NASHVILLE — Ashley Broadnax, 90’larda büyüdüğü Doğu Nashville mahallesini düşündüğünde, ortaya çıkan görüntülerde mütevazi bir orta sınıf havası var.
Okuldan sonra, o ve diğer mahalle çocukları, ebeveynleri eve geldiğinde, bazıları işten üniformalı, diğerleri öğretmen veya ofis çalışanı olarak işlerinden, köşedeki dükkandan atıştırmalıklar aldı ve topları dışarı attı. Komşular, mütevazı tek katlı evlerin verandalarında ve çimenliklerinde sohbet etti. Birkaç fakir aile ve birkaç zengin aile vardı, ancak komşularının üçte birinden fazlası bugünün dolarıyla 40.000 ila 75.000 dolar arasında – rahat bir yaşam için yeterli – kazanıyorlardı.
Ancak nüfus sayımı verilerine göre 2020 yılına gelindiğinde, gelir dağılımı ailelerin yarısının 100.000 dolar veya daha fazla kazanacağı şekilde değişti. Mahallenin karşısında, Bayan Broadnax’ın gençliğinin mütevazı evlerinin yerini, kalan eski evlerin üzerinde yükselen, gayri resmi olarak “uzun ince evler” olarak bilinen lüks şehir evleri aldı.
Bu yüzden, öğretmen olarak ortalama maaşını kullanarak kirayı ödeme sırası Bayan Broadnax’a geldiğinde, masraflar inanılmazdı.
New York Times’ın bir analizine göre, diğer birçok Amerikalı gibi, Nashville sakinleri de onları bölgesel normlardan çok daha zengin veya çok daha fakir mahallelere iten ekonomik şoklardan giderek daha fazla acı çekiyor. Ailelerin daha küçük bir kısmı, gelirlerin tipik olarak bölgesel ortalamanın yüzde 25’ini aşmadığı orta sınıf bölgelerde yaşıyor.
Nashville’de orta sınıf mahallelerde yaşayan ailelerin oranı 1990’dan 2020’ye yüzde 15 düştü. Ancak zengin bölgelerdeki ailelerin oranı 11 puan, yoksul bölgelerde yaşayanların oranı ise dört puan yükseldi.
Bazı açılardan, bu model, zengin Amerikalıların diğer zenginlerin yanında yaşamayı nasıl seçtiklerini ve fakir Amerikalıların hayatta kalmak için nasıl mücadele ettiğini yansıtıyor.
Ancak bu model aynı zamanda ekonomideki gelir eşitsizliğinde daha geniş bir eğilime işaret ediyor, çünkü 100.000 dolardan fazla kazanan ailelerin nüfusu, enflasyona göre ayarlandıktan sonra bile diğer gruplardan çok daha hızlı büyüdü ve 40.000 dolardan az kazanan ailelerin sayısı iki kat arttı. ortadaki aileler kadar.
Bayan Brodnaks, daha büyük bir ulusal uygun fiyatlı konut arayışının bir parçası haline geldi. Şehirdeki yüksek kiralar nedeniyle 2011 yılında ilk olarak daha uygun fiyatlı Antakya bölgesine taşındı. Ancak oradaki ev fiyatları 2018’den bu yana neredeyse iki katına çıktı, bu nedenle bir ev satın almak, La Vergne adlı bir banliyö topluluğuna taşınmak anlamına geliyordu.
Bayan Broadnax, Nashville için, “Şehirlerinde çalışan aynı insanlar, şehirlerinde yaşamayı göze alamazlar,” dedi.
Ulusal olarak, metropollerde yaşayan Amerikalı ailelerin sadece yarısı, bölgedeki gelir düzeylerinin bölge ortalamasının yüzde 25’i içinde olduğunu söyleyebilir. Bir nesil önce, ailelerin yüzde 62’si bu orta gelirli mahallelerde yaşıyordu.
Evsizlik ve sosyal dışlanma üzerine çalışan Vanderbilt Üniversitesi profesörü Marybeth Shinn, “İnsanlar dışarı itiliyor ve bu, işçi sınıfının tarihi mahallelerini yok ediyor” dedi. “Bölgeyi yavaş yavaş, birçok insanın yaşayabileceği oldukça mütevazı bir alandan, yalnızca biraz daha fazla imkanı olan insanların yaşayabileceği bir alana dönüştürüyorsunuz.”
Bu evrim, mahallelerinin değiştiğini gören insanlar için karışık etkilere sahiptir.
Jim Polk, 1979’da East Nashville’deki evini satın aldığında, yerliler arzulanan çok şey bıraktı. Evinin yakınındaki park harap olmuştu ve bölgede çok az kaldırım ve sokak lambası vardı.
Bölgedeki itfaiyeciler, hemşireler ve yerel hükümet çalışanlarının yerini teknisyenler, mühendisler ve avukatlar alırken, Bay Polk, dört kızının farklı geçmişlere sahip insanları kucaklamayı öğrendiği eski, tanıdık mahallelerini kaybetmenin yasını tuttu.
Onlarca yıldır şehirdeki devlet okullarında toplum eğitimi koordinatörü olarak çalışan Bay Polk, “Zamanla birçok aile taşındı” dedi. “Onlara eskiden nerede yaşadıklarını hatırlatmadı ve orada kalmak çok pahalıydı.”
Ancak Bay Polk ve karısı, şehir emekli maaşlarındaki emlak vergilerindeki artışla başa çıkabildiler ve bölgedeki gelişmeleri görmezden gelemediler: yeni kaldırımlar ve sokak lambaları kuruldu ve uzun süredir terk edilmiş bir park düzenlendi. . 2020’de kilisesi bir kasırga tarafından yıkıldığında, yeni komşuları cemaatçilerin yeni bir bina satın almasına yardımcı olacak kaynaklara sahipti.
Daha da önemlisi, mahalledeki ev fiyatlarındaki hızlı artış oldu. Bay Polk evini 36.000 dolara satın aldı. Zillow’a göre, caddenin karşısındaki ev Şubat ayında 1,5 milyon dolardan fazla satıldı.
Mahallede yaşayanlara sunulan hizmetler iyileştirildi” dedi. Ama kimler katılabilir?
Uzmanlar, Amerikalıların diğer sosyoekonomik sınıflardan insanlarla kapı komşusu yaşama olasılığının daha düşük olması nedeniyle, konut değişikliklerinin bir tür ekonomik ayrışmayı temsil ettiğini söylüyor. Ekonomik ayrım, genellikle gelir eşitsizliği ile ilişkili sorunları şiddetlendirir. Araştırmacıların “mahalle etkisi” dediği, yoksul çocukların en iyi oranlar yoğun yoksulluğun dışında büyüdülerse sosyoekonomik merdiveni tırmanmak.
Ve varlıklı bölgeler, daha iyi okullar, daha fazla park ve sağlık uzmanlarına daha fazla erişim gibi kaynakların orantısız bir payına sahip olma eğilimindedir.
Stanford Üniversitesi’nden bir sosyolog olan Sean F. Reardon, bu ekonomik ayrımcılığın yalnızca “düşük gelirli aileleri yoksul bölgelerde yoğunlaştırmadığını, aynı zamanda zengin ailelerin bir tür fırsatlar biriktirebilecekleri zengin alanlarda yoğunlaştığını” söyledi. O ve başka bir sosyolog, Cornell Üniversitesi’nden Kendra Bischoff, yazılı birçok belgeler ekonomik ayrışma hakkında.
Durham, Kuzey Karolina’yı düşünün
1990’dan bu yana, şehir merkezindeki zenginlik ve yatırımda bir artış oldu. Aynı zamanda, düşük gelirli bölgelerde yaşayan ailelerin oranı iki katına çıktı.
Bir ilkokulda teknoloji öğretmeni olan Turkuaz Lejeune Parker, gerçeği zengin ve fakir mahalleler olarak ayırmanın düşük gelirli öğrencilerine fayda sağlamadığını söyledi. Şehrin müreffeh bölgelerine akın eden insanların hakim zihniyeti olarak gördüğünü anlatan, “Okullarımız için kaynak aramayacağız, bunların hiçbiri için zorlamayacağız çünkü ‘Benim bir şeyim var, ne yaparsınız? ihtiyaç”. Kasabanın benim tarafında buna ihtiyacım var, bu yüzden iyiyim.”
Bir dereceye kadar, ekonomik ayrım, bir bütün olarak orta sınıfın hadım edilmesiyle el ele gitti.
Aynı zamanda, ülke çapındaki yerel yönetimler, uygun fiyatlı konutları korumak veya genişletmek için çok az şey yaptı, bunun yerine yüksek ücretli işçileri çekmeye, fiyatları artırmaya ve düşük gelirli sakinleri dışlamaya yatırım yaptı.
Kısıtlayıcı imar yasaları, genellikle daha yoğun, daha düşük maliyetli konutların elit yerleşim bölgelerinde inşa edilmesini önler – Tennessee bile şehirlerin imar yasalarını geçirmesi yasaklandı bu erişilebilirliği koruyacaktır. Emlak vergileri birçok evde yükseldi ve uzun süredir sakinleri yatırımcılara satmaya sevk etti.
Ancak sebep ne olursa olsun, ülke genelinde benzer eğilimler görülebilir.
Boston metropol bölgesinde, orta sınıf mahalleleri her iki yöne de kaymıştır. 1990’larda ve 2000’lerde birçoğu ekonomik olarak geride kaldı. Son on yılda, nedeniyle şehirde yaygın soylulaştırmabirçok mütevazı mahalle çok daha zengin mahalleler haline geldi.
Bir nesil önce, Seattle’ın teknoloji endüstrisi patlamaya başladı, ancak bölge aynı zamanda büyük bir üretim merkeziydi ve her 10 aileden yedisi orta sınıf mahallelerde yaşıyordu. Bugün, on kişiden sadece beşi bunu yapıyor. Neredeyse üçte biri zengin yerleşim bölgelerinde yaşıyor.
Orta Batı’da orta sınıf mahallelerinde yaşayan ailelerin oranı 1990’dan bu yana Columbus, Ohio’da 13 yüzde puanı, Chicago’da 12 yüzde puanı ve Indianapolis’te yüzde dokuz puan düştü.
Ve Orlando’da, 1990 nüfus sayımına göre, bölge sakinlerinin neredeyse yüzde 70’i “orta” mahallelerde yaşıyordu. 2020’de aynı şey sadece yüzde 46 için geçerliydi.
Bu, birçok insanın dışarıdan izliyormuş gibi hissetmesine neden olur.
Michael Street, Nashville’den Goodlettsville’e yaklaşık 25 dakika uzaklıkta taşınan bir sendika elektrikçisidir. Günlerini Nashville’de araba sürerek, artık karşılayamayacağı alanlarda yenilenmiş, yeniden şekillendirilmiş veya tanınmaz hale getirilmiş evlerde çalışarak geçirdiğini söyledi.
“Ya fakirsin, ya zenginsin” dedi. “Orta sınıf yavaş yavaş yok oluyor. Ya çok paran var ya da zar zor geçiniyorsun.”
metodoloji
The New York Times, Amerika Birleşik Devletleri’nde artan ekonomik ayrışma düzeylerini ölçmek için, 1990, 2000, 2010 ve 2020 yılları için her nüfus sayımı ilçesi için medyan hane gelirini çevreleyen metropol alanı için medyanla karşılaştırmak için nüfus sayımı verilerini kullandı. Analiz, medyan aile gelirinin bölgesel ortalamanın yüzde 25’i içinde olduğu orta sınıf bölgelerde kaç ailenin yaşadığını ve gelir düzeylerinin bölgesel ortalamanın yüzde 25 veya daha fazla üzerinde veya altında olduğu bölgelerde kaç ailenin yaşadığını hesapladı. Tüm rakamlar enflasyona göre 2020 değerlerine ayarlanmıştır.
İlk veriler ve haritalar socialexplorer.com ve nhgis.org’dan alınmıştır.