Pek iddialı bir giriş oldu farkındayım.
Sizlere bu köşeyi yazarken karşımda babamla olan bir fotoğrafım, arka fonda ise ortak sevgimiz olan Selda Bağcan’dan Denizlerin Dalgasıyım…
Acının tarifi olur mu ?
Sanmam.
Acının tarifi olamadığı yerde hisler konuşur.
Bugün sizlerle hislerimi buluşturuyorum.
Gerçek Nazlıcan Arslan’ı buluşturuyorum.
25 yaşında hali hazırda aktif olarak çalışan, kiminizin yalnızca buradan tanıdığı bir köşe yazarı, kiminizin adliye koridorlarında elinde dava dosyasıyla duruşma beklerken karşılaştığı avukat, kiminizin ise yalnızca Güngör’ün kızı olarak tanıdığı Nazlıcan’ım.
Sizlerle bugün bütün kimliklerimi bir kenara koyarak, bütün gardımı indirerek bu köşede buluşuyorum.
19 Şubat 2022’de İzmit, Kocaeli hatta Türkiye bir kayıp verdi.
Bir gazeteci görevi başında, önünde bilgisayarı, elinde not kağıdı ve kalemi ile masası başında katledildi.
Yalnızca yerel medya ile başlayan serüveni ulusal basın hatta dünya basınında yer aldı.
Zamanında ulaşmaya çalıştığımız nice yerler bizlerden önce bu haberi duyurdu.
Henüz failleri bile netleştirilemeyen henüz azmettirenlerin cezalarını çekmeye bile başlamadığı gazeteci, toprağa verildi.
Bu kişi Güngör Arslan’dı.
Elbette Güngör Arslan yalnızca bundan ibaret değildi.
Güngör Arslan, gazeteciydi ama harbi gazeteciydi.
Güngör Arslan, bundan yıllar önce 80’li yıllarda benim bile kulaktan dolma bilgilerle öğrendiğim darbe zamanında sağcılık ve solculuğun en yaygın olduğu zamanda işkenceye maruz kalandı.
15 Temmuz zamanında darbe adı altındaki girişime karşı yılların getirmiş olduğu tecrübe ile ‘’DARBEYE KARŞIYIM’’ adı altında yazdığı haberlere rağmen FETÖ ile ilişkisi olduğu iddiasıyla 29 güne çıkartılan gözaltı süresinin tamamı kullandırılarak henüz herhangi bir sonuç olmamasına karşın tüm malvarlığına el konulan, kendisinin bu davadan aklanıp dışarıda olduğu, halen bu yıla kadar herhangi bir malının mülkünün kendisine geri verilmediği, iade edilmediği gibi bu malların sahipsiz bir eşya edasıyla mülkün haksız ve hukuksuz bir şekilde etrafa saçıldığı halen daha saçılmaya devam edildiği, gazete binasının kapısının önünde silahlı saldırıya uğrayan, yolda bir markete gidecekten kendinden sayıca fazla olan kişiler tarafından acımasızca dövülen, tehdit ve şantaj iddiasıyla herhangi bir iddianame hazırlatılmadan umarsızca 7 ay cezaevinde yaşam sürdürtülen ve Ses Kocaeli Gazetesi’nin binasında masası başında haber yaptırma gayesiyle geldiğini düşündüğü biri tarafından canice katledilen, ŞEHİT olan bir GAZETECİ.
Daha satırlara dökemediğim kadar çileli ve sorunlarla dolu meslek hayatının yanı sıra; bir BABA.
2 evladın hatta yeri geldiğinde haksızlığa uğrayan, gücü olmayan, destek bekleyen herkesin babası.
Bir EŞ.
Bir İNSAN.
Peki ya ben ?
Ben Nazlıcan Arslan.
Güngör Arslan’ın bu hayatta ve ebediyette birlikte yürüdüğü yol arkadaşı.
Kızı.
Yoldaşı.
En iyi seyahat arkadaşı.
Dostu.
Şu an sizlere kendini bir parça dahi olsa ifade etmeye çalışan bir kız evlat.
Sanıldığı gibi öyle her günüm pamuk prenses edasıyla geçmiyordu.
Sizler dışarıda bir şeyleri karalamaya çalışırken zannetmeyin ki içeride hiç dert, sıkıntı, keder yoktu.
Yeri geldiğinde babasının elini tutan küçük bir kız çocuğu yeri geldiğinde cezaevinde camın ardında karşısında dimdik duran evladı.
Yeri geldiğinde şımarık kızı yeri geldiğinde abisine ömrü hayatı boyunca bakması gereken bir abla.
Yeri geldiğinde babişko diye koşup sarılan yeri geldiğinde usta ‘’de hayde’’ deyip yola çıkan.
Her şey bir yana şu an sizlerle buluşan Güngör Arslan’ın ardından kalan Güngör Arslan’ın kelimenin tam anlamıyla vücut bulmuş hali olan, Güngör Arslan’ı yaşatabilecek tek kişi, Nazlıcan Arslan’ım.
Başlıkta da söylediğim gibi.
Bir ARSLAN’I ancak bir ARSLAN yaşatır.
Bir ARSLAN’ın yerine ancak bir ARSLAN gelir.
Gerisi dosttur, arkadaştır, yoldaştır.
Bu öncelikle böyle biline.
Babamı kaybettiğimi öğrendiğim andan itibaren susmayan telefonlara, telefonumun ekranına düşen her sosyal medya bildirimine verdiğim tek cevabı şimdi sizin huzurlarınızda yeniden veriyorum.
Güngör Arslan’ın canice katledildiği cinayet hakkında en sağlıklı ve hatta en önemlisi en doğru bilgiyi sizlere ben aktarabilirim.
Bunun haricinde gözünüzü kulağınızı hatta ve hatta telefonlarınızı hurafelerden arındırın.
Ben öyle yapıyorum.
Belki bir veda konuşması belki bir uğurlama konuşması yapmalıydım.
Maalesef henüz değil.
Evet 20 Şubat 2022 tarihinde hayat arkadaşımı, yoldaşımı, en iyi arkadaşımı, en kıymet verdiğimi, babamı, USTAMI uğurladım.
Bana öğrettiği en doğru şekilde alnım açık, dimdik şekilde.
Gözyaşı dökmeye en müsait olunan zamanda dahi henüz şimdi değil deyip kafasını yere eğmeyecek şekilde.
Kendi elimle son kez kapattım kefenini.
En sevdiği çiçek olan frezyalarla donattım mezarını.
En güzel şekilde okuduğum dualarla yolculadım onu.
Soruyorsunuz ya ilaç mı aldın da böyle ayaktasın diye.
Siz söyleyin hangi ilaç keser ki bu acıyı ?
Hangi ilaç bir babanın kızına verdiği kudretten güçlü olabilir ki ?
Sizler başsağlığı için camiide yanıma geldiğinizde benim dağım hemen sağ tarafımdaydı.
İçimden en sevdiğimiz türkülerden biri olan Selda Bağcan’ın Denizlerin Dalgasıyım’ın birkaç sözünü söylüyordum.
Ayaklarım yorulduğundan değil, sarılmak için yaslanıyordum tabutuna.
Sizlere nice şey yazmak hatta söylemek isterken inanın mücadelenin en büyüğü ile karşı karşıyayım ki henüz babam ile vedalaşamadım bile.
Çünkü şu an şuursuz birkaç ağızdan çıkan haberler, şuursuzca Güngör Arslan hakkında söylenenler, şuursuzca konuşanlar ve en önemlisi şuursuzca hareket edenler sebebi ile cinayetin gerçek anlamda çözülebilmesi güçleşiyor.
Sizlere söylemek istediğim paylaşmak istediğim şeylerin birkaçı şu anlık bunlar.
Gazete binamız şu an olay mahali olduğundan henüz mühürlü.
En kısa zamanda mührünün kaldırılması ve sizleri orada ağırlayabilmek adına elimden geleni yaptığımı bilin.
Sizlerin merakınızı inanın anlıyorum.
Yalnızca sizlerden hassasiyet bekliyorum.
Bir cenaze oldu ve bitti değil, bir cinayetin söz konusu olduğunu unutmayın.
Öldürülenin bir şahıs değil, bir GAZETECİ olduğunu unutmayın.
Sizlere en samimi en doğru ve en sağlıklı şekilde yaklaşacak, iletişimde kalacağınız, soru sorabileceğiniz yegane insan ARSLAN benim.
Haricimde konuştuğunuz her kişi yalnızca sohbetten ibarettir bunu da bilin.
Sizlere en doğru olan platformdan SES KOCAELİ GAZETESİ’ndeki yerimden şimdilik söyleyeceklerim bu kadar.
En kısa zamanda muhakkak merak eden sayın medya mensuplarına, en azından bizler kadar bu işin peşini bırakmayan siz saygıdeğer okuyucularımızla yine en doğru yer olan SES KOCAELİ GAZETESİ binasında buluşacağımdan hiç şüpheniz olmasın.
Yalnızca bir süre sürecin daha da uzamaması ve karmaşık bir hale gelmemesi adına sessizliğimi korumakla yükümlüyüm.
Belki Güngör Arslan’ı uğurladık ancak ben henüz babamla vedalaşmadım.
Merak etmeyin, vedalaşacağım elbet.
Henüz değil, yapılacak daha nice şeyler var..
Şimdilik uğurlar olsun USTAM...