Başkalarının göremediği şeyleri duymaya veya görmeye başlayarak bir insanın hayatının nasıl değişeceğini düşünün. Şimdi iyi bir şey önerebileceğini hayal edin. Hull Üniversitesi'nden bir araştırma ekibi ve Birleşik Krallık'taki bağlı NHS güvenleri, halüsinasyonlar arasında büyüme için de fırsatlar sunabileceğini öne sürüyor.
Yazma Psikoloji ve Psikoterapi Dergisi Bu yıl, klinik psikolog Lily Dixon ve ekibi, sözel veya işitsel halüsinasyonlarla yaşayan yedi kişinin deneyimlerini detaylandırıyor; mücadeleler arasında araştırmacılar raporyolculukları da onları olumlu yerlere götürdü.
28 ile 53 arasındaki beş erkek ve iki kadın akıl sağlığı hizmetlerinden işe alındı. Bazıları çocuklukta, başkaları yaşamın sonraki dönemlerinde halüsinasyonlar yaşamaya başlamıştı. Araştırmacılar onlarla deneyimin kendilerini ve ilişkilerini nasıl etkilediklerini, karşılaştıkları zorlukları ve gelecekten ne beklediklerini anlattılar.
Görüşülen kişiler, halüsinasyonlarının gelişini istenmeyen bir şok olarak görmeleri için birleşmişlerdir. Stigma önlemek için gizlenecek bir şeydiler. “Şizofreni olduğunu kabul etmek istemiyorum çünkü her zaman markalı olacak, her zaman bu isimde markalı olacağım ve eğer şizofreni sahibi olduğunuzu söylerseniz otomatik olarak zihinsel bir durum olduğunu ve sizin 'onları öldüreceksin' dedi bir görüşmeci olan 'Sophie' (gazetede gerçek isimler kullanılmaz).
Kendisi olarak kalması için yaşadığı deneyimi reddetmek zorunda olduğunu hissetti: 'Kişiyi ayırmaya çalışıyorum, sesleri duymadığım zamanlarda olduğum kişiyi seviyorum.' Yaygın olarak tutulan bir erken inanç, daha iyi olmanın halüsinasyonları azaltmak veya ortadan kaldırmak anlamına geldiği idi. Vizyonları bulanıklaştırın, sesleri susturun.
Ancak zaman içinde, görüşülen kişiler odaklarının değiştiğini tespit ettiler. 'Steve' kafasına yapışmış bir olayı bildirdi: 'En iyi arkadaşımın evinde olduğumu hatırlıyorum ve şöyle dedi: “Peki neden sadece onlarla konuşmuyorsun,” çevresinde oturup tartışmak yerine sesleri tanıyorsun , ben de yaptım ve onlarla konuştum, böylece “Merhaba” ve “Merhaba, nihayet bizimle konuşuyorsun?” diye gittiler.Ne?!'"
İnkar ve çatışmadan nişanlanmaya kadar bu adımı atmak, seslerin 'rahatsız edici olmaktan çok daha fazla yardımcı olduğunu düşünen' Steve 'için sonuç verdi… sanki her gün konuştuğum birçok arkadaşım var.
InnerSelf'ten En Son Haberleri Alın
Diğerleri, bu düşünceyi, sanrısal deneyimlerle yüzleşmek yerine, savrulmak yerine, değer olasılığının ortaya çıkabileceğini yineledi. Öyle ki, onları dökülme olasılığı artık bir tedavi gibi hissetmiyordu. Bir çok insan, “Bir şeyleri değiştirebilseydim, ya da bir şeyleri değiştirebilirsem, bileceğimden emin değilim, bilirsin, eğer şimdi benim bir parçam olduğunu kabul etmeyi öğrendiysem,” dedi. Bir diğeri, halüsinasyonları olmadan 'boş' hissedeceğini söyledi.
Etam olarak halüsinasyonlardan ne gelebilir ki? Cevapları bulmak zordu çünkü görüşülen kimse işsiz bir mal olduğunu hissetmedi ve kaderini iyimserlikle baştan çıkarmak istemedi. Bir not sürekli savaştan gelen kendini güçlendirme idi. 'Debbie' geçici olarak şöyle dedi: 'Beni yenmesine izin vermedim… beni daha da zorlaştırdı ... ses bana daha fazla güç verdi ve bir nevi, beni olduğum gibi daha güçlü kıldı.'
Bir başka olumlu konu ise, halüsinasyonların diğerlerine bakış açısında ve hatta kendisini deneyimleme yönünde bir değişiklik yapmasıydı. Bir röportajda, “Eskiden olduğundan daha fazla empati gösteriyorum” dedi. Bir başkası, 'başkalarını görme biçimimi, diğer tutumları ve kendimi görme biçimimi düşünmeyi' nasıl değiştirdiğini anlattı.
'Paul' tarafından yapılan bu kendi kendini incelerken yorum özellikle geniş kapsamlı bir görüş veriyor: 'Belki bir şeyler duyamıyor ya da göremiyorsam yapıcı olmaktan çok daha yıkıcı olacağımı düşünüyorum. Bazı şeyleri bilirsiniz, sadece bazen dünyayı yenmeyi denemek yerine oturmayı ve dünyayı izlemeyi öğrenmeyi öğrenirsiniz. '
Dezavantajdan acı tatlı büyümeye bu belirgin yolculuğu ne kolaylaştırdı? Raporlar ait olma, kabullenme ve duygusal desteğin - sadece birisinin dinlemesini sağlamak için - kritik öneme sahip olduğunu ileri sürdü. Ancak yolculuk bazen hakim rüzgarlara karşı da harekete geçmeyi gerektiriyordu: bir görüşmeci danışmanlık yaptı: 'Toplumunuzdan ya da her neyse kendiniz olmak istemenizden vazgeçmeyin, hepsini unutun, her şeyi unutun, rahat olmalısınız Kendinle.'
Profesyonel hizmetlerin kalitesi de çok önemliydi: alarm ve stigma sunan klinisyenler ortak bir engel olarak görüldü. En kullanışlı görünen destek, dikkat ve rahatlama gibi tekniklerin kullanılmasına ve İşitme Seslerine katılımın sağlanmasına dayanıyordu. ağbu da hastalara yalnız olmadıklarını gösterdi. Bu normalleşme ve angajman, atipik bir gerçeklik deneyimine sahip olmanın, görüşmecileri artık toplumdan ayırmadığı, ancak bu deneyimin bir rol oynayacağı farklı bir rol önerdiği anlamına geliyordu.
Bu basit bir hikaye değil. Katılımcılar, halüsinasyonlarını, onları engelleyen bir şey olarak görmeye devam etti, ancak şimdi zenginleşme olasılığı ile temperlendi. Dixon ekibi, bu tür deneyimleri olan insanlara yakın olan profesyonellerin, arkadaşların ve ailenin (ama özellikle klinisyenlerin) damgalanmadan kaçınmasını ve nerede olduklarını her yerde desteklemelerini, gerçeklikle karmaşık bir ilişkinin kişiyi daha az bütünleştirmeyeceğini kabul etmelerini önerir.
Yazar hakkında
Alex Fradera, BPS Research Digest'te çalışan bir yazar ve NHS bünyesinde terapötik kapasitede çalışan bir psikolog. Newcastle'da yaşıyor.
İlgili Kitaplar
{amazonWS: searchindex = Kitaplar; anahtar kelimeler = halüsinasyon tedavisi; maxresults = 3}