Hep “maymun iştahlı” olduğumu duyarak büyüdüm, yeni yeni anlıyorum ki bu çok iyi bir özellikmiş. Deneye, deneye, içimdeki sevimli maymunu eğlendire eğlendire, hallerine gülerek büyüdüm. Maymun da yaşlandı haliyle ama hala oyuncu ve komik halleri sürüyor. Çok emin olamasam da “büyüdüm” yazdığımda, öyle oldu sanırım. Neden mi?
Önceleri sürekli deneyimlediğim hiç bir şey üzerimde iz bırakmıyor gibi gelirdi. Bir şeyden ötekine koşar, bir meyvadan ısırık alıp, başka daldakine atlayan maymunum beni sürekli oraya buraya çekiştirip
dururdu. Hala da öyle aslında.
“Teflon kaplıyım” herhalde diyordum, öyle ya.. Çok parlak bir anı yok, yerler, anlar var bölük pörçük, gerçekten hatırlanmaya değecek değerde şeyler az… Bir nevi sürekli akışta olma hali balık hafıza ile birleşince, bende bir gariplik var diye düşündüm yıllarca…
Amabir noktadan sonra yalnızca benim için anlamlı olan edinimlerin içimde bir yerde
sürekli birikerek kişiliğime eklemlenmeye başladığını görmeye başladım. (Hiç yayıkta tereyağ yaptınız mı? Önce sütün kaymağı iyice etrafa sıvaşır, tam beceremedim derken inatla çırpmaya devam ettikçe sütün yağı bir anda toparlanır. Kocaman bir topak tereyağın olur elinde, şaşarsın nasıl oldu bu diye. Yaşam boyu edindiğim deneyimler de sonunda böyle bir etki yaptı bende. )
Bazen neleri attığın, neleri dışarıda bıraktığın da en az tuttukların kadar benliğini tanımlar. Bunu anladım zaman içinde. Boşluk şekli belirler diye felsefi bir notla bitireyim.
Kıssaden hisse çıkardım kendime: içimdeki maymuna minnetarım.
Bu kadar oyuncu ve meraklı olmasa idi, yaşamım hiç de eğlenceli olmazdı..
Ama belki de bir kediydi içimdeki… Bilemedim. Olsa resmini çektiğim şu minik gibi olurdu, dalların üzerinde, herşeye yukarıdan bakmaya meraklı hallerde…Arada insanların içine inip kendini okşatan, sonra yine asmaya tırmanıp aşağıdakilere kuşbakışı atmayı seven… Çok sıkıştırırsan da sıkılıp, tırmalayıp kaçan.. Sürekli kendi kuyruğunu kovalayan…
İçindeki maymunu veya kediyi besleyen herkese gitsin bu yazı.. Sevgiyle… Neşeyle…