Hükümet, memurlarla zam pazarlığı yaparken bu arada işçi emeklileri de Maliye Bakanı Sümer Oral'ı ziyaret ederek, maaşlarında iyileştirme talep ettiler.
Sümer Oral ise, "Emeklinin hangi şartlarda yaşam mücadelesi verdiklerini bildiğini ancak, uygulanan program istikametinde harekete mecbur olduklarını" ifade etti.
Yani, IMF talimatlarına teslim edilen Türk Hazinesi; memuruna, emeklisine sahip çıkamamaktadır.
Türkiye Cumhuriyeti Devleti bağımsız bir devlettir. Bağımsızlık; iktisadi, siyasi, hukuki vs. her sahayı kapsayan ve biri 'olmazsa olmaz' bir bütünlük içinde bir mana ifade eder.
Vatandaşlarının taleplerine cevap veremeyen, bunun sebebini de hiç utanmadan, IMF programı ile açıklayan bir maliye sisteminde ne derece bağımsızlıktan söz edilebilir?
Ülkemiz üzerindeki ağır bir baskı da AB sürecinde öne sürülen siyasi yaptırımlardır.
Özellikle son olarak kabul edilen uyum paketinin maddeleri, AB'ye uyumdan çok, her sahada parçalanmanın önünü açan teslimiyetçi bir yaklaşımın eseridir.
"Bu reformları yapamazsanız üyeliği unutun" tehdidiyle bir bir yerine getirdiğimiz koşullar, siyasi ve hukuki sahalardaki bağımsızlığımızı da düşündürmektedir.
Zira hiç bir siyasi irade, devletin ve milletin akıbetini tehlikeye atarak böyle uygulamalara gözü kapalı "evet" diyemez.
AB'nin genişlemeden sorumlu üyesi Verheugen'in, 'Türkiye, Kopenhag'dan müzakere tarihi beklemesin" resti bile bu teslimiyetçi tutumu artık bir kenara bırakmaya yetmemektedir.
Kısaca, Türkiye, oyun içinde oyunlarla her sahadaki bağımsızlığını kaybetmenin eşiğindedir.
Gerçekleştirdiği Kurtuluş Savaşı ile emperyalist devletlerin emellerine alet olan, ezilen halklara örnek Türkiye Cumhuriyeti Devleti, bugün bu lider çizgisinden çok uzaktır.
Ülke ve millet yararına çalışacak tam bağımsızlık yanlısı kadrolar, günümüz tablosunda mevcut değildir.
AB ve IMF programları dışında bir proje üretemeyen siyasi irade, ülkeyi yanlış uygulamalar ve imzalanan yanlış kararlarla birlik ve bütünlükten uzak, mandacı bir yaklaşıma taşımaktadır.
Siyasetin tıkandığı bu seçim ortamında, tüm bu olumsuzlukların yanında; siyasiler birbirine düşmüş, koltuk sevdasına dalmışlardır.
Değerlerinden, kimliğinden utanan ve de gün be gün uzaklaşan vatandaşlarımız varlık muhakemesinde, kim olduğunu ve ne olmak istediğini tartışmaktadır.
Bugün, Türkiye'nin meselesi seçim değildir.
Esas mesele, bu seçim neticesinde birbirinin aynı ve senelerin alışılmış eskileri ile bu yolun daha fazla yürüyemeyeceğidir.
Teşhisi olmayanın tedavisi mümkün değildir.