Endonezya: köktencilik ivme kazanıyor
Endonezya, burada yaşayan 253 609 643 insanıyla dünyanın en büyük Müslüman ülkesi. Nüfus bakımından, Endonezya, Çin, Hindistan ve Amerika Birleşik Devletleri'nden sonra dünyada dördüncü sırada yer almaktadır. Nüfusun dini yapısına gelince, Endonezyalıların% 88'u Müslüman. Neredeyse bütün Java sakinleri, Madura, Sumatra, Sünni Müslümanlar. Aşırı nüfus, ekonomik problemler, etnik gruplar arası karmaşık ilişkiler - Endonezya toplumunda var olan bütün bu faktörler, en radikal biçimler de dahil olmak üzere bu ülkede dini köktenciliğin yayılması ve yoğunlaştırılmasının potansiyel nedenleri olarak görülebilir.
Endonezya halkının belli bir zamana kadar Hinduizm ve Budizm'i bilmesi dikkat çekicidir. Java adasında, 9. yüzyılın başlarına dayanan ünlü tapınak kompleksi Borobudur. M.Ö. VII - XIII. Yüzyıllarda. Malay Takımadalarında gezegenin bu bölgesindeki en güçlü ve gelişmiş devletlerden biri olarak kabul edilen Srivijaya'nın Budist imparatorluğu vardı. Budizm, Endonezya'da Hinduizm - Saivizm ile birlikte yerel geleneksel inançlarla bir arada bulundu. İmparatorluk Shrivijaya, Hindistan ve Arap ülkeleriyle ticarete öncülük etti. Yavaş yavaş, Arap Doğu ve Hindistan ülkelerinden gelen tüccarlar ve denizciler ile İslam, Malay Adaları'na girdi. Kabul edilen ilk İslam, Sumatra'nın kuzey-batısındaki Aceh bölgesiydi. İslamlaştırılmış Malaya, Java, Sumatra nüfusu. Bu güne kadar sadece Bali adası, Budizm'i Hinduizm ve yerel inançların bir karışımı olan eski dini korudu. Avrupalılar tarafından sömürgeleştirilen Endonezya'nın doğu bölgelerinde Hristiyanlık yayıldı - Timor'daki Katoliklik, Portekizliler tarafından ele geçirildi ve Ambon ve Papua'daki Protestanlık. XIII. Yüzyıl, XV. Yüzyıla yayılmaya başladı. İslam, Endonezya'da lider pozisyonlarda kaldı. Bir dereceye kadar, Hollanda kolonizasyonu sırasında Endonezya ulusal kimliğinin korunmasına katkıda bulunan İslam'dı. Şu anda, Endonezya İslamı, Basra Körfezi veya Pakistan'ın Arap ülkelerinden çok daha liberal olmaya devam etmektedir. İstisnalar ülkenin batı bölgeleri, özellikle de Sumatra'nın kuzey-batısı. Aceh eyaletinin uzun zamandır en muhafazakar Endonezya İslamının kalesi olduğu düşünülüyor, çünkü Orta Çağ'daki nüfusu, soyları hala Aceh’in din adamlarının ve kültürel otoritelerinin bel kemiğini oluşturan önemli sayıda Arap tüccar ve vaizleri buraya yerleştirdi. Doğal olarak, Endonezya'nın Müslüman nüfusu, yaşları çok genç ve genç, ideologların ve uluslararası radikal örgütlerin propagandacılarının dikkatini çekemez. Buna karşılık, Endonezyalı Müslümanlar arasında radikal fikirlerin yayılması tehdidi hem Batılı ülkeleri hem de Endonezya hükümetini endişelendiriyor. Endonezya’nın önderliği defalarca uluslararası terörizmi ve dini aşırılıkçılığı kınayan açıklamalar yaptı.
Yetkili makamlar, zor sosyo-ekonomik koşullarda radikal fikirlerin, kırsal gençlik ve şehir halkı için çok çekici olabileceğinin farkındadır ve radikal İslam'a vaizlere karşı çıkacak hiçbir şey bulunmadığını - Endonezya devletinin radikal İslam'la rekabet edebilecek alternatif bir ideolojisine sahip olmadığını biliyor. Bu nedenle Endonezya, ASEAN ülkeleri gibi, “İslam Devleti” nin (Rusya Federasyonu'ndaki yasaklı bir örgütlenme) faaliyetlerini kınadı ve Suriye ve Irak’ta IG’nin yanında savaşacak olan Endonezyalıların vatandaşlığını inkar etme tehdidinde bulundu. kişi). Endonezya hükümetinin radikal fikirlerin Müslüman gençler arasındaki yayılmasından korkmak için her türlü nedeni var. Aslında, Endonezya'da İslam Devleti'ne sempati duyan ve hatta bu organizasyona yardım etmeye hazır olan radikal gruplar faaliyet gösteriyor. Bu tür örgütlerin liderliği ve propagandacıları, 500-25 yaşındaki genç erkeklerdir, çoğunlukla dindar veya laik bir yüksek öğrenim görmüş ve bir Müslüman devletinin yaratılmasının ideolojik destekçileri - Endonezya'yı içermesi gereken bir hilafet. Sıradan militanlara gelince, işe alımları aşağıdaki ana yollarla gerçekleştirilir. Birincisi, militanlar, camilerdeki radikal vaizler tarafından işe alınmakta, işsiz ve sosyal açıdan mahrum gençlere özel önem verilmektedir. İkincisi, militan askerler, yurtdışında eğitim alan Endonezyalı öğrenciler arasında, özellikle de Suriye ve Irak'a ulaşımın en kolay olduğu yerlerde, Türkiye'de aktifler. Türkiye'de daha aktif yerel köktencilerden etkilenen çok sayıda Endonezyalı öğrencinin okuduğu bilinmektedir. Son olarak, bunlar, Arap dünyası ile uzun süredir devam eden Endonezya'da köklü köktenci örgütlerin aktif aktivistleri. İşverenlerin propaganda faaliyeti bu hedef kitleye yöneliktir. Radikal örgütlerin aktif aktivistleri arasında, 30'lerde savaşanlar da dahil, savaş tecrübesi olan insanlar var. Afganistan’da Taliban’ın yanında. En yaygın radikal köktendinci görüşler, İslam'ın Endonezya'nın diğer bölgelerine göre daha erken yayıldığı ve toplumdaki sosyo-politik süreçler üzerinde çok büyük bir etkisi olduğu Sumatra ve Java'da.
Endonezya'nın ana radikal örgütleri
Ülkedeki en aktif radikal köktendinci örgütlerden biri Endonezya'daki Hizb-ut Tahrir Kurtuluş Partisi (HTI). Üyelerinin ve destekçilerinin kıtlığına rağmen, ülkedeki üniversite öğrencileri arasında çok aktif. Parti, modern Müslüman ülkelerin tüm sorunlarının temel nedenleri ile ilgili olarak, sultanı tüm Sünni Müslümanların efendisi olarak kabul edilen Osmanlı İmparatorluğu'nun çöküşü ve çöküşü olarak bir hilafet yaratılmasından yanadır. Endonezya hükümeti, bu organizasyonun kitlesel olaylarına izin veren, ancak Hizb-ut Tahrir'in yabancı yapılarıyla bağlantılı yabancı vaizlerin ve propagandacıların ülkeye girmesini engelleyen, KHİ'nin faaliyetlerine az ya da çok sadık. Bu arada, ülkedeki ılımlı Müslüman çevrelerin temsilcileri, öncelikle Endonezya devletinin doğasına aykırı olmasının yanı sıra, başkalarının halifelik yaratma ihtimaline ilişkin diğer insanların görüşleri nedeniyle HTI'nin konumunu eleştirdiler.
- Endonezya'daki Miss World yarışmasına karşı protestolar
Diğer bir radikal örgüt olan Jemaah Islamia (İslam Topluluğu), Endonezya’daki genel merkezine sahiptir ve şubeleri komşu Malezya, Filipinler ve Tayland’da faaliyet göstermektedir. Jemaah Islamia, İmam Abdullah Sungkar ve 969'ta yeniden canlandırılan Darul İslami hareketin İmam Ebu Bakar Beşiri'nin temelinde belirdi. İlk olarak, imamlar, İslam'ın radyoda duyurulması ve yatılı okulun faaliyetlerinin sağlanmasında yer aldı. Bu arada, okulun sloganı "Allah yolunda ölüm bizim en büyük arzumuzdur" sözleridir. Yavaş yavaş, hareketin aktivistleri Hristiyan nüfusa ve inançsızlara karşı radikal protestolara dönüştü. Birkaç kilise, gece kulübü ve sinema arsonu işlendi ve 1984'te aktivistler ve polis arasında büyük çatışmalar yaşandı. Onlardan sonra, Abu Bakar Bashir ve Abdullah Sungkar Endonezya'dan ayrıldı ve Endonezya Genel Suharto rejimini devirmek için silahlı bir örgüt kurmaya başladıkları komşu Malezya'ya taşındı. Afganistan'da Sovyet birlikleri ile mücadeleye gelecekteki bir dizi militan "Jemaa Islamia" katıldı. Dünya İslam Birliği'nin arabuluculuğuyla Endonezya ve Malezya'dan gönüllüler Afganistan'a alındı. "Jemaah Islamia" militanlarının, 2002 ve Jakarta'daki Avustralya Büyükelçiliği yakınında, 2005'taki Avustralya Büyükelçiliği yakınında, 2004 ve 1'te bulunan Bali adasındaki patlamaların organizasyonuna katıldıkları biliniyor. Jemaya İslam'ın stratejik hedefi, Filipinler, Tayland ve Burma'nın Müslüman bölgeleri olan Malay Takımadaları'ndaki Nusantara İslam Devleti'nin kurulmasıdır. Bununla birlikte, ılımlı Müslüman partilerin üye sayısına kıyasla, Endonezya'daki Jemaah Islamia ve Hizb ut Tahrir hala az sayıda. Bu, diğer şeylerin yanı sıra, Endonezya’daki radikal İslam’ın henüz kitlesel bir dağılım almadığı gerçeğinden kaynaklanıyor. Bu, Endonezya devletinin tarihi ve çağdaş politik gelişiminin özelliklerinden kaynaklanmaktadır. İlk olarak, Endonezya’daki İslam, Java ve Sumatra’daki bazı bölgeler hariç, Orta Doğu’dan her zaman daha yumuşaktı ve Müslümanlar daha liberaldi; İslam’ı İslam öncesi Hindu’ya, Budist’e, geleneksel inançlara ve mahalleye ve Bölgedeki Müslüman olmayan halklarla sürekli etkileşim ve yerel kültürün özgüllüğü. İkincisi, Endonezya’daki kitlesel Müslüman örgütler, ülkede yürürlükte olan siyasal sisteme siyasi sadakatle karakterizedir ve “Pancha kuvveti” egemen kavramına (Sukarno tarafından ortaya konan ve bunlardan oluşan beş prensip) karşı gelmeye niyetli değildir: 2) Adalet ve Hümanizm, 3) Ülke Birliği, 4) Demokrasi, Danışma ve Temsilcilik Politikası, 5) Tüm Endonezya Halkına Sosyal Adalet Sağlama. Endonezya'daki kitlesel Müslüman örgütler, Orta Doğu ve Afganistan'daki radikal militanların eylemlerini kınadı.
Dinler arası gerilimler radikalizmin büyümesine katkıda bulunur.
Tabii ki, Endonezya'da dinler arası ilişkiler alanında birçok sorun var. Her şeyden önce, Arap, Fars ve Hint Müslüman tüccarlar ve denizcilerle düzenli temaslar sonucu, diğer bölgelere göre daha erken İslamiyet'e dönüşen Endonezya'nın en İslamlaştırılmış bölgesi olan Aceh eyaletindeki radikal Müslümanların ve hükümetin muhalefeti. Bununla birlikte, Aceh'te radikal İslam, her şeyden önce, Aceh devletinin asırlık geleneklerinin restorasyonunu savunan yerel ayrılıkçı hareketin ideolojik bir beslemesidir. Aceh ayrılıkçılarının ilk silahlı gösterileri, 1950'lerin başında gerçekleşti. - Aceh eyaletinde bulunan şeriat hukukunun Endonezya makamlarının uyumsuzluğunun yol açtığı, 1953-1963'te Darul İslam'ın ayaklanmasıydı. 1976'ta, Aceh devletliğinin restorasyonunu bir sultanat formunda savunan, Serbest Aceh hareketi yaratıldı. 1980-x sırasında - 1990-x. Özgür Aceh militanları, Endonezya hükümetine karşı silahlı bir gerilla savaşı başlattı. Hareket aktivistleri Filipinler'de eğitildi - güney Filipinli ayrılıkçı Moro Müslümanlarının kamplarında ve Libya'da (hem Filipinler Moro hem de Ache Endonezya Muammar Gaddafi'nin desteğini aldı). Sadece 2005’te Endonezya hükümeti ve ayrılıkçı liderler Aceh uzun zamandır beklenen bir barış anlaşması imzaladı. Şartlarına göre Şeriat yasası Aceh'te yürürlüğe girdi ve yerel yetkililer, bölgenin doğal kaynaklarının% 70'i üzerinde kontrol sahibi oldu. 2008'ta, Hassan Tiro, otuz yıl sürgün geçiren ve Aceh milliyetçiliğinin en yetkili temsilcisi olarak kabul edilen Özgür Aceh hareketinin efsanevi lideri Endonezya'ya geri döndü. Aceh’de Şeriat kanununun getirilmesi, Endonezya’nın bu bölgesini yaşam biçiminde Basra Körfezi’nin Arap ülkelerine yaklaştırdı. Bu nedenle, bir kadının yabancı bir kişiyle birlikteliğine rağmen, kamuoyunda kırbaç da dahil olmak üzere, Aceh'te genel ceza uygulanmaktadır. Eylül ayında 2009, Aceh Yasama Meclisi tarafından, zina için ölüme taşlanarak, evlilik dışı seks için sopalarla yüzlerce vuruş, oruç sırasında yemek yeme ya da cuma namazı yapmama cezaları ile onaylandı. Liberal görüşlü politikacılar adına, bu tür önlemlerin alınması, aksine, reddedilmelere ve protestolara yol açmaktadır; Ayrıca, uluslararası medya, Aceh’deki Şeriat hukukunun uygulanmasının gerçekleri hakkında raporlar yayınlamaktan ve yaymaktan çok memnundur.
İkinci ciddi sorun, Endonezya'da düzenli olarak meydana gelen ve dinler arasında pogromlar ve ortodoks Müslümanların kitlesel çatışmaları şeklinde, diğer inançların temsilcileriyle ve hatta İslam'da “sapkın” hareketlerle. Resmi istatistiklere göre Müslümanlar, Endonezya nüfusunun% 88'i olmasına rağmen, yalnızca% 30-40'i, günlük yaşamlarında İslam'ın ilkelerini gerçekten takip ediyor. Resmen kendilerini müslüman olarak değerlendirirken, geri kalanlar bir derece ya da başkaları geleneksel inançlara bağlı kalıyor. Müslümanlar ve Gentile'ler arasındaki başlıca çatışma alanları, ortodoks İslam'ın konumlarının güçlü olduğu ve en fazla fanatik inanan inancının yaşadığı Java ve Sumatra ya da Müslümanların yeni yerleşimciler olduğu ve yerel Hristiyan ya da putperest nüfusla çatışmaya girdiği Endonezya'nın doğu adalarıdır. Müslümanlar ve Hıristiyanlar arasındaki en şiddetli ve sık çatışma Ambon adasında meydana geliyor. Adanın yerli nüfusu arasında, Ambonyalıların en az yarısını oluşturan birçok Hıristiyan vardır - adanın titüler halkının temsilcileri. Ambonts, Hituanlıların - yerli Ambon yerlileri - Endonezya ve Avrupalıların diğer bölgelerinden insanlarla - Hollandalılar ve Portekizlilerin karışımının bir sonucu olarak ortaya çıkan tipik bir "sömürge etnoları". Ambonyalıların önemli bir kısmı Reform Hristiyanlığı'nı kabul ettiğinden, bu kişilerin temsilcileri hem idari kurumlarda hem de Hollanda Doğu Hint Adaları'ndaki sömürge birliklerinin bir parçası olarak, sömürge hizmetine istekli olarak kabul edildi. Amonyalılar, Endonezya topraklarında halk ayaklanmasının bastırılmasına katılan birçok sömürge piyade birimlerinin kadrolarıydı. Zengin Ambonlular adanın nüfusunun ayrıcalıklı bir parçası haline geldi. Doğal olarak, Endonezya’nın bağımsızlığından sonra, özellikle sömürge birliklerine ve polise hizmet eden birçok Ambonlu, ülkeden göç etmeyi seçti. Ancak adada Hristiyanlarla Müslümanlar arasında çok sayıda silahlı çatışma yaşandığı Ambon şehri de dahil olmak üzere önemli sayıda Ambon Hristiyan kaldı. 1998-1999 yıllarda. Ambon'daki durum sınıra gerildi ve Hıristiyan ve Müslüman topluluklar arasında bir iç savaşa dönüştü. Siviller evlerini terk etmek ve diğer adalara sığınmak zorunda kaldılar. Büyük güçlükle, hükümet güçleri isyanları bastırmayı ve karşı tarafların silahlı çatışmalarını etkisiz hale getirmeyi başardı. Bundan sonra, Ambon şehri resmi olarak Müslüman ve Hristiyan bölgelerine ayrılmıştı, ancak bugünlerde iki inancının temsilcileri arasındaki çatışmalar periyodik olarak alevleniyor. Doğal olarak, potansiyel olarak çelişkili bir ortamda, radikal fikirler ve tutumlar çok daha hızlı yayılıyor ve radikal köktendinci örgütlerin, kitlesel çatışmaların katılımcıları ve adanın nüfusunun Hristiyan kısmının daha elverişli mali durumundan memnun olmayan bireyler arasından destekçiler almasına izin veriyor. Ambon’a ek olarak, Endonezya’nın batı kısmı olan Irian Jaya’da, Endonezya’nın batısındaki Müslüman yerleşimcilerin yaşadığı ve yerel halk arasında popüler olmayan Endonezya’nın yer aldığı yer olan Irian Jaya’da Papua halklarının Hıristiyan temsilcileri.
Diğer bir çatışma hattı, Ortodoks Müslümanlar, Sünniler ve geleneksel İslam'a uymayan İslam mezheplerinin temsilcileri arasında. Özellikle, takipçilerinin Endonezya'daki yarım milyon kişiye ulaştığı “Ahmadiya” topluluklarından bahsediyoruz. Ahmadiya'nın öğretisi 19. yüzyılda, Kuzey Hindistan'dan Moğol ailesinden gelen İslami bir din öğretmeni olan Mirza Gulam Ahmad'ın (1835-1908) teolojik ve vaaz verme faaliyetinin bir sonucu olarak ortaya çıktı. Mezheite göre, İsa'nın ikinci gelişi Mirza Gulam Ahmad'de gerçekleşti. Genel olarak, Ahmadia'nın öğretilerinin İslam'ın temel ilkelerinden farklı olmadığı gerçeğine rağmen, bu madde birçok İslam ilahiyatçısını Ahmadiya topluluklarını heretik olarak görmeye zorlar. Ahmadiya, İslam'ın yayılmasının silahlı biçimlerini reddediyor, bilim ile uzlaşmayı ve Müslüman ülkelerde vicdan özgürlüğünü savunuyor. Ahmadia'nın faaliyeti, bazen şiddet yöntemlerine geçen Sünni köktendinciler tarafından şiddetle eleştiriliyor. 2008'te, Ahmadiyah topluluğunun camisi yakıldı, 2011'te, topluluğun birkaç takipçisi bir radikal kalabalığı tarafından dövüldü. Giderek artan bir şekilde köktendinciler, Ahmadiyah topluluklarının Endonezya'daki faaliyetlerini tamamen yasaklamayı talep ediyorlar. Orta ve radikal Müslümanlar arasında çatışmalar var. Böylece, 1 Haziran 2008, katılımcıları İslam Savunmacıları Cephesi savaşçıları tarafından saldırıya uğrayan dini hoşgörü mitingi Jakarta'da düzenlendi. Çatışma sonucu, 12 kişi yaralandı. Ertesi gün, İslam Savunma Cephesi militanları Yogyakarta'daki Endonezya’nın en ılımlı Müslüman örgütü Nahdatul Ulam’a saldırdı ve sonrasında destekçileri Endonezya’nın çeşitli şehirlerinde İslam Savunması Cephesi dallarına bir dizi saldırı başlattı. Sonunda, Bali dininde yaşayan yerel nüfusun, Hinduizm, Budizm ve Malay Takımadaları'nın geleneksel şamanizminin bir karışımı olan Balina dinine sahip olan yerel halkın, Cava yerleşimcilerine karşı çıktıkları - adaya yavaş yavaş nüfuz eden Müslümanlar'da ciddi tartışmalar yaşanıyor. Bu nedenle, Balinalılar Java'dan Bali'ye bir köprü inşaatına karşı çıkıyorlar, çünkü bundan sonra Adalar'daki Cava'lı yerleşimcilerin akınının artacağından korkuyorlar - Java aşırı nüfuslu ve birçok Cava köylüsü daha az nüfuslu diğer adalara göç etmeye zorlayan topraklara sahip değil. 2002 ve 2005’te Bali'de, radikal köktendinci örgütlerin temsilcileri tarafından patlamalar meydana geldi.
Köktendincilerin Orta Doğu’da yeniden canlandırılması, Endonezya’nın liderliği tarafından Endonezya’nın siyasi istikrarına yönelik bir tehdit olarak görülmedi. Ancak, IG'yi destekleyen toplantılar Cakarta'da yapılmaya başladığında yetkililer endişelenmeye başladı. Endonezya Cumhurbaşkanı Yudoiono, Endonezya'da İslam Devleti'nin faaliyetine yasak getirdi, ardından İslam Devleti ile bağlantısı olduğundan şüphelenilen radikal İslamcıların tutuklamaları başladı. Aynı zamanda, diğer Güneydoğu Asya ülkelerinden farklı olarak, Endonezya'daki radikaller çok daha rahat hissediyor. Bu aynı zamanda, dini aşırılıkçılık ve terörle mücadele konularının yasal düzenlemesi alanında bazı boşlukların mevcut olmasından kaynaklanmaktadır. Terörist tehdidine daha etkili bir şekilde müdahale edebilmek için, Endonezya makamları, Suriye hapishanelerinde, Irak ve diğer ülkelerde savaşan militanların, Endonezya cezaevlerinde rejimi sıkılaştırmaya, Endonezya şehirlerindeki cami ve İslami okullardaki eylemler ve gizli medya sansürleme faaliyetleri üzerindeki gizli hizmetlerin kontrolünü artırmaya çalışıyor. bilgi ve sosyal ağlar, uluslararası terör örgütlerinin istihdam edebileceği ülkelerle vize rejiminin sıkılaştırılması.
- Malezya’daki radikal köktendincilerin toplantısı
Malezya: din için, fakat aşırılıkçılığa karşı
Malezya, Endonezya'nın "komşusu". Ancak bu ülkede dini aşırılıkçılık ve terörizmle mücadele daha ciddi düzeyde yürütülmektedir. Bu, öncelikle nüfusun ulusal ve dini yapısının özelliklerine bağlıdır. Malezya, siyasi yapı açısından ilginç bir siyasi varlıktır. On üç özerk devlet ve üç federal bölge tarafından oluşturulan bir federasyondur. Dokuz devlet, yedi tanesi sultanlar tarafından yönetilen, biri (Perlis) rajah tarafından yönetilirken, biri (Negri-Sembilan) geleneksel "Genç Dipertuan Besar" unvanına sahip olan cetveldir. Her beş yılda bir dokuz devletin hükümdarları, safları arasında en üstün yönetici olan Malezya Kralı'nı seçiyor (“Genç di Pertuan Agong” unvanını taşıyor). Ülkenin bütün yöneticileri ve politik elitleri Sünni Müslümanlar. Ancak, Müslümanlar Malezya nüfusunun yalnızca% 61'ini oluşturuyor. Uzun zamandır, çoğu Müslüman olmayan Malezya'da büyük Çinli ve Hintli toplulukları yaşadı. Çinliler Budizm, Taoizm ve Konfüçyüsçülük, Hristiyanlık, Kızılderililer - Hinduizm. Çin ve Hindistan diasporası ülke ekonomisinde çok önemli bir rol oynamaktadır. Sömürge döneminde Malaylar öncelikle köylüler ise, Çin ve Hintliler işadamları, tüccarlar, sanayi işçileri, büro işçileri ve devlet kurumlarının çalışanlarını oluşturuyordu. Modern Malezya ekonomisinin Çinliler ve Kızılderililer, yani Müslüman olmayanlar tarafından yapıldığı söylenebilir, bu nedenle Malezya yetkilileri, belki de Malezya seçkinlerinin İran veya Pakistan gibi bir devletin inşasını memnuniyetle karşıladığı halde, radikal görüşlerin ülkede yayılmasına izin veremez. Bu arada, İran’daki İslam Devrimi ve Sovyet birliklerinin Afganistan’a girmesi, Malezya’daki köktenci fikirlerin yayılmasında kilit faktörler haline geldi. Panmalazi İslam Partisi, kuzey eyaletlerinde (Perlis, Kedah, Kelantan ve Trengganu) nüfusunu güçlendirdi; burada nüfusun çoğunluğu kırsal bölge sakinleriydi - İslam'ı kuran ve muhafazakar görüşler ile ayırt edilen Malaylar. 1981 şehirde Ülkenin İslamileşmesini “yukarıdan” savunan Malezya Başbakanı Mahathir Mohamad, daha radikal İslamcıların iktidara gelmesini engellemek için gerekli görünüyordu. Malezya hükümeti yeni camiler inşa etti, İslami okulların ve kültürel merkezlerin faaliyetlerini destekledi, köktencileri hükümet ve devlet aygıtındaki önemli görevlere atadı. Malezya, Afgan mücahidleri olan Filistin’in kurtuluşu için mücadele eden örgütlere önemli yardımlar vermeye başladı, Afganistan’daki Sovyetler Birliği’nin ve Filistin’deki İsrail’in politikalarını eleştirdi. Sonuç olarak, “zeminde” bazı muhafazakar düşünceler federal hükümetten daha da ileri gitti ve Müslüman olmayan insanlar için bile Şeriat yasasını ve İslam'ın zorunlu çalışmasını oluşturmaya çalıştı. 1993'ta Kelantan durumunda kadınları zina için çalmak ve taşlamak için eli kesmek gibi cezalar vermek için bir girişimde bulunuldu. Ancak, merkezi hükümet illerin bu tür adımlarını durdurdu, çünkü hala hükümetin kendisi için girmesinin ve ülkedeki durum üzerindeki kontrolünü sürdürmesinin tehlikeli olduğu belli bir çizginin farkındaydı. Malezya hükümeti, özellikle 2011'in içinden geçen iktidar rejimlerinin yıkılma dalgası nedeniyle tedirgin edildi. Arap dünyasında ve "Arap Baharı" denir. Aynı zamanda, Malezya’daki siyasi durumun Libya, Tunus, Mısır, Suriye, Yemen veya Irak senaryosunu izleyebilmesi muhtemel değildir. Her şeyden önce, Malezya'nın çok uluslu bir devlet olduğu ve aynı zamanda Malezya gençliği için Kuzey Afrika ve Orta Doğu akranlarından daha iyi koşullarda yaşayan çok daha yüksek bir ekonomik gelişme seviyesine sahip olduğu unutulmamalıdır.
Malezya makamları, radikal köktendincilerin harekete geçirilmesinin, gayrimüslim nüfusun büyük sayısı ve sosyal faaliyeti göz önüne alındığında, ülkedeki durumun istikrarsızlaştırılmasına yol açacağının bilincindedir. Bu nedenle, Malezya'da terörle mücadele faaliyetlerine yönelik düzenleyici destek, finansman ve bilgi desteğine çok dikkat edilmektedir. Bununla birlikte, Malezya liderliği tarafından alınan ciddi önlemler aşırılık yanlısı örgütlerden tam teslim olma garantisi vermez. Radikal köktendinci örgütler, ülkedeki uluslararası terör örgütleri ile bağlantılı olanlar ve Afganistan, Irak, Suriye ve Libya'daki düşmanlıklara katılmak üzere Malezya'dan militanların toplanması dahil olmak üzere faaliyet gösteriyor. Eylül ayında, sürekli eğitim bahanesiyle ülkeye gelen genç bir adam olan 2015, Eylül ayında Malezya'da gözaltına alındı, ancak daha sonra elde edilen bilgileri daha sonra IG liderliğine iletmek için Amerikan özel hizmetlerinin ve askeri birimlerinin faaliyetleri hakkında bilgi edinmeye çalıştı. Polisin, memleketinde bulunduğu Kosova topraklarında polis tarafından tutuklanan Argit Ferizi'nin de aşırılık yanlısı faaliyet şüphesinden şüphelendikleri ortaya çıktı. Malezya'nın güneyindeki Malacca eyaletinde, Malezya karşı istihbaratının operasyonel faaliyetleri sonucunda, yerel halk arasında IG militanlarının işe alınmasını organize etmekte yer alan yerel hükümet yetkilileri arasında IG destekçileri tespit edildi.
Ülkede yasaklanan İslam Devletinin yayılmasıyla mücadele etmek için, Malezya İslami Kalkınma Departmanı, IG'nin gerçek doğasını halka açıklamak ve genç Malezyalıların öğrenci ve okul ortamından IG'ye alımını engellemek için tasarlanmış özel bir bilgi odaklı bir ajans oluşturdu. Ajans, Datuk Usman Mustafa'nın başkanlık ettiği Cihad Kavramını Açıklama Komitesi'ne çağrıldı. Komite, Malezya İçişleri Bakanlığı, Malezya Başbakanı altındaki Ulusal Güvenlik Konseyi, Malezya Polisi, İslam Anlayışı Enstitüsü, El Hicret Medya Şirketi ve İslam Stratejik Araştırmalar Enstitüsü'nün temsilcilerini içermektedir. Başbakan Yardımcısı ve Malezya İçişleri Bakanı'na göre, Başbakan Yardımcısı Ahmed Zahid Hamidi, yakın zamanda ülkede 132’in yasaklı örgüt İslam Devleti’nin faaliyetlerine katıldığından şüphelenilen bir adam olduğunu söyledi. Malezya karşı istihbaratına göre, en azından 45 Malezya vatandaşları Suriye'deki düşmanlıklara katılıyor. Malezya'ya döndükten sonra, militanlar genellikle devlet istihbarat görevlileri tarafından daha fazla sorgulanmak üzere tutuklandı.
Filipinler ve Tayland: "güney ayrılıkçıların" radikalleşmesi
Filipinler, Müslüman olmayan bir devlettir, ancak ülkenin güneyinde yaşayan Sulu ve Mindanao adalarında önemli bir Müslüman topluluğuna sahiptir. XVI. Yüzyıldaki Filipin Adaları’nın İspanyol keşifleri tarafından sömürgeleştirilmesinden önce bile, İslam, yerel halkın komşu Endonezya ve Malaya’yı Filipinler’i ziyaret eden Malaya’nın etkisiyle kabul ettikleri güney adalara yaydı. Filipinler'de İslam'ı uygulayan insanlar genellikle "moro" - "moors" (İspanya mirasının kanıtıdır) adı altında birleşirler. Üç yüzyıldan fazla bir süredir İspanyol sömürgecileri, Güney Filipinler'de bulunan Sulu, Magindanao ve Buyian sultanlıklarına boyun eğdirmeye çalıştılar. Sadece 1870-s’de. İspanya padişahları koruyucuyu mülkleri hakkında tanıması için zorlamayı başardı, ancak gerçekte güney Filipinler'in Müslüman eyaletlerinin bölgeleri gerçek bir özerklik sağladı ve içlerinde durum merkezi otoriteler tarafından kontrol edilmedi. Modern Filipinler'de, “moro” nüfusun sadece% 5'ini oluşturuyor, ancak yüksek siyasi faaliyet ve bağımsızlık arzusuyla ayırt ediliyor. Moro’ya göre, Filipinler’in egemenliğinin adaletle ilan edilmesi, 1870’lerden önce var olan egemenliğin restorasyonu anlamına da gelmelidir. Sulu, Magindanao ve Bayan'ın egemen Müslüman saltanatlarından biri. 1970'lerden bu yana Moro Ulusal Kurtuluş Cephesi (NPFM) kuruldu. Güney Filipinler'in ayrılması ve bağımsız bir devletin kurulması için silahlı mücadele. Cephe, Nur Misuari'nin dayandığı kökendeki etkinlik, Muammer Kaddafi yönetiminde Libya tarafından aktif bir şekilde desteklendi ve desteklendi. Moro bağımsızlık savaşçıları, Filipinler Yeni Ordusu Komünistleriyle işbirliği yaptı. 2012’te, NPFM, ayrılıkçı tasarımlara göre iki İslam devleti, Sulu ve Bangsamoro’nun, Mindanao’nun eşitlikçi çokuluslu devleti ve sosyalist devlet Compostela’nın bir federasyonu olması gerektiğini açıkladı.
Daha radikal pozisyonlar, Haşim Salamat ve destekçileri tarafından 1981'te yaratılan ve Bangsamoro İslam Devleti'nin kurulmasını savunan İslam Moro Kurtuluş Cephesi (IOFM). NPF’nin aksine, PFIC Bangsamoro’yu yalnızca İslami bir devlet olarak görüyor ve merkezi otoritelerle ve bölge statüsündeki imtiyazlarla müzakerelere karşı çıkıyor. Buna karşılık, 1991'ta, Abubakar Janjalani ve Gaddafi Janjalani başkanlığındaki Abu Sayyaf grubu olan IOFM'den daha da radikal İslamcılar kaçtı. 1990'te - 2000 - s. Abu Sayyaf militanları, Filipinler'de yabancı turistler ve işçilere yönelik saldırılar, Filipin ordusu üyeleri ve polis saldırıları da dahil olmak üzere çok sayıda terörist saldırı gerçekleştirdi. Örgütün en büyük baskısı, 2004'teki yolcu feribotuna yapılan ve yüzün üzerinde kişiyi öldüren bir saldırı oldu. Amerika Birleşik Devletleri, Abu Sayyaf ile El Kaide arasında bağlantı kurmakla suçlanıyor. İslam Devleti'nin ve Filipinler'deki diğer uluslararası radikal örgütlerin faaliyetlerini yayma olasılığını göz önünde bulundurursak, Ebu Sayyaf ile bağlantılı çevre bu süreç için en uygun zemindir. Bu nedenle, ülkedeki siyasi durumun istikrara kavuşturulmasıyla da ilgilenen Filipin hükümeti, kolluk kuvvetlerini, özel kuvvetleri ve teröristlere ve aşırılık yanlılarına karşı savaşan özel hizmetleri güçlendirmek için önemli kaynakları yönlendirmektedir.
Benzer bir durum Tayland'da da var. Bilindiği gibi, Tayland’daki devlet dini, nüfusun çoğunluğunun profesörlük yaptığı Theravada Budizmi’dir. Ancak, bir zamanlar Tayland'a eklenen üç güney ilinde - Yala, Pattani ve Narathiwat - nüfusun çoğunluğu İslam'ı uygulayan Malaylar. Ülkedeki toplam Müslüman sayısı nüfusun% 5'i kadardır. Doğal olarak, yirminci yüzyılın ikinci yarısında, özellikle bağımsız bir Malezya'nın kurulmasından sonra, ayrılıkçı duygular burada yayılmaya başladı. Şu anda, bağımsız bir Pattani-Darussalam eyaleti kurulmasını savunan Güney Tayland topraklarında United Pattani Kurtuluş Örgütü var. Buna ek olarak, bölgede daha pek çok dini köktendinci örgüt var - Pattaani İslami Hareketi, Pattani İslami Mojahedin Grubu, Pattani Kurtuluş Ulusal Cephesi, Pattani Ulusal Devrim Cephesi, Pattani Mojahedin Hareketi yukarıda tanımladığımız faaliyetler. 2014-2015 içinde Pattani’nin ayrılıkçıları, güney illerinde bir dizi patlama düzenledi. Başlangıçta, Pattani'nin bağımsızlığı için savaşçıların çoğu uluslararası terör örgütleriyle ilişkili değildi ve cihatçı sloganlar yerine milliyetçiliğe bağlı kaldılar. Bununla birlikte, Tayland'daki Malay ayrılıkçılığının ideolojik ve pratik dönüşümü yakın zamanda gerçekleşmiştir. “Eski okulun” ulusal devrimcileri yerini Genç Salafiler alıyor. Şu anda en güçlü organizasyon, Selefi mevkilerinden öne çıkan ve yaklaşık 400 bin destekçisi olan Ulusal Devrimci Cephe'dir (Barisan Revolusi Nasional). Cephe ve İslami okullar aracılığıyla fikirlerini öne süren cephe, intihar bombacıları da dahil olmak üzere şiddetli mücadele yöntemlerini aktif olarak kullanıyor. Tayland'ın güneyindeki Malay Selefilerleri artık sadece Pattani'nin bağımsızlığını ilan etmek için değil, aynı zamanda bölgenin İslam halifeliğine girişi için de. Taylandlı yetkililer Pattani sorununu ülkedeki durumun istikrarsızlaştırılmasında çok ciddi bir faktör olarak görüyorlar. Bazı uzmanlara göre, Suriye ve Irak'tan sonra - bu çatışmaların en sık olduğu alanlardan biri. Son olarak, komşu Myanmar'daki durum oldukça gergin. Burada Müslümanlar ülke nüfusunun% 4'ini oluşturuyor ve merkezi yetkililer tarafından taciz ediliyor. Birmanya Müslümanlar - Rohingya komşu Malezya, Endonezya ve Bangladeş topraklarına taşınmak zorunda kaldı. Bu arada, mültecilerin ve yerlerinden edilmiş kişilerin sosyal olarak yoksun oldukları çevre, radikal görüşlerin yayılması için mükemmel bir zemindir.