Beyoğlu Altın Dişi
‘…
Nasıl seviyorlar birbirlerini,
taze fidan bir erik dalının baharı sevdiği kadar.
İki ruhun adı mı olurmuş, iki canlının cinsi, cibilliyeti
Bunu bir anlatsalardı, ahlak zabıtası dünyaya
Anlatamadılar.
İnanmadı kimse bu aşka iki yürekten başka.
Bir yılın sonunda istedikleri parayı biriktirir,
satıp Süleyman’ın babadan kalma son arsasını
bilinmeze gitmeye karar verdiklerinde;
Süleyman Melisa’nın gözlerindeki aşkı ölesiye anladı.
Korktu!
Evet, Melisa, evlenmek istiyordu.
Nikahın kutsallığına bütün kalbiyle inanan Süleyman
o lâhza karar verdi,
bu aşkı günahsız yaşamaya ve bunun için önce
Tanrı’nın iznini almaya.
Tanrı nasılsa biliyordu,
Onun kalbi temiz, bir karıncaya kıymamış elleri temiz.
Ama aşktan payına imkânsız bir ten düşmüş.
Onun için değil, başkaları için imkânsız bu duruma,
Tanrı’yı inandırmalı.
Evin ortasında kaldırıp ellerini yakardı;
‘Tanrım büyüksün, bilensin güzelsin
ve güzel olanı yaşatansın.
Her vakit sana başım eğerim.
Günahkârım bilirim ama, aşığım, seviyorum.
İmkânsızım, bilirim ama tertemiz benim yüreğim.’
Bu yakarışın ardından,
gaipten bir ses mi duydu bilinmez!
Ne gördü ne hissetti Süleyman?
Birden seccadesini kaptı, postallarını bağladı
Masadan koynuna neden koydu kırmızı şarabını
meçhul
Beyoğlu bu anı nasıl kaçırdı
yine meçhul.
Melisa’ya ‘seni seviyorum’ notu bıraktı
Kapıdan fırladı.
Süleyman serdi seccadesini
Taksim’deki büyük heykelin önüne.
Kılmaya başladı namazını bütün kalbiyle…
Bu aşkı bağışlaması için Tanrı’ya ve
cümle âleme yakardı bildiği tüm dualarla
Başucunda şarabı dimdik ayakta.
Süleyman’ı İstanbul’un orta yerinde secde ettiren
bir imkânsız aşktır.
Aşk’ın Tanrı’dan ve büyük yaşamdan dilediği şanstır.
Şükretmektir, yüreğinin karşılığını bulduğu bu kente
ve onu öldürmeyen Allah’a
aşkı tanımadan.
Kalabalığın uğultusunda
bir yudum alıp kırmızı şarabından,
Kalbine saplayacağı ustura ile
yeniden varacakken secdeye
nefes nefese dokundu eline bir el; Melisa…
Tepeden tırnağa ak pak gelinliğiyle…
İstanbul’da sevdiği tek şeye doğru eğildi yaşlı gözler,
usulca öptü.
Sonrası tek cümle: ‘Hadi gidiyoruz.’
Beş faili meçhulün tutuksuz sorumlusu Süleyman,
şarabını ve seccadesini topladı,
sustalı düştü
hayatta sevebildiği tek canlıya sarılıp,
yürüdü
Kalbinde yalnız aşkın inancı çırılçıplak.
Kuru kalabalık ne anladı bilmiyoruz.’