Yunan ve Roma mitolojilerinde vahşi doğanın tamamı ilahi olduğu düşünülen ruhlarla temsil edilirdi. Yalnızca evren görüşleri her şeye hakim birkaç major tanrı değil, her ufak doğal oluşumun (koru, su kaynağı, nehir ve tepelerin) da kutsal sayıldığı bir evren görüşü hakimdi. Bu sonsuza yakın sayıdaki ruhların çoğu belirli coğrafyalarla ilişkilendirilmiş ve oranın ilahi yüzünü oluşturan nymphalardı. Yaşadıkları bölgelere veya ilişkilendirildikleri tanrılara göre çeşitli türlere bölünseler de dünyanın görmezden gelinemeyecek kadar büyük bir kısmında bulunabilen tek bir mitolojik yaratığın popüler kültürde bu kadar arka planda kalması şaşırtıcı; kaldı ki mitolojiyi gezerek anlamak isteyenlerin antik kentlerdeki harabeye dönmüş tapınakların sayısından çok daha fazla doğal alternatife sahip olduklarını söylemeye gerek bile yok.