Aradan geçen koskaca on beş yıl ..
Akıp giden sadece zaman oldu, bizden aldığı ise yaşımız. Kardeşlik, dostluk, vefakârlık hep aynıydı oysa.
Herkes bıraktığımız yerde değildi belki ama bıraktığımız gibiydi, aynı huy, aynı konuşmalar, hiç değişmemişti..
Yıllar sonra birbirini bulan kardeşler gibi sevinçliydik, yüreğimiz yerinden çıkacak gibiydi. Herkes birbirine "Nasılsın?" diyerek merak edip sorduktan sonra aradan geçen yıllarda neler yapıldığı sorulup direkt o yıllara gittik ve bitmeyen anılar, sanki konuşma anında bile yaşanıyormuşçasına konuşuluyordu..
Neden mi bassediyorum? Sekiz yıl aynı okulun aynı sınıfında, aynı masalarda oturup, kardeş olan ve aradan onbeş yıl geçtikten sonra, tekrar aynı şekilde bir araya gelen bizlerden, dostlarımdan bassediyorum.
Nasıl bi duygudur bu böyle, tarif edilemez, kelimeler bile yetersiz kalır anlatmaya. Hani kardeşini yıllar sonra bulursun ya koşup sarılırsın boynuna , anılar canlanır gözünde işte öyle bi duygu belki de..
Yıllar sonra "Hiç değişmemişsin " "Çok değişmişsin tanıyamadım" "Yaşlandık"cümleleri hem bir hüzün, hem de bir mutluluk cümleleri.
Tek tek isim yazmak isterdim ama kısaca "Bir İrfan Baştuğ klasiği" diyeyim yeterli bence.
Daha nice yıllara beraber..