GÖZ HAKKI
Ortaokul bile değil ilkokula gidiyorum babamda o zamanlar yurtdışında çalışıyor 1 yılda ya da 2 yılda bir geliyor yanımıza.
Babam geldi mi evde bayram havası hediyeler ortada, başköşede.
Sonra babam o kısıtlı zamanda bizimle ne kadar zaman geçirsem kardır diye yapmadığı her şeyi yapmaya çalışır.
Yine böyle zamanı değerlendirmek için bizim sürekli kurulu olan semt pazarı gibi bir pazarımız vardı Oraya gittik.
Benim amacım hem kıyafet alıp eksiklerimi gidermek hem de bakın benim de babam var aslında havasını atmak.
Gezerken kocaman kırmızı elma şekeri satan bir seyyar gördük.
Tabi ben bütün eksik duygularımı gidereceğim ya babasını elinden tutmuş bir elinde de elma şekeri olan çocuklara nispet yapacağım. Asıl amacım bu.
Neyse babam aldı koca elma şekerlerden birer tane açıp yemeye başlayacaktım babam “İsterseniz evde yiyin şimdi diğer çocukların canı ister” dedi.
Ben biraz düşünsem de hayır nispet yapmak daha ağır basmıştı.
Açtım bir ısırık aldım ve yanımdan geçen bir çocuğun bana bakışı ve sonra anne bundan bana da alalım mı demesi biraz utandırdı beni.
Sonra ikinciyi ısırdım bu sefer başka bir çocuk daha aynı cümleyi kurdu.
Bu sefer annesi “ hayır alamayız oğlum paramız Yok” cümlesini sanki oğluna değil de benim yüreğime bağıra bağıra söylemişti.
O an elimdeki elma şekeri yere indirdim ve kimseye göstermemeye çalıştım.
Belki ondan sonra hiçbir çocuk görmemişti ama o gören iki çocuk benim beynime kazındı.
Üzüldüm üzüldüm.
Baktığınızda yaşım çok büyük değildi ama eksikliğin, parasızlığın ve parasızlıktan babasızlığın ne olduğunu öğrenmek beni yeteri kadar olgun yapmıştı.
Şimdi bakıyorum insanlara cümlesinin devamını kurup büyüklükmüş gibi anlatmak istemiyorum siz anlayın İşte.
Psikolojik Anne