Sosyosapieni bir süre önce keşfettim.Bazı yazarlar müthiş kasvetli.Benim gibi.Ben de bir şeyler söylemek istiyorum Sapienler.
Burada her ne kadar benimkine benzer sendromlardan muzdarip olanları görsem de,bir de ben tarif edeyim dedim.
Şımarık değilim.Hatta mutlu olmayı biliyorum.Fakat mutluluk bile rutin geliyor.En kötüsü de,ne yapmayı aklımdan geçirsem yapılmaya değer bulmayıp vazgeçiyorum.Bir çokları için eğlenceli aktiviteler benim için boş yorgunluk gibi.Gezmek mesela.Sevmiyorum gezmeyi.Sanki dar alanlarda kavimler göçü yapar gibi tüm millet sokaklarda.Herkes birbirine çarpa çarpa oradan orayı geziyor.Nedir bu gezmek?Ne verir insana?
Oyun oynamayı sevmiyorum mesela.1 gün oynasam sıkılırım.
Kafelerde oturmayı sevmem.
Ama evde oturmayı severim.Evde yatmayı ve yuvarlanmayı da severim.Hem zaten istesem de dışarıyı sevemem.Bütçem yetmiyor artık.
Eskiden insanlar bir araya gelip eğlenirmiş.Şimdi bir araya gelinecek arkadaş mı kaldı?Herkes boğazının derdinde,herkes moralsiz.Neyse ki insan sevmediğim için asosyallik hayatımı etkilemiyor.Ama bu moralsizliğin bireysellikten çıkıp toplumsala dönüştüğü de bir gerçek.Ekonomik sebeplerden midir,sert ve ayrıştırıcı dil kullananlardan mıdır bilmiyorum ama herkes insanlıktan ve yarından umudunu yitirmiş gibi.
Sonuca gelirsek,buraya kadar okuduğunuz için teşekkürler.Ben olsam bu boş,işsiz hayatıma bu kadar zaman ayırmazdım.
Bu arada hayır,intihar etmeyeceğim.Yaşadığım sürece keyif alıyorum zaten.Sadece işsizim.