Merhaba yırtık ayakkabısı olan baba... Sana da merhaba eşinden dayak yemiş adına hiç şiir yazılmamış kadın. Merhaba soğuktan ölen çocuklar, aç kalanlar, evladını kaybedenler... Hepinize merhaba... Hepinizi kendimden daha çok seviyorum çünkü inanın benden masumsunuz...Hayatında hiç çikolata yememiş güzel çocuk sana ayrıca merhaba... Çünkü utanıyorum sen tatmamışken yediğim çikolatamdan.
Samsun Subaşı'nda yürüyorum. Üzerime insan kalabalığı sinmiş içimde huzursuzluk var. Yürüyorum. Karşıdan gelen ve yanımdan geçen insanlara bakıyorum onlar bana bakmıyorlar, meşguller. Öyle bir telaş var ki sanki sefere hazırlanıyorlar. Borsa takip eder gibi cep telefonlarıyla konuşuyorlar. Yüzlerinde makyaj var hiçbirinin gözlerinde duruluk yok. Sağ köşede manav meyvaları temizliyor, tam solda balıkçı balıklara su serpiyor. Yağmur çişeliyor ve şemsiyeler açılıyor. Ezan okunuyor kimsenin umrunda değil. Bir adam... Önce geçti önümden o anlık ona bakakaldım. Çaresizdi. İçimde fırtına koptu yığılıp kalabilirdim. Tezgahlara baktı her şey vardı her nimet... Ama o sadece baktı. Elinde eczane poşeti yüzü yanmış burnunda kıkırdak bile yoktu burun içini görebiliyordum. Sol kolu yoktu. Üzerinde belki de kaybedeceği en değerli şey yamalı ceketiydi. Hemen aşağı kavşakta genç bir adam babası yaşında ekmek derdinde olan babaya ayakkabısını boyatıyordu... Ölüyordum. Kanım tükeniyordu. Bir şeyler yapmam gerekiyordu anladınız mı? Ölüyordum...
Bir şeyler yapmalıydım. Yoksa ölmeden kendimi öldürecektim. Dayanamazdı akşam eve gidince yüreğim. Bu acıma duygusu değildi. Bu isyanımdı adaletsiz dünyaya...Kimse görmüyordu o çaresiz adamı. Yanık yüzüne kimse bakmıyordu. Çayhanede emekli amcalar çay yudumlayıp mahalle dedikodusu yapıyor ve emekli maaşını söndürüyordu sigara tablasında. Neden kimse görmedi o çaresiz adamı... Yüzü yanık diye bu ülkede yok muydu? Üzerinde pahalı ya da marka bir ceket yerine yamalı bir abası var diye miydi bunlar?
Elimle para uzatamazdım ona. Konuşamazdım. Üzülürdü çünkü çaresiz adam. Ezdiremezdim onu... Göz iliştirdiği manav tezgahından bir kilo meyva aldım. Sadece 1 liraydı mandalinanın kilosu sadece 1 lira. Belki uzun zamandır yememişti. Köşede kalabalıktan sıyrılmaya başladı şehir... Hemen durdurdum o çaresiz adamı. ''Bakar mısınız?'' dedim. Oysa ondan başka kimse yoktu o sokakta... Üzerine bile alınamadı ''bakar mısınız?'' sorusunu. Hızlı adımlarla önüne çıktım. Sadece poşeti uzatıp yüzüne baktım. Yorgundu. Sömürülmüş bir gülümseyişle ''bana mı?'' dedi. Acı bir tebessümdü bu. Sanki çikolatalı pastaya pul biber katılmış gibiydi. Gülümsedim. Hiçbir şey diyemedim. Gözlerim doldu ağlayamadım. Şuramda kaldı diyorlar ya oramda bağrımda, boğazımda öyle bi kaldı ki... Düğüm ne kelime? Boğazımdan hiçbir şey geçemeyecek kadar kalakaldım. Kaldırıma oturdum yüzümü kapadım...Bunları gösteriş olsun diye anlatmıyorum. Yanınızdan geçen insanı fark edin diye hepsi.
Vicdanı playback yapan efendiler! Kandırıldınız! Kandınız... Siz o beton yığınlarının kat olup beden bulduğu avm'lerde ego mastürübasyonu yapıp tatmin oldunuz... Yoldan geçen çaresizliği, o saatte okulda değil de yol kenarında mendil satan çocuğu göremediniz! Siz kimsiniz? Ne oldunuz? Hiç düşündünüz mü bunu... Nasıl olur da bu hale düştünüz? İçim nasıl yanıyor biliyor musunuz? Bir volkan var içimde haberiniz bile yok.Ben ünlü olmak istiyorum. Tek amacım cenazem kalabalık olsun. Çünkü siz bunu marifet biliyorsunuz. Düğünler kalabalık olamayınca dedikosunu yapıyorsunuz. Mesela cenaze helvası az fıstıklı, keşkekte az et olunca bunu ağzınızdan düşürmüyorsunuz. İçinizden biri çıkıp ''adam severek evlendi, seve seve öldü.'' demiyor. Ölünün arkasından konuşmak ayıp diyorsunuz ama ona neler neler dizmiyorsunuz ah rahmetli diye başlayan cümlelerinizde...
Size acıyorum ey insanlar. Kandırıldınız! Şimdi ocakta yemeğim var. Üzgünüm oturup düşünün istiyorum.
Saygılar