26023. Bugünüm çok keyifli olmasına rağmen geçmişi çok özlüyorum bazen. Ben geçmişteki sorumluluklar altında ezilmeyen, anne baba evindeki halimi özlüyorum galiba. Bu yıllar çok hızlı, her şey inanılmaz hızlı tükeniyor. Bilmiyorum niye bu psikolojideyim ama herkes mutsuz sanki. Siyaset eskisi kadar etkilemiyor, iktidara bile eskisi kadar saydirmiyorum. artık acı eşiğim bitti sanki, hissizlestim. Ne kadın cinayetleri ne hayvana şiddet ne yolsuzluklar ne şehit haberleri.. hissizleştik gibi. Sosyal medya da bu hissizliğin canavarı. Öyle ki ne yaşanırsa yaşansın bir storylik tepki bulup ardından bambaşka paylaşımlarla gecistiriliyor.
Bugünün haberi, dizileri, siyaseti,magazini bambaşka, her şey çok yavan. 2000ler ve 2010lar bile olmuş mazi. Benim çocukluğum ve gençliğim de o yıllarda geçtiği için daha 27 yaşında olmama rağmen bir nebze nefes aldığımız yıllara özlemim giderek daha çok artıyor. Pandemi baskısının da etkisi bu hislerimin dozunu artırdı. Şuan Spotify 2000ler listesi açık. Hayalet sevgilimle başladım, mor ve ötesi - aşk içinde ile ağlamaya başladım. Serdar ortaç - mesafe ile kendime gelicem umarım. (gizlinot: Mesafe yaramadı. Neyim var ki düetine sıra gelince sago ve ceza niye hala tam barışmadı diye yine ağladım iyi mi.)