bugün tramvayda giderken beklemediğim bir olay yaşadım. teyzenin biri geldi, baya da yaşlı, kalktım yer verdim. elimde stefan zweig'in satranç adlı küçük bir hikayesi var. aradan biraz zaman geçti, teyze bir şeyler diyor ama bana diyormuş, yanında oturan hanımefendi ayakkabıya vurunca fark ettim. teyze bir yandan devam ediyor "aferim evladım, bu devirde kitap okuyan mı kaldı" şeklinde tezahürat yapıyor.
neyse derken muhabbet etmeye başladık, teyzede emekli öğretmenmiş, alman edebiyatından girdik rus edebiyatından çıktık. (hayır öyle çok kitap okuyan biri de değilim, ayda bir iki üç roman anca okurum ama allahtan bozuntuya vermedik, sorular çalıştığım yerlerden geldi jsjs) yan tarafta oturan hanımefendi de katıldı sohbete, bıraktım okumayı muhabbet ediyoruz üçümüz. bir ara zülfü livaneliye geldi konu, dedim şu kitaplarını alıp okumuştum, o ara hanımefendi tekrar atladı, yaa ben çok duydum onu nasıl güzel mi diye sordu, kısaca özet geçtim, isterseniz livanelinin diğer kitapları ile beraber ödünç verebilirim dedim, tamam dedi numarasını aldım :) şuan acayip heyecanlıyım puvolarım, ne yapsak ? merhaba yazsam mı ki :?
adını bile soramadım ama teyzecim sen bitanesin ya jsjs :)
not: yoksa daha farklı bir giriş mi yapsam, merhaba çok klasik oldu sanki -_-