularını hafife almıştı ve zalimce çocuk olduğu için gün geçtikçe onu unutacağını düşünmüştü. Onda böyle duygusal bir yara bırakacağını bilmiyordu.
“Bebeğim, özür dilerim...” Ning Xi hafifçe küçük çöreğinin kafasını okşadı. Onu son görmesinin üstünden birkaç gün geçmişti ama şimdiden küçük çörek kilo vermişti.
Küçük Hazine hafifçe gözlerini kırptı ama başka bir tepki vermedi.
Ning Xi sessizliğe boğuldu. Özür dilemek dışında ne diyebileceğini bilmiyordu. Artık sözlerini tutamayacağını bildiği için sonsuza kadar yanında olacağını söyleyemezdi.
Fakat onu neşelendirmek için bir yol bulmak zorundaydı.
Lu Jingli, sert ve reaktif olmayan Küçük Hazine’ye bakarken endişelenmeye başladı, daha sonra sessiz olan Ning Xi'ye baktı.
Bunu hiç beklememişti. Küçük Hazine neden bu kadar sessizdi? Küçük Hazine’nin hastalığı Ning Xi’nin bile düzeltemeyeceği kadar kötü müydü yoksa?
"İkinci efendi, bir isteğim var.” Ning Xi konuştu.
“Ahh? Nedir? Söyle bakalım!”
“Bu gece Küçük Hazine’yi alabilir miyim?”
“Ne? Küçük Hazine’yi almak mı istiyorsun?” Lu Jingli şok olmuştu.
“Evet. Burada uzun süre kalırsam durmadan tetikte olmam lazım ve Küçük Hazine ile doğru dürüst iletişim kuramam. Ayrıca doğru tahmin ediyorsam Küçük Hazine birkaç gündür buradan çıkmadı, değil mi? Biraz kendine gelmek için gerçekten ihtiyacı olan şey atmosfer değişikliği!”