<<Onu seviyorum, onu kendimin kabul ediyorum, onu geri kalan herkese karşı muhafaza etmek ve savunmak istiyorum>> diyen bir insan; bir davayı yürüten, bir kararlılığı yerine getiren, bir fikre sadık kalan, bir kadını sıkı sıkıya tutan, küstahlığı cezalandırıp yere yıkan bir insan; bir öfkeye ve bir kılıca sahip, zayıfa, acı çekene, zulüm görene ve hatta hayvanlara isteyerek boyun eğen ve tabii olarak onlara ait olan bir insan; kısacası doğası gereği efendi olan bir insan. Böyle bir insan, merhamet sahibi olacak demek! Ve o merhamet de değer taşıyacak. Fakat acı çekmekte olanlara karşı duyulan merhametin ne kıymeti varı ki! Veya merhameti öğütlemenin ne yararı olacak! Günümüzde, neredeyse Avrupa'nın tamamında acıya karşı hastalıklı bir duyarlılığa ve hassasiyete rastlanıyor ve aynı zamanda da şikayette bulunmaya karşı itici bir sakınmasızlık, dinin ve felsefi saçmalıkların da yardımıyla kendi kendisini üstün bir şey olarak giydirip kuşatan bir kadınsalıştırma. Acıya tapınılıyor düpedüz. Böylesi hayalperest topluluklar tarafından <<merhamet>> olarak adlandırılan bu ERKEĞE YAKIŞMAYAN HAL, inanıyorum ki, daima göze çarpan ilk şey oluyor. İnsan, kötü beğeninin bu en son biçimini, kararlılıkla ve kökten bir şekilde yasaklamalıdır. Ve son olarak da insanlardan, kalplerine ve boyunlarına bu duruma karşı koruyucu olarak <<GAI SABER>>(şen bilim) muskasını takmalarını istiyorum.