Charlie St. Cloud, oturduğu kasabanın en iyi yelkencisidir. Spor bursu kazanmıştır ve yakında gidecektir. Mezuniyet gecesi eğlencesine kardeşine bakıcılık yapması gerektiği için gidemeyecektir. Ama böyle bir şeyi kaçırmaya niyeti yoktur. Kardeşini evde bırakıp kaçmak üzereyken yakalanır ve mecburen onu da almak zorunda kalır. Dönmek için bir kavşakta bekledikleri vakit trafik kazası yaşarlar. Son nefesini verirken kardeşini bırakmayacağına dair söz verir Charlie.
Ondan sonraki beş yıl boyunca yağmur çamur demeden her gün top atıldığı vakit ormanda buluşup beysbol oynarlar. Charlie kardeşine verdiği söz yüzünden bursunu geri çevirmek zorunda kalmıştır. Ayrıca geçirdikleri o kazadan sonra da bir daha yelkene falan binmemiştir. Aynı zamanda o kaza gecesi Charlie de ölmüştür ama sağlık görevlisi Ferrente sayesinde hayata döndürülmüştür. Yaşadığı kısa süreli ölüm sayesinde ölülerle iletişim kurabilir hale gelmiştir Charlie.
Bir yerden sonra Ghost Whisperer gibi oldu film. Onu oldukça anımsatan bir bölüme bağlandı. Neyse ki çok kalmadı oralarda. Salondan çıkarken “Beğendim bu filmi” dedim ama şimdi tekrar gözden geçirince oldukça klişe bir durumu anlattığını fark ediyorum.
Değer verdiği bazı şeyler yüzünden değer verdiği başka şeyleri geri plana atmış bir gencin dramını izliyoruz, her şeyi halleden de aşk oluyor, diyeceğim ama etkileyicilik açısından birkaç sahne haricinde seyirciyle arasında pek bir iletişimi olmuyor filmin, ne yazık ki. Zac Efron da fena sayılmaz ama rolü de zorlayıcı bir rol değil zaten. Çocuğun üzerinden iyi ekmek yiyorlarmış gibi geliyor bana. Gişe garantisi olan bir arkadaşımız olduğu için veriyorlar basit rolleri, çocuk da elinden geleni yapıyor işte. En azından -henüz- süper kahraman ve benzeri karakterlerden birisine bürünmemiş olması kariyerinin şimdiye kadarki bölümü içerisinde yaptığı en hayırlı şey herhalde. Böyle iyi niyetli filmlerde oynamaya devam eder umarım.
Meraklısıysanız bir de 15 dile çevrilen romanını okuyun diyeceğim ama ülkemizde yayınlanmamış sanırım.