Anton Çehov Durum Hikayeciliğinin öncüsüdür.Hikayelerini bu felsefeyi esas alarak yazar. Belirtmek isterim ki bizde bu türün temsilcisi Sait Faik’dir.
Altıncı koğuş bir hikayeden çok kurgu düzlemine oturtulmuş eleştiri yazısıdır. Dönemi, adaleti, kalıplaşmış değerleri sarsan üslupla kaleme alınmıştır.İvan Dimitriç akıl hastanesinde yatan “Zeki” bir adamdır. Fiziksel özelliklerinden bu adamın mantıklı ve Zeki biri olduğunu anlıyoruz. Sürekli takip edildiğini hissediyor bunun nedeni kitap boyunca eleştirdiği adalet sistemine azalan güvendir.Akıl hastanesindeki arkadaşlarıyla birkaç kez konuşmaya yeltenir ama onu anlamayacaklarını düşündüğü için her seferinde bundan vazgeçer.”Asla dilenci olmam, hapse düşmem demeyeceksin” der. Çünkü böyle bir dünyada her şey mümkündür. Bu sözlerinden İvan Dimitriç hayata karşı umutsuz ve inançsız diyebiliriz.Hikaye boyunca sezdirilen temel soru şu:
“Ya siz değil de biz yani akıl hastanesindekiler akıllıysak?”
Sorgulayıcı bir bakış açısı ile etik değerleri kalıplaşmış olguları eleştirir.
“Neden burada olan siz değilsiniz de biziz?”
Acı çekmeyi yaşam belirtisi olarak gören İvan Dimitriç yaşadığı hayattan tek kurtuluşun ölüm olduğunu sayfalarca vurgular. Çünkü ona göre “ölüm” insanların tabularını yıkmaktan daha kolaydır.