Geçtiğimiz aylarda oTaBlog dokuzuncu yılını doldurdu. Eski okuyucuların -hâlâ takipteler ise- bildiği üzere, üç beş arkadaşla açtığımız başka bir blogda ağırlıklı olarak yazmaktayken, burası kişisel/yan blogum olarak açtığım fakat pek de ilgilenmediğim bir ortamdı. (Hoş, değişen çok bir şey olmadı ya.) Diğer blogdan ayrılıp ağırlığı buraya verince de oradaki konsepti (haber ve duyuru) buraya taşıdım ve bunun sonucunda Otablog asla tam anlamıyla bir “blog” olamadı. Şu saatten sonra bu durumu değiştirir miyim bilmiyorum ama özellikle denemek istediğim bir yazı türü bulunuyor. Bizim lolket gibi anime bloggerlarının sık kullandığı ve yıllardır benim de girişmek isteyip üşengeçlikten dolayı yapamadığım için imrendiğim bir yazı türü. İzledikleri animeyi bölüm bölüm yorumlayıp blogluyorlar. Ben de kısmetse bunu yapmaya karar verdim ve bunun için seçtiğim ilk anime, bu kış sezonu yeni başlamış olan Dororo.
Uyarı: Yazı inceleme değil yorumlama olduğu için azami miktarda spoiler içerecektir, sonra ağlamayın.
Modern manga ve animenin babası olarak bilinen Tezuka Osamu‘nun kaleminden çıkmış bu eser aslında hiç de yeni sayılmaz. Manga olarak 1967 yılında yaratıldıktan sonra pilot filmi 1968 çıkıp, bütçe eksikliği sebebiyle siyah beyaz yayınlanan ilk TV serisi 1969 yılında yayınlanmaya başlamış. (Bir de -asla izlemeyeceğim- bir live action filmi varmış.) İlk TV serisinin üzerinden tam elli yıl geçtikten sonra, mevcut 2019 kış sezonunda ise şıkır şıkır bir remake ile seyirci karşısına çıkmakta.
Animenin yapımcılığını üstlenen stüdyo, Sakamichi no Apollon, Zankyou no Terror, Kakegurui ve Yuri!!! on Ice gibi birbirinden başarılı işlere imza atmış MAPPA olunca bu anime de doğal olarak ilgimi çekmişti, üstüne konusunu okuyup merakım iki kat artınca çok geçmeden başlamaya karar verdim. İyi ki de vermişim. Bu nasıl yapımdır ey Amaterasu!
Muromachi döneminin (1336-1573) ortalarında geçen serinin ilk bölümü, alnında çarpı işareti şeklinde bir yara izi bulunan bir soylunun, evinin avlusunda karısı (veya cariyesi) doğum yaparken sağanak yağmur altında beklediği sahneyle açılıyor. Hemen ardından giren flashback sayesinde bu soylunun, Kaga bölgesinin beylerbeyi Togashi Masachika‘ya bağlı olan ve Ishikawa vilayetini yöneten derebeyi Daigo Kagemitsu olduğunu öğreniyoruz. Yine yağmurlu bir günde tek başına bir Budist tapınağının Jigokudō (Budizmde Naraka olarak bilinen cehennem diyarı) salonuna gelen Daigo, buraya gelme amacını anlayan ve onu caydırmaya çalışan yaşlı rahibi öldürüyor ve salondaki on iki Kishin (şeytan) heykeline sesleniyor. Tebasının hastalık ve kuraklık yüzünden bitap düştüğünü ve bu gidişle arzuladığı otoriteye asla kavuşamayacağını söyleyerek kendisine bu durumu aşacak bir kudret bahşetmeleri karşılığında Kishinlere istedikleri ne olursa olsun vereceğini vaat ediyor. Tam o sırada tapınağa bir yıldırım düşüyor ve Daigo’nun alnında, Kishinlerin teklifi kabul ettikleri manasına gelen çarpı şeklindeki yara izi ortaya çıkıyor.
Yıldırım düştükten sonra başlangıçtaki doğum sahnesine geri dönüyoruz. Flashback ile benzer bir şekilde Daigo’nun evinin çatısına da bir yıldırım düştükten sonra ebelerden birinin doğum odasından dehşetle kaçtığını gören Daigo içeri giriyor ve odada anne ile kucağındaki kundakta oğlunu görüyor. Kadından alıp kundağı açtığı zaman görüyor ki; bebeğin derisi, gözleri, burnu ve başka pek çok uzvu bulunmuyor. Başta duruma şaşırsa da, Kishinlerle yaptığı anlaşmayı hatırlayıp histerik bir kahkaha patlatıyor ve halefi olmak üzere sağlıklı başka bir çocuk yapacağını buyurarak genç annenin bütün ısrarlarına rağmen yeni doğan sakat çocuğu odadaki yaşlı hizmetlisine verip nehre atmasını emrediyor.
Bu sahnedeki önemli bir detay, yıldırım düştükten sonra kafası kopan bebekli Kannon heykelciği. Animede bunu nereye nasıl bağlarlar hiçbir fikrim yok ancak Budizmde merhamet bodisatvı olarak bilinen Kannon’un, hastalıkları iyileştirmek ve acılara çare olmak dışında çocuğu olmayanların da yardımına koştuğuna inanılır. Budizm şeytanları Kishinler yüzünden sakat doğmuş çocuk, Budist bodisatvı Kannon’un başı kopmuş heykelciği ile muhteşem sembolize edilmiş. Ek olarak, Edo döneminde (1603-1868) Hristiyanlık ölümle cezalandırılırken, gizli Hristiyanlar bu bebekli Kannon heykelciklerini Meryem ana heykelciği olarak kullanırlarmış ama bu detayın seride bir yere bağlanacağını hiç sanmıyorum.
Sakat bebeği kucaklayan yaşlı kadın, terk edilmiş bir savaş alanı olduğu etraftaki zırh parçaları ve cesetlerden belli olan bir nehir kenarına geldiğinde, yerdeki bir samuray miğferinin içinden parlayan bir çift kırmızı gözün sessizce kadını izlediğini görüyoruz. Kundağı suya sokup -tahminimce- boğmak üzereyken kendince karşı koymaya çalışan sakat bebeğe acıyor ve ona hayatta kalma şansı tanımak için bir tekneye koyup suya salıyor. Bunu yapar yapmaz da kendisini izleyen samuray miğferinin altından bir yaratık ortaya çıkıyor ve kadını çığlık atmaya dahi fırsat vermeden oracıkta mideye indiriyor. Bu sahnede yaratık çıktıktan sonra kadının ona bakıp sanki olacakları biliyormuş ve kaderine razıymışcasına hiçbir tepki vermemesi bana ilginç gelmişti ama muhtemelen altından bir şey çıkmayacaktır.
Samuray yaratık kadını afiyetle yerken orada bulunan son derece şüpheli görünen kör bir rahip, elindeki biwanın içinden çıkardığı hançerle yaratığı tek hamlede ikiye bölüyor. Bu rahip muhtemelen önemli bir karakter ve ilerleyen bölümlerde tekrar çıkacağı neredeyse kesin. Dış görünüşü “ben kötü adamım” diye bağırıyor ama öyle olduğunu hiç sanmıyorum. Aldanmamak lâzım.
Bir sonraki sahnede timeskip yaşıyoruz ve on altı yıl sonrasına gidiyoruz. Daigo Kagemitsu’nun zenginleştiğini ve topraklarının genişlediğini karizmatik sesli anlatıcı abimizden öğrendikten sonra kendimizi taze bitmiş bir savaşın leş kargaları ve cesetlerle dolu cephesinde buluyoruz. (Ee, Sengoku böyle bir dönem işte.) Savaş alanında gezen bir rahip, ölen savaşçıların ruhları için dua okurken, uzuvları kopmuş ya da deforme olmuş cesetlere protez takan Jukai isminde ünlü bir doktorla karşılaşıyor ve savaşçıların ruhlarını Buddha’nın huzuruna çirkin bir suretle göndertmediği için ona teşekkür ediyor. Jukai muhtemelen sakat bebeği (yani Hyakkimaru‘yu) bulup büyüten ve protezlerini yapan adam, ne yazık ki ilk bölümde hakkında hiçbir şey öğrenemedik.
Bu kısa sahneden sonra, seriye adını veren küçük çocuk Dororo‘yu, şehir meydanında insanlara bir şeyler pazarlarken görüyoruz. Kendisi amacına ulaşamadan haydut tipli kaba saba üç beş adam gelerek müşterileri kaçırıyor ve Dororo’ya kendilerinden çaldıkları malları geri vermesini söylüyorlar. Anladığınız üzere Dororo annesi babası olmayan “yaramaz” bir çocuk. Burada eklemek istiyorum, karaktere sesiyle hayat veren Suzuki Rio henüz 14 yaşında bir acemi olmasına rağmen çok iyi bir iş çıkarmış, Dororo her konuştuğunda yanaklarını mıncıklayasım geliyor.
Dororo bir şekilde bu haydutları kızdırıp onlardan kaçarken, kameramız aynı şehre gelen Hyakkimaru‘ya dönüyor. Yanından geçen bir çocuk tam nehre düşmek üzereyken cool bir şekilde onu kurtararak hiç duraklamadan ve bir şey söylemeden yoluna devam ediyor. Kurtardığı çocuk, annesine Hyakkimaru’nun neden maske taktığını sorduğunda anlıyoruz ki derisi olmadığı için yüzünde insan suretli bir maske var, gözleri sahte ve tüm vücudu benzer protezlerle kaplı. (Mantığım saçının da peruk olduğunu söylüyor ama uçup kaçarken hiç öyle durmuyor.)
Bölümün en uzun sahnesi de, Dororo’nun bir köprü altına varıp peşindeki haydutlardan kurtulmuş olduğu ve bir sokak köpeğine balık verdiği (daha doğrusu “balık tutmayı” öğrettiği) sevimli bir diyalog ile başlıyor. Derken haydutların lideri olan şişman eleman kadraja giriyor ve köpeği ensesinden yakalayarak eğer mallarını geri vermezse acısını köpekten çıkaracaklarını söyleyip Dororo’yu tehdit etmesi üzerine merhametli çocuk pes ediyor ve dayağı yiyor. Dayak faslı devam ederken haydutlar köprünün tepesindeki Hyakkimaru‘yu fark ediyorlar ve işlerine burnunu sokmamasını söylüyorlar. Ancak Dororo’nun fark ettiği üzere Hyakkimaru aşağıdaki kavgayla değil, nehirde onlara doğru yüzerek gelen bir çöp yığınıyla ilgileniyor.
Haydutlar daha ne olduğunu anlamadan yüzen çöp yığınından birtakım uzuvlar çıkıyor ve adamların hepsini kavrayıp yiyor. Böylece bu çöp yığınının aslında Pokémon’daki Muk ile Garbodor’un yasak aşkının meyvesi misali bir yaratık olduğunu fark ediyoruz. Gözünün önünde çam yarması gibi üç adamın saniyeler içerisinde öğle yemeği olduğunu gören Dororo korkup kaçmaya hamle ediyor ama o da yaratık tarafından yakalanıyor. Tam o anda beyaz
atlı protezli prens yardımına koşuyor ve el protezlerini çıkararak kollarına doğrudan bağlı iki kılıç ile mükemmel bir dövüş sahnesinin ardından yaratığı haşat ediyor. Bu sahnenin yakın gelecekte Japon üniversitelerindeki animasyon bölümlerinde en az bir derste örnek olarak izletileceğine bahse girebilirim. Defalarca izledim. Dororo kendisini kurtaran Hyakkimaru’nun dağılan protezlerini yerden toplayıp mutluluk içerisinde ona geri götürüyor ve genç adamı hayranlıkla övmeye başlıyor. Ancak daha çocuk lafını bitiremeden Hyakkimaru küçük çaplı bir kriz geçiriyor, yüzündeki maske düşüyor ve hemen ardından bir kas yığını olan suratında yeni bir yüz derisi oluşmaya başlıyor.
O esnada Hyakkimaru’nun artık yaşlanmış olan babası Daigo’yu görüyoruz, atının üzerinde mal mal dururken bir şimşek çakıyor, bunun üzerine telaşla her şeyin başladığı tapınağa gidiyor ve Kishin heykellerinden birinin ortadan ikiye yarılmış olduğunu görerek şok oluyor. Bu sahneden sonra anlıyoruz ki, Hyakkimaru her bölümde bir boss kesecek ve karşılığında vücudunun bir bölümünü geri kazanacak. (Ki orjinal eserin konusu da bu zaten.) Son olarak bölümün girişindeki avluya dönüyoruz ve Tahōmaru isimli bir gencin, annesiyle olan konuşmasına şahit oluyoruz. Bu anne aynı zamanda Hyakkimaru’nun da annesi olan kadın olduğu için Tahōmaru’nun Hyakkimaru’nun kardeşi olduğunu anlıyoruz. Kişisel fikrime göre ilerleyen bölümlerde karşı karşıya gelip savaşacaklar. (Karakter pek villain gibi görünmese de bana en azından rival tipli geldi, belki Daigo dalavere yaparak kardeşleri birbirine düşürür.)
İlk bölüm böyleydi. Elli yıllık bu seriyi daha önce hiç duymamıştım ancak daha şimdiden aşık oldum ve abartmıyorum, eğer böyle giderse en sevdiğim ilk beş animeye çok rahat girecek gibi duruyor. Devam bölümlerini şimdiden merakla bekliyorum.