İnsanları Hakikat'e uyandırmayı kendine misyon edinmiş, eğitim ve konuşmalarıyla yüzbinlerce kişinin yaşamını değiştirmiş spiritüel lider, 'Altın Kitabın Sırları' öğretisinin dünyaya inmesine aracılık eden, yazan ve anlatan kişi, yazar, nefes uzmanı.
Nefesin zihninizi nasıl etkilediğini gösteren yeni bir çalışma
Stresli olduğunuzda, insanlar genellikle size derin bir nefes almanızı tavsiye eder - ve iyi bir nedenle, yeni bir çalışma bunu gösteriyor. Nefesi yavaşlatmak sizi rahatlatır ve şimdi bilim adamları, nefesinizle beyninizi nasıl rahatlattığını bulmuş olabilirler. Nefes için beyninizin öncülük yapması gerekmektedir.
Stres ve olumsuz duygularla baş etme yolları arayan herkes için büyük bir haber. Nefes egzersizlerinin duygular üzerinde sakinleştirici bir etkisi olabileceği genel olarak bilinmesine rağmen, araştırmacıların bulguları, hiperventilasyonun bizi neden endişelendirdiğini veya nefes almanın yavaş yavaş bizi sakinleştirmesinin nedenini ile ilgili bilimsel bir açıklama sağlayabilir.
"Terapötik kullanım için önemli bir potansiyel var."
Bulgular, beyin sapındaki bir nöron kümesi olan solunum ya da solunum örnek liderliğinde devam eden araştırmalardan kaynaklanıyor. Bötzinger öncesi kompleks (veya preBötC) olarak adlandırılan bu kaynak 1991'de farelerde başlangıçta UCLA'da nöroloji profesörü olan yardımcı yazar Jack Feldman tarafından keşfedildi. O zamandan beri yapı, insanlarda tanımlanmış ve incelenmiştir. Feldman ve çalışma yardımcı yazarlarından Mark Krasnow ve Kevin Yackle, 2016'da çekim yapmayı etkileyen preBötC nöronlarını farelerde tanımlamış ve incelemişlerdir. En son bulgular bu araştırmayı devam ettiriyor ve bu nöronların nefes alma, duygusal durumları ve bilim adamlarının canlanma dediği uyanıklığı nasıl etkilediğine odaklanıyor.
Feldman, "Nefes alma, duygusal durumdaki değişiklikler ve daha önce hiç görmediğimiz uyanış arasında bir bağ var" diyor. "Terapötik kullanım için önemli bir potansiyeli var."
Araştırmalarında, bilim adamları bu preBötC nöronlarının 175'ini tanımlamış ve incelemiştir. Farelerdeki bu nöronları ortadan kaldırıldığında, farelerin büyük solunum şekilleri değişmedi, ancak oldukça sakinleşti. Bu bulgu, preBötC ile uyanışı etkileyen başka bir beyin sapı yapısı arasındaki bağlantıyı keşfederek, locus coeruleus (beynin noradrenalin deposu olarak bilinen bölgesi) olarak adlandırdı. Başka bir deyişle, hızla nefes alırken endişeye sebep olan sinirsel devreyi ve yavaş nefes alıp verirken sakinleşildiğini buldular.
Bu keşif, bilim adamlarının başlangıçta bulmaları gereken şey değildi.
Ancak bu keşif tesadüfî bir olaydı. Araştırmanın başyazarı olan ve Kaliforniya-San Francisco Üniversitesi'nde öğretim üyesi olan Yackle'ye göre, bilim adamları çalışmalarına başladıklarında, nefes alma ritmini oluşturmada önemli nöronları belirlemek istediler. Bu spesifik nöronları hedef aldıklarında, nefes almalarında önemli olmalarını umdular.
Yackle, "Başlangıçta, solunum ritmini üretimine katkısının olmadığını bulmak çok hayal kırıklığına uğratmıştı, ancak bunun yerine hayvanların canlanma durumlarını kontrol altına almanın önemli olduklarını gördüğümde çok şaşırdım" diyor Yackle, Vere’ye gönderilen bir e-mailde. Geriye dönüp baktığımızda, bu sinirsel devrenin var olmasını takdir etsek de, bu çalışmaların gerçekleştiğini hiçbir zaman tahmin etmezdim. "
Bu nöronlar ve beyin sapı yapıları arasındaki bağlar farklı uygulamalara sahiptir. Birçok kişi hâlihazırda sakin bir duygusal duruma girmek için çeşitli yoga çeşitlerinde bulunan meditatif nefes egzersizleri olan pranayama kullanıyor. Bazılarımız, kasıtlı olarak kendimizi rahatlatmak için nefeslerimizi yavaşlatarak kasıtlı olarak bu yolları düzenli olarak kullanıyor olabilirsiniz.
"Solunum kalıplarını değiştirerek, duygusal durumlarımızı, nasıl düşündüğümüzü ve dünyayla nasıl etkileşime girdiğimizi değiştirebiliriz."
Solunum egzersizleri yoluyla nefesinizi yavaşlatmak bazı anksiyete bozuklukları için zaten kullanılıyor ve Nefes-Beden-Zihin gibi bazı teşekküller tarafından sistemleştirildi. New York Tıp Okulu'nda psikiyatride yardımcı klinik Profesör Pranayama hakkındaki 2009 yılı araştırmasının yazarı olan Patricia Gerbarg mültecilerdeki stres, kaygı, depresyon ve travmayı hafifletmek amacıyla hareket, nefes alma ve meditasyon uygulamaları için Berlin gibi yerlerde terapistlerle bir araya geldi.
“Solunum kalıplarını değiştirerek, duygusal durumlarımızı, nasıl düşündüğümüzü ve dünyayla nasıl etkileşime girdiğimizi değiştirebiliriz,” diyor Gerbarg. "Bu psikolojik uygulamalar için çok güçlü bir araçtır."
Yackle'ye göre, keşfedilen yeni sinir yolları, özellikle hiperventilasyonla tetiklenebilen panik ve anksiyete bozuklukları ilaçlarının hedefi olabilir. Bilim insanları, anksiyete ve hiperventilasyonun bağlantılı olduğu beynin özel olarak yerini tutan ilaçları tasarlayarak bu rahatsızlıklara sahip kişilere panik atak olasılığını düşürme konusunda yardımcı olabilirler - ki bu tipik olarak normal nefes almanın zorluğu ile karakterizedir.
Yackle, solunum irkilteç bölgesini çalışmaya devam etmeyi planlıyor ve solunum ritmini üreten sinir türlerini belirlemeyi umuyor
Bununla birlikte, Gerbarg, çalışmanın bulguları insanlara tamamen uygulanmadan önce yapılması gereken çok daha fazla işin yapılması gerektiğini belirtti. Kısmen, bunun nedeni, insanlarda etik olarak sinirleri yok edemezsiniz. Gerbarg, "Klinik bir konuya ulaşmak için birkaç adım daha geçmesi gerekir" diyor.
Bu sonraki adımların bazıları, bu sinirsel devrenin susturulmasını ve hiperventilasyonun neden olduğu kaygıyı önleyip önlemediğini görmeyi içerebilir, diyor Yackle. Solunum irkilteç bölgesini çalışmaya devam etmeyi planlıyor ve solunum ritmini üreten nöral tipleri belirlemeyi umuyor.
Çoğumuz için, bu bulguların pratikliği, şimdiden bildiklerini teyit eden bilimsel kanıtlara sahip olmakla yetiniyor: nefes almamız duygusal durumumuzla alakalı ve yavaşlayan nefes gerçekten sizi sakinleştirebilir.
Kongrenin internet sağlayıcılarının web tarama geçmişinizi satma biçimini temizlemesinden endişe ediyorsanız, paniklemeyeceğiniz şekilde birkaç derin nefes alma zamanı gelmiş olabilir.
Burun nefesine karşı ağız nefesi
PETER DOCKRILL
28 ARALIK 2016
Yeni bir araştırmaya göre, nefes sadece akciğerlerimizi oksijenle doldurmaz, aynı zamanda hayatta kalmamıza yardımcı olur, bu da düşünce ve hislerimizi etkileyebilir.
Araştırmacılar nefes ritminin insan beyninde elektriksel aktiviteler yarattığını keşfetti ve nefes almak için ağzımızı veya burnumuzu kullanıp kullanmadığımız ve de nefes almamız veya nefes vermemizin etkisi biraz farklı.
Northwestern Üniversitesi'nden araştırmacılar, beyin aktivitesi ile solunum kalıbı arasındaki bağlantıyı bulmak için yedi epilepsi hastasından elde edilen elektroensefalografi (EEG) verilerini analiz ettiler.
Bu hastalarda nöbetlerin çıkış yerlerini belirlemek için ameliyat öncesinde beyinlerine implante edilen elektrotlar vardı, ancak veriler, beyin aktivitelerinin solunum ile senkronize biçimde dalgalanmaya başladığını gösteriyordu.
Bu faaliyet beynin üç alanında görüldü: kokuları işleyen piriform (koku alma) korteks; hafızayı kontrol eden hipokampus; ve duygusal işleme bağlı olan amigdala.
Nörolog Christina Zelano, "Bu çalışmada elde edilen en önemli bulgulardan biri, inhale sırasında amigdala ve hipokampusta ekshalasyona kıyasla beyin aktivitesinde dramatik bir farklılığın bulunur" diyor.
"Nefes aldığınızda, limbik sistemin tamamında, koku korteksi, amigdala ve hipokampusta nöronların canlandırdığını keşfettik."Araştırmacılar, hastalar nefes aldığında ve sadece ağız yolu ile değil burun yolu ile nefes aldığında, stimülasyonun sınırlı olarak ortaya çıktığını keşfettiler.
Daha fazla araştırmak için, araştırmacılar, davranışsal bir deney için 18 ila 30 yaşları arasında 70 sağlıklı deneğin katılımını sağladılar.
Testte katılımcılar, yalnızca birkaç saniyeliğine gösterilen görüntülerin korku veya şaşkınlık gösterdiğini belirlemek için hızlı kararlar vermek zorunda kaldılar.
Amaç, yüz ifadelerinin yorumlanmasına katılan amigdalanın, ağızdan veya burundan nefes alıp aldıklarında nasıl etkilendiğine daha yakından bakmaktı.
Ekibin sonuçları, katılımcıların inhalasyonda, korkmuş ifadeli yüzleri tanıması bir saniye daha hızlıydı - ancak ve ancak burunlarından nefes almaları durumunda. Şaşırmış ifadeli yüzleri tanımada hiçbir avantajı yoktu.
Hipokampustaki aktiviteyi ölçmek üzere tasarlanan ayrı bir hafıza testinde, katılımcıların 42'sinde bilgisayar ekranında nesnelerin resimleri gösterildi ve daha sonra bunları hatırlamaları istendi.
Testte, grup, nefes alırken nesneleri hatırlama konusunda biraz daha iyi bir performans gösterdi ve burun yoluyla teneffüs edildiğinde nesneleri yaklaşık yüzde 5 daha fazla doğrulukla hafızalarına geri çağırdı.
Araştırmacıların, burada yalnızca bir korelâsyon bulduklarını ve çok daha büyük bir örneklemede başka kanıtlar ve replikasyon olmaksızın tam olarak ne olup bittiğini netleştirmediğini belirtmeliyiz.
Ancak ekip, bilişsel işlevlerimizin tehlikeli durumda olduğumuzda nefes ile artabileceğini önermektedir; olaylara daha hızlı veya etkili bir şekilde tepki vermemiz için gereken zaman ve solunumumuz doğal olarak hızlanır.
Önceki araştırmalar normal bir solunum hızının bir yetişkin için dakikada 12 ila 18 nefes aldığını göstermiş ancak panik halinde dakikada yaklaşık 20 nefes alabiliriz."Böylelikle, vücudumuzun daha hızlı nefes alarak, korkuya doğuştan gelen yanıtı beyin fonksiyonunu olumlu yönde etkileyebilir ve çevredeki tehlikeli uyaranlara daha hızlı müdahale sürelerine neden olabilir."
Bulgular The Journal of Neuroscience'de rapor edildi ve aşağıdaki video bölümünde çalışma hakkında daha fazla bilgi bulabilirsiniz;
Birinin nefesine odaklanmak, yüzyıllarca ve bazı vakalarda ise bin yıllık dönemde Doğu felsefesinin bir meşguliyeti olmuştur. İç huzur ve aydınlığa kavuşmanın bir aracı olarak düşünülür. Yogiler ve Zen ustaları geleneksel olarak öğretilerine öğrencilerinin nefeslerine odaklanarak başlamışlardır. Öyle görünüyor ki, bilim nihayet aynı seviyeyi yakalamış durumda. Neuroscience dergisinde yayınlanan yeni bir araştırma, nefes alma ve düşünme arasındaki ilişkiyi özetlemektedir.
Northwestern Üniversitesi'nin Feinberg Tıp Fakültesi'ndeki araştırmacılar bu çalışmayı yaptı. Erişkinlerde genel solunum dakikada 12 ve 18 nefes arasındadır. Stresli bir durumda olanlar çoğu zaman dakikada 20 nefes alıyor. Nöroloji asistan Profesör Christina Zelano, nefes almanın daha hızlı düşünmesini sağlayıp sağlamadığını merak etti. Bu çalışmanın başyazarıdır. Fikir, daha hızlı nefes almak, daha hızlı bir beyin fonksiyonu ve daha tehlikeli bir durumla karşı karşıya kalan bir tepki süresi anlamına gelebilir.
Zelano ve meslektaşları, nefes aldığımız ritmin beynimizdeki etkinliği doğrudan etkilediğini keşfetti. Yine de, nefesimizin ne kadar derin veya sığ olduğu ve burun veya ağız yoluyla yapıp yapmadığımız gibi birçok faktör vardır. Keşfedilen bulgu, Burundan solunum beyni uyarır. Bunu ağız yoluyla yapmak az miktarda uyarılmaya neden olur.
Bu ilişki başlangıçta beyin cerrahisi için planlanan şiddetli epilepsi hastalarını inceleyerek keşfedildi. Her biri beyin dalgalarını ölçen bir elektroensefalografa (EEG) bağlandı. Bu katılımcıların birçoğuna nöbetleri hakkında bilgi toplamak ve nereden kaynaklandığını öğrenmek için kafataslarına cerrahi olarak elektrotlar implante edildi. Yakın zamanda, araştırmacılar beyin aktivitesinin nefes hareketiyle yakından ilgili olduğunu keşfetti.
Aslında, bu iki süreç arasında kesin bir eşzamanlılık vardır. Kuzeybatı ekibi daha da derinlemesine araştırdı ve beynin üç önemli alanının nefes alıp vermekten etkilendiğini keşfetti: hafızadan sorumlu hipokampüs, duygusal merkezimiz olan amigdala ve koku alma sistemimizi veya koku alma duygumuzu kontrol eden piriform korteks. Bunların hepsi öfke ve korku gibi temel duygularımızdan sorumlu limbik sistemin bir parçasıdır; bunun yanında açlık, cinsel ilişki ve çocuklara bakmak gibi içgüdüsel hareketlerimiz de vardır. Limbik sistem de yüksek duygularımızdan sorumludur.
Limbik sistem. BruceBlaus'a göre. Blausen.com personeli. "Blausen Galeri 2014". Wikiversite Tıp Dergisi. DOI: 10,15347 / wjm / 2014,010. ISSN 20018762. (Kendi çalışması) [CC BY 3.0], via Wikimedia Commons
Bu sinirbilimciler aynı zamanda, nefes aldığınızda beyin aktivitesinde büyük değişiklikler olduğunu keşfettiler. İnhalasyon, amigdala, hipokampus ve piriform kortekse etki eder. Şimdi, araştırmacılar ikinci aşamaya geçti. Bununla ilgili olarak 18-30 yaş arasındaki 70 katılımcı ile çalışıldı. Her birine, nefesleri izleyen bir makineye bağlı iken, bilgisayar ekranındaki yalnızca bir saniyelik süreyle görünen yüz görüntüleri soruldu.
Katılımcıların yüzün şaşırmış mı, yoksa korkmuş mu olduğunu belirlemesi gerekiyordu. Bilim insanları, burun veya ağız inhalasyon ve ekshalasyonunun katılımcının tanıma kabiliyetini herhangi bir şekilde değiştirip değiştirmediğini bilmek istiyorlardı. Burundan nefes almaya başladığında, katılımcıların korkmuş bir yüzü bir saniye daha önce tanıyabildiklerini keşfettiler.
Çalışmanın üçüncü bölümünde 42 yeni katılımcıya bir bilgisayar ekranında nesneler gösterildi ve onları hatırlamaları söylendi. Bu sefer bir nefes kayıt cihazına bağlandılar. Daha sonra katılımcılara ne hatırladıkları soruldu. Bu hafızayı, özellikle solunumun hipokampüs üzerindeki etkisini ölçmek anlamındaydı. Nesneleri gördüklerinde nefes alanlar, o esnada nefesini tutanlardan daha iyi hatırlama eğilimindeydiler. Ayrıca, burun yoluyla yapılan teneffüs ile yüzde beş daha doğru hatırlanır.
Peki, bu bilgiyi avantajınıza nasıl kullanırsınız? Özellikle endişeli veya korkmuş iken burnumuzdan solunum yaparken biliş daha iyi sonuç verebilir. Bu, durumlara daha iyi tepki göstermemize yardımcı olabilir. Derin solunum egzersizleri de hafızamızı geliştirebilir ve duyguların, değerlendirmenin merkezi bir parçası olduğu daha iyi kararlar almamıza yardımcı olabilir. Öyleyse, hiç evlenmek istemediğiniz halde sevdiğiniz bir eş ile kalmalı mısınız, kalır mısınız? Düşündüğünüz sürece burundan derin nefes alın. Çözmenize yardımcı olacaktır.
Jay Gottfried, Northwestern'da nöroloji profesörü ve bu araştırmanın kıdemli yazarıdır. Gottfried, bu uygulamaların zaten odaklanmış solunum ve meditasyonun önemli bir parçası olduğunu belirtti. Ancak şimdi neden biyolojik düzeyde çalıştıklarını anlıyoruz. Gottfried "Nefes aldığınızda bir anlamda limbik ağı boyunca beyin salınımlarını senkronize ediyorsunuz" dedi. Bu bulgular heyecan verici olmasına rağmen, bu çalışma küçük bir katılımcı havuzu kullandı. Nefes alışverişi ve beyin aktivitesinin nasıl birbiriyle ilişkili olduğunun ve birinin diğerini nasıl etkilediğinin karmaşıklığını bulmak için çok daha geniş bir çalışma yapılmalıdır.
Yeni araştırmalar, solunum ritminin koku, hafıza ve duygulara karışan bir beyin ağı içindeki sinirsel faaliyeti doğrudan etkilediğini gösteriyor
Mo Costandi nörobiyolog ve serbest bilim yazarıdır. Neurophilosophy'de, bilim blog ağında bloğu vardır.
Northwestern Üniversitesi'ndeki araştırmacılar tarafından yapılan yeni bir araştırmaya göre, solunum ritmi, koku, hafıza ve duygularla ilişkili bir beyin bölgeleri ağı boyunca elektriksel aktiviteyi koordine eder ve işlevlerini artırabilir. Journal of Neuroscience'de yayınlanan bulgular, solunumun beyne ve vücuda yalnızca oksijen tedarik etmediğini, aynı zamanda karmaşık davranışların düzenlenmesine yardımcı olmak için birden çok beyin bölgesi içindeki hücrelerin popülâsyon aktivitesini düzenleyebileceğini ileri sürüyor.
Yaklaşık 75 yıl önce, İngiliz fizyolog Edgar Adrian, kirpi'de beyin aktivitesini kaydetmek için elektrotları kullandı ve koku sistemindeki beyin dalgalarının, nefes alma ile yakından ilişkili olduğunu ve bunların boyutu ve frekansının burundan alınan havanın hızıyla doğrudan ilişkili olduğunu buldu. O günden beri aynı etkinlik, sıçanların, farelerin ve diğer küçük hayvanların koku alma ampulleri ve diğer beyin bölgelerinde gözlemlendi ancak bugüne kadar insanlarda araştırılmadı.
Bu yeni çalışmada, Christina Zelano liderliğindeki bir araştırma ekibi, yedi hastada, beyin yüzeyinden direkt olarak elektriksel aktiviteyi, ilaca dirençli temporal lob epilepsisini tedavi etmek için üç beyin bölgesine odaklanarak değerlendirdi: burun soğanından gelen bilgileri işleyen piriform korteks, bellek oluşumu için kritik olan hipokampustan ve duygusal işlemede önemli rol oynayan amigdala. Aynı zamanda, basınç sensörleri veya abdominal solunum kemeri ile hastaların solunum hızlarını izlemişlerdir.
Araştırmacılar piriform korteksteki yavaş beyin dalgası salınımlarının ve hipokampus ve amigdaladaki daha yüksek frekanslı beyin dalgalarının doğal, spontan solunum hızı ile senkron olduğunu buldular. Hepsinden önemlisi, her üç bölgedeki beyin dalgası salınımları, hastanın nefes almasından sonra daha yüksek hızda senkronize edilirken, nefes verme esnasında daha az senkronize edildi. Ve hastalardan ağızdan solunum yapmaları istendiğinde, araştırmacılar beyin dalgası eşleşmesinde önemli bir düşüş gözledi.
Böylece doğal solunum esnasında periyodik olarak burna giren hava kütleleri, piriform kortekste nöronların aktivitesini senkronize eder gibi görünür ve bu senkronizasyon daha sonra hipokampus ve amigdalaya yayılır.
Hipokampusun ve amigdala'nın hafızadaki ve duygulardaki ilgili rolleri göz önüne alındığında, araştırmacılar nefes alma evresinin düşünce süreçlerini etkileyip etkileyemeyeceğini araştırmak için bir dizi davranış testi gerçekleştirdiler. Önce, 21 sağlıklı denek katıldı ve onlardan kendilerine bir duygu ayrımcılığı görevi yapmaları istendi. Korku veya şaşkınlık ifade eden yüzlerin görüntüleri hızla art arda gösterildi ve her birinde duyguyu mümkün olan en kısa sürede tanımlamaları istendi. 75 sağlıklı katılımcıdan oluşan bir başka grup, görsel bir hafıza görevi gerçekleştirdiler ve bir dizi görüntü gördüler ve sonrasında 20 dakika sonra kendilerine sunulan ikinci bir seriden daha önce gördüklerini tespit ettiler.
Duygu ayrımcılığı görevine katılanlar, onları gördüklerinde şaşırmış ifadeli yüzleri değil de korkmuş ifadeli yüzleri nefes alırken nefes vermeye kıyasla, daha hızlı tespit ettiler. Hafıza görevini yerine getirenlerin, nefes alırken nefes verme esnasındakinden çok daha iyi şekilde gördükleri resimleri hatırlama olanağı buldular.
Nefes alma, duygusal tanımayı ve hafızayı geri çağırmayı modüle eder, bu iki işlem nefes alırken nefes vermeye kıyasla daha doğru olarak gerçekleşir. Bir kez daha, nefes alma rotası kritik derecede önemliydi - katılımcılardan burunlarından nefes almaları istendiğinde ortaya çıkan etkiler, ağızlarından nefes almaları istendiğinde her iki görevdeki performansları için belirgin bir şekilde düştüğü görülüyordu.
Solunum, beyin sapı tarafından bilinçsizce kontrol edilir ve insanlar, duygu uyaranlara ve zihinsel çabaya tepki olarak solunum modellerini değiştirir; bu da düşünce süreçlerimizin solunum hızını etkilediğini gösterir. Bu yeni bulgular nefes almanın zihinsel işlevimizi de etkileyebileceğini gösteriyor. Örneğin, korktuğumuzda veya çok uyarıldığımızda hızla nefes alma, beyindeki bilgi işlemeyi optimize edebilir, böylece uygun ve hızlı bir şekilde düşünebilir ve hareket edebiliriz.
"Nefes aldığınızda, koku korteksinde, amigdalada ve hipokampustaki nöronları uyarıyorsunuz" diyor Zelano. "Panik halinde, inancımızı yitirdiğimizde ya da korktuğumuzda nefes alma ritmi daha hızlı olur ve sonuç olarak solunum zamanını orantılı olarak harcarsınız", [Bu] beyin fonksiyonu üzerinde pozitif bir etki yaratabilir ve çevredeki tehlikeli uyaranlara daha hızlı yanıt sürelerinin ortaya çıkmasına sebep olur”
Referans:
Zelano, C., ve ark. (2016) Burun Solunması, İnsan Limbik Salınımlarını Süzer ve Bilişsel Fonksiyonu Modüle Eder. J. Neurosci., 6: 12448 -12467 [Özet]
Mo Costandi gelişimsel nevrobiyoloji uzmanı olarak eğitim aldı ve şu anda serbest bilim yazarı olarak çalışıyor. Yapıtları Nature, Science ve New Scientist'te diğer yayınlar arasında yerini aldı. Ayrıca Nuroplastisitenin (MIT Press, 2016) ve Bilinmesi Gereken 50 İnsan Beyin Fikrinin (Quercus, 2013) yazarıdır.
Eur J Heart Fail. 1999 Ağustos;1(3):297-300.
"İskemik kalp hastalığı olan kişilerde resistif nefes almanın egzersiz kapasitesi ve diyafram fonksiyonu üzerindeki etkileri" Darnley GM, Gray AC, McClure SJ, Neary P, Petrie M, McMurray JJ, MacFarlane NG. Biyomedikal ve Yaşam Bilimleri Enstitüsü, Glasgow Üniversitesi, İskoçya, BK.
ARKAPLAN: Kas güçsüzlüğünün, kronik kardiyopulmoner hastalıklarda aktivite düzeylerinin azalmasına eşlik eden dekondüsyonel durumdan kaynaklandığı iddia edilmiştir. Gerek hastalık gerekse sağlıkta standart egzersiz programlarının egzersiz kapasitesi ile kas gücüne olan yararları ile ilgili çok sayıda belge bulunmaktadır ve egzersiz kapasitesi ise kronik kalp yetmezliği (KKY) olan hastaların yaşamaya devam edeceklerini öngörmeyi sağlayan önemli bir belirteçtir. Selektif solunum kasları alıştırmalarının KKY’de ezgersiz toleransını arttırdığı kanıtlanmıştır ve solunum kasları güçsüzlüğünün egzersiz kapasitesinde azalmayı desteklediğine dair iddiaları desteklemek üzere bu gözlemlere (idmanlı kasların metabolik profillerini gösteren biyopsilere rağmen) referans yapılmıştır.
AMAÇLAR: Bu çalışma, günlük aktivitelerini yapmakta zorlanmayan hastaların egzersiz kapasitelerinin artıp artmayacağını anlamak üzere selektif solunum kasları alıştırmalarının kronik koroner kalp hastalığı olan kişilerdeki etkilerini belirlemeyi amaçlamaktadır.
YÖNTEMLER: Dokuz erkek hasta üç deneme alıştırması uyguladı (üçüncü alıştırmadan önce solunum ve diyafram fonksiyonları değerlendirildi), sonrasında da dört haftalık bir solunum kasları egzersiz programına başladılar. Egzersiz toleransı, solunum ve diyafram fonksiyonu programdan sonra yeniden incelendi.
SONUÇLAR: Egzersiz kapasitesi 812+/-42’den 864+/-49 s, P <0,005’e yükselmiştir ve kısılan diyaframın velositesi ise sessiz nefes alma esnasında 12,8+/-1,6’dan 19,4+/-1,1 mm s(-1), P<0,005’e ve burun çekme esnasında ise 71,9+/-9,4’den 110,0+/-12,3 mm s(-1), P<0.005)’e yükselmiştir. Bunlara ek olarak, dokuz hastadan beşinin egzersiz programından önce nefesi kesilirken programdan sonra yalnızca bir hastanın nefesi kesilmekteydi.
SONUÇ: Bu çalışmadaki majör bulgular, kronik koroner atardamar hastalığı olan kişilerde 4 haftalık yoğun olmayan bir resistif nefes programının, semptom sınırlamalı deneme egzersizleriyle incelendiğinde egzersiz kapasitesinde artmaya, nefes darlığında ise azalmaya yol açtığını göstermektedir. Bu değişiklikler, sessiz nefes alma ve burun çekme esnasındaki diyafram ekskürsiyonlarının velositesinde önemli artışlarla ilişkilendirilmiştir. Ufak düzeyde diyafram ekskürsiyonları gösteren hastalar, egzersiz programının ardından egzersiz kapasitelerini en çok arttıranlar olmuştur. Ancak solunum kasları egzersiz programı, en üst akış oranı, zorlu ekspiratuar hacim ve zorlu vital kapasite ölçüldüğündeki solunum mekaniğindeki önemli değişikliklerle ilişkilendirilmemiştir. Burada kullanılan resistif nefes programı sessiz nefes alma ve burun çekme esnasındaki diyafram hareketinin velositesinde önemli bir artışla sonuçlanmıştır. Diğer iskelet kaslarında, kasılma hızı sinir türleri ile kas uzunluklarının birbirleriyle oranı tarafından belirlenir (Jones, Round, Skeletal Muscle in Health and Disease (Hastalık ve Sağlıkta İskelet Kasları). Manchester: University Press, 1990). Bununla birlikte, burada kullanılan egzersiz programının; yoğunluğu, kas morfolojisini ya da biyokimyasını değiştirmesi gibi bir ihtimal söz konusu değildir. Kısa dönemli egzersiz programı araştırmaları, kas morfolojisi ya da biyokimyasındaki değişikliklerle ilişkili olmayan kasılmanın gücü ve velositesinde artışlar olabileceğini göstermiştir. Be değişiklikler egzersiz programının ilk zamanlarında meydana gelen sinirsel adaptasyonlarla ilişkilendirilmiştir (Northridge ve diğerleri., Br. Heart J. 1990; 64: 313-316). Bağlantılı olduğu mekanizmalardan bağımsız olarak, bu küçük ve kontrolsüz araştırma, kronik koroner kalp hastalığı olan kişilerde –kalp yetmezliği olmayanlarda dahi- solunum kasları egzersizlerinin egzersiz kapasitesini, diyafram fonksiyonunu ve nefes alamama semptomlarını iyileştirdiğini öne sürmektedir.
Hypertens Res. 2005 Haziran;28(6):499-504.
"Derin nefes alma kan basıncını ve nabzı nasıl etkiler?" Mori H, Yamamoto H, Kuwashima M, Saito S, Ukai H, Hirao K, Yamauchi M, Umemura S. Tıbbi Bakımın İyileşmesi için Japon Tıp Hekimleri ve Diş Hekimleri, Tokyo, Japonya.
Tıbbi Bakımın İyileşmesi için Japon Tıp Hekimleri ve Diş Hekimleri. Derin nefes (DN) ile kan basıncı (KN) arasındaki ilişkiye dair çok az şey bilinmektedir. Geniş bir Japon popülasyonunda DN ile KB arasındaki ilişkileri inceledik. Denekler aynı tıp kurumunun üyesi olan klinik ve hastanelerden randomize olarak seçilerek iki gruba ayrıldılar. Gruplardan birinde, 30 saniyelik bir sürede 6 DN almadan önceki ve aldıktan sonraki KB’leri ölçüldü; diğerinde ise DN olmaksızın oturma pozisyonunda 30 saniyelik bir sürenin öncesinde ve sonrasında KB’leri ölçüldü. Bu ölçümlerden önce, hastaların tümü en az 10 dakika olmak kaydıyla bekleme odasında dinlendiler ve en az 2 dakika da doktorun odasında beklediler. 21.563 hastadan alınan verilerle analiz yapıldı. İki grupta da, sistolik kan basıncı (SBP), diyastolik kan basıncı (DKB) ve nabız atışı (NA), bazal ölçümlerle (p < 0,001) karşılaştırıldığında DN sonrasında ya da 30 saniyelik bir dinlenme sonrasında önemli oranda düşmüştür. SKB’deki kan basıncında düşmeler DN grubunda 30 saniye dinlenen grupta olduğundan daha yüksektir (normal tansiyonlu kişilerde: -6,4 +/- 8,3 vs. –3,0 +/- 7,4 mmHg, p < 0,001; tedavi görmemiş yüksek tansiyonlu kişilerde: -9,6 +/- 10,2 vs. –5,9 +/- 9,1 mmHg, p < 0,001; tedavi görmüş yüksek tansiyonlu kişilerde: -8,3 +/- 9,6 vs. –4,4 +/- 8,3 mmHg, p < 0,001). Gerek DN grubunda gerekse 30 saniye boyunca dinlenmiş grupta daha yüksek bazlı KB olan hastalarda KB’de daha yüksek oranda düşüşler bulunmuştur. Sonuç olarak, bu çalışma KB ölçümünün doktor odasında DN KB’yi düşürdüğü için DN olmadan yapılması gerektiğini öne sürerek bazal KB’ye bağlı KB’deki düşüşü göstermiştir.
J Altern Complement Med. 2004 Ekim;10(5):757-66.
"Kalp krizlerini elimine ettiği ve önlediği iddia edilen yogasal nefes alma teknikleri üzerine hemodinamik gözlemler: bir pilot çalışma." Shannahoff-Khalsa DS, Sramek BB, Kennel MB, Jamieson SW. Zihin-Beden Dinamiği için Araştırma Grubu, Nonlineer Bilimler Enstitüsü, California Üniversitesi, San Diego, La Jolla, CA 92093-0402, ABD.
HEDEF: Bu pilot araştırma, “kalbe gelen anormal elektrik olaylarına bağlı kalp krizlerini önleme ve elimine etmeye yardımcı olduğu” ve genel olarak “merkezi sinir sisteminin (MSS) performansını arttırdığı ve travmatik şokun ve stresin MSS üzerindeki etkilerini elimine ettiği” iddia edilen yogasal nefes alma tekniğinin hemodinamiğini araştırmıştır.
TASARIM: (4) denek için parametreler egzersiz öncesi dinlenme devresinde, 31 dakikalık egzersiz devresinde ve egzersiz ve dinlenme sonrası devrede kaydedilmiştir.
YER/LOKASYON: Denekler için parametreler San Diego’daki California Üniversitesi laboratuarında kaydedilmiştir.
DENEKLER: 3 erkek denek için parametreler (yaş 44, 45, 67) ile 1 kadın denek (yaş 41) için parametreler kaydedilmiştir. Bir (1) denek (erkek, yaş 45) bu teknik konusunda yoğun bir eğitim almıştır.
MÜDAHALELER: Bu yogasal teknik, 31 dakika boyunca dakikada bir nefes (DBN) almayı içeren solunum egzersizidir. 20 saniye yavaşça nefes alınır, 20 saniye nefes tutulur, 20 saniye yavaşça nefes bırakılır.
SONUÇ ÖLÇÜMLERİ: Bir kalp atışından diğerine kadar olan 14 parametre non-invaziv olarak ölçülmüştür ve yayılan vücut alanı için hesaplandı: strok indeksi (Sİ), kalp atış hızı (KAH), kardiyak indeks, diyastolik indeks, pik akım, ejeksiyon fraksiyonu, göğüs boşluğu sıvı indeksi, kontraktilite indeksi, ejeksiyon oranı, sistolik zaman oranı, ivme indeksi ve sistolik, diyastolik ve ortalama arteriyel basınçlar (OAB’lar). Sol stroke work indeks (SSWİ) ve stroke sistemik vasküler direnç indeksi (SSVDİ) hesaplandı.
SONUÇLAR: Sİ’yi, KAH’ı, OAB’ı, SSWİ’yi ve SSVDİ’yi ve bunların hemodinamik durum değişikliklerini tarif etmek konusunda nasıl işe yarayabileceklerini raporladık. Bu teknik 1 DBN egzersizi esnasında tüm hemodinamik değişkenlerdeki önemli değişiklikleri ortaya koyar ve uzun süre egzersiz yaptıktan sonra egzersiz sonrası dinlenme devresinde son derece önemli değişikliklere neden olabilir, ki uzun süreli egzersizin, kardiyovasküler sistemin Mayer dalgaları (0,1-0,01 Hz) örüntülerini düzenleyen beyin sapı kardiyorespiratuvar merkez üzerinde de son derece önemli bir etkisi vardır.
SONUÇLAR: Preklinik araştırmaların amacı, kardiyorespiratuvar beyin sapı peysmeykırını sıfırlar gibi görünen bu tekniğin muhtemel uzun süreli etkileri incelemekti. Bu etkilerin yogasal sağlık iddialarına temel oluşturabileceğini düşünüyoruz.
TBF Önlemi: Yukarıda anlatılan yogasal teknikteki uzatılmış nefes tutma hareketi uygun bir eğitim olmaksızın kullanılmamalıdır. Bir nefes alma tekniğinden yararlanmak istiyorsanız, bilgi sahibi bir öğretmenden tekniği öğreniniz, çünkü nefes alma çok güçlüdür ve kötüye kullanılmamalıdır.
Altern Ther Health Med. 2005 Temmuz-Ağustos;11(4):44-52.
"Kronik bel Ağrısı çeken hastalarda randomize, kontrollü nefes tedavisi denemesi." Mehling WE, Hamel KA, Acree M, Byl N, Hecht FM. Osher Center for Integratif Tıp için Osher Merkezi, Aile ve Topluluk Tıbbı Bölümü, California Üniversitesi, San Francisco, ABD.
BAĞLAM: Kronik bel ağrısı çeken hastalar (kBAÇH) konvansiyonel tıbbi bakımdan genel olarak tatmin değildirler ve alternatif tedavilere başvururlar. Pek çok zihin-vücut tekniğinin kBAÇH’de eksik olan propriyosepsiyonu da içeren bir biçimde bedensel farkındalığı arttırarak bel ağrısı çeken hastalara yardımcı olduğu söylenmektedir. Nefes tedavisi bedensel farkındalıkla meditasyonu ve hareketi buluşturan, batıda çıkmış bir zihin-beden tedavisidir. Preliminer veriler propriyosepsiyon ve bel ağrısı için nefes tedavisinden yararlanmayı önermektedir.
HEDEF: Nefes tedavisinin kBAÇH üzerindeki etkilerini değerlendirmek.
TASARIM: Randomize, kontrollü deneme.
ORTAM: Akademik tıp merkezi.
KATILIMCILAR: kBAÇH'li otuz altı hasta.
MÜDAHALELER: Altı ila sekiz haftalık (12 seans) nefes tedavisine karşı fiziksel tedavi.
TEMEL SONUÇ ÖLÇÜMLERİ: Bazalda, altı ila sekiz hafta ve görsel analog ölçeğiyle (GAÖ) ağrı, Roland Scale’le fonksiyon, Kısa Form 36 (KF-36) ile bütüncül sağlık. Tedavinin başı ve sonunda ölçülen propriyosepsiyon ve bedensel farkındalık için potansiyel bir vekil olarak denge.
SONUÇLAR: Ağrıları iyileşen her iki gruptaki hastalarda müdahale öncesinden sonrasına kadar (GAÖ: nefes tedavisiyle –2,7, fiziksel tedaviyle –2,4; KF-36: + nefes tedavisiyle 14,9 ve fiziksel tedaviyle +21,0). Nefes tedavisine katılanlar hem fonksiyon (Roland: -4,8) hem de fiziksel ve duygusal rol açısından iyileşme gösterdiler (KF-36: +15,5 ve 14,3). Fiziksel tedaviye katılanlar zindelik konusunda iyileşme gösterdiler (SF-36: +15,0). Ortalama iyileşmeler gruplar arasında farklılık göstermedi. Altı ila sekiz haftada, sonuçlar nefes tedavisinin lehine, altı ayda ise fizik tedavisinin bir gelişme gösterdi. Denge ölçümlerinde herhangi bir iyileşme olmadı ve diğer sonuçlarla bir korelasyona da rastlanmadı.
SONUÇLAR: kBAÇH'li hastalar nefes tedavisi sonucunda önemli oranda iyileşme göstermişlerdir. Bel ağrısının standart ağrı ve engellilik ölçümlerindeki değişiklikler, kaliteli ve uzun fiziksel tedavideki ölçümlerle karşılaştırabilir sonuçlar göstermiştir. Nefes tedavisi emniyetli olmuştur. Kalitatif veriler, nefes tedavisinin vücuttaki gerilimle başa çıkmak ve bu konuda farkındalık kazanma yetilerinde gelişmeye yol açtığını göstermiştir. Denge ölçümlerinin, hastaların kBAÇH'sindeki tıbbi değişiklik için geçerli ölçümler olmadığı görülmüştür.
Complement Ther Med. 2005 Eylül;13(3):165-74.
"Uzun dönemli migrenden korunma tedavisinde, biyolojik geri bildirimle desteklenmiş, diyaframdan nefes alma ve sistematik rahatlama ve propranolol kullanımı." Kaushik R, Kaushik RM, Mahajan SK, Rajesh V. Tıp Bölümü, Himalayan Tıp Bilimleri Enstitüsü, Swami Rama Nagar, Dehradun 248140, Uttaranchal, Hindistan.
HEDEFLER: Migrende, biyolojik geri bildirimle desteklenmiş, diyaframdan nefes almanın ve sistematik rahatlamanın yararlarını değerlendirmek ve uzun dönemli migrenden korunma tedavisinde propranolol kullanımıyla karşılaştırmak.
YÖNTEMLER: 192 migren hastası randomize olarak iki gruba ayrıldı. Propranolol alan grup günde 80 mg propranolol alırken, biyolojik geri bildirim grubu altı ay boyunca ev egzersizleriyle birlikte, diyaframdan nefes alma ve sistematik rahatlama egzersizleriyle desteklenmiş ısısal biyolojik geri bildirim ile elektromiyograma (EMG) tabi tutuldular.
SONUÇLAR: Biyolojik geri bildirim grubunda %66,66; propranolol grubunda ise %64,58 oranında önemli bir tıbbi tepkime görüldü. Krizlerin sıklığı, şiddeti ve süresi ve kusma epizotlarının sayısı her iki grupta da altı ayda ciddi oranda azaldı ama gruplar arasındaki farklılıklar istatistik olarak önemsiz kaldı. Tedavi sonrası bir yıllık dönemde, biyolojik geri bildirim grubunda; grubun bütününde (%9,37) ve bu grupta tedaviye cevap verenler (%9,37) olmak üzere propranolol grubuna göre, grubun bütününde (%38,54) ve bu grupta propranolol’a cevap verenler (%53,22) olmak üzere migrenin yeniden ortaya çıkması biyolojik geri bildirim grubunda çok daha az rastlanan bir olgu oldu.
SONUÇLAR: Biyolojik geri bildirimle desteklenmiş, diyaframdan nefes alma ve sistematik rahatlama migrende oldukça yararlı olmuştur ve uzun süreli olarak migren tedavisinde propranolol’den daha etkili olmuştur.
J Rehabil Med. 2008 Eylül;40(2):119-25.
"Akut omurilik zedelenmesi olan hastalar, normokapnik hiperpne eğitiminden yarar görmekteler" Van Houtte S, Vanlandewijck Y, Kiekens C, Spengler CM, Gosselink R. Rehabilitasyon Bilimleri Bölümü, Katholieke Üniversitesi Leuven, Kinezyoloji ve Rehabilitasyon Bilimleri, Leuven, Belçika.
ARKAPLAN: Omurilik zedelenmesi olan hastalarda solunum kaslarındaki işlev kaybı, akciğer fonksiyonunun da zarar görmesine ve solunum komplikasyonlarına yol açmaktadır. Ek olarak, solunum komplikasyonları bu popülasyondaki %50-67 oranındaki morbiditeden sorumludur.
HASTALAR VE YÖNTEMLER: On dört hasta arasında kontrol (sahte) ve deneysel hiperpneik normokapnik nefes alma egzersiz grubu randomize bir biçimde oluşturuldu. Yaşamsal kapasite, azami iradi ventilasyon, solunum kasları gücü ve dayanıklılığı, solunum komplikasyonları ve belirtileri 4 ve 8 haftalık egzersiz programının öncesinde, sonrasında ve bunu izleyen 8 haftada değerlendirildi.
SONUÇLAR: Azami iradi ventilasyon, solunum kasları gücü ve dayanıklılığı deney grubunda kontrol grubuna göre önemli oranda iyileşme gösterdi (p < 0.05). 8 haftalık egzersiz programında yaşamsal kapasitedeki gelişmeler kontrol grubundan farklı olma eğilimi gösterdi. Akciğer disfonksiyonu indeksi 4 haftalık egzersiz programından sonra düştü ve kontrol grubuna göre deney grubunda solunum komplikasyonlarının çok daha az sıklıkta görüldüğü rapor edildi.
SONUÇ: Omurilik zedelenmesi olan hastalarda hiperpneik normokapnik nefes alma solunum kaslarının gücü ve dayanıklılığını geliştirmiştir. Programdan sonra, solunum komplikasyonlarına çok daha az sıklıkla rastlanmıştır.
TBF Yorumu: Hiperpneik nefes alma olağandan daha yüksek düzeyde nefes almak anlamına gelir (yani daha yoğun derinlikte ama artmış oranda nefes almak zorunda değil.) Normokapnik ise kandaki normal CO2 düzeyleri anlamına gelir. Hiperpneik ya da hiperventilasyonun (iradi olsa bile) normalden düşük CO2 düzeylerine yol açacağı, dolayısıyla paniğe, kramplara ve başka semptomlara yol açacağı gibi hatalı bir varsayım tekrar tekrar ileri sürülmüştür. Bu araştırmanın gösterdiği gibi, bu eşleştirme doğru değildir. Bu vasıf (normokapnik hiperpni) tam olarak çalışmamızın teknik temelidir ve akut travma durumlarında dahi büyük pozitif etkileri vardır. Harika bir çalışma.
J Soc Integr Oncol. 2008 Bahar; 6 (2):47-58.
"Rahim ya da Göğüs Kanseri olan kadınlar için restoratif yoga: pilot çalışmadan bulgular." Danhauer SC, Tooze JA, Farmer DF, Campbell CR, McQuellon RP, Barrett R, Miller BE.
Yoganın, sağlıklı bireylerde ve çeşitli sağlık durumları olan kişilerde yararları görülmüştür. Ancak kanser hastalarında yoga müdahalelerinin yararlarını destekleyen az sayıda sistematik çalışma yapılmıştır. Restoratif yoga (RY) “aktif rahatlama” olarak tarif edilen hafif bir yoga türüdür. Bu pilot araştırmanın özgül amaçları, rahim ya da göğüs kanseri teşhisi konmuş kadınlar için destekleyici tedavi olarak RY müdahalesi uygulamanın fizibilitesini belirlemek ve hastaların bildirdikleri bitkinlik, psikolojik endişe, sıhhat ve yaşam kalitesindeki değişiklikleri ölçmektir. Ortalama yaşları 58,9 olan, rahim kanseri (s = 37) ve göğüs kanseri (s = 14) olmak üzere 51 kadın bu çalışmaya katıldı; çoğunluk (%61) katılım esnasında aktif olarak kanser tedavisi görmekteydi. Tüm katılımcılar 10 hafta boyunca fiziksel duruş, nefes alma ve derin rahatlamayı birleştiren 75’er dakikalık RY derslerine katıldılar. Katılımcılar başlangıçta, müdahale sonrasında ve müdahale tamamlandıktan 2 ay sonra anket doldurdular. Depresyon, negatif etkiler, durumdan kaynaklanan anksiyete, akıl sağlığı ve tüm bir yaşam kalitesi söz konusu olduğunda önemli iyileşmeler görüldü. Başlangıç dönemi ile yoga müdahalesi sonrası dönemde bitkinlik azaldı. Sağlığa bağlı yaşam kalitesi, başlangıç dönemi ile yoga müdahalesinden sonraki 2 ayın bitiminde arttı. Katılımcılardan gelen kalitatif geribildirim baskın biçimde pozitifti; rahatlama ve ortak grup deneyimi vurgulanan iki özellikti.
Üroloji. 2008 Temmuz 23.
"PC-3 Prostat Kanseri Hücre Hattının Murin Modelindeki Tümör Büyümesinde Hiperbarik Oksijen Tedavisinin Etkileri" Tang H, Sun Y, Xu C, Zhou T, Gao X, Wang L. Üroloji Bölümü, Shanghai Changhai Hastanesi, Shanghai, Çin.
HEDEFLER: Hiperbarik oksijenin (HBO) gayrifaal murin prostat kanserindeki tümör büyümesi üzerindeki etkisi olup olmadığı hipotezini test etmek. HBO arttırılmış atmosferik basınçta arı bir biçimde (% 100) nefes alma anlamına gelmektedir.
YÖNTEMLER: İnsanda bulunan prostat PC-3 hücreleri ağır birleşik imünoyetmezliği olan 40 adet fareye enjekte edildi. Randomize olarak 20 seanslık HBO grubuna ve standart koşullardaki normobarik hava tedavisi grubuna ayrıldılar ve gelişen ve elle hissedilebilen bir tümörün histolojik değerlendirmesinden önce 4 hafta boyunca gözlem altında tutuldular. Gelişen PC-3 tümörlerinin analizi tümör hacmini, mikrokanal yoğunluğunu, apoptozla ilişkili emareleri (ie, p53, p27) ve proliferatif indeksi (Ki-67) kapsamaktaydı.
SONUÇLAR: Haftada 5 gün, günde 90 dakikalık 20 seans boyunca 2 atm’de HBO’nun prostat kanserinin hacmi üzerinde etkisine rastlanması (P > ,05). Tümör mikrokanal yoğunluğunda, proliferatif indekste ya da apostoz emarelerinde HBO’ya tabi tutulmayan grupla karşılaştırıldığında bir farklılık gözlemlenmedi (P > ,05).
SONUÇLAR: HBO’nun prostat kanserinde tümörü destekleyen bir etkisi olmadı ve diğer tedavi modelleriyle birlikte emniyetle kullanılması muhtemeldir.
Tohoku J Exp Med. 2004 Ağustos;203(4):253-65.
"Sıçanlarda karaciğer rejenerasyonu esnasında hiperbarik oksijen tedavisinin oksidan ve antioksidan seviyeler üzerindeki etkileri." Özden TA, Uzun H, Bohloli M, Toklu AS, Paksoy M, Şimşek G, Durak H, İşsever H, İpek T. Çocuk Sağlığı Enstitüsü, İzleme Öğesi Birimi, İstanbul Üniversitesi, Çapa, Türkiye.
Hiperbarik oksijen (HBO) tedavisinin oksidan/antioksidan metabolizma üzerindeki etkileri tartışmalıdır ve hepatik rejenerasyon üzerindeki etkileri ise bilinmemektedir. Bu çalışmada, karaciğer rejenerasyonu esnasında HBO tedavisinin oksidan ve antioksidan seviyeleri üzerindeki olası yararlı etkisini araştırdık. Bu çalışmayı yapmak için, kırk sekiz adet Sprague-Dawley sıçanı üzerinde yüzde yetmiş oranında hepatektomi uygulandı ve sıçanlar iki eşit gruba ayrıldı: HBO tedavisine tabi tutulan grupla tutulmayan grup. Karaciğer öreklerinde oksidatif basınç emaresi olan malondialdehit’in (MDA) seviyeleri ile glütasyon (GSH), superoksit dismutaz (SOD) aktivitesi, bakır (Cu) ve zink (Zn) de dahil olmak üzere antioksidan enzimlerin/belirteçlerin seviyelerini belirledik. Ayrıca karaciğer rejenerasyon derecesini belirlemek üzere mitotik indeks (MI) ile üreyen hücre nükleer antijenlerinin (ÜHNA) seviyelerini de ölçtük. HBO tedavisi MDA seviyelerini önemli oranda azaltırken, SOD aktivitesi, GSH ve Zn seviyelerini de arttırdı. Buna karşıt olarak, Cu seviyeleri HBO tedavisine tabi tutulan karaciğerlerde, tutulmayanlarınkilere göre daha düşüktü. HBO tedavisinin sonuçlarına lipid peroksidasyonundan sorumlu belli enzimlerin supresyonu da etki etmiş olabilir. Ek olarak, HBO tedavisi karaciğer dokularının antioksidan enzimler/belirteçler üretmesini de tetiklemiş olabilir. HBO tedavisine tabi sıçanların kiloları aynı kaldı, fakat HBO tedavisine tabi tutulmamış sıçanlar kilo kaybettiler. HBO tedavisi ayrıca MI ve ÜHNA seviyelerini de yükseltti, ki bu da HBO tedavisinin karaciğer rejenerasyonunu desteklediği anlamına gelmektedir. Bu sonuçlar, HBO’nun MDA’yı azaltması ve antioksidan aktiviteleri arttırması nedeniyle karaciğer rejenerasyonu üzerinde yararlı etkileri olduğunu belirlemektedir. Bu nedenle karaciğer rezeksiyonundan sonra HBO tedavisinin yararlı olabileceğini ileri sürüyoruz.