İncelemem kitap hakkında değil de çeviri hakkında olacak. Kitap iyidir, hoştur. Felsefeye yeni başlayanlar için olduğu gibi, felsefeye hakim olmasına rağmen ağır felsefi kitaplardan sıkılanlar için de idealdir bu iki yazarın birlikte yazdığı 5-6 kitaplık seri.
Çevirmenin, kitabı Türkçeye kazandırmasını takdir ediyorum. Gelgelelim yazarların ve çevirmenlerin, dilimizin içine yüzyıllardır gerek doğudan gerek batıdan karışan yabancı kelimeleri, mevcut Türkçe karşılıkları olmasına rağmen, kullanmakta ısrar etmelerini anlayamıyorum. Günlük hayatta kullandığımız kelimelerin kökenine bakalım, Türkçe olmayanları kullanmayalım, öz Türkçe karşılıklarını bulalım demiyorum, bu konuda ehil kişiler çalışmalarını yapabilir. Benim sorunum, günlük hayatta sıklıkla kullandığımız karşılıkları olmasına rağmen, gereksiz yere o kelimelerin Arapça/Farsça karşılıklarının kullanılmasında. Kitabı okumadan önce; müstehzi, müstear, mütedeyyin, itidal, mamafih, nüktedan, müesses nizam, halim selim, yetke, vakar, intihal gibi kelimelerden bilmediklerinizin anlamlarına bakmanızı tavsiye ediyorum. Bu kelimeleri öğrenmek ve kullanmak dili zenginleştirmek değildir. Bu kelimelerin çoğunun Türkçede karşılığı vardır. Olmayanların sebebi ise bizim zaman içinde dilimizi katletmemiz ve yabancı kelimeleri doğrudan alıp, Türkçeleştirme gereği duymadan benimseyişimizdir. Türkçe karşılığı olmasına rağmen neden havalı olmak adına ve dili zenginleştirdiğimi sanarak, Arapça, Farsça, Latince, İngilizce, Fransızca, İtalyanca vb karşılıklarını kullanayım? Malesef günlük hayatta kullandığımız kelimelerin büyük bir kısmı Türkçe kökenli değil, hal böyleyken günlük hayatta kullanılmayan yabancı kökenli kelimeleri havalı olmak adına millete zorla empoze edenlerin niyetlerini sorgulamamak için kendimi zor tutuyorum.