Angelos Chryssogelos, Londra Metropolitan Üniversitesi’nde siyaset alanında kıdemli öğretim görevlisi ve Martens Merkezi’nde araştırma görevlisidir.
Sınırlarında büyük bir jeopolitik kriz ortaya çıkarken, Avrupa Birliği nihayet Ukrayna’daki savaşa birleşik yanıtında ilk engeli vurdu ve bloğun dış politikada kötü şöhretli oybirliği kuralından uzaklaşma konusunda yeni bir tartışmaya yol açtı.
Ancak çok sayıda Avrupalı lider desteklerini dile getirirken, oybirliği kuralına özel bir odaklanma ile antlaşma reformudiğerleri de var geri itti.
Oy birliği kuralı, AB’nin uluslararası ilişkilerde “stratejik” bir aktöre dönüşmesini görmek isteyenler için uzun zamandır tanıdık bir kum torbası oldu. Ancak daha esnek ve kararlı bir AB’nin görünürdeki çekiciliğine rağmen, bu tür argümanlar yalnızca dış politikadaki çoğunluk kararlarının tuzaklarını küçümsemekle kalmaz, aynı zamanda oybirliğinin değerini de hafife alır.
Ortak aklın aksine, oybirliğini terk etmek AB’yi bir dış politika aktörü olarak daha kötü durumda bırakacaktır. Uluslararası ilişkilerde daha güçlü bir AB taraftarlarının, herhangi bir AB kararının 27 ülkenin ortak gücüyle desteklenmesini sağlayan bir kurala karşı çıkması esasen paradoksaldır.
Nitekim oybirliği olmayan bir AB’de kararlara daha çabuk varılabilir. Ancak, yalnızca bazı üyelerin onları desteklediğini görürlerse, üçüncü güçlerin gözünde çok daha az ağırlık taşıyabilirler.
Bu tehlike, dış politikada daha derin entegrasyon ile kendi başlarına ilerleyen daha küçük ülke grupları gibi daha da radikal fikirlerin savunucuları tarafından göz ardı edilir. Ancak bu gerçekleşirse, daha stratejik hale gelmek yerine, AB daha büyük jeopolitik hasımlarla karşı karşıya kalacak, belirli konulara göre birden çok daha küçük ve daha zayıf AB ile etkin bir şekilde daha parçalanmış hale gelecektir.
Oybirliğinden uzaklaşmak, aynı zamanda, önceki on yılda ekonomi ve göçün olduğu gibi, fikir birliğinin ödüllendirildiği bir anlaşmazlık arenasına dönüşebilir. Nitelikli çoğunluk yoluyla mülteci tehcir kotalarının uygulanmasına bazı üyelerin birkaç yıl önce verdiği sert tepki, bu konuda çarpıcı bir emsal teşkil etti.
Aynı zamanda, en küçük üye ülkelerin bile birlik içindeki temel ulusal çıkarlarını güvence altına alabileceğini en açık bir şekilde gösteren tek kuralı geri almak AB için kendi kendini yenilgiye uğratacaktır. Ve bu algı sarsılırsa, AB yanlısı güçlerin birden fazla üye ülkedeki konumu, birkaç şanssız oyla sonra savunulamaz hale gelebilir. Polonya’da Rusya’ya, Yunanistan’da Türkiye’ye ya da İrlanda’da Brexit’e karşı oyu kaybederse vereceği tepkiyi bir düşünün. . .
Ayrıca AB’nin kendi değerlerine uluslararası alanda oybirliği ile sahip çıkamadığından yakınanlar, bu değerlerin her şeyden önce formüle edildiğini ve oybirliği ile kabul edildiğini unutuyorlar. AB’deki herkesi ikna etme ihtiyacı, üyeleri kendi ulusal konumlarını diğerlerinin tanımlayabileceği terimlerle ifade etmeye zorluyor ve AB dış politikasının bu benzersiz müzakereci karakteri, farklı ulusal çıkarların ve önceliklerin tek bir kapsayıcı dış politika kimliğinde birleştirilmesine izin verdi. .
Kararlar oylara ve pazarlıklara bağlı olsaydı, AB dış politikası ahlaki pusulasını kaybedebilirdi. Oybirliğinin kaybı, özünde, bloğun uluslararası sistem içinde diğerlerinde mahkûm ettiği aynı işlemsel mantığı, kendi iç işleyişine davet edecektir.
Son olarak, oybirliğini ortadan kaldırmanın tam olarak hangi sorunu çözeceği bile net değil. Abartılı yorumcular sıklıkla AB dış politikasının “felç”inden söz etseler de, gerçek şu ki, bir avuç üye ülkenin vetoları genellikle kararları birkaç gün veya en fazla birkaç hafta erteliyor – ödünleşmeler üzerinde anlaşmaya varılana kadar.
Gözlemcilerin ve politika yapıcıların “stratejik bir Avrupa” düşündüklerinde akıllarında tuttukları büyük kararların çoğuna gelince – iddialı bir güvenlik politikası veya jeopolitik hedefler için ekonomik araçların daha bilinçli kullanımı gibi – gerçek sorun veto değildir. inatçı bir azınlık tarafından değil, ülkelerin aktif bir çoğunluğu arasındaki siyasi irade eksikliği.
Üyeleri, on yıllardır “istekli gruplar” arasında gelişmiş ve daha derin bir işbirliğini sürdürmeye yetkili kılan AB anlaşmalarına rağmen, böyle bir çabanın şimdiye kadar ciddi bir şekilde hayata geçmemiş olması anlamlıdır.
Oybirliği, AB’yi jeopolitik bir güce dönüştürme dürtüsüne bir engel olarak değil, Avrupalı politikacılar ve seçmenler arasında böyle bir dürtünün aslında çok kıt olduğu gerçeğini örten uygun bir bahane olarak hizmet etti. Ve gerçek tehlike, oybirliği olmadan, Avrupa jeopolitik beyanlarının boşluğunun acı verici bir şekilde ortaya çıkmasıdır.
Kaynak : https://www.politico.eu/article/no-quick-fix-eu-foreign-policy-unanimity-rule/?utm_source=RSS_Feed&utm_medium=RSS&utm_campaign=RSS_Syndication