Adam oğlunu arabasıyla okula götürüyor. Yolda bir kaza oluyor ve baba ölüyor. Çocuk ağır yaralı. Ambulans geliyor. Çocuğu hastaneye kaldırıyorlar. Çocuğun hemen ameliyat olması gerekiyor. Ameliyat masasına yatırıyorlar. Çok geçmeden cerrah içeri giriyor ve çocuğu görür görmez, ben bu çocuğu ameliyat edemem, diyor, bu benim oğlum… Acıklı öykümüz bitti… Ne olup bitiyor ? Çocuğun iki babası mı var ? Hayır, çocuğun iki babası yok…. Babalardan biri üvey mi, hayır… Cerrahın oğlu yaralanan çocuğa çok mu benziyor ? Hayır… Yanıt son derece doğal. Beynimizin nasıl kalıplara girdiğine çok güzel örnektir bu bilmece. Beynimiz öylesine kalıplaşmış ki, cerrahın kadın olabileceğini, yani çocuğun annesi olabileceğini düşünemiyoruz bile… Kadın-erkek eşitliğinden yana olabiliriz, ama eşitsizlik biz ayrımına varmadan beynimize işlemiş.
oha.
hiç düşünmemiştim burasını amk
baş döndüren dolgun hikayeler
ciddili konu olduğunu kabul etmek lazım, birden afallayıp lan babası öldü zaten diyosun, istemeden de olsa çevre nasılsa bizde ona benzemiş durumdayız, vahim bi durum
ohaa
oha amk
Cidden beynimiz gerçekten kalıplaşmış durumda..