Umut, umut. Hiç umut yok mu? Umut insanda..
Kendine vereceğin teselliler bitince ya uyuyorsun ya da uyanıyorsun. Bir umutla doğmuş ve bir umutla ölecek insan için umutsuzluk en kötü duygu. Çaresizsin. Düzelecek ama kalan izlerini silmen için hiçbir krem fayda etmeyecek mesela. Bu nedenle her zaman fiziksel acıları ruhsal acılara tercih ettim. Ne zamana geçeceklerini tahmin edebiliyosun en azından. Ya da elinden gelen bir şeyler var. İşte ne biliyim krem sür, ilaç iç, nane limon kaynat geçsin. Ama saramıyosun ruhunu. Sarmak istiyo musun o da belli değil. Susturamıyosun beyninden geçenleri. Gelecekte yaşanacak güzel günler fayda etmiyo. Sonu aynı değil mi diyosun saçma olduğunu bile bile.
İyi bir insan olamıyosun. İnsanlara tahammül edemiyosun. Artık gülmek istemiyosun. Başıma gelen çoğu şeyden sonra gülen bir insanım. Ama artık bu kendime haksızlık gibi geliyor. Sanki eskisi gibi gülersem bu ruhumun çektiği acıyı hafife almak olacak. Hayat bu ise yani; güvenememek, yalnız kalmak, sevilmemek, mücadele vermek, mutluluğun bedelini ödemekse o zaman bir anlamı yok ki diyorsun. Sanki çevrendeki bütün insanlar haksız mutluluklar yaşıyor hepsini sen hakediyomuşsun gibi bir bencillik çöküyor içine. İnan bu olayların geçmesi değil problem inan. Başka bir şey problem başka yerde. İşte insandan umudu alınca pek bir şey kalmıyor geriye. O kadar organa sisteme, dokuya, metabolizmaya sahip insandan umudu alınca geriye bir şey kalmıyor.