Mevlana'nın bizlere getirdiği ses, her türlü mantıki dağınıklığın ötesinde bir başka aleme açılma, bir perde kaldırma, ilahi aşkın sarhoşluğudur. Mevlana yandığı ateşin yalımlarını yazıya dökerek:
"Meccanen deli gibi yollara düşsem, yalvarsam ağlasam, çatlasam. Sanemler devşirsem şahikalardan sırf senin için uçurumlar yutsam. Fasıl fasıl anlatsam yürek sancımı" nağmeleriyle gönüllerimizi yakandır.
Tabiki de gönlündeki ateşi anlatmaya bu sözler yetmezdi. Nar olmadan nur olunamazdı. Ateşleri yuttu sustu. Ateşleri üfledi sustu. Boş bir kağıda tek bir kelime yazdı:
"HAMUŞ".
Mevlana sustu ama bizleri de naz uykusundan Nur Mesnevisine uyandırdı.
Ne göz kalır aşka düşen de ne de köz. Yanmaktır meczup dervişin en akıllı hali. Teninden ruhuna semazenler savrulur. Aşk damıtır sevda pınarlarından ilmek ilmek açılır gönül oyukları. Mübarek olsun dünyada toyumuz düğünümüz, Toyu ve düğünü boyumuza göre biçti Rabbimiz... Eyvallah Şahin bey...