Varmadan bu yere terk etti küçük kadın.
Arkasını dönüp gittiği yerdeydi.
Yüzünü gördüm bir aralık.
Durmadı bile imi.
Gelmemeşti. Ama gittiği vaki.
Sonra sakallarından kelimeler döktü adam kadının ardından
Ki şiirler gibi geri gelsindi.
Sonra, bir kentin tüm durağanlığı içinde tüm bilindik yabancılığı ile beraber, bir gün bir gün bir kapıdan geçmek gibiydi, sessiz.
Ve sessizlik.
Sürgit bir varoluştur.
Öyle de oldu.
Gelmediği yeri terk etti.
El kadar bir kadındı.
Elleri, bir kenti selamlardı günlerce.
Kent.
Derlerdi,
Bir şiir başkenti idi.
Şimdi el yordamıyla sevişiyoruz ancak bizde.
Ellerimizle yapıp yapabildiğimiz tek şey,
Dokunmak yerine.