Mevsim sonbahardır, hüzün mevsimi. Bulutlar vardır, beyazdan, pembeden, siyahtan… Hüzünlü bir şarkı başlar en sessiz ve derinden. Sonra bir yağmur başlar, yollar ayırır bizi. Hasretin tutar, ömrümüzden alıp götürür. Mevsim sonbahardır, şehir kalabalık, bir ben yalnız.
Doğanın hüzün mevsimi, kaybolan güzelliklerin adı sonbahar. Yani hazan mevsimi.
Nedense sonbahar denilince aklımıza ilk gelen şey hüzün oluyor. Bütün yapraklar birer birer terk eder ağaçları. Çiçekler toprağın altına çekilir. Bir sonraki mevsime hazırlanır çiçekler, ağaçlar…
Mevsimler insan psikolojisi üzerinde etkisi vardır. Sonbaharda hep bir şeyler bizden alıp götürüyor hissi doğurur.
Günler kısalır, karanlık artar, geceler uzar. Ağaçların yaprakları sararır, dökülür. Doğanın canlılığını kaybetmeye başladığı sonbaharda insan da canlılığını kaybettiğini hisseder.
Sonbahar mevsiminin bir de başka bir yanı vardır, o da güzelliği. Yeni başlangıçların ve bitişlerin mevsimidir aynı zamanda.
Hüzün kadar tatlı, hüzün kadar güzel mevsimdir. Sonbahar sararan yaprakların ve yağan yağmurların güzelliğidir. Sonbaharda fark etmesini bilen insanlara binbir türlü güzellik vardır. Renkler sonbaharda güzeldir. Yeşilin yanındaki kızıl, sarının yanındaki kahverengi sonbaharın ta kendisidir. Dünyaya yeni bir iklimden bakmanın zamanıdır.
Sonbahar mevsimi iki yönlüdür, hem hüzün hem renklerin güzelliğidir.
Her insanda farkı bir duygu da bırakabilir.
Sonbahar renkleri temel olarak sarı ve kırmızıdan oluşur. Sonbaharın ilerleyen günlerinde bazı sarı yapraklar kahverengiye dönüşür. Bu renk değişiminin ardından ağaçlardaki yaprakların tümü en kısa zamanda dökülür.
Ve mevsim yeniden değişir.
Sonbahar hep güzelliğiyle hatırlanacaktır.