Gün döküyordu yapraklarını geceliğini sıyıran genç bir kız gibi. Çıkarıyordu elbiselerini usulca. İnsanlar ne yaptığını bilmeden/bilerek yaşam için koşuşturuyor, ekmeğin arasına gizlenmiş umudu, yarını bulma adına bugünü harcıyorlardı. Ekmek sıcacık tadıyla insanları kendine çekiyordu. Karın doymalı, çocuklar beslenmeliydi. Tezgâhlar üzerinde bekleşen oyuncak ayıların gözleri bir şiirin somut zamanlarından fırlamış gibiydi ve bu ayı kendini alacak şanslı bir çocuğun babasını, annesini veya akrabasını bekliyordu fırından henüz çıkmış ekmeğin özlemiyle yanmadan. Yanılsamalar boğazın sularında güneşle oyun oynuyordu, körebe. Şehir içi vapurların bacalarına yakın uçuşan martılar bu oyunda hakemlik yaptığını sanıyorlar, molalarda belki biraz yiyecek buluruz diye mavi sulara doğru süzülüyorlardı. Ve onların sularla olan vuslatı Ve buldukları yiyecekle bir kahraman edasıyla kanatlarındaki su damlalarını denize iade ederek ayrılmaları
Sahi bazı insanlarda fırından yeni çıkarılmış ekmek tadındadırlar. Sımsıcak, yumuşacık, insanı içini ısıtan, güven veren, bakışlarında gülümsemeler yaratan. Ya balık ekmek! Şöyle yarım ekmeğin arasına Eminönündeki balıkçının kızgın ve yanık yağda günlerdir su yüzü görmemiş tavasında pişirip koyduğu ve yanlarını iri kesilmiş soğanlarla desteklediği menüyü şöyle Eminönü-Kadıköy arasında çalışan vapurun boğaz-tarih manzarasında güvertede sıcak bir bankın üzerinde yemek ve arkasından da vapurun şöyle sağına Kız Kulesini aldığı sıralarda o güzelim Topkapı Sarayını seyrederken derin bir nefesin buharları arasından harem dairesini düşlemek...
Gün döküyordu yapraklarını geceliğini sıyıran genç bir kız gibi. İnsanlar ekmeğin peşinde koşturuyorlardı. Vapur Kadıköy İskelesine yanaşmış, önce sertçe önce sertçe sonra gittikçe yavaşlayarak iskele yanlarına tutturulmuş kalın lastiklere çarpa çarpa durmaya çalışıyor, insanlar ise atlayarak iskeleye çıkıyorlardı. Ben ise halen Topkapı Sarayında düşlerimi gezdiriyordum.
ersin başeğmez
08 mart 2008 12:00 _ izmir
çaysız_şekersiz ve bademsiz