Yağmur havası olmasına rağmen taktığım bir kısım peteği arılara vermem lazım. Arıların çoğu kovanlarında; ancak açınca hırçınlık yapmıyorlar nedense?
Bu yağışlı havaların bana destek olacağını düşünmüştüm ama yanılmışım! Arılar kovan içinde çok ama çok sıkılmışlar ne yapacaklarını bilemiyorlar. Dalaklar ballıklardaki çuvala yapıştırılmış. Ana gözü taslakları hazırlanmış. Hatta kimisinin içinde yumurta görüyorum. Yağmur arada tıpırdıyor ama ben devam.Kaplumbağa hızıyla kovanları ve çerçeveleri tek tek gözden geçiriyorum.
Güneş parlak şekilde açtı ve arılar başladı kaynamaya! Polenler geliyor!
Daha arıları yarılamadım ki; ortalık birden arı doldu. Yer gök arı!!! Ben arıların bu uçuşunu bir yerden tanıyorum ama dur bakalım!
Hani en son iki koloniyi birleştirmiştim ya! Hah işte o kovan! En son katta vermiştim. Ama bir ana memesini gözden kaçırmışız demek ki!
Bir kaynaşma bir kaynaşma! 30-40 metre kadar uzaklaştılar ve en sonunda kondular.
İşte bu yılın ilk oğulu!
Oğul benim hatam sonucu oluşmuş olsa da çok güzel bir manzara! O kadar neşe içindeler ki!
Üzüleyim mi? Sevineyim mi bilemedim?
En iyisi sevinmek:) En azından oğulu kaçırmadık!
Kendi yaptığım kovanlardan birini getirdim.İçine birkaç petek!
Yanına birkaç temel petek; bir kaçta yavrulu çerçeve! Galiba oldu:) Yumurtlayan genç anayı kurtardık ve şansımız yaver giderse bu kovandan hala bal alma şansım var!