İki ayrı yardımlaşma konusu üzerine tekrar aile konularına dönüyorum. Yardımlaşma konusunda gösterdiğiniz ilgi ve hassasiyetten dolayı her birinize ayrı ayrı teşekkür ediyorum. Umuyorumki bu konularda güzel sonuçlar alırız.
Verdiğim örnekler orta kesim ve bunca zaman değişmemiş karakterler üzerinedir,farkındasınız. Bu konuda da öyle olacak. Hayatımızın belki de ilk yirmi yılını kendi istediğimiz dışında ve kendi isteklerimiz dışında yaşayarak geçiriyoruz. Bir fikir sahibi olana kadar ve gerçek benliğimize ulaşana kadar bir çok engele takılıyoruz. Çocuklarımızın kıyafet seçiminden tutun da ne yemesi ne kadar yemesi gerektiğine kadar çoğu zaman bilinçsizce hareket ediyoruz. Bazen korumak isterken koyduğumuz sınırlar çocuğun ufkunu körleştiriyor. Bir çoğumuz yine bir an'lığına geçmişe çocukluğumuza dönüp baksak bir çok örnek ile karşılaşırız. Bir çok ebeveyn çocuklarının sorularını cevapsız bırakır veya bilmediği bir konu da olsa bilmiyorum demeden kendince cevaplar verir. Bu nokta da büyüklük edasıyla yaptığımız bu davranışın yanlış olduğunu,bilmiyorum dediğimiz de bir şeyin eksilmeyeceğini ve bilmiyorum dediğimiz de öğrenme şansımız olduğunu hatırlatmak isterim. Her iki durum da yanlış ve eksiktir. Bir çoğumuz hem kendi çocukluğumuz da hem yetişkinliğimiz de ebeveyn olarak şahit olmuşuzdur,çok soru sorardık,çocuklarımız da sorular soruyor. Cevabını verdiğiniz konu da farklı başka bir soru daha soruyor. Elinizden geldiğince cevaplayın,hatırlayın ki sizler çocukluğunuz da cevaplarını alamadığınız soruları bugün de soruyorsunuz. En başta "Allah yakar" sözünü hatırlarız çoğumuz Allah neden yakar diye defalarca sorduk değil mi? Allah beni yaratmışsa neden yaksın ki? Hangimiz bu sorunun cevabını en doğru şekilde aldığımızı hatırlıyor. Hadi çocukluğumuzdan kalan bir çok cevapsız soruyu soralım tekrar ve cevaplarını bulalım çünkü artık yol göstericimiz kendi aklımız bilgimiz ve tecrübemizdir. Çocuklarımızın soru sorma ve cevap bulmaları konusunda yollarını açalım. Bazen soru üstüne soru sorarız ne saçmalıyorsun bile demişizdir kendi kendimize,saçmalayın emin olun soru sordukça gerçek cevaplar bulunur. Ne kadar saçma olursa olsun. Eğer soru sorarsak ve cevaplarını araştırırsak kendi isteklerimizi ve yolumuzu belirleriz. Başkalarının yönetiminde olmayız. Neden soru sormamızı istemezler sanıyorsunuz? Soru sorarak cevapları buluruz ve artık gözümüz açılmıştır. Yine bir çoğumuz ebeveyn ya da eşi tarafından "sana bu aklı kim veriyor" cümlesini duymuştur. Çünkü sen artık değişiyorsun gözün açılıyor bilgi ve fikir sahibi oluyorsun. Körü körüne inanmıyor araştırıyor kendi fikrini de çekinmeden söylüyorsun, seni yönetemiyor. Belki de bir çoğumuz ailemizin istediği gönülsüz bir evlilik yaptık kim bilir. Zaman ile eşler birbirini tanımış sevmiş iseler ne mutlu onlara. Peki ya tam tersi ise,çok defa duyarız kadınlara verilen hak ve çalışma imkanından dolayı boşanmalar arttı diye. Ne cahillik değil mi? Ama doğru bir cümle evet çünkü artık bu durumda kadın sana bağımlı olmaktan çıkıyor ama eksik bir cümle senin "köle hizmetçi olarak gördüğün kadın" senden ayrılıyor. Sevgi ve saygı ile devam eden bir yuvayı hangi kadın hangi adam yıkar akıl alır mı bunu.
Ailelerin, artık yaşın geçiyor baskısı ile ya da kız çocuğudur gözü açılmadan evlendirelim düşüncesi ile daha evliliğin ne olduğunu bilmeden evlendirilmiş bir çok kadın var ve iyi bir eşe denk gelmemiş ise yine bu ailenin hayatları mahvolan bir çok çocuğu var. Aile başkalarının isteği ile dayatması ile kurulacak bir kurum değildir. Evlilik kararı vereceğimiz zamana kadar bir çok insan tanıyabiliriz ya da arkadaş ve aile ortamından bize sunulan şıklar olabilir. Aylarca yıllarca görüştüğümüz insanlar olmasına rağmen taviz veremeyeceğiniz bir konudan dolayı ayrılık kararı alabiliriz,doğrusu da budur. Öncelikli olarak karşımızdaki yanımızdaki insanın bizden farklı hal ve hareketlerine davranış biçimine fikirlerine yaşam şekline saygı duyabilir miyiz sorusunun bir cevabı olmalı. Yine bugün yıkılan bir çok yuvanın geçmişte temelinin sağlam olmayışı en büyük etkendir. Taraflardan biri aslında vazgeçmiş olmasına rağmen bunca yıl konuştuk görüştük artık herkes biliyor diyerek ve ya artık nişanlıyız şimdi biterse nişan atmış "derler" düşüncesi ile bir çok insan en başta yanlış bir karar ile yuva kurmuş yıllarca pişmanlığı ile yaşamış üzerine bir de çocuğu olduktan sonra "kendince!" tamamen geri dönülmez bir yola girmiştir. Oysa ki yanlış olarak aldığımız bir karar var ise yanlışı fark ettiğimiz anda buradan dönmeliyiz. Kararlı olmalı ve kendi hayatımız ile ilgili sorumluluğu bize ait olan göze aldığımız yaşamsal yük ve cezasını kendimizin çekeceği konularda kimsenin söz sahibi olarak yönlendirmesine girmemeliyiz. Çocuklarımızı rahat bırakalım,bırakalım hayatı düşe kalka yaşayıp öğrensinler. Koruma iç gülüşüyle her kararlarına müdahale etmeyelim hele ki evlilik konusunda!
Konuya devam edeceğim