KLASİK DÖNEM HEYKEL
Klasik dönemin ilk evresinden, genellikle Şiddetli stil olarak adlandırılan daha az orijinal kalıntı vardır. Ayaklı heykeller artık çoğunlukla hurda olarak değerli bronzdan yapılmıştır. Şiddetli stil yaklaşık 500 rölyefte ve 480 heykelden kısa bir süre sonra 450’ye kadar sürdü. Rakamların nispeten sert pozları rahatladı ve asimetrik dönme pozisyonları ve eğik görünümler yaygınlaştı ve kasıtlı olarak arandı. Bu, anatominin ve heykel figürlerinin uyumlu yapısının daha iyi anlaşılması ve daha önce mevcut olmayan bir amaç olarak doğalcı temsilin peşinde koşmakla birleştirildi. 1829’dan beri Olympia Zeus Tapınağı’nda yapılan kazılar, çoğu 460 ‘ından Louvre’da olan en büyük kalıntı grubunu ortaya çıkardı
“Yüksek Klasik” dönem, 450 ile 400 yıl arasında sadece birkaç on yıl sürdü, ancak sanat üzerinde önemli bir etkiye sahipti ve çok sınırlı sayıda orijinal hayatta kalmaya rağmen özel bir prestij korudu. En iyi bilinen eserler, kendi günlerinde devasa krizanteptin Zeus Heykeli ile daha ünlü olan yaklaşık 465-425’ten aktif olan en ünlü antik Yunan heykeltıraş Phidias tarafından yönetilen bir ekip tarafından yürütülen ( Plutarch’tan beri ) Parthenon Mermerleridir . Olympia (MÖ 432), biri Antik dünyanın yedi harikasından , onun Athena Parthenos (438), bir idol Parthenon ve Athena PROMACHOS Parthenon’un yanında duran devasa bir bronz figür; bunların hepsi kaybolmuş, ancak birçok temsilden bilinmektedir. Ayrıca, Ludovisi Hermes de dahil olmak üzere kimliği tartışmalı olan daha sonraki kopyalardan bilinen bazı yaşam boyu bronz heykellerin yaratıcısı olarak kabul edilir.
Yüksek Klasik tarz, insan figüründe gerçekçilik ve sofistike gelişmeye devam etti ve aktif pozların etkisine katkıda bulunmak için onu kullanarak perdelerin (kıyafetlerin) tasvirini geliştirdi. Yüz ifadeleri, savaş sahnelerinde bile genellikle çok kısıtlanmıştı. Rölyeflerdeki ve alınlıklardaki figür gruplarının bileşimi, karmaşıklığı ve uyumu Batı sanatı üzerinde kalıcı bir etkiye sahip olacak şekilde birleştirdi. Savaşçı bacağının çoğunun, eksik kısımlar gibi arka plandan tamamen ayrıldığı aşağıdaki Parthenon resminde olduğu gibi, kabartma gerçekten çok yüksek olabilir; bu yüksek yapılan heykelleri daha çok hasara maruz bırakmak. Geç Klasik tarzı, Praxiteles’in bir yeniliği olan, ayakta duran çıplak heykelini geliştirdi.ve çeşitli açılardan ve daha etkileyici yüzlerden bakıldığında ilginç olan giderek daha karmaşık ve ince pozlar geliştirdi; Helenistik dönemde her iki eğilim de daha ileri götürülecekti.