2008 yılından beri bir baş ağrısı yaşıyorum. Çok yoğun çalıştığımda kapasitemin bittiğini belirten bir sinyal gibi beni uyarıyor. Bazı günler çok az uykuyla yaşayabilsem, iki günü birleştirerek uyku ihtiyacımı gidersem bile baş ağrısı yaşadığım da zamandan kar edemiyorum.
Uzun yıllardır süren bu alışkanlığımdan ancak bugünlerde kurtulabilirdim. Çünkü kötü şartlar içerisinde iyiye, düzenli hayata geçmek için bu alışkanlığın oluşması şarttı ve ilk kez yüksek seviyede düzenli bir hayata geçme imkanım oldu. Ancak 2018 yılında sorduğum soruyu yine bugünlerde, 2021’de tekrar kendime sormaya başladım.
Doğru strateji, planlama ile çok çalışılırsa başarı geliyor, istenen hedeflere ulaşılabiliyor. Bu stratejiniz çok uzun soluklu bir mücadele gerektiriyorsa, dönem dönem fikirleriniz devam etmeniz gerektiğini söylese de psikolojiniz bıkkınlık, tükenmişlik hissettirebiliyor. Böyle bir dönemdeyim. Hem güzel, çok iyi fırsatlarla karşı karşıyayım hem de bu fırsatların beni dünden daha çok yoracağının farkındayım. Uzak bir tatil yerine gitmek gibi, yol sıkıcı ama varış noktası keyifli. Bir de her şeyin başında bedel ödüyorsunuz. Bedeli ödeme sebebiniz varış noktanızın size sunduklarıdır. Böylesine geniş kapsamlı düşünürken, her şeyin farkındayken bile bedeniniz artık bir mücadele istemiyor, fizikselde görünmeyen bir yorgunluk hissediyorsunuz.
Çok uzun zaman geçti, ilk attığım adımdan bugüne kadar. Yolun tamamına baktığımda, yarısındayım. Yolun dönemlerine baktığımda bir ara durak, geçiş noktası. Gördüğüm felaketler, mağduriyetler, kötü şartlar fikirlerimi neden uygulamam gerektiğini destekliyor ve mücadele azmimi koruyabiliyorum. Baş ağrısına karşı uyku çözümüm var. Psikolojik yorgunluğumu geçirecek bir destek bulamıyorum.
Olumsuzun karşısına çok olumlu bir değer koyarsanız durum sıfırlansa bile olumsuzlukta ortadan kalkmış olacaktır. Çok olumlu bir değere ihtiyacım var. Sanırım nerede bulacağımı biliyorum ama onun içinde bir mücadele gerekiyor. Mücadelesiz elde ettiğim, ne oldu ki?