O yıl, Charger modeli, kelimenin tam anlamıyla "mucizeler yaratmasına" izin veren eksiksiz bir gövde tasarımından geçti. Pürüzsüz görünüm anında Hollywood'u cezbetti ve araba hemen o zamanlar mega popüler polis gerilim filmi Bullitt'in kahramanı oldu.
Kavramsal fark Şarj Cihazı III
Altmışlı yılların sonlarında "konsept otomobil" terimi yaygın olarak kullanılmıyordu, bu nedenle Chrysler ondan basitçe "mükemmel araba" olarak bahsetti. Aynı zamanda, arabanın genel şekli çağdaşlara acı verici bir şekilde aşinaydı - Dodge'un önüne bakarak C3 Corvette'in profilini tahmin ettiler. Ancak bunun dışında başka bir şeydi, yeni bir şey.
O sırada arabaya binmek için böyle bir karar en sıra dışı olanıydı. Fotoğraf: YouTube.com
Düşük bir profille başlayalım - yerden yükseklik 10,6 santimetreye düşürüldü. Bu, üçüncü Detroit şirketi Big Ford Motor Company tarafından üretilen GT5 yarış arabasından sadece 40 cm daha yüksek.
Ancak o sırada Dodge serisinin geri kalanıyla güçlü bir tezat oluşturan sadece profil ve şık çizgiler değildi. Araba, geleneksel kapı ve pencerelerin olmamasıyla keskin bir şekilde öne çıkıyor. Kabine erişim, ancak savaş kokpiti tarzındaki uzanmış bir koza ile mümkündü,
Dodge Charger III Chicago'da sergileniyor. Fotoğraf: YouTube.com
İç mekan da sportif Chevrolet'i biraz ima etti - sadece iki yer, ancak modeller arasındaki benzerlikler burada bitiyor. Yolcu sayısı aynı olsa da, oturma düzeni daha önce GM tasarımcıları tarafından oluşturulan hiçbir şeye benzemiyor. Gövdenin katlanan kısmı ile birlikte direksiyon kolonu ve gösterge panelinin bir kısmı hareketlilik kazandı.
Göstergelerin bulunduğu direksiyon simidi ve konsol da sürücüden uzağa eğildi. Bu, yerini olabildiğince rahat bir şekilde almasına izin verdi. Koltuklar da yükseldi ve geri çekildi, iniş için daha da fazla alan açtı.
Gövdenin ön camla menteşeli kısmında bir miktar havalandırma deliği bile bulunmadığından, kabine temiz hava, ön camın hemen altına monte edilen kaputtaki bir hava kanalından girdi. Akış havalandırma sistemi, kabini mükemmel bir şekilde üfler. Kapağın kırılmaması için bölmelerde özel hava menfezleri sağlanmıştır.
Bagaj yok, ayna yok
Konsept III'ün ekstra uzun kaputu, bagaj için hiç yer bırakmadı - Dodge basın bülteninde bagaj bölmesinden ve boyutlarından söz edilmedi. Katlanır kapsül, minimalizmin en iyi geleneklerinde tasarlandı. Kurşun şeklindeki spor arabanın sol ön tekerleğinin arkasında, su, yağ ve akü seviyelerinin düzenli olarak kontrol edilmesini ve ayrıca yerleşik elektrik sigortalarına erişim sağlayan bir servis kapağı vardı.
Dodge Charger III'te bulunan birkaç "olağandışılık" daha. Fotoğraf: YouTube.com
Pencerelerin ve yan aynaların olmaması çok havalı görünüyordu, ancak kullanıcının bakış açısından hiç de pratik değildi. Geniş açılı dikiz aynası periskop tipinde yapılmıştır. Bir kısmı tavandan uzanıyordu ve sürücüye arabanın arkasındaki durumu izlemesi için sadece küçük bir pencere kalıyordu. Ancak Charger III hiçbir zaman bir gösteri arabasından fazlası olmadı ve alıcıları geleceğe bakarak kandırmak konusunda harika bir iş çıkardı.
Dodge Charger III kaç tanesi serbest bırakıldı?
Toplamda üç gövde inşa edildi: biri altınla boyandı, ikincisi zengin bir kırmızı aldı ve üçüncüsü boyasız kaldı. Yıllık otomobil fuarı için Chicago'ya parlak bir "güneşli" örnek teslim edildi, kırmızı model reklamlarda rol aldı ve otomobil şirketinin yönetimi ile yüksek profilli röportajlar için zemin görevi gördü. Boyasız arabanın da kısa ama görkemli bir geçmişi vardı.
"Altın" Dodge Charger III daha fazla dikkat çekmeliydi. Fotoğraf: YouTube.com
Esasen bir tramvay - motoru ve şanzımanı olmayan bir araba olan deneysel gösteri arabası, herhangi bir motor boyutuna veya diğer teknik özelliklere sahip olamazdı. Ancak basın fotoğrafları, orta konsolun üzerinde vites kolu olan beş vitesli bir otomatik şanzımanı gösteriyordu.
Arabanın dışı kesinlikle çekiciydi. Fotoğraf: YouTube.com
Dodge rahatsız etmedi ve sadece modelin motor bölmesinin, en güçlü - 426 HEMI dahil olmak üzere Chrysler hattından herhangi bir güç ünitesini barındıracak kadar büyük olduğunu söyledi. Ünite iki versiyonda üretildi: 365 veya 425 hp kapasiteli. Böyle bir motora ek olarak, otomatik şanzıman ve pnömatik fren sistemi kurulması önerildi.
Sadece ikisinin Dodge Charger III'e binmesine izin verildi ve bagaj yoktu. Fotoğraf: YouTube.com
İkinci faktörler doğrudan Charger III'ün hızlı doğasına işaret eder. Bununla birlikte, havayı kesen profil, kıçta kanatların varlığı gibi, bu konuda hiçbir şüpheye yer bırakmadı. Kamm tarzı arka sarkıntı da arabanın arkasındaki türbülansı azalttı ve aşırı hızlarda daha dengeli hale getirdi. Bu arada, gövde üzerinde ayna şeklinde çıkıntılı elemanların olmaması ve farları gizlemek de tesadüfi ve modaya uygun bir çözüm değil. Bu tasarım aynı zamanda gelen akıştaki gereksiz türbülansı da ortadan kaldırdı.
Charger III Yarış Zaferi
Sonuç olarak, parlak bir spor kariyeri yapan üçüncü kopyaydı. Komik Araba drag yarışçısı Al "Flying Dutchman" Vander Wood, bu özel Charger III gövdesini satın aldı ve onu pistte bir sansasyona dönüştürdü. Charger III'ün hayatta kalan gövdesi, altmışlı yılların sonlarında Illinois'deki Dodge şubesinin arazisinde bulundu. Burası o zamanlar kas arabalarının kutsal diyarıydı. Ve haklı olarak karar verdi:
Akıllara durgunluk veren deneysel bir arabaya yeni bir yaşam süresi vermekten daha iyi ne olabilir?
Dıştan bakıldığında, araba çarpıcıydı, ancak hız özellikleri açısından arzulanan çok şey bıraktı. 426 HEMI'nin patlayıcı gücüne rağmen arabayı sürmek kolay olmadı. TorqueFlite iki vitesli otomatik şanzıman ve 4.11 Dana arkadan çekiş, bu gücü kullanmak için maksimumda çalıştı. Motorun türbini, %32 nitro ve %90 alkolden oluşan bir karışımın tam olarak ateşlenmesini sağlamak için %10 aşırı yük ile hava pompaladı.
Açık kanatlar, arabanın yüksek hızlarda güvenli bir şekilde durmasına yardımcı oldu. Fotoğraf: YouTube.com
1970 yılında araba çeyrek mili (402 m) 7,755 saniyede kat ederek maksimum 293,7 km / s hıza ulaştı. Aynı zamanda pilot, arabanın çok daha hızlı gidebileceğinden emindi.
1968'de Charger III'ün piyasaya sürülmesinden sonraki yirmi yıldan fazla bir süre boyunca Dodge, saf bir iki koltuklu spor araba fikrinin ötesine geçmedi. Son olarak, seri üretim rüyası ancak 1989'da başka bir Mopar efsanesi olan Viper RT-10 piyasaya sürüldüğünde gerçek şeklini aldı. Ama bu başka bir hikayeydi.