Yemek yapmayı çok severim. Hele yeni yemekler denemeye bayılırım. Annem bu konuda yeniliğe pek kapalıdır. En azından benim bildiğim son 32 yılda annem hep aynı şeyleri pişirdi. Misafire pandispanya, mercimekli köfte, börek –özel misafirse yaprak sarması. Ev halkına da her evde pişen klasik şeyler, klasik tarifler işte. Şimdi kafama terlik yemeden hemen belirteyim, yaptığını süper yapar da yeniliklere çok açık değildir, onu demek istiyorum yani. Birkaç spesiyali vardır, o kadar. Mutfakta da kendi kuralları vardır ve asla kuraldışı yapmaz. Durum böyle olunca ben de üniversiteyi kazanana kadar mutfağa hiç sokulmadım, asla yemek pişirmedim. Belki misafir öncesi mercimekli köfte sıktığım olmuştur, o kadar.
Kurabiye yapmayı hiç beceremem. Hamuru hadi neyse de tek tek minik minik şekil vermekten nefret ederim. Hepsi ağızları bir tarafa, burunları öteki tarafa bakar. Kurabiye ile aram hiç bir zaman çok iyi olmadı. Aslında iyi olabilirdi de her şey travmatik bir geçmişle başladı. Şimdi koltuğa uzanıp biraz çocukluğuma döneceğim. Dinleyin anacım. Zira başka türlü anlayamazsınız kurabiye ile aramdaki husumeti.
Daha önce de söylemiştim, bu aralar bebelerimin dillerini argodan arındırma çabası içindeyim. Tabi önce nefis terbiyesi yapıp kendimi arındırmam gerekiyor. Zor iş yani, ama uğraşıyorum, epey de yol aldık ha.
Bu aralar elimde Sabiha Paktuna’nın Çöp Çocuk kitabı var. Geçen bir arkadaştan gördüm, annelik akademisi beleş veriyormuş diye, hemen atladım aldım. Çocuk çizgilerine çok meraklı biri olarak bir nefeste okudum kitabı. Kitap elbette resimlere bakıp falcılık yaptırmıyor ebeveyne. Çocukların resim yeteneklerinin gelişimini aşama aşama göstermiş. Gelişimleri farklı olan çocukların çizgilerinden örnekler vermiş. Resimlerde çok sık rastlanılan sembollerle ilgili de bilgi var. Konuyu merak eden biri olarak ilgiyle okudum. Tabi okumak yetmez, ilkokuldan kalma alışkanlıkla okuduğumuzu anladık mı diye sınamam gerekti. Hemen elime iki kâğıt alıp bebelere resim çizdirdim.
Bugün hayatımda bir ilk yaptım, bebeleri yalnız bırakıp dışarı kaçtım. Bir buçuk yıl önce yazmışım, ben pimpirikli bir insanım, hayatta bebelerimi tek başına evde bırakmam diye. Bugün şak diye tükürdüğümü yaladım. Pişman mıyım? Asla! Yine olsa yine yalarım.