ilgi istemiyorum demek bile sübliminal bir şekilde benimle ilgilen mesajıyken yadsınamaz bir gerçek.
sadece buradakiler değil. bu mavi gezegendeki herkes.
irasyonel bir yaşam formu olarak kaslarımızı şişirip silikon takıyoruz fark edilmek için, kitaplar yazıyoruz, müzik yapıyoruz ben de varım demek için.
16. katta oturuyor diye kendini doğanın bir parçası görmeyen insanlar var..
kendimizi öyle bir evrenin merkezine koyuyoruz ki sanki her şey insanlar için varmış gibi davranıyoruz. evrenin tarihinde bir soluk kadar mazisi olmayan canlının kendini bu kadar öenmli görmesi garip... sonra bir deprem bir virüs ya da bir gök taşı gelip doğanın tokadı haddimizi bildiriyor. işte akabinde gelen çaresizlikle birlikte bu inkar psikolojisinin beslediği değersizlik hissi içsel bir tatmini olmayan insanı dışarıdan ilgi bekleyip kendini değerli hissetme çabasına dönüşüyor.
oysa insanların ilgisini bir kere kabul ettiğinizde onların alkışlarını da öfkesini de beklentilerini de aynı paket içinde kabul etmiş oluyoruz...