The Galata Bridge is a bridge that spans the Golden Horn in Istanbul, Turkey. From the end of the 19th century in particular, the bridge has been featured in Turkish literature, theater, poetry and novels.
.
I love seeing the Galata tower peeking over the Turkish architecture from this view point. The salty smell in the air is often invaded by the smell of deliciously cooked Mackerel that is always being sold on floating restaurants. Famous for Balek Ekmek (Mackerel fish sandwich), this location is visited by thousands of people each day, some of which come to eat while the others come to catch their own fish.
. #galata#galatatower#fish#balıkekmek#mackerel#galatabridge#istanbul#turkey#food#travel#travelblogger@goturkey
0 29 hours ago
~bir fincan kahve, bir kadeh konyak,
ölüm yolcusunun son arzusuydu bu,
bir adam düştü galata kulesinden;
bu adam benim oğlumdu.
BIR ŞİİRİN HİKAYESİ....
Ümit Yaşar Oğuzcan’ın yaşamı boyunca 24 kez intihara teşebbüs ettiği söyleniyor. Kendisine göre ise bu rakam 3 kereden ibaret.
Oğlu Vedat doğduktan sonra da intihar teşebbüslerine devam eden Ümit Yaşar Oğuzcan bir türlü ölmeyi beceremez. Her seferinde bir sebeple kurtulur. Sürekli evde Ümit Yaşar’ın başarısız intihar girişimleri ve acı sonuçlarının konuşulması ailenin huzurunu iyiden iyiye bozmuştur.
Bu intihar fikri ise Vedat Oğuzcan’ın aklında dönüp durmaya başlamıştır bile. 17 yaşına geldiğinde ise Vedat Oğuzcan belki de babasına bir ders vermek ister.
Bu huzursuzluk ortamında daha fazla yaşamak istemez ve Galata Kulesi’ne çıkıp kendini aşağıya bırakır.
Babasının 24 kere intihara teşebbüsüne karşılık kendisi ilk teşebbüsünde ölmüştür. Rivayete göre ise yere düştüğünde çevredekiler Vedat Oğuzcan’ın elinde bir intihar notu bulmuştur Notta ise bu dramı daha acıklı hale getiren şu kelimeler yazmaktadır: “Baba öyle intihar edilmez, böyle edilir.”
Bunun sonrasında ise Ümit Yaşar Oğuzcan Oğlu Vedat’ın intiharı için “Galata Kulesi” adlı şiirini kaleme alır.
Sadece izle... Yitirdiklerini düşün, yanı başında olması lazımken eksik olanları... Ve o boşluğu hiç bir manzaranın dolduramayacağını... Sonra bir daha bak denize... Biz ne yaralara tuz bastık de! Kanasın için, hüznün geceyi bürüsün.. Gam seni öldürse de ince ince... Bırak bu şehirde namın yürüsün!