BAŞKAN!
Bir varmış bir yokmuş, evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, deve tellal pire berber iken bir koca şehirde, bir belediye başkanı yaşarmış.
Bu başkan herkes tarafından çok ama çok sevilirmiş.
Başkan da sevilmeyecek gibi değilmiş hani.
Selam veren herkesi ihya eder, hiç kimsenin elini sıcak sudan soğuk suya sokmazmış.
Başkan sadece kendi kentinde değil, başka ülkelerde de tarihi eserleri onarır bir de oralara hizmet sunarmış. Her ne kadar kendi kentinde hiçbir muhalefeti olmasa da, çevre şehirlere ve de özellikle kendi şehrinde kent trafiğine yaptığı üstün hizmetlerle kendisinden sürekli söz ettirir ve de alkış alırmış. Üstelik bu başkan bir de kocaman bir stat yaptırmış ki, içinde timsah beslemeye bile yer koymuş ama krala ve çevresindekilere bir türlü yaranamamış.
Gel zaman git zaman yetiştirdiği timsahlar krala haber uçurmaya ve başarısız olduğunu söylemeye başlamışlar.
Kral zaten sıkıntılı olduğu bir zamanda bir de başkan ile ilgili şikayet duyunca istifa etmesini istemiş. İstemiş ama ne yapsın?
Başkan direniyor, kamuoyu arkasında sahip çıkıyor hatta muhalefet boncuklu plaketini bile hatırlatıp memnuniyet bildiriyor.
Başkan baskılara dayanamayıp istifa etmiş ama ne görsün?
Daha bir hafta önce ondan övgüyle söz eden yerel medya bile arkasından demediğini bırakmaz olmuş. Hatta sokakta mendil bile satsa başarısız olacak birçok adamı öyle yerlere getirmiş ki, kendisi bile pişman olmuş ama ne çare?
Başkanlık gitmiş ve herkes ağız birliği etmişçesine arkasından atıp tutuyor. Düne kadar beslediği televizyon ve gazeteler arkasından ateş püskürüyorlar.
Kendi elleri ile masalarına oturttuğu memur ve bürokratlar en hassas sırlarını isimlerini vermeden yerel medyaya servis ediyorlar.
İşte o zaman anlamış başkan hayatın gerçeklerini.
Otomotiv sektörüne giriş yapmaya karar vermiş ve küsmüş tüm eski dostlarına.
Bu masal burada bitmiş mi?
Bitmez elbet.
Timsahlar daha çok başkan yer bu yeşil şehirde.
Derelerinde değil ama lüks villalarda beslenir bu kentin timsahları, siyah makam otolarında ve en üst düzey protokolde ağırlanıp buyur edilirler.
Hep tokturlar ama yine de avlanmayı asla ihmal etmezler.