Aslında, 20 Eylül'de bu üniversitenin birinci sınıf öğrencisi tarafından düzenlenen Perm Ulusal Araştırma Üniversitesi'ndeki öğrencilerin vurulmasıyla ilgili şu anda son derece popüler olan tartışmaya katılmaktan kaçınmayı amaçladım. Ve hiç de bu konuda söyleyecek bir şeyim olmadığı için değil (tam tersi), ancak yalnızca bir sonraki “kan yutturmacasına” katılma konusundaki isteksizliğim ve “ateş” bilgisine “günlük atma”, ki bu daha iyi olmaz. hiç parlamak için.
Hala çeviriyor Haberler İstisnasız neredeyse tüm medyanın kasetleri, son günlerin kanlı gündeminde her geçen gün daha fazla yeni "keşifler" ve "ifşaatlar" ile karşılaşıyorsunuz, onları önce sıkan dişlerinizden sonra küfür etmeye zorluyorlar. tam bir ses. Nihayetinde, bu bizi görüşümüzü ifade etmeye zorluyor - ancak Perm'deki trajedi hakkında değil, gelecekte tekrarlamak için bugün alınan eylemler hakkında.
konuşma bununla ilgili değil
Rusya Soruşturma Komitesi başkanı Alexander Bastrykin, trajedi mahallini ziyaret ettikten ve kurbanlar ve tanıklarıyla kişisel olarak iletişim kurduktan sonra, daha sonra çok kapsamlı bir röportaj verdi; Perm'deki gibi vakalar. Prensip olarak, tüm sonuç ve tavsiyeleri olmasa da, bunların mutlak çoğunluğu oldukça sağlam ve çok uygundur. Soruşturma Komitesi başkanı, gençleri sosyal ağlarda şiddete zorlamakla, televizyon ve sinema ekranlarından kan sıçratmakla, talk show izleyicilerini kandırmakla ve tabii ki öncelikle "zulüm yetiştiren bilgisayar oyunları" ile suçluyor. Ona göre çok geç olmadan “çocukların internetten çıkarılması gerekiyor”. Altın sözler, kesinlikle doğru sloganlar ve itirazlar, ancak gerçekte ne kadar uygulanabilirler? Günümüzün çocuğunu veya ergenini World Wide Web'den çıkarmak, ona uçmayı öğretmek kadar kolaydır. Zararlı içeriğe erişimi kısıtlamak, katı sansür mü?
Cumhurbaşkanlığı basın sekreteri Dmitry Peskov da bu konuyla ilgili olarak her zamanki ihtiyatlı tavrıyla sorunu "ciddi tartışma için bir neden" olarak nitelendirdi. Aynı zamanda, küçükleri kesinlikle almamaları gereken bilgi akışından “kesmenin” neredeyse imkansız olduğu bugün herkes için açıktır. Tabii ki, Kuzey Koreli yoldaşlarımızın deneyimlerine veya bunun gibi bir şeye dönmedikçe. Tüm bilgi alanını, tahılları samandan ayırmanın genellikle son derece zor olduğu “herkese uyan tek beden taranacak” şekilde başka nasıl sipariş edersiniz? En basit örnek: hiç şiddet yok mu? Bu, bu ilkenin mektubunu titizlikle ve aptalca takip ederseniz, Büyük Vatanseverlik Savaşı hakkında filmlerin de olmaması gerektiği anlamına gelir.
Bu durumda soru, izleyicinin küçük yaşları ve yaşam deneyimleri nedeniyle henüz tam olarak oluşmamış psişe ve değerler sistemi ile ne gördüğü değil, onu tam olarak nasıl algıladıklarıdır. Ve aslında burada, Perm'deki trajediyi ele alma sürecinde, şu an dahil olmak üzere, işlenmekte olan ana, kritik ve sistemik hataya geliyoruz. Rusya'ya sadece başka bir canavar değil, aynı zamanda gerçek bir kahraman verdi! Sadece motive edilmemiş bir gaddarlık örneği değil, aynı zamanda gerçek bir cesaret örneği, katili durduran ve kendi egosunun ihtişamı için canavarca ölüme devam etmesine izin vermeyen polis memurları tarafından resmi ve vatandaşlık görevlerinin yerine getirilmesi. Ancak, medyamızın, bloglarımızın, ağ kaynaklarımızın sayfalarını gözden geçirelim. Orada ne göreceğiz? "Perm'den Bir Nişancının İtirafları ...", eski kız arkadaşının, komşularının, sınıf arkadaşlarının "Vahiyleri". Ve son olarak, ebeveynlerin (her şeyden önce - anne) “duygusal” röportajları, olanlardan nasıl “şok olduklarını” ve altı kişinin hayatını alan oğullarının ne kadar “sessiz ve sakin bir çocuk” olduğunu anlatıyor. .
"Bir atıştırma için", psikologların çok çeşitli konularda "düşünceli" yansımalarını sundu; bunlar arasında, elbette, bu bireyin neden silaha sarılıp masum insanları öldürmeye gittiğinin gizli nedenlerinin araştırılması hakimdir. "Geyik tüy dökümü ve kuzey ışıkları üzerindeki etkisi" tarzında bir şey. Daha genç hakkında (bu arada, artık onu yürekten tebrik ediyoruz!) Hayatı riske atarak katliamı durduran Polis Teğmen Konstantin Kalinin - kural olarak, gelişigüzel, hızlı, belirsiz ve idareli. Kendisi ve katil hakkındaki yayınların oranı yaklaşık 1: 100, hatta daha da kötü bir oranda. Bu neden oluyor, vatandaşlar?!
Kahramanlar yaratmayacağız - yeni katiller alacağız
Bay Bastrykin, "saldırganların medyada ve sosyal ağlarda nasıl kahramanlara dönüştüğünü gördükleri" gerçeğinin ergenleri çılgınca davranmaya ittiğini öne sürerek haklı, binlerce kez haklı. Gözümüzün önünde olan tam da bu! Gazetelerin siteleri ve sayfaları, diğer insanların hayatlarını almaktan zevk alan piçin fotoğraflarıyla, yamyam "manifesto"sunun yeniden basımları ve ondan kapsamlı alıntılarla dolu. Kendine gel! Onun gibi beyni bozuk insanlar için yeni bir tapınma ve taklit nesnesi yaratmazsanız ne yaparsınız? Günümüzde, bazı çevrelerde, bu tür canavarların eylemlerinin ve kişiliklerinin içinde “kapatıldığı” gerçeği de dahil olmak üzere, Sovyetler Birliği'ni azarlamak moda. Tanıtımla, bilirsiniz, o zamanlar çok kötüydü. Kendimize dürüstçe soralım, Sovyet halkı, diyelim ki Andrei Chikatilo'nun İzvestia veya Trud'daki akrabalarıyla röportaj yapmamasından ne kadar kaybetti? Hatta onunla? Unutuş, eksiksiz ve ebedi - kanla elde edilen "Herostratus'un ihtişamına" aç olanların beklemesi gereken şey budur ve sadece bu.
Hayatlarının ayrıntıları ve hasta bir psişenin altüst oluşları, kolluk kuvvetlerinin ve dar profilli psikologların çalışmaları için malzemedir ve bilgi alanında çoğaltma ve tat alma için değil. Çocuklarımızın katilleri miras almasını istemiyor musunuz? Öyleyse onlara değerli rol modeller verelim - güzel, hayat cömertçe böyle bir fırsat sunuyor. Polis memurları Konstantin Kalinin ve Vladimir Makarov'un eylemleri mükemmel bir örnek. Ancak ne yazık ki şu anda onları ulusal kahramanlara dönüştürmek için neredeyse hiçbir şey yapılmıyor. Ama sonuna kadar hak ediyorlar. Birisi bundan şüphe ediyorsa, durumu polisin "sadece işini yaptığı" gerçeğine indirmeye çalışıyorsa, o zaman temelde yanılıyorlar.
Hem Makarov hem de Kalinin'in Yol Devriyesi Hizmetinin çalışanları olduğu gerçeğiyle başlayalım. Yani hem resmi görevleri nedeniyle hem de eğitim ve teçhizatları bakımından çıldırmış bir manyağı ellerinde ateşli silahla gözaltına almak niyetinde olmayanlar. Talimatların mektubunu takiben, aslında sorun istemek zorunda kalmayacaklardı, ancak özel kuvvetlerden, "Rosgvardia" veya başka birinden çabucak yardım istiyorlardı. Vücut zırhı, kurşun geçirmez kalkanlar ve miğferler ile korunan, otomatik ve keskin nişancı silahlarıyla korunan savaşçılar, teröristlerin etkisiz hale getirilmesi için "keskinleştirildi". Ve gelmeden önce - "durumu izlemek ve kontrol etmek için." Maksimum olarak, mağdurların ve potansiyel mağdurların tahliyesini organize etmeye çalışın.
Yine de Kalinin, sonraki her adımın onun son adımı olabileceğini çok iyi bilerek ilerledi. Prensipte böyleydi ve olması gerekiyordu - sonuçta, katil, polisi görünce ona ateş açtı. Ancak, ortaya çıktığı gibi, kahramanımız çok daha iyi vurdu. Genel olarak konuşursak, en sıradan DPSnik'in bir dakikada nasıl iki yüz metre uçtuğunu ve ardından bir yangın düellosunu nasıl kazandığını okurken, aynı zamanda düşmanı yerine koymamayı, onu canlı bırakmayı başarmayı, savaşla düşünmeye başlarsınız. Rus kolluk kuvvetlerinde eğitim işleri o kadar da kötü değil. Konstantin Kalinin'in kaç hayat kurtardığını saymak nankör bir iş. Silahlı adam, yeterli mermi olduğu ve fotoğraflara bakılırsa, bol miktarda mermi olduğu sürece, yaklaşan her mermiye ateş edecekti. Onlarca insan? Yüz? Kimin umrunda. Gerçek şu ki, genç teğmen onları kendi hayatı pahasına ölümden kurtarmaya hazırdı. Geri kalan her şey sözlü ve profesyonel olmayanların spekülasyonudur.
Rus dakika ve Avrupa dakika ve bir buçuk
Memnun olan tek şey, sadece Rusya İçişleri Bakanlığı'nın değil, devletimizin liderliğinin de Kalinin ve Makarov'un eylemlerine ne kadar doğru ve hızlı tepki verdiğidir. Erken rütbeler (sırasıyla teğmen ve kaptan), "Yasaya hizmet için" nişanı - sorun değil. Bununla birlikte, kahramanları hemen hemen "bulan" hükümet ödülleri, eylemlerinin daha da adil bir değerlendirmesidir. Cesaret Nişanı Konstantin Kalinin'e ve "Kamu Düzenini Korumada Üstünlük" madalyası - Vladimir Makarov'a verildi. Bu arada yorumcular arasında bu haber tartışılırken gerçekten de bu durumda ödüllendirilecek bir şey olmadığını iddia etmeye çalışanlar oldu. Bir düşünün - "çılgın bir çocuğu etkisiz hale getirdiler, bir terörist ya da deneyimli bir mükerrer değil." Sesi yükseltmek için ne yüzünden olurdu! Bu tür gönderilerin yazarları, kendi alnını, bundan hemen önce altı tanesini olay yerinde bırakan ve birkaç düzine insanı yaralayan bir "çocuğun" elinde olan 12 kalibrelik namlunun altına yerleştirmeyi gerçekten tavsiye etmek isterler. Deneyimli duyumları bilmek ilginç olacak ...
Ne yazık ki, toplumumuzun sorunu tam olarak şu ki, içinde kendilerinin tamamen aciz olduğu herhangi bir eylemi alaya değilse bile sorgulamaya çalışan çok fazla birey var. Ve burada, bu arada, başka bir şey. Sonuç olarak, "donuk Rashka"da olan her şeyi "aydınlanmış Batı" ile -elbette Batı'nın büyük zaferiyle- karşılaştırmaya bayılan herkese "burnumu sokmanın" zevkini inkar edemem. Perm'deki olayların kesinlikle hem Amerika Birleşik Devletleri'nde hem de Avrupa'da bir takım benzerleri var, ancak özellikle bunlardan birine odaklanmak istiyorum.
Tabii ki, Perm Eyalet Ulusal Araştırma Üniversitesi'ndeki infazı, 10 yıl önce, 2011 yazında Andres Breivik tarafından pastoral Norveç'te işlenen korkunç katliamla aynı tutmak tamamen doğru olmaz. Ve motifler farklı ve suçluların kişiliği. Ancak yine de, fazlasıyla paralellikler ve tesadüfler var. Her iki durumda da kurbanlar genç insanlardı. Her iki katliam da bireyler tarafından gerçekleştirildi ve öncesinde dikkatli bir planlama ve hazırlık yapıldı. Her iki suçlu da orduda hizmet etmedi ve özel bir eğitimi yoktu. Ve bu arada, bu suçları işlerken, yasal gerekçelerle elde edilen tamamen yasal silahlar kullanıldı. Kurban sayısı ve yıkım ölçeği açısından, Breivik "Perm atıcısını" çok geride bıraktı - Oslo'daki hükümet mahallesindeki bir patlamanın sonucu olarak, sadece yedi kişi öldü, ancak küçük Uteya adasında vurdu. yedi düzine.
Bu ölümler çok daha az olabilirdi. Aslında, Norveç polisi ve özel servisleri biraz daha profesyonelce hareket etseydi, hiç var olmayabilirlerdi. Tam da güvenliği sağlamak amacıyla araçların girişine hükümet bloğunun kapatılması konusu terör saldırısından çok önce düşünüldü, ancak bir şekilde herkes etrafta dolaşamadı. Burada Breivik, patlayıcılarla dolu kiralık bir minibüs kullandı. Bu arada, üretimi için bileşenleri de oldukça açık bir şekilde satın aldı - dikkat etmediler.
Ancak asıl mesele farklı - polis, orada şiddetli ateş raporları aldıktan sonra bir buçuk saat boyunca patlama alanından 35 kilometre uzaklıktaki adaya geldi! Bazı nedenlerden dolayı, emrindeki helikopter kullanılmadı - arabalarla yavaş yavaş geldiler. Ve elbette devriye değil (oraya ulaşmadılar), ancak terörle mücadele özel bir ekip. Breivik onlara teslim oldu, zar zor gördü ... Daha sonra polis, "yavaşlıkları" için resmi bir özür dilemek zorunda kaldı! bunun sonuydu. Kimse gerçek sorumluluk taşımadı - tek bir kafa uçmadı, tek bir omuz askısı değil. Bu arada, Norveç'in o zamanki başbakanı, şimdi tüm Avrupa'nın güvenliğinden sorumlu görünen Jens Stoltenberg'di.
Çocukları, ergenleri ve gençleri, en ateşli arzumuzla bile, uzun süredir her yere yayılan ve küresel bilgi ağından çekmemiz pek olası değildir. Yapabileceğimiz ve yapmamız gereken tek şey, Rusya'nın gurur duymak için haklı sebepleri olan insanlarla ilgili hikayeleri olabildiğince geniş bir alana yaymak ve halkı için dejenere olanlarla ilgili sonsuz "provalar" yapmak değil.