

ÇOCUKLUĞUMUN GECTİĞİ O YERLER/MENDERES KOÇAK


Pencereden dışarı bakıyorum hafiften, yağmur çiseliyor... Bir anda hüzün sardı beni, ağlamalıklı oldum. Ardahan'da, köyümde bıraktığım çocukluğumu hatırlar oldum. Akrabaları, dostları, arkadaşları arar oldum. 30 yıllık hasret içimdeki sanki kangrenleşecek gibi sarmalıyor her tarafımı, hani "bir of çeksem karşıki dağlar yıkılır" misali nefes almada daraldı göğsüm hüzünlendim bir anda.
Ulaşmak, kavuşmak istedim bir anda Ardahan'a oradakilere. Yüreğimde memleket sevgisi ve özlemi tıpkı yetim kalmak misali ve ben bu acıyı yılardır hep çekerek yaşıyorum.
Kendimi tanımaya başladığım o yıllarda, çocukluğumun geçtiği köyümüz birçok köyde yaşanan sorunların bizim köyde de olduğu kesindi. O dönemlerde bugün ki gibi teknoloji gelişmiş değildi ne televizyon ne bilgisayar vardı. Çok az sayıda köylerde radyo bulunurdu. İşte tamda burada bazı çocukluk anılarımı anlatmak isterim.
Bizim köyde bir bakkalımız vardı. Bakkalda birde antenli radyomuz vardı genelde akşam saat 5, 30 da Erivan radyosundan Kürtçe kulamlar ve haberler verir, hemen hemen bütün köylüler o saatte bizim evin yani bakkalın önünde toplanırdı. Radyo açılır cani gönülden dinlenirdi daha sonra sohbetler başlardı. Bu durumun sebebi o dönemlerde de Kürtçe yasaktı sadece başka ülkelerin Kürtçe yaptığı yayınları kacak yollardan dinleyebiliyorduk.
Köydeki komşuların ve akrabaların bazı ilişkileri kotuydu, köydeki bir kesim diğer bir kesimle kavgalıydılar. Bu kavganın nedeni köydeki anlamsız nedenlerden dolayı iki gencecik insanın hayatını kaybetmesi ile sonuçlanmıştı.
Bu durumda köydeki her şeyi tatsız hale getirmişti çünkü kavgalı olanlar aynı zamanda akrabaydılar.
Köyün her şeyinde her yerinde bir huzursuzluk vardı. Bu çocukların ilişkilerine de yansıyordu, çocuklar bir yerde toplanıp oyun oynarken bilinmez bir nedenden dolayı bir sürtüşme başlardı ve yer yer kavgalara varırdı. Bazen bu kavgalara büyüklerde karışırdı.
Bu tatsız durum bende pekte olumlu bir iz bırakmadı, geriye donup baktığımda pekte tatlı olmayan sorunlarda aklıma gelmekte belki bu yüzden birçok köylüm bu olumsuzlukları unutmak istiyor. Bu anlattıklarım beni gerçekten çok etkilemiş olacak ki hala unutamıyorum. Gerek ekonomik sebeplerden gerekse köydeki tatsız kavganın vermiş olduğu huzursuzluk tan kaynaklı bu sorun çözümünü göçte bularak akraba arasındaki olumsuz kavganın bir tarafı babamların akrabaları diğer tarafı da annemlerin akraba tarafı olması dolayısı ile babam ve annem karar vererek köyden ayrılmak istemişler bunu da başarmışlar. Gerçi kavgalı olan her iki tarafta amca çocuklarıdır. Köyümüz Ardahan 30km göle ye 23 km uzaklıkta idi. köyümüz ile şose (asfalt)dediğimiz yola uzaklığı da yaklaşık olarak 5-6 km idi bu yol genellikle yaya yürünür ve şose de araba beklenirdi, bazen saatlerce araba gelmezdi. O dönemler vasıta sayısı bugünkü kadar çok değildi. Bu durum hem yaz hem kış böyleydi. Kışın genelde (saika) kızak ile ulaşım sağlanırdı, şehre gidilir gelinirdi. Çünkü şose de çok beklemek donmaya sebep olabilirdi…
Daha sonra. Bizim ev Ardahan taşındı. Yeni bir yaşam yeri ve benim için bir bilinmeyen başlamıştı. Tabi bu arada köyde başkalarında Ardahan ve göle ye taşınanlar oldu.
Türkçe de bilmediğim için arkadaşlık ilişkilerimden çok zorlanıyordum ama etrafta Kürt çocuklar olduğu için biraz daha rahatım. Genelde etrafımda mırtıflar vardı mır tıp Kürt tiler ve genelde avcılık lan geçinir, birazda kavgacıdırlar iyi değnek kullanırlar ama son derece de insancıldırlar. Kavgacı olmaları dışlanmışlıktan kaynaklıydılar hep horlandıkları için kendilerini kabullendirme yolunu biraz farklı yöntemlerle sergiliyorlardı.
Köyümüzün bir akraba topluluğu olduğunu sonradan gelenler olsuda onlarda bu topluluğa dâhil oldular çünkü birbirlerine kız verip kız aldılar yanı akraba olmayan kalmadı.
. Köyümüzün yerleşim yapısı dağlarla çevrili düz bir ovada üç etrafı dereyle çevrili yarım ada misali. Bir camisi eskiden kalma harabeye donmuş iki kilisesi köy içinde Harika iki çeşmesi sevgi dolu insanları ki bu insanlar her biri bir yaban şehre şimdi fırlatılmış misali kendilerini arıyorlar ve ara mayada devam edecekler
Gerçekten Şehir hayatı insanları mutlu etmiş olsaydı internette yüzlerce hatta binlerce "köyümüzün web sitesi" başlıklı siteler kurulmazdı. İnsanoğlu böyle tuhaf bir varlık işte… Bir zamanlar köyden şehre bakarak hayal kuranlar, bugün şehirden köye bakınca "hasret" kokluyor…
**DEVAM EDECEK