Bazı yollar vardır vazgeçilmesi gereken.
Vazgeçtiğimiz bütün yolların burukluğu içimizde devam ederiz hayata. Hep aklımızda aynı düşünce ‘ne güzel yürünürdü o yolda’. Bilemeyiz güzel mi olurdu kötü mü olurdu sadece düşünürüz.İnsanlar da yollar gibidir.
Sizi çorak topraklara en kısa yoldan götürmek ister bazıları.Başta manzaralı sandığınız yolun sonu çöldür.Kendi verimsizliğine çekmek ister sizi kendi karamsarlığına..Kim olduğunuz ne olduğunuz önemsizdir yola çıkmışsınızdır bir kere. Zorlamaz engel koymaz basit yollardır bu insanlar.
Bazıları ağaçlar içindeki yollara benzer yemyeşil, kendinden emin, bilge…Yolları uzundur bilirler ki bir insanı en güzel uzun yolda tanırsın.Virajları o kadar belirsizdir ki tam yaklaştım derken bir viraj hop yine uzun uzun yollar önünüzde.Engeller koyar nerede vazgeçeceğinizi bilmek için. Bazılarının en güzel hali sonbahar günleridir. Hafif soğuk ,hafif ılık ,biraz rüzgarlı. Fazlaca düşünceli,incelikli, kıvrımlı.
Nitekim hangisinden vazgeçmek gerekir başta güzel gelip sonu çorak olandan mı yoksa en başından zorlayıp sonu güzel olandan mı ?
Genetik midir bilmem hep kolay olanı seçiyoruz ve vazgeçiyoruz güzele giden yoldan.Sonra anlayınca çoraklığı geride dönemiyoruz.
Ve şimdi tamda şuanda yine düşünüyoruz istemsiz
kim bilir ne güzel yürünürdü o yolda….