Sıla SÖNMEZ
*
Seni yenilmiş ilan ediyorum sevgili kendim. Kurallara, problemlere, karmaşıklığa yenilmiş. Hani böyle her şeyin birbirine karıştığı, karmaşanın hakimiyetindeki çekmeceler olur ya aradığını bulamazsın... işte seni o çekmece ilan ediyorum. Defalarca kez düzenliyorum ancak sonun hep aynı, dağılmaktan alıkoyamıyorum seni. Bıkınca bıraktım artık toplamayı, o yüzden yalpalayarak yürüyorsun bu yolları.
Seni sevgi ilan ediyorum sevgili kendim. Çünkü en az bir sevgi kadar özlem duyuyorum sana. Bekliyorum, bekliyorum... kendine uğramanı bekliyorum ama uğramıyorsun. Ne kadar beklersem bekleyeyim gelmiyorsun. Tıpkı barış gibi, tıpkı sevgi gibi.
Bence sen yorgun olmalısın sevgili kendim. Dünyayla bu kadar empati kurmaktan yorulmadın mı? Hayalsiz yaşamaktan yorulmadın mı? Kapanmayan ve açılmayan kapılardan, bitmeyen düşüncelerden, tükenmeyen kelimelerden, beklemekten, yaşamak yerine izlemekten... tüm bunlardan bıkmadın mı? Elbette yoruldun sevgili kendim.
Sana bir haberim var, önemli bir haber. Bazıları senin yerinde olmak istiyormuş. Halbuki ben bile tanıyamazken onlar nereden tanıyorlar seni? Sevgili kendim, biz böyle arkası boş cümlelerden çokça tüketmeyelim olur mu?
Seni güçlü ilan ediyorum sevgili kendim. Tüm bu yazılanlara karşın yine de ayakta durduğun için. Nereye gittiğini bilmediğin bir yolda yine de yürümeye çalıştığın için. Seni seviyorum sevgili kendim, duymaya en çok ihtiyaç duyduğun şey bu olduğu için.