Pixar firması, herhalde en sevdiğim animasyon firması. En sevdiğim film firması bile olabilir. Oyuncak Hikayesi, İnanılmaz Aile, Arabalar falan derken efsaneleşmiş bir firma oldu. Son yıllarda da toparladı ayrıca. Arabalar 3’ü hala izleyemedim ama Inside Out yani Ters Yüz, gerçekten hayatımda izlediğim en iyi animasyonlardan biriydi. Ve Pixar’ın şöyle bir şeyi var. Yaptıkları animasyon filmleri 7’den 70’e herkesi eğlendiriyor. Coco’da da bunu bir daha fark ettim.
Büyük büyük büyük annesinin kocası, müzik yüzünden onu terk edince kadın soyunda müziği yasaklıyor. Ve bizim karakter Migel veya her kimse, müzisyen olmak istiyor. Ama bu aile öyle bir aile ki müzik duyunca terlik falan fırlatıyorlar o kadar müzikten nefret ediyorlar. Neyse, bizim karakter, bir gitar alıyor ve onu çalınca ölüler Dünya’sına gidiyor. Buradan kurtulmak için de gün doğana kadar vakti var. Konusu genel olarak bu ama mesajı biraz daha aile ile ilgili. Ailenin her şeyden önce geldiği, alışkanlıkları kırmak gerektiği vs. vs. Ve film bunu çok güzel de veriyor. Hatta son sahnelerinde ağlama ihtimaliniz de olası. Benim gözümden yaş süzülmedi değil ki ne zamandır filmlerde ağlamadım, ben bile unuttum. Hep duygulanıp, kendimi tutabilmişimdir fakat bu filmde tutmak istemedim.
Çizimler falan on numara zaten. Özellikle renkler, acayip canlı duruyor. Tabii ben IMAX’te seyrettiğimi de belirteyim. O inanılmaz ses ve görüntü, beni benden aldı. IMAX’in çok bir etkisi yok elbette ama gene de çok daha iyi olduğunu kabul etmek lazım. Genel olarak toparlamam gerekirse elbette Pixar’ın en iyi işi olduğunu düşünmüyorum. Ama oldukça iyi bir animasyon filmi olduğunu söylemem lazım. Kardeşinizle, kuzeninizle, oğlunuzla, kızınızla gidebileceğiniz çok güzel bir film Coco. Kaçırmayın.
Puan: 8.5/10