çocukluk arkadaşımın bebeği oldu. çocuklara, bebeklere düşkün değilim. tamam hatta benden uzak olmalarını isterim genelde itiraf ediyorum. kıllı ile parkta otururken yanımıza gelen ve bence gereğinden fazla yanımızda kalıp diyalog kurmaya çalışan çocuklara “bak annen çağırıyor”, “gitsene evladım burdan” şeklinde cümleler sarf ettiğim de doğru. bu sefer farklı oldu demeyeceğim hatta. arkadaşımı ve eşini görmeye gittim aslında. çünkü insanların o şok anlarında onlara bakmayı seviyorum. ne hissettiklerini bile anlatamayacak kadar saçmalıyorlar bazen. tabi ki veleti de gördüm. tam bir velet 🙂
uzuuun uzuun baktım. evet çok güzel olmalı dedim. hiç bir şey ile kıyaslanamayacak bir duygu dedim. arkadaşım bebeğine bakarken yüzüne baktım, nasıl bir duygu diye sordum. çok accaaaiip kızııaaam, dedi. biraz şaşkınlar zaten.
yine imrenmedim. yine hormonlarım kımıldamadı. yine “keşke mi laaaan” diye sormadım kendime. onu alıp eve götürecekler ve artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacak diye düşündüm. önümüzdeki iki yıl uyumayacaklar mesela, önümüzdeki 3 yıl sürekli bez değiştirecekler. sürekli endişeli olacaklar. baş başa kalamayacaklar artık isteklerinde. daha biiir sürü şey değişecek işte. kendini sürekli yetersiz hissedeceksin. yani diğer anne baba arkadaşlarım sürekli bunu söylüyor mesela. bunlar bana çok korkutucu geliyor. onu hastanede bırakıp gitmeyecekler yani, eve gelecek onlarla. ve yepyeni hiç bilmedikleri bir serüven başlayacak. isteyen herkesin olsun tabi de istemeyenlerin de istememe hakkı olsun. ben istemediğime bir kere daha karar verdim. büyük söz söylememek konusunda kendimi uyarıyorum elbette hemen fakat bu yaşıma kadar o duygu bana hiç mi hiç uğramadığı için sanırım artık bu yaşta da ne istemediğimi biliyorum. elbette ki bu kurbiş hayatımıza iyi ki geldi. umarım o da aklı erdiğinde bizim için iyi ki sizinleyim filan der. çünkü dememe ihtimali de çok yüksek. ne istemediğimi biliyorum ve sizi kesinlikle istemiyorum diyebilir. ve haklı. biz bile artık istemiyoruz bizi :)))
günlerdir üzerimden tır geçmiş gibi hissediyorum. evde koltuğun bir köşesinden öbür köşesine devriliyorum. öbür koltuk bile değil, aynı koltukta saatlerimi geçiriyorum. regl olacağım o da var da onun dışında bir tatil sonrası mayışması var ki atamıyorum üzerimden. iki gündür işe geldiğim halde hala çok adapte değilim. hayat hep tatil olsun istiyorum ben artık. yiyip, içip, sevişip, kitap okuyup, film izleyip sonra yine içip yine sevişelim. big g ile evde film izlerken sürekli ama sürekli bunu düşünüyorum. “ulan hayat bööle olsa yaaaa beee” diye deliriyorum sonra sabah kalkıp işe gidiyorum. hayaller hayatlar işte.
neyse şimdi iş ile ilgili ağlamayacağım çünkü seviyorum olduğum yeri, yaptığım işi, iş kankalarımı, patronumu. bir çok kişiden daha şanslıyım, biliyorum.
bu hafta sonu bomboşum ve param da yok. big g’de olmayacak. şimdiden düşündükçe sıkılıyorum mesela. kitap okur uyurum bence bol bol. saçma sapan alışveriş yaparken buluyorum kendimi mesela. tabi ki sanal alışveriş. ama orada bile beğendiklerimi bir sepete toplayıp sonra kapatıyorum siteyi. son zamanlarda ikea’ya takmış durumdayım. şunu şuraya bunu buraya deyip atıyorum sepete. sonra hoop kapatıyorum. kıyafet filan değil yani ev alışverişi genelde. he bir de gitmek istediğim yerleri geziyorum nette hayal kuruyorum. bayaa fakirlik mi buuu yoksaaa hayalperestlik mii tam şey edemedim. neyse önemli değil zaten.
kafam dağıldı sürekli yazı da dağınık oldu. neyse bu da böyle olsun öyle değil mi ama? şimdi işlerime döneyim akşama da kendimi çekirdek ve çikiletaya boğacağımdır.
öbdüm kib bay.