Kitap tam da şöyle başladı..
"Anladığım kadarıyla, herkesin payına bir mucize düşüyor. Mesela muhtemelen bana asla yıldırım çarpmayacak ya da Nobel Ödülü alamayacağım ya da Pasifik adalarındaki küçük bir ulusun diktatörü olmayacağım ya da son evre kulak kanserine yakalanmayacağım ya da bir anda delirmeyeceğim. Ama bütün ihtimal dışı şeyleri düşünürseniz, en azından biri muhtemelen her birimizin başına gelecektir. Gökten kurbağa yağdığını görebilirdim. Mars'a ayak basabilirdim. Bir balina tarafından yenebilirdim. İngiltere Kraliçesi'yle evlenebilirdim ya da denizde aylarca hayatta kalabilirdim. Ama benim mucizem farklıydı.."
Tam da Ali'nin doğumuna denk gelince çok daha anlamlı oldu bu satırlar..
Evet benim mucizem biraz Zeynep, biraz Serra, Zuhal, Tuğba, Ayça, Meriçli ailesi..
Pasta yapma hayallerimin buralara gelmesi..
Burada yazabilmek..
Efe'nin, Ali'nin doğumuna şahit olmak, Teo'nun hızla büyümesi..
Meriçli'lerin kahkahaları..
L'amour est partout où tu regardes.. Bu da haftanın son gününün kutlama şarkısı olsun..