14.
“Akıl sağlığımı ciddiye almıyorum. Hamileliğim esnasında şiddetli depresyon geçirdim ve OB’m bana ilaç vermeye başladı ve beni mükemmel bir terapiste bağladı. Kızım Mart 2020’de tam da karantina başladığında dünyaya geldi. Tamamen izoleydik. Bu mükemmel terapist başka bir işe girdi. Kalbim kırılmıştı ve yeni bir terapist bulmaya çalışmadım. Büyük hata. Belirtilerim kötüleşti, peripartum doğum sonrasına döndü, ilaçlarım artık etkili olmadı ve yeni ilaçlar emzirme ile sınırlandırıldı (başka bir seçenek) O zamanlar kararlıydım).Altı ay süresince kontrolden çıkan alkolle kendi kendime ilaç verdim.”
“Kocam çaresiz hissetti ve nereye gideceğini bilmiyordu. Sonunda kocama bir intihar notu yazıp neredeyse kasıtlı olarak (içinde kızımızla beraber) arabamı kaza yaptıktan sonrasında kendimi acil servise götürdüm. Üç hafta psişik tedavi gördükten sonrasında, yitik. kızımın ilk Noel’i ve aylar devam eden ayakta tedavi, çaresizce ihtiyacım olan yardımı almaya başladım. KENDİMİ ve akıl sağlığımı ilk sıraya koyabilmek için formüle geçtik. Akıl sağlığınızı ilk sıraya koyup formülü kullanmakta utanılacak bir şey yok bu senin çocuğun için işe yarıyor. Depresyon kızımın ilk aylarını benden çaldı ve ben buna izin verdim fakat ihtiyacım olan yardımı alamadım. Üç yıl, mükemmel bir terapist, teşhisler, ilaçlar, terapi ve hemen sonra içkiyi bırakmak, yavaş yavaş geliyorum. yeniden çevrimiçi oldum.Uzun süre korkulu bir savaşım oldu.İşler sarpa sardığında kocam terapistimin numarasını aldı ve ben hiçbir şey yapmayı reddettim.
Çocuk sahibi olmak isteyenlere tavsiyem: BİR TERAPİST OLUN. Partnerinize, sizi desteklemek için desteğe gerekseme duyduklarında başvuracakları kişiyi verin. Ne kadar ürkütücü olursa olsun, ne düşündüğünüzü ve hissettiğinizi terapistinize söylemekten korkmayın. İstemeden bağlanmak oldukça vakit alır. Hastane insanların iyileşmesi içindir; Kırık bir kemik için acil servise gitmeyi ertelemezsiniz, akıl sağlığınız da aynı şekilde.”
—39, Connecticut