KONDA araştırma şirketinin, İstanbul Sözleşmesi hakkında yaptığı anket geçtiğimiz günlerde açıklandı.
Toplumun yüzde 62'si sözleşmeyi bilmediğini belirttiğine göre kısaca değinelim. 11 Mayıs 2011’de İstanbul’da imzaya açıldığı için “İstanbul Sözleşmesi” olarak anılan, Kadınlara Yönelik Şiddet ve Ev İçi Şiddetin Önlenmesi ve Bunlarla Mücadele Hakkındaki Avrupa Konseyi Sözleşmesi, hem özel hem de kamusal alanda kadına şiddeti yasaklıyor.
1 Ağustos 2014’te yürürlüğe giren ve Türkiye dahil Avrupa Konseyi üyesi 20 ülke tarafından onaylanan sözleşmenin, kadına şiddetin önlenmesi konusunda hayli önemli olduğunu vurgulamakta fayda var.
Benim asıl üzerinde durmak istediğim konu daha farklı. KONDA’nın anketinde, kadına yönelik algının son yıllarda nasıl değiştiği konusunda dikkat çeken hayli radikal veriler de var.
Örneğin, 2008 yılında, “Erkek sever de döver de” lâfını doğru bulanların oranı yüzde 20 iken, bugün bu oran yüzde 6’ya düşmüş.
Daha 5 yıl önce toplumun yüzde 80’i, kadınların tacize uğramamak için bulundukları ortamlarda giyimlerine dikkat etmeleri gerektiğini belirtirken, bu oran yüzde 62’ye gerilemiş.
2010’da toplumun yüzde 45’i konu namus meselesi olunca kanun dışına çıkılabileceğini söylüyorken, bu oran da yarıdan fazla azalarak yüzde 21’e inmiş.
Bunlar gerçekten çok sevindirici radikal değişimler, ama neden bu durum kadın cinayetlerine yansımıyor anlayabilmiş değilim!..
İşte rakamlar; 2008’de 80 olan kadın cinayeti, 2011 ve 2012 hariç her yıl artmaya devam etmiş. 2014’te 294’e, 2015’te 303’e, 2016’da 328’e, 2017’de 409’a, 2018’de 440’a, 2019’da da 474’e ulaştı.
Kadına yönelik algı hızla olumluya doğru evrilirken, nasıl oluyor da kadın cinayetleri azalacak yerde artıyor?
Değişen algının, yaşamın pratiğine yansıması çok geç mi olur, onu da bilemiyorum doğrusu. Eğer öyle ise tez elden kadına şiddete yönelik cezaları artırmaktan başka çaremiz yok, demektir.
Umarım cezalar artırılır, umarım kadınlar konusunda değişen algımız davranışlarımızı tetikler de kadına şiddet ve kadın cinayetleri hızla azalır.
Kadınlarına saygı göstermeyen ve koruyamayan bir toplumun geleceğini ipotek altında değil midir?