Aman aman, ne çok olmuş yazmayalı! Neredeyse bir ay! Yazmak çok geldi içimde de, parmacıklarım klavyeye gitmedi bir türlü. Kötü, karanlık şeyler yazıp burayı da kirletmeyeyim istedim belki. Hani depresyona girince kendini yemeğe veren ya da yemeden içmeden kesilen tipler vardır ya, onlar gibiyim. İçim daralınca ya çok yazarım, yazar yazar boşalırım; ya da inadım inat, tek satır yazmam. Ben yazma kotamı işyerinde dolduruyorum sanırım. Orada tüketilip giden metinler yazıyorum; asıl yazılacaklara zaman kalmıyor. Zaman kalıyor aslında kalmasına da Banu’da akşam eve gidince yazacak enerji kalmıyor. Bunun üzerine ben ne yaptım? Çok düşündüm, çok taşındım, kendimi yedim bitirdim vee…istifa ettim!
Evet geçen hafta, konuştum, açıkladım kararımı. Oh! Üstümden bir yük mü kalktı ne? Hayatta kritik seçimler yaptığım anlar çok olmamıştır. Ama bugüne kadar aldığım kararlarda yanlış giden bir şey olmadı. İçimden geçeni yaptım. İç sesimi dinledim. Geçen haftaki kararım sırasında yakınımdaki herkes de aynı şeyi söyledi: “İç sesini dinle. Ne diyor?” O ses kimi zaman çok sessizce fısıldadı, kimi zaman da haykırdı: MUTLU OL!
İki seçenek arasında karar vermem gerekiyordu: 1) Para kazan ama mutsuz ol. Sana manevi olarak minimum kazanç sağlayan işini yap. Sana denileni yap. Yazı yazmak mı istiyorsun. Al sana tüm gün, haber metni yaz. Gün bittiğinde o metinler de bitsin, geriye bir şey kalmasın. Mutsuz ol ama para kazan. 2) Para kazanmak için başka yollar bul. Biraz zorlan ama mutlu ol. İçine sineni yap. İçinden geleni yap. Üret, kendin için üret. Başkaları için üret. Paylaşabileceklerini üret. Ürettikçe beslen. Ruhun beslendikçe mutlu ol. Eninde sonunda kazanırsın. Hem maddi, hem manevi…
Ben ikinci seçeneği tercih ettim. İşten ayrılacağımı söylediğimde bana “Aceleyle alınmış bir karar bu,” dendi. “Çok kolay pes eden biri” olduğum söylendi. Hayır. Çok düşündüm; acele değildi. Kolay pes etmek mi? Bugüne kadar hiç pes etmedim. Pes etmek çok kolay olurdu. Kolay şeyleri sevmem. Asıl savaş şimdi başlıyor. Savaşmayı severim. Bakalım maceram beni nereye götürecek? Ben yolun sonunda bana kocaman bir gülümseme getirecek şeyler görüyorum. Hissediyorum. Şimdilik uzaktalar, net değiller; ama biliyorum ki orada beni bekliyor o güzellikler. Acelem yok. Yavaş yavaş varacağım oraya. Kim bilir belki ondan sonrasında yeni bir savaş, yeni bir macera bekleyecek beni. Onu da oraya gidince görürüm.
Şimdilik yerime yeni biri bulunana kadar işe gidiyorum. Sonra tam gaz seramik atölyesine devam. Bir seramik tasarım işi yapan şirketle görüşme yapacağım yakında. Resimlerim siteye yüklenmeyi bekliyor. Evde yapmayı planladığım bir seramik projem var. (Ablamın kulakları çınlasın! Fikir annesi o.) Başka bir iki fikir daha. Yapılacak o kadar çok şey var ki! Sırayla… Bana şans dileyin.
Eşikteyim.
Eşiği geçmek üzereyim.