Bilgisayar UPS Güç Kaynağı, bir bilgisayarın dahili bileşenleri için ana AC'yi düşük voltajlı düzenlenmiş DC gücüne dönüştürür. Modern kişisel bilgisayarlar evrensel olarak anahtarlamalı güç kaynakları kullanır. Bazı güç kaynaklarında giriş voltajını seçmek için manuel bir anahtar bulunurken, diğerleri şebeke voltajına otomatik olarak uyum sağlar.
Bilgisayar UPS Güç Kaynağı" ürünlerinin çoğu, form faktörü ve voltaj toleranslarını içeren ATX spesifikasyonuna uygundur . Bir ATX güç kaynağı ana şebekeye bağlıyken , bilgisayardaki ve belirli çevre birimlerindeki bekleme işlevlerine güç sağlanabilmesi için her zaman 5 voltluk bir bekleme (5VSB) gücü sağlar. ATX güç kaynakları anakarttan gelen bir sinyal ile açılıp kapatılır . Ayrıca, bilgisayarın güvenli bir şekilde açılıp önyüklenebilmesi için DC voltajlarının spesifikasyonda olduğunu belirtmek için ana karta bir sinyal sağlarlar. En yeni ATX PSU standardı, 2008 ortalarından itibaren 2.31 sürümüdür.
İlk IBM Bilgisayar UPS Güç Kaynağı (PSU) iki ana voltaj sağladı: +5 V ve +12 V. Diğer iki voltaj, -5 V ve -12 V, ancak sınırlı miktarda güç sağladı. Zamanın çoğu mikroçipleri 5 V güçle çalıştırıldı. Bu PSU'ların sunabileceği 63,5 W'nin çoğu bu +5 V rayındaydı.
+12 V besleme, öncelikle disk sürücülerinde ve soğutma fanlarında olduğu gibi motorları çalıştırmak için kullanıldı. Daha fazla çevre birimi eklendikçe, 12 V rayda daha fazla güç sağlandı. Bununla birlikte, gücün çoğu yongalar tarafından tüketildiğinden, gücün çoğunu 5 V ray hala sağlıyordu. −12 V ray, öncelikle RS-232 seri bağlantı noktalarına negatif besleme voltajı sağlamak için kullanıldı . ISA veri yolundaki (ses kartları gibi) çevre birimleri için bir -5 V ray sağlandı, ancak orijinal IBM PC anakartı dışında herhangi bir anakart tarafından kullanılmadı.
Ne zaman Intel geliştirilen ATX (1995 yılında yayınlanan) standart güç kaynağı konektörü, 3.3 V çalışan mikroçip ile başlayan daha popüler hale Intel 80486DX4 1994 yılında mikroişlemci ve ATX standardı malzemeleri üç pozitif raylar: 3,3 V, 5 V , ve +12 V. 3,3 V gerektiren önceki bilgisayarlar, bunu tipik olarak +5 V rayına bağlı basit ama verimsiz bir doğrusal regülatörden türetiyordu.
ATX konektörü , besleme bağlantılarındaki voltaj düşüşüne en duyarlı olduğu için 3,3 V besleme için birden fazla kablo ve güç bağlantısı sağlar . Bir başka ATX ilavesi, bilgisayar nominal olarak "kapalı" olduğunda bile az miktarda bekleme gücü sağlamak için +5 V SB (bekleme) rayıydı.
AT ve ATX güç kaynakları arasında iki temel fark vardır : ana karta güç sağlayan konektörler ve yazılım anahtarı. ATX tarzı sistemlerde, ön paneldeki güç anahtarı, güç kaynağına yalnızca bir kontrol sinyali sağlar ve şebeke AC voltajını değiştirmez. Bu düşük voltaj kontrolü, diğer bilgisayar donanımlarının veya yazılımlarının sistemi açıp kapatmasını sağlar.
ATX12V standardında Transistörler çipler üzerinde küçüldükçe, onları daha düşük besleme gerilimlerinde çalıştırmak tercih edilir hale gelir ve en düşük besleme gerilimi genellikle en yoğun çip olan merkezi işlem birimi tarafından istenir . Pentium ve sonraki mikroişlemcilere büyük miktarda düşük voltajlı güç sağlamak için özel bir güç kaynağı olan voltaj düzenleyici modül anakartlara dahil edilmeye başlandı . Daha yeni işlemciler, 2 V veya daha azında 100 A'ya kadar gereksinim duyar ve bu, yerleşik güç kaynaklarından sağlanması pratik değildir.
Başlangıçta bu, ana +5 V besleme ile sağlandı, ancak güç talepleri arttıkça, yeterli gücü sağlamak için gereken yüksek akımlar sorunlu hale geldi. 5 V kaynağındaki güç kayıplarını azaltmak için Pentium 4 mikroişlemcinin piyasaya sürülmesiyle Intel, işlemci güç kaynağını +12 V ile çalışacak şekilde değiştirdi ve beslemek için yeni ATX12V 1.0 standardına ayrı dört pinli P4 konektörünü ekledi.
+3,3 V ve +5 V ray voltajı kaynakları nadiren sınırlayıcı bir faktördür; genel olarak, yeterli +12 V değerine sahip herhangi bir besleme, daha düşük voltajlarda yeterli kapasiteye sahip olacaktır. Ancak, çoğu sabit sürücü veya PCI kartı , +5 V rayında daha fazla yük oluşturacaktır.
Anakart üzerindeki daha eski CPU'lar ve mantık cihazları 5 V çalışma voltajı için tasarlanmıştır. Bu bilgisayarlar için güç kaynakları, 5 V çıkışını hassas bir şekilde düzenler ve her iki rayın yük oranına bağlı olarak belirli bir voltaj penceresinde 12 V rayı besler. +12 V besleme, bilgisayar fan motorları, disk sürücü motorları ve seri arabirimler için kullanıldı (aynı zamanda -12 V beslemesini de kullandı). 12 V'nin başka bir kullanımı , motorların gürültüsünü kesmek için bazen kart üzerindeki 9 V doğrusal regülatör tarafından filtrelenen doğrusal çipli ses güç amplifikatörleri kullanan ses kartlarıyla geldi.