Sevgili Dostlarım;
Büyük Türk düşünürü Mevlana'ya sorarlar;
“Üstat o kadar yazarsın, o kadar okursun ne bilirsin ?” diye.
Mevlana şu yanıtı verir;
“Haddimi bilirim!”
İşte bu cevabı verdiği için,
Bu olgunluğa,
Bu bilgi birikimine,
Bu hayat tecrübesine sahip olduğu için,
Ardan geçen yüzlerce yıla rağmen hala herkesin bildiği tanıdığı bir isim,
Bir Allah dostudur!
Şimdi nereden çıktı bu muhabbet demeyin yarenlerim.
Zira etrafımızda haddini bilmeyen,
Rahmetli babamın deyimi ile “On günlük seyisliği ile kırk yıllık at b……. karıştıran” o kadar çok hilkat garibesi var ki…
Dostlarım;
Geçtiğimiz günlerde sosyal medyada yine bu meyanda anlam içeren bir dörtlük okudum.
Dörtlükte aynen şöyle diyordu…
Kamış ses verince, NEY oldum sanır
İp gerilince, YAY odum sanır,
Sarayda oturmakla, PADİŞAH olmaz kişi
Aptal ata binince, BEY oldum sanır…
Bu dörtlüğün büyük puntolarla çıktısını alıp,
Odadaki mantar panoya taktım ve başladım insanları gözlemlemeye...
Odaya gelip bu dörtlüğü okuyan her insan ne kadar güzel söz olduğunu vurgulayıp,
Dörtlükte yazanları anlamlı ve yerinde buldu…
Lakin hiç kimse kendi nefsine toz kondurmadı erenler...
Oysa ademoğlu;
Her olayda,
Her olguda önce kendi nefsini sorgulamalı değil midir erenler?
Alemlerin efendisinin bizlere gösterdiği yol,
Kendi yaşamında uyguladığı usul bunu gerektirmez mi?
Ama nafile!
Bizler öylesine kendini beğenmişliğin,
Kibrin ipine sarılmışız ki yarenlerim;
Başka türlü davranmamız mümkün değil...
Bizler öylesine şeytanla el ele,
Omuz omuzayız ki dostlarım,
Kendimize toz kondurmamız mümkün değil...
Oysa dostlarım kendini bilmek,
Esas itibariyle insanın kendisi hakkında doğru bilgi sahibi olması,
Bu bilgiyi de kendisi ile ilgili süreçlerde kullanabilmesi demektir.
İşin tuhaf tarafı yarenlerim
Eğer kendimizi bilmek,
Tanımak,
Anlamak için özel çaba harcamaz isek,
Kendimizi asla bilemez,
Tanıyamaz,
Ve anlayamayız.
Bu iş öncelikle yüksek derecede bilme arzusunu,
Daha sonra da emek vererek öğrenmeyi ve bilinenleri hayata geçirmeyi gerektirir kanaatindeyim...
Dostlarım – yarenlerim;
Bu fakir kardeşinize göre kişinin kendini bilmesi için,
Kendisini bilmeyi istemesi,
Atılması gereken ilk adımdır.
Fakat sanırım yaradılış gereği ademoğulları kendilerinden çok,
Kendileri dışında olup bitenlerle ilgilenmeyi tercih ederler.
Belki de bu durum,
Var olabilme refleksi ile dış dünyayı insanın önüne geçirmektedir.
Ancak dış dünyayı anlamaya - tanımaya - bilmeye çalışırken,
Bu işi kendimiz için yaptığımızı hep unutmayı tercih ederiz ne hikmetse...
Ve dostlarım;
Bizler var kalabilmek için dışımızda olup bitenlerle uğraşırken,
Dış dünya bizi yavaş yavaş yutmaya başlar...
Geçen zaman içinde de çoğu zaman bırakın kim olduğumuzu,
Yaşadığımızın bile farkında olamayız...
Olaylar bizi peşinden sürükleyip götürür.
Oysa insana yakışan olayların peşinde sürüklenmek değil,
Olayları peşinde sürüklemek olmalıdır kanaatindeyim....
Bütün bunlar bir gerçeği ortaya çıkartır yerenlerim kendini bilmek istemeyen,
Kendini bilmek için özel emek harcamayan bir kimse,
Asla kendini bilemez;
Sadece kendini bildiğini zanneder;
Onun da zan olduğunun farkına varamaz.
Ata binmekle kendini BEY oldum sanır...
Ne hazindir ki dostlarım;
Memleket kendini bey zanneden aptal atlılarla dolu...
Bir şekilde atı kapan bu cahil sürüsü,
Her türlü hadsizliği ile ekranlar başta olmak üzere her köşe başında karşımızdalar erenler…
Konuşuyorlar,
Tartışıyorlar,
Kendi çarpık kişiliklerinde makulleştirdikleri ipe sapa gelmez düşüncelerini,
Eylemlerini beyinlerimize kazıyorlar...
Hey hat !
Ne hayasız saldırı bu,
Ne acımasız,
Ne gözü dönmüş taarruz bu yarenlerim...
Aslında ne büyük zavallılık bu...
Gerçekten kendini bir HALT zanneden,
Bu cesur cahiller ne kadar da zavallılar...
Oysa atalar en kalın çizgilerle altını çizmişler,
“EN BÜYÜK İRFAN KENDİNİ BİLMEKTİR” diye…
Daha ötesi var mı erenler?
Bu zavallı cesur cahillere göre hayatta elde edilemeyecek hiçbir şey yok dostlarım!
Makyavelist kafa yapıları ile amaca ulaşmak adına her yol mübah onlar için...
İstediklerine elde etmek için her türlü kutsalı kolayca kurban edebilirler,
Ediyorlar da zaten...
İşte yarenlerim belki de kıyamet alameti bir ahvalde,
Cesur cahillerin gölgesinde,
Ömür tüketirken tek tesellimiz Yaradan’a sığınmak olmalı…