Berlin – Hoşçakal demek için baba tekrar arar. Bunu çok yapıyor, çünkü ailemi ziyaret ettiğimde sık sık bir şeyleri unutuyorum. Dairemin anahtarı hala yemek masasında. Ama yanıma gizlice bir kitap aldım.
Bugün arıyor çünkü işyerimde öğle yemeği için buluşmak istiyoruz. “Sana nasıl tekrar ulaşabilirim?” Benden öğrenmek istiyor. Bunu çok iyi yaptığını hayal edebiliyorum. Parmakları burun kemerinde, gözleri kapalı, sesi gergin, çözümü bulana kadar köke masaj yapıyor.
“Dimitrov’a çıkmak zorunda mıyım?” Diye sordu. Gülmem lazım “Evet söylerim. “Gdansk’a koşup Volkspark’tan ayrılmalısın.” İlk defa Gdansk’ın eski adını söylediğini duydum. Friedrichshain’i Prenzlauer Berg’e bağlayan ve hiç bitmeyen bu geniş, gürültülü cadde. GDR spor eğitim tesisi olan SEZ’in kalıntılarını, Volkspark’taki depresyonda fitness egzersizleri yaparak tırnaklarını kirletenlerin yanından geçin. Bu caddeyi kastediyor.
Bunu sadece bu şehirde dolaşmak için anlaşılmaz sokak ve yer adlarını kullanan büyükannemden biliyorum. Artık var olmayan cadde ve istasyonların isimleriyle. Nordbahnhof, Stalinallee veya Fruchtstrasse. Ostbahnhof, Karl-Marx-Allee ve Paris Komünü Caddesi kastedilmektedir. Çocukken bununla dalga geçtim ve her zaman isimleri değiştirmenin kentsel bir versiyonu, bir tür kentsel unutkanlık olduğunu düşündüm. Tıpkı bazen bana tüm isimleriyle hitap eden ailem gibi, sadece Thilo’ya değil.
Berlinli bir aileden geliyorum.
Thilo Mischke
“Az önce ‘Dimitrov’ mu dedin?” Ondan öğrenmek istiyorum. Soruyu görmezden geliyor. Babam aslında bu terimi kullanamayacak kadar genç. Berlin Duvarı’nın yıkılmasından sonra hayatının neredeyse yarısını Berlin’de geçirdi. Ve yine de biliyorum ki bu hiçbir şey ifade etmiyor. Ebeveynler de D-Mark’a dönüşür. Hayattaki bazı şeyler, faydasız olsalar bile kalırlar.
Yerli Berlinli bir aileden geliyorum, benim için şehir çok özel bir şekilde var Büyükannelerimin bana anlattığı hikayelerde, Büyükanne Uschi’nin otuzlu yaşlarında naylon çoraplarla bira içtiği kurgusal Kakadu barları var. Ya da Merkez Komitede (bugünkü Soho Evi) ses mühendisi olarak çalışan ve bir projeksiyoncu olarak “Battleship Potemkin” i gösteren büyükbaba. Ya da öksürene kadar “Möwe” de sigara içen, Alexanderplatz’daki “iyi kitap” ta birbirleriyle tanışan ebeveynler.
Bu şehrin tarihinin hatıraları
Bu şehir, ailemin hikayelerinde kaybolmaya devam eden bir yer. Berlin’in hatıraları, acı verici yaralanmaların hatıraları kadar anlaşılmaz. Ve bu hikayelerin çoğu acı verici ve üzücü. Çünkü bu yerler artık isimler yok.
Babam günler sonra ofis masasında benimle otururken ve biz Sudan yemekleri yerken onu izliyorum. Hellim’de sivri uçlu parmakları ve eşit derecede sivri bir yüzüyle nasıl dolanıp durduğu. “Koştun mu yoksa 20 mi aldın?” Diye soruyorum. Şaşkınlıkla yukarı baktı, çatalıyla beni işaret etti. “Görüyorsun, bunu da yap!”
Oberbaumbrücke’nin en altından Eberswalder’a giden tramvay olan bugünün M10’u için kullandığım “20” tanımını kastediyor. Her zaman 20 deniyordu. Ve bizi geceleri Icon’a, Greifswalder’daki Magnet’e, anne babamız gibi öksürene kadar sigara içtiğimiz yere, sadece sayısız biradan geçen Knaack Kulübüne götüren hep trendi. .
Muhtemelen yaşlanmakla ilgisi yok, dedim. Bu şehir, keşfedildiği anda en biçimlendiricidir. Fruchtstrasse’deki büyükannem, Dimitroff’taki babam ve ben 20 yaşında sarhoşken ve arkadaki arabada sigara içerken. Bu şehrin tarihinin hatıraları bu şehri canlandırıyor ve burada doğan herkes bu çocukluğu, bu gençliği, ilçe sınırları dışındaki keşifleri tanımak zorunda. Ve çoğumuz artık var olmayan yolları seçtik. Ancak bu unutulacakları anlamına gelmez. Bana göre Berlin, burada büyüyen tüm insanların hikayelerinin toplamıdır. Ve burada büyümek için eklenenler.
Bu, yeni sütun serisinin ikinci bölümüdür “Herzberg & Mischke”, Berliner Zeitung hafta sonu ortaya çıkıyor. Yazar Ruth Herzberg ve gazeteci Thilo Mischke, kişisel ve esprili bir yaklaşımla Berlin’de (ve ötesinde) şehir hayatına sırayla bakıyor. İkinci sütunun yazarı Thilo Mischke, 1981’de Doğu Berlin’de doğdu. Bugün gazeteci ve televizyon sunucusu olarak çalışıyor. Çoğunlukla yurtdışından raporlar veriyor ve “Uncovered” adlı podcast’i yönetiyor.
Bu metin Berliner Zeitung’un hafta sonu baskısında – her Cumartesi kioskta veya burada abonelik olarak yayınlandı.