İmam Ali (a.s) Kufe’den Sıffin’e giderken Nuheyle’de bu hutbeyi irad etmiştir.
“Gece gelip çattıkça ve karanlığı battıkça hamd Allah’a mahsustur. Yıldız göründükçe ve battıkça hamd Allah’a özgüdür. Hamd Allah’a aittir ki nimetleri bitmez-yok olmaz, hiç bir şey fazlına-keremine eş değer olamaz-mukabele edemez.
Öncü birlikleri (Ziyad b. Nasr ve Şureyh b. Hani’yi onikibin atlıyla) gönderdim. Kendilerine buyruğum gelinceye kadar Fırat kıyısında beklemelerini emrettim. Ben Fırat’tan geçerek Dicle etrafında oturan Müslümanların (Medayin halkının) yanına gitmeyi, onları da sizinle birlikte düşmana karşı harekete geçirmeyi ve sizlere yardımcı-destek kılmayı düşünüyorum.