

|Bir Kitap Bir Yazar – 17 / AFRİKA’NIN YAPAYALNIZ LALESİ|
|Abdulnasır KIMIŞOĞLU|
|email@example.com|


AFRİKA’NIN YAPAYALNIZ LALESİ: EFSUNKÂR BİR LEYLA GAZELİ
“Leyla olmalı, diyorum. Ancak Leyla taşıyabilir bu gözleri. Ona yakışıyor bu bakışlar. Kitaplarda okuduk. Öyle büyüdük. Beni candan usandırdı. Cefadan yâr usanmaz mı? İsmi Leyla, evet ismi Leyla. Aslında ismi lazım değil. Ama Leyla gibi bakıyor.” Böyle diyor yazar, “Leyla Gazeli”nde.
Leyla ile başlayan her yazı direkt dikkatimi çekmiştir. Çünkü “Leyla” sevdanın, hasretin, özlemin; imkânsızın ve olmazın simgesidir bir bakıma. Bu yüzden bizlerde “leyla” bir hicran destenıdır.
“Afrika’nın Yapayalnız Lalesi” de aslında bir Leyla sevdası. Evet, leyla sevdası. Dedik ya “Leyla” imkânsızın simgesi, Afrika’nın Yapayalnız Lalesi de imkânsız bir sevdanın “lale” halini almış bir iz düşümüdür, kim bilir…
“Afrika’nın Yapayalnız Lalesi”, duygusal bir öykü kitabıdır. Yazarı ise yazar Engin ELMAN.
Engin Elman ağabeyim/hocam, yaşadığı coğrafyanın ve yetiştiği ortamın hissiyatını en güzel şekilde ruhuna sirayet ettirmiş naif ve munis bir şahsiyettir. Yaşadığı/büyüdüğü bozkırın havasını kalemine giydirmiş iyi bir yazardır aynı zamanda.
Kitap, Ocak-2020 yılında Hece Yayınlarından “babam, hâkime ve lale için, rahmetle” ithaf yazısıyla okuruyla buluşmuş. Yazarın ilk kitabıdır. İçerisinde 13 tatlı hikâye saklayan 80 sayfalık zarif bir kitaptır. Arka kapak yazısında günümüz şair ve öykü yazarlarının takdim yazıları da dikkate değer ciddi yazılardır. Arif AY, Sadık YALSIZUÇANLAR, Abdullah HARMANCI ve Şeref AKBABA gibi değerli usta kalemlerin iltifatına mazhar olmuş bir kitaptır.
Öykü veya hikâye günümüzde, (şiire nazaran) kayda değer meyvelerini vermeye devam etmektedir. İşte bu kayda değer meyvelerden birisi de “Afrika’nın Yapayalnız Lale”sidir. Yaşadığı coğrafyayı en güzel şekilde mısralarında saklayan bir kitaptır. Kâh bozkırın ayazını kâh kardelenlerin kokusunu genzinizde hissedersiniz. Yağmuru, karı; tandır başını, sobayı, leğeni bulursunuz. Çocukluğunuzu, gençlik heveslerinizi; hayallerinizi, üzüntülerinizi, heyecanınızı ve daha birçok bizden olan şeyi. Evet, bizden olanları. Çünkü bu kitap, bizi ve bizim olanı bize anlatan bir kitaptır.
İçerisinde ki tüm öyküler insanın aklından ziyade gönlüne hitap eden duygularla adeta meşk etmektedir. Hele hele ki “leyla gazeli” adlı öykü, insanı bayıltacak duruma getirip yüreğini yakmaktadır. Galiba bunun nedeni biraz da okurun öykü içerisinde kendisini bulmasından olsa gerektir.
Elbette ki diğer öyküler de en az “leyla gazeli” kadar etkileyici ve duygu yüklüdür. O yapayalnız kalan “lale”yi okumak da insanı hüzne boğmuyor değildir. “Baba” adlı öykü ise babasız gönüllerin satırları kanayan sayfalarda ah çekmesine bir neden olmaktadır. Ve diğerleri de hakeza, insana duygu seli yaşatmaktadır.
Kitap hakkında Arif Ay hocanın “günümüz öyküsünü yeni bir ses, yeni bir nefesle bize ait, özlemini çektiğimiz bir iklime taşıdı” sözü aslında bu kitabın bizlere hangi pencereleri işaret ettiğini göstermektedir. Bu nedenle de kitabın büyük bir amacı başardığını anlamaktayız. Ayrıca Abdullah Harmancı hocanın şu sözü de yazarımızı tanımada büyük bir işarettir: “Engin Elman, kalemini kamera gibi kullanıyor. Kelimelerini bir film karesine dönüştürüyor.”
Ayrıca “Engin Elman’ın, genelde şiirle yola çıkılan bir muhitte öykü ile çıkış yapması ayrı bir güzellik ve yol haritası” diye yorumlayan Şeref Akbaba hocaya da hak vermemek elde değil.
“En son Fuzuli çıkıp geliyor. Kıramıyorum hatırını. Ellerimi tutuyor. Sırtımı sıvazlıyor. Yüzüme okuyor. Gözlerime üfürüyor. Leyla’yı siliyor gözlerimden. Avuçlarından su içiriyor bana. Allah kırgın kalplerin tesellisidir, diyor. Kendime geliyorum biraz. Dünya bu kadar. Başka ne bekliyordun? Sonrası yok. Hele kavuşmak hiç yok, diyor. Elimdeki “Su Kasidesi” kapanıyor. Kalem yere düşüyor.” Bu bölüm öncesi ve sonrası ile birlikte insana “leyla” adına feveran çığlıkları attıran ince bir kıvılcımdır. Sadece bu paragraf için bile okunası bir kitaptır.
Netice itibariyle aylar önce okuduğum başka bir öykü kitabında “aşkına düştüm, Ömer” cümlesinden daha çıkamamışken şimdi ise beni “başka ne bekliyordun, sonrası yok” cümlesi ile aslında “leyla derdine düştü isen artık bu kuyudan çıkış yok, yan” manasına gelen satırları okumamı nasip eden Mevla’ya hamt ediyorum.
Son söz olarak söylemek istediğim ise Sayın Engin ağabeyim;
Leyla yağmurlarıyla ıslanmayı arzulayan gönüllere, kaleminden daha nice “leyla gazelleri” okutman dileğiyle…
|Etiketler: Bir, Kitap, Bir, Yazar, –, 17, /, AFRİKA’NIN, YAPAYALNIZ, LALESİ,|