Resmin yazarı Vasily Lozhkin'dir.
Bir keresinde, arkadaşım ve ben, kişiliğin yetiştirilmesinde ve oluşumunda tek bir bireyin rolü hakkında konuşmaya başladık. Uzun süredir devam eden birini hatırladığımla bağlantılı olarak konu son derece ilginç görünüyordu. tarih, bu konunun özünü oldukça doğru bir şekilde ortaya koymaktadır.
Okulumuzda tatbikat dairesi başkanı, ikinci rütbe kaptanı Kuzmin vardı. Son derece karmaşık bir karaktere sahip, sert - genel olarak, diğer savaş subaylarının kötü ordu hakkında şakalarda göründüğü kanonik tipte oldukça tipik bir kişi. Ondan çok korkuyorlardı. Nadir bir kuş cezasız bir şekilde yanından uçtu: Kuzmin, direğe sakince gidebilenlerden biriydi. Kelimenin tam anlamıyla her şey için hile yapmak mümkündü. Özellikle son sınıf öğrencilerinin yasal olmayan mantar kapaklarını severdi. Onları kendi eliyle yırttı ve hemen urnun içine attı, bundan kısa bir süre sonra "mantar" parçaları çıkarıldı, ardından eşya restore edildi ve böylece yeni bir heyecan verici ava başlandı.
Anatoly Osipovich fakültemizden mezun oldu, söylentilere göre, Gremikha adlı Uçan Köpekler Ülkesinde türbin sürücüsü olarak görev yaptı, görünüşe göre ruhunda derin yaralar bıraktı, acısı daha genç nesil gelecekteki memurlara - bize yansıdı.
Üçüncü yılımızda, bahara yakın, büyük bir uçuş oldu. Dürüst olmak gerekirse, özünü hatırlamıyorum çünkü hepsini hatırlamıyorsunuz; Sadece onun muazzam, alaycı olduğunu ve üçüncü sınıf öğrencilerinin alabileceği en meydan okuyan formda olduğunu söyleyebilirim.
Doğal olarak, bunu cezasız bırakmak imkansızdı, bu yüzden sabah bilgilendirme başladı, bu da büyük bir oluşum ve böyle bir olay için kolordumuza gelen Kuzmin'in gürleyen bir konuşmasıyla sonuçlandı. Daha sonra aynı katta yaşıyorduk. Görünüşe göre, komuta önleme için onları da eğitmeye karar verdi.
Binanın uzun koridorunda yüz kişi durdu, birinci sıra suçlu suratlara boğuldu, ikincisi tembelce fısıldadı ve açıkçası sıkıldı. Kuzmin yavaşça, elleri arkada, çizgi boyunca yürüdü ve karşıda duranlardan anlayamayarak bir şeyler söyledi: bunlar, uygun durumlarda ortaya konan, ancak özellikle kimseye dokunmayan bir tür öfkeli görev sözleriydi. Her zaman olduğu gibi, herkes saflarda bulunanların yakın geleceğinin bağlı olduğu sonuçları bekliyordu.
Sonra aniden durdu ve aniden tonunu değiştirerek sakin bir şekilde şöyle dedi: “Buraya yetiştiriliyorsun, öğretiliyorlar ve insanları senden tek bir amaç için çıkarmaya çalışıyorlar: böylece bir gün, hayatında bir kez, en güzel saatin geldi. Ne şekilde olacağı önemli değil: ister Denizciler gibi, kucaklamayı kendinizle örtün, ister kendinizi feda ederek kompartımanda bir yoldaşı kurtarın, ister acil bir durumun sonucunu önceden belirleyecek doğru zamanda tek bir düğmeye basın. Burada gördüğünüz ve duyduğunuz her şey - unutmayın, her şey! - tam olarak bunu hedefliyor. Ve burada öğretilenlerin kendi aptallığınız ve uyuşukluğunuz yüzünden toza gitmemesini sağlamaya çalışın. Kaderini gerçekleştirmelisin. "
Bu oluşumda olan birçok kişiyi iyi hatırlıyorum - hem benim hem de kıdemli kursum. Ülkenin yarısının şimdi tanıdığı Aryapa ve Lyubushkin orada duruyordu ve birkaç yıl sonra Rus denizcilerin ruhunu son mektubuyla tüm dünyaya yücelten "Altın" lakaplı Dimon Kolesnikov bu oluşumda yer aldı.
Meşhur "Umutsuzluğa gerek yok" kitabı yayımlandığında, "Dimon, bu senin en güzel saatindi" diye düşündüm.
Kuzmin bu hikayeyi şimdi hatırlayacak mı bilmiyorum; Bunu tamamen itiraf ediyorum, çünkü onun için bütün bunlar sıradan bir dayaktı - düzenli olarak sağdan sola sorduğu sorulardan biri. Benim için bu basit formülasyonlar, hayatımın geri kalanında sol göğüs cebimde dikkatlice takılan ilan oldu.
Bazen böyle olur: onlar yetiştirdiler, düzinelerce öğretmen yetiştirdiler ve sonra aniden basit bir kişi ayağa kalktı ve doğru kelimeleri bularak, kim olduğunuzu, neden ve neden olduğunu erişilebilir bir biçimde açıkladı. Böyle insanlar tarafından öğretilmekten çok gurur duyuyorum.
Onunla tanışın - merhaba deyin ve eğilin.