Kings of the New Age’in şarkılarından bazıları sarsılmaz derecede güçlü. Üç parçalı grubun lirizm ve olukları, hesaba katılması gereken bir güçtür. Daha fazla üyesi olan bazı gruplar asla bu kadar dinamik ve enerjik ses çıkarmaz.
Bunların çoğu, grubun şimdiye kadarki en büyük şarkılarından bazılarında rekoru görev bilinciyle taşıyan şarkıcı Derek Discanio’ya teşekkürler.
Sonunda State Champs’ın en iyi örneği. Gitar yalamaları ve karmaşık şarkı sözleri, dinleyicileri gelecek günler için kafanızda belirmeye devam edecek bir yaratıcılık çığına atıyor.
Tabii ki, yeni single’ları Everyone But You, bugüne kadarki en büyük şarkılarından biri haline geldi. Ve iyi bir sebeple. Bu, Eyalet Şampiyonlarının şimdiye kadarkilerin en iyisi olduğu zamandır. Orada Weezer’ın ipuçları var, belki de All American Rejects’in bir dokunuşu var – ama sonuçta bu, grubun hala bir farkla güçlü bir pop hit yazabileceklerinin kanıtı. Çok sevilen “pop-punk” türünden çok uzaklaşmadan onları sektördeki diğer standart eylemlerden ayırıyor.
Ve neyse ki, Kings of the New Age bunun gibi birkaç parçaya sahip.
Outta My Head – örneğin – klasik All Time Low gibi geliyor… ama daha iyi vokallerle. Bunu hafife söylemiyorum: Derek şu anda rock’taki en iyi sese sahip. Başka kim bu karmaşıklıkları kaldırabilecek ses aralığına veya yeteneğe sahip? Kimse, o kim.
Bana inanmıyor musun? Git Fake It’i dinle.
Burada, State Champs, size kancayı takan akılda kalıcı pop karakteriyle punk temelleri üzerine inşa ediyor. Daha fazla istemek? Just Sound, 1990’ların sitcom’undan doğrudan kopmuş gibi hissettiren bir koroya sahip. Bütün gün dinleyebilirdim.
Ne yazık ki, benim için albümün biraz kaymaya başladığı yer burası.
Just Sound’un son nakarat ve karartma biraz sönük geliyor, sonraki birkaç şarkıyla daha da kötüleşiyor. Aşağıdaki hitlerde State Champs, diğer insanlarla çalışırken benzersiz ve yaratıcı yanlarını kaybediyor.
Hiç şüphe yok ki, kayıttaki bazı güçlü isimler onlara katılıyor ( Act Like That’de Mitchell Tenpenny, Sundress’te Four Year Strong, Half Empty’de Chrissy Costanza), ancak bu şarkılar bu yüzden biraz daha kötü hissettiriyor.
Böyle Davran, tamamen sayılara göredir ve sonuç olarak, son derece atlanmaya değer olabilir. Sundress’in de benzer bir havası var. Half Empty, plağın tek gerçek “balad”ıdır – ama bana hiç iyi gelmiyor. Derek’in tüyleri diken diken eden bir balad yapabileceğini biliyoruz ama bunun arkasında yürek yok. Ve Costanza (sesinin olağanüstü olmasına rağmen) tamamen yerinde değil.
Neck Deep’in Ben Barlow’unun öne çıkan ayeti bile, Sizden Başka Herkes’i biraz rahatsız ediyor.
State Champs, misafirlerini ağırlamak için çok çalışıyor, ancak bu arada kimliklerinin gölgesini mi kaybediyordu? Bir nevi öyle hissettiriyor.
Eyalet Şampiyonları, bu diğer eylemlerin çoğundan nesnel olarak daha iyidir. Son parçaları, Some Minds Don’t Change – Derek ve gitarist Tyler Szalkowski’nin yeteneklerinin ve yaratıcılıklarının derinliklerini inanılmaz sonuçlarla keşfetmelerine olanak tanıyan grunge tonlu bir marş – bunu kanıtlıyor. İleride bunun gibi daha fazla parça görmeyi çok isterim.
Ne olursa olsun, State Champs hayranları, Kings of the New Age’in ilk yarısına kesinlikle bayılacaklar. Sadece bir ton geleceğin klasiğine sahip olmakla kalmıyor, aynı zamanda grubun sesini, umarım, olabileceklerini bildiğim büyük gruba dönüştürmeye devam ediyor.
State Champs – Kings of the New Age çıktı.
İlişkili
Kaynak : https://newslanes.com/2022/05/13/state-champs-album-review-kings-of-the-new-age-focuses-too-much-on-the-wrong-things/