Love Actually filmini izlemeyen var mı hala? Olmasın. Herkes izlesin, herkes sevsin o filmi. Aşk filmlerini, ve hatta romantik komedileri, sevmek nasıl da seviyesiz, nasıl da basit, nasıl da yüzeysel. Günümüzün aykırıları ve entellektüelleri için en büyük küçümseme ve kınama başlığı muhtemelen. Ama ne zaman taktık ki o hayatını kumdan kalelerin üzerine kurmuş entel görünümlü ergenleri. Ne çoktular 20’li yaşların ortasına kadar hayatımızın muhtelif köşelerinde. Bir bir sabırla temizledik hepsini, bir daha benzerlerini içeri almamak kaydıyla kapı dışarı ettik.
Her şeyi karmaşık hale getirmeyi yüceltenlere inat en basit ama yaratıcı haliyle en derinlere dokunabilen eserler daha kıymetli, daha kalıcı, daha etkileyici. Hiçbiri birbirine benzememesine rağmen yüzyıllardır aynı kalabilen hikayelerle dolu aşk konusuna da en yalın, en basit ve en etkileyici senaryoyla yaklaşabilen film Love Actually.
Ve tabi ki filmin doruk noktası, Emma Thompson’un yatak odasındaki muhteşem ağlama sahnesi. Kamera karşısında ağlayabilme konusunda ayrı bir yeteneği olan Emma Thompson’dan benzersiz bir performans izliyor insan bu sahnede. Canı ölesiye yanarken ortamı kurtarmak için adeta içine ağlayabilmek sanırım her kadının bir kere başına gelmiştir. Ama bunu bu kadar gerçekçi kamera karşısında hayata geçirebilmek için Emma Thompson yeteneğiyle doğmak gerekli. Öğrendiğime göre de sahneyi beğenmeyip tam yedi kere tekrarlatmış. Yani o dillere destan sahneden tam yedi ayrı versiyon var. Aykırı taklidi yaparak kendini pazarlayanların aksine gerçek bir deli Emma Thompson. O yüzden de gerçek bir övgüyü ve saygıyı hak ediyor gözümde.
O muhteşem sahneden bana bir de tekrar tekrar dinleyip durduğum bu Joni Mitchell şarkısı kar kaldı. Bu yazıyı yazarken de başa alıp alıp dinlediğim filmdeki versiyonunu da buraya ekliyorum ki yazıyı okurken arkada çalıverin diye.
İzlemediyseniz mutlaka izleyin, izlediyseniz tekrar tekrar izleyin bu filmi. Çünkü basit ve etkileyici. Unutmayın; karmaşıklık acemilik göstergesi, ustalık basit ve etkileyicilikte.