Ağustos ayında 1945, Kore Yarımadası Japon işgalinden kurtarıldı. Sovyet birliklerinin girdiği Kore'nin kuzey kesiminde Kim Il Sung başkanlığında bir komünist rejim kuruldu. Ve ABD birliklerinin indiği yarımadanın güneyinde, anti-komünist milliyetçi hareketin liderlerinden biri olan Lee Seung Man iktidara geldi. Böylece, iki Kore devleti birbirlerine düşmandı. Ancak, Kuzey ve Güney Kore, ülkeyi yeniden birleştirme fikrinden vazgeçmedi. Ana patronlarının (Moskova ve Washington) yardımını almak, sorunu silahlı yollarla çözmeye hazırlanıyorlardı. 25 Haziran 1950, yarımada savaşı başladı. İki ay içinde, Kuzey Kore birlikleri Seul’le neredeyse Güney Kore’yi ele geçirdi. Güney Kore hükümetinin elinde sadece Busan köprüsü var. Ancak, bu sadece kanlı bir savaşın başlangıcıydı. Güney Kore rejiminin yanında, Amerika Birleşik Devletleri öncülüğünde geniş bir ülke koalisyonu vardı.
Unutulmuş Savaş 1950-1953
Bu savaşa “unutulmuş” denir. Sovyetler Birliği'nin dağılmasından önce, devletimizde bu konuda hiçbir şey rapor edilmemiş veya yazılmamıştır. Pilotlar, uçaksavar topçuları, askeri müşavirler ve diğer uzmanlar olarak bu savaşta yer alan dostlarımız, ifşa edilmemiş bir abonelik verdi. Batı'da, Kore Savaşı sorunuyla ilgili birçok belge hala sınıflandırılmaktadır. Dolayısıyla nesnel bilgi açıkça yeterli değildir, araştırmacılar sürekli olarak bu savaşın olayları hakkında tartışırlar.
Bu savaşın sorunları hakkında sessiz kalmanın birkaç nedeni var. Ana nedeni - savaş henüz tamamlanmadı. Sadece bir ateşkes yapıldı, resmen savaş devam ediyor. Periyodik olarak, bazıları yeni bir Kore savaşının başlamasının nedeni olabilecek Güney ve Kuzey Kore sınırında silahlı çatışmalar yaşanıyor. Seul ve Pyongyang arasındaki barış anlaşması henüz imzalanmadı. Güney Kore ile DPRK arasındaki sınır, gezegenimizdeki en müstahkem yerlerden biri, yeni bir savaşı tehdit eden gerçek bir "toz dergisi". Bu arada, savaş tamamen bitmedi, kesin bir sansür olamaz. Her iki taraf da çatışmaya ve müttefikleri, yalnızca kendileri için faydalı olan bilgileri dile getiren veya gerçekleri kendi lehlerine yorumlayan bir bilgi savaşı verdiler. Sessiz kalmanın diğer bir nedeni, mahvolmuş insan yaşamlarının sayısının, elde edilen siyasi ve askeri sonuçlara oranıdır. Görünüşe göre Kore Savaşı, gezegenin en acımasız ve en vahşilerinden biriydi. Bu sivil katliam. Kore Savaşı kurbanlarının sayısı henüz tam olarak bilinmüyor, sayılardaki değişkenlik çok büyük: 1 ile 10 milyon ölü arasında veri bulabilirsiniz. Kaynakların çoğu, her iki Kore devletinin sanayi ve ulaştırma altyapısının% 3'inin imha ettiği 4-80 milyon ölüdeki rakamda birleşiyor. Savaşın sonucu, karşıt tarafların orijinal konumlarına geri dönmeleridir. Böylece Moloch of War'a milyonlarca hayat feda edildi, neredeyse hiç yarımadanın tamamı harabeye çevrildi, tek bir kişi iki düşman parçaya bölündü. Aynı zamanda, bu suçlardan kimse ceza almadı. Bu nedenle, çoğu kişi bu nahoş sayfayı “unutmaya” çalıştı. hikayeler. Bir neden daha var - savaş her iki tarafta da son derece şiddetliydi. Hem Güney Koreli hem de Kuzey Koreli birlikler sıklıkla, mahkumların işkence görmesine ve infaz edilmesine, yaralı düşman askerlerinin öldürülmesine başvurdu. Amerikalılar, ön saflardaki konumlarına yaklaşan tüm insanları öldürmek için ateş etme emri verdiler (Kuzey Koreli askerler kendilerini mülteci olarak gizleyebilirler). Batı birlikleri, ABD ve İngiliz Hava Kuvvetlerinin Üçüncü Reich ve Japon İmparatorluğuna karşı savaşta test ettiği bir politika olan ülkenin sanayi ve insan potansiyelini yok etmek için bir strateji izledi. Sulama tesislerinde, mültecilerin bulunduğu yollarda, tarlada çalışan köylülerin, kitlesel olarak kullanılan napalm'ların, vb. Yerlerine hava saldırıları düzenlendi. Güney Kore'de, on binlerce insan komünizme sempati duyma suçlamasıyla yargılanmadan veya soruşturmadan öldürüldü. Bu tür suçlar yaygındı.
Savaşın kilit tarihleri ve olayları
5 Haziran 1950 - savaşın başlangıcı. Kuzey Kore birlikleri, Güney Kore'ye karşı askeri operasyon başlattı. Sovyetler Birliği, saldırgan bir operasyonun geliştirilmesine yardımcı oldu. Planı Moskova'da onaylandı. Joseph Stalin uzun bir süredir operasyonun başlamasına rıza göstermedi, yetersiz mücadele eğitimine ve Kuzey Kore ordusunun silahlanmasına dikkat çekti. Ayrıca, SSCB ile ABD arasında doğrudan bir çatışma tehlikesi vardı. Ancak, sonunda, Sovyet lideri hala operasyonun başlangıcına devam etti.
27 Haziran 1950 - Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi, Kore Birleşmiş Milletler’in Kore Yarımadası’nın kullanımını onaylayan bir kararı kabul etti ve aynı zamanda bu eylemleri BM üyesi ülkeler tarafından Sanat’a uygun olarak desteklemelerini de önerdi. 106 UN Şartı. Birlik, Çin devletinin Kuomintang rejimi tarafından BM’de temsil edilmesini protesto etmek amacıyla Ocak 1950’ten bu yana Güvenlik Konseyi’nde bulunmadığından bu kararı yasaklayamadı. Karar neredeyse oybirliğiyle kabul edildi, sadece Yugoslavya kaçınıldı. Sonuç olarak, Amerikalıların düşmanlıklara katılımı oldukça meşru hale geldi. En güçlü koşul ABD (302'tan 480 bin kişiye) (karşılaştırma için - Güney Koreliler 600 bin kişiye karşı mücadele etti) ve Birleşik Krallık'tan 63 bin askere verildi. Ayrıca askerler Kanada, Avustralya, Yeni Zelanda, Filipinler, Türkiye, Hollanda, Belçika, Yunanistan, Fransa, Tayland ve diğer devletler tarafından sağlandı.
28 Haziran - Kuzey Kore birlikleri Seul'u ele geçirdi. Güney Kore'nin başkenti üç yıl süren savaş boyunca 4 elden ele geçti ve harabeye çevrildi. DPRK liderliği Seul’ün çöküşünün savaşın sonu olacağını umuyordu, ancak Güney Kore hükümeti tahliye edilmeyi başardı.
15 Eylül. Güney Koreli birliklerin ve müttefiklerin karşı saldırısının başlangıcı olan Incheon'daki BM çıkarma birliklerinin inişi. Bu noktada, Güney Kore'nin silahlı kuvvetleri ve BM kuvvetleri, yarımadada Busan (Busan köprü başı) yakınındaki küçük bir kesimi kontrol ediyordu. Busan, Incheon'daki iniş ile aynı zamanda bir karşı saldırı için güç biriktirmeyi başardı. Amerikan büyük bir rol oynadı авиация - ABD şu anda havaya tamamen hakim oldu. Buna ek olarak, Kuzey Kore ordusu tükenerek saldırı yeteneklerini kaybetti.
Eylül 5 - Seul BM güçleri tarafından alındı. Ekim 2 1950 - PRC Başbakanı Zhou Enlai, BM kuvvetleri (Güney Kore kuvvetleri hariç) 38 paralelini geçerse, Çinli gönüllülerin Kuzey Kore tarafındaki savaşa gireceği konusunda uyardı. Ekim 7 1950 g. - ABD ve İngiliz birlikleri yarımadanın kuzeyine doğru ilerlemeye başladı.
Ekim 16 1950 - ilk Çinli birimler ("gönüllüler") yarımadanın topraklarına girdi. Toplamda, 700-800 bin Çinli "gönüllü" Kuzey Kore tarafında savaştı. Ekim 20 1950, Pyongyang, BM birliklerinin darbeleri altına düştü. Güney Kore ve Birleşmiş Milletler birliklerinin saldırısı nedeniyle, Kuzey Koreliler ve Çin halkının PRC sınırında sadece küçük bir köprü kurucusu vardı.
Kasım 26 1950 - Kuzey Kore ve Çin kuvvetleri karşı saldırı başlattı. 5 Aralık 1950 - Kuzey Kore ve Çin askerleri Pyongyang'ı yeniden ele geçirdi. Şimdi savaşın sarkaçı diğer tarafa geçti, Güney Kore ordusunun ve müttefiklerini geri çekmek uçuş gibiydi. 17 Aralık 1950 - Sovyet ve Amerikan savaş uçaklarının ilk çatışması meydana geldi: MIG-15 ve F-86 Sabre. 4 Ocak Yılın 1951 - DPRK ve PRC birlikleri Seul'u ele geçirdi. Genel olarak, SSCB'nin katılımı nispeten küçüktü (Çin ve ABD'ye göre). Pyongyang, binlerce Sovyet askeri uzmanının 26'inden önce bir yandan savaştı.
21 Şubat yılın 1951 - Güney Kore birliklerinin ikinci karşı saldırının başlangıcı. 15 Mart 1951 - Güney Kore'nin başkenti, ikinci kez Güney koalisyonun birlikleri tarafından püskürtülür. 10 Nisan 1951 - General Douglas MacArthur'un istifası, Korgeneral Matthew Ridgway, birliklerin komutanlığına atandı. MacArthur “zorbalığın” destekçisiydi: askeri harekatını Çin topraklarına genişletmek ve hatta nükleer kullanmak konusunda ısrar etti оружия. Aynı zamanda medyada fikirlerini üst yönetime bildirmeden dile getirdi, sonuç olarak görevinden alındı.
Haziran ayına kadar 1951, savaşın çıkmazındaydı. Büyük kayıplara rağmen, silahlı kuvvetlerin çalışır durumda kalmasını sağlayan tarafların her biri ciddi bir hasara sahipti ve bir milyon kişiye kadar bir ordusu vardı. Teknik araçlardaki belirli bir avantaja rağmen, Amerikalılar ve Seul'un diğer müttefikleri savaşta radikal bir değişim başaramadılar. Çin toprakları ve SSCB savaşının genişlemesi yeni bir dünya savaşının başlamasına yol açacaktı. Askerî bir zaferin makul bir fiyata elde edilmesinin imkansız olacağı açıktı, bu nedenle bir ateşkes yapmak için müzakerelere ihtiyaç var.
Temmuz 8 Yılın 1951’i, Kaesong’taki ilk müzakerelerin başlangıcıdır. Müzakereler sırasında savaş devam etti, her iki taraf da önemli kayıplar yaşadı. 4 Kasım 1952, Dwight Eisenhower tarafından Amerika Birleşik Devletleri Başkanı olarak seçildi. 5 Mart 1953, JV Stalin'de öldü. Yeni Sovyet liderliği savaşı sona erdirmeye karar veriyor. 20 Nisan 1953, partilerin savaş esirlerini değiştirmeye başladı. 27 Temmuz yılın Temmuz 1953 - ateşkes anlaşması imzalandı.
BM tarafından kabul edilen ateşkes önerisi Hindistan tarafından yapıldı. Güney Koalisyonu General Mark Clark tarafından temsil edildi, çünkü Güney Kore temsilcileri anlaşmayı imzalamayı reddetti. Ön çizgi 38-th paralelinde durdu ve çevresinde Demilitarized Zone (DMZ) oluşturuldu. Bu bölge, 38'in biraz doğusuna, doğuya paralel ve batının biraz güneyine doğru gitti. Savaşı sonlandıracak barış antlaşması imzalanmadı.
Atom silahlarının tehdidi. ABD ve SSCB - karşı taraflardan gelen nükleer silahların varlığıyla başlayan ilk Dünya savaşıydı. Kore Savaşı'nın başında, her iki büyük gücün nükleer silahlarda eşitliği olmaması özellikle tehlikeliydi. Washington'da 300 savaş başlıkları vardı ve Moskova'da 10 vardı. SSCB ilk nükleer silah testini sadece 1949 yılında yaptı. Nükleer cephanelerin bu eşitsizliği, kritik bir durumda ABD askeri-politik liderliğinin nükleer silah kullanması nedeniyle gerçek bir tehlike yarattı. Bazı Amerikan generalleri, atom silahlarının kullanılması gerektiğine inanıyordu. Ve sadece Kore'de değil, Çin'de ve SSCB'ye karşı da. Not edilmelidir ve Amerikan Devlet Başkanı Harry Truman'ın (1945 ABD Başkanı - 1953) bu konuda psikolojik bir yenilik engeli olmadığı gerçeğine dikkat edilmelidir. Hiroşima ve Nagazaki'deki Japon şehirlerine nükleer bombalama emri veren Truman'dı.
Amerikan tarafında nükleer silah kullanma olasılığı oldukça yüksekti. Özellikle öndeki yenilgiler sırasında. Bu nedenle, yılın Ekim 1951’inde Amerikan Silahlı Kuvvetleri, Kuzey Kore birliklerinin pozisyonlarına “eğitim atomu saldıran” Cumhurbaşkanı Harry Truman tarafından onaylanan bir nükleer bombardıman taklidi gerçekleştirdi. Bazı şehirlerde Kuzey Kore’nin nesneleri gerçek nükleer bomba kuklalarını attı (Operasyon Port Hudson). Neyse ki, Washington hala üçüncü bir nükleer dünya savaşı başlatmamak için yeterli nedene sahipti. Görünüşe göre Amerikalılar, SSCB'nin askeri-sanayi potansiyelinde henüz onarılamaz bir hasara neden olmadıklarına dair bir anlayışa sahipti. Ve böyle bir senaryoda Sovyet birlikleri tüm Avrupa'yı işgal edebilirdi.