Büyük bir filonun sessiz durgun suyu
Birinci Dünya Savaşı arifesinde Rus deniz kuvvetleri
Birinci Dünya Savaşı'nın başlangıcında çarlık Rusya donanması çok zorlu bir güçtü, ancak az çok önemli zaferler ve hatta yenilgilerle kutlanamadı. Gemilerin çoğu muharebe operasyonlarına katılmadı, hatta emir bekleyen duvarda durdu. Ve Rusya imparatorluğun eski gücü hakkında savaştan ayrıldıktan sonra filo genel olarak unutulmuş, özellikle karaya çıkan devrimci denizcilerin kalabalığının maceralarının arka planına karşı. Başlangıçta her şey Rus Donanması için iyimser olmakla birlikte: 1904-1905 Rus-Japon Savaşı sırasında büyük kayıplar veren Birinci Dünya Filosunun başlangıcında, büyük ölçüde restore edildi ve modernleşmeye devam etti.
Deniz vs Kara
Rus-Japon savaşından ve ona eşlik eden ilk Rus devriminden 1905'tan hemen sonra, Çar hükümeti, pratik olarak tahrip edilen Baltık ve Pasifik filolarının restorasyonunu alma fırsatından mahrum kaldı. Ancak 1909 yılı itibariyle, Rusya'nın mali durumu istikrara kavuştuğunda, Nicholas II hükümeti filonun yeniden donatılması için önemli meblağlar ayırmaya başladı. Sonuç olarak, toplam finansal yatırımlar açısından, Rusya İmparatorluğu'nun deniz bileşeni, Büyük Britanya ve Almanya'dan sonra dünyada üçüncü sırada yer aldı.
Aynı zamanda, filonun etkili bir şekilde yeniden silahlandırılması, Rus imparatorluğunun ordunun ve donanmanın çıkarlarını ve eylemlerini birleştirmemesi için geleneksel tarafından büyük ölçüde engellenmiştir. 1906-1914 boyunca. II. Nicholas hükümeti, ordu ile deniz otoriteleri arasında kararlaştırılan silahlı kuvvetlerin geliştirilmesi için tek tip bir programa sahip değildi. Ordu departmanlarının çıkarlarıyla filo arasındaki boşluğun üstesinden gelmek için, 5 tarafından Mayıs 1905'ta oluşturulan II. Ulusal Savunma Konseyi'ne (SGO), Nicholas II'nin özel bir reçetesiyle yardım edildi. Süvari Genel Müfettişi Grand Duke Nikolai Nikolayevich'in başkanlığını yaptı. Bununla birlikte, en yüksek uzlaşma organının varlığına rağmen, Rus İmparatorluğunun çözeceği jeopolitik görevler, kara ve deniz kuvvetlerinin geliştirilmesi için özel planlar ile yeterince koordine edilmedi.
Arazi ve denizcilik birimlerinin yeniden teçhizatı stratejisi konusundaki görüşlerin farkı, 9 Devlet Savunma Konseyi'nin Nisan 1907'teki bir toplantıda ortaya çıktığı bir toplantıda açıkça ortaya çıktı. Rusya Genelkurmay Başkanı FF Palitsyn ve Savaş Bakanı Rediger, deniz filosunun görevlerini sınırlamakta ısrar etti, Denizcilik Bakanlığı başkanı Amiral I.M. Dikov. “Toprak yapımcılarının” önerileri, filonun görevlerini Baltık bölgesi ile sınırlandırmakla sınırlı kaldı; bu da doğal olarak ordunun gücünü güçlendirmek amacıyla gemi inşa programları için fonların azalmasına neden oldu.
Amiral I.M. Öte yandan Dikov, filonun temel görevlerini, bir Avrupa tiyatrosunda yerel bir çatışmada, dünyanın önde gelen güçlerine jeopolitik muhalefetinde olduğu gibi, ordunun bir Avrupa tiyatrosunda yerel bir çatışmada yardım etmesinde çok fazla olmadığını gördü. Amiral, “Güçlü bir Rus filosuna büyük bir güç olarak ihtiyaç duyuluyor” dedi. Amiral, “Kendisine sahip olmalı ve devlet çıkarlarının talep ettiği yere gönderebilmeli” dedi. Denizcilik Bakanlığı başkanı, etkili Dışişleri Bakanı A.P. Izvolsky: "Filo özgür olmalı, bunu ya da o denizi ve körfezi savunma görevi ile sınırlandırılmamalı; politikanın belirttiği yerde olmalı."
Birinci Dünya Savaşı deneyimi göz önüne alındığında, Nisan 9’in 1907 toplantısındaki "temel" in oldukça doğru olduğu açıktır. Rus filosunun okyanus bileşenine yapılan büyük yatırımlar, öncelikle Rusya'nın askeri bütçesini harap eden savaş gemilerinin inşası, geçici, neredeyse sıfır sonuç verdi. Filo inşa edilmiş gibi görünüyor, ancak neredeyse tüm savaş için duvarın yakınında durdu ve Baltık Denizi'ndeki asılsızlıkla boğulmuş binlerce askeri denizcinin şartı, monarşiyi ve ardından ulusal Rusya'yı ezen yeni devrimin ana güçlerinden biri oldu.
Ama sonra CPS toplantısı denizcilerin zaferiyle sona erdi. II. Nicholas'ın girişimindeki kısa bir aradan sonra, sadece donanmayı azaltmakla kalmayıp aynı zamanda Donanma için daha fazla finansman sağlayan başka bir toplantı yapıldı. Baltık ve Karadeniz için ayrı ayrı değil, iki tam filo inşa etmeye karar verildi. Küçük Programın nihayet onaylanan versiyonunda, dört savaş gemisinin (Sevastopol gibi), üç denizaltının ve Baltık Filosu için bir deniz üssünün inşası için sağlanan gemi yapımı havacılık. Ayrıca Karadeniz'de 14 muhrip ve üç denizaltı yapılması planlandı. Küçük Programın uygulanması için 126,7 milyon ruble'den fazla harcanması planlanmamıştı, ancak tersanelerin radikal bir teknolojik yeniden inşası gerektiğinden, yaklaşan toplam maliyet 870 milyon rubleye çıktı.
İmparatorluğu denize kırar
İştah, dedikleri gibi, yemekle gelir. Yılın 30'inin 1909'inden sonra, okyanus savaş gemileri Gangut ve Poltava, Admiralty Plant'e atıldı ve Petropavlovsk ve Sevastopol tesisleri, Baltık Fabrikası'na kuruldu, Denizcilik Bakanlığı, Gemi İnşa Programının genişlemesini haklı çıkartan bir rapor sundu.
Baltık Filosu, dört lineer (ağır zırhlı) kruvazör, 9 hafif kruvazör, 20 denizaltı, 36 filo avcısı, 36 skerri (küçük) avcısı için sekiz savaş gemisi inşa edilmesi önerildi. Karadeniz Filosunun üç savaş gemisi, üç hafif kruvazör, 18 imha edici ve 6 denizaltı ile güçlendirilmesi önerildi. Bu programa göre, Pasifik Filosu, üç kruvazör, 18 filosu ve 9 patenci, 12 denizaltı, 6 maden bariyeri, 4 savaş gemisini alacaktı. Limanların genişletilmesi, tersanelerin modernizasyonu ve filo üsleri için mühimmat ikmali dahil olmak üzere bu kadar iddialı bir planı yerine getirmek için 1125,4 milyon ruble talep edildi.
Bu program uygulanmışsa, hemen Rus Donanmasını İngiliz filosunun seviyesine getirecekti. Bununla birlikte, Denizcilik Bakanlığı'nın planı sadece ordu ile değil aynı zamanda Rusya Devleti'nin bütün devlet bütçesiyle de uyumlu değildi. Bununla birlikte, Çar Nicholas II, tartışma için Özel Toplantı'nın toplanmasını emretti.
Uzun süren tartışmalar ve ordu çevrelerinden gelen sarsıcı eleştiriler sonucunda, gemi yapımının genişlemesi bir şekilde Rus İmparatorluğu'ndaki gerçek durumlarla koordine edebildi. 1912-1912 Güçlendirilmiş Gemi İnşa Programı, 1916'taki Bakanlar Kurulu tarafından onaylandı, dört zırhlı ve dört hafif kruvazör, 36 filo avcısı ve yapım aşamasında olan dört savaş gemisine ek olarak inşa edilecek 12 denizaltıları için sağlandı. Ayrıca, Karadeniz için iki hafif kruvazörün ve Pasifik için 6 denizaltılarının yapımı planlandı. Tahmini tahsisler, 421 milyon ruble ile sınırlıdır.
Tunus'ta başarısız yeniden yerleşim
Temmuz ayında, 1912, Rusya ve Fransa, askeri-stratejik ortaklığı güçlendirmek için özel bir denizcilik sözleşmesi imzaladılar. Yalnızca Üçlü Birliğin (Almanya, Avusturya-Macaristan, İtalya) ve Türkiye ülkeleri olabilecek potansiyel rakiplere karşı Rus ve Fransız filolarının ortak eylemlerini sağlamıştır. Kongre, öncelikle Akdeniz havzasındaki Müttefik deniz kuvvetlerini koordine etmeye odaklandı.
Rusya, Türkiye'nin filosunu Karadeniz ve Akdeniz denizlerinde güçlendirme planlarını endişeyle değerlendirdi. Dört eski savaş gemisini içeren Türkiye filosu, iki kruvazör, 1912 avcısı ve 29 savaş teknesi olan 17'ta, büyük bir tehdit gibi görünmese de, Türk deniz kuvvetlerini güçlendirme eğilimi endişe verici görünüyordu. Türkiye, bu dönemde iki kez Boğaziçi ve Çanakkale Boğazı'nı, Rus gemilerinin geçişine yönelik sınırlarını kapattı - 1911 ve 1912'in ilkbaharında, Türklerin Boğazları kapatması, bazı ekonomik zararların yanı sıra, Rus monarşisinin sorgulanmasına neden oldu. Ulusal çıkarları etkili bir şekilde korumak.
Tüm bunlar, Denizcilik Bakanlığı'nın Fransız filosunda (Tunus) Rus filosunun özel bir üssü kurma planlarına yol açtı. Bu fikir, yeni denizcilik bakanı I.K tarafından aktif olarak savunuldu. Bizerte'deki Baltık Filosunun önemli bir bölümünü yeniden yerleştirmeyi öneren Grigorovich. Akdeniz’deki Rus gemileri daha sonra bakana göre, çok daha verimli bir şekilde stratejik görevlerle başa çıkabilir.
I. Dünya Savaşı'nın başlangıcı, filonun yeniden dağıtımını hazırlama çalışmalarını derhal durdurdu. Genel olarak, Rus filosunun potansiyeli, Alman Açık Deniz filosunun potansiyeliyle uzaktan bile karşılaştırılamadığından, bir başka görev, sınırdaki ilk çekimlerde çok daha acil hale geldi: mevcut gemileri, özellikle Baltık Filosunu fiziksel olarak boğulmadan korumak.
Baltık Filosu
Baltık Filosu güçlendirme programı, savaşın başında, yalnızca dört savaş gemisinin inşasında, ancak kısmen tamamlandı. Yeni savaş gemileri "Sevastopol", "Poltava", "Gangut", "Petropavlovsk" dreadnoughts türüne aitti. Motorları, bu sınıftaki gemiler için 23 düzeneği için yüksek hız elde etmeyi mümkün kılan bir türbin mekanizması içeriyordu. İlk Rus filosunda tanıtılan 305 mm çapındaki ana makinenin üç silahlı tareti teknik bir yenilik haline geldi. Kulelerin doğrusal düzenlenmesi, ana çaptaki tüm topçuların bir taraftan voleybollamasının mümkün olmasını sağlamıştır. Uçağın iki katmanlı rezervasyon sistemi ve gemilerin üçlü tabanı, yüksek bir beka kabiliyeti sağlamıştır.
Baltık Filosunun daha hafif savaş gemilerinin sınıfları, dört zırhlı kruvazör, 7 hafif kruvazör, ağırlıklı olarak eski tipte 57 destroyerleri ve 10 denizaltılarından oluşuyordu. Savaş sırasında, ek dört savaş gemisi (ağır), 18 destroyeri ve 12 denizaltıları görevlendirildi.
Özellikle değerli bir savaş ve filo avcısı "Novik" in operasyonel özellikleri - benzersiz bir mühendislik projesinin gemisi. Taktik ve teknik verilerine göre bu gemi, Rus filosunda 2 rütbesi kruvazörü olarak adlandırılan zırhlı kruvazör sınıfına yaklaştı. 21 Ağustos Euringsdorf Novik kilometresindeki yılın 1913'i, testler sırasında 37,3 düğümündeki hızı geliştirdi; bu, o zamanın askeri gemileri için mutlak bir hız kaydıydı. Gemi, dört adet üçlü torpil borusu ve düz bir atış yörüngesine ve yüksek ateş oranına sahip olan 102 mm gemi silahlarıyla donatıldı.
Savaşa hazırlıktaki bariz başarıya rağmen, Denizcilik Bakanlığının Baltık Filosunun yaklaşmakta olan bileşenini sağlamak için katılmak için çok geç olduğunu belirtmek önemlidir. Ek olarak, Kronstadt'taki filonun ana üssü, gemilerin operasyonel savaş kullanımı için çok elverişsizdi. Ağustos ayında Revel'de (şimdi - Tallinn) yeni bir üs oluşturmak için 1914 zaman yoktu. Genel olarak, savaş yıllarında, Rusya Baltık Filosu, yalnızca 9 kruvazörlerinden ve 4 denizaltılarından oluşan Baltık'taki Alman filosundan daha güçlüydü. Bununla birlikte, Almanların en azından savaş gemilerinin en azından bazılarını ve ağır kruvazörlerini Açık Deniz filosundan Baltık'a devretmeleri durumunda, Rus gemilerinin Alman armadalarına direnme şansı gerçek olamayacaktı.
Karadeniz filosu
Karadeniz Filosunun güçlendirilmesi, Denizcilik Bakanlığı, nesnel sebeplerden dolayı, büyük bir gecikmeyle başladı. Sadece 1911’te, Türk filosunu güçlendirme tehdidi ile ilgili olarak, İngiltere’de sipariş edilen en yeni iki savaş gemisi, Deniz Genelkurmay Başkanlığı’na göre, topçu gücünde "tüm Karadeniz filomuzu" aştı. , 9 destroyerleri ve 6 denizaltıları, 1915-1917 döneminde inşaat için son teslim tarihine sahip.
Italo-Türk savaşı 1911-1912, Balkan Savaşları 1912-1913 ve en önemlisi, Genel Otto von Sanders'in Osmanlı İmparatorluğu başkanlığına Osmanlı İmparatorluğu başkanlığına atanması, Balkan bölgesindeki durumu ve Karadeniz boğazlarındaki durumu artırdı. Bu şartlar altında, Dışişleri Bakanlığı'nın teklifi üzerine, bir başka savaş gemisi ve birkaç hafif geminin inşasını sağlayan Karadeniz Filosunun geliştirilmesi için ek bir program acilen kabul edildi. Birinci Dünya Savaşı'nın başlamasından bir ay önce onaylanan, bunun 1917-1918'te tamamlanması gerekiyordu.
Savaşın başlarında, daha önce kabul edilen Karadeniz Filosu güçlendirme programları yerine getirilmemiştir: 33 ile% 65 arasında değişen üç savaş gemisinin hazır olma yüzdesi ve filonun çok fazla ihtiyaç duyduğu iki kruvazörün sadece% 14 olduğu görülmüştür. Bununla birlikte, Karadeniz Filosu operasyon tiyatrosunda Türk filosundan daha güçlüydü. Filo, 6 filo savaş gemileri, 2 kruvazörleri, 20 destroyerleri ve 4 denizaltılarından oluşuyordu.
Savaşın başlangıcında, iki modern Alman kruvazörü “Goeben” ve “Breslau”, Osmanlı İmparatorluğu'nun deniz unsurunu büyük ölçüde güçlendiren Karadeniz'e girdi. Bununla birlikte, Alman-Türk filosunun birleşik güçleri bile, Rostislav, Panteleimon, Üç Azizler gibi savaş gemileri gibi güçlü olan bazılarını da içeren Karadeniz Filosuna doğrudan itiraz edemedi.
Kuzey Filosu
Birinci Dünya Savaşı'nın başlamasından bu yana, Rusya'daki savunma sanayinin konuşlandırılmasında teknolojik gecikmeleri ile ağırlaşan önemli bir gecikme yaşandı. Rusya, bazı stratejik materyallerin yanı sıra tüfek ve topçu silahlarında da ciddi bileşenlere ihtiyaç duyuyordu. Bu tür malların temini için, Müttefikler ile Beyaz ve Barent Denizleri aracılığıyla iletişimin sağlanması gerekli hale geldi. Gemi konvoyları sadece özel filo kuvvetlerini koruyabilir ve eşlik edebilir.
Rusya, Baltık veya Karadeniz’den gemileri kuzeye taşıma imkanından mahrum kaldı. Bu nedenle, Pasifik filosunun bazı gemilerini Uzak Doğu'dan devretmeye ve ayrıca Japonların Rus-Japon savaşı 1904-1905 sırasında ödül aldığı Japon gemilerini yükseltip onardıklarına karar verildi.
Yapılan görüşmeler ve verilen cömert fiyatların sonucu olarak, filo savaş gemisi Chesma (eski Poltava) ve kruvazör Varyag ve Peresvet Japonya'dan satın alındı. Ek olarak, İngiltere ve ABD'de, İtalya'da bir denizaltı ve Kanada'da buzkıranlar için ortak olarak iki mayın bekçisi sipariş edildi.
Kuzey Filosunu kurma emri yılın Temmuz 1916'inde yayınlandı, ancak asıl sonuç ancak yılın 1916'unun sonunda geldi. Erken 1917 yıllarda Arktik Okyanusu filosunun parçası savaş "Chesma" kruvazör "Varyag" ve "Askold" olduğu gibi, 4 destroyer, 2 ışık destroyer, 4 denizaltılar, maden katmanlı, 40 minesweepers ve minesweepers tekneler, ilk tanışma, diğer yardımcı gemiler. Bu gemilerden bir kruvazör filosu, bir trol bölümü, Kola Körfezi'nin savunmasını sökme ve Arkhangelsk liman alanının korunması, gözlem grupları ve haberleşmeler kuruldu. Kuzey Filosunun gemileri Murmansk ve Arkhangelsk'te bulunuyordu.
Rusya İmparatorluğu'nda kabul edilen deniz kuvvetlerinin gelişme programları, Birinci Dünya Savaşı'nın başlangıcına göre 3-4 tarafından ertelendi ve önemli bir kısmı yerine getirilmedi. Bazı pozisyonlar (örneğin, bir seferde Baltık Filosu için dört savaş gemisinin inşası) açıkça gereksizdir; oysa savaş yılları boyunca yüksek savaş etkinliği göstermiş olan diğerleri (yok ediciler, denizaltı mayınlıları ve denizaltılar) kronik olarak fonlanmıştır.
Aynı zamanda, Rus deniz kuvvetlerinin, Rus-Japon savaşının hüzünlü deneyimini çok dikkatli bir şekilde incelediği ve çoğunlukla doğru sonuçları çıkardığı kabul edilmelidir. Rus denizcilerin savaş eğitimi, 1901-1903 dönemine kıyasla, bir büyüklük sırasına göre geliştirilmiştir. Deniz Genel Merkezi, önemli sayıda “koltuk” amiralini görevden alan, nitelikli hizmet sistemini ortadan kaldırarak, topçu ateşlemesine yönelik yeni standartları onayladı ve yeni tüzükler geliştirerek büyük bir filo yönetimi reformu gerçekleştirdi. Rus Donanması'nın sahip olduğu güçler, araçlar ve mücadele tecrübesi ile, birileri belli bir iyimserlikle, Birinci Dünya Savaşı'nda Rus İmparatorluğu'nun son zaferini bekleyebilirdi.
Abone olun ve en son haberler ve günün en önemli olaylarından haberdar olun.