Dünya yürüyüş günü de varmış, biliyor muydunuz?
3-4 Ekim diye gördüm ama çok net bilgiler de bulamadım. Zaten çok da önemli değil hangi gün olduğu. Yürümek, bahanelere takılmadan günde yarım saat de olsa deneyimlenmeli.
Deneyimlenmeli diyorum çünkü yürümek sadece fiziksel bir aktivite değil benim gözümde. Sadece bedene değil ruha da iyi geliyor. Bir nevi meditasyon.
Yürümekle ilgili üç başucu kitabı tavsiyesiyle geldim bugün. Severek, altını çize çize okuduğum ve gözümün önünden ayırmadığım kitaplar.
Yürüme, Oruç Aruoba
“Özgürlük yürümekse, açılmamış, belirsiz yollarda yürümektir.” diyordu Oruç Aruoba. Yürümeye ve özgürlüğe dair bakış açımı değiştiren yazarlardan olmuştur kendisi. Mayıs ayında kaybettik. Ama yazdıklarıyla hafızalarımızda yaşayacak bir yazar. Herkesin tanışması gereken…
Kitabı yıllar önce Anahtar Eğitmen Eğitimi sırasında almıştım, hayata bakış açımı ve önyargılarımı kökten değiştiren Toplum Gönüllüleri Vakfı’nın bana kattığı sayısız iyilikten biri.
Hayatı da uzun bir yürüyüş olarak görebiliriz aslında. Bazen tempomuzu arttırdığımız bazen düşürdüğümüz ama sürekli yol aldığımız bir yolculuk. Bazılarımız varış noktasını arar durur, bazıları yerleşir daha doğrusu yerleştiğini sanır. Ama yürümek bakidir hayatlarımızda. Farkında olsak da olmasak da…
Felsefe kitaplarına önyargınız varsa da kırın, Oruç Aruoba ile tanışın. Yürüme, tanışmak için doğru bir adım olacaktır.
Flanöz: Şehirde Yürüyen Kadınlar, Lauren Elkin
Adından da anlaşılır ki yürüyen kadınlara dair bir güzelleme bu kitap. Flanöz, “Özgürleşmiş, gitmemesi gereken yerlere gitmeye kararlı bir kadın” olarak tanımlanabilir. Kitap sayesinde, Virginia Woolf, George Sand, John Rhys-gibi flanözlerle New York, Paris, Londra, Venedik, Tokyo gibi metropollerin sokaklarında geziyoruz. Şehirleri yürüyerek, adım adım keşfeden kadınlardansanız bu kitaba bayılacaksınız. “Yürümek ayaklarınızda şehrin haritasını çıkarmaktır.” diyor yazar. İlber Ortaylı’nın da yeni bir şehre gittiğinizde o şehrin gecesini gündüzünü yürüyerek tanımak gerektiğine dair bir konuşması vardı. Sırt çantamla gezdiğim günlerde hiç aklımdan çıkmaz o konuşma da bu kitaptan altını çizip yanımdaki deftere not aldığım satırlar da…
Evlerimizin içinde, der Woolf, bizi biz yapan objelerle çevriliyizdir: Bizim seçtiğimiz ve yerleştirdiğimiz, kimliklerimizi “ifade eden” ve “dayatan” şeylerle. Ancak o ortamı, o “ruhlarımızın yerleşmek için içini boşalttığı o kabuksu tabaka”yı terk ettiğimiz an, “arkadaşlarımızca bilinen benliğimizi de üstümüzden atar ve isimsiz gezginlerin muazzam ordusunun bir parçası haline geliriz.
Yürümenin Felsefesi, Frederic Gros
Yürümenin felsefesi mi olur? Hem de nasıl olur! İnsanın içe doğru yaptığı yolculuklardır yürüyüşler, eğer yalnızsanız ve nefesinize, adımlarınıza odaklıysanız. “Hatırlamak dışında ne yapacak ne de inanacak bir şey kaldığında, yürümek, bütün umutlardan ırak ve beklentilerle zehirlenmemiş mevcudiyetin o mutlak yalınlığına dönebilmeyi sağlar.” diyordu kitapta. Sokaklarını arşınlamak, şehri içime doyasıya çekebilmek niyetiyle gittiğim Budapeşte seyahatimde yol arkadaşımdı bu kitap. Yürümenin tutkunları için felsefi bir uyanışı içeriyor. Özellikle felsefi metinlere ilgili okurların seveceğini düşünüyorum.
Yürüyüşten hakkıyla keyif alabilmek için yalnız olmak gerekir. İki kişi bile olsa yürüyüşe grup halinde çıktıysanız, buna sadece lafta yürüyüş denir, esasında pikniğe çıkmışsınızdır. Yürüyüşe yalnız çıkılmalıdır, çünkü yürürken özgürlük elzemdir, çünkü keyfinize göre durabilmeli, devam edebilmeli, istediğiniz yola sapabilmelisinizdir, çünkü ritminizi bizzat kendiniz belirleyebilmelisinizdir.Robert Louis Stevenson, Virginibus Puerisque and Other Essays
İyi günler. Olur ya belki sizin zaman diliminize denk gelemem; iyi akşamlar, iyi geceler ve günaydın!