muhtemelen bugüne kadar yaşadığım ve bundan sonra yaşayacağım en boktan dönem. neyseki yıllar önce atlattık o karanlık yılları.
- 1.
-
2.
hayatımın en karanlık dönemine ev sahipliği yapan zamanlar. annemin hastalığı, babamın işlerinin tepetaklak olması, evdeki herkesin psikolojik olarak çökmesi ve bundan dolayı kaliteli bir ilkokul eğitimi alamayan küçük kardeşim.
bunlara ek olarak lise döneminde ezik ve yalnız bir insandım. etrafımda beni seven insanlar vardı ama hiçbirinin "en yakın" ya da "en iyi" arkadaşı değildim. sessiz, pısırık ve boş bir tiptim. gerçi şu an hayatım çok da değişmedi ama şükürler olsun ki eskiye nazaran daha iyi durumdayız.