Yaşanmış bir hikaye, kimsenin bilmediği duymaktan kaçtığı. Dönüp de bir sorabilsek keşke, o yürüdüğümüz yollara, koşturan çocuklara. Var mı bu evinde bir hikayesi? Neler dinleriz. Kimler yaşamış neler olmuş. Kim bilir?
Belki de hiç tanımadığımız aslında hayatımızın en büyük parçası olacak insanlar. Çocukluğumuzun geçtiği o kaldırımlar, taşlı yollar neler gördüler, kimleri özlediler hiç merak ettiler mi acaba o küçük çocuk neden gelmiyor, neden daha topuyla benimle oynamıyor diye, peki biz bunu hiç düşündük mü ?
Dünyada yaşayan her şey canlıdır dediler yıllarca. Peki, yaşamaktan kastımız neydi? Kaldırımlar yaşıyor muydu, binalar, evlerimiz, üstünde düşe kalka büyüdüğümüz o yollar. Onları da bizler yaratmadık mı neden onlarında yaşadığını kabul etmiyoruz. Sevinçlerimize, hüzünlerimize en büyük dert ortaklarımızı yıllarca neden hep hor gördük.
Kim bilir.
Bir çocuk, arkadaşları eve gitmiş. Canı top oynamak istiyor. Taş bir ev, içi boş. Gülüşmeler, kahkahalar istiyor. Bir yol, her gün bizi daima bir yerlere götürdüğünü unuttuğumuz. Hatırlanmak istiyor. Arada değer bilmek.
Bir resim, asıl anlatmak istediği ne çocuk, ne ev ne de yollar. Bakınca ne hissettiğimizi bilmek istiyor.
Peki siz ne hissediyorsunuz?
Ben bir resimle, hepsini unuttuğumuzu hissediyorum. Değerlerini bilmediğimizi. Sanırım resimde bunu hissediyor.
Zaman, akıp gidiyor. Geçmez sanıyorum, bitmez hiç acım. Yok olurum bu acıyla yaşayamam sanıyorum. Ama arkamı dönüp baktığımda, aslında neler yaşadığımı unuttuğumu hatırlıyorum.
Hayat, ilerlemez bitmek bilmeyen bir yol gibi geliyor. Yürüdükçe sanki geriliyor sanıyorum. Ama aslında yürüdükçe koştuğumu anlıyorum. Aslında koşmamam lazım, ama elimde olmadığını anlıyorum.
Bir yol önümde, gittikçe uzayan bir yol. Gitmek istemiyorum aslında, ama çarem de yok başka. Oturdum öylece kenara, belki yoldan geçer biri iki satır muhabbet ederiz belki beni alır götürür buralardan. Farklı insanların olduğu, farklı hayatların yaşandığı bir yere. Zamanın akıp gittiğini unuttuğum, acılarımın zamanla nasıl unuttuğumu hatırlamadığım bir yere. Hayatı umursamayan, anını yaşayan insanların olduğu bir yere.Bekliyorum şimdi o yolcuğu.