Üçüncü ve sonuncu olan ön gösterimimizde, Evanescence özür dilemeksizin epik oluyor.
Get More: MTV Shows
Amy Lee, ilk defa MTV News ile Evanescence’ın gelecek albümü hakkında konuştuğunda, albümün adının neden grubun adını taşıdığını açıklamak için vurgu yapmıştı. Şöyle ki, çünkü “bu grupla ilgili”. “Grupla daha alakalı, daha çok bir grup albümü. Ama sonra düşünmeye başladım: Bu kayıt, şarkı sözlerinin konusu ve benimle ilgili olan her şey; buna, Evanescence’e, 10 yıldır –hatta daha uzun zamandır- kafaya taktığım şeye tekrar âşık olmamla alakalı,” dedi Ve hafta boyunca, albümdeki şarkılardan ön gösterimi yayınladıkça -ilk single “What You Want”ın gürlemesi ve eşit derecede muazzam “The Other Side”- Amy yeni kayıtların tüm grup yaratıcılığından fazlası olduğunu söylemeye devam etti: o ve ekibi arasında sonsuz gidiş-gelişin sonucu. Ama üçüncü ve son ön gösterimimiz biraz farklı. Çünkü “Lost in Paradise” Evanescence’ın diğer grup üyelerinin katkılarını içerse de, o daha çok Amy Lee’nin şarkısı. Ve ona duyduğu duygusal bağlılık kolayca görülüyor. Amy MTV News’e “Bizi ağlatan bir şarkıydı… gerçekten, üzerinde çalışırken göz yaşı döktük. Bu şarkıyı seviyorum” diyor. ”Onu yazarken, özel bir şey değildi; sadece saftı, sadece benim içindi. Harfi harfine kendim için yazdım, kendi duygularımı açıklayarak onları sakinleştirmek için. Ve düşündüm ‘Piyano, vokaller, evimde kendi kendime yazabilirim ve şarkı öylece biter. Bir yerlerde B-side falan olur.’” “[Ama] sonra … diğer şarkıların üzerinde çalışırken -rock şarkıların üzerinde daha fazla çalışırken- onu eğlence için dinlemeye devam ediyordum, çünkü o benimdi, ve onu [yapımcı] Nick’e [Raskulinecz]’e gönderdim ve ‘Bunu dinlemeni istiyorum.. Daha fazla dinlediğimde, daha fazla anlam ifade ediyor’ dedim,” diyerek devam etti. “Ve, anında, ‘Bu şarkıyı yapmak zorundayız.’ dedi. Şarkıya grubu getirme fikri onundu ve en başta, ‘İstemiyorum,’ diyordum. Ama grup olarak yaptığımızda, şarkı daha önce hiç düşünmediğim bir şekilde açıldı. Mükemmel oldu, en başından beri olması gerektiği gibi.” Kasvetli bir piyano ve Lee’nin acıtıcı vokalleri gibi basit başlayan, “Lost in Paradise” yavaşça büyüyor, etkileyici yaylılar geliyor, davullar yükseliyor ve sağır edici gitarlarla zirveye ulaşıyor. O özür dilemeksizin epik ve inatçı bir şekilde çiğ, ikisini birden olmayı başarıyor -hepsini kapsayan ve mahrem, genellikle aynı anda. Ve bu yüzden, Björk’ün eşit şekilde astronomik 1997 single’ı “Jóga” yı hiç beklenmeyen bir şekilde akla getiriyor. Ve, hayır, Lee bunu hiç önemsemiyor. “Bu benim için çok ilham verici. O hayatım boyunca dinlediklerimin bir tutamı,” diye açıklıyor. “Ve benim için, Björk; onun stilini yapan şeyler yaylılar, orkestral elementler ve yarattığı tutku… Kalbinizdeki her şeyi dökmenizi sağlıyor. Bu tamamen bana ilham kaynağı oldu ve o şarkı beni etkiledi.”