***
O günden sonra herşey daha iyi oldu; yavaş yavaş toparlanma sürecine girdik. Atlattığımız kaza sonrasında bir süre daha zor zamanlarımız oldu. Ciğerine kaçan mamalar zatürreeye çevirdi; toparlaması iki haftayı geçti. Sakin durması için çoğu zaman uyutuluyordu, uyumadığı zamanlar elleri bezinin içine ya da yatağa bağlanıyordu ki ağzındaki boruyu çekip çıkarmasın. Sanırım bu yüzden Güz hala elleri tutulduğu zaman çok sinirlenir ve çekmeye çalışır.
O gün sudan çıkmış bir balık misali öyle bir anneydim işte; yine Güz’ü hastanede bırakıp eve dönmek zorunda kalmıştım. Bu sefer şikâyetim de yoktu. Makineye bağlı olsa da nefes alıyordu ya, işte bu bana yetiyordu. Eve geldik, önce bir duş aldım ve tekrar yenilendim; öyle olması gerekiyordu. Güz yine pes etmedi, ben de etmedim. Eşim de benimle, benim gibi hep yanımdaydı. Hayat devam ediyordu ve edecekti.
Güz için emek veren herkese teşekkür etmek için taburcu olurken vermek üzere hazırladığımız hediyemize baktım ve düşündüm: bu hediyeyi vermenin aslında tam da zamanıydı. Oğlumuzun hayatını bir kere daha kurtarmışlardı, daha ne olsundu. Güz 24 haftalık 630 gr. 30 cm. dünyaya geldiği için onu temsil eden tam 30 cm. boyunda bir Bonsai bulmuştuk. Güz de bir Bonsai gibi içinde kocaman bir ağacın potansiyelini taşıyan küçük bir ağaç değil miydi zaten? Beraberinde oğlumuzun doğumundan o güne kadar olan resimlerinden bir kolaj ve duygularımızı kısaca anlatan bir şiir. İçinde Murat Güz Dilber olan bir şiir. Hani derler ya, “İsmiyle yaşasın” diye, işte o misal.
O gün hayatın devam ettiğini kanıtlarcasına fotoğrafçıya gittim. Çünkü tezimi teslim etmem gereken son gündü ve fotoğraf çektirmem gerekiyordu. Fotoğrafçı nerden bilsin sabaha karşı yaşadıklarımızı. “Siz içeri geçin hazırlanın” dedi; ben “Hazırım, çekebilirsiniz” dedim. Sanırım gözleri şiş, suratı beyaz ve asık birinin fotoğrafı nasıl çıkar diye düşünmüş olacak ki biraz makyaj yapın isterseniz diye bir öneride bulundu. Güldüm. Biraz sinirlendi ve şaşırdı. Üç poz çektiğini, birini seçmemi söyledi, “siz seçin” diyerek çıktım. Şimdi düşünüyorum da, herhalde arkamdan bayağı bir söylenmiştir.
O günü mümkün olduğunca normal yaşamaya çalıştık; okula gittim, işlerimi hallettim, bir yerlerde yemek yedik, eczaneden istenen ilaçları ve gereken diğer malzemeleri aldık, hastaneye gittik hediyemizi verdik, oğlumuzu gördük, yine üzüldük, elini tuttuk, yine bize baktı gülümsedi… Fakat bu sefer bir fark vardı; daha önce Güz hiç daha iyisini bilmiyordu, yaşamamıştı. Daha önce yaşadığı her şey onun kendi gerçekliğiydi. Fakat şimdi 9 gün boyunca ailesinin yanında, kucakta, öpülüp okşanarak yaşamış; daha iyi bir hayatın varlığını bilerek yine bunları yaşıyordu. O yüzden yüzündeki ifade bana her zamankinden başka gelmişti. Sanki oğlum büyümüştü.
Daha sonraki günlerde Güz toparlamaya başladıkça biraz olsun bizim de yüzümüz gülüyordu. Bizim için bekleyiş günleri başlamıştı. Yine sabah akşam hastanedeydik. Artık oğlumuz yanımızda değilken içimiz hiç rahat değildi. Onu özlüyorduk.
Nisan ayı bitmiş Mayıs ayı gelmişti. İlk anneler günümde Güz hastanedeydi. Durumu iyi olsa da insanın içinde bir burukluk olmuyor değildi. Halbuki ne farkı vardı ki diğer günlerden? Hiç… Yine o gün beni mutlu eden bir sürprizle karşılaştım. Hastaneye gittiğim zaman oğlumun yatağının üzerinde günün anlam ve önemini anlatan bir şiir ve yanında da yusufçuk şeklinde ucu olan bir kolye duruyordu. Oğlum bana anneler günü hediyesi veriyordu! Eşim de ben de çok duygulanmıştık bize böyle bir sürpriz hazırladıkları, bizim duygularımızı yaşadıkları ve paylaştıkları için.
***