Kendimi yapayalnız hissediyorum
27 yaşında 2 çocuk annesiyim son 1 yıldır daha çok etkili anlatıcaklarım.
2014 te evlendim 4 ay sonra eşimin ailesinin yanına taşındık Adapazarına köy bile denmez etrafında komşu olmayan gözünün gördüğü 2 ev var sadece 5 sene sadece hastane bide pazara falan çıktım oradan bazende eşimle bişey ler yapmak için bu süreçte hayatımızda çok şeyler değişti eşimin babası öldü abisi öldürdü uzun süre borç ödemek için çabaladık ve ben bu süreçte artık yıprandım 5 aydır kafemiz var orada çalışıyorum ve ben insanlarla konuşmayı unutmuşum arkadaş olmayı şakalaşmayı bu ben değilim insan içine çıkmadan anlamamışım başka şeyler yapmak istiyorum ama çocuklarım oldugu için elim kolum bağlı onlara bakacak yakınımda kimse yok kaynanam hariç ona da devamlı bıraksam laf eder. Hayattan hiç bir tat almıyorum eşim desen 2 işte çalışıyor biri kendi işi diğer iş bitince hemen ötekine gidiyor ortagı var birde benle hiç bişey yapmak istemiyor bazen mesela masa tenisi oynayalım yarın şuraya gidip diyor ama benle ne plan yapsa unutuyor aklına bile gelmiyorum sanki cinsel bir objeyim ben her akşam tamam desem her akşam ilişkiye giricez ama ben böyle olsun istemiyorum beni gündüz arıyıp sormuyor hep arkadaşlarıyla egleniyor akşamda eve gelince benle ihtiyacını gideriyor gibi hissediyorum ve ilişkiden soğudum bazen reddediyorum bazrnde istemediğimi belli etmeden yapıyorum eşimi seviyorum ama onunla bile konuşacak bir şey bulamıyorum zaten bir şey desem 3.4 kere sorunca anca cevap veriyor elinde telefon devamlı sifreli daha önce biriyle konuşmasını yakaladım. Günaydın çiçeğimler oda ona aynı şekilde konuşuyor sordum kavga ettik arkadaşm dedi mesaj da Bi tek öyle konuştum dedi o yazınca sonra o kızında nişanlısı kızmış ona daha da yazmamışlar inanmadım ama başkada çarem yoktu Bi yanımda inanmak istedi ben seni ilişki yada hiçbir şekilde aldatmadım diyor bana da ilgisiz ben bunaldım kendimiz için bir şey yapalım diyorum bende bunaldım diyor kafam çok bulanık boşansam annemi evi zaten stres sıkıntı her şeye bagıran kızan bir annem var ziyaretlerine gelince bile 2 günde bunalıyorum kendim ayaklarımın üstünde 2 çocukla nasıl durabilirim bilmiyorum bazen ölmek istiyorum çocuklarım geliyor aklıma ne yaparlar bensiz diyorum oturduğum yerde bile sıkılıyorum arkadaş edinmek istiyorum bulunduğum bölgede çarşıya o kadar uzakki bide devamlı çarşıda değilim durduk yere nasıl olacak bilmiyorum her şeyden nefret edip ağlayasım geliyor ileriye dönük hiçbir şeyden umudum yok Bi tek çocuklarım için savaşıyorum ama dayanamıyorum