Fransız sosyolog, kriminolog, mikro sosyoloji ve gruplar sosyolojisinin kurucusu sayabileceğimiz, Gabriel de Tarde’ın 1893 tarihli önemli yapıtı Monadoloji ve Sosyoloji, Ulus Baker’in önsözü, Özcan Doğan’ın çevirisiyle Minör Yayınevi etiketiyle tekrar yayınlandı. Tarde, Durkheim’ın bütüncül sosyolojisine karşı, mikro sosyolojik, bireyselleşmeler-arası yaklaşımıyla yanıt veren bir isimdir. Bu yüzden de Durkheim’ın gölgesinde kalmıştır uzunca dönem. Tarde, kendisinden önce Spinoza, Leibniz gibi düşünürlerin sözünü ettiği monad, çokluk gibi kavramları, bu anlamda halefleri sayılabilecek Gilles Deleuze, Felix Guattari, Michael Hardt-Antonio Negri (Çokluk, İmparatorluk yapıtları…) gibi isimlere yol gösterecek şekilde yapıtlarında yeniden tanımlamıştır. Sonsuz küçüğün, monadların; makro olaylarda oynadığı rolü birçok disiplinden örneklerle açıklamıştır. Tarde’ın sorduğu şey ‘bir kitap nasıl üretiliyor’, verdiği yanıt da ‘kuşkusuz bir iğnenin ya da düğmenin üretiminden daha az ilginç değil’ olmuştur.
50,00₺
Monadoloji ve Sosyoloji
❝Peki tüm bunlar nasıl yok oldu ya da yok olabilirler mi? Eğer dünyada değişmez ve kadir-i mutlak olarak bilinen, değişmez dengeler hedefleyen yasalardan, bu yasaların uygulandığı ve homojen diye bilinen tek bir maddeden başka bir şey yoksa, bu yasaların o madde üzerindeki etkisi, evreni her an gençleştiren değişiklikleri ve onu olumlu yönde değiştiren beklenmedik devrimleri nasıl yaratabiliyor? Nasıl oluyor da çok küçük bir ara nağme bu sert ritimlerin arasına giriveriyor ve dünyanın bu ebedi tekdüzeliğini (ne denli az olursa olsun) renklendirebiliyor? Tekdüzenin, monotonun ve homojenin birlikteliğinden can sıkıntısından başka ne doğabilir? Eğer her şey özdeşlikten geliyorsa, her şey onu amaçlıyor ve ona gidiyorsa, bizi büyüleyen bu çeşitliliklerin kaynağı nedir? Şundan emin olalım, şeylerin temeli sandığımız kadar zayıf, zavallı, donuk ve renksiz değildir. Varlık tipleri gemlerden ve frenlerden başka bir şey değildir; yasalar, gelecekteki yasaların ve tiplerin gizlilik içinde hazırlandığı, üst üste eklenen sayısız engellere rağmen, kimyasal ve yaşamsal sıkıdüzene rağmen, akla ve büyük mekaniğe rağmen, bir gün bir ulusun insanları gibi tüm engelleri aşmakla ve yıkıntılarından kendilerine üstün bir çeşitlilik yaratmakla son bulan devrimci iç farklılıkların taşkın seline karşı dikilmiş nafile bentlerden başka bir şey değildirler.❞