Sabah 06.00’da uyandı.
Annesinin hazırlamış olduğu kahvaltıyı yarı uykulu gözlerle bitirmeye çalıştı.
Az sonra okul servisi onu almaya gelecek; hızlı olmalı!
Oysa henüz tuvaletini bile keyifle yapmadı.
Neyse ki okul çantasını akşamdan hazırlamıştı.
Hah! İşte servisin kornası da duyuldu.
“Uyandırma servisi olsa ancak bu kadar etkili olur!” diye düşündü.
Son yudumu da alıp apar topar evden çıkmalı şimdi.
Çıkmadan önce anneden bir teselli öpücüğü kaparsa mutlu olacak!
Zaten babasını –muhtemelen- bu sabah da görmedi.
Çünkü o halen yatıyor yada herkesten önce kalkıp işe gitmiş olmalı.
Fakat bu onun için bir problem olmamalı öyle değil mi?
“Çünkü bütün babalar böyledir ve babalık böyle bir meslektir!”
Ayrıca sadece onun babasına özgü bir durum da değil bu!
Okulda onu bekleyen ve benzer duyguları paylaştığı ne çok arkadaşı var kim bilir?
Ve işte şoför amcanın gaza basmasıyla gün başladı!
Az sonra okulda olacak ve günlük ritüellerinin ardından dersler başlayacak!
Ders… 2’nci ders… 3’üncü ders… 4’üncü ders… 5’inci ders derken akşam oldu!
Yeniden eve dönme zamanı!
Yorgun…
Sabah uyandırma servisi gibi olan aracın kornası bile yorgun.
Sıranın gözünü son kez kontrol edip sırt çantasıyla birlikte bindi yine araca.
Birazdan, aynı yollara bilmem kaçıncı kez bakarak tekrar evine dönecek.
O gün özel dersi veya etüt programı yoksa şanslı sayacak kendini!
Hatta öğretmen ev ödevi vermemişse kutsal gün olarak bile ilan edilebilir bugün.
Çünkü bu da bir çeşit mucizedir ona göre!
Kolay mı? İlk kez biri onun da bir hayatı olduğunu düşünmüş olacak!
Bir günlüğüne de olsa: “Sen çocuksun; git çocukluğunu yaşa!” demiş olacak.
Böylece o da belki sevdiği programı izleyebilecek!
Veya uzun bir aradan sonra evin yanındaki parkla hasret giderecek!
Sadece park olsa iyi!
Mahalle arkadaşları da varmış meğer!
Hepsiyle birer birer sevinçle tanışacak.
Daha da kutsal bir günse; babası ile oyun bile oynayabilir bugün!
Tabii o da eve erken gelirse!
İşte bir totem daha…
Ne yapsa da bugün babası ile zaman geçirebilse?
Umutla bekleyecek yine de!
Annesinin “Uyu artık!” ısrarına rağmen…
Gözlerini kapatıp minik kalbiyle bekleyecek!
Çünkü belki ilk defa
Belki de aylar sonra; “Seni seviyorum!” diyebilecek ona!
En son ne zaman demişti acaba! Hatırlar mı?
Ve bunun, onun için bir önemi var mı?
Olsun! Yine de bekleyecek o!
Çünkü insan bazen o lafı duymaktan çok, söylemek ister!
Ve çünkü birine “Seni Seviyorum” deme ihtiyacı, sevildiğini duymaktan daha büyüktür!
Hele bu bir çocuk kalbiyse…
Merhaba değerli okurlar!
2018-2019 eğitim ve öğretim yılı başladı.
Tüm öğrenci ve velilere hayırlı olmasını dilerim.
Çocuklarımıza başarı odaklı eğitim programları hazırlarken; sosyal aktivitelerini, kişisel tercihlerini, hobilerini, aile ve arkadaşlık ilişkilerini göz önünde bulundurup onların da -hepimiz gibi- kendi düşünce ve özgürlükleri olan birer birey oldukları gerçeğini ihmal etmeyelim!
Günümüzün en büyük problemlerinden olan; ‘sözde yoğunlaştırılmış’ eğitim sistemleri içerisine onları sıkıştırıp gerek kendilerine ve gerekse sevdiklerine zaman ayırmalarına engel olmayalım!
Çünkü başarının yolu önce sevgiden geçer!
Unutmayın! Her çocuk; önce ve sadece çocuktur!