Ruhumuz nerede?
Onlar bilim adamlarının, entelektüellerin, sanayicilerin, ordinaryüslerin sıcacık yataklarına uzandıkları vakit çıkarlar loş ışıklı sokaklara. Gecenin en dipsiz kuyularıdır o vakit sokaklar. Ne bir gam ne bir keder vardır içlerinde nede o kalleş korkular. Geceden korkmazlar, çünkü geceyi aydınlatmaya yani temizlemeye gelmişlerdir.
Ve onlar gece çıkar sokaklara; ellerinde kürek, yüreklerinde umut ile, insanların gündüz gözüyle pislettiği o sokakları temizlemek için. Gündüzün kusuru gece kapanır umudu vardır aslında hep içlerinde(!) Acaba gerçekten böyle mi? Ki böyle olsa şimdileri gecelerin gündüzlerden pek bir farkı yok. Tam burada biraz dikkat çekelim. Haberiniz olsun ‘Gecenin anlamı kırılıyor.’ Yani ‘gece’ o güzel şiirlere konu olurken biraz düşünülmesi gerekecek.
Ah çöpçü ağabeyler ah siz yok musunuz siz! Hadi sokaktaki pislikleri, leşleri, ölü kedileri ve sonra yarım bırakılmış ekmekleri, tencere dolusu yemekleri ve daha bir yıl kullanılmış gıcır koltukları; siz hallettiniz de ya bu iç mahallemizdeki irinleri kim sabunlayacak, ya bu tozlanmış duygularımızı kim süpürecek, kim kaldırıp atacak çöp kamyonuna her geçen gün modernleşen hayatlarımızı(!) Kim küreği daldırıp sonra savuracak kamyonun üzerine; riyalarımızı, yalanlarımızı, yapmacık gülüşlerimizi? Öte yandan timsah gözyaşlarımızın haline ne demeli. Ne yalan söyleyeyim şu hallerimizden utanır oldum.
Ah be çöpçü dayılar siz yok musunuz siz! sanırım çok yüz verdiniz bizim mahalleye. Sanki biraz fazla oldu, bizim için bu fedakarlıklar. Kadir bilmez, kıymet bilmez, vefa bilmez canlıların yaşadığı sokaklar burası be abim. Ama siz yine kırılmazsınız bize. Ve temizlersiniz ne var ne yok sokaklarda. Bu arada ‘ne var ne yok’ söz öbeğini ezbere kullandım sanmayın. Yani ve çünkü bu güzelim insanlar olmayanı da temizlerler. Nedir o olmayan? Dehlizlerle kaplı bu şehrin olmayan VEFA’sıdır. Vefadır bizde olmayan ve şehrimizin sokaklarında uzun bir zamandır gezinmeyi bırakan(!)
Bütün samimiyetimle söylüyorum ki; hayranım sizdeki bu insan sevgisine ve inanın dua ediyorum size, bir gün bu insanlar kıymetinizi bilsin diye. Şimdi kimileri siyonistlerin dilimize kattığı ‘olmayacak duaya amin denmez’ cümleciğini kullanacaktır gelişi güzel. Ama biz inanan insanlarız ve Allah’tan umut kesilmez teslimiyeti ile dua eder ve Amin deriz, her seferinde. Kıymetli bir hatırlatma; Her seferinde.
Öte yandan çöpçü dayı kusura bakma ve beni bağışla bugün de elim ayağım boş durmadı pislettim yine ve yeniden; o her gün itinayla temizlediğiniz sokakları. Bugün yine gelir misin bizim oralara yoksa küsüp gider misin umursamazca(?) Yok hayır pardon bu cümleyi demedim varsay! Çünkü bilirim yapmazsın sen öle şeyler. Gelirsin yine ve konuşur dertleşiriz uzun uzun. Senin çocuğun durumunu anlatırsın bana. Ben de sana, ‘buralarda ruh gördün mü?’ diye sorarım. Sende cebini gösterip, afili bir cevap verirsin bana. Ve ben profesyonel bir dayak yemişe dönerim bu cevabın ardından.
Ama ruhumuz yok be abi(!) Ve bu işin hiç şakası yok. Acep nerede? Derken.
Çöpçü ağabeyle yapmış olduğumuz uzun diyalog ve istişare sonrası şöyle bir kanıya vardık. Daha doğrusu kaybolan ruhlarımızın nerede olduğunun tespitini yaptık ve dedik ki; olsa olsa çöpe atılan ekmek parçalarının, gıcır çekyatların veya bodruma attığımız Anne yadigarı değerine paha biçilmez eşyaların içindedir.
Konumuza birkaç aziz cümle daha eklersek yeridir. Toplum olarak çok anlamlı değerlerimizin kaybını yaşıyoruz ve bunun pek farkında değiliz. Üzücü olan tarafı da burası. Farkında değiliz!
Acaba ne zaman fark edeceğiz derken imdadımıza yine çok değerli bir üstadımız yetişiyor. Ne diyor Cemil Meriç; “Türkiye Ruhunu kaybetti. Toprak mı? En değersiz şeyimizdir belki de! Belki de en değersiz şeyimizi kaybedince her şeyimizi kaybettiğimizi anladık. Ruhumuzu” Son söz; o koca Fatih Sultan Mehmet’i İskender’den ayıran şey; aldığı topraklara ruh kazandırmasıdır. Ve bu ruhu yaşatabilme politikası. Bu yüzdendir Osmanlının tarihte bu denli uzun ömür teşkil etmiş olması.