Üniversite mezunu 25 yaşındaki genç çiftçi Onur Ömer Dara üniversiteyi dereceyle bitirmesine karşın iki yıldır işsiz. İşsiz kaldığı periyotlarda Ankara’da pazarcılıkla geçimini sağlayan çiftçi Dara artan girdi maliyetleri nedeniyle pazarcılığı bırakıp dededen kalma 100 dönümlük araziyi grup biçmek için Kars’taki köyüne döndü. 14 Mayıs Dünya Çiftçiler Günü’nü “kutlayan” genç çiftçinin son ümidi ise yarısını ekebildiği 100 dönümlük tarlasından kazanabilmek. Onur Ömer Dara, “Bu tarlalar da artık benim son umudum. Şayet bu yıl da kurak geçerse son umudum da böylelikle yok olmuş olacak” dedi.
Kars’ın Varlı Köyü’nde Onur Ömer Dara 2 yıl evvel Kafkas Üniversitesi Siyaset Bilimi Kamu İdaresi Kısmından mezun oldu. Kısmını dereceyle bitirmesine karşın 2 yıl boyunca işsiz kaldı. Bu süreçte akrabalarıyla birlikte Ankara’nın semt pazarlarında küçük bir tezgah açarak yeşil yapraklı sebzeler satmaya başladı. Bir demet dereotunun bile 8 TL’ye çıktığı periyotlarda küçük tezgahı gelir kaynağı olmaktan çıkıp Dara’ya külfet olmaya başladı. Bunun üzerine Onur Ömer Dara dededen kalma topraklara buğday ekmeye karar verdi.
‘Bölümüm dereceyle bitirmeme karşın iş bulamadım’
Digor’daki köyüne dönen Onur Ömer Dara 14 Mayıs Dünya Çiftçiler Günü’nde konuştu:
“Bölümüm dereceyle bitirmeme karşın yaklaşık iki yıldır mezun olmama karşın hiçbir iş bulamadım. Birçok sivil toplum kuruluşunda bugüne kadar istekli çalışmalara katıldım. Daha evvel de Ankara’da zerzevat pazarlarında pazarcılık yapıyor, geçimimi oradan sağlıyordum. Lakin artan girdi maliyetlerinden ötürü pazarcılıktan da para kazanmamaya başladım.
‘Tarlalarımın yarısını ekebildim’
Dedemden yadigar kalan yaklaşık 100 dönümlük tarlayı ekmek için bugün köye geldim. Fakat bu 100 dönümün 100’ünü de ekemiyorum maalesef. Lakin yarısını ekebiliyorum. Mazotun 22 lira, gübrenin 14 bin lira, tohum fiyatlarının 5-6 TL olması nedeniyle lakin tarlalarımın yarısını ekebiliyorum.
‘Bu benim utancım değil’
Ben kendi kısmımla ilgili bir işte çalışmış olsaydım, bu topluma ve ülkeye daha yararlı bir birey olabileceğimi düşünürdüm. Ancak ne yazık ki kendi kısmımla alakalı bir işte çalışamıyorum. Bu benim utancım değil. Bizi yönetenlerin utancıdır. Bu tarlalar da artık benim son umudum. Şayet bu yıl da kurak geçerse son umudum da böylelikle yok olmuş olacak.”