İçinde bulunduğumuz koronavürüs günlerinde kendimizi ünlü yazar Stefan Zweig’ nin satranç adlı eserinde Nazilerin tutsağı olan Dr. B karakteri gibi hissetmeye başladık.
Ee uzun süredir evde olup dışarıya çıkamamak, bazı şeylerden mahrum kalmak, sınırlar dahilinde yaşamak, dışarıya çıksak dahi evden yalnızca birkaç adım mesafe kadar uzaklaşmak, toplu taşıma araçlarına binememek, statlarda maç izleyememek, alışveriş merkezlerinde o mağaza benim bu mağaza senin deyip stres atarcasına dolaşamamak, kısacası toparlayacak olursak rahatça hareket edememek bizleri yıprattı.
Böylece Dr. B psikolojisine bürünmek işten bile olmadı Adeta bir engelli gibi yaşamak canımızı nasıl da sıktı! Oysa her engelli kardeşlerimiz hemen hemen böyle yaşardı. Görüldüğü gibi pek kolay değil en azından pankartlar hazırlayıp sözüm ona 24 saatliğine “Hepimiz engelliyiz!” sloganlarıyla gezinmekten , sosyal medya da basmakalıp cümlelerle hashtaglerle, kartpostallarla ortalığı alevlendirip takipçi kazanıp popüler kültürün kaymağını yemekten çok daha zor olduğu kesin.
Bu içinde bulunduğumuz durum bir sağlık savaşı değil de engelli kardeşlerimizin yaşamları üzerine yapılan sosyal bir deney olsaydı acaba ne olurdu? Tahmin ediyorum ki büyük bir çoğunluğumuz yapılan bu sosyal deney sonucunda “Otur sıfır!” denircesine sınıfta kalırdık. Oysa görüntüde tas tamamdık. Sükûtu hayale uğradık. Ne yazık ki öyle; tozpembe görüntünün ardında kalan gerçekler ezber bozup çıkıverdi ortaya birer birer. Ama ne demişler bir musibet bin nasihatten iyidir olaya birde bu açıdan bardağın dolu tarafından bakmak gerekir. Dün geçti şimdi ise şu yaşadığımız zorlu süreçlerden yaşadığımız musibetten dersler çıkarma vakti, şapkamızı önümüze koyup iyice düşünme vakti.