Bir Kasım akşamında televizyonda çalan yerel bir şarkıyla sarhoş olup birbirimize kocaman gülümsemiştik,
Sesimi çıkarmadan yanımda oturuyor oluşunun güzelliğine dalmıştım,
Karnımı sürekli yumrukluyorlarmış gibi hissettirmiştin.
O gece heyecandan avuçlarımın terlediğini keşke bilseydin.
Bir önemi yok artık,
Nasıl olsa seni öpmek bana düşmüştü.
Her gece salonun ortasında dikilir içerdin sigaranı,
Duygusallıkla savaşmanın demagojik olduğundan bahsederdin bana.
Ben neler hissettiğini bilmek, kafanı açıp içine bakmak isterdim.
Sen kalbimin içine sıkışmış nükleer bir enerji gibiydin.
Her şey gibiydin.
Şimdi her gece ben salonun ortasında dikilip içiyorum sigaramı, hatta bir dal da sana uzatıyorum.
Daha önce kimsenin gözlerine hayranlıkla bakmamıştım.
Dudaklarım iki dudağın arasında hiç kıvrılmamıştı.
Hiç sevmemiştim.
Hiç yenilmemiştim.
Hiç delirmemiştim.
En son kapıyı çekip çıktığımda, yolunda gitmeyen her şeyi düzeltip gelecektim.
Kapının dışında kaldım.
Kapı hiç açılmadı.
Son kez oturduğun ayak uçlarımda hala sızın.
En son çıplaklığınla öperken seni, üzerime dağıldı enkazın.
Ama hala ölmemişim.
Acaba hala yüksek alkollü içkiler sonucu olduğun yerde mi uyuyakalıyorsun?
Sokak aralarında, sofrada, yatakta, işte, aynaya bakarken, hala sövüyor musun dünyaya?
En son bıraktığımda hep yanlışlara meyilli, yirmi sekiz yaşında yaşamın kıyısından aşağıya sarkıyordun?
Duydum ki hala ölmemişsin.
Dünyaya koşa koşa beni kırmak için mi geldin?
Bu bir rüyaysa uyanmak istiyorum.
Bir yolculuktaysak, frene bas.
Var ettiğin tüm duygulardan kaçabilmemin bir yolu yok mu?
Çok yoruldum.
Kucağında kıvrılıp uyumak istediğim saatleri çoktan doldurdum.
Her paketten sana uzattığım on dal sigara arttırdım.