email@example.com
SURİYELİ MAHMUT NEYİMİZ OLUR?
30 Ocak 2020 11:42:09
İdris İSPİROĞLU
SURİYELİ MAHMUT NEYİMİZ OLUR?
Hemen bütün yazılarımda Türk’ün Kızıl elmasını, İslam’ın insanlığı kurtarma gayesini dile getirmeye çalışırım. Buna göre Oğuz Kağan Destanı’nda geçen, ‘güneş bayrak, gök çadır’ ülküsünün Türk’ün nizam-ı alem için görevlendirildiğine olan inancını, gök kubbe altındaki bütün insanları bir baba şefkatiyle korumayı ve yaşatmayı mukaddes bir vazife bildiğini, İslam’ın ise, insanlığın iki cihan saadeti için gönderildiğini, dilimin döndüğünce anlatmaya çalışırım. İnancımıza göre din kardeşliği öz kardeşlikten de önce gelir. Tufan’da, Nuh aleyhisselam’ın gemisine yalnız mü’minler binmiş, Nuh peygamberin kafir olan öz oğlu boğularak helak olmuştur. Bizim kafirlerin mazlumlarına da merhamet etmemiz, onlara da acımamız yine inancımızın gereğidir. İslamiyet, Allahü “Tealanın emirlerine hürmet, mahlukatına şefkat göstermektir.” İkinci Haçlı Seferi’nde yaralı aciz duruma düşen haçlı askerlerine sahip çıkan Müslümanların şefkati karşısında, binlerce haçlı askeri Müslüman olmakla şereflenmişlerdir. Uzak yerlerde yaşayıp, birbirini hiç tanımadığı halde Allah için birbirini seven mü’minlere, kıyamet günü peygamberlerin ve şehitlerin bile imreneceklerini peygamber efendimiz haber veriyor. Müslümanların, insanlığın saadeti, kurtuluşu için yaratılmış hayırlı bir ümmet olduğu Al-i İmran 110. Ayetinde bildirilmektedir.
Üzülerek söylemeliyim ki, milletin bir kısmının kültürel genetiğinin tamamen bozulduğunu düşünmeye başladım. Zira Türk tarihinde asla yabancı düşmanlığına rastlayamazsınız. Hiçbir kaynak, böyle bir utanç sebebi bir cürüm işlediğimizi yazmamıştır. Kaldı ki, Suriye bizim dünkü vilayetimizdir. Halep, Misak-ı Milli ile tescilli vatan toprağımızdır. Bu topraklarda halen bir milyondan fazla akrabamız yaşamaktadır. Benim ve birçoğumuzun dedelerinin askerliklerini Yemen’de yaptıklarını sanırım bilmeyen yoktur. Bu topraklar, elimizden vahşice koparılmış vatan topraklarıdır, ciğerparemizdir. Dedelerimizin yattığı yerlerdir. Bu insanlar bizim kardeşimizdir. Hatay 1939’da anavatana katıldıysa, Halep’in kurtuluşu da belki yarın, belki yarından da yakındır.
Biz hangi dinden, hangi ırktan olursa olsun tüm mazlumların umuduyuz. Bunun ne büyük bir şeref olduğunu anlamak, bu kadar mı zor. Gün gelir Endülüs’ten, Polonya’dan Yahudileri kurtarırız. Gün gelir açlıktan ölmek üzere olan İrlandalıların imdadına yetişiriz. Unutmayalım, Nazım Hikmet’in dedelerini de ecdadımız Polonya’daki Yahudi katliamından kurtarmıştır. Bu ülkenin neredeyse yarısının göçmen olduğunu eski Türk Tarih Kurumu başkanı Prof. Yusuf Halaçoğlu yazmaktadır. Allah aşkına birileri bu millete kim olduklarını hatırlatsın. Müslümansak, ki elhamdülillah Müslümanız, “mü’minler ancak kardeştirler.”(Hucurat 10) “Müslüman Müslümanın kardeşidir, ona zulmetmez, onu yardımsız bırakmaz, onu düşman elinde bırakmaz.” sözü Hadis-i Şerif mealidir. Kurtuluş Savaşı’nda Hindistan ve Pakistan Müslümanları bize neden yardım etti sanıyorsunuz. Düşünün, dünyanın öbür ucunda dilinizi bile bilmeyen insanlar, sizin için çırpınıyor. Cebindeki ekmek parasını size yolluyor. Bu fedakarlık, sınır tanımayan iman birliğinin, din kardeşliğinin altın bir tablosudur. Bir gün bu muhteşem olayın beyaz perdeye aktarıldığını görür müyüz acaba. Tarih, bugün yaşananları da yazacak. İnşallah gelecek nesillerimiz bizimle gurur duyacak ve bizi rahmetle yad edeceklerdir. Milliyetçiysek ki, çok şükür milliyetsiz ve cibilliyetsiz değiliz, bizim milliyetçiliğimizde yabancı düşmanlığına asla yer yoktur. Halkçıysak, “Yaşasın halkların kardeşliği.” sloganımız nerede kaldı.
Genç bir delikanlı, ismi Mahmut, babamın adı. Belki de dedesi Çanakkale’de yatıyor. Hasbel kader, yamyamlardan canını kurtarıp kardeşlerine sığınmış. Depremde, tırnaklarıyla bir ailenin hayatını kurtararak insanlık dersi vermiş. Fakat bu bile bazılarının kinini söndürmeye yetmedi. Yazık, çok yazık!
“Meğer dostum insaf vere Allah sana!”