Artık yeni bir seçim tarihimiz ve umudun da yeni bir tarihi var: 14 Mayıs 2023. Bu tarih içinde pek çok yeni başlangıçları da barındırıyor. Görünen o ki; Cumhur İttifakı, bu seçimden mağlup olarak çıkacak. Ve çok büyük bir olasılıkla da Altılı Masa’nın adayı olarak da Kemal Kılıçdaroğlu, yeni dönemin Cumhurbaşkanı olacak. Cumhurbaşkanlığı sisteminin yerine, güçlendirilmiş parlamenter sisteme geri dönüş yapılacak. Tamam, belki eskisi gibi olmayacak lakin öyle ahım şahım da pek fazla değişikliğe de gidilmeyecek. Ve asıl değişiklik ise, seçimi kaybeden partilerin başta genel başkanlarından başlayan değişiklere sahne olacak. Ya seçimi kazanana partiler hala eski hamam eski tas diyecekler mi? Hiç sanmam.
Önce seçimi kaybedeceklerden başlayalım. AKP: ister seçim yarışında Kılıçdaroğlu’na kaybetsin, isterse AKP ve MHP adına girecek başkasının kaybettiği bir sonuçta; Recep Tayyip Erdoğan ve Devlet Bahçeli, yerlerini koruyamazlar. Sinan Ateş, bu sürecin olası belirleyicilerinden biri olduğu için zaten devre dışı bırakıldı (eğer dedikodular doğru ise; Sinan Ateş, Meral Akşener’in partisinde gençlik yapılanmasını kurmayı kabul ettiği için cezalandırılmış). Son çeyrek asır başında bulunduğu MHP’nin bir kez daha Meclis dışında kalması; Bahçeli’nin yerini koruması zaten düşünülemez. Ve Ülkü Ocakları, artık sıranın kendilerinde olduğunu düşündükleri için, başta Semih Yalçın gibi sadece koltuklarında oturabilmek için yapılanların farkında olduğundan; yeni dönemin belirleyicisi olmaya adaylar.
Asıl büyük değişim ise AKP’de yaşanacak. Erdoğan, yıllardır kimseye “kaptırmak” istemediği Genel Başkanlık koltuğunun taliplerinin bolluğunu başta kendisi dahil bütün ailesi biliyor. Ailesi dedim çünkü parti içindeki çokça adayların yanı sıra, “padişahın oğulları ve damatları” da bu yarışta en önde olacaklar.
Ve her iki partide başkanlığı kim göğüslerse göğüslesin; kalan adayların pek çoğu, yeni parti kurma çalışmalarına hemen başlayacaklardır.
Peki, yeni dönemin kazananlarında durum ne olacak? Elbette aşağı yukarı aynı durum orada da yaşanacak ama sonuçta yeni iktidarın nimetlerinin dağıtılmasının sonucu belirleyici olacak burada. Dediğim gibi bir seçim sonucunda CHP’de Genel Başkanlık sorunu, bütün partiyi kasıp kavuracak. Bugünün sürekli yan yana resim çektirenleri; yarının kanlı bıçaklı düşmanları haline gelmesine hiç kimse şaşırmamalı. Olası Genel Başkan adaylarını kendimizce bir sıralamaya kalkarsak: Ekrem İmamoğlu, Mansur Yavaş, Özgür Özel, Canan Kaftancıoğlu, Selin Sayek Böke ilk aklıma gelenler. Ve bana göre de yazdığım sıra; aynı zamanda şansları en yüksek olanların sıralaması.
Ve diğer diye adlandıracağım Altılı Masanın “esas partisi” olan İYİ Parti’ye gelirsek: işte zurnanın zırt diyeceği yer tam da burası olacak. Asena Meral, dört yıl önce stratejik bir hata yaparak; Cumhurbaşkanlığına aday oldu. Baktı ki kazanmak bir yana hezimet olacak; vazgeçti. Şimdi de ben illa Başbakan olacağım diye tutturdu. İyi de seçimi Altılı Masa kazansa da; ilk iki sene zaten Başbakanlık diye bir makam zaten yok. Bu konu üzerinden saçmaladığını düşünenler elbette yanılıyorlar. Asena Meral de biliyor bunu. Ama dert o değil ki; bir sonraki adım için ön alıyor. Neyin ön alması derseniz? Kılıçdaroğlu seçildiğinde; geriye beş tane parti Genel Başkanı kalıyor. Eee, Asena Meral, diğer dört Genel Başkan gibi “sıradan” bir Cumhurbaşkanı Yardımcılığını kabul eder mi? Asla. Ama kendisine birinci Cumhurbaşkanlığı Yardımcılığı teklif edilirse; eh o zaman belkim olur! Peki, bunun için nelerden vaz geçmesi gerekecek? İmamoğlu diye ortalarda “kazanacak aday” diye dolaşmalara son verecek.
Meral Akşener de biliyor ki; artık merkezci olmadan; “hiç kimsenin gözüne girilemiyor”. Ama partisinde hala milliyetçilik diye tutturan ve zamanın ruhunu kavramaktan uzak pek çok Genel Başkan adayları var. Ve bu seçimde, yüzde yirmilere yakın oy alamazsa; Başbakanlık hayali de suya düşecek ( MHP’den kaçacak oylara CHP de ciddi rakip oluyor).
Bence DEVA Partisi bu seçimde ciddi bir oy alacak. Ama %7 barajını geçebilmesi son derece zor. Eğer zamanlamasını iyi yapabilirse; yani CHP ile belirli yerlerde kontenjandan seçime girerse; uluslararası sermayenin para muslukları yeni hükümete kolaylıkla açılır. Ve diğerleri olan Gelecek Partisi, Saadet Partisi ve Demokrat Partilerinin tek şansı; CHP kontenjanından seçimlere girmek. Ve bu partilerin toplumdaki karşılıkları bundan sonra sadece seçimlere ayrı girdiklerinde; iktidar partilerinin işini kolaylaştırmaktan öteye pek bir anlamları kalmıyor.
Ve tüm bu söylediklerimizin olabilmesi tek bir şeye bağlı: HDP/ Emek ve Özgürlük Hareketi’nin Altılı Masa ile birlikte eş güdüm halinde olmasına. Artık Asena Meral bile olabilir(e) gelmişse; geriye kalan tek şey: her iki ittifakın ön yargısız amasız seçime kadar bu birlikteliği sağlayabilme kararlılığını halka göstermesidir.