BİR DÜNYADA YALNIZDI
Ölümünden önceki hafta perşembe günü yine uğradım. Bir hayli sohbetten sonra her zamanki gibi Cağaloğlu yokuşunu, Vilayetin karşı kaldırımından indik. Sirkeci üst geçidinin merdivenlerini tırmanırken bir ara "Dur oğlum, biraz yavaş!" dedi. Daima adımla hitap ederdi. İlk defa "oğlum" diyordu! Yavaşladık. Merdivenleri indikten sonra M. Fazıl Coşkun’un Nişantaşı’nda bir sinemada gösterilecek İmkânsız Aşk filmini seyretmeye gideceğimi söyledim. "Yine mi film?" der gibi yüzüme baktı. Bir ihtiyacım olup olmadığını sordu. Aşağı yukarı 5 yıldır "çağdaş medya!"da iş bulamıyordum! Tıpkı benim gibi o da "işsizdi". Bir zamanlar yazılarını cebinde taşıyan sağcı esnafların, işçilerin, işadamlarının, politikacıların medya patronu olmuş oğulları, bu tarafa göz ucu ile bakmıyorlardı bile.
O kadar küstah ve nadan bir dünyanın ortasında kalmıştı!
Vefat haberini TGC’nin cep telefonlarına gönderdiği kısa mesajdan öğrendim. Benim için gerçek bir şok oldu. Etimde, kanımda, kalbimde duydum ölümünün verdiği kederi, acıyı. Bu kadar müteessir olacağımı bilmiyordum. Sanki İstanbul’un bir yakası denize batmış ve yok olmuş gibi hissettim. O kadar çok yer etmiş beynimde varlığı.
Sevgili Ergun Ağabey, sana rahmet dilemekten ve ardından acı içinde sözlerini ve son zamanlardaki halini düşünmekten başka bir şey gelmiyor elimden.
Bir de şu kötü duygu içimde birikiyor: Sizin yazılarınızla büyüdüğünü söyleyen siyasiler, kendisine milliyetçi-muhafazakâr diyen bir kısım iş adamları, bürokratlar, nasıl bir zaruret içinde hayata veda ettiğinizi bilseler "Biz onun yazıları ile yetiştik!" demeye utanırlardı…
Çünkü hayatta iken böyle diyenlere şu cevabı verirdiniz de…
-İftira etmeyin. Benim yazılarımla yetişseydiniz Türkiye’nin ve Türk milletinin hali böyle mi olurdu?
Bu yazı daha sonra, 23 Ekim 2009 Cuma günü Bizim Gazete'de yayınlanmıştır.