Gecenin en karanlık vakti. Kızıl Saçlı Kadın’ın başında duruyor, Berdan. Derin uykudaki kardeşinin nefes alıp verişini izliyor. Ellerinde sigara. Birden uzanıp kız kardeşinin saçlarını okşuyor ve babasının ona yaptıkları aklına gelince, elini çekiyor Kızıl Saçlı Kadın’ın saçlarından. Delirecek gibi oluyor. Kardeşinin aksine, nefes alması zorlaşıyor ve boğulacakmış gibi hissediyor. Pencereyi açıyor nefes alabilme umuduyla. Elindeki sigarayı bir çırpıda atarken soğuk bir hava yüzüne çarpıyor ama istediğini alıyor: Nefes. Havayı derin derin içine çekiyor ve içindeki öfkeyi dışarı atıp rahatlıyor. Odanın daha fazla soğumaması için pencereyi kapatıyor. Kardeşinin başucuna gidiyor tekrar. Kızıl Saçlı Kadın’ı alnından öpüp ayrılıyor odadan.
Doğruca mutfağa yöneliyor ve raftaki en keskin bıçağı alıp babasının uyuduğu odaya gidiyor. Hızlı adamları, babasının odasına yaklaştıkça yavaşlıyor ve tedirgin bir ruh haline bürünüyor. Az önce kardeşinin odasındaki kararlı olan Berdan’dan eser yok gibi. Ne yaptığını düşünüyor, odanın kapısında durup. Vazgeçmeyi düşünüyor bir an için. Hapishane ve hapishane hayatı, onu buna iten. Hareketsiz duruyor kısa bir süre öylece. Ardından annesinin ölü yüzünü ve Kızıl Saçlı Kadın’ın uğradığı tacizi anlatırkenki çocuksu sesini hatırlıyor. Berdan, kendine geliyor ve kapıyı sessizce açıp babasının yanında buluyor kendini. Ses çıkarmamaya özen gösteriyor. Karısı ölmüş bir adammış gibi görünmüyor gözüne. Gamsız bir yüz ifadesi var uyurken babasında ya da o böyle hissediyor. Derken elindeki bıçağı havaya kaldırıp, sertçe babasının kalbine yakın bir yere saplayıp çıkarıyor. Yüzüne kan fışkırırken, babası acıyla irkiliyor uykusundan. Şoka uğramış bir şekilde ne olduğu anlamadan bağırıyor, hissettiği acıdan dolayı. Babası bağırırken ikinci darbeyi kalbine saplıyor. Ses kesiliyor, babasının yatağı kanlar içinde kalıyor. Bıçağı kalbinden çıkarmıyor ve eli bıçağın üstünde, sımsıkı tutuyor bıçağı. Nefes alıp verişi çok hızlanıyor ve alnında birkaç ter damlası… Ne olup bittiğine anlam veremiyor. Derken kapı açılıyor ve Kızıl Saçlı Kadın, odaya giriyor. Babası Abdul’un sesiyle uyanmış. Berdan, bıçağı babasının kalbinde bırakıp doğruca kardeşini odadan çıkarıyor ve çıkarır çıkarmaz, sarılıyor. Ardından yüzüne bakarak: “Korkma, bir şey yok bir tanem. Baba, kötü bir rüya görmüş ve şimdi tekrar uyuyor.” dedikten sonra sevgi dolu ve rahatlamış bir şekilde kardeşine daha sıkı sarılıyor.
Ertesi gün Cehennem Mahallesi gettosu, Berdan’ın kolluk kuvvetleri tarafından yakalanıp götürülmesiyle sarsıldı; çünkü, böylesi bir olaya hiç şahit olmamışlardı. Anne, kendini asmıştı. Baba, oğlu tarafından uykusunda bıçaklanarak öldürülmüştü, Kızıl Saçlı Kadın ise – yaşadığı trajik olay, medyanın ilgisini çektiği için – getto dışındaki bir çocuk esirgeme kurumunun yolunu tutmuştu. Daha sonra Berdan’ın ölüm haberi gelmişti gettoya. Söylentilere göre gardiyanlar tarafından öldürülmüştü, işkence edilerek.
Berdan, Kızıl Saçlı Kadın’ın aklında hep bir kahraman olarak kalacaktı. Kumral saçlı, gözleri hafif çekik, gamzesinin üstünde beni olan, bedeni kısa, ruhu uzun ve büyük bir kahraman…
Bu gönderiye abone olarak, gelecek yeni güncellemelerle ilgili ilk siz haberdar olabilirsiniz!