Hepimiz bir kan pıhtısından nefeslenip, bir yudum sütle bağlandık hayata. O damla belki en masumu belki de bütün başımıza gelenlerin.
“Masum”u neye göre ölçmeli ki? Bir bebeğin avucunda, bir kedinin bıyığında, bir dalın yaprağında mıdır? Bunların zaten aksi ihtimali yoktur ve seçeneksizdirler. Biz biraz daha büyüyüp şöyle adam akıllı can yanmalarından geçip de aynı acıyı vererek denge sağlayanlardan başlasak.. yaşam gailesi içinde örselenen ötekileştirilen sonra karşısına geçip hizmet beklenilenlerle devam etsek.. Bütün bunların fizibilitesini yaptığımızda, karşılığını “leke” olarak alacağımız şeyler olmamalı tabiki fakat küçüğe indirgediğimiz ne varsa büyüyüp bize karşı devleşenler bütünü zaten. Adalet; siz peşinden gittiğinizde ortaya çıkar, yol verdiğinizde değil.
insan olgusunun en zayıf karnı olan “ego” nun beslendiği tatlardır boşa düşen eller. Tutmadıklarında değil de tutulurmuş gibi yapıldıklarında çektirirler pimi. Hınçlarımızın çağrılarına kulak verdikçe hırslarımızın koleksiyoncusu oluruz.
Uzman Esra Ezmeci öyle güzel yerlerinden gün yüzüne çıkarmış ki insanın beyaz görünen ama bilinçaltında leke leke kalan yerlerini, kayıtsız kalmak mümkün değil.
Bir yüzleşme ve zararı en hafife dönüştürme pusulası.
İyi okumalar..