Yeni Zelanda’da yaşanan katliamda dökülen kanlar seçimlerin son düzlüğünde siyasal iktidarın muhtaç olduğu kana dönüştürülmeye çalışılıyor adeta. Siyasal akıl bu kan donduran nitelikteki alçak katliama dönük haklı öfkeye ve hınça sabitlenmek isteniyor. Körleştirilmek ve böylece ekonomik gerçeklere kapatılmak istenen bir bilinç yaratmak için şaha kaldırılmaya çalışılan ezen ulus şovenizminin yanına, şimdi bu katliamla birlikte, “müslüman dünyayı işgal etmeye odaklı haçlı zihniyeti”ne karşı duruş iddiası da eklendi. Erdoğan gibi bir popülist politika erbabı yakaladığı bu fırsatı tepe tepe kullanıyor. Yandaş medya da bir hınç ve öfke örgütleyicisi olarak işlevini yerine getiriyor elbette.
Erdoğan uzun zamandır siyaseti tehditkar bir düşman algısı üzerinden kuruyor bilindiği gibi. Kitlelerde her yandan tehdit edildiğine iman etmiş paronayak bir benlik oluşturmak istiyor. Çünkü biliyor ki ekonomik kriz altında ezilen kitlenin bilinci reaktif bir akla demirletilebildiği oranda kendisine kitlenecektir. Milliyetçi ve dini önyargılar kaynaklı refleksler ne kadar devreye sokulabilirse kitlelerin siyasal aklı gözüne ışık tutulmuş tavşan misali felç edilebilir. Sınıfsal kavrayışın etnik ve dini hassasiyletlerin soğuk sularında boğulabileceği sermaye iktidarlarının tarihsel tecrübelerinden edindikleri bir akıl ne de olsa.
Bu bağlamda Yeni Zelanda katliamı gibi olaylar karşısında yaşanılan öfke ve mağdur edilmişlik hissi ne kadar canlı tutulur ve beslenirse şimdi ondan yüz çevirmeye başlamış geniş kitle de o kadar Erdoğan’ın bekasıyla özdeşleşecek ve yüzünü reislerine dönecektir tekrar. Erdoğan’daki “ne bu şiddet bu ne celal” kıvamındaki sertlik tam da bunu hedeflemektedir. Çünkü o, ancak; hınç, nefret ve öfke gibi güçlü duyguların egemenliği altına sokulmuş bir siyasal iklimde kitlesini muhafaza edebileceğini biliyor.
Yeni Zelanda Katliamı nereden beslendi?
Yeni Zelanda emperyalist işgalin müslüman coğrafyalarda yarattığı yıkımın ve emperyalist-kapitalizmin ekonomik krizinin yarattığı çöküntünün bir türevi olarak okunmalı. Afganistan, Irak ve Suriye işgalleri, Filistin halkının İsrail siyonizminin zulmü altında karşı karşıya bırakıldığı insanlık dışı durum diğer sebeplerin yanında islami radikalizmi besleyip büyüttü. Bu radikalizmin kör saldırıları da hıristiyan fanatizmini besleyip büyütüyor.
Yine müslüman coğrafyalarda yaşanan işgaller ve emperyalist tahakkümün kan emici sömürüsü koşullarında ülkelerini terk edip batıya göç etmek zorunda kalan göçmenler de günah keçisi olarak hedef yapılıyor. Gelişmiş kapitalist ülkelerde zor koşullarda yaşamak zorunda kalan göçmenler, işsizlik, gelir kaybı, gelecek kaygısıyla bunalmış dar gelirli yerel kesimlerin nefret objesine dönüştürülmüş durumda. Bu vaziyet krizin gerçek nedenlerinin görülmesini engellediği ve kendisini hedef olmaktan çıkardığı için egemenlerin de işine gelmekte ve körüklenmekte bilinçli olarak.
Yeni Zelanda katliamına acil ve güçlü tepki vermek
Yeni Zelanda katliamı gibi siyasal iktidarın kendi surlarını tahkim etme operasyonuna dönüştürdüğü alçaklıklara karşı hızlı reaksiyon gösterebilmeli. Ancak bunun yapılabildiği söylenemez. Hatta tam olarak meseleye nereden dahil olacağını bilemeyen bir akıl tutulması hali gözleniyor. Böylesi olaylara siyasal iktidara can suyu taşıdığını düşünerek mesafeli kalış yoksul ve emekçi halkı daha fazla onun kucağına itiyor. Tanzim Satış Noktaları’nda kuyruk bekleyen yoksul insanları tefe koyan zihniyetin yarattığı sonuç da aynıydı. Sosyal medyanın etki çapının büyüdüğü günümüz koşullarında “sol” etiketli seviyesiz yorumlar, birer manipülasyon aracına dönüşmüş yandaş medya ve o tür kulvarlar eliyle köpürtülüyor ve yoksul, emekçi halkları reaktif bir iklime sokarak sermaye iktidarına yedekliyor.
Yeni Zelanda katliamı gibi canavarlıklar dünyada yaşanan bütün kötülükler gibi emperyalist-kapitalist tahakkümün yansıları temelde. Milliyetçi ve dinci önyargılar üzerinden siyaset yapmak da aynı temelden besleniyor. Bu kötülüklerden kurtulmak emperyalist-kapitalist canavarlıktan kurtulmakla mümkün ancak.