Harmony Korine, sinemanın en nevi şahsına münhasır işlerinden Gummo ile tersyüz hayatları kolaçan ederken hazmı zor bir anlatı kuruyor.
Korine, 1997’de çektiği ilk uzun metrajında kamerasını kendini hiçliğin pençesine bırakmış, tüm değerleri sorgularken bilincini yitirmiş modern insanın çöplüğüne çeviriyor.
Kısa zaman önce kasırganın vurduğu Ohio’nun hayali bir kasabasında yaşayan insanlara yakından bakıyoruz. Arzulanmayan bedenlerin, bastırılan kimliklerin, çerçevelerin arkasında cirit atan böceklerin hakim olduğu bir dünya bu. Gummo şuursuzluğu, en çıplak haliyle muğlak alanları ve statükonun kokuşmuş kedisini gözümüze sokuyor.
Film; tekinsiz kurgusu ve atmosferi, mizansen tercihleri, ses kullanımındaki karşıtlıkların yarattığı huzursuzluk ile tutsağı olduğumuz çarpıklaşmayı ustaca belirgin kılıyor.
Gummo: Pisliğe Bulanmak
Milan Kundera, “Yeterli önlemleri almayı unuttuğu tek bir geceyle bağlı olduğu bu çocuğa neden öteki çocuklardan daha derin duygular besleyecekti ki?” diye yazar Varolmanın Dayanılmaz Hafifliği’nde… Gummo, bu hafif ve komik hiçliğin peşinde geziniyor korkusuzca. Kundera, ayrıca kitapta sıradan ve bayağı olan “kitsch”in boku gizleme işlevinden bahseder. Genç yönetmen Korine ise bulanık sularda, ölüm döşeğindeki bir kadının evinde, terk edilmiş köprülerde, utançla anımsanan geçmişte durmadan bu pisliği arar. Amerikan toplumunun gözlerden uzak yozlaşmış alt kültüründe onu bulup çıkarmak ise çocuk oyuncağına dönüşür.
Peki yitip gitti mi her şey? Sopalarla dövülmüş ölü bir kedi mi var sadece elimizde? Gözleri siyah şeritlerle çizilmiş suçlarımız mı kaldı? Nasıl çıkarız bu tanıdık kabus “kasabadan”? İroniyi kucaklayarak mı? Gummo’nun bu zor sorulara uzunca yanıt vermeye kalkışmak gibi bir niyeti olmasa da, tavrı gayet belirgin… “Hayat müthiş. Gerçekten öyle. O olmasa, ölmüş olursun.”
Diğer sinema içeriklerimize buradan ulaşabilirsiniz.