bu sabah korkunç birşey oldu, evden çıktım, yokuştan durağa doğru iniyordum, caddede bir kaç tane iri yarı sokak köpeği kümelenmiş, arabalara havlıyorlardı ama arabalara, tam yol kenarına indim, allahın belası beyaz cipli biri köpeklerden birine çarptı, ve basıp gitti. Ben de ne kadar soğukkanlı olduğumu gösterdim, durağa yığılıp hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladım. köpeğe araba çarptığında çıkan ses, hayvanın o ince çığlıkları kulağımdan gitmiyor. Ama köpek ölmedi, kenara eski inşaat alanına kaçtı. Kesin bir yeri kırılmıştır, ne kadar canı acımıştır, o kadar üzüldüm ki. Şimdi diyeceksiniz ki, kızım kızım hergün insanlara çarpıp kaçıyor arabalar, daha arkadaşını kaldırımda araba çiğnedi, yeni iyileşti ... Ama sokaktaki hayvanlar o kadar kimsesiz ve çaresiz ki. Bana araba çarptı diye kendini hastaneye kaldıramaz, bir deliğe girip kendi kendine acı çeker. Onlara zarar vermemiz o kadar kolay ki. Benim minik kedim, kime ne zararı var, bütün gün kendi kendine yatıp uyuyor, ama o kadar vahşi, cani ruhlu insanlar varki, öylece oturan bir hayvanı tekmeleyip öldürebilirleri, işkence edebilirler. Misal Marmara Otelin köpeği Ebruyu zevk için tekmeleyerek öldüren canavarlar. İşte hayvanların bu savunmasızlığı yüzünden onlara karşı çok daha duyarlıyım. Sadece biraz ilgi ve yemek isteyen masum bir hayvancığa nasıl zarar verirler anlamıyorum, ama zaten bizim böyle vahşi canavarları anlamamıza olanak yok.