Bu postun yalnızca güzel fotoğrafları değil, başlığı da Özberk’e ait:) Keşke gözlüğümün camına yansıyan uçsuz bucaksız Mezopotamya ovasını ve gökyüzünü orada hapsedebilseydim de İstanbul’da nefesim her sıkıştığında takıverip kendimi yine o sonsuzlukta bir damla olarak bulabilseydim.
Evliya Çelebi Mardin için “Tarif etmekte, lisan kısa, kalem kırıktır…” demiş, nasıl doğru kelam! Bilmem daha kaç post yapacağım ama hiç bilmiyorum nasıl ifade etsem, neler anlatsam. Bana çok iyi geldi, gitseniz size de gelecek biliyorum; tasvir edecek kelimeler küçük dilimin orada kalıyor söz olsa çıksa yetmeyecek biliyorum; her saati bir başka o yüzden sabahı anlatsam akşamı darılır biliyorum. Bu post aslında bir “ne giydim” postu ama güneşini anlatsın en azından. Kelimelerin yetmediğini bir nebze de olsa fotoğraflar konuşsun diye size söz kocaman bir Mardin albümü postu yapacağım:)
Mardin bir taş şehir, o yüzden fonum da yine taştan. İyi ki sarı giymişim diyorum, güneşe yakıştım:) Bu bal rengi konaklarla oyun oynuyor güneş, o ne renk olmalarını istiyorsa o renk oluyorlar. Bir açıdan bakıyorsun şehir kızıl mı kızıl olmuş sanki yanıyor, bir başka köşeden bakıyorsun sanki altını eritip küçük kalecikler yapmışlar, acaba bir Jules Verne romanı içindesin de bilinmeyen bir şehirle mi karşılaşıyorsun. Hiç yalnız değilsin, kocaman bir gölgen var ya önünde ya ardında güneşle büyüyüp güneşle küçülen.
Sokaklar daracık ama teraslar kocaman bu şehirde, çocuklar teraslarda top oynuyor. Alıyorlar ovayı karşılarına en güzel saha onların taş kalesi. Tabii biz turistlere böyle söylemesi kolay, o taş kaleler sadece günle ve geceyle boyanmadı, yıllarca kimbilir ne katliamlara, hüzünlere, kayıplara tanık oldular. Unutmak bize kolay ya da belki hiç bil(e)memek.
Kırlentlerle, kaneviçelerle süslü pencere içlerinde kitap okuma hayali kuranlar İpekyolu Misafirevi’nde odanız hazır, www.dünyalarsenin.com ‘da Mardin hakkındaki yazılarımı okumayı unutmayınız:)
Fotoğraf: Özberk Baz