Hayat bazen ne garip oluyor ve bir o kadar da zıtlıklarla içiçe.daha dün geceye kadar büyük bir keder ve ailesine görevini ifa etmemiş olmanın verdiği üzüntü ile doluyken,babamın bir telefonuyla herşeyin düzelivermesi bir oldu.bütün gün sırf kafamı dağıtmak için kendimi sokakların hareketli ve acımasız ellerine bırakmışken, bir önceki günün şokunu hala atlatamamışken ve saat 22.00 gibi bizimkilere ne diyeceğimi düşünürken babam o davudi sesiyle konuştu:
-Olsun oğlum boşver.takma kafana okulu uzattıysan uzattın bize okul değil sen lazımsın.hem bu meseleyi telefonda konuşmayalım bir daha da.üzme sen canını.
Herşey bir anda kötü bir rüyadan uyanmış gibi düzelivermiş ve ben de o kadar rahatlamıştım ki anlatamam.
mutlu bir sabaha uyandım bugün.hava kapalı da olsa hayat karanlık gelmiyor dünkü gibi.Külkedisi önce kabağa dönüşen arabadan prensle evleneceği sabaha ermiş gibi desem abartmış olmam herhalde.ne diyeyim!!!
-Ey hayat!seni seviyorum; sana rağmen...