I need to...
Time is now only an instrument of evaluation, the measure of excellence. It obsesses us, terrifies us, makes us feel guilty and provokes a sense of urgency. One objective remains: to make the most of this time again and again, until we are satisfied, and then, hungry for the best, we repeat this pattern indefinitely. We are trapped in a race against time, in which we exhaust ourselves by supplying more and more energy. We give ourselves body and soul to our work. We never stop trying to master time, to control it, but this is only an illusion. One must maintain an idealized image of oneself, to the point of ignoring one's own value and wealth in favour of work.
Zorundayım
Zaman artık sadece, mükemmelliği ölçen bir araç. Onu saplantı haline getirirken korkarız, suçlu hissederiz ve paniğe sürükleniriz. Tek bir hedefimiz değişmez; zamanı en iyi şekilde değerlendirebilmek. Tatmin olmuş hissedene kadar ve sonra yeniden en iyisi için açlık duyana kadar bu döngü tekrar eder. Biriktirdiğimiz enerjilerin bizi giderek daha fazla tükettiği, zamana karşı bir yarışa hapsedildik. Bedenlerimizi ve ruhlarımızı işlerimize veriyoruz. Zamanı yönetmeyi, onu kontrol etmeyi deniyoruz ama başardığımızı sansak bile bu sadece bir illüzyon. Kazancı için kendi değerini hiçe saymak pahasına bile olsa, idealindeki öz-imajı korumak zorundadır insan.
Solo Performansı / Performance
Cleìmence Juglet
I need to / Zorundayım
10’
Koreograf / Choreograph: Cleìmence Juglet
18-20 Eylül September 2020
Fransız Enstitüsü’nün Katkılarıyla /
With the kind support of the in Ankara