etrafımda yaşça benden büyük insanların hikayelerini dinlerken kendimden geçerim. ömer baba
karşısında mallaşan deli hikmet gibi olurum.
diklenmem onun gibi. böyle daha masum daha naif dinlerim. hımm hımm, doğru eskiden öyleymiş, vay bee diyerek tatmin ederim anlatıcıyı da.
misal dayım. bugün bir cep telefonu satış distribütörlüğü yapan bir firmada muhasebe müdürü. ilk işe girdiği zaman 1 yıl boyunca aynı takım elbiseyi giymiş yokluktan.
dayımın bulunduğu ortamda ne zaman yokluktan söz açılsa, nerden nereyeli anılardan konuşsak dayım ve takım elbisesi sohbete girer. "daha önce anlatmadım di mi ?" diye başladığı konuşmasını takım elbisesine özlemle sonlandırır.
bir gün olsun "yeter be dayı, öpecem takım elbiseni de seni de" tepkisi vermiş değilim ama kapısının önüne kamyonla takım elbise boşaltmayı düşünüyorum. kenarda az birikmişim var, yapıcam bunu.
parasızlık böyle hikayelere konu olurken para sevgisi hayattaki en ulvi sevgilerden birisidir o sevgiyi hoyratlaştıran, hayvanca bir tutku haline getiren, histeri nöbetlerine tutulanlar bizleriz. halbuki onun o merkez bankası logosu, cahit arf
'ın "şişşt hacı şöyle uzağa bakarak çek bi de gizemli oluyor" diyerek çektirmiş hissiyatı uyandıran resmi, binlerce el değiştirmesine rağmen yırtılmayan kaliteli hamurunun tadını hiçbir şeyde bulamazsınız.
para sevgisi böyle olur. para saklanılarak sevilmez. paylaştıkça mutlu eder insanı. onu dar kot cebinde bekleterek mutlu olamazsınız.
devamını gör...