Çıplak dallarımın arasında dolaşan rüzgâr, tüm iliklerimden süzülürken, zihnim koca bir makine. Habire bir şeyler işledi.
Ucu bucağı olmayan hırçın bir deniz, habire duvarını aşındırdı. İçimden söküp attığım ne varsa bir çocuğun ayak altında çıtırdayan sarı yapraklara dönüşüverdi. Sesim çıkmaz, gücüm yetmez, sabrım kalmaz oldu; gücenir oldum toprağa. Şarkılar söyledim sana. En savunmasız anlarında kalbine dokunup, avuçlarımda biriktirdiğim iyiye dair ne varsa bağışladım. Şu bilmem ne kadarlık ömrüme sığdırdığım öyküleri, bedenime kazınmış harflerin nice güzel hikayelerini anlattım geceleri.
Düzen böyle ya; gider tüm aklı başında fikirlerim, dikilince tepeme güneşim, esince çıplak dallarımın arasından ılık bir rüzgâr, üşütmez artık iliklerimi. Daha güzel motifler işler zihnim. Dingin dalgalarım okşar duvarlarımı özür dilercesine.
Umut var hep. Bitti sandığım an çiçeklenir başım, kelebekler doluşur yüreğimdeki muhitine. Gıdıklarken kahkahalara boğulan çocuklara dönerim, şen! Sözlerini unutmaya çalıştığım şarkımızı mırıldanırım cesurca. Şimdi sen anlat bana güzel ömrüne sığdırdığın öyküleri, aynı gökyüzünün altında, aynı yıldızı seyrederken birbirimizden habersiz. Aynı notaları duyup dans ettiğimiz o sabahlar gibi aydınlansın gecemizin üçü, dördü, beşi. Öpsün bir kız çocuğu bir oğlanın yanağından mesela ya da düşsün ana rahmine dünyalar güzeli bir bebek. Evrenin en uzun öyküsü olsun, anlat. Sesinle süsle tüm güzellikleri, anlat. On beş milyonun içinden duyarım seni.
Gülay ŞAH
email@example.com