Saat çalmadan uyandi. Tüm gece oyuncak kamyonla tüp dagittik mahallede. Agabeyim listeyi tuttu, ben kapiya kadar teslim ettim. Uyandigimda hala tebessüm vardi suratimda. Sessiz, soguk betona adim atindqa degil de aynada yüzümü görünce keder çöktü içime. Ne ara bu beyazlamisti saçlarim, ne ara bu kdar hadise olup bitmisti. Sokak lambarindan, çöp kutularindan, kurumus agaçlardan ve yeni uyanan sarkik kuyruklu köpeklerden arta kalan sey bu sefer biraz umut.
Pasli kepengi öresindeki dükkanda kimsenin tahayyül edemeyecegi bir miras bekliyor beni. Bizzat eski sahibi tarafindan yasaklanan bir hazine.
Biraz bekledim dis kapinin dibinde kirmizi palto kaybolana kadar. Birkaç fasil geri dönüp bakti küçük insan. Utandim. Eve dönüp çatida beklemek istedim.
Daha çok üsüdüm abdest alirken. Daha hizli buharlasti su ayaklarimdan. Güvercinlerin sayisi da artmis bu havada. Kapida bekliyor cemaat. Koluma girdi en kisa boylusu:
- Imam rahatsizmis. Sen kildirsan namazi? Kafami salladi. Namaza baslamadan rahleyi koydum minberin yanina. Olmasi gerektigi gibi daire daire hali desenlerinden gezindi bakislarim. Güzel bir ezan okudum önce.
Yorum yapabilmek için üye girişi yapmalısınız.