Asıl konuşmamız gereken konuları daha ne kadar erteleyebiliriz?
Çocuklarımız mesela...
Yetişkin geleceklerine karşı kayıtsızlaşan ve gelecek geldiğinde endişeyle ortalardan sıvışmaya çalışan çocuklarımız...
Geçen gün bir baba "Oğlum artık tek pantolonla bütün bir yılı geçiriyor, üstüne başına bakmıyor, dişlerini fırçalamaya bile gerek görmüyor" diye anlatıyordu; "onu ilgilendiren tek şey akıllı telefonu, onunla mutlu!" Bir anne "Küçük kızım Instagram için süslenip püslenip video çekiyor ama dışarı çıkarkençoraplarını giymeye bile üşeniyor" diye yakınıyordu.
Demek ki, gitgide şaşkınlaşan ebeveynlerimiz de medyada dile getirmediğimiz esas gündemin tam göbeğinde yer alıyorlar.
Fakat en önemlisi...
Asıl "oyun sahası"nın dışında kalan, yani "taca çıkan" okul!
***
Okul meselesini sadece milli eğitim müfredatından ibaret sanıyoruz.
İşin o yanı elbette önemli.
Ancak problem artık çok daha ötelere uzanmaya başladı.
Eskiden okullu olmak demek, kendini geleceğe/yetişkinliğe hazırlamak demekti.