Anneler gününden bir gün önce kızımla ve anne arkadaşlarımla Johnson’s Baby sponsorluğunda boğaza nazır harika bir kahvaltı.
Öğleden sonra Palladium EnPlus mağazasında waffle yapımı ve anneler günü sohbeti.
Akşama doğru bir başka şehirde yaşayan başka annelerin çocuklarını bir daha göremeyecek olduğunu öğrenme, iç burukluğu, öfke, neden soruları, moral bozukluğu!!!?
Kendini o annelerin yerine koyma, kirpiğe kadar gelen göz yaşlarını geri iteleme…
İpek’in “anne iyi misin” sorusuyla kendine gelme.
Gece yavaş yavaş omuz tutulması, kas gevşeticiyle masaj.
Ev ahalisi uykuya geçince İnternet Anneleri ahalisi için çalışma.
Uykunun iyice bastırması ve sıcak su torbasının ağrıyan bölgeye konularak uykuya geçilmesi.
Pazar sabahı anneme anneler günü kahvaltısı hazırlığı, annem, babam, kardeşim, eşi Murat ve Çınariko’mla kahvaltı (Keşke kayınvalidemler de gelebilseydi, ekip tamam olurdu).
Çinarikom’un bana koca bir buket papatya hediye etmesi.
Kızımın “anneler günün kutlu olsun canım benim” demesi, sarılması, öpmesi, koklaması…
Kahvaltıya gelemeyen ikinci annemi, yani kayınvalidemi anneler günü kutlaması için ziyaret.
Tutukluğu ilerleyen omuzla eve dönüş.
Kızımın parka gitme isteğine hayır diyememe.
Parktan eve giriş için ikna görüşmeleri.
Akşam yemeği hazırlığı.
Artık benim için iyice nefrete dönüşen bir futbol karşılaşması daha ve GS-FB maçı sonrası silahlar atılmasın diye dua.
Tabii ki maç sonrası silah sesleri duymamla birlikte içimden taşan sağlam küfürler!!!
Günün böyle bittiğini sanıp, “neyse bir vukuat olmadı” diye düşünüp uykuya dalma.
Pazartesi sabah uyanıp, 20 yaşında bir gencin daha futbol uğruna öldürüldüğünü öğrenme…
İnanamama, kabullenememe, sinir olma, bir annenin daha yavrusunu “hiç uğruna” yitirmiş olmasına kahrolma…
İşte son iki günün özeti budur benim için…
Anneler günümüz kutlu mu oldu şimdi?
Anneler gününe kan ve ölüm girerse geri neyi kalır ki???