22 yaşındaki Mahsa Amini geçen Eylül ayında İran’ın sözde ahlak polisinin gözetiminde öldüğünde, ülke çapında kitlesel protestolar patlak verdi. Ancak İran sınırlarında durmadılar.
Genel olarak İran’da temel kadın hakları ve özgürlüğü için çağrıda bulunan gösteriler dünyanın dört bir yanında başladı ve İran’ın Los Angeles diaspora topluluğunda, ağır metal grubu TarantisT’in üyeleri protestolara sanatsal seslerini ekledi.
Arash Rahbary grubun şarkıcısı ve basçısıdır ve The World’e Los Angeles’taki evinden katılmıştır.
Marco Werman: Mahsa Amini’nin ölüm haberi ve İran’daki ilk protestolar dünyanın dikkatini çekmeye başladığında nerede olduğunuzu ve nasıl hissettiğinizi hatırlıyor musunuz?
Arash Rahbary: Pekala, son birkaç yılda her gün, ülke içinde meydana gelen tüm bu olumsuz şeyler, her sabah uyanır ve haberlere bakarsınız, sosyal medyaya bakarsınız, dünyada neler olup bittiğine bakarsınız, kendi ülkende neler oluyor Ve görüyorsunuz, tamam, başka bir gün ve yine ne yazık ki yeni olumsuz bir şey oluyor. Yani yeni bir şey değildi. Şaşırtıcı bir şey değildi. Ama bu sefer ülke halkı her şeyi bitirmişti. Biliyorsunuz artık dayanamadılar. Herkes çok kızgın ve kızgındı ve bilirsiniz, bu sürekli ihlaller ve vahşet yüzünden kalbi kırılmıştı. Ve sonra, aslında, bir gece bir arkadaşım beni aradı ve “Tamam, yarın Los Angeles’ta yapılacak miting ve protesto için ne yapmalıyız?” diye sordu. Ne öneriyorsun? Ben de kocaman bir pankart açalım ve üzerine “Bu artık bir protesto değil. Bu bir devrim” diye yazalım.
Grubunuzun adı tarantula tarafından ısırılmış anlamına geliyor. TaranisT, özünde protesto müziği olan bir müzik besteliyor. TarantisT için yeni bir şey.
Bu yeni bir şey değil. Evet. Müziğimiz ilk günden itibaren tüm bu çılgınlıklara karşı toplum bilincine sahip malzeme ile sosyopolitikti. Ve bu günlerde, neyse ki artık herkes aktivist, bu yüzden herkes protesto müziği, çizimleri ve her şeyi yapıyor. Böylece, sonunda herkesin dikkatini çekmeyi başardık.
Öyleyse, biraz önce söylediklerinize dayanarak, İran’daki yaşamla ilgili bu çok aleni ve yaygın hayal kırıklığı ifadesinin gelmesinin an meselesi olduğunu söylemek adil olur mu? Ve eğer öyleyse, neden daha önce olmadığını düşünüyorsun?
Bu iyi bir soru. Demek istediğim, bilirsin, bunun çoğu propaganda yüzündendi. İnsanlar hala iyi bir şey olacağına dair umutluydu. Bu işgalci rejim kendine çekidüzen verecek. Daha iyi olacak. Ama hayır, hepsi olumsuz reklam ve propagandaydı. Bu adamlar düzeltilemezdi. Bu adamlar, ülkeyi işgal ederek ve 1979 devriminden önce var olan durumu, iyi durumu değiştirerek en başta yanlış ve yanılıyorlardı.
Ve bu adamlar derken din adamlarını, ayetullahları mı kastediyorsunuz?
Evet. Ayetullahlar. Evet.
Grubunuzun ezgilerinden biri “Dininizden Yeterince Bıktım” olarak tercüme ediliyor. Dininizi söylerken kime hitap ediyorsunuz ve o dini nasıl tarif ediyorsunuz?
İyi evet. Birincisi, bu sloganlardan biri, protestolarda insanların attığı şeylerden biri. Ben de onu bir şarkıya dönüştürüyordum ve bilirsiniz, arkasına elektro gitarlar ve ağır riffler ekliyordum. Ama bu dayatılan bir din, yani şu anda ülke içinde sürmekte olan yanlıştır. Dürüst olmak gerekirse din değil. Din, böyle olmamalı. Din tamamen barış ve insanlık ve güzel şeyler ve sevgi ile ilgilidir. Ama bu adamlar, mollalar ya da her neyse, hepsi vahşetten ve insanları öldürmekten bahsediyor. Ve Allah senin bu şekilde öldürülmeni istiyor. Peygamber sizin başka şekilde öldürülmenizi istiyor. Bunlar yanlış. Bunlar saçmalık. Bunlar yanlış.
Demek istediğim, İran sokaklarında dininizin, din adamlarınızın dininin kötü olduğunu söylemek çok güçlü bir slogan olmalı.
Evet. Demek ki insanlar bıkmış. İnsanlar, bilirsiniz, tüm bunlardan çok sıkıldılar ve yoruldular.
Demek istediğim, Kaliforniya’daki üssünüzden yazmak ve şarkı söylemek zorunda olduğunuz belli bir özgürlük ve lüks var. Müziğinizin evde nasıl tüketildiği ve duyulduğu konusunda ne düşünüyorsunuz?
Neyse ki, son zamanlarda çokça duyuluyor. Yani, tüm sosyal medya aracılığıyla ve diğer medyalar gibi – TV istasyonları, radyolar, her yerdeki web siteleri – ve sadece grubumuz değil, her gün birçok yeni müzik yaratılıyor, sanat eserleri ve her şey ve insanlar çok ilgili.
Zaten Eylül ayından bu yana bu yolculuk, İran’daki mevcut siyasi iklimden ilham alan sizin ve grubunuzdan 10 şarkı içeriyordu. Gelgitin sonunda tersine döneceği ve İran’da daha fazla özgürlük olacağı konusunda ne kadar umutlusunuz?
Eninde sonunda, çok yakında bir yerde olacak, çünkü hep söylediğim gibi, insanlar zihinlerinde ve bilirsiniz, düşüncelerinde ve inançlarında, hükümetin, sizin, sizin denediğiniz tüm bu yanlış şeylerden zaten ayrılmış durumdalar. bilin, zihinlerine empoze edin. Yani, bazen çok yakında olacak. Sayfa dönecek.
Pekala Arash, ifade ettiğin umuda hitap eden bir şarkınla vedalaşacağız. İngilizce’de “Özgür Güvercin” olarak adlandırılır. Kısaca güvercinin sembolizmi nedir?
Pekala, o şarkıyı Mahsa Amini’nin ölümüyle başlayan bu yeni hareket sırasında öldürülen ve idam edilen birçok güzel genç erkek ve kıza ithaf ettik. Bu sadece onların güzel ruhlarına adanmıştır.
Kaynak : https://theworld.org/stories/2023-01-12/tarantist-bandleader-protests-iran-not-protest-anymore-revolution