Uygarlığa Açık Mektup: Naked
Bir film, bazen, sadece bir film değildir. Modern toplumların ve demokrasilerinin, ayakta durmaları için, olmazsa olmaz bazı şartlar vardır, birincisi; yaşamak için çalıştığına inandırılmış, ama çalışmak için yaşayan insan yığınları, saf iyi ve saf kötünün tasvir edildiği dini inanışlar, yine aynı şekilde, daima saf iyinin kazandığı sanat eserleri ve en önemlisi, sınırlara yaklaşanları geri döndüren halk kahramanları. Ağaca çıkmış bir kediyi kurtaran itfaiye eri gibi, ağaca çıkmış kediyi kurtaran, kahraman itfaiye erinin karşında, kediyi oraya etrafı hiç görmediği gibi görmesi için bizzat çıkaran anti-kahraman olarak yerini alan kişi ise johnny den başkası değil.
Heyecan dolu bir hikayenin sonunda, asinin, sistemle olan sorunlarını giderip, iyilerle birlik olarak ortak kötüyü yok ettiği bir final beklenir hep , seyirci ve okur, daima asi kişiliğe sempati ve hayranlık besler ancak hikayenin sonunda bir taraf seçmek zorunda kalır karakterimiz, yine aynı şekilde her zaman iyi tarafı seçmesi beklenir, eğer bu tercihi yapmaz ise, bu sefer, ezeli tiyatral düşmanlar "iyi ve kötü", birbirlerine duydukları nefreti bir yana bırakarak, asinin başını ezmek için birbirleriyle yarışırlar.
Birbirleriyle olan sahte savaştan bile daha önemlidir asinin başını ezmek, kendini görmekten aciz olan siyah ve beyaz için ayna gibidir gri, iki renge de kendini sorgulatan bir noktada durmaktadır ve iki tarafa da yaranma çabası içinde değildir, hiçbir sistem bir asiyi kabul etmez çünkü, sığınacak yeri yoktur, yandaşı yoktur, göçebe yaşama mahkum edilmiş, cennetten ve cehennemden ebediyen sürülmüştür. Farkındalık lanetine yakalanmıştır bir kere, geri dönüşü yoktur, sorular, soruları doğurur, sorular cevapsız kaldıkça, grinin yalnızlığı büyür, beyazın saflığıyla, siyahın yozlaşmışlığıyla, paradokslarla ve iç çelişkilerle dalga geçerek hayatını geçirir olmuştur artık, başka dişe dokunacak bir amacı da yoktur zaten, hiçbir yere ait değildir, johnny der ki " sonsuz tane gidecek yerim var, sorun nerede kalınacağı".
Naked, 1993 yılına ait bir film, Demir Leydi ve Ronald Reagan tarafından, henüz ırzına geçilmiştir dünyanın, Manchester'da düzdüğü bir hatun yüzünden dayak yemekten kaçan johnny, Londra'nın bir arka mahallesine taşınmış olan eski kız arkadaşı louise'i ziyaret eder, film içindeki diyalogların büyük bölümü set içinde doğaçlama olarak David Thewlis tarafından oluşturulmuş, İlk dakikadan itibaren, modern dünyanın klişelerine ve metalarına aralıksız bir saldırı, aşağılama ve soru bombardımanıyla karşı karşıya seyirci, uygar olmak uğruna kendi kendini yok eden ve kibri dolayısıyla, acınası halini görmekten çok uzak olan insanoğluna ayna tutuyor johnny, hayatında gördüğü tek cesedin, kendi bedeni olduğunu söyler filmin bir sahnesinde, çoktan sona ermiş olması gereken bir oyunda uzatmaları oynamaktadır, birbirlerine "her şey güzel olacak, sıkma canını" diyen insanların hayallerini yıkmak, bir numaralı görevi olmuştur bu ara, cevapları, tanrı ve politikayla doldurulan soruları deşmekle meşguldür, gerçekleri yalanlara tercih etmesi, "pislik" olması için yeterli gelmiştir ama bundan şikayetçi değildir, Johnny tanrıya inanmaktadır, tanrıya inanan bir nihilist, çok komik değil mi ? Brian ile yaptığı konuşma esnasında tanrıyı tanımlar, siyah ve beyaza duyduğu öfkenin sebebini çok daha iyi anlarız o andan sonra. Normal insanları hayatta tutan şeylere karşı hiçbir sempati besle(ye)memektedir, tanımadığı kişileri ziyaret eder film boyunca ve muhteşem bir kapanışla sahneden ayrılır, elimden geldiğince spoiler vermeyerek anlatmaya çalıştım, bu muhteşem film, Cannes film festivalinde Mike Leigh'e "en iyi yönetmen" ödülünü kazandırmış ve çekildikten 15 sene sonra İstanbul film festivalinde gösterilmiş olmasına rağmen seyirciyi dakikalarca ayakta alkışlatacak kadar iyi bir film, daha önce eşine pek rastlanmamış bir üslup. Kısaca;
Naked, oynamaktan ve oynanmaktan bıkanların hikayesi.