Danziger Galerisi’nin Büyük Bicoastal Fotoğrafçılık İşbirliğini İçeride Görün
Kurumun ilk Los Angeles gösterisinde iki dinamik ve farklı Afrikalı fotoğrafçı yer alıyor
New York'un önde gelen galeristi James Danziger, sanat dünyasında "COVID zorluklar ve fırsatlar yaratır" diyor. Pandemi öncesi Los Angeles uzantısı için boşluklara bakıyordu (şehri özellikle fotoğrafçılığa açık heyecan verici bir tasarım ve yaratıcılık merkezi olarak görmek), ancak COVID sonrası ilk günlerde bu plan değişti. Eski dost ve meslektaşı Peter Fetterman ile yapılan bir sohbet, yeni bir işbirliği içinde kendini gösterdi. Batı Kıyısı'nda çoğunlukla görünmeyen fotoğrafçıları Fetterman’ın Santa'daki Bergamot İstasyonu galerisine getirmek için tasarlandı Monica.
İlk ikisi Afrika doğumlu, ancak benzerlikler burada bitiyor. 12 Kasım'da (19 Aralık'a kadar) açılış, Alice Mann ve Seydou Keïta'nın resimlerinden oluşan bir sergi. Keïta, 1940'larda ve 50'lerde kendi kendini yetiştirmiş, tanınmış ve doğal olarak yetenekli bir fotoğrafçıydı ve siyah-beyaz portreleri kısmen canlı Afrika kumaş fonları için ayırt edici. Alice Mann ise kıtada farklı bir nesli ve sesi temsil ediyor. Cape Town'dan 29 yaşında beyaz bir Güney Afrikalı fotoğrafçı, Güney Afrika'nın çağdaş renkli fotoğraflarıyla beğeni topladı ve ödüller kazandı. "Drummies", esasen disiplinli okul sonrası programları yukarı doğru bir fırsat olarak kullanan 5 ila 18 yaşları arasındaki matkap takımı davul majorette tarzı dansçılar hareketlilik. Mann’ın parmak izlerinden biri Dakota Johnson’ın ev ofisinde asılı.
Mann, “Çalışmalarımı Seydou Keïta'nın yanında sergilemek büyük bir fırsat gibi geliyor” diyor. "Bir portre fotoğrafçısı olarak her zaman Seydou Keïta’nın güçlendirici ve güzel portrelerine çekildim ve içlerindeki bireylerin gerçekten parlama şekli, bu yüzden aynı işi göstermek çok alçakgönüllü. Uzay."
Danziger, Keïta’nın çalışmalarından da eşit derecede etkilenmiştir. "İnsanlar stüdyosuna, genellikle en iyi kıyafetleriyle ve çoğu zaman bu Afrika kumaş zeminlerinin önünde fotoğraflanmaya geldiler," diyor. "Ancak Mali 1960 yılında sosyalist bir ülke olduğunda, stüdyosu kapandı ve birkaç fotoğrafa kadar tamamen bilinmiyordu. Afrika sanatıyla ilgilenen koleksiyoner bir müze sergisine girdi. " (Keïta binlerce negatifi toprağa bir teneke kutuya gömmüştü. Stüdyosu kapandıktan sonra.) On yıllar sonra 70'lerinde "keşfedildiğinde" dünyanın en büyük portre fotoğrafçılarından biriydi, Danziger diyor.
Keïta 2001 yılında öldü, ancak Fondation Cartier'de bir kişisel sergiye girmeden ve dünyanın dört bir yanındaki müzelerde sergiler açmadan önce, ressamlar Mickalene Thomas ve Kehinde Wiley'i etkiledi. Danziger, “Resimlerde sevdiğim şey, gözünün cömertliği” diyor. "Gurur verici bir resim çekmek başka bir şey, harika bir sanat eseri ve aynı zamanda cömert bir sanat eseri olan bir resim çekmek başka bir şey." Danziger en sevdiği Keïta çerçevelerinden birini çağırıyor. torununu desenli, saçaklı bir Afrika kumaşına tutan bir büyükbabanın, "aile gururunun zamansız bir portresi", "hem teknik hem de teknik olarak güzelce işlenmiş estetik olarak. "
Galerici, etkileyici çalışmalarını, fotoğrafları olan Mann'ınkiyle birleştirmenin ilginç olacağını düşündü. Londra'daki Ulusal Portre Galerisi'nde iki yıl gösterildikten sonra Güney Afrika "Davulları" görmeye devam etti önce. Danziger, "İlginç bir dinamik: İki Afrikalı fotoğrafçı, biri Siyah, biri beyaz, biri artık bizimle değil ve diğeri kariyerinin ilk aşamasında," diyor. "Sergi programına başlamanın heyecan verici ve canlı bir yolu gibiydi."