Ben gider oldum kardaşlar. Ve de kız kardaşlar, Ben gider oldum, Gayri Haram bana Bu toprak damlar Bu ağaçlar, Bu taşlar bana. Apat dediğin Şişirilmiş oto lastiği Ve bir kaç Tahtadan ibaret Bir saldır. Suda yüzer. Oğul, uşak, bir de karım Kurt bana Hastir çeker Kuş bana Yılan bana Hastir çeker Çiyan bana Lan kardaş Bu nasıl yara Kanar heryerimden. Döğülmüşüm Süğülmüşüm Koğulmuş. Siktir çekilmişim yani Kendi öz yurdumda. Bir meri keklik gibi Çeker giderim.
Toplumcu gerçekçiliğin temsilcilerinden şair, çevirmen ve yazar Enver Gökçe, 1920’de Erzincan’da doğdu. 1929’da Ankara’ya taşındı, eğitim hayatını burada tamamladı. Ankara DTCF ve Edebiyat bölümünü okudu. Türkmence, Kırgızca, Karaimce, Göktürk ve Oğuz lehçeleri üzerine çalıştı, Divan Edebiyatı’nı uzmanlıkla bitirdi. Türk halk öykülerini özellikle Dede Korkut Masalları’nı derleyip Türkçeye kazandırdı.
Öğrenciyken Halkevleri’nin yayın organı Ülkü Dergisi’nde yazdı, ilk şiirleri burada yayımlandı. Ant dergisinde Köylülerime şiiriyle dikkat çekti. Şiirleri birçok sol dergi ve gazetede yayımlandı.
Üniversitede sosyalist düşünceye sempati duydu, 1946 Ankara TGD kuruculuğunda yer aldı. Polis engeli yüzünden ataması yapılmadı, öğrenci yurdunda çalışmaya başladı.
Şili’li komünist yazar Pablo Neruda’nın şiirlerini ilk kez çevirendi.
1951 TKP tevkifatında tutuklandı ve iki yıl boyunca ağır işkence gördü. Fiziksel ve psikolojik olarak sağlığı bozuldu. Hapis ve sürgün sonrası hayatını hastalık, işsizlik ve yoksullukla geçirdi. 1977’de Bulgaristan’da bir müddet tedavi gördü.
19 Kasım 1981’de yeğeniyle yaşadığı evde hayatını kaybetti.
Şiirleri Timur Selçuk, Z. Livaneli, Sadık Gürbüz ve Ahmet kaya gibi usta isimler tarafından bestelendi.
... hoşçakalın anılarımı bıraktığım insanlar mutluluğu için dövüştüğüm insanlar yedi bölge dört deniz yedi iklim altmışyedi şehir okullar mahalleler köprüler tren yolları deniz kıyıları balıkçı motorları takalar asfalt yolu boyu dizilmiş fabrikalar ve işçiler ve köylüler ve iki halk hoşçakal ülkem.
hoşçakal anne, baba, kardeşim, hoşçakal sevgilim hoşçakal dünya hoşçakalın dünyanın bütün halkları. ...
Pavel elindeki kitabı bırakarak, "Gel otur şöyle anacığım," dedi.
Anası, onun yanına oturup, önemli bir şeyler duyma beklentisi içinde bütün dikkatiyle durdu. Oğlu onun yüzüne bakmaksızın, alçak ve çok ciddi bir sesle konuştu:
"Yasak kitaplar okuyorum. Bu kitaplarda, bizimle, yani işçilerle ilgili gerçekler yazılı. Gerçekleri yazdıkları için de yasaklıyorlar. Gizlice basılıyor ve bunları bende bulurlarsa hapse atarlar, sadece gerçeği öğrenmek istediğim için, anlıyor musun?"
Gün olur, alır başımı giderim, Denizden yeni çıkmış ağların kokusunda. Şu ada senin, bu ada benim, Yelkovan kuşlarının peşi sıra. Dünyalar vardır, düşünemezsiniz; Çiçekler gürültüyle açar; Gürültüyle çıkar duman topraktan. Hele martılar, hele martılar, Her bir tüylerinde ayrı telaş!… Gün olur, başıma kadar mavi; Gün olur başıma kadar güneş; Gün olur, deli gibi…
10 Kasım 1950 yılında Ankara’da belediyenin kazdığı bir çukura düştü ve başından yaralandı. İki gün sonra İstanbul’a döndü, 14 Kasım günü hastaneye kaldırıldı. Kanık’a alkol zehirlenmesi teşhisiyle tedavi uygulandı ancak beyin kanaması geçirdiği sonradan anlaşıldı. Aynı akşam komaya giren şair, Cerrahpaşa Hastanesi’nde hayata veda etti.