Gün Işığı ve Dış Dünya ile Temas Olmadan 40 Gün Süren Mağara Deneyi Sona Erdi
“Kendini izole etme” terimi, geçtiğimiz yıl boyunca günlük sözlüğümüzün rahatsız edici bir şekilde ortak bir parçası haline geldi, ancak bir grup gönüllü, doğal ışık almayan ve kimseyle teması olmayan bir mağarada 40 gün geçirerek kavramı başka bir düzeye taşıdı. 15 geçici ilkel insan, dış dünyadan aşırı izolasyonun insan fizyolojisi ve psikolojisi üzerindeki etkilerini incelemeyi amaçlayan Deep Time araştırma projesinin bir parçası olarak 14 Mart’ta Fransa’daki Lombrines mağarasına girdi.
Gözlerinin gün ışığına uyum sağlamasına yardımcı olmak için mağaradan güneş gözlüğü takarak çıkan grup, moralleri yüksek görünüyordu. Ancak şaşırtıcı olmayan bir şekilde, deney lideri Christian Clot çoğu katılımcının yalnızca bir aydır yer altında kaldıklarına inandığını açıklayarak, zaman duygusunu yitirdiklerine dair işaretler gösterdiler.
Clot, “Ve işte buradayız! 40 gün sonra oradan ayrıldık… Bizim için gerçek bir sürprizdi. Kafamızın içinde, 30 gün önce mağaraya girmiştik.”dedi.
Grup mağaranın içindeyken çadırlarda uyudu ve meşalelerine güç sağlamak için pedallı bisikletler kullanarak elektrik üretti. Telefonları veya saatleri yoktu ve yer altındaki 45 metrelik kuyudan su çekmek zorunda kaldılar.
Après 40 jours dans une grotte, les 15 volontaires de “Deep Time” sont de retour à la surface
Cette expérience consistait à étudier nos capacités d’adaptation à la perte de repères spatio-temporels
Les images de leur sortie ce matin de la grotte de Lombrives en Ariège ⤵ pic.twitter.com/sfPqEHu78E
— BFMTV (@BFMTV) April 24, 2021
Güneşle tamamen bağlantısı kesilmiş ve saati bilme imkanı olmayan grup, ne zaman yemek yiyip uyuyacağına karar vermek için sirkadiyen ritimlerine veya vücut saatlerine güvenmek zorunda kaldı. Bu arada, araştırmacılar ekibin vücut sıcaklıklarını, uyku düzenlerini, sosyal etkileşimleri ve yeni ortamlarına davranışsal ve bilişsel tepkilerini izlemek için bir dizi sensör kullandılar. Gönüllülerin beyin aktiviteleri de mağaraya girmeden önce ve sonra kaydedildi.
Deep Time web sitesine göre proje, insanların alışılmadık ve aşırı yaşam koşullarına adaptasyonu hakkında önemli bilgiler sağlamayı hedefliyor. Bu, ” ay üsleri ve diğer dünya dışı bölgeler ” gibi senaryoların yanı sıra, “şiddetli iklimsel bozukluklar durumunda” işgal edilmesi gerekebilecek denizaltılar veya diğer yer altı habitatlarını içerebilir.
Projenin arkasındaki motivasyonu açıklayan Clot, “Bu gezegendeki insanlar olarak geleceğimizin gelişeceğini” belirterek, “Beynimizin, durum ne olursa olsun yeni çözümler bulma yeteneğini daha iyi anlamayı öğrenmemiz gerektiğini” sözlerine ekledi.
Proje düzenleyicileri, bu tür aşırı izolasyonun etkilerini bilimsel olarak ölçen ilk çalışma olduğunu iddia ederken, 15 gönüllü bilim için bir mağarada yaşayan ilk insanlardan çok uzak. 1962’de, Michel Siffre adında bir Fransız, Alpler’deki bir mağarada 63 günlük bir konaklama sırasında uyku döngülerini kaydettikten sonra biyolojik bir saatin varlığını öneren ilk kişi oldu.
Siffre’nin keşfi, kronobiyolojinin bilimsel bir araştırma alanı olarak ortaya çıkmasına neden oldu, ancak gelecekteki araştırmaları onu tam anlamıyla ve duygusal olarak bazı karanlık yerlere götürdü. Örneğin 1972’de Teksas’ta bir mağarada tek başına yaşayarak altı ay geçirdi, bu sırada uyku döngüleri oldukça dengesizleşti ve şiddetli depresyon yaşadı. Hatta nöral aktivitesini izlemek için kafasına takılan elektrotlarla yerin üstünde bir şimşek fırtınasının ardından beynine elektrik vermeyi bile başardı.
Neyse ki, Deep Time gönüllüleri 40 günlük deneylerini kararsız geçirdiler ve katılımcıların üçte ikisi mağarada biraz daha uzun süre kalmayı isteyeceklerini söyledi.
Derleyen: Feyza ÇETİNKOL
/Gün Işığı ve Dış Dünya ile Temas Olmadan 40 Gün Süren Mağara Deneyi Sona Erdi /