Merhabalar...
Tüm Türkiye'de kar var.Sabah gözümü açtım her taraf bembeyaz.Homurdandım durdum ''şimdi kim işe gidecek?'' Tekrar yatağa girip yorganı kafama çekmek istedim.Yapamadım tabii.Çocukken üşümezdim galiba inanın hiç üşüdüğümü hatırlamıyorum.Almanya'da doğdum büyüdüm oranın kışı pek fecidir.Kardan adamı geçtim kardan ev yapardık Eskimo usulü içinde de oturur evcilik oynardık.Tabii Almanya'da kar kıyafeti diye bir şey var hani Uludağ'da kayak yaparken giyiyorlar işte onlar Almanya'da herkesin evinde bulunan giysilerdir.Orada kar tatili diye bir şey ben görmedim.Biz normal giysilerimizin üzerine kar kıyafetlerimizi giyerdik doğru dışarı karın içinde oynardık yatıp yuvarlanırdık (çocuk olmak harikaymış niye büyüdüm ki ben) hiç ıslanmazdık ve üşümezdik.Ama şunu hatırlıyorum eve gelip de soyunduğumuzda ellerimiz ayaklarımız kıpkırmızı donmuş olurdu ve ısınmaya başladıkça acırdı.Ahhh annem ne kadar kızardı bize özellikle de bana çünkü eve girmemek için inat eden ben olurdum.Dört kardeşiz en büyük benim ve en haylaz bendim malesef. Bütün sakıncalı ve aksi işleri ben çıkarırdım kız kardeşimi de kendime uydururdum ama o hep fire verirdi.Beni ispiyonlardı mesela gıcık olurdum eee şimdi tabii ona hak veriyorum.Kız kardeşimle aramda tam bir yaş var 5 Ocak'ta ben 4 Ocak'ta da o doğdu.Kız kardeşimi başka bir zamanda yazarım.Bugünkü konum kar ve bakalım peşinden ne çıkacak?
Ne diyordum ben;Almanya'da çocukluğumda her şey harikaydı.Kış güzeldi tabii bir de Noel ve Yılbaşı vardı.Türküm Müslümanım ama onların adetlerine de saygı duyuyorum.Nasıl bizim içimizde iyi ve kötüler varsa onlarda da aynısı var.Ben Almanları gerçekten severim (belki hastanede karışmış olabilirim yıllardır kendimle dalga geçtiğim bir esprimdir''belki bir Hans'ın kızıyım'').Bizim kadar onlarda inançlarına geleneklerine bağlılar(katolikler daha katıdır).Biz Almanların içerisinde oturuyorduk.Genellikle Türkler hiyerarşik yaşıyorlardı biz oradayken hep aynı mahallede veya aynı binada.Biz Türklerle değil Almanlarla iç içeydik ve bizi çok seviyorlardı.Siz Türk olamazsınız derlerdi mesela hani övüyor mu sövüyor mu anlayamazdık.Övmek için derlerdi.İlk jenerasyon Türkler Almanya'yı bayağı bir talan etmiş.Biz ikinci jenerasyon ve çocuklarıydık.Hala olduğu gibi dangalaklar vardı.Biz onlara göre çok moderndik.Bizimkiler Alman komşularımızla çok iyi anlaşıyordu Türkiye'ye döndükten sonra ev sahiblerimiz bize ziyarete geldiler.Misafirperverliğimizi hala anlatırlar öve öve.Demem o ki;Almanlarla iç içe olunca onların örf adet ve geleneklerini öğrendik onlarda bizimkileri.Bizi dini bayramlarımızda ramazanlarda tebrik ederlerdi.Bizler de onlarınkini.Noel ve Yılbaşlarında bizler de hatırlanırdık .Noel kutlamasamda ben severim Aralık ayında evimde yapma çam süslemeyi doğum günümden sonra kaldırırım. Bu beni ne Hıristiyan yapar ne de dinden çıkarır benim evim benim kararım yani. Ben Türkiye'ye geldiğimde Türkçe konuşamıyordum anlıyordum ama konuşurken zorlanıyordum.Keşke dönmeseydi bizimkiler diyorum çünkü bir yanım çok eksik kaldı öyle hissediyorum buraya çok zor alıştım.(Hayat şartları malumunuz)
Ayyy nasıl kar yağıyor lapa lapa soğuk işte yerler vıcık vıcık ayakkabılarım ıslanacak ayağım üşüyecek elim kulaklarım üşüyecek.Ama çok güzel yağıyor ya pamuk pamuk, kahve aldım yudumluyorum oh misssss.Az durun şu manzarayi seyretmeliyim hava bu şekil ya gelen giden de yok işleri zaten bitirdim.Kulaklıklarımı da takayım ''Mariah Carey LOVE TAKES TIME'' kısa bir ara verdim.
* * *
Geldim kar yağmaya devam ediyor.Çocukken çok zevkliydi her şey çok mutluydum sorumsuzduk ondandır.Ben hatırlıyorum özgürdüm Alman memleketinde.Kendi çocuklarım aynı cocukluğu yaşayamadılar malesef.Bisikletle gezmeler ki okuluma bile bisikletle giderdim iyi havalarda tabii,ağaçlara tırmanmalar ağaç ev kurmalar paten kaymalar paten kaymakla ilgili çok kötü bir Anım var.Ölüyordum az kalsın valla. Almanlar kurtardı beni.Bunu anlatmalıyım ilk Anım olsun.
İkinci sınıfa gidiyorum 8 yaşındayım.Arkadaşlarla okuldan sonra paten kaydık durduk akşama kadar.Patenlerim de ayakkabılı değil ayakkabıya monte edilenlerdendi.Tasmalarla kapatılıyordu sandalet gibi ama tekerlekli öyle düşünün.Eve dönerken ben patenleri bisikletimin ellerimle tutma yerinin (direksiyonun) yanlarına astım.Bizim evin yakınından su kanalı geçiyordu.Bayağıda derinmiş 3 metre falan babamlar öyle söyler.Bu kanalların üzerine küçük küçük elektrik santralleri kurmuşlar biride bizim kasabadaydı.Eve giden yolun üzerinde sadece bir kişinin geçebileceği genişlikte bir köprü vardı.Ben bisikletimden inmeden ellerimi köprünün kenarlarına tuta tuta geçmeye çalıştım.Tam geçmiştim bisikletimin sol tarafına taktığım paten kanalın kenarına düştü.Ah canım gitti resmen, patenim gitti gidiyor almam lazımdı.Köprünün kenarında bariyer vardı, vardı da bana engel olamadı patenimi almam lazımdı(!) Önce elime bir çalı parçası aldım bariyeri aşmadan uzanıp almak istedim.Olmadı çalı parçası demir pateni taşımadı ve paten biraz daha aşağı kaydı. Yosunların üzerinde yarısı duruyordu.Kanaldaki su da hızlı akıyordu bir dere gibi değildi.Kız kardeşime elimi tut uzanayım dedim.Ben bariyerden geçip sağ ayağımı ileri attım elimi kız kardeşim tutuyor ama korkuyor da bende korkuyordum ama patenimi almalıydım.Kanalın kenarları betondu ve eğim vardı ve yosun tutmuştu ayağımda spor ayakkabı, uzanamadım diye biraz daha öne adım attım hatırlıyorum ayağım yosuna geldi ben kaydım suya cumburlop düştüm.Yüzme biliyorum babam 5 yaşında öğretmişti bize ve okul takımında yüzüyordum ama su hızlı ve korkmuştum ve soğuktu çünkü Nisan ayı ve Almanya daha yeni kıştan çıkıyordu.Oturduğumuz yerde (ki Almanya'nın kasabasıydı ama bizim şehirlerden daha moderndi teeee o zamanlar bile)herkes herkesi tanırdı.Alman komşumuz kadın bahçedeymiş bizi az önce evinin önünden geçerken görmüş kız kardeşim çığlık atınca sese doğru bakmış ve suda ki batıp çıkan beni görünce evinin diğer yanından geçen köprüye koşmaya bana da bağırmaya başlamış kenara yüz kenara yüz diye.Tüm kasaba ayaklanmış.Çünkü beni oradan çıkaramazsa çıkarabilecekleri başka yer yokmuş.Duydum mu hatırlamıyorum duymuş olacağım ki kenara doğru yüzmeye çalışıyordum.Diğer köprünün kenarında basamaklar vardı kadın oraya nasıl ulaştı bilmiyorum su çok hızlı ve evinin bahçesinden oraya varması gerçekten mucizeydi.Bir eliyle korkuluğu tutmuş bir elini bana kanala uzatmış ben serçe parmağını yakalamışım çok hayal meyal hatırlıyorum o anı sonrası yok.Kasabanın gençleri o arada suya atlamaya hazırlanıyormuş ve acil helikopter çağırmışlar.Ecnebi serçe parmak hayatımı kurtardı.Kötü hissediyorum şu anda kadının ismini hatırlıyamıyorum ve yaşıyorsa Allahım sağlık sıhhat versin vefat etmişse Allah onu cennetine alsın inşallah hayatımı ona borçluyum....
Amanın kar çok fena yağıyor lapa lapa pamuk pamuk HEXE evine nasıl gidecek?Yazımı okuduysanız teşekkür ederim bu karlı günde ofiste kar seyrederkene ve işim yokkene bu satırları yazıverdim.Blogum gelecekte benden hatıra kalacak diye başladım hatıralarımı yazmaya karar verdim.Bu ilk Hatıram olsun.
Müsaitse yeriniz kartopu oynayın kardan adam yapın çocuk olun biraz.Bir zamanlar hepimiz çocuktuk hep çocuk kalabilseydik.Üşümeyin sıkı giyinin sevgiyle kalın.
SERÇE PARMAK :))