İLKOKUL Okulumun adı: Yeşilırmak İlkokulu Okul Numaram: 48 Öğretmenimin adı: Şevket Bey. Kır saçlı, deri çantalı. Bize sol elle yazı yazmasını öğretirdi. Mahkemelerde duruşmalara götürürdü. Askeriyede eğitimleri seyrettirirdi. Camii minberlerindeki desenleri defterlerimize çizmemizi isterdi. Bir gün sokakta mahalle arkadaşımla kavga ederken öğretmenimizin karşıdan geldiğini gördük. Kavgayı bıraktık, bekledik elini öptük. Bizi ne azarladı, ne de kavga nedenini sordu. O bir şey söylemeden sarıldık barıştık arkadaşımla.
ORTAOKUL Okul Numaram: 71 Türkçe öğretmenimin adı: Celal Narin. Matematiği hiç sevmez, ama dersini severdim. Öğretmen daha çok tahtayla meşgul olduğundan sevdiğim kızla göz göze gelme fırsatım daha çok olurdu. Bir gün sabah, görevi bitmiş, kahverengi çapraz kayışlı gece bekçisi kıyafetiyle eve gelirken Türkçe Öğretmenim görmüş babamı: Ne yaptın Ali Amca yazdırdın mı Bedriyi liseye? Yazdıramadım. O Astsubay olacak. Üzülmüş Öğretmenim: Yazık ettiniz o çocuğa, çok yazık Öğretmenimin o sözlerini hiç unutmadım. Astsubay Okulundan mezun olduktan sonra, önce gece lisesini, daha sonra Üniversiteyi bitirdim.
Bütün öğretmenler değerlidir. Ama en çokta ilkokul, Ortaokul öğretmenleri. Onlar çocukların hayat binalarının temel ustasıdırlar.
Yaş önemli değil. Bütün öğretmenler benim büyüğümdür. Hepsinin ellerinden öperim.
Ağabey... Öğretmen yakınlarımdan bildiğim kadarıyla hakkıyla yapılmasına hiçbir zaman meydan verilmemiş işlerimizin başında öğretmenlik geliyor sanırım... Bir millet meydana getirme ülküsünün kilit rolü öğretmenliğe siyasetüstü bir özellik kazandırılamamış, çağı yakalayacak düşünüş ve davranışa sahip nesilleri eğitecek olanlar çağın çok gerisinden gelen (Okumayı, araştırmayı, fikir alış verişini bilmeyen, hatta nezaketten, tevazudan nasibini almamış ) çarıklı erkanı harbin baskısına her zaman maruz bırakılmış, giderek karakteristik niteliklerinden uzaklaştırılmış... Ne yazık ki bu süreç trajik bir hal almış, öğretmenliğin itibarı (deyim yerindeyse) ayaklar altında kalmış... Öğretmenliği alfabeyi öğretmekten ibaret gören güdük bir anlayış, sonunda koca milleti geldiğimiz noktaya bırakmış... Ne yazık ki bugün öğretmenin 'rol model' özelliği hiç anlaşılmıyor gibi... Halbuki sizin bu yazıda işaret ettiğiniz bakış açısı, anlayış öğretmenliğin ne olduğu yetişmekte olan nesillerde doğal olarak vardır... İlkokul öğretmeniniz Şevket bey esaslı öğretmenmiş, bence...
Merhaba usta öncelikle anilarini paylastigin icin Tesekkür ederim Nasil duygulanmaz insan
keske bende güzel anilar aciklayabilsem Okul caglarim aklima gelince Ögretmn ve ögretmenler gününü duyunca Nedense beni ögretmenlerden küstüren icime bir demir pence paslanmis demir yumruk indiren o ögretmenim gelir hatirima Belkimde cogu insanin icinde olupta dise vuramadigi O paslanmis zihin varyusu iner basima Ilk okul dorduncu siniftayim Cok sevdigimiz ögetmenimiz okulumuzdan ayrilmak zorunda kalir göz yaslariyla ugurlariz Yerine gelen ögretmenimiz Beni tahtaya kaldirip imtihan etmek ister Ne yazikki bildiklerimide unutmusum önceki günkü sira dayagindan sonra parmaklarim halen sizliyordu beynim zongluyordu Bes sorunun ücünü bildim birinde kekeledim birinde sustum sinifteki 47 arkadasimin önünde benim parpmaklarimin tepelerini kanatacak sekilde var gücüyle cetveliyle haslar, agza alinmayacak laflar eder Cehennem zebanisi bu olsa gerek diyordum sessiz yaslar süzülüyordu gözlerimden Halen hatirima gelince mekani ates olsun diyorum. Iste buyuzden sevemiyorum sevmek istiyorum sevemiyorum ögretmen ismini, Elleri öpülesi Ögretmenleri bastiriyor O anilar
Çok haklısınız. Öyle Öğretmenlerimiz de vardı tabii. Karşılaştığım kişilere mesleğimi söyleyince bana: " Çok asker döğmüşündür sen." Diyenlerle çok karşılaştım. Oysa 30 yıllık meslek hayatımda her asker benim evladım gibiydi. Değerli yorumunuz için teşekkür ediyor, saygılar sunuyorum.
Okuyan herkes duygulanmıştır eminim benim gibi. Okul anılarını göz önüne getirip onlarla yeniden yaşayan, değerli öğretmenleriyle bir kez daha gururlanan ve değerli yazar kadar değerli bir yazı. O gün öleydi ya bu gün!... Dünkü şartlarda biz de öğretmendik, gururlanan çok oldu, saygıdan kusur etmeden hem de. Ne var ki, bugünün şartlarında yeniden öğretmen olmak istemiyorum, okulların, öğrencilerin ve öğretmenlerin hali ahvalini görünce!...
Edebiyatdefteri.com, 2016. Bu sayfada yer alan bilgilerin her hakkı, aksi ayrıca belirtilmediği sürece Edebiyatdefteri.com'a aittir. Sitemizde yer alan şiir ve yazıların telif hakları şair ve yazarların kendilerine veya yetki verdikleri kişilere aittir. Sitemiz hiç bir şekilde kâr amacı gütmemektedir ve sitemizde yer alan tüm materyaller yalnızca bilgilendirme ve eğitim amacıyla sunulmaktadır.
Sitemizde yer alan şiirler, öyküler ve diğer eserlerin telif hakları yazarların kendilerine veya yetki verdikleri kişilere aittir. Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur. Ayrıca sitemiz Telif Hakları kanuna göre korunmaktadır. Herhangi bir özelliğinin kısmende olsa kullanılması ya da kopyalanması suçtur.