Şenlik dağıldı, bir acı yel kaldı bahçede yalnız
O mahur beste çalar, Müjgan’la ben ağlaşırız
Gitti dostlar, şölen bitti, ne eski heyecan ne hız
Yalnız kederli yalnızlığımızda, sıralı sırasız
O mahur beste çalar, Müjgan’la ben ağlaşırız..
.
Bir yangın ormanından püskürmüş genç fidanlardı
Güneşten ışık yontarlardı, sert adamlardı
Hoyrattı gülüşleri, aydınlığı çalkalardı
Gittiler, akşam olmadan ortalık karardı..
.
Bitmez sazların özlemi, daha sonra daha sonra
Sonranın bilinmezliği bir boyut katar ki onlara
Simsiyah bir teselli olur belki kalanlara
Geceler uzar, hazırlık sonbahara..
.
“Kahır günleriydi..
Bir sabah radyoda duyduk ağır haberi.
Karşıyaka’dan İzmir’e geçmek için vapura bindim. Deniz bulanıktı; simsiyah, alçalmış bir gökyüzünün altında hırçın, çalkantılı…
Acı bir yel esintisinin ortasında aklıma düştü ilk mısra…
Vapurda sessiz bir köşe bulup yüksek sesle tekrarladım..
Vapurdan indikten sonra da rıhtım boyunca bu ilk mısraları tekrarlayarak yürüdüm”.
(Atilla İlhan)