Chhaya Chhoum’un Bronx’a yolculuğu, 1970’lerde Kamboçya’da soykırımını sürdüren Khmer Rouge’un ailesini evlenmeye zorladığı zorunlu çalışma kampında başladı.
18 yaşındaki annesi ailesiyle birlikte kaçtı ve bebeğini orman izleri ile Tayland'daki mülteci kamplarına götürdü. Ancak kamplar ne güvenlik ne de gelecek sağlamıştır. Böylece aile ikinci bir yolculuğa başladı: ABD'de mülteci yerleştirme başvurusu.
New York'a getirildiklerinde, Bayan Chhoum neredeyse yedi yıl kamplarda kalmıştı.
Aile Bronx'ta büyüdü. Annesi, toplumda lider olan zihinsel sağlık çalışanı oldu. Ve bir yetişkin olarak, Bayan Chhoum bir kuruluş kurdu, Mekong NYCGüneydoğu Asya mültecileri ve aileleri için hizmet vermektedir.
“Ben olabildiğince vurguluyum gibi söyleyebileceğin kadar Bronx'um” dedi. “Hepsi benim. Mülteci, mültecilerin çocuğu ve Bronx'ta büyüdü.”
Ancak Bayan Chhoum’lar gibi hikayeler yakında daha nadir hale gelebilir. Beyaz Saray’ın planları var mülteci yerleştirme numaralarını eğik çizgi programın sonundan başka, tarihi seviyelerin bir kısmını veya hatta sıfıra.
Modern mülteci sistemi, II. Dünya Savaşı'ndan sonra, ABD ve müttefikleri kavga ederek yerlerinden edilmiş yüz binlerce kişiyi yerleştirdikleri zaman ortaya çıktı. O zamandan beri, Amerikan dış politikasında, kitlesel yer değiştirmenin ağır krizlere bile yol açabileceği dersinden yola çıkarak merkezi bir rol oynadı.
Mültecilerin yeniden yerleştirilmesi, diğer göç türlerinden farklı şekilde faaliyet göstermektedir. Yük ve riskleri en aza indirirken, mültecilere ve onları barındıran topluluklara sağlanan faydaları en üst düzeye çıkarmak için tasarlanmıştır.
Bu süreç sıkı bir şekilde kontrol ediliyor ve mültecilerin Amerika Birleşik Devletleri'ne girmelerinden yıllar önce alabilecekleri bir tarama süreci geçiriyorlar. Aileleri bir arada tutmaya ve onları içine almak isteyen ve bunu yapmak için donanımlı topluluklara yerleştirmeye odaklanır.
Mülteci akışı 1980’de en yüksek seviyeye ulaştı ve 200.000’in üzerinde bir mali yıl yaşandı. O zamandan beri, yıllık kepler 70.000 civarında dolaştı. Trump yönetimi, bu limiti 30.000 ile tüm zamanların en düşük seviyesine indirdikten sonra, 15.000, 10.000 – veya sıfıra indirmeyi teklif ediyor.
“Nesiller ve nesiller bundan etkilenecek” dedi Bayan Chhoum. “Bir mülteci kampında hayal gücü yoktur. Ve bunun çok nesiller etki yaratacağından korkuyorum. ”
Birleşik Devletler Neden Mültecileri Kucakladı?
Örgün mülteci programı 1980'de başlasa da, uygulama dünyaya bir dizi zor ders sunan II. Dünya Savaşı'nın ardından başlıyor ve motivasyonları çeşitli.
Bunlardan biri, ABD’nin Avrupa’daki Nazi zulmünden kaçan Yahudilere girmeyi reddettiği için pişmanlık duyduğu ahlaki bir yükümlülük duygusuydu.
Ama bir diğeri pratikti.
Savaş, milyonlarca yayılmakta olan kamplara ve şehirlerin tuzağına düşerek, gelecekteki huzursuzluk ve çatışma döngüleri için şartlar yaratmıştı. Onları yeniden yerleştirmek, Avrupa'daki toplumsal gerilimleri ortadan kaldırmanın ve hala hassas olan Avrupa hükümetleri üzerindeki baskıyı hafifletmenin bir yolu olarak görülüyordu.
Mülteci yeniden yerleştirmesi o zamandan beri küresel düzenin temel taşı haline geldi. 1980'lerde Güneydoğu Asya ya da 1990'larda eski Yugoslavya gibi çatışmalardan ortaya çıkan bölgelerin kargaşaya düşmesini önlemeye yardımcı olmak amaçlanmıştır.
Uluslararası Kurtarma Komitesi’nde küresel politika ve savunuculuktan sorumlu başkan yardımcısı Nazanin Ash “Mülteci programı hem insani rolü hem de stratejik önemi nedeniyle önemli” dedi. “Kötü yönetilen mülteci krizleri daha büyük bölgesel istikrarsızlık yaratıyor” dedi.
Program, hükümetlere gelişleri tam olarak kontrol etmeleri ve kimi ne getireceklerini, ne zaman getireceklerini ve nereye yerleştireceklerini seçmelerine izin verecek şekilde tasarlandı. Mülteciler geldiğinde, yerleştirme programları entegrasyonlarını yönetebilir.
Birleşik Devletler’e yapılan tüm insani göç göçleri arasında mülteci yeniden yerleştirmesi, göçmen kuşkuculuğunun genellikle idealleri olarak tanımladıklarına en yakın olanıdır. Aileler hala yurt dışındayken başvurmak zorundadırlar. Başvuranlar ağır bir şekilde onaylanmıştır. Sırada beklemeliler.
Güney sınırına gelenler gibi sığınmacılar için bu sürecin yakın tersidir.
Amerikan ve uluslararası hukuk uyarınca, herkes sığınma talebinde bulunabilir; Tanımı karşılarlarsa, korumaya hak kazanırlar. Sığınmacıların sayıları ve zamanlamaları, dikkatlice planlanmış politikalar değil, ihtiyaç ve şartlarla belirlenir.
Ayrıca, sığınma talebinde bulunabilecek – ya da kabul edilebilecek – insan sayısı, Trump yönetimi de onları caydırmak için agresif bir şekilde hareket etmesine rağmen, mülteci yeniden yerleştirme programındaki önerilen kesintilerden etkilenmeyecek.
Bayan Chhoum, “Bu göçmene karşı mülteciyle ilgili değil” dedi. “Ancak mülteci olmak gerçekten bir seçenek değil. Ve ABD gibi bir hükümetin bir seçeneği var. ”
Dış Politika Aracı Olarak Yeniden Yerleşim
Her yıl, ABD ev sahipliği yapmayı planladığı mülteci sayısını açıklar. Hangi yerinden edilmiş nüfusa en çok ihtiyaç duyulduğuna karar vermek için, özellikle Birleşmiş Milletler'deki uluslararası kuruluşlarla birlikte çalışır. En nitelikli kişileri aday göstererek başvuruları gözden geçireceklerdir. Ardından Amerika Birleşik Devletleri onları tarar, röportajlar yapar ve uzun geçmiş kontrolleri yapar. Onay genellikle yıllar alır.
Dünyadaki mültecilerin yalnızca küçük bir bölümü yeniden yerleştirme için uygun. Amerikan programı, ABD’de bulunan mültecilerin aile üyelerine ve özellikle savunmasız olarak kabul edilen insanlara öncelik vermektedir.
Genellikle, savaş ya da zulüm yüzünden yerlerinden edilmişlerdir. Birçoğu kalabalık kamplarda olacak, çalışamayacak veya eve geri dönemeyecek. Bazıları hala zarar vermek isteyen milis veya hükümetlerce sürdürülecektir. Ev sahibi ülkeleri sık sık ezilir, sınırları içindeki mültecileri ememez veya bakımını yapamaz.
Uluslararası Kurtarma Komitesi yetkilisi Bayan Ash, mültecilerin yeniden yerleştirilmesinin genellikle tek uygulanabilir çözüm olduğunu söyledi. Aksi takdirde, kamplar yıllarca, onlarca yıl boyunca şişmeye devam eder, işgalcileri için sürekli olarak güvensiz olur ve ev sahibi ülkelere daha da büyük bir yük getirir.
Yeniden yerleştirme programının savunucuları, Nazi işgali altındaki Avrupa'dan yüzlerce Yahudi mülteciyi taşıyan ve ABD'nin geri döndüğü ve birçoğunun ölümüne yol açtığı gemi olan St. Louis'den bahseder. Hem ahlaki benzetme hem de pratik ders olarak sayılır: mülteci krizlerine verilen geçici tepkiler kolayca yanlış gidebilir.
Ash, mülteci sistemini yıllık kepler ve sabit bir boru hattıyla kurumsallaştırmak, ev sahibi ülkelerdeki baskıları ortaya çıktıkça ve rahatlatırken ABD'nin krizleri ele alabileceği güvenilir bir süreç yarattığını söyledi.
Ayrıca, Amerika Birleşik Devletleri'nin özellikle Avrupa'daki diğer ülkeleri kendi varlıklı mülteci kotalarını belirleyerek zengin ve istikrarlı ülkeler arasında sorumluluk yayarak zorlamasını sağlar.
Yeniden Yerleşmeyen Bir Dünya
Amerika Birleşik Devletleri mülteci programını durdurdukça, evdeki siyasi baskılarla karşı karşıya kalan diğer hükümetler dava açmaya başladı.
Ash, “Şimdi gördüğümüz, insani yükümlülüklerin yerine getirilmesinde en üste çıkan küresel bir yarış” dedi. “Ve ABD tarafından yönetiliyor”
Hükümetler, sayıları artmaya devam etse bile, mültecileri denetleyen uluslararası kuruluşlar için fonlamayı kesti.
Yeniden yerleştirme programları, ülkelerin büyük mülteci topluluklarına ev sahipliği yapmalarını sürdürülebilir kılma yönünde baskıyı hafifleterek siyasi serbest bırakma vanaları olarak hizmet verebilir. Ash, “Bu barındıran ülkelerle çalışmazsak, bu baskının bir kısmını kaldırmak için, o zaman krizle uğraşırken tüm müzakere gücünü kaybeder” dedi.
Muhtemel sonuçlar zaten ortaya çıkmaktadır. Ash, “Mültecilere güvensiz ve dengesiz bölgelere geri dönme konusunda artan bir baskı eğilimi olduğunu görüyoruz” dedi Ash, buna “güvenlikleri ve ayrıca küresel güvenlik ve istikrar için de büyük bir risk kaynağı” diyor.
Pakistan ve Türkiye gibi mültecilere ev sahipliği yapan ülkeler, Batı hükümetlerinin önemli sayıda yeniden yerleştirme olasılığının düşük olduğunu, bazen de aileleri eve dönmeye zorluyorlar.
Suriye ve Afganistan gibi yerlere erken geri dönüş, ABD'nin kendisini her iki ihtilaftan çıkarmak için mücadele ettiği bir zamanda daha fazla istikrarsızlık yaratma riski taşıyor. Zorla geri dönen mülteci toplulukları, ülkelerinin savaşa girme riskini artırıyor. bir Dünya Bankası çalışması.
Yeniden doğuştan nativist popülizm çağının merkezi bir ironisinde, bu tür politikalar arzu ettikleri etkinin tam tersi olabilir.
Sığınmacı ve mültecileri caydırmak veya engellemek için Avrupa ve Amerika politikaları uzun vadede göçü artırmak, bağımsız göçmen alimler tarafından yapılan çalışmalara göre.
Bayan Chhoum, yerlerinden edilmiş olan Iraklıların, ABD’de yeniden yerleştirme umudunun yanı sıra, halihazırda ülkede bulunan ve mülteci politikalarını aileleriyle yeniden bir araya getirme konusunda güven veren sığınmacılar için endişelerini dile getirdi.
Üç aile evini paylaştığı Bronx'ta yeniden bir araya gelerek kendi aile üyelerini tanımlarken duygusallaştı.
“Birlikte yaşarız, çünkü bu şekilde hayatta kalmak, kira ödemek zorunda kaldık” dedi. “Ayrıca gerçekten annem, anneannem ve teyzem tekrar birbirlerini kaybetmek istemiyordu.”
Bu Haber ve Resim New York Times´den alintidir, kaynak https://www.nytimes.com/2019/09/11/world/middleeast/refugees-immigration.html?emc=rss&partner=rss