Suudi Arabistan’da idam edilen vatandaşlarımızın durumunu bahane eden “İslam düşmanı” haysiyetsizlerin yüce dinimize ne kadar âdice saldırdıklarını gördünüz. Akılyaşı, yedi-sekiz yaşını geçmeyen bir kısım yazar müsveddeleri ise, Haccı boykota kadar saçmaladı. Suudi Arabistan’da ne tarz bir yönetim olursa olsun hac farizası feda edilemeyen bir haysiyet borcudur. Hac, insanın Allah’a karşı yaptığı dünyanın her türlü tutkusundan kurtulduğunu dile getiren muhteşem bir ibadettir. Suudi Arabistan’ın yönetim tarzını tartışmaya kalkmamız dahi, fevkalade cahilce temellere oturtulmaktadır. Hatta öyle cahil yazarlarımız var ki, Suudi Arabistan’a hac ibadetinin gelir getirdiğini sanmaktadır. Hâlbuki Suudi Arabistan hac mevsiminde bütçesinden çok büyük gider ayırmaktadır. Ve bu ülkenin zenginliği öylesine fazladır ki, yılda beş milyon kişinin zorluğuna katlanması düşünülemez, kaldı ki, bir ülkede idam cezasının tarzına bakarak o ülkeyi boykot etmeyi teklif eden şaşkınlar uzun yıllar giyotin cezasının uygulandığı Paris’teki sefih hayatlarını boykot etseler herhalde daha haysiyetli olur.
İdam cezasının üzerinde bütün dünya ülkelerinde yıllarca birçok birbirinden zıt görüşler ortaya atılmış, hatta bu yüzden birçok Avrupa ülkesinde de idam cezası kaldırılmıştır. Bilindiği gibi idam cezası müstakbel suçlulara karşı en güçlü caydırıcı ceza usulüdür. Çünkü çoğu kez bir insanın öldürülmesi veya öldürülebileceğinin önceden bilinmesi birçok insanın hayatını kurtarıcı mahiyettedir. Çoğu kez bir suçluya karşı merhamet duymanın suçsuz pekçok insanları mağdur ettiğini görmeliyiz.
Amerika’da bir zamanlar salgın hale gelen çocuk kaçırma, kadın kaçırma ve tecavüz ancak bu suçlara karşı idam cezası uygulanarak durdurulabilmiştir. Yine aynı ülkede yaygın bir biçimde gelişen sokak anarşileri, polis öldürmenin idamla cezalandırılması sayesinde frenlenebilmiştir. Sokaktaki masum insanı, canını ortaya koyarak korumak isteyen polisi öldüreni idam etmeyelim diye kampanya açarsanız bunun anlamı “varsın masum insanlar soyulsun, öldürülsün, ırzlarına geçilsin” gibi bir fetva özelliği taşır.
Kaldı ki idam cezasına karşı çıkan, bu cezayı ülkelerinden kaldıran ülkelerin, gerek Bosna karşısında takındıkları tavır, gerekse fakir Afrika ve Asya ülkelerine yaygın bir biçimde silah satışı ile sağladıkları iğrenç cinayetler ortadadır. Gineli bir doktor arkadaşım bir sohbetimiz sırasında “Avrupalı’nın kibarlığı yayalara yeşil ışık yandığı müddetçedir. Kazara kırmızı ışıkta geçerseniz size vurup geçmekten tereddüt etmezler” demişti.
Hele hele idam cezaları ile onun infaz tarzı arasında bilinçsiz yorum yapmak ise yine cahilliğin kürsüsündekiler için pek gülünçtür.
İdam cezalarının uygulandığı insana verdiği eza bakımından sıralanması lazım gelirse (Amerika’da bu hususta çok ciddi bir araştırma yapılmış. Bu araştırmaya göre) en işkence vereni elektrikli sandalye ve asılmadır. Bunlardan bir gömlek düşüğü siyanürle gaz adasında zehirlemedir. Suçluya uygulanan idam cezaları arasında suçluya hemen hemen hiç ızdırap vermeyeni ise giyotindir, şüphesiz baş kesilmesi de aynı sıra içindedir.
İslam dininin genel olarak ceza tarzı ise, caydırıcılık ilkesine dayanır. Yüce kitabımız Kur’an, evli kadının zinası ile adam öldürmeye karşılık kısas’ı, yani suçluların öldürülmesini tensib etmiştir. Daha önemlisi Kur’an’a göre hapis cezası vermek mümkün değildir. Bu yüzden İslamın temel ilkesi herhangi bir sebeple insan özgürlüğü kısıtlanamaz ilkesidir ki, süper modern bir insan haysiyeti kavramıdır. Nitekim Fahri Kâinat Efendimiz zamanında inançları bile olmayan bazı suçlulara hapis cezası verilmek istenmişse de, yüce Peygamberimiz karşı çıkmış ve özgürlüğün kısıtlanması için bana mazeret getirmeyin demiştir. İdam cezalarının uygulanmalarında ise, Kur’an’ın, İslamiyet’in özel bir tarzı yoktur. Her ülke kendi geleneklerine göre bu cezayı uygular.
Birtakım geri zekâlılar, “gördünüz mü, Şeriat gelse kelleleriniz tehlikede” gibi gülünç olmaktan öte mutlak bir cahiliyeti, iğrenç bir önyargıyı sergilemektedirler. Önceki yazılarımda da bildirdiğim gibi bin sene şeriatla idare olmuş Türk toplumunda çok ağır suçlar dışında kimin burnu kanamış? Ve çoğu kez de Osmanlı’da idam asılma şeklinde uygulanmıştır. Bir ceza kanununda idam cezası varsa, o ülke de bunu uyguluyorsa bunu rejimin bir rahatsızlığı şeklinde göstermek çok aptalca olmuyor mu? Cumhuriyetin ilk döneminde çoğu siyasi mahiyette olan idam infaz edildi. Bir kimse çıkıp da “Sakın Atatürk ilkelerine uymayın. Bu rejim insanları asıyor” diye yaygara mı kopardı? Yine o devirdeki idamlar dolayısıyla kimse çıkıp “Kahrolsun cumhuriyet, kahrolsun laiklik” diye slogan mı attı? Laikliğin içinde ve savunulmasında son günlerde öyle büyük çift standart değil de bin standart oynandı ki, şeriatı karşısına alıp öğrenmeden, bilmeden bir ülkede kendi kanunları çerçevesinde infazlar yaptı diye İslamiyete karşı çıkanlar, gün gelecek ki şeriatın merhametli ve şefkatli uygulamalarının altına girmek için torpil patlatacaklar. İslamiyetin insan haysiyetine ve yaşama özgürlüğüne verdiği kıymet ve değeri milletimizin kurduğu iki büyük devlet yönetiminden tüm ayrıntıları ile incelemek mümkündür. İslamiyet’e karşı çıkan rejimlerin yaptıklarını tartışmaya bile cesaretiniz yok. Ama demagoji ile gerçekleri örtmenin ömrü bitmiştir. Hâlâ siz İslam dünyasında çirkin düşmanlıklar oluşturmanın aptallığı içindesiniz. Şunu iyice bilin ki, siz bu millete neyi söylerseniz tersini yapacaktır, çünkü yüreğinizdeki hainliği çok iyi bilmektedir. Bu yıl hacca gidenler çok daha fazla olacaktır. Milletimizle Arap dünyasının arasını açma, dünya petrol politikasının yüzyılı aşkın süreden beri uyguladığı müthiş bir hiledir.
Bu vesileyle Cidde’de şahit olduğum olayı anlatmak istiyorum: İsmini açıklamak istemediğim Suudi Arabistan’ın çok önemli bir yetkilisiyle Cidde Havaalanı şeref salonunda oturuyorduk. O zat bizi yolcu etmek üzere gelmişti. Tam o sırada İngiliz elçisi de şeref salonundan geçiyordu. Yanımızdaki zata “Hâlâ Türkler’den usanmadınız mı? Onların Osmanlı yönetiminden hep şikayet ederdiniz!” dedi. Bunun üzerine yanımızda bulunan Suudi yetkili, “Sizin yönetiminizi tattıktan sonra onların kıymetini anladık. Şimdi onlardan daha yakın dostumuz yoktur” dedi.
Sevgili mümin kardeşlerim, sakın bu oyuna gelmeyin! Suudi Arabistan halkının bizim ziyaretçilerimize nasıl dost olduğunu hatırınızdan hiç çıkarmayın.
•
Bu yazı Onkolog Dr. Haluk Nurbaki, 24 Ağustos 1995 tarihli Akit Gazetesi’nden alınmıştır.