We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
İklim değişikliğinin acı verici olacağını her zaman biliyorduk ...
Geçtiğimiz günlerde, Covid-19 Koronavirüs'ü kontrol altına almak amacıyla ülkenin kilitlenmesinden önce ve sonra Çin üzerindeki havayı karşılaştıran bir harita gördüğümde bir şeyler değişti. Yavaş yavaş, bir hafta içinde, iklim değişikliği konusunu yepyeni bir ışıkta görmeye başladım.
Kulağa radikal gelebilir ama lütfen beni dinleyin.
İstikrarlı bir iklime giden yolun bir tür ekonomik çöküşten geçmesi gerekecek. Daha sürdürülebilir bir iş modeli veya daha ilerici bir hükümet eylemi ile hiçbir ilgisi olmayacak; her iki yaklaşım da başarısız oldu. Kabul edelim: İnsanlar hayatlarını yaşama biçimlerini değiştirme dürtüsünü hissetmiyorlar ve hükümet yolu gösteremeyecek kadar zayıf ve / veya yozlaşmış durumda.
Bekle, bu olumsuzluğu durdur!
Belki karbon yakalama gibi teknolojik bir çözüm bulacağımıza inanıyorsunuz veya belki de güneş, rüzgar, gelgit enerjisi ve alglerin yenilenebilir çözümler sepeti olarak kapasitesine inanıyorsunuz. Ya da belki Greta'nın hareketinin hükümetin elini sonunda ihtiyacımız olan sağlam adımları atmaya zorlayacağını düşünüyorsunuz. Belki haklısın ... belki ... belki değil. Ama sanırım gece geç saatlerde düşüncelerimizle baş başa kaldığımızda duvardaki yazıyı görebiliriz. Geçtiğimiz 30 yıldaki çabalarımız başarısız oldu ve şaşırtıcı değil: yanlış "geçiş" düğmesine basıyoruz.
Değişim ... hiç gelmedi
İklim değişikliği, yavaş hareket eden bir krizdir ve politikacıların harekete geçmesi için son derece uygundur. IPCC raporunda bilim adamlarının belirlediği miktara göre emisyonları azaltmak, fosil yakıt sektörünün büyük ölçüde küçültülmesini ve iş yapma şeklimizin tamamen yeniden düşünülmesini gerektiriyor. Bunun yaratacağı ekonomik istikrarsızlık ve iş kayıplarının miktarı eşi görülmemiş olacaktır. Bu siyasi intihardır: Seçmenler, onlarca yıl sürecek bir kriz nedeniyle işlerini alan politikacıları desteklemiyor.
Geriye dönüp bakıldığında, siyasi bir kaybeden olmanın yanı sıra, kriz vurulmadan önce önemli bir değişiklik asla olmayacaktı, statüko, kampanyayı destekleyen ve sürdürmek için kazanılmış bir çıkarı olan süper zengin, kurumsal elit için beklenmedik bir durumdur. iklim yağma sistemi. Bu yüzden politikacılar orta yolu seçiyorlar: çevre savunucuları olmaktan bahsediyorlar, kararlı hareket ediyormuş gibi yapıyorlar, Paris Anlaşmalarını imzalıyorlar ("toplu başarısızlık için dokunulmazlıktan" başka bir şey değildir) ve önemli hiçbir şey olmuyor.
Güçlü bir ekonomi
Politikacılar iklim değişikliği hakkında çok şey söylüyorlar, ancak eylemlerine baktığınızda mesaj açık: ekonomi önce gelir. Neoliberal senaryoya göre, bunu başarmanın en iyi yolu işi yalnız bırakmak ve çok fazla sinir bozucu düzenlemeyle ona yük olmamaktır. Çevresel veya sosyal zararı azaltma çabaları, düzenlemeler olmaksızın gönüllü önlemler olarak teşvik edilir ve elbette uyumsuzluk için çok az ceza vardır veya hiç yoktur. Bu performanstaki tüm aktörler, mevcut sistemi yerinde tutmak için mükemmel bir şekilde hizalandı. Böylelikle ekonomik bozulma minimumda tutuluyor, seçkinler ceplerini doldurmaya devam ediyor, işler korunuyor ve seçmenler bugün sahip olduklarımız gibi zayıf ve vizyonsuz politikacıları seçmeye devam ediyor. Ve tabii ki bunun bedelini çevre ödüyor.
Değişimin sarsılması gerekiyor
Gerçek bir değişimin gerçekleşmesi için bir tetikleyici olmalı, bir şey bizi tanıdık yollarımızdan çekmeli. Mevcut yolumuza devam edersek, geleceğin nasıl olacağına dair beklentilerimizi bir şey değiştirmeli. Yani, yeni bir şey denemeye kıyasla önceki davranışlarımızla daha yüksek bir risk seviyesi algılıyoruz. İşte burada mükemmel dozda korku devreye girer - bu, bilimin bize gerekli olduğunu söylediği ilacı alma zamanının geldiğini toplu olarak anlamamız için tetikleyici düğme.
İstikrarlı bir iklim için savaşmaya yönelik mevcut yaklaşımımız işe yaramıyor. Beynimiz bu yavaş hareket krizinin ciddiyetini anlamıyor gibi görünüyor. Daha ilkel bir cevaptan ödün vermeliyiz. Limbik sistemimizi aciliyeti hissetmesi, tehlikenin yakın olduğunu ve gelecekte 20, 50 veya 100 yıl içinde değil de devreye girmesi için devreye almalıyız. Bu, başından beri kaçırdığımız şey.
Rüya bitiyor
Son iki ayda her şeyi değiştiren bir şey oldu. Sürdürülebilir bir ekonomiye sorunsuz bir geçişin mümkün olduğu yeşil iş fantezimizin tam ortasına küçük bir virüs düştü. Sadece daha çevreci alışveriş yapmamız ve şirketleri bu "yeşil talebi" karşılamaya zorlamamız gerektiğinde… yeniden kullanılabilir bir kahve fincanı taşımak, işe bisiklet sürmek veya vegan olmak gibi birkaç küçük davranış değişikliğiyle birlikte.
Hadi o rüyayı bitirelim: bu virüs ışık saçmak üzere
çok uzun süredir devam eden başarısız bir stratejide. Bu, nihayetinde bizi emisyonlarımızı kontrol etmeye zorlayacak ihtiyacımız olan tetikleyici olabilir mi? Zaman gösterecek, ancak şu andan itibaren trajik olsa da, bu korkunç virüs bir iklim felaketini önlemek için en iyi şansımız gibi görünüyor.
Koronavirüs (KOVİD-19
Covid-19, doğanın kendisini yeniden savunması, yeterli olduğunu söyleyen bir düğmeyi çevirmesi gibidir: ekonomik sistemi daha iklim dostu yapmayacaksanız, her şeyi kapatacağız. Olumlu sonuçlar elde etmek veya fosil yakıtlardan kurtulmak için bir hareketi teşvik etmek için yağmacı bir bankacılık sisteminin açgözlülüğünü kullanmaya çalışırken sevdiğiniz hataları yapmayacağız. Yaklaşımımız, ekonomi için paradan veya petrolden daha temel bir şeyi kapatarak başarılı olacaktır: insanlar.
Covid-19'u bu kadar etkili kılan şey, korku kullanarak dikkatimizi çekmesidir. Gezegendeki herkesi, asla gerçekten düşünmediğimiz bir şeyi yeniden düşünmeye ve buna uyum sağlamaya zorluyor: diğer insanlarla nasıl etkileşim kurduğumuz ve bu etkileşimlerin küresel ekonomi için ne kadar önemli olduğu. Bu, iklim hareketinin asla başaramayacağı bir şey: Bireysel düzeyde, herkes yollarını değiştirme dürtüsünü hissediyor.
Trajik ama etkili mi?
Şimdi bu, iklim değişikliğiyle mücadele etmenin zor bir yolu gibi görünüyorsa, çünkü öyle. İnsanların ölmesi trajik ve çok daha kötüye gidebilir. Bir bulaşıcı hastalık epidemiyoloğu olan Julia Grant'e göre, "Tanıdığınız insanların Covid-19'dan ölme olasılığı yüksek." Ama iklim değişikliğinin zararlı olacağını ve milyonlarca kişinin hayatını alacağını her zaman biliyorduk, sadece gelecekte başka birinin gözetiminde uzak bir zamanda olacağını düşündük. Gezegenimizin “yola çıkma” yönündeki toplu kararı, iklim değişikliğine cevabımızın zaman çizelgemizde olmamasını sağladı: doğanın karar vermesine izin vereceğiz.
Sanırım asıl soru şu: İklimin parçalanmasına izin vermeye devam edersek gezegenimize ne olacağına dair bilime inanıyor musunuz? Bunu yapmazsanız, şimdiye kadar okumanıza şaşırdım ve eğer okursanız, bu değişim modelini ciddiye almalı ve bizi bu noktaya getiren tüm kusurları düşünmelisiniz.
Evet ama ekonomi
Ekonomiyi genişletirken emisyonları azaltma hakkında bildiğimiz her şeyi test ettik ve kanıtlayacak çok az şeyimiz var. Ancak, hareketsizliğimizin sonuçları yıllarca hissedilmeyeceğinden, muhtemelen başarısızlığımızla yakın zamanda yüzleşmek zorunda kalmayacağız.
Covid-19 ile "önce ekonomi" yaklaşımı farklıdır: Bu stratejinin sonuçları neredeyse gerçek zamanlı olarak ortaya çıktı. Koronavirüs salgınının başlangıcında hastalığı kontrol altına almanın ve hava yolculuğunu kısıtlamanın hayati önem taşıdığını söyleyen birçok uzman vardı, ancak bu uyarılar ekonomiyi sağlıklı tutmak adına göz ardı edildi ve elbette artık çok geç. Bir pandeminin ortasındayız ve ekonomimiz kırılganlığını gösteriyor. Korumaya çalıştığımız şey şu anda saldırı altında ve canlar endişe verici bir hızla kaybediliyor.
İster Covid-19 ister İklim Değişikliği hakkında konuşalım, "önce ekonomi" yaklaşımının benzerlikleri dikkat çekicidir. Muhtemelen iklim değişikliği durumunda işe yaramayacağını tahmin edebiliriz, ancak şimdi hükümetler insan refahını korumak için tasarlanmış kitlesel seferberlik yerine ekonomiyi seçtiğinde bu stratejinin nasıl işlediğine dair canlı bir örneğimiz var.
Sorunun kalbi
Covid-19'u bu kadar büyüleyici kılan şey, kimseyi işleri farklı şekilde yapmaya ikna etmenize gerek olmamasıdır - korku bileşeni bununla ilgilenir ve yeni davranışlar norm haline gelir. Ve bu olduğunda, diğer parçalar birbirine uyuyor. Sosyal mesafe başlar, ekonomi düzgün çalışamaz ve emisyonlar düşer.
Yıllarca süren iklim yağma ekonomisinin kurallarına göre oynadıktan sonra, Covid-19 sahneye çıkıyor ve hepsini eziyor. Zarar verenlerle arkadaş olmaya ve işbirliği yapmaya çalışmak bizi hiçbir yere götürmedi ve onlarca yılı boşa harcadı. Isı arayan bir füze gibi: Covid-19 doğrudan sorunun kaynağına, ekonomik sistemimize ulaşır ve onu parçalamaya başlar.
Yeni bir yaklaşım?
Büyük bir sorunumuz var ve bu emisyon değil. Plastik değil, ormansızlaşma değil, türlerin ve biyolojik çeşitliliğin kaybı değil: toplumumuzu yönetmeyi, iş yapmayı ve ilerlemeyi ölçmeyi seçtiğimiz yol bu. Belki de sağlıklı bir borsa lehine biyolojik çeşitlilik kaybını, ekosistem sağlığını ve genel insan refahını göz ardı etmek yanlış seçimdi. Gezegeni yönetmek için kullandığımız ekonomik sistem bir felaket. Odak noktamızı doğrudan ait olduğu yere koymanın zamanı geldi.
Bilime inanıyorsanız, bu değişim modelini ciddiye almalısınız. Başka hiçbir şey işe yaramadı ve saat işliyor.
İngilizce makale. Kanadalı sürdürülebilirlik stratejisti, yazar ve blog yazarı Brad Zarnett tarafından. Toronto Sürdürülebilirlik Konuşmacı Serisinin (TSSS) kurucusudur.