15’inde Kürd olmaya yeni yeni başlamışken, Kürdlüğe dair kavramlar beynime, yüreğime tıpkı yabancı bir ülkeye iltica etmişler gibi, aykırı ne varsa taşımışlardı.
Kürdistan, Bağımsızlık, Barzanî, Peşmerge… Herşey yeniydi. Her yeni şey gibi de enteresandılar. Ulaşabildiğim her kitap bana Kürdlük tadında masallar sundu. Her masal beni yeni tanıdığım bir kimliğin kültür dünyasına taşıdı. Tamda bu sırada Kürdçe sevdalanmıştım. İlkti. Kitaplarla haşir neşirken onu okur, onunlayken kitapları okurdum. Ta ki o 15’inde evlenene kadar!
Bir insanın sevdasından vurulması buymuş meğer. Onu okumaya devam ettim. Zamanla Yılmaz Odabaşı’nın dediği gibi, ”Adalete dair hafızası yaralı bir coğrafyada yaşadığımı öğrendim ve Kürd olana kefenler biçildiğinin habercisiydi gördüğüm her gri renkli bina.” Büyümüştüm. Seminerler, toplantılar, teorik tartışmalar her şey bir hayaldi sanki. Okulda fizik dersinde olmam gerekirken ayrı örgütlenme konusundaki tartışmaların içinde buluvermiştim kendimi. Hâlbuki ben hala oynamak istiyordum yaşıtlarımla. Ama mahkemede dosyam oluşturulmuştu İllegal bir suçtan. 16’ında vücudumun morarmamış bir yeri kalmamıştı işkenceden…
Demek Kürd olmak buymuş! Dedim kendi kendime. Öyleyse yola devam. Ve İsmail Kiyası tanıdım. Yüreği avucunda insan mı insandı. İlk o bana öğretti Kürdlüğün mutluluk olduğunu. O gün bugündür mutlu olmak için Kürd kaldım. Şimdi Başûr-bakûredeyim. Yani doğru yerdeyim.
Saygılarımla
Cemal Sönmez
14 Temmuz.15