Bazen söylenene hiçbir zaman ulaşmayacağını bildiğin sözler kanatlandırırsın göklere, yazılanın adresine teslim edilmeyeceğini bildiğin kelimeler serpiştirirsin kâğıtlara. Neden yaptığını bilmeden… Ama mutlaka yapman gerektiğini bildiğin!
İşte öyle bir akşam…
İşte öyle serpiştirilmiş kelimeler boş sayfalara, bir kadının kaleminden;
Rotası belli mağrur bir gemiyken bir zamanlar, sen benim limanlarımı bombaladın. Şimdi azgın dalgaların yönünü tayin ettiği, tuzlu suyun her geçen gün bedenini aşındıran, küreksiz kalmış bir kayığım okyanuslarda.
Sen, benim şehirlerimi ateşe verdin, lunaparklarımda anne babasının elinden tutmuş küçük kız çocuklarının yüzündeki gülücüklerdi yaktığın, öylesine yükseldi ki dumanlarım, o masmavi göklerim birer kömür karası şimdi, yağmurlarımın yerinde kül fırtınaları, güneşimin kadife elleri arasında, duman bulutlarından muhafızların zindan parmaklıkları.
Sen, benim kuş yuvalarımı bozdun, her biri sana beslediğim duygularımdan vücuda gelen kırlangıçların, martıların, leyleklerin, sakaların yuvalarını… Göremezsin sen, kaçışmakta her biri bir yöne şimdi, güvendikleri gönülden uzaklaşmaktalar, geride bıraktıkları bozulmuş yuvalar ve yerlere düşüp parçalanmış yumurtalar.
Ya ben!
Ben, sana sığındığım limanım, gemimin yelkenine yön veren rüzgârım dedim. Bozdum rotamı tayin eden pusulalarımı, yolun yolum dedim.
Ben, sana şehirlerimin anahtarlarını verdim, gel beraber tamir edelim zarar görmüş yollarımı, köprülerimi… Gel beraber uçuralım masmavi gökyüzümde uçurtmaları, yağmurlarımda ıslanalım, kışlarımda hasta olalım ama gel beraber selamlayalım yaz’ımın güneşini ve gel beraber savuşturalım ürperdiğim gecelerimi dedim.
Dedim ki ben; sana soyundum tüm çıplaklığımla, gel nüfuz et damarlarıma, hücrelerime… Okşa ipek teninle ayva tüylerimi ve gel kokla tüm teslimiyetimle aşk kokulu göğüslerimi…
Doğru, oksijensiz bir ciğer, küllenmiş bir orman, metruk bir şehirim şimdi.
Şimdi!
Ama biliyorum ki yarın bir tomurcuk patlak verecek çorak topraklarım içinde ve o tomurcuk fidana, o fidan yeni bir geleceğe büyüyecek. O fidan ciğerlerime oksijen, kuşlarıma yuva, kayığıma rota olacak.
Ve ben, senin götürdüklerini, başkasının getirmesini bekleyeceğim.
Ve ben, senin getirdiklerini, kimseye götürmeyeceğim!
Aynanın karşısında son kez kendine baktı. Her şey tamamdı. Duşunu almış, tıraşını olmuş, parfümünü sıkmıştı. Abisinin düğününde aldığı takım elbisesini de giydi fakat kravatını bağlamayı beceremediği için kravatı takmadı. Takım elbisesi biraz sıkmıştı ama başka seçeneği yoktu. Bugüne kadar düğünden düğüne lazım olmuştu zaten. Hazırlığı bitince annesine seslendi ve birlikte evden ayrıldılar.
Yolda kısalan her mesafe heyecanını daha da katmerliyordu. Bu ay sevdiği kadınla üçüncü buluşması olacaktı. Saat 10:30’da randevuları vardı. ‘’Acaba bugün gönderdiğim çiçeği teslim aldı mı?’’ diye geçirdi içinden. Bugüne kadar gönderdiği tüm çiçekleri, çalıştığı çiçekçi dükkânın da kendisi hazırlamıştı. Uzun uzun uğraşır; çiçek düzenleme sanatındaki yeteneklerini sergilerdi. Güller, papatyalar, lisyantuslar, lilyumlar, orkideler adeta birbiriyle boy ölçüşen mankenlere benzerdi. Tüm hayatını adadığı çiçeklerinden şaheserler meydana getirirdi. ‘’Beğeniyor mu acaba çiçekleri mi?’’ diye sordu kendince.
Randevulaştıkları yere gelmiş, annesiyle beraber bekleme salonunda beklemeye başlamışlardı. Geçen her saniye terlediğini fark ediyor; bu duruma çok sinir oluyordu. Avuç içleri daha da terliyor; kendi üzerine silemediği için oturduğu koltuğun kumaş bölümlerine sürüyordu. Kalp ritmi hızlanmış, ateşinin yükseldiğini hissediyordu. Sevdiği kadını görecek olmanın mutluluğu ve stresi birbirine karışmıştı. Durmadan bacaklarını sağa sola sallıyor, elini kolunu istemsizce aşağı yukarı hareket ettiriyordu. Hareketlerinden rahatsız olan annesi: ‘’Oğlum iyi misin? İnşallah bu sefer bir sonuç alırız.’’ diye seslendi. Annesinin sorusunu duymadı bile, kalkıp tuvalete gitti. Duvarda aslı duran kâğıt havludan bir miktar çekip avuç içlerini sildi. Ceketinin iç cebinden kalem parfümünü çıkarıp üzerine sıktı. Aynaya baktı: ‘’Sakin ol! Sakin ol!’’ diyerek yüksek tonda bağırdı aynadaki görüntüsüne.
Bekleme salonuna bakan kapılardan biri açıldı, beyaz önlüklü bir bayan salonda oturanlara seslendi : ”Lemi Bey!”
Lemi hızla yerinden kalktı ve odaya yöneldi. Heyecandan elleri titriyor, bakışları bulanıyordu. Odaya girdiğinde hızlıca odaya göz gezdirdi. Geçen hafta gönderdiği aranjmanlar ve saksı çiçekleri odanın bir köşesinde, dün gece geç vakitlere kadar hazırladığı teraryum sevdiği kadının oturduğu masanın sol köşesinde duruyordu. ‘’Demek ki beğendi bugünkü hediyesini’’ diye düşündü ağzından yanaklarına süzülen bir tebessümle.
Sonra sevdiği kadına baktı gözleri, sadece bakmadı; gördü onu. Gözleri değil, beyni, damarları, kalbi, derisi, her bir hücresi gördü onu. Ayak uçlarından bir saka kuşu kanatlandı ruhunun içinde, her bir hücresine kanat değdirip, her bir dokusunun selamını yüklenip gözlerinden dışarı süzüldü. Lemi’nin gözlerinden, sevdiği kadının gözlerine doğru kanat çırptı… Zaman durmuştu adeta, geçen mikro saniyeler günlere, saliseler aylara evrilmişti. ‘’Hep böyle kalalım.’’ Dedi içinden.
Zaman dolmuştu. Bindiği büyülü fayton kabağa dönüşüvermişti. Sevdiği kadının sesi ise gördüğü rüyadan uyandırdı onu :
‘’Lemi Bey hoş geldiniz. Sizden istediğim tetkik sonuçları elime ulaştı. Bu sonuçlardan da görüyorum ki bir rahatsızlığınız gözükmüyor. EKG, ekokardiyografi, kan basıncı holteri ve son olarak damar röntgeni… Benim yapabileceğim her şeyi yaptım. Dilerseniz başka bir bölüme sevk edelim orada arasınlar sorunun ne olduğunu. Bana bir daha gelmenize gerek yok.’’ Dedi doktor hanım. Lemi gözlerini dikmiş, aşkla baktığı kadının kendine seslenişini dinliyordu. Neler söylediğini anlamıyordu. O an tek düşüncesi, sevdiği kadının rujlu dudaklarından çıkan kadife sesini kulaklarından buyur edip, kalbinde misafir etmekti.
‘’Keşke size açılabilsem, gönül kayığımın sizin okyanuslarınızda fırtınalarınıza yem olmayacağından emin olabilsem. Bana bir daha gelmenize gerek yok dediniz ya doktor hanım, keşke gitmenize gerek yok deseydiniz. Beraber aramaya devam edelim dertlerinizin dermanını deseydiniz. Benim derdimin dermanının sizin kadife sesiniz, okyanus gözleriniz olduğunu bilseydiniz. Ben sizi görmezden gelirim ama, yüreğim selamı kesmiyor.’’ diyemedi Lemi… İçinden geçirdiklerini ses tellerinde yoğurup dışarı atamadı. Boğazının ortasında eritip içine akıttı.
‘’Lemi Bey iyi misiniz? Cevap vermediniz.’’
‘’Kalbim acıyor. Röntgende de göremediniz demek.’’ dedi Lemi.
‘’Durumu anlattım size Lemi Bey… Çıkabilirsiniz.’’ dedi doktor hanım.
Lemi çoktan kök salmıştı oturduğu koltuğa, kökleri yeraltına inip doktor hanımın tüm vücudunu sarmıştı. Nasıl kalkabilirdi ki, nasıl ayrılabilirdi o odadan, nasıl ayırabilirdi gözlerini köprü kurduğu sevdiğinin gözlerinden.
Eline aldığı baltayla tek tek kesti köklerini, terk etti kurumaya, nefessiz kaldığını hissetti. Direnmedi daha fazla. Kalktı oturduğu koltuktan ve kapıya yöneldi. Tam çıkacakken doktor hanıma döndü: ‘’Ne kadar güzel, ne kadar özel çiçekler bunlar doktor hanım. Çok şanslısınız.’’ Doktor hanımın yanaklarında tatlı bir heyecan zuhur etti, gamzeleri belirdi. Kimlerin gönderebileceğini aklından geçirirken cevap verdi: ‘’Teşekkürler, güle güle…’’
Lemi dışarı çıktığında annesi merakla sordu: ‘’Ne oldu oğlum yine mi bir şey çıkmadı sonuçlardan?’’ ‘’Hayır anne çıkmadı, gidelim artık.’’ ‘’Peki, ne olacakmış?’’ Lemi’nin göz bebeklerinde oluşan titreme sonunda göz kapaklarının içine doluşan ıslaklık, yanağından süzülmeye başladı. Annesine döndü ve cevaben :
”Alışacakmışım anne… Alışacakmışım!”
Aradan geçen iki günün ardından doktor hanım sabah odasına girdiğinde masasının üstünde bir teraryum daha buldu. Özenle düzenlenmiş, özenle süslenmişti. Teraryumun içine monte edilmiş minik bir bank üzerine kazınmış yazıyı fark etti ve okudu:
”Alışırım alışmasına da, unuturum sanma! Hoşça kal.”
Bilirim; boş, beyaz bir sayfayı doldurmanın zorluğunu…
İnsan işte, gırtlağına kadar dolar, gözyaşlarıyla taşar da eline kalem verilince küçük bir çizik dahi çizemez. Ufak tefek çizmeye başlayıp, bir araya getirmeye çalıştığım mürekkep lekelerini anlayamazsan eğer… O zaman yırt at elinde tuttuğun kağıdı; üzme kendini.
Küçüklüğümden beri seslenirim sana; bazen başıboş serseri
bir kahkaha eşlik eder, bazen ağırbaşlı beyefendi bir tebessüm yüzümde.
Küfürler savurduğum da olur, kelebekleri kıskandıran zarif cümlelerim de.
Bilirsin işte… Bilirsin de bir cevap vermezsin.
Sen yine cevap verme istemezsen de ben anlatıvereyim sana
biriktirdiklerimi.
Bu aralar rüyalarımda yabancı insanlar görmeye başladım.
Sanki daha önce de duyduğum bir şeyler söyleyip ayrılıyorlar hemen. Öyle
alelade bir araya getirilmiş seslenişler sanma sakın. Ağır, çok ağır kelimeler
bırakıyorlar zihnimin içine pimini çekip…
Üç gün önce bir hanımefendi misafir oldu rüyama, rüya diyorum ama insanın akıl sağlığını zorlayan bir gerçeklik algısı içerisinde yaklaştı yanıma. Bana bakışını ve usta bir yazarın üzerine sayfalarca yazabileceği o gülümsemesini bir görsen. Fısıldamak için yaklaştığı kulaklarıma dudaklarının dokunduğu, sıcak bir nefes beklerken aksine içimi ürperten o soğuk karbondioksitin kulak kıvrımlarımda bıraktığı hissi anlatamam sana. Orasını geçelim… Verdiği nefesin içinde bana yolculuk eden kelimeler ise şöyleydi:
“Bir bedeli var, çok büyük bir bedeli var. Bir sözün veya bir dokunuşun.”(*)
Kimsin, ne demek istiyorsun? Diyemeden yok olup gitti.
Ne demek istiyor sence? Ya da bu rüyalar ne anlama
geliyor.
Korkuyorum biliyor musun? Sana yazmaktan bile korkuyorum. Ağzımdan çıkıp buhar olan kelimeler, kâğıda emanet edip ölümsüzleştirdiklerimden daha tehlikesiz gözüküyor. Birinin bedeli yokmuş da, diğerinin ise büyük bir bedeli varmışcasına.
Dün gece de gözlüklü bir beyefendi belirdi rüyamda. Elindeki camdan ilaç şişesini bana doğru uzatıp: ”İster misin?” diye seslendi. Cevap vermemi beklemeden devam etti:
“Kaderin amansız oluşu değildir sorun; çünkü insan bir şeyi inatla isterse onu elde eder. Korkunç olan, istediğimiz şeyi elde ettikten sonra ondan bıkmamızdır. O zaman suçu kaderde değil, kendi isteğimizde bulmalıyız.”(**)
Son hece ağzından çıkar çıkmaz, elinde tuttuğu
şişenin içindeki ilaçları ağzına doldurdu ve buharlaşıp kayboldu.
Neler oluyor, neler söylüyorlar bana her gece?
Korkuyorum biliyor musun? Sana yazmaktan bile
korkuyorum. Ne zaman kendime ait düşünceleri besleyip, büyütüp kelimelere
dökmeye kalksam; bilinçaltımdan çıkıp gelen korku muhafızları tarafından
tutuklanmaktalar. Nasıl da alışmışım; özgür sandığım düşüncelerimin, aslında
yine kendi düşüncelerim tarafından tutsak edilişine.
Asıl ilginç ve sana bu satırları yazmama neden olan
olay ise bugün yaşandı. Öğle saatlerinde öğretmen bir arkadaşım aradı.
Sınıfından bir öğrencinin, rüyalarında tanımadığı kişiler gördüğünü, bu
kişilerin kendisine bir şeyler söyledikten sonra kaybolup gittiklerini anlattığından
bahsetti. Şaşkınlıkla dinlerken, asıl şaşkınlığı yaşamama neden olan, öğrencinin
rüyasında gördüğü kişilerden birinin söylediği cümleleri aktardı:
“ Yalnızlığın iki farklı türü var; biri senin iraden dışında gerçekleşen, diğeri iradenin tercihi olarak. İkisi farklı şeyler; birinde her insana kucak açarsın, diğerinde insandan kaçarsın. Biri huzursuzluk verir, diğeri huzur.’’
Bu satırlar bana ait!
Öğrencinin rüyasında gördüğü kişi bendim.
Apar topar giyinip arkadaşımın görevli olduğu okula gittim. Kapıda beni karşılayan güvenlik görevlisine: “Burada arkadaşım görev yapıyor; Özkan SARI. Nerede bulurum kendisini?’’ diye sordum.
Güvenlik görevlisi, başını anlam veremediğim bir şekilde bana doğru uzattı ve: “Hocam! Özkan SARI sizsiniz’’ dedi.
Kaçarcasına hızla oradan uzaklaştım.
Neler oluyor?
Korkuyorum biliyor musun? Sana yazmaktan bile
korkuyorum.
Rüyalarımda gördüğüm kişiler kim? Ben kimim? Bu satırları yazdığım “sen’’ kimsin?
Sen; Olric misin?
Yoksa Aphareka mı?
Say ki Olric, say ki Aphareka…
Küçüklüğümden beri seslenirim sana; bazen başıboş serseri
bir kahkaha eşlik eder, bazen ağırbaşlı beyefendi bir tebessüm yüzümde.
Küfürler savurduğum da olur, kelebekleri kıskandıran zarif cümlelerim de.
Bilirsin işte…
Aylarca süren bir kararsızlığın ardından bu satırları yazmaya karar verdim. Önceleri yazmamam konusunda kendimden emindim. Bırak bu yaşanmışlık tarihin derinliklerinde kaybolup gitsin diyordum. Sonra dedim ki… Hayır, hayır. Bu hikayeyi herkes okusun, herkes bilsin. Kıyamete kadar kulaktan kulağa, gönülden gönüle bir nehir misali aksın dursun.
***
Mesut Bey, yirmili yaşlarının sonunda, küçük bir kitabevi sahibi, kültürlü bir Ankara delikanlısıdır. Tek sevdası kitaplarıdır. Kendi kitabevi içerisinde kendine masalsı bir dünya kurmuş, yalnızlığını okuduğu yüzlerce kitaptaki kahramanlarıyla paylaşmaktadır. Gece yarılarına kadar dükkanını kapatmaz. Birçok defa yorgunluğuna yenik düşüp, ahşap masasının üzerinde açık duran bir Nazım Hikmet kitabının mistik kokusu eşliğinde sabahlamıştır. Kendi sanal dünyasında öylesine kaybolmuştur ki, dışarıda gerçek bir hayatın olduğunu unutmuştur. Her sabah evden ayrılmadan önce annesinin söylediği: ‘’oğlum artık kendine gel, evlen artık.’’ Cümlesi bir nebze de olsa hatırlatır içinde yaşadığı dünyayı.
Nazım Hikmet’in mezarını ziyaret etmek, onun dolaştığı sokaklarda dolaşmak, onun soluklandığı kafelerde kahvesini yudumlamak en büyük hayalidir Mesut Bey’in. İşte her şey bu hayalin gerçeğe dönüşmesiyle başlar.
Biraz kendi birikimi, biraz memur emeklisi babasının desteğiyle bir süre kalmak üzere Moskova’ya uçar Mesut. Ne dil bilmektedir, ne de kendisine rehberlik edecek biri vardır yanında. Aldırış etmez bu duruma, yanında getirdiği kitapları okşar, ‘’benim rehberim sizler olacaksınız’’ der yüzünde heyecanlı bir tebessümle. Tolstoy’dan Puşkin’e Turgenyev’den Dostoyevski’ye her birinden bir kitap almıştır yanına.
Manej meydanı yakınlarında tuttuğu bir pansiyon odasında sabahı beklemektedir Mesut. Gözleri fal taşı gibi açık, adeta uykusunu kendi isteği ile satmış bir masal kahramanı gibi tavana bakmaktadır. Bir tavana, bir duvara, bir de duvardaki saate…
Ertesi gün birazını tramvayla, birçoğunu yürüyerek hedefe ulaşmıştır Mesut. Novodeviçi Mezarlığının kapısının önündedir. İçeri girmeden önce tüm mezarlık sakinlerinin ruhuna bir Fatiha okur. Büyük bir heyecanla içeri girer ve Nazım Hikmet’in mezarını bulur. Önce önünde uzun bir süre anlamsızca durur. Sonra gönlünün ve gözünün barajları daha fazla dayanamaz yıkılır. Hıçkırarak ağlamaya başlar. Hıçkırıkları arasında, yanında Ankara’dan getirdiği bir kavanoz toprağı çıkarır ve Nazım’ın mezarının üzerine döker. Hiç dinmeyecek olan özlemini dizginler ve bir müddet orada kaldıktan sonra oradan ayrılır.
Yavaşça Novodeviçi Mezarlığı içerisinde gezinmeye başlar. Tanımadığı fakat birçok önemli şahsın mezarları arasından geçerek Anton Çehov’un mezarına yaklaşır. Ellerini kaldırır, bir Fatiha da onun için okur. İşte tam bu sırada genç bir kız yaklaşır mezarın başına, uzunca bir süre ayakta anlamsızca bekler, daha sonra hıçkırarak ağlamaya başlar ve çantasından bir kavanoz toprak çıkararak Antov Çehov’un mezarına boşaltır. Mesut şaşkınlıkla olup biteni izler. Ömründe ilk kez karşı cinsinden etkilendiğini hisseder. Gönlünde ılık rüzgarlar, vücudunda sıtma titremesi, burnunda bahar kokuları ve karşısında masalsı bir güzellik.
Melina ve Mesut birbirlerinin dilini anlamasalar da birbirlerini anladıkları yollar bulurlar. Bazen bir dokunuşla, bazen bir bakışla, bazen de bir kitapla kalpten kalbe sevgiden köprüler, saygıdan yollar inşa ederler. Tam kırk dört gün hiç ayrılmadan her günü beraber geçirirler.
Bir gün Serçe Tepelerine çıkarak çimlere uzanıp Gogol’un dünyasında kaybolurlar. Bir gün Kuğu Gölü kenarında ‘’Karamazov Kardeşler’’le buluşurlar. Bir gün Arbat Caddesinde bir kafede Tolstoy’un ‘’Anna Karenina’’sıyla tanışırken, bir gün Kızıl Meydan’ın kilit taşları üzerinde Gorki’nin ‘’Ana’’sıyla Rus Devriminin havasını solurlar.
Kucak kucağa geçen bir tren yolculuğunun ardından, St. Petersburg’da beyaz gecelerin kollarına bırakırlar kendilerini.
Mesut, yanında getirdiği Türkçe baskı kitapları, Melina, yanında getirdiği İspanyolca baskı kitapları, sırt sırta vererek Moskova’nın her bir köşesinde okurlar. Kalan zamanlarını birbirlerini izleyerek geçirirler.
Mesut Melina’ya, Melina Mesut’a âşık olur. Beraber geçirdikleri kırk dört gün geride bıraktıkları yirmi dokuz yıldan daha fazla anlam taşır ikisi içinde. Daha önce hiç yaşamadıkları duyguların verdiği şaşkınlık içerisinde yaşadıklarını anlamlandırmaya çalışırlar. Sonunda mantıklı tek bir açıklama bulurlar: Aşk!
Kırk dört günlük beraberliğin son bulduğu an, Moskova’da fırtınalı bir sonbahar sabahıdır. Mesut uyandığında Melina’dan geriye küçük bir not kâğıdı kalır: ‘’Mutlu ol!’’
Deliye dönen Mesut, günlerce Rusya’da Melina’yı arar. Arar… Arar… Ama nafile… Bulamaz.
Vize süresinin bitmesiyle Ankara’ya geri döner. Gün geçtikçe ruh sağlığı bozulur. Annesi ve babasının ısrarıyla aylarca psikolojik tedavi görür. Bir müddet İstanbul’da bir müddet Manisa’da hastanelerde kalır. Melina’yı unutamaz. Defalarca bilet alıp Rusya’ya gitmeyi dener fakat ailesi izin vermez.
Geçen onca zamanın ardından Mesut eski yaşamına geri döner; kitabevine ve kendi dünyasına… Her geçen gün daha da durgunlaşır. Ailesinin zoruyla komşularından birinin kızıyla evlendirilir. Zaman içerisinde bir oğlu ve bir kızı olur.
***
Yazının başında tanışmıştık. Benim adım Bal. Mesut Bey’in kızıyım. Babam vefat edeli on bir ay oldu. Babamın hikâyesi gizli kalsın istemedim ve sizlere aktarmak istedim. Babam her yalnız kalışımızda Melina’yı anlatırdı bana. Annem üzülmesin diye onun yanında bir şey anlatmazdı. Anneme karşı her zaman saygılı oldu fakat sevgi konusunda aynı şeyi söyleyemem. Son nefesini verirken bile dilinde tek bir isim vardı: Melina.
Erkek kardeşimin adı Nazım. Herkes soruyor; hadi Nazım’ı anladık da senin adın neden Bal? Aslında cevabı çok basit; Melina’nın Türkçe anlamı: ‘’Bal’’ demek.
Melina’yı merak ediyorsunuz değil mi? Melina diye biri hiçbir zaman olmamış. Babama Rusya’dan döndükten sonra şizofreni teşhisi konulmuş. Herkes iyileştiğini düşünmüş fakat o Melina’yı hep yaşatmış.
Geniş salonun tam ortasında beklemeye başladı genç kadın.
Daha önce bu eve defalarca gelmiş olmasına rağmen bu
sefer kendini farklı hissediyordu. Nabzının yükseldiğini anlayabiliyor, ortamın
sıcaklığının insan bedeninin ısısı üzerinde artı bir etki bırakamayacak kadar
zayıf olmasına rağmen, derisinin gözeneklerinde hafif bir terlemenin
başladığını gözlemliyordu.
Bile bile içine girdiği bir kapanın kapanması sonucu
içinde mahsur kalan bir serçe tedirginliği zuhur etti ruhunda. Ruhsal ve
fiziksel değişimlerin baş göstermesi domino etkisine neden oluyordu. Domino
taşlarının birbiri üzerine devrilmesi sonucu başlayan ve devam eden anlık
kaosun getirdiği sürprizlerin ve gürültünün son bulabilmesi için son domino taşının
devrilmesi gerekiyordu.
Henüz eve gireli birkaç dakika olmuştu. Lavaboya giden
genç adamın salona geliş zamanı kısaldıkça, genç kadının dingin okyanusları
üzerinde toparlanmaya başlayan karanlık bulutlar kükremeye başlıyordu. Sakin
olması konusunda kendini telkin etmeye çalışıyor, hayal ettiği gibi bir
bekleyişin gerçekleşmemesinin kırıklığını yaşıyordu.
Genç adam olan bitenden habersiz salona girdi. Genç
kadının hala paltosunu çıkarmayıp ayakta beklediğini görünce odanın
sessizliğini yırtıverdi:
”Hayatım neden hala ayakta bekliyorsun? Alayım paltonu, hadi otur lütfen”
Genç kadın; önceleri defalarca duyduğu bu rica komutu
karşısında geç de olsa harekete geçti ve kendisinde başlayan değişikliği genç
adamın fark etmemesine dikkat ederek paltosunu süratle çıkardı ve genç adama
uzattı. Ardından oturdu.
Oturduğu koltuğun karşısındaki aynada kendini gördü genç
kadın. Yanaklarının ve dudaklarının kızardığını fark etti. Belli ki kalbi
normalin üzerinde kan pompalamaya başlamıştı. Bunu anlamaması mümkün değildi.
Sadece kızarmış olmalarını değil, dudaklarında ve kulak uçlarında çok kibar
zonklamalar hissediyordu.
Genç adam da karşısına oturmuş, her zamanki gibi genç kadına muhabbetle bir şeyler anlatmaya başlamıştı. Genç kadının bu muhabbete katkısı genellikle onaylama sözcüklerinden ibaretti: ”Haklısın”, ”evet”, ”doğru”, ”hı hı”, ”kesinlikle”. Genç adamın, anlattıklarını, genç kadının dinlemediğini fark etmesi muhtemelen çok uzun sürmeyecekti.
Genç kadının başarmaya çalıştığı fakat başaramadığını;
genç adamın güven veren sesi ve gülen gözleri başarıyordu. Genç kadın kendini
daha iyi hissetmeye başlıyor, bundan sonra izleyeceği yol konusunda önünde
çatallaşarak ayrılan yolların doğruluğunu muhakeme etmeye çalışıyordu.
Zaman ilerliyor, yelkovan, akrebi tüm hızıyla kovalıyordu.
Genç kadın; son zamanlarda sık sık düşündüğü, doğruluğunu
ve yanlışlığını farklı terazilerde defalarca tarttığı, ruhuna hükmeden tüm
hisleri bir araya toplayarak yuvarlak masa toplantıları düzenlediği konu
hakkında kararını kesin olarak verdi.
Salonda ayakta beklediği, ilk domino taşının devrildiği anın üzerinden epey bir zaman geçmişti. ”Zaman her şeyin ilacıdır.” Söyleminin sanki doğruluğu ispatlanırcasına; geçen bu zaman içerisinde genç kadın sakinleşmiş, kalp atışı normale dönmüş, yanakları ve dudaklarının kızarıklığı geçmiş, okyanusları üzerinde toplanan kara bulutlar dağılmıştı. Fakat domino etkisi devam etmekteydi.
Genç adam; bir gün önce kendisinin yaptığı ve genç kadına
ikram ettiği limonlu kek tabağının boşunu bulunduğu sehpa üzerinden alırken
genç kadına seslendi:
”Hayatım, zaman epey ilerledi. Ne zaman kalkmak istersen söyle, bırakayım seni.”
Ardından genç adam, elinde boş tabaklarla mutfağa
yöneldi.
Genç kadın derin bir nefes alıp verdi. Ayağa kalktı. Çok
ama çok kısa bir süre içerisinde damarlarında akan kanın hızlandığını fark etti.
Kulak uçları ve dudaklarında yeniden zarif bir zonklama belirdi. Derisinin
gözeneklerinde ve özellikle saç köklerinde oluşan bir hararet vardı. Bu kez
kendini kapana sıkışmış bir serçe olarak değil, saniyede iki yüz kez kanat
çırpan alabildiğine özgür bir arı kuşu olarak hissediyordu. Tam göğüs kafesi
ortasında tarifsiz bir boşluğa düşme hissi belirdi.
Genç adam, mutfaktan salona geri döndüğü sırada genç
kadının iki elini kendi yanakları üzerinde, dudaklarını ise dudakları üzerinde
hissetti. Genç adam, genç kadının dudaklarının ısısını ve zonklamasını
hissedebiliyordu. Yaşadığı şaşkınlık ve şokun etkisiyle tepkisizce kala kaldı.
Genç adamın şaşkınlığının aksine, genç kadın ne
yaptığından emin bir edayla geri çekildi. Salonun yanan ışıklarını kapattı.
İçeriyi sadece, perde arasından sızan sokak lambasının loş ışığı hafifçe
aydınlatıyordu. Genç kadın, düğmelerini çözdüğü gömleğini, ardından fermuarını
açtığı eteğini çıkarıp yere bıraktı. Sırtını genç adama döndü ve uzanamadığı sutyen
kopçasını açmaya davet edercesine beklemeye başladı.
Ten tene bir buluşmanın ardından, son domino taşı da
devrildi.