“Filozoflar kral olmadıkça ya da şu kral denen kimseler gerçek filozoflara dönüşmedikçe siteler için onların kötülüklerinin sonu gelmeyecektir.” der Platon.
Platon aslında hem yaşadığı dönem için hem de sonraki dönemler için düştüğü umutsuzluğunu ifade etmiş bu sözle. Bir filozofun “umutsuzluğu” normal insanların “imkânsızlığı” olmaz mı?
Çoğumuz için “İmkânsız!” bir durum.
Yaşadığımız devrin filozof/sade vatandaş (!) oranını dikkate aldığımızda, krallarımızın filozof olma olasılığını da görmüş oluruz. Bu olasılık derecesinin her seçimde devlet yönetimine yansımaları bizi de dede Platon’u da kahretmeye devam ediyor.
Şu anki Parlamentoda Platon’un “kralı” olabilecek kaç kişi vardır sizce? Bence zorlamayın cevabı. Sorun ne peki. Neden o “kral” bize hiç uğramadı? İşte bu cevabı zorlamak lazım…
Bence Platon ayrıca şunu da demek istedi: Ne kadar para, o kadar köfte!
…
Antik dönemde insanlar, nasıl ki yemeğe, dinlenmeye, eğlenmeye vakit ayırıyorlarsa düşünmeye de özel vakit ayırırlarmış. Bir nevi “günlük inziva” diyebileceğimiz bir ihtiyaç... Düşünmeyi bir ihtiyaç olarak gören bir toplum düşünün işte. Bu düşünen insanlar özel meclisler kurulup düşündüklerini paylaşır ve tartışırmış.
Benim burada en çok ilgimi çeken şey, herkesin kendisine ait fikirlerinin; gerek tamamen kendisine ait, gerekse de başka kimselerin fikirlerinden geliştirdikleri yeni fikirlerinin olması!
Kaçımızın sadece kendimize (!) ait olan fikirleri var? Kaçımız hiçbir siyasi, dini ya da ideolojik fikirden bağımsız fikirlere sahibiz?
Amiral Hyman G. Rickover veya Eleanor Roosevelt 'e ait olduğu söylenen şu ünlü deyiş, “"Great minds discuss ideas, average minds discuss events, small minds discuss people. / Sıradan dimağlar kişilerle; eğitilmiş dimağlar olaylarla; üstün dimağlar fikirlerle ilgilenir." aslında hayatımızdaki bu karanlık noktayı iyi aydınlatıyor.
Kendimize ait fikirlerimiz olmadıkça, ne o kral bize ait olur, ne de biz o kral olabiliriz.