“Birdman” ilk piyasaya çıktığında Marvel öncülüğünde daha önce duymadığım bir süper kahraman karakteri doğuyor diye düşündüm, ilk fragmanını görünce açıkçası büyük bir hayal kırıklığına uğradım doğrusunu söylemek gerekirse, “Birdman” kariyerinde emekliliğe ayrılmak üzere olan eski bir film yıldızının, kendini yeniden ispatlamak için kurduğu bir “Broadway” ekibi ile eski günlerine dönmek için son çırpınışlarını konu alıyor.
Filmin oyuncu ve karakterleri şöyle; Micheal Keaton “Riggan” karakteriyle, Edward Norton “Mike” karakteriyle, Noami Watss “Lesley”, güzeller güzeli Emma Stone Riggan’nın kızı “Sam” karakteriyle, “Hangover’dan hatırladığımız eğlenceli filmlerin vazgeçilmez oyuncusu Zach Galifianakis Jake karakteriyle karşımızda. Filmin yönetmeni ise daha önce tam 5 defa Oscar’a aday olmuş Babil (2006) Biutiful (2010) Paramparça Aşklar ve Köpekler (2000) filmleriyle kendinden söz ettirmiş Meksikalı yönetmen Alejandro González Inarritu.
Filmin oyunculuk anlamında her karakteri kendine özgü ve çok başarılı, her oyuncunun performansı Oscar’lık, ancak ben Edward Norton’a hayran oldum, “Fight Clup” tadında diyaloglarla işlenmiş tarzı, asla keyfinden ve havalı tarzından ödün vermeyen, yer yer egosunun tavan yaptığı ve seyirciler dahil herkese rest çeken tarzıyla, aday olduğu yardımcı oyuncu dalının hakkını sonuna kadar vermiş, Hele ki seyircinin kendisini yuhaladığını görünce onlara “Bu kadar zavallı olmayın, telefon ekranlarınızdan bakmayı bırakıp gerçek bir şeyler yaşayın” diyerek harika göndermeleri film boyunca en çok beğendiğim karelerden biriydi.
Gelelim Micheal Keaton’a, “Birdman” karakterini o kadar benimsemiş ki, gizli güçlerinin olduğunu ve yaşadığı kariyer bunalımından şizofreni birisi haline gelmiş, hayatını iki farklı karakter halinde yaşayan, Birdman’in kendisini ele geçirmemesi için var gücüyle çabalayan ancak aslında içinde sadece Birdman olarak yaşamak isteyen bir insan. “Riggan” karakterinin bu şizofren dünyası bende Natalie Portman’ın Oscar’lı filmi “Black Swan” ve paralel evren vurgusu yapan “Donnie Darko” filmlerini anımsattı.
Umarım bir gün bana canlı olarak “New York Broadway” tiyatrosunda birkaç oyun izlemek nasip olur, “Birdman” belki 50’li ve 60’lı yılların avangart sinemalarını temsil etse de, senaryo olarak beni çok etkilediğini söyleyemem, ancak günümüz sinema sektöründe haksız kazançlarla alakalı gönderdiği ünlüler ile alakalı bomba eleştirileri ve köşe yazarlarına ince göndermeleri filmin kendi türünde özel çok kılıyor, filmin türünün ne olduğu da meçhul bu arada, kimsine göre, dram-komedi kimisine göre fantastik- bilim kurgu dram karışımı. Türü ne olursa olsun yapılması gereken tek şey bu kadar yıldız oyuncunun bir arada harikalar oluşturduğu ve verilen emeğe saygı duyulması gerektiğidir, bende bu sebeple ve özellikle 9 tane Oscar adaylığına hürmeten filme 10 üzerinden 7 veriyorum. Yeni bir sinema eleştirisinde görüşmek dileğiyle Cinerium’dan ve sinemadan ayrı kalmayın
M.Said Çakallı
Bird Man (Atmaca) Orjinal Film Fragmanı