Düzce'de oynadığımız maçları ümidimi kaybetmeden umutla izledim. Tünelin sonundaki ışığı görmek istedim. Olumsuz düşünüp karamsar olmak istemedim. Ama artık mucizeler gerekiyor. İnşallah gerçekleşir. Hataları yazdık, programlarda tartışıldı, değişen bir şey olmadı.
Sezon bitiyor, Düzcespor kayyumla yönetiliyor. Yılların Düzcespor'u yalnız bırakıldı. Sonuç ortada. Kimsenin derdi Düzcespor değil. Taraftar kötü gidişe alıştı. Tepki bile vermiyor.
Bu sezon doğrularla yanlışlarla yer değiştirdi. Teknik adamlar kendilerini geliştirmeli, futbolcularla samimi ve güçlü bağ kurmalı, oyuncularına takımın bir parçası olduğunu inandırmalı. Biz Mustafa ve Çoşkun hocamızdan bu yaklaşımı hissedemedik. Takım son dönemde yanlış sistem ve hatalı kadro yapılanması ile sahaya çıktı.
60 yıllık futbol seyircisiyim, biri bize ne oynadığımızı anlatsın. Oyunculara uymayan sistemde ısrarcı olduk. Oyuncularda sonucunda insan, bir ruhu ve davranış özelliği var. Üzerlerinde zirve yapmış baskı var. Bölgeler arasında iletişimi sağlayamayınca kas güçleri düşüyor. Psikolojik kırılmalar yaşıyorlar. Topu istemiyor, hata yapmaktan korkuyorlar. Gereksiz telaş ve heyecan içindeler. Futbol hatalar oyunu, hataları yapan da hep biz oluyoruz. Mental sorunlar üst seviyede, oyuna adapte olamıyorlar. Deyim yerindeyse sanki ‘Akşamdan kalma’ gibiler.
Maç sonu futbolcuları yuhalamak hiç bir işe yaramıyor. Tam tersi zarar veriyor. Onların suçu yok. Suç bu sistemi zorlayanda. Hocamıza teşekkür edip, Düzceli hocalardan bir ekip kurup, sezonu bitirmeliyiz.