Şimdi acının ne olduğunu gerçekten biliyordum. Ayağını bir cam parçasıyla kesmek ve eczanede dikiş attırmak değildi bu. Acı, insanın birlikte ölmesi gereken şeydi. Kollarda, başta en ufak güç bırakmayan, yastıkta kafayı bir yandan öbür yana çevirme cesaretini bile yok eden şeydi. 👼👑🍊🏡
Varoluşun gerçekliğine dalmak ve kendini akışa bırakmak. Her geçen anı yaşamaya, hissetmeye ve sevmeye odaklanmak, bu süreçte yaptığımız yolculuğun sonucunu saplantı haline getirmemek. Sonuçta hayatın amacı da tam olarak budur aslında, tecrübe etmek ve hissetmek. Önümüze çıkan engeller karşısında, özünü koruyarak değişip yeni şekillere girebilir hayat; durmadan akışının yönü ve yatağının genişliği değişen bir nehir gibi. Burada önemli olan, algılarımızın açık olması; sevme, var olma, keyif alma ve yaratma yetilerimizi sonuna kadar kullanabilmemizdir. Bulunduğumuz anı ve yeri yaşayarak bilinçli ve açık olmalıyız. Ne geçmişe ne de geleceğe takılı kalmanın bir faydası yoktur.👑🌺💙
Bazı duyguları kaybetmek, yeni duygulara ve yeni hislere sebep oluyormuş. Bu yüzden insan çok sevginin bitiminde nefreti, çok büyük bir dostluğun ardından yoğun acıyı yaşarmış. Yaşanılan kötü duyguların bitiminde hissizleşir ve hayat ona kendini bulması için kocaman bir sorun verirmiş. O sorunun üstesinden geldiğinde de kendisine gülümseyerek bakan aydınlık geleceğe doğru ilerlermiş.👑✌🎈💚
Normal olarak insanlar, bir tanıdıklarının ölüm haberlerini aldıklarında üzüntü belirtirler. Yaşadığım deneyimler sonucunda bu kadarını biliyordum. Evet, üzüntü ifade eden bir şeyler söylemeliydim ama duyguları öğrensem bile, dozunu ayarlamayı bilmiyordum henüz. Yani beynim biliyordu ama kalbim bilmiyordu. Zaten o zavallı, yorgun pompa ne bilebilir ki?👑💙🌄
Sahibi olmayan bir elmas bulursan, o elmas senindir. Sahibi olmayan bir ada bulursan, o ada senindir. Bir buluş yaparsan patentini alırsın, buluş senin olur. Madem ki yıldızlara sahip olmak benden önce kimsenin aklına gelmedi, yıldızlar benimdir.👑🔬🌟
. . .
Ama yazgısını yaldızlı çokomel kağıtları gibi,
Tırnaklarıyla düzeltemiyor insan.
Yıllarca biriktirdim
Rengarenk çokomel kağıtlarını kitap aralarında.
Aşık olduğumda,
Çikolata kokardı kırmızı yazgım.
Hayatıma hayat diyemem artık.
Sarı yazgım her sonbahar önü
Biraz daha fazla, ömür yaptı.
Maviye de, yeşile de dili dönmez ömrümün artık.
Kara yazgımı şimdi kim bilir
Hangi kitabın arasında saklıyorsun Tanrım?
Ah.. dedim sonra
Ah!
💙💛💜💖🌺🌼🌻🌸