Yine uzun bir arada bırakmadan köşe yazımıza yeni bir haber ile başlayalım istedim. Yalova da fırtına sessizliği var demiştim geçen yazımda okuyanlar hatırlayacaktır. Bu hafta için de yeni bir cümlem var. Fırtınaya ramak kaldı.
Yalova yeşil ve mavinin egemenliği olan bir cennettir. Yalovalı olan başka şehire göç ederse özler hatta Yalova’dan başka şehri beğenmez. Yalovalıyım ben der. Yalova da bu daha bir güzel olurdu der. Ama bir türlü dönemez Yalova’sına , sebep mi ? İnsan doğduğu yerde değil doyduğu yerde yaşar da ondan…
Yalova da geçim derdi boyumuzu aştığı günleri yaşıyoruz. Esnaflar sıkıntılı halk geliri ve gideri şaşırmış. Boşa koyuyor dolmuyor doluya koyuyor almıyor derken ipin ucunu kaçırmış. İkinci iş yapan mı ararsınız yolda yürürken hesap yapan mı ? Çeşit çeşit insanlar olmuş.
Eskiden Yalovamızın her özelliğinden bahsederdik. Şimdi ekonomisinden ve trafiğinden hatta göçmenlerinden bahseder olmuşuz.
Nerede kaldı eski Yalova, Ah! Ah! Bugün arkadaşlar ile bir etkinlik için toplantı yaptık. Şehir dışından bir misafirimiz bize bir soru sordu. Yalova’nın nesi meşhur? Nesi meşhur olacak dedim Yalova sütlüsü karanfili Yalova Geceleri kolonyası hatta Yürüyen Köşkü dedim. Eee dedi Hiç mi yemeği yok. Bana ne ısmarlarsın yemek olarak dedi. Patates ekmek dedim. Patates ekmek mi dedi Evet dedim Patates ekmek… Başka şehirde böyle bir tat bulamazsın.
Yalova’nın sahi hangi yemeği meşhurdu ki hep göçüp gelenlerin şehri değil miydi? Karadenizliler, Kafkaslar, Uygurlar , Mezopotamyalılar, Çerkezler, Muhacirler. Yiyecek içecek kültürünün mozaiği olmuş. Yani şu çeşit Yalova’ya ait diyemiyoruz.
Yalovayı Yalova yapan bence insanlarıdır. Dostluğu arkadaşlığı komşuluğu ve insanlığıdır. Hani şu en son kelime artık bize biraz yabancı olsa da yine de bir umut, kaybetmediğimiz insanlığımıza karşı bir çağrı diyelim.
Hayat bize her gün bir planla geliyor. Biz düzen var aslında hayatımızı çevreleyen. Bugüne kadar yaşadığımız her anın kıymetini bilmek için çabalamamız gerekiyor. Bence bu zaman diliminde kendimiz için değilde zamanımızı yardıma muhtaç kişiler için nasıl kullanmalıyız kısmına gitmeliyiz diye düşünmekteyim.
Sevdiklerimiz insanlar ile daha fazla yakın olmalıyız. Dinlemeliyiz. Günü geldiğinde bizi bu zaman diliminde bıraktıklarında arkalarından üzülmek yerine anılarımızda her gün daha fazla yaşatmalıyız.
Hayat işte gailesi çalışmadan olmuyor demek yerine her anımızdan bir -iki saatimizi ayırmalıyız. Sevdiklerimiz gitmeden önce …
Dünya helalin değil haramın üzerine kurulmuş. Hak gözetenler yok, Haram üzerinden yürüyenler çok. Biz kendimize düşmanız neyin ne olduğunu bile bile yine üzerine giderek kendimizi üzüyoruz. Bırakın kim ne yapar ise kendine yapsın, size ne ?!
Her savunduğunuz hani arkasında olduğunuz hani yıllardan beri çalışanlarının haklarını yiyen fakat sizin can ciğer kuzu sarması abileriniz babalarınız amcalarınız var ya işte onlara verdiğiniz destekleri diğer tarafta nasıl açıklayacaksınız ? Bende düşünmüyor değilim. O sebeple kimsenin arkasında yanında duramıyorum. Doğru sözleri söyledikçe 9 köyden kovuluyorum. Biri hep diyor Yalova benimdir. Hiç demiyor bizimdir.
Paylaşmaktır asil olan hayatımızda bir kuru ekmekle suyun paylaşımı ne kadar tatlıdır bilemezsiniz. Kırdığınız cevizlerin yada fındıkların hatta fırına sürdüğünüz mercimeklerin hesabını sormuyor kimse diye, susmasını da bekleyemezsiniz . Ağzı olan konuşur. Kulağı olan dinler. Aynaya her baktığınızda o beyaz saçlarınızın bu güne kadar kaç kul hakkına bedel olduğunu ancak bu zamandan diğer zamana göç ederken anlarsınız.
Kul hakkınız bu dünyadan gitmeden helale dönüşür inşallah. Huzurlu Mutlu , Sağlıklı bir hafta sonu diliyorum.