50 kuruşa çok şey alabilirsiniz
MURAT YILDIRIM
Meslek hayatımda sayısız röportaja imza attım. Sayısız insan tanıdım, sayısız konuyu satırlarıma taşıdım. Bir gazetecinin bunu yaparken tek beklentisi, yazdıklarının okunması, değer görmesidir. Çünkü ortada bir emek vardır, bir çaba vardır. Aslında yazdıklarımız tabi ki okunuyor. Sosyal medyada paylaşılıyor, gazetelerin internet sayfalarına ulaşarak okuma imkanı bulunabiliyor.
Ancak gazete alınmıyor. Röportaj yaptığınız kişiler de gazete almak yerine röportajının pdf’sini sizden rica ediyor. Belki gelişen teknoloji bu tembelliği de beraberinde getiriyor ama ben istiyorum ki insanlar gazete alsın, gazeteden okusun. Ellerine biraz mürekkep bulaşsın, üstleri biraz gazete koksun. Ama olmuyor. Bu durumdan ötürü kimseyi eleştirdiğim ya da suçladığım düşünülmesin. Nasıl ki artık mektup yazılmıyor ve duygular telefon tuşlarında köreliyorsa gazeteler de teknolojiden nasibini alıyor.
Ben örneğin şu anda bu satırları yazdığım İlk Haber Gazetesini hergün bayiden alıyorum. Bazen gazetelere haber servisi yapıyorum. Haberlerin çıktığı gazeteleri arkadaşlardan isteyebilirim ama yapmıyorum. Satın alıyorum. Böylelikle emeğe saygı gösterdiğimi, yerel medyaya bir gazeteci olarak en azından manevi destekte bulunduğumu düşünüp mutlu oluyorum. Siz de aynı şeyi yapın istiyorum.
Bunları neden yazıyorum?
Yazımın başında da dediğim gibi sayısını hatırlamadığım röportajlar yaptım ama kimsenin gazete satın aldığını görmedim. Ta ki düne kadar.
En son röportajıma konuk olan Electronik Zober grubunun iki elemanı Cafer ve Savaş’a bir gazete götürdüm. Ancak baktım ki onlar çoktan bayilerden temin etmişler bile. Gazeteyi ellerinde okurken gördüğümde inanılmaz mutlu oldum, emeğime değer verildiğini hissettim. Ümitlendim, sevindim, gururlandım.
Bütün bu duyguları bana yaşatan bu iki genç arkadaş karşılığında sadece bayiye 50 kuruş ödeyip gazete almışlardı.
Aynı duyarlılığı herkesten bekliyorum.
Çünkü 50 kuruşla gerçekten çok şey yapabilirsiniz.