Almanya'daki Kuvvetler Grubu'ndan Sovyet ağır tankı EC-3. Ekim 1947
aldıktan sonra tanka IS-3 Mart 1945'te hizmete girdi ve o yılın Mayıs ayında Chelyabinsk Kirov Fabrikası'nda makineyi seri üretime soktu ve Kızıl Ordu tankları (Sovyet - 1946'dan itibaren) ile hizmete girdi. Her şeyden önce, IS-3 tankları tank alaylarının silahlanmasına Almanya'daki Kuvvetler Grubuna ve daha sonra diğer birimlere transfer edildi. 7 Eylül 1945'te, IS-3 ağır tankları, II. Dünya Savaşı'nın onuruna Müttefik kuvvetler geçit törenine katılan 71. Muhafız Tank Ordusu'nun 2. Muhafız Ağır Tank Alayı kapsamında mağlup Berlin sokaklarında yürüdü. Moskova'daki bir geçit töreninde ilk kez, yeni IS-3 tankları 1 Mayıs 1946'da gösterildi.
EC-3 tankının orduya girişi, birimlerin yeni örgütsel yeniden yapılandırılması ile aynı zamana denk geldi. Büyük Vatanseverlik Savaşı sona erdikten sonra tank kuvvetlerinin örgütsel düzenlenmesi 1941-1945, örgütsel biçimlerinin ismini, savaş kabiliyetlerine uygun olarak ve ilgili tüfek birliklerinin isimlerinin yanı sıra getirerek başladı.
Muhafız kaptanı Shilov, alt savaş görevini üstlendi. Arka planda EC-3 tankı var. Almanya'daki Sovyet Kuvvetleri Grubu, Ekim 1947
Tanklar EC-3 antrenman sırasında saldırıya devam ediyor. Almanya'daki Sovyet Kuvvetleri Grubu, Ekim 1947
Küçük Çavuş Anhimkov ilk defa engebeli arazide bir tank oluşturuyor. Albay S.N.'nin bir parçası. Tarasova. Almanya'daki Sovyet birlikleri grubu, Mart 1948
Tanklar EC-3 68-Tank Tugayı, 9 Ağustos 1945 g.
68-th ayrı tank tankı bekçi tugayının komutanı Albay GA. Timchenko. Ağustos 1945
Tankların en iyi mekanik şoförleri EC-3: Muhafızlar Başçavuş V.F. Privalikhin (sağda) ve PM Khalturin, SSCB Silahlı Kuvvetleri Bakanı Mareşal Bulganin tarafından nominal bir saatle ödüllendirildi. Moskova Askeri Bölgesi, Ekim 1948
EC-3 Muhafız Başçavuş N.N. Zinnatov. Moskova Askeri Bölgesi, Ekim 1948
Mükemmel mürettebat tankı EC-3 ml tarafından komut verildi. Teğmen N. Plavinsky. Soldan sağa: ml. Teğmen N. Plavinsky, Gv. Çavuş I. Tretyakov, Çavuş N. Shalygin ve Çavuş A.A. Kutergin. Primorsky Askeri Bölgesi, Ağustos 1947
EC-3 tankının mürettebatı ml tarafından kumanda edildi. Teğmen N. Plavinsky günlük bakım yapıyor. Primorsky Askeri Bölgesi, Ağustos 1947
Kıdemli Memur N. Panteleev ve Özel X. Akhmetshin bir savaş broşürü hazırladılar. Almanya'daki Sovyet Kuvvetleri Grubu, Ekim 1947
Temmuz ayında, yılın 1945'i, tankın ismini değiştiren ve Kızıl Ordu'nun ordusunu mekanik hale getiren tank ve mekanize bölümler için devlet listelerini onayladı. Aynı zamanda, tugay ile tugay link, alay ve eski alay ile yerini aldı. Bu devletlerin diğer özellikleri arasında, 21 kendinden itmeli ünite, Guards ağır tank alayı (65 tank EC-2) ve gardiyanlar ağır tank alayına (24 tank EC-122) sahip olan üç tip kendinden tahrikli topçu alaşmasının yerine konulması ve Xitzerum topçu ayağı (XNUMX xNUMX'in nasıl yapıldığı ile ilgili konuların dikkate alınması) gereklidir. Tank ve mekanize kolordu ilgili bölümlerin durumlarına devretmesinin sonucu, mekanize ve tank bölümlerinin tank kuvvetlerinin ana birimleri haline gelmesiydi.
Genelkurmay Başkanının talimatlarına uygun olarak, tank bölümlerinin yeni devletlere devri 1 ekim ayında başladı. Yeni eyaletlerde, tank bölümü üç tank alayı, ağır tank alayı, motorlu tüfek alayı, obüs bölümü, uçaksavar topçu alayı, koruyucu harç bölümü, motosiklet taburu, bir mühendis taburu ve lojistik ve teknik destek birimlerinden oluşuyordu.
Bu eyaletlerdeki tank alayları, eski tank tugaylarının yapısını korudu ve aynı tip ancak hizmette idi. Toplamda, tankın tank alayı 1324 adamı, 65 orta tankları, 5 zırhlı araçları ve 138 araçlarından oluşuyordu.
Tank bölümünün motorlu tüfek alayı, savaş döneminin motorlu tüfek tugayına kıyasla hiçbir değişikliğe uğramadı - hala tankları yoktu.
Gerçekte, iki tabur ağır tank, kendinden itmeli teçhizat tablası SU-100, makineli tüfek taburu taburu, uçaksavar bataryası ve şirketler ile kendinden tahrikli alay: keşif, kontrol, nakliye ve onarım; takımlar: ekonomik ve sağlık. Toplamda alay, 1252 personeli, 46 ağır tankları EC-3, 21 kendinden itmeli ünite SU-100, 16 zırhlı personel taşıyıcıları, altı uçaksavar silahı kalibreli 37 mm, 3 DShK makineli tüfek ve 131 mm arabasından oluşmaktadır.
Mekanize olan bölünmelerin örgütsel yapısı, örgütsel bağlılıkları ne olursa olsun, birleşti ve piyade birliklerinin mekanize bölünmesinin yapısı ve mücadele kompozisyonuna tekabül etti.
Tank alayı, hem de ağır tankosamohodny alayı, tabur Muhafızları harç, obüs alayı, uçaksavar topçu alayı, Harç Alayı, motosiklet tabur, mühendis tabur, ayrı bir iletişim tabur, tıbbi tabur ve şirket yönetimi üç mekanize alay: mekanize bölünme 1946, öyleydi.
Bilindiği gibi, savaş yılları boyunca, en yüksek örgütsel tank gücü şekli olan operasyonel birliktelikleri tank ordularıydı.
Muhtemel rakiplerin birliklerinin savaş kabiliyetlerinin savaş sonrası yıllarındaki artış göz önüne alındığında, Sovyet liderliği, tank güç birlikleri sendikalarının savaş kabiliyetlerini sert bir şekilde arttırmanın ve sayılarını arttırmanın gerekli olduğu sonucuna vardı. Bu bağlamda, kara kuvvetlerinin organizasyonu sırasında, altı tank ordusu yerine, kompozisyonlarında dokuz mekanize ordu oluşturuldu.
Yeni tank kuvvetleri birliği, Büyük Vatanseverlik Savaşı dönemindeki tank ordusundan, yapısında güç ve operasyonel bağımsızlıkla mücadeleyi artıran iki tank ve iki mekanize bölüm içererek farklılık gösterdi. Makineli orduda, farklı silah sayısındaki 800 orta ve 140 ağır tanklar (EC-2 ve EC-3) vardı.
Savaş güçlerinin artmakta olan rolü ve oranını ve zaten savaş sonrası ilk yıllarda örgütsel yapılarında bir değişiklik olduğunu düşünürsek, savaş koşullarında meydana gelen değişiklikleri hesaba katarak, zırhlı birliklerin kullanımıyla ilgili önceki hükümleri netleştirmek için girişimlerde bulunulmuştur. Bu amaçla, 1946-1953'te bir dizi askeri ve komutanlık tatbikatı, savaş oyunları, saha gezileri ve askeri bilim konferansları düzenlendi. Bu olayların, Sovyet askeri liderliğinin, saldırganda tank kuvvetlerinin kullanımı konusundaki resmi görüşlerinin geliştirilmesinde, SSCB Silahlı Kuvvetleri Saha Yönetmeliklerinde (BT, MB, Sovyet Ordusu Savaşları Yönetmeliği (bölüm, bölüm), Sovyet Ordusunun Savaş Yönetmeliği) Yılın 1948'i, yılın 1950'inin operasyonlarının (ön, ordu) 1952'ini ve yılın 1953'inin Sovyet Ordusunun Alan Beyanını (alay, tabur) yönetme taslağını hazırlar.
Buna ve kabul edilen belgelere uygun olarak, saldırı, birliğin ana muharebe operasyonları olarak kabul edildi, bunun sonucunda muhalif düşmanın tamamen yenilgisine yönelik temel hedeflere ulaşılabilirdi. Savaş misyonlarını çözme sırasına göre, saldırı iki ana aşamaya ayrıldı: düşman savunmasının atılımı ve saldırganın gelişimi. Aynı zamanda savunma atılımı, hücum aşamalarının en önemlisi olarak kabul edildi, çünkü uygulamanın bir sonucu olarak saldırganın derinlemesine başarılı bir şekilde geliştirilmesi için şartlar yaratıldı. Sovyet askeri liderliğinin görüşlerine göre, saldırı, düşman savunması tarafından hazırlanan veya aceleyle işgal edilen bir atılım ile başladı. Hazırlanan savunmanın atılımı, en zorlu saldırı türü olarak kabul edildi; bunun sonucunda rehberlik belgelerine ve birliklerin savaş eğitimi uygulamasına özel önem verdi.
Hazırlanan bir savunmaya ve güçlendirilmiş bir alana saldırırken, ağır tank kendinden tahrikli aletin orta tankları ve piyadeleri güçlendirmesi amaçlandı. Genellikle tüfek bileşimlerine verildi. Ağır tankları ve kendinden tahrikli topçu bağları, piyadeleri, savaş tanklarını, kendinden itmeli silahları, topçuları ve tahkimatlarda bulunan düşman ateşleme noktalarını doğrudan desteklemek için kullanıldı. Düşmanın taktik savunmasını tüm derinliklerine kadar sürdükten sonra ordunun ağır tankı kendinden tahrikli alayı kolordu kumandanının veya ordusunun komutanının rezervine çekildi ve daha sonra tanklarla ve kendinden tahrikli topçu birlikleri ve oluşumları ile savaşmak için uygun olarak kullanılabilir.
Savaş sonrası ilk yıllarda birliklerin yeni bir örgütsel temele geçişi, istikrarlı ve aktif bir savunma yaratma yeteneklerini büyük ölçüde arttırdı.
Savunmadaki tank ve mekanize birimler, oluşumlar ve oluşumların esas olarak ikinci kademe ve derinliklerden güçlü karşı vuruşlar ve karşı saldırılar sağlamak için rezervlerde kullanıldığı düşünülüyordu. Bununla birlikte, yerli askeri teori, ana eksenlerde bağımsız savunma yapmak için tank ve mekanize bölümlerin yanı sıra mekanize bir ordunun kullanılmasına izin verdi.
Tüfek bölümünün savunmasında, tankla çalışan aletin birimlerinin bir kısmı, ilk kademenin tüfek alayına bağlandı. Daha büyük bölümün ve bazen alayın, düşmanın ana savunma bölgesinin ilk pozisyonundan geçmesi durumunda karşı saldırıların gerçekleştirilmesi için bir tüfek bölümünün komutanı tarafından bir tank rezervi olarak kullanılması gerekiyordu.
Kombine silah ordusunun savunmasında ayrı bir ağır tank-kendinden tahrikli alayın (EC-2, EC-3 ve SU-100), komutan ordusu veya tüfek ordusu tarafından, özellikle de kendi grubunun eylemlerinin yönüne karşı savunmasında yer alan düşmana karşı karşı saldırıları gerçekleştirmesi için bir tank rezervi olarak kullanılması planlandı.
İlk kademe alaylarının savunma derinliğine bir düşman atılması durumunda, tank rezervlerinin kuvvetleriyle karşı saldırıların elverişsiz olduğu kabul edildi. Bu koşullar altında, delinmiş düşmanın yenilgisi ve savunmanın restorasyonu, alıştırma mekanize bölünmelerinin deneyimine dayanan tüfek kolordu ikinci kademelerine atandı.
Genellikle ilk pozisyonun ilk işgalinden sonra gerçekleşen Büyük Vatanseverlik Savaşı sırasındaki karşı saldırıların aksine, mekanikleştirilmiş bölüm, kural olarak, orta T-34-85 tankları kullanan tank alaylarının parçalarını kullanarak hareket halindeyken bir karşı saldırı yaptı. ağır tank kendinden tahrikli aletin ağır tanklar EC-2, EC-3 ve kendinden hareketli platformlar SU-100 desteği. Bu yöntem, büyük ölçüde güçlü bir başlangıç darbesi sağlamıştır.
Ön cephe savunma operasyonunda, mekanize ordu genellikle ön cephenin ikinci kademesini oluşturuyordu ve cephenin rezervini oluşturuyordu ve düşmana güçlü bir karşı saldırı yapıp saldırıya geçmeyi amaçlıyordu.
İlerleyen düşmanın, tanklara ve ateş silahlarına doygun, önemli ölçüde güçlü ve etkili gruplar oluşturma imkanı olduğu göz önüne alındığında, zaten derinlemesine ve tamamen tanksavar bir savunma inşa edilmesi planlandı. Bu amaçla, ağır tank kendinden tahrikli alayın alt birimleri, piyade taburuna ve ilk tankın piyade alayına, ilk pozisyonda veya savunma derinliğinde savunma karşıtı piyade savunmasını güçlendirmek için bağlandı.
Tüfek ordusunun tank karşıtı savunmasını ve önemli alanlarda savunan tüfek bölümünü güçlendirmek için, birleştirilmiş silah ordusunun ve RVGK'nın bireysel ağır tank kendiliğinden tahrikli alaylarının bölümlerinin bir kısmının kullanılması planlandı.
Ulusal askeri teoride savunmanın istikrarını arttırmak için, savunma operasyonlarında ve ilk kademede, yalnızca hücum harekatlarında değil, aynı zamanda savunma harekatlarında da oluşumların kullanılması, ayrıca savunma için tank ordularının kullanılması öngörülmüştür.
Nükleer füze görünümü оружияbelirleyici bir savaş aracı haline gelen 50 ve önceki 60'teki örgütsel tank kuvvetlerinin gelişim özelliklerini, ilk nükleer silah testlerinin zırhlı silah ve teçhizatın etkilerine en dayanıklı olduğunu gösterdiğinden beri etkiledi.
50 lerin başında, nükleer silah kullanımı koşullarında muharebe operasyonları yürütme yöntemlerinin geliştirilmesi ve birliklere yeni ekipmanların gelmesiyle bağlantılı olarak, personel organizasyonunu geliştirmek için aktif çalışmalar yürütülmüştür.
Askerlerin, 1953-1954'te kabul edilen yeni devletler tarafından nükleer silah kullanma koşullarında hayatta kalma ihtimalini arttırmak için, tank, zırhlı personel taşıyıcıları, topçu ve uçaksavar silahlarının sayısında keskin bir artış vardı.
Tankın yeni durumlarına ve 1954'ta kabul edilen mekanize bölümlere göre, mekanize alay tank bölümüne dahil edildi ve 5 tankları tank alayının tank takımına dahil edildi. Tank alayındaki tank sayısı, 105 makinelerine yükselmiştir.
1954'in ortasında, tüfek kolordu mekanize bölümleri için yeni durumlar getirildi. Mekanize edilmiş bölümde, üç mekanize alay, bir tank alay, bir ağır tank alay, ayrı bir harç taburu, bir topçu alayı, bir uçaksavar topçu alayı, ayrı bir keşif taburu, ayrı bir mühendis taburu, ayrı bir iletişim taburu, bir radyokimyasal koruma şirketi ve bir helikopter birimi bulunmaktadır.
Yeni organizasyon, ağır tankerin kendiliğinden tahrikli alaylarının tanklarla ve motorlu tüfek bölümleriyle motorlu tüfek bölümlerinin değiştirilmesiyle doğrulanan oluşumların ve birimlerin bir parçası olarak tüfek alt birimlerinin spesifik ağırlığını azaltma eğilimindedir. Bu, zırhla kaplı olmayan personel sayısını azaltma ve dolayısıyla parçaların ve formasyonların nükleer karşıtı istikrarını arttırma arzusundan kaynaklanıyordu.
Büyük Vatanseverlik Savaşı’nın savaşlarının ve savaş sonrası tatbikatların deneyimlerinin gösterdiği gibi, o zamanlar ağır tanklar EC-2 ve EC-3’in taşıdığı çarpıcı güçlerini arttırmak için düşman savunmasından geçen orduların ihtiyacı vardı.
1954'te ağır tank bölümleri oluşturulmasına karar verildi. Ağır tank bölümü, EC-195 ve EC-2 gibi 3 ağır tanklarıyla donanmış üç ağır tank alayından oluşuyordu. Ağır tank bölümünün örgütsel yapısının karakteristik özelliği şuydu: piyadelerin düşük oranı (üç alayın her birinde yalnızca bir motorlu tüfek şirketi), tarla topçularının bulunmaması, savaş desteğinin ve hizmet birimlerinin azaltılmış bir bileşimi.
Aynı yıl, makineleşmiş ordudaki tank (veya kendinden itmeli topçu) taburlarının sayısı, 42'ten 44'e (ağır olanlar dahil olmak üzere 6'ten 12'e) arttırıldı, motorlu tüfek taburları, 34'tan 30'e düşürüldü. Buna göre, orta tank sayısı 1233'e, ağır - 184'e yükselmiştir.
CA zırhlı bölümündeki ağır tankların sayısı değişmedi - 46 tankları EC-2 ve EC-3. Mekanize edilmiş bölümdeki ağır tankların sayısı, 24'ten 46'e yükselmiştir, yani ağır tankların sayısı EC-2 ve EC-3 olan tank bölmesine eşit olmuştur.
EC-3, Moskova Askeri Bölgesinin zırhlı parçalarından biriydi. Naro-Fominsk, Ağustos 1956
Bu tür yapılar ve bölümlerin bileşimi, amaçları ve savaş kullanım yöntemleri ile belirlendi ve onlara yüksek darbe kuvveti, mobilite ve kontrol edilebilirlik sağladı.
Tank ve mekanize bölümlerin organizasyonel ve personel yapısının iyileştirilmesi için ana yönelimler, ateş güçlerini artırarak, savaş güçlerinin ve savaş operasyonlarının kapsamlı desteğine yönelik kabiliyetlerinin artmasıyla elde edilen hayatta kalma oranlarının arttırılmasıydı. Aynı zamanda, tank oluşumlarının ve birimlerinin muharebe kompozisyonunun bütünlüğünü arttırma ve kompozisyonlarındaki piyade oranını azaltma eğilimleri vardı.
Makineleştirilmiş birimlerin ve oluşumların personelini düşman ateşli silahlarının yenilgisinden koruma ihtiyacı, 1956'un düşüşünün Macar olaylarıyla doğrulandı.
Macaristan bölgesinde egzersizler. Birisi daha sonra Budapeşte topraklarındaki sokak savaşlarında aktif olarak kullanılan ağır Sovyet tankı IS-3’i görebiliyoruz. Yaz 1955
Budapeşte sokaklarından birinde EC-3 tankını harap etti. Macaristan, Ekim 1956
Mühimmat tankı tankı EC-3'in patlamasından yandı ve yok edildi. Macaristan, Budapeşte, Kasım 1956
Savunma pozisyonunda bir siperde IS-3М Tank
Tank EC-3, Çekoslovakya ordusuna geçti. 1950-ler.
Büyük Vatanseverlik Savaşı sırasında, Macaristan Almanya tarafında savaştı. Doğu Cephesinde, binlerce Macar askeri olan 200, SSCB'de Kızıl Ordu'ya karşı savaştı. 1943-1944’te Wehrmacht’ın yenilgisinden sonra zamanla 180 derecelerinde silahlanmasına neden olan Nazi Almanya - İtalya, Romanya, Finlandiya’nın diğer müttefikleri aksine, Macar birlikleri ezici çoğunluğuyla sonuna kadar savaştılar. Kızıl Ordu, Macaristan savaşlarında 200 bin kişiyi kaybetti.
Yılın 1947 barış anlaşmasına göre, Macaristan arifesinde ve İkinci Dünya Savaşı sırasında edindiği tüm bölgelerini kaybetti ve Sovyetler Birliği ile 200 milyon Çekoslovakya ve Yugoslavya'ya tazminat ödemek zorunda kaldı: 100 milyon dolar. Sovyetler Birliği, anlaşmaya uygun olarak, Avusturya'daki birlikler grubu ile iletişimi sürdürmek için gerekli olan birliklerini Macaristan'da tutma hakkına sahipti.
1955'te Sovyet birlikleri Avusturya'yı terk etti, ancak aynı yılın Mayıs ayında Macaristan Varşova Paktı'na katıldı ve CA birlikleri ülkede yeni bir kapasitede kaldı ve Özel Birlikler olarak adlandırıldı. Özel Birlikler, 2-I ve 17-I Muhafızları, Hava Kuvvetleri - 195-I avcı ve 172-I bombalama bölümlerinden mekanik parçaları ve yardımcı parçaları içeriyordu.
Macarların çoğu, ülkelerini II. Dünya Savaşı'nı salıvermekten suçlu kabul etmediler ve SSCB'nin Hitler karşıtı koalisyondaki eski Batı müttefikleri, 1947 barış antlaşmasının tüm noktalarını destekledikleri gerçeğine rağmen, Moskova'nın Macaristan ile son derece haksız davrandıklarına inandılar. Ek olarak, Amerika'nın Batı Sesi, BBC ve diğerleri aktif olarak Macaristan nüfusunu etkiledi ve Macaristan topraklarında NATO birliklerinin işgali de dahil olmak üzere bir ayaklanma durumunda acil yardım vaat ettiler.
Ekim 23 1956 yaklaşmakta olan kamu patlaması atmosferinde ve Budapeşte'deki Polonya olaylarının etkisi altında, nüfusun neredeyse tüm kesimlerinin temsilcilerinin katıldığı 200-bininci gösteri yapıldı. Ülkenin ulusal bağımsızlığı, demokratikleşme, “rakoshisky liderliği” hatalarının tam olarak düzeltilmesi sloganlarıyla başladı, 1949-1953'in baskısından sorumluları adaletle karşıladı. Talepler arasında: bir parti kongresinin derhal davet edilmesi, Imre Nadi'nin başbakan olarak atanması, Sovyet birliklerinin Macaristan'dan çekilmesi, anıtın I.V. Stalin. Güvenlik güçleriyle ilk çatışmalar sırasında tezahürün karakteri değişti: hükümet karşıtı sloganlar ortaya çıktı.
Gönüllü Genel Kurulunun Merkez Komitesinin ilk sekreteri olan Gere, Macaristan’da bulunan Sovyet birliklerini Budapeşte’ye getirme talebiyle Sovyet hükümetine başvurdu. İnsanlara bir radyo adresinde karşı-devrim olarak ne olduğunu niteledi.
Ekim 23 akşamı, ayaklanma 1956'ta başladı. Silahlı göstericiler bir radyo merkezi, bir dizi askeri ve endüstriyel tesis ele geçirdi. Ülkeye bir acil durum hali sunuldu. Bu sırada Budapeşte'de yaklaşık 7 bin Macar askeri ve 50 tank dağıtıldı. Geceleri, VTP Merkez Komitesi Genel Kurulu, Merkez Komite toplantısına katılan, Sovyet birliklerini davet etmeyi reddetmeyen Imre Nagy başkanlığında yeni bir hükümet kurdu. Ancak ertesi gün, birlikler başkente girdiğinde, Nagy, Sovyet Büyükelçisinin Macaristan Yu.V. Andropov ilgili mektubu imzaladı.
23 Ekim 1956'da, saat 23: 31550'te SSCB Silahlı Kuvvetleri Genelkurmay Başkanı, Sovyetler Birliği Mareşali V. Sokolovsky, yüksek frekanslı bir telefonla telefonla, Özel Kolordu komutanı General P. Lashchenko'ya birliklerini Budapeşte'ye (Pusula planı) yerleştirmesini emretti. SSCB hükümetinin “ülkede meydana gelen siyasi huzursuzlukla bağlantılı olarak Macaristan hükümetine yardım etme” kararına uygun olarak, SSCB Savunma Bakanlığı operasyonda kara kuvvetlerinin sadece beş bölümünü içeriyordu. 1130 personel, 34 tank (T-85-44, T-54, T-3 ve IS-100) ve kundağı motorlu topçu parçaları (SU-152 ve ISU-615), 185 silah ve havan topu, 380 uçaksavar topu, 3830 zırhlı personel taşıyıcı, XNUMX araç. Aynı zamanda tam uyarı verildi havacılık 159 savaşçı ve 122 bombardıman uçağı ile birlik. Bu uçaklara, özellikle de Sovyet birliklerini kaplayan savaşçılara isyancılara karşı değil, Macaristan'da NATO uçaklarının çıkması gerekiyordu. Ayrıca, Romanya ve Karpat Askeri Bölgesi topraklarındaki bazı bölünmeler yüksek alarma geçti.
24 1956 ekim gecesi "Pusula" planına uygun olarak, 2 Muhafızlar Birimi birimleri Budapeşte'ye tanıtıldı. 37 tankı ve 40 bu bölümün mekanize alaylarını şehrin merkezini isyancılardan kurtarmayı ve en önemli noktaları (tren istasyonları, bankalar, havaalanı, devlet daireleri) korumayı başardı. Akşamları, Macar Halk Ordusu'nun 3 Piyade Birlikleri birimlerine katıldı. İlk saatlerde, 340 silahlı isyancıları yok ettiler. Şehirde bulunan Sovyet birimlerinin sayısal ve savaş gücü 6 bin asker ve subay, 290 tank, 120 zırhlı personel taşıyıcı ve 156 silahtan oluşuyordu. Ancak, bu açıkça 2 milyon nüfuslu büyük bir şehirde savaşmak için yeterli değildi.
25 ekim sabahında, 33-I Muhafızlar Mekanize Bölümü, Budapeşte'ye ve akşamları 128-I Muhafızları Tüfek Bölümüne yaklaştı. Bu zamana kadar, Budapeşte'nin merkezinde isyancıların direnişi yoğunlaştı. Bu, bir Sovyet subayının öldürülmesi ve barışçıl bir miting sırasında tek bir tankın yakılması sonucu oldu. Bu bağlamda, 33 bölünmesine bir savaş görevi verildi: şehrin merkezi kısmını, isyancı kalelerinin çoktan kurulmuş olduğu silahlı kuvvetlerden temizlemek. Sovyet tanklarıyla savaşmak için tanksavar ve uçaksavar silahları, el bombası fırlatıcıları, tanksavar bombaları ve yanıcı şişeleri kullandılar. Savaşın bir sonucu olarak, kaybedilen asiler yalnızca 60 kişiyi öldürdü.
Ekim 28 sabahı, Macarca mekanize alaylarının 5 ve 6 üniteleri ile birlikte Budapeşte'nin merkezini fırtınaya sokmak planlandı. Ancak, operasyon başlamadan önce Macar birimlerine düşmanlıklara katılmama emri verildi.
Ekim 29 ateşkes emri aldı ve Sovyet birlikleri. Ertesi gün, Imre Nagy hükümeti, Sovyet birliklerinin Budapeşte'den derhal çekilmesini istedi. 31 Ekim'inde tüm Sovyet oluşumları ve birimler şehirden çekildi ve şehirden 15-20 km uzaklıkta yer aldı. Özel Kolordu karargahı Tekel’deki havaalanında bulunuyor. Aynı zamanda, SSCB Savunma Bakanı Georgy Zhukov'a, CPSU Merkez Komitesi tarafından "Macaristan'daki olaylarla ilgili uygun bir önlem planı geliştirmesi" talimatı verildi.
1 Kasım Imre Nagy başkanlığındaki Macar hükümetinin yılın 1956'i, ülkenin Varşova Paktı'ndan çekildiğini açıkladı ve Sovyet birliklerinin derhal geri çekilmesini istedi. Aynı zamanda, Budapeşte çevresinde düzinelerce uçaksavar ve tanksavar silahı ile güçlendirilmiş bir savunma hattı yaratıldı. Şehre bitişik yerleşim yerlerinde tanklar ve topçularla karakollar ortaya çıktı. Şehirdeki Macar birliklerinin sayısı 50 bine ulaştı. Ayrıca, 10 binden fazla kişi "Ulusal Muhafız" a dahildi. Tankların sayısı yüze çıktı.
Sovyet komutanlığı, Büyük Vatanseverlik Savaşı deneyimini kullanarak, Budapeşte'yi ele geçirmek için "Whirlwind" kod adı altında yapılan işlemi dikkatle yaptı. Asıl görev, iki tank, iki elit paraşüt, makineleşmiş ve topçu alayının yanı sıra iki tabur ağır harç ve roketatar atan Genel General P. Lashchenko'nun komutasındaki Özel Birlikler tarafından yapıldı.
Özel Kolordu’nun bölümleri, Ekim’de terk edene kadar nesnelerin bulunduğu şehrin aynı bölgelerinde eylemler yapmayı amaçladı ve bu da bir miktar savaş görevinin yerine getirilmesini kolaylaştırdı.
Kasım ayının sabahı 6'te, yılın 4'inde 1956'te “Thunder” sinyalinde “Whirlwind” işlemi başlatıldı. 2 ve 33 Muhafızları Mekanize Tümenlerin önündeki kopmalar ve ana güçleri, rotaları boyunca sütunlardaki sütunlardaki 128 Muhafızları Tüfek Bölümü, Budapeşte'den çeşitli yönlerden koştu ve sabahları 7 tarafından kentlere giriştiler.
General ordularının birleşimi A. Babajanyan ve X. Mamsurov, Debrecen, Miskolc, Gyor ve diğer şehirlerdeki makamların düzenini almak ve geri yüklemek için aktif adımlar atmaya başladı.
SA'nın havadaki birimleri, Macar uçaksavar pillerini etkisiz hale getirdi ve bu da Sovyet hava birimlerinin Veszprem ve Tekel'deki hava alanlarını engelledi.
2 Muhafız Birimlerinin Bölümleri, 7 h., 30 min. Tuna, parlamento, parti Merkez Komitesinin binaları, iç ve dışişleri bakanlıkları, Devlet Konseyi ve Nyugati karakolundaki köprüleri ele geçirdiler. Parlamento bölgesinde bir güvenlik taburu silahsızlandı ve üç tank ele geçirildi.
Albay Lipinsky'nin 37 Tank Alayı, Savunma Bakanlığı binasının el konması sırasında 250 görevlileri ve “milli muhafızlar” hakkında silahsızlandı.
87 ağır tank kendinden tahrikli alayı Fot bölgesinde bir cephanelik ele geçirdi ve ayrıca Macar tank alayını silahsızlandırdı.
Savaş günü boyunca, 600 adamının önünde bölünme bölümleri silahsızlandı, 100 tankları, iki topçu deposu, 15 uçaksavar silahları ve çok sayıda küçük silahlar hakkında ele geçirildi.
33 Muhafızları Mekanize Tümeni'nin birimleri, ilk önce direnişe rastlamadan, Peszentlerinz'deki topçu cephaneliğini, Tuna Nehri'ni geçen üç köprüyü ele geçirdi ve aynı zamanda Macar alayının isyancılara giden birimlerini de etkisiz hale getirdi.
108th Muhafızlarının Havadaki Bölümü'nün 7. Paraşüt Alayı, Tekla'daki hava alanını ani hareketlerle bloke eden beş adet Macar uçaksavar pili etkisiz hale getirdi.
128-inci Muhafızlar Albay N. Gorbunov'un, şehrin batı kesiminde ileriye doğru atılma kuvvetleri tarafından Tüfek Tümeni, 7 uçağını yakalayan 22 saatlerinde Budaersh havaalanını ve iletişim okulunun kışlalarını etkilemeye çalıştı ve 7 mekanize alayını etkilemeye çalıştı.
Bölünme birimlerinin Moskova bölgesini, Kraliyet Kalesi'ni ve güneyden Gellert Dağı'na kadar olan mahalleleri yakalama girişimleri, güçlü direniş nedeniyle başarılı olamadı.
Sovyet bölümleri kent merkezine doğru ilerledikçe, silahlı birimler, özellikle Merkez Telefon İstasyonu'na, Korvin bölgesine, Keleti tren istasyonuna, Kraliyet Kalesi'ne ve Moskova Meydanı'na birimlerin çekilmesiyle daha organize ve inatçı bir direniş başlattı. Macarların güçlü noktaları daha güçlü hale geldi ve tanksavar silahlarının sayısı arttı. Bazı kamu binaları da savunma için hazırlandı.
Şehirde faaliyet gösteren birlikleri güçlendirmek ve eylemlerinin hazırlanmasını ve desteğini organize etmek gerekiyordu.
Budapeşte'deki Sovyetler Birliği Mareşalinin yönündeki silahlı müfrezelerin hızlı bir şekilde yenilgisi için, iki tank alayı (100 tank bölümünün 31 tank alayı ve 128 tank alayının 66 koruma tüfek bölümünün alay) özel Kolordu'na atandı. ve 80 th ve 381 th Muhafızlarından 7 inci paratroop alayları, havadaki bölünme, tüfek alayı, mekanik alay, topçu alayı ve ağır harç ve reaktif teçhizatın iki bölümü.
Bu birimlerin çoğu, 33 th mekanize ve 128 thüfek koruma bölümlerinin güçlendirilmesine bağlandı.
Güçlü direniş bölgelerinde ustalaşmak için - Korvin bölgesi, Üniversite kampüsü, Moskova bölgesi, 300-500'e kadar silahlı grupların yerleştirildiği Korolevskaya Meydanı, bölüm komutanları, piyade, topçu ve tank gibi önemli kuvvetler çekmeye ve yangın söndürme mermileri kullanmaya zorlandı. alev makineleri, duman bombası ve dama. Bu olmadan, bu direniş odaklarını aşma girişimleri personelde büyük kayıplara neden oldu.
5 Kasım 1956 Muhafızlarının Mekanize Genel Obaturov Bölümü'nün bir parçası olan 33, 11 topçu taburlarının dahil olduğu 170 top ve harçlarının dahil olduğu ağır bir topçu saldırısına maruz kaldıktan sonra, Cor'da en büyük kuvvetle güçlendirilmiş Asi kalesi aldı. Kasım ayındaki 5 ve 6 sırasında, Özel Birlikler birliği Budapeşte'deki bireysel isyancı grupları ortadan kaldırmaya devam etti. Kasım'da 7, Janos Kadar ve yeni kurulan Macaristan Hükümeti Budapeşte'ye geldi.
Savaş sırasında Sovyet birliklerinin kayıpları 720 insanları öldürdü, 1540 yaralandı, 51 insanları kayboldu. Bu kayıpların yarısından fazlası, çoğu Ekim ayında Özel Kolordu tarafından gerçekleştirildi. Gardiyanların havadaki bölümlerinin 7 ve 31 birimleri, 85 kişi öldü, 265 yaralandı ve 12 kişi kayıp. Sokak savaşlarında çok sayıda tank, zırhlı personel taşıyıcıları ve diğer askeri teçhizat hasar gördü ve hasar gördü. Yani, Muhafız 33-inci Mekanize Tümen parçası Budapeşte 14 tanklar ve kendinden tahrikli silah kaybolan, zırhlı personel taşıyıcılar 9, 13 silahlar, savaş araçları BM 4-13, 6 uçaksavar silahlar, makineli tüfekler 45, 31 5 araba ve motosiklet.
EC-3 ağır tanklarının Budapeşte'deki savaşa katılımı Sovyet tank birlikleri sırasında operasyonda olan tek kişiydi. Aracın modernizasyonundan sonra, 1947-1953 yıllarında ve 1960'e kadar, revizyon sırasında, önce endüstriyel tesislerde (ChKZ ve LKZ) ve daha sonra EC-3M olarak EC-3M olarak belirtilen, EC-70 tankları revizyon tesislerinde , XNUMX'in sonuna kadar birlikler tarafından sömürüldü.
Daha sonra, araçların bir kısmı hizmet ömründen sonra, bazıları yeni T-10 ağır tanklarla değiştirildi - bunların kullanımdan kaldırılması ya da tank depolama alanlarındaki hedefler olarak kullanılmış ve bir kısmı da Sovyet-Çin sınırındaki tahkimat yerlerinde sabit atış noktaları olarak kullanılmıştır. . Yukarıda belirtildiği gibi, EC-3 (EC-3М) tankları, EC-2 ve T-10 ağır tankları ile birlikte, sonraki modifikasyonları ile birlikte, 1993'teki Rus (Sovyet) Ordusundan çıkarıldı.
EC-3 (EC-3M) tankı Dünya Savaşı 1941-1945’te yer almasa da, Rusya’nın birçok şehrinde bu savaşta kazanılan zaferin anısına bir anıt olarak kuruldu. Bu makinelerin büyük bir kısmı dünyadaki müzelerde bulunmaktadır. Moskova'daki EC-3М tankları, Büyük Vatanseverlik Savaşı Merkez Müzesi'nin (1941-1945) katılımıyla temsil edildi. Poklonnaya Tepesi’nde, Rusya Federasyonu Silahlı Kuvvetleri Müzesi’nde, Kubinka’daki Zırhlı Silahlanma ve Ekipman Müzesi’nde.
Seri üretim sırasında, EC-3 tankı ihraç edilmedi. 1946'te, Sovyet hükümeti tarafından makine tasarımına aşina olmak ve eğiticileri eğitmek için iki tank Polonya'ya transfer edildi. 50-s'de, her iki araba da Varşova'daki askeri geçit törenlerine birkaç kez katıldı. Daha sonra, 70'in başlamasından önce bir makine Varşova'daki Askeri Teknik Akademi'deydi ve daha sonra eğitim alanlarından birinde hedef olarak kullanıldı. İkinci tank EC-3, kütüphanede bulunduğu günümüzde S. Charnetsky'den sonra adı verilen Tank Yüksek Kuvvetleri Yüksek Okulu'na devredildi.
1950'te bir tank EC-3 Çekoslovakya'ya devredildi. Ek olarak, önemli sayıda EC-3 tankı DPRK'ya aktarıldı. Kuzey Kore'deki iki tank bölümündeki 60-ler'de bu ağır makinelerin bir alayı vardı.
Baltık Askeri Bölgesinin parçalarından birinin bileşiminden ağır tank ИС-3
Ağır tank IS-3M Mısır ordusu. Büyük olasılıkla araç 7-inci Piyade Tümeni'ne ait. Sina Yarımadası, 1967
50-lerin sonunda EC-3 ve EC-3M gibi tanklar Mısır'a teslim edildi. 23 Temmuz 1956, EC-3 tankları, Kahire'deki "Bağımsızlık Günü" adına düzenlenen geçit törenine katıldı. Mısır'a teslim edilen 3 araçlarından EC-3 ve EC-100М tanklarının çoğu, 1962-1967 yıllarında bu ülkeye geldi.
Bu tanklar, Mısır ile İsrail arasındaki Sina Yarımadası'nda Haziran 5'ta başlayan “altı günlük” savaş sırasında savaşa katıldı. Bu savaştaki muharebe operasyonlarındaki belirleyici rol, temelleri İsrail tarafının Amerikan tankları olan M1967A48, Amerikan Centurion Mk.2 ve Mk.5 olan Amerikan tankları olan tankları ve mekanize birimleri tarafından oynandı. Fransız 7-mm silahlarla modern tankların yanı sıra M105 "Sherman" silahları. Mısır tarafından Sovyet yapımı tanklara karşı çıktılar: orta T-4-105, T-34, T-85 ve ağır EC-54. Özellikle X-NUMX ağır tankları, Khan-Yunis-Rafah'ı savunan 55 Piyade Tümeni ile silahlandırıldı. EC-3'in 3 tankları, Al Kuntilla yakınındaki muharebe pozisyonlarını işgal eden 7 tank tank tugayında kullanılıyordu.
Kıyamet Savaşı sırasında Mısır tankı
İsrailliler tarafından ele geçirilen Mısır tankı EC-3M
IS-3 (IS-3М) ağır tankları İsrailliler için ciddi bir düşman haline gelebilir, ancak birkaç M48 tankının onlar tarafından imha edilmesine rağmen bu gerçekleşmedi. Yüksek manevra kabiliyetine sahip bir savaş alanında EC-3 tankı daha modern İsrail tanklarına kaybediyordu. Düşük ateş, sınırlı mühimmat ve eski yangın kontrol sistemleri ile B-11 motorunun sıcak ikliminde çalışamama etkisi bir etkiye sahipti. Ayrıca, Mısır tank mürettebatlarının savaş eğitimi eksikliği de etkilendi. Kararlılık ve inatçılık göstermeyen askerlerin morali ve morali de düşüktü. İkinci durum, tank savaşı açısından bakıldığında benzersiz olanı, ancak “altı günlük” savaş için tipik bir bölüm olduğunu gösteriyor. Bir JS-3M tankı, Rafah bölgesinde, yanlışlıkla bir bomba uçağıyla açılan bir el bombasıyla vuruldu ... Mısırlı tank mürettebatı, mağlupları daha hızlı bir şekilde terk edebilmek için açık kapaklarla savaşmaya başladı.
Geri çekilen 125 Tank Tugayı askerleri, İsraillilerin mükemmel durumda olduğu EC-3M dahil olmak üzere tanklarını terk etti. “Altı günlük” savaşın bir sonucu olarak Mısır ordusu, 72 tank EC-3 (EC-3М) 'u kaybetti. 1973’e göre, Mısır ordusu, EC-3 (EC-3М) tanklarıyla donanmış yalnızca bir tank alayına sahipti. Bugüne kadar, bu alayı savaşmaya katılımıyla ilgili veriler değil.
Ancak İsrail Savunma Kuvvetleri EC-3M’i, 70’lerin başlangıcından önce tank çekicisini de içeren tankları kullandı. Aynı zamanda, yıpranmış B-54K-IC motorları, T-54A ele geçirilen tanklardan B-54 ile değiştirildi. Tanklar tarafında, motorla aynı anda, lojistiğin çatısı da açıkça, soğutma sistemi ile birlikte değişti. Bu tanklardan biri şu anda ABD'deki Aberdeen Proving Ground'da bulunmaktadır.
Tank EC-3M, İsrailliler tarafından dönüştürüldü. Bu örnek bir dizel B-54 ve bir T-54A tankından bir MTO tavan ile donatılmıştır. ABD, Aberdeen Kanıtlayan Zemin, 1990
Arap-İsrail savaşı 1973 için İsrailliler birkaç EC-3M tankından motorları ve şanzımanları kaldırdılar ve boşalan yerlere ilave mühimmat yerleştirdiler. Bu tanklar, eğimli beton pedlere monte edildi, bu da tank silahlarının namlularının 45 ° 'e yükselme açılarını garanti etmeyi mümkün kıldı. Bu tür iki EC-3 tankı, “Bar-Lev Line” denilen “Tempo” (“Okral”) ve “Bar-Lev Line” (Süveyş Kanalı boyunca bulunan en kuzeydeki nokta) takviyeli noktasında 1969-1970'teki “Yıpranma Savaşı” sırasında kullanıldı. 10, Port Said'in güneyindedir). Aynı şekilde donatılan iki EC-3 tankı, “Budapeşte” tahkim noktasına (Akdeniz kıyısında, Port Said'in doğusunda 12 km doğusunda) kuruldu. D-25T toplarına yönelik ele geçirilmiş cephanelik stokları tükendikten sonra, bu araçlar savaş sırasında tekrar Mısırlıların eline geçti.