Toplum olarak gerileyişimiz öyle bir seviyeye geldi ki, tehlike çanlarının bağlı olduğu direkler yuvalarımızın dibine kadar gelerek aile yapımızı tehdit etti ve etmeye devam ediyor. Emanet kavramının bittiği, şehrin caddelerinde güvenin kalmadığı, herkesin birbirine muhtemel tehlike gözüyle baktığı yerde; kurulacak yuvanın temel taşlarından olan güven hissi de yok olup gitmiştir bu topraklarda. Güven duymamanın, temkinli davranmanın, tedbirler peşinde koşmanın insanı güven içinde hissettirdiği bu zamanda; kurulacak ailelerin temeli sağlam atılamazken topluma da anlaşılabilir bir anlamsızlık hissi hâkim olmaktadır. Giriştiği her işe hayırlı şekilde başlangıç yapmayı şiar edinen ve “Bismillahirrahmanirrahim” zikrinin önemine iman eden bizlerin haline, maddi beklentiler hâkim oldukça; güven ortadan kalkıyor, kurak zaman da olsa dağlara hep kar yağıyor.
“Her işin başlangıcı, sonunun nasıl geleceğini gösterir” dedi, Atâullah İskenderî.
Allah’ın yarattığı canlara garanti olarak sunduğu rızka güvenmeyerek veya razı olmayarak şehvetimizden, hevesimizden, ihtirasımızdan, doyumsuzluğumuzdan kaynaklı her türlü dünyevi hislerimiz, geçiciliğin gölgesinde sonsuzluk arzusu yaşatacağını düşündürüyor. Bu mekânda sonsuzluk olmadığı gibi maddiyatın da, şöhretin de, makamın da bir sonu vardır. Bu öyle bir dünyadır ki, Allah’ın son elçisinin dişi savaşta kırılabilir, dünyanın en iyi boksörü ringlere dayak yiyerek veda edebilir, dünyanın en hızlı koşucusu topallayarak bitiş çizgisini göremeyebilir… Bu dünyadan geçerken bizimle beraber olan her türlü imkânın veya zor şartların geçici olduğunu gördüğümüz halde rızık elde etmek için üzerimize düşen çabayı hayatımızı garantiye almak uğruna gerçekleştirdikçe doğru amelimizi yanlış tarafa sürüklüyor, helal kazancımıza da küfür bulaştırıyoruz. Bize hazır sunulan kalıpları hayatımıza yerleştirmeye çalışırken, bu çaba esnasında hayatımızdan nelerin çıktığının muhasebesini defterler kapanmadan yapmak kâr veya zararı gösteremese de, yönümüzün ne tarafa dönük olduğunu hissettirebilir.
“Soylu bir varoluş üzerine mi yaşıyoruz, yoksa Maslow’un ihtiyaçlar hiyerarşisindeki en basit ihtiyaçlarımızı gidermek için mi? Bu dünya bizim varlığımızla daha da güzelleşiyor mu? Dünyayı devraldığımızdan daha güzel bir şekilde çocuklarımıza bırakmak için bir çabamız, bir uğraşımız var mı?” dedi, Kemal SAYAR.
Hadsizliğin haddini aştığı bir çağdayız! Aileyi dinamitleyen ve kendini çağdaş olarak niteleyen kafaların, mantık kisvesi giydirilmiş sloganları ruhumuzu hazır kalıplar içine sokarak hayatımıza şekil vermektedir. Aileler kız çocuklarını ilim tahsil etmeleri için değil meslek sahibi olup eşlerinden boşanmaları halinde okulu bir çeşit sigorta olarak görmeleri, iş kadını olmanın yüceltilip iyi çocuk yetiştirmenin öneminin anlaşılamaması, özgürleşme söylemlerinin yuvalara verdiği zararın hesaplanamaması, egonun zirvelere çıktığı bu zamanda yuva kuracakların kendilerini dahi tanıyamaması, yanlış soruları kendimize sorarak yanlış cevapların arasında kaybolup doğruya ulaşılamaması bu zamanın en büyük hatalarıdır. Bizim amelimiz; inancımızın gereği olarak ömrü emanet bilmek ve iyi nesiller yetiştirmek için son sancağımızı muhafaza etmek, yuvalarımızın sağ tarafına kazılan şerrin çukurlarını görerek rızk mücadelesini dünyevi iştahlara kurban etmemek, kadınlarımız modern sloganlar tarafından cezbedilmeden erkeklerimizin daha adil, daha merhametli ve daha vefalı olmalarını tavsiye etmektir.
“Modern insan modernleşme alışkanlıklarını her şeyin önüne geçirmeyi marifet zannetme vasıtasıyla avunuyor. Gayr-i Müslim zekâdan fayda sağlamakla gayr-i Müslim zekânın kurtarıcılığına iman etmek arasındaki farka dikkat etmeden bugünlere geldik” dedi, Üstad İsmet ÖZEL.
Dünya öyle bir yer ki, dünyevi konular mevzu olduğunda farklı kafadaki her insan bir anda aynı kafadan olabiliyor. Yaşadığımız süreçte aşı mevzu olduğunda hükümete aşırı derecede karşı olan insanlarla hükümete aşırı derecede taraftar olan insanları aynı safta gördüğümüz gibi, kızlarımız başta olmak üzere evlatlarımızın üniversite okuması konusu da gündeme gelince kalabalıklar aynı safta buluşmayı başarabiliyor. Belli başlı üniversitelerimiz dışında birçok üniversitenin birçok bölümünde okumanın zaman kaybı olmasının aşikâr ve kısa dönem askerlik görevinin son bulmasına rağmen.
Bizim mevzumuz ne evlatlarımızın tahsil hayatını ne de onların meslek sahibi olmalarını engellemektir. Derdimiz, eşlerin yerini bilmesi, birbirlerini Allah’ın emaneti olarak görmesi, sofranın başında aynı tastan çorba içmenin, yavrusunun kokusunu içine çekmenin, hastalanan eşine hizmet etmenin, birbirlerine sevgiyle beraber sabır göstermenin, iyi evlatlar yetiştirmenin, aile üyelerinin ihtiyaçlarını helal yoldan temin etmenin de ibadet olduğu şuurunu kazanmasıdır. Efendimize (sav) ait “Erkek hanımına, hanım da erkeğine sevgiyle baktıklarında, Cenab-ı Hak da onlara rahmetle bakar. Şayet erkek, hanımının ellerini ellerine alırsa, her ikisinin de günahları parmaklarının arasından dökülür gider” şerefli sözünü hatırımızda tutarak aile hayatında nelerin önemli olduğunu anlamamızdır.
Sonu olmayan boş tedbirlerin peşinde koşmak başka boşluklara sürükler insanı! Etrafımızda okuyan, meslek sahibi olan lakin daha farklı sıkıntıları yaşayan o kadar kadın var ki, birçoğu yalnızlaşan hayatın içinde mutluluğa hasret şekilde yaşıyor. Kadınlarımızın bu duruma düşmesi aile yapımızı sarstığından, toplumumuzu bekleyen sosyal zelzeleler meskenlerimizi yıkmasa da dünyamızı yıkıyor.
“Modernite, toplum üzerinde pek çok değişikliği kadın rolü üzerinden gerçekleştirdi. Ne yazık ki Türkiye’de de aksi söz konusu değildir” dedi, Nevzat TARHAN.
Toplumumuz kadavra değil! Onun için deneme yanılma yöntemleri, maddi tedbirler gibi yeni usullerin peşinden koşmaktansa bizi bugünlere getiren hallerimiz ile bu soruna çözüm bulmaya çalışmak kendimize dönmektir, kendimize bakmaktır.
Benî İsrail zahidlerinden biri, her sene yalnız altı gün dışında, yetmiş senesini oruç tutarak geçirmiş. Bir gün Cenab-ı Hakk’a şeytanın nasıl aldattığını öğrenmek için dua etmiş. Duasında ısrar etmişse de dileği kabul edilmemiş. Bir kere de dönüp “kendi hatalarımı bilsem daha iyi olur” diyerek istiğfar edince, Cenab-ı Hak derhal bu son istiğfarının yetmiş senelik ibadetinden daha makbul olduğunu bildirmiş ve basiretini açarak şeytanın aldatma şekillerini kendisine göstermiş.
Bir de şöyle düşünün! Herkesin başkasını gösterdiği zamanda kendini gören ne hisseder?
“Çeşm-i insaf gibi kâmile mîzan olmaz” dedi, üstad ve şöyle devam etti sözüne: “Kişi noksânını bilmek gibi irfân olmaz”.
Şadan Sezgin