Yıllar yıllar önce rahmetli anneannemin beni yazları yanında götürdüğü Uluborlu’da bir doğum gününe davet edildim. Davet şöyleydi, ” Yarım saat sonra doğum günüm var bizim evde ama hediyeli 😂” İlk kez doğum gününe gideceğim çok istiyorum ama yarım saat var, hediye almanın mümkünatı yok. Anneannem “Kızım, yarın çarşıdan alırız bir şey, yarım saatte ne bulalım? ” dese de “” Olmaz “diye isyan ettim.”Doğum günü bugün. “Kadıncağız kilerden bir poşet fındık çıkardı.” İyi dedi, bunu götür madem. ”
Ben fındık poşetiyle girdiğimde herkes güldü tabii. Üstelik çay içer misin ?” diye sorduklarında “Ben paşa çayı içiyorum ” dedim. Ona da ayrı bir güldüler. Herkes büyük, sıcak çay içiyor, ben fındık poşetim ve paşa çayımla çok rezil durumdayım. “Utanç tam olarak böyle bir şey olmalı ” diye düşündüm.
Şimdi hatırladığımda ne kadar masum geliyor.
Bazen kendinizi mahcup hissedeceksiniz. Karşılıksız bir sevgide, gaf yaptığınızda, ortama uymadığınızda.
Oysa saflığın simgesi bunlar, ayıp değil ki… Herkesin rengi başka, sevişi başka, dünyaya bakışı başka… Nereden mi geldi aklıma? Eve gitmeden önce her akşam oturup yazdığım bir Kafe var. Yazmaya dalınca çayım soğur ve Kafe sahibi bir tabak fındık bırakır önüme istemesem de… Değişmemiş yüreğim. Hala çayı soğutup, gelen fındığa minnetle gülümseyip, masallardaki sevgiye inanıyorum.<3
Yoku da, varı da sevmekten korkmuyor, güzel hislerim için utanmıyorum.
Kim ne derse desin dostlar, aldırmayın, bir meltem olup esin, içinizdeki çocuk hep gülümsesin.😊
Kıvılcım Kalay