Kesin toplamlar asla bilinemeyecek olsa da, transatlantik köle ticaretinin 17. ve 19. yüzyıllar arasında yaklaşık 12,5 milyon Afrikalıyı zorla yerinden ettiğine inanılıyor; yaklaşık 10,6 milyon kişi Atlantik'i geçen meşhur Orta Geçit'ten sağ kurtuldu. Bu köleleştirilmiş Afrikalıların torunları artık Amerika Birleşik Devletleri, Brezilya ve birçok Karayip adasında nüfusun önemli bir bölümünü oluştursa da, atalarının kökenlerine ilişkin yazılı kayıtları bulmak imkansız değilse de zordur. Bununla birlikte, kapsamlı araştırmalar sayesinde, bilim adamları, Yeni Dünya'ya getirilen köleleştirilmiş insanların çoğunun nereden geldiğine dair eğitimli tahminlerde bulunabildiler.
Transatlantik ticaretin 350 yıllık tarihi hakkında daha fazla bilgi edinmek için Mapping Slave Voyages'ı etkileşimli keşfedin.
Amerika Birleşik Devletleri'ne getirilen köleleştirilmiş insanlar, Yeni Dünya'ya nakledilen toplam Afrikalı sayısının yaklaşık yüzde 3,6'sını veya yaklaşık 388.000 kişiyi temsil ediyordu - Karayipler'deki kolonilere nakledilen sayıdan (yalnızca Jamaika'ya 1,2 milyondan fazlası dahil) önemli ölçüde daha az veya Brezilya'ya (4,8 milyon). Amerika Birleşik Devletleri'ne gelen Afrikalıların neredeyse yarısı iki bölgeden geliyordu: Senegal ve Gambiya Nehirlerini ve aralarındaki araziyi kapsayan Senegambia veya bugünün Senegal, Gambiya, Gine-Bissau ve Mali; ve şimdi Angola, Kongo, Demokratik Kongo Cumhuriyeti ve Gabon dahil olmak üzere batı-orta Afrika. Atlantik'ten Afrika'ya akan Gambiya Nehri, köle ticareti için önemli bir su yoluydu; en yüksek döneminde, her altı Batı Afrika kölesinden biri bu bölgeden geliyordu.
Amerika Birleşik Devletleri'nde bu iki bölgeden köleleştirilmiş Afrikalıların toplam sayısının yaklaşık yüzde 50'sine ek olarak, önemli sayıda köleleştirilmiş insanın kökenleri Batı Afrika ülkesi Gana'da ve Windward Sahili'nin komşu bölgelerindeydi. şimdi Fildişi Sahili. Diğerleri, Afrika'nın batı kıyısında, kapsamlı köle ticareti operasyonlarının merkezi olan Atlantik'in bir girişi olan Biafra Körfezi'nden (bugünkü doğu Nijerya ve Kamerun'un bazı bölümleri dahil) kaynaklandı.
Yeniden tasarlanan çığır açan diziyi izleyin. KÖKLERİ şimdi TARİH'te izleyin.
Köleleri Afrika Anayurtlarına Kadar İzlemek
Karayipler'deki şeker tarlalarından Güney Atlantik adası St. Helena'ya kadar araştırmacılar, köleleştirilmiş halkların uzun süredir saklanan sırlarını açığa çıkarıyor.
On iki milyondan fazla insan Afrika'dan Yeni Dünya'ya köle olarak geçti. Tarihçiler, karaya çıktıkları Afrika limanları, onları okyanusta taşıyan köle gemileri ve bu köleleştirilmiş halkların varış yerleri hakkında çok şey biliyorlar.
Fakat bu insan kitlelerinin aslen Afrika'da nereden geldikleri hakkında şaşırtıcı derecede az şey biliyorlar.
Şimdi, genetik tekniklerdeki son gelişmeler sayesinde, bilim adamları trajik Afrika diasporasındaki bu önemli boşluğu dolduruyorlar.
Kopenhag Üniversitesi'nde biyolojik antropolog olan Hannes Schroeder, “Bu, nüfus ve göç tarihlerine ilişkin anlayışımızı değiştirecek” diyor. “Sadece potansiyel olan şey şimdi yerine getiriliyor.”
Bir örnek, Karayipler adası St. Martin'in Hollanda tarafındaki 17. yüzyıldan kalma bir mezarlıktan geliyor. Arkeologlar 2010 yılında bölgeyi kazdıklarında, iki erkek ve bir kadının kafataslarında eğelenmiş dişler fark ettiler. Üç kişi, 1600'lerin sonlarında öldüklerinde 25 ila 40 yaşları arasındaydı.
Sahra altı Afrika'da diş törpüleme yaygın bir uygulama olduğundan, bireylerin şeker ekimi günlerinde koloniye getirilen Afrikalıları köleleştirdiği iyi bir bahisti.
Sadece beş yıl önce, bu hikayenin sonu olabilirdi. Sıcak ve nemli hava genetik materyali bozduğundan, kimlikleri hakkında daha fazla bilgi edinmek için iskeletlerden DNA çıkarma girişimi, Don Kişotça olurdu.
Schroeder, "Bunlar kötü korunmuştu," dedi. "Dört yüz yıldır bir Karayip sahilinin altında yatıyorlardı." Buna karşılık, 2012'de biyologlar, beş bin yıl önce Alpler'de ölen donmuş “buz adam” Otzi'den tüm genomu kolayca sıraladılar.
Bununla birlikte, aylarca süren dikkatli çalışmaların ardından, Schroeder'in ekibi, tam genom yakalama adı verilen yeni bir prosedür kullanarak St. Martin bireylerinden DNA çıkarmayı başardı. California'daki Stanford Üniversitesi'nde geliştirilen bu teknik, bozulmuş genleri yoğunlaştırır ve dizileme için yeterli malzeme sağlar.
Araştırmacılar, sonuçları günümüz Afrikalılarından alınan bir veri tabanıyla karşılaştırarak, üç kişinin de o kıtanın farklı bölgelerinden geldiğini belirlediler. Erkeklerden biri muhtemelen bugün kuzey Kamerun'dan geldi, diğer erkek ve kadın ise güneydeki Gana veya Nijerya'dan gelmiş olabilir.
Sonuçlar, aynı gemide seyahat etmiş olabilecek kölelerin, muhtemelen karşılıklı olarak anlaşılmaz dilleri konuşan etnik kökenlerin bir karışımı olduğunu gösterdi.
Bilim adamları, modern Afrikalıların genetik veri tabanı sınırlı ve Avrupalılara göre çok daha az gelişmiş olduğu için kökeni daha kesin olarak belirleyemediler.
Schroeder, Afrika veri tabanı geliştikçe, yakalanan ve Amerika'ya gönderilen bireylerin anavatanlarını belirlemenin daha kolay olacağını söylüyor. Halen çok eksik olan Batı Afrika'dan gelen antik DNA, doğruluğu güçlendirebilir, diye ekledi.
Güney Afrika'nın köleleştirilmiş insanları nereliydi?Jan van Riebeeck
Güney Afrika'daki kölelik, 1652'de Hollanda Doğu Hindistan Şirketi'nin (VOC) temsilcisi Jan van Riebeeck'in bir içecek istasyonu kurmak için Cape Town'a gelmesiyle kolonizasyonla aynı zamanda başladı. Van Riebeeck, “Habeşistan”dan (Etiyopya) iki köle kızla geldi. Ancak Van Riebeeck'in gelişi, genellikle sömürgeciliğin karakterize edildiği gibi “beyaz adamın gelişinin” sinyalini vermedi. Güney Afrika, ilk sömürgecilerden çok önce orada yaşayan beyaz Avrupalı ve Asyalıların varlığına sahipti. Kıyı boyunca sayısız gemi enkazı vardı ve gemilerde köleleştirilen beyazlar ve Asyalılar ve Afrikalılar, kurtarılmadan önce genellikle uzun süre Güney Afrika'da mahsur kaldılar. Bir dizi Asyalı ve beyaz, yerel Xhosa topluluklarına kalıcı olarak katıldı ve Xhosa ve Khoi halkının yaşadığı kıyı bölgeleri boyunca, yerel nüfusla evlilikler, bir dizi klan ve büyük aile gruplarıyla sonuçlandı. (Bu tarih, kölelik tarihinin çoğu gibi, Güney Afrika'da neredeyse bilinmiyor.) Bazı durumlarda beyaz Avrupalılar, kurtarma gemileri gönderildiğinde Cape Town'daki veya Avrupa'daki sömürge karakoluna dönmeyi reddettiler.
Cape Town bölgesini yuvarlamak, Asya'ya giden deniz yolu için Avrupa için çok önemliydi, ancak gemi enkazları sık sık meydana geldi. Güney Afrika'nın güney ucundaki denizler tehlikelidir ve Antarktika'ya olan yakınlığı kış mevsimini büyük ölçüde etkiler ve genellikle şiddetli kış fırtınalarına neden olur. Afrika'nın güney ucunda da çok sayıda sahte koy vardır, bu da onu çok tehlikeli bir deniz geçişi haline getirir 1 .
Ülkenin güneyi, özellikle Cape Town çevresi, Avrupa gemilerinin kolonizasyondan önce gelen diğer taşıyıcılara mesaj bıraktığı gayri resmi bir posta sistemi olarak da hizmet etti.
Hint Okyanusu ticaret yolları
İlk yıllarda, Güney Afrika'daki kölelerin %80'i Hindistan'dan geldi (buna Sri Lanka da dahildi). Köleler Hindistan'dan getirilmeye devam edecekti, ancak yıllar içinde dünyanın diğer bölgeleri de önem kazandı. Kölelik döneminde, köleleştirilmiş insanlar dört ana bölgeden geldi:
- Afrika (Mozambik ve Doğu Afrika dahil): %26.4
- Madagaskar ve Mascarene Adaları (Mauritius, Réunion ve Rodrigues): %25,1
- Hindistan alt kıtası ve Sri Lanka (Seylan): %25,9
- Endonezya takımadaları: %22.7
Ancak bu yüzdeler, Güney Afrika'daki köleleştirilmiş insanların nereden geldiklerinin tam aralığını yansıtmamaktadır. Kayıtlar, kölelerin de Batı ve Orta Afrika kökenli olduğunu ve menşe yerleri genellikle toplu olarak Gine kıyısı olarak anılır, ancak özellikle Cape Verde Adaları, Burkina Faso, Benin, Kongo, Angola ve ayrıca Zanzibar ve Etiyopya'yı (Habeşistan) içerir. . Afrika dışında köleler şunlardı: Siam (Tayland), Pers (İran), Arabistan (kuzey Afrika ve Arap Yarımadası), Brezilya, Burma, Çin, Japonya, Borneo, Timor ve Vietnam ve diğer kökenler. Ayrıca, muhtemelen Tagalogca konuşan Filipinlilere işaret eden Tagal'dan bahsediliyor.
Ayrıca, Güney Afrika'da önemli sayıda Asyalı siyasi sürgün ve siyasi mahkum, hükümlü ve Özgür Siyah (eski köleler, zanaatkarlar ve cezalarını çekmiş hükümlüler) ve Batı Afrikalı denizciler ve denizciler de vardı. İngiliz gemilerinde çalışan Liberyalı Kru erkekleri sonunda Cape Town'daki evlerini yaptılar ve onların soyundan gelenler, çoğu zaman soylarından habersiz olsalar da Güney Afrika'da yaşamaya devam ediyor.
Uzun bir tarih boyunca, köle ticaretine karışan Asya, Afrika ve Avrupa ülkelerinden gelen göçmenler ve sözleşmeli emek, günümüze kadar da dahil olmak üzere kölelik sonrası Güney Afrika'ya gelmeye devam edecekti. Bu, bağımsızlık savaşı sırasında Filipinler'den kaçan ve torunları hala Cape'de bulunan Filipinli vatanseverleri içerir. Çinli mahkumlar ve köleler erken kolonizasyon sırasında geldi, ardından 1900'lerin başında ikinci bir Çinli madenci dalgası ve ondan sonra göçmenler geldi. Köle olarak gelen ve bazen siyah gruplara katılarak kendilerini özgürleştiren Kızılderilileri, göçmenlerin yanı sıra büyük ölçekli Hint sözleşmeli işçiler izledi. Güney Afrika'nın ekonomisi yüzyıllardır Afrikalı köleler ve Ödüllü Zenciler (İngilizler tarafından gemileri köle olmaktan kurtarıp yeniden yerleşen Afrikalılar), Güney Afrika'nın dört bir yanından gelen göçmen işçiler ve mevcut Afrikalı göçmen dalgası tarafından inşa edilmiştir.
Modern Güney Afrika'nın, sömürgeciliğin başlangıcındaki Güney Afrika'ya bileşim olarak çok benzediğini fark etmek zor değil: Yerli gruplardan oluşan, önemli Hintli ve Çinli nüfuslarla desteklenen, güçlü bir Müslüman varlığı ve Batı'dan gelen Afrikalılar, Orta ve Doğu Afrika'da da önemli bir varlık bu grupların soyu ile karışıyor. Köleliğin başlangıcından günümüze kadar, köleliği, ardından sömürgeciliği ve ardından apartheid'ı devirmek için ezilen siyah kitlelere katılan beyaz devrimcilerin geniş ölçüde belgelenmiş bir tarihi vardır. 2 Kölelik/sömürgeleştirme sırasında, sömürge sistemini terk eden ve yerli halkla birlikte yaşamaya başlayan beyaz adamların tutarlı raporları vardı. Kölelik sırasında, köle isyanlarının bir parçası olan ya da bordo ya da yerli topluluklara katılmak için tepelere çıkan çok sayıda beyaz isyancı örneği vardır.
Greenmarket Meydanı, Cape Town. Johannes Rach tarafından, 1764
Köleler, Cape'deki köleciler tarafından yeniden adlandırıldı, isimleri menşe limanlarını yansıtıyordu —, örneğin, Arabistan'dan Ahmet, Bengalli Louis ve Çin'den David Casta 3 . Örneğin, Anthony, Japonya'nın Moor'u vardı, ancak bu, "moor" kelimesinin onun Japonya'da köleleştirilmiş bir Afrikalı mı yoksa Arap mı, yoksa bir Japon adam mı, yoksa muhtemelen siyahilerin bir parçası mı olduğunu belirlemez. Güneydoğu Asya'da bulunan tenli yerli halk. “Japonya'dan” olan bazı köleler bazen Endonezya'da doğdu, Japonya'ya gönderildi ve ardından Güney Afrika'ya ithal edildi. Aje of Clumpong, Cape Town'da 11 dil konuşan ünlü çok dilli çevirmenlerden biri olarak anılır. Klumpong, Tayland'da günümüzün popüler bir soyadıdır. Aje'nin zamanında, anneleri “Siam”dan (Tayland) olan ve Portekizli babaları olan bir tercüman sınıfı vardı.
1800'lerde Cape Town'da bir Endonezyalı ya da Güneydoğu Asyalı ya da Arap tarafından işletilen (muhtemelen) bir medrese
Bu notları okumak benim için özel bir yankı uyandırıyor, çünkü Cape kölelerinin geldiği birçok bölgede yaşadım. Menşe kayıtları, iç bölgelerden değil, büyük ölçüde büyük limanlardan bahseder; bu, muhtemelen gerçek menşe ülkelerini değil, Güney Afrika'ya sevk edildikleri limanı gösterir. Aradan geçen yüzyıllara rağmen, hala boşluklar buluyorum: kayıtlar (ve bazı tarihçiler), Çin halkının, bahsedilen belirgin Batavian Çinlilerinin dışında, neredeyse yalnızca Çin ile sınırlı olduğunu varsayıyor ve güneydoğu Asya'daki uzun Çin mirasını görmezden geliyor. veya bu konuda, kölelik sırasında Çinlilerle karıştırılabilecek Afganistan veya Özbekler'in azınlık Şii Hazara halkı4. Benzer şekilde, "Farsça"nın İranlı olduğu varsayılır, ancak pratikte bir Afgan'a da atıfta bulunabilir. Farsça konuşanlar da benzer şekilde Afganistan, Özbekistan ve Tacikistan'dan insanları içerir. Bugünkü Bandar Abbas olan tarihi Pers limanı Gamron, aynı zamanda karayla çevrili Afganistan, Orta Asya ve modern Pakistan'ın bazı bölgelerine hizmet veren bir liman olabilir ve ayrıca Arap Yarımadası'na çok yakındır. Bugün bile güney İran, Afrikalı denizciler ve tüccarların yanı sıra kölelerin soyundan gelen farklı Afrika-İran topluluklarına sahiptir. Cape'deki Perslerin Pers köleleri mi, İran'da satın alınan Afrikalı, Hintli veya Arap köleler mi yoksa Hint alt kıtasındaki Pers olmayan topluluklardan gelen köleler mi olduğu sorusu kaldı.
Güney Afrikalı tarihçiler, Malezya'dan gelen kölelerin herhangi bir önemli varlığını - hatta herhangi bir mevcudiyetini - dikkate almıyorlar. Aynı zamanda, Cape kölelerinin Malezya çevresindeki Güneydoğu Asya'nın her bölgesinden geldiği söyleniyor. Mucizevi bir şekilde Malezya'nın kurtulduğunu mu varsaymalıyız? Tayland'dan, Ayutthaya ve Bangkok bölgelerinden ve ardından Endonezya, Hindistan, Sri Lanka ve bir şekilde komşu eski Malezya'yı geçen Burma dahil olmak üzere alt kıtanın iç bölgelerinden gelen bir köle hareketinin nasıl olabileceğini sorguluyorum. Pattani, Yala ve Narathiwat gibi bölgeler. Ayrıca, nasıl olduğu beni her zaman etkilemiştir. kaaplar (Cape gibi) Malezya. Ayrıca, Tamiller, Hıristiyanlar, Hindular, animistler veya yerliler gibi Asya'daki belirli grupların veya azınlıkların köleleştirilip köleleştirilmediği konusunda da netlik yok.
Tarihçi Robert Shell, Güney Afrika'da ithal edilen kölelerin en yaygın dillerinin Buginese, Çince (bunun Mandarin, Kanton, Hokkien, vb.'ye atıfta bulunup bulunmadığına dair hiçbir belirti yoktur), Felemenkçe, Cava, Madagaskarca, Malayca ve Portekizce olduğunu belirtiyor. Shell, “Bu (erken) dönemde Cape'de hiçbir zaman tamamen Afrika dili çevrilmedi” diye yazıyor, ancak 1660'a kadar dünyadaki her büyük dil grubunun kölelik nedeniyle Güney Afrika'da temsil edildiğini söylüyor. Cape Town'daki Arşivlerde hala Buginese dilinde yazılmış metinler var ve Afrikaanca da dahil olmak üzere önemli sayıda Malay ve Bahasa Endonezyaca kelimesi var. klaketçi (hindistan cevizi) ve turta (muz). Aceh'de vakit geçiren bir arkadaş 5, Afrikaans kelimesinin babelaas – akşamdan kalma – Endonezya'da da kullanıldı. Cape Town'daki Müslümanlar hala Malayca kelimeleri günlük konuşmalarının bir parçası olarak kullanıyorlar. terima kasih (teşekkürler ve puasa (Müslüman orucu/Ramazan).
Hint Okyanusu Köle Yolları – Kredi: Iziko Müzeleri
Shell, 1652 ile 1808 arasında yaklaşık 63.000 kölenin Güney Afrika'ya ithal edildiğini yazıyor. Bu rakam, ebeveynleri Cape'deyken köle olarak doğan insanların sayısını (köle annelerin çocukları otomatik olarak köleleştirildi) ya da yakalanan yerli halkın belirsiz meselesini yansıtmaz. 1808'de İngilizlerin köle ticaretini kaldırmasından sonra (kurumun kendisi değil ticari işlemler), Cape'e "Ödüllü Zenciler"in geldiği on yıllar oldu. Bunlar, İngilizlerin kölelik karşıtı kampanyasının bir parçası olarak ele geçirdiği gemilerdeki kölelerdi. İngilizler, “çıraklık” sisteminin bir parçası olarak emek sağlamak için İngiliz kolonilerine birçok Ödüllü Zenci gönderdi.
Bu bereketli, kapsamlı tarihin Güney Afrika'da birçok yönden gömülü olduğuna inanmak zor, ülke halkı hala kendilerine büyük ölçüde sömürgecilik ve apartheid'in bıraktığı mercekten bakıyor. Ve nasıl gelişmekte olan dünyadaki insanlar Avrupa ve Kuzey Amerika'ya kıyılarındaki Afrika ve Asyalıların uzun tarihini kabul etmeleri için meydan okumaya devam ediyorsa, aynı şekilde küresel güneyin de bizim nasıl geldiğimizi sorgulaması için siyasi bir meydan okuma var. . Güney Afrika'da ve diğer pek çok yerde, tarihin incelenmesi yalnızca ülkenin kimliğini devrimci yollarla yeniden tanımlama gücüne sahip olmakla kalmaz, aynı zamanda ülkenin yüzlerce yıl boyunca nasıl şekillendiğine ve tarihin nasıl geliştiğine dair gerçekleri ve gerçekleri sağlayabilir. sloganların kolay sükuneti ile değil, karmaşıklık ve çelişki ile yaşanmıştır.
Kölelikten Yukarı - TEKRAR. van der Ross (Vampersand Press)
esaret çocukları – Robert C.-H. Shell, Witwatersrand University Press, Johannesburg
2 Benzer bir nokta, Tariq Patric Mellet tarafından Güney Afrika: Cape Town'da Kölelik ve Creolisation adlı blogunda dile getirilmiştir.
Amerika'nın Siyah Halkları – Köleler Afrika'dan Neden Geldi?
Bugün Afrika'yı düşündüğümüzde, onu hayatta kalmak için Batılı ulusların hayırseverliğine dayanan fakir bir üçüncü dünya kıtası olarak düşünüyoruz. Bu her zaman böyle olmamıştır.
Avrupalıların dünyayı keşfetmeye başladıkları on altıncı ve on yedinci yüzyıllarda Afrika, altın, bakır, fildişi ve deri eşyalarını beyaz adamın tencere, tava, alkol ve silahlarıyla takas etmeye hevesli zengin bir kıtaydı.
Afrika yasalarına göre, kölelik ciddi suçların cezasıydı, ancak bu kölelerin çoğu diğer siyah Afrikalıların köleleriydi. Bu devirde köle ticareti olağan değildi.
1492'de Christopher Colombus Amerika'yı keşfetti. Diğer Avrupalılar, orada yaşayan yerli halkları takip edip köle yaptılar. Ancak Avrupalılar Batı hastalıklarını da Amerika'ya taşıdılar ve köleleri ölmeye başladı. Başka bir köle kaynağı bulunmalıydı.
Avrupalılar Afrikalılarla ticaret yaparak köleliğin Afrika'da bir ceza olarak kullanıldığını biliyorlardı. Afrikalı şeflerin istediği silah ve alkol karşılığında Afrika malları yerine köleler istemeye başladılar.
Avrupalılar Köle Olduğunda: Araştırmalar Beyaz Köleliğin Daha Önce İnanıldığından Çok Daha Yaygın Olduğunu Önerdi
Yeni bir araştırma, 1530 ile 1780 yılları arasında Kuzey Afrika'da bir milyon veya daha fazla Avrupalı Hristiyan'ın Müslümanlar tarafından köleleştirildiğini ve daha önce tahmin edilenden çok daha fazla sayıda Hristiyan olduğunu gösteriyor.
Ohio Eyalet Üniversitesi'nde tarih profesörü olan Robert Davis, yeni bir kitabında, Afrika'nın Berberi Sahili boyunca köleleştirilen beyaz Hıristiyanların sayısını hesaplamak için benzersiz bir metodoloji geliştirdi ve önceki çalışmaların bulduğundan çok daha yüksek köle nüfusu tahminlerine ulaştı.
Davis, Barbary kıyılarındaki diğer kölelik hesaplarının çoğunun köle sayısını tahmin etmeye çalışmadığını ya da yalnızca belirli şehirlerdeki kölelerin sayısına baktığını söyledi. Önceden tahmin edilen çoğu köle sayısı bu nedenle binlerde veya en fazla onbinlerde olma eğilimindeydi. Buna karşın Davis, 16. yüzyıldan 18. yüzyıla kadar Kuzey Afrika'da 1 milyon ila 1.25 milyon arasında Avrupalı Hristiyan'ın yakalandığını ve çalışmaya zorlandığını hesapladı.
Davis, "Yazılanların çoğu, çok fazla köle olmadığı izlenimini veriyor ve köleliğin Avrupa üzerindeki etkisini en aza indiriyor," dedi. &ldquoÇoğu hesap, köleliğe yalnızca tek bir yerde veya yalnızca kısa bir süre için bakar. Ancak daha geniş, daha uzun bir bakış açısına sahip olduğunuzda, bu köleliğin devasa kapsamı ve güçlü etkisi netleşir.&rdquo
Davis, bu Akdeniz köleliğini, siyah Afrikalıları Amerika'ya getiren Atlantik köle ticaretiyle karşılaştırmanın faydalı olduğunu söyledi. Dört yüzyıl boyunca, Atlantik köle ticareti çok daha büyüktü ve yaklaşık 10 ila 12 milyon siyah Afrikalı Amerika'ya getirildi. Ancak 1500'den 1650'ye kadar, Atlantik ötesi kölelik henüz emekleme dönemindeyken, Davis'e göre, muhtemelen Amerika'daki siyah Afrikalı kölelerden daha fazla beyaz Hıristiyan köle Barbary'ye götürüldü.
&ldquoHem halkın hem de birçok bilim insanının verili olarak kabul etme eğiliminde olduğu şeylerden biri, köleliğin doğası gereği her zaman ırksal olduğu ve yalnızca siyahların köle olduğudur. Ama bu doğru değil,&rdquo Davis. &ldquoKöleliği sadece beyazların siyahlara yaptığı bir şey olarak düşünemeyiz.&rdquo
Davis'in incelediği süre boyunca, kimin köle olacağını belirleyen, ırk kadar din ve etnisiteydi.
"Kölelik, Akdeniz'de seyahat eden veya İtalya, Fransa, İspanya ve Portekiz gibi yerlerde ve hatta İngiltere ve İzlanda kadar kuzeyde yaşayan herkes için çok gerçek bir olasılıktı" dedi.
Kuzey Afrika'daki Barbary Sahili boyunca uzanan şehirlerden ve Tunus ve Cezayir gibi şehirlerden korsanlar (korsanlar denir) erkekleri, kadınları ve çocukları yakalamak için Akdeniz ve Atlantik'teki gemilerin yanı sıra sahil köylerine baskın düzenlerdi. Bu saldırıların etkisi yıkıcıydı ve Fransa, İngiltere ve İspanya'nın her biri binlerce gemi kaybetti ve İspanyol ve İtalya kıyılarının uzun bölümleri sakinleri tarafından neredeyse tamamen terk edildi. Zirvede, bazı bölgelerdeki yıkım ve nüfusun azalması, muhtemelen Avrupalı köle tacirlerinin daha sonra Afrika'nın iç kesimlerine vereceği zararı aştı.
Davis, Akdeniz ülkelerinden yüz binlerce Hıristiyan kölenin alınmasına rağmen, Müslüman köle baskınlarının etkilerinin çok daha uzaklarda hissedildiğini kaydetti: örneğin, 17. yüzyılın büyük bir bölümünde İngilizlerin yılda en az 400 denizci kaybettiği görülüyor. köle tacirlerine.
Amerikalılar bile bağışık değildi. Örneğin, bir Amerikalı köle, 1785 ile 1793 yılları arasında Akdeniz ve Atlantik'te 130 başka Amerikalı denizcinin Cezayirliler tarafından köleleştirildiğini bildirdi.
Davis, büyük ölçüde olanları tartışmak kimsenin gündeminde olmadığı için, Kuzey Afrika'daki geniş kölelik kapsamının göz ardı edildiğini ve en aza indirildiğini söyledi.
Avrupalıların köleleştirilmesinin, erken modern çağa ilişkin bilimin merkezinde yer alan Avrupa dünya fethi ve sömürgeciliğinin genel temasına uymadığını söyledi. Fransa ve İspanya gibi köleliğin kurbanı olan ülkelerin çoğu, daha sonra vatandaşlarının bir zamanlar köle olarak tutulduğu Kuzey Afrika bölgelerini fethedip sömürgeleştirecekti. Davis, belki de bu tarih nedeniyle, Batılı bilim adamlarının Avrupalıları bazen kurban oldukları gibi değil, öncelikle "kötü sömürgeciler" olarak düşündüklerini söyledi.
Davis, Akdeniz köleliğinin göz ardı edilmesinin veya en aza indirilmesinin bir başka nedeninin, köleleştirilen toplam insan sayısı hakkında iyi tahminler yapılmaması olduğunu söyledi. Zamanın insanları &ndash hem Avrupalılar hem de Berberi Sahili köle sahipleri &ndash, kölelerin sayısı hakkında ayrıntılı, güvenilir kayıtlar tutmadı. Buna karşılık, Amerika'ya köle olarak getirilen Afrikalıların sayısını belgeleyen kapsamlı kayıtlar var.
Bu yüzden Davis, Barbary Sahili boyunca köle sayısı hakkında makul tahminler yapmak için yeni bir metodoloji geliştirdi. Davis, tek seferde belirli bir yerde kaç köle olduğunu gösteren mevcut en iyi kayıtları buldu. Daha sonra, öldüklerinde, kaçtıklarında veya fidye karşılığında kölelerin yerini almak için kaç yeni köle gerektiğini tahmin etti.
&ldquoSabit sayılar bulabilmemin tek yolu, tüm sorunu alt üst etmek ve belli bir seviyeyi korumak için kaç köle yakalamaları gerektiğini hesaplamaktı,&rdquo dedi. &ldquoNüfus tahminleri yapmanın en iyi yolu değil, ancak sınırlı kayıtların mevcut olduğu tek yol bu.&rdquo
Ölümler, fidyeler, fidyeler ve din değiştirmeler gibi yıpratma kaynaklarını bir araya getiren Davis, görünüşe göre 1580 ile 1680 arasında olduğu gibi, köle nüfusunu sabit tutmak için her yıl yaklaşık dörtte birinin değiştirilmesi gerektiğini hesapladı. Her yıl 8.500 yeni kölenin yakalanması gerekiyordu. Genel olarak, bu, bu dönemde yaklaşık bir milyon kölenin esir alınacağını gösteriyor. Aynı metodolojiyi kullanan Davis, önceki ve sonraki yüzyıllarda 475.000 kadar ilave kölenin alındığını tahmin etti.
Sonuç olarak, 1530 ile 1780 yılları arasında Berberi Sahili Müslümanları tarafından köleleştirilmiş neredeyse kesinlikle 1 milyon ve muhtemelen 1.25 milyon kadar beyaz Avrupalı Hristiyan vardı.
Davis, bu kölelerin tedavisine ilişkin araştırmasının, çoğunun hayatlarının Amerika'daki kölelerinki kadar zor olduğunu öne sürdüğünü söyledi.
"Günlük yaşam koşullarına gelince, Akdeniz köleleri kesinlikle daha iyi durumda değildi" dedi.
Afrikalı köleler Amerika'daki şeker ve pamuk tarlalarında yorucu işler yaparken, Avrupalı Hıristiyan köleler genellikle taş ocaklarında, ağır inşaatlarda ve hepsinden önemlisi korsan kadırgalarında kürek çekmede olduğu kadar sıkı ve ölümcül bir şekilde çalıştırılıyordu.
Davis, bulgularının Avrupalı Hristiyanların bu görünmez köleliğinin bilim adamlarının daha fazla ilgisini hak ettiğini gösterdiğini söyledi.
"Akdeniz çevresinde yaşayanlar için ne kadar büyük bir köleliğin olabileceği ve onların altında bulundukları tehdidin algısını kaybettik" dedi. &ldquoKöleler, siyah ya da beyaz, Amerika'da ya da Kuzey Afrika'da acı çekmiş olsalar da hâlâ köleydiler.&rdquo
İçindekiler
Atlantik seyahati
Atlantik köle ticareti, "Eski Dünya" (Afro-Avrasya) ve "Yeni Dünya" (Amerikalar) arasında ticari ilişkiler kurulduktan sonra gelişti. Yüzyıllar boyunca, gelgit akıntıları, o zamanlar mevcut olan gemiler için okyanus yolculuğunu özellikle zor ve riskli hale getirdi. Bu nedenle, bu kıtalarda yaşayan halklar arasında deniz teması çok az olmuştur. [15] Bununla birlikte, 15. yüzyılda, denizcilik teknolojilerindeki yeni Avrupa gelişmeleri, gemilerin gelgit akıntılarıyla başa çıkmak için daha donanımlı olmalarına neden oldu ve Atlantik Okyanusu'nu geçmeye başlayabilirdi. var olup olmadığı ve varsa, tam olarak ne olduğu). 1600 ile 1800 arasında, köle ticaretiyle uğraşan yaklaşık 300.000 denizci Batı Afrika'yı ziyaret etti. [16] Bunu yaparken, daha önce hiç karşılaşmadıkları Batı Afrika kıyılarında ve Amerika'da yaşayan toplumlarla temas kurdular. [17] Tarihçi Pierre Chaunu, bazı toplumlar için izolasyonun sona erdiğini ve diğerlerinin çoğu için toplumlar arası temasın arttığını işaret ederek, Avrupa denizciliğinin sonuçlarını "sakinleştirme" olarak nitelendirdi. [18]
Tarihçi John Thornton, "Avrupalıları Atlantik'i keşfetmeye ve ticaretini geliştirmeye en uygun insanlar yapmak için bir dizi teknik ve coğrafi faktör bir araya geldi" dedi. [19] Bunları, Avrupa dışında yeni ve karlı ticari fırsatlar bulma dürtüsü olarak tanımladı. Ayrıca, Avrupa Hıristiyanlığına ticari, siyasi ve dini bir tehdit olarak görülen Ortadoğu Müslüman Osmanlı İmparatorluğu tarafından kontrol edilene alternatif bir ticaret ağı yaratma arzusu vardı. Özellikle Avrupalı tüccarlar, Batı Afrika'da bulunabilen altın için ticaret yapmak ve ayrıca baharat gibi lüks mallar için bunları elde etmek zorunda kalmadan ticaret yapabilecekleri "Hint Adaları"na (Hindistan) giden bir deniz yolu bulmak istediler. Orta Doğulu İslami tüccarlardan gelen ürünler. [20]
İlk Atlantik deniz keşiflerinin çoğu İberyalılar tarafından yönetilse de, Portekiz, İspanya, İtalyan krallıkları, İngiltere, Fransa ve Hollanda'dan denizciler de dahil olmak üzere birçok Avrupa milletinden üye katıldı. Bu çeşitlilik, Thornton'un ilk "Atlantik keşfini", "dramatik keşiflerin çoğu İber hükümdarlarının sponsorluğunda yapılmış olsa bile, gerçekten uluslararası bir uygulama" olarak tanımlamasına yol açtı. Bu liderlik daha sonra "İberyalıların keşfin tek lideri olduğu" efsanesine yol açtı. [21]
Portekiz ve İspanya'da Avrupa köleliği
15. yüzyıla gelindiğinde, kayıtlı tarih boyunca Batı Avrupa'nın İber Yarımadası'nda (Portekiz ve İspanya) kölelik vardı. Roma İmparatorluğu eski zamanlarda kölelik sistemini kurmuştu. Batı Roma İmparatorluğu'nun çöküşünden bu yana, Atlantik köle ticaretinin erken modern çağı boyunca yarımadanın halefi İslami ve Hıristiyan krallıklarında çeşitli kölelik sistemleri devam etti. [22] [23]
Afrika köleliği
Kölelik, Atlantik köle ticaretinin başlangıcından önce yüzyıllar boyunca Afrika'nın birçok bölgesinde yaygındı [24]. Afrika'nın bazı bölgelerinden köleleştirilmiş insanların, Avrupa'nın Amerika'yı sömürgeleştirmesinden önce Afrika, Avrupa ve Asya'daki devletlere ihraç edildiğine dair kanıtlar var. [25]
Atlantik köle ticareti, Afrika'dan gelen tek köle ticareti değildi, ancak bir zaman birimindeki insan sayısı bakımından en yoğun olanıydı. Elikia M'bokolo'nun yazdığı gibi Le Monde diplomatik:
Afrika kıtası, olası tüm yollarla insan kaynaklarından arındı. Sahra'nın karşısında, Kızıldeniz'den, Hint Okyanusu limanlarından ve Atlantik'ten. Müslüman ülkelerin yararına en az on asırlık kölelik (dokuzuncu yüzyıldan on dokuzuncu yüzyıla kadar) . Köleleştirilmiş dört milyon insan Kızıldeniz yoluyla, dört milyon daha [26] Hint Okyanusu'nun Swahili limanlarından, belki de dokuz milyon kadar Sahra-ötesi kervan yolu boyunca ve on bir ila yirmi milyon (yazarına bağlı olarak) ihraç edildi. Atlantik Okyanusu boyunca. [27]
Ancak, tahminler kesin değildir, bu da farklı köle ticareti arasındaki karşılaştırmayı etkileyebilir. İslam dünyasında on iki yüzyıl boyunca Afrikalı kölelerin sayılarına ilişkin iki kaba tahmin, 11,5 milyon [28] ve 14 milyon [29] [30] iken, diğer tahminler, Afrikalı kölelerin 12 ila 15 milyon arasında bir sayı olduğunu gösteriyor. 20. yüzyıl. [31]
John K. Thornton'a göre, Avrupalılar genellikle Afrika devletleri arasındaki endemik savaşta esir alınan köleleştirilmiş insanları satın alırlardı. [32] Bazı Afrikalılar, komşu etnik gruplardan veya savaş esirlerinden Afrikalıları yakalayıp satmayı bir iş haline getirmişlerdi. [33] Bu uygulamanın bir hatırlatıcısı, 19. yüzyılın başlarında İngiltere'nin Köle Ticareti Tartışmalarında belgelenmiştir: "Bütün eski yazarlar, savaşların yalnızca köle yapmak amacıyla girildiğini değil, aynı Avrupalılar tarafından bu amaca yönelik olarak kışkırtılıyor." [34] Nijer Nehri çevresinde yaşayan insanlar bu pazarlardan kıyılara taşınmış ve Avrupa ticaret limanlarında tüfek ve kumaş veya alkol gibi mamul mallar karşılığında satılmıştır. [35] Bununla birlikte, Avrupa'nın köle talebi, halihazırda var olan ticaret için büyük bir yeni pazar sağladı. [36] Afrika'nın kendi bölgelerinde köle olarak tutulanlar kaçmayı umabilirken, sevk edilenlerin Afrika'ya geri dönme şansları çok azdı.
Batı Afrika'da Avrupa kolonizasyonu ve kölelik
Deniz keşifleri yoluyla yeni topraklar keşfettikten sonra, Avrupalı sömürgeciler kısa süre sonra kendi ana kıtalarının dışındaki topraklara göç etmeye ve yerleşmeye başladılar. Afrika kıyılarında, Avrupalı göçmenler, Kastilya Krallığı'nın talimatıyla, 15. yüzyılda Kanarya Adaları'nı işgal edip kolonileştirdiler ve burada toprakların çoğunu şarap ve şeker üretimine dönüştürdüler. Bununla birlikte, hem Adalarda hem de Hıristiyan Akdeniz'de köle olarak kullanmak için yerli Kanarya Adalıları Guanches'i de ele geçirdiler. [37]
Tarihçi John Thornton'un belirttiği gibi, "Avrupa'nın genişlemesi ve denizcilikte atılımlar için gerçek motivasyon, baskınlar ve ticari mallara el konulması veya satın alınmasıyla elde edilen anında kâr fırsatından yararlanmaktan biraz daha fazlasıydı". [38] Kanarya Adaları'nı bir deniz üssü olarak kullanan Avrupalılar, o zamanlar ağırlıklı olarak Portekizli tüccarlar, faaliyetlerini Afrika'nın batı kıyılarına doğru kaydırmaya başladılar ve daha sonra Akdeniz'de satılmak üzere kölelerin ele geçirileceği baskınlar gerçekleştirdiler. [39] Bu girişimde başlangıçta başarılı olmasına rağmen, "Afrika deniz kuvvetlerinin yeni tehlikelere karşı uyarılması ve Portekiz [baskın] gemilerinin güçlü ve etkili direnişle karşılaşması çok uzun sürmedi", birçoğunun mürettebatı tekneleri batı Afrika kıyılarını ve nehir sistemlerini geçmek için daha donanımlı olan Afrikalı denizciler tarafından öldürüldü. [40]
1494'e gelindiğinde, Portekiz kralı, çeşitli Batı Afrika devletlerinin yöneticileriyle, kendi halkları arasında ticarete izin verecek ve Portekizlilerin "düşmanlıklara girmeden" "Afrika'daki iyi gelişmiş ticari ekonomiden" yararlanmalarını sağlayacak anlaşmalar imzalamıştı. [41] Saldırganlık eylemlerinin şiddete yol açtığı bazı nadir istisnalar olmasına rağmen, "Barışçıl ticaret tüm Afrika kıyılarında kural haline geldi". Örneğin, Portekizli tüccarlar 1535'te Bissagos Adaları'nı fethetmeye çalıştılar. [42] 1571'de Kongo Krallığı tarafından desteklenen Portekiz, bölgedeki tehdit altındaki ekonomik çıkarlarını güvence altına almak için Angola'nın güneybatı bölgesinin kontrolünü ele geçirdi. Kongo daha sonra 1591'de Portekizlileri kovmak için bir koalisyona katılsa da, Portekiz kıtada 20. yüzyıla kadar işgal etmeye devam ettiği bir dayanak sağlamış oldu. [43] Afrika ve Avrupa güçleri arasında zaman zaman meydana gelen bu şiddet olaylarına rağmen, birçok Afrika devleti, örneğin yabancı gemilere gümrük vergileri koyarak, herhangi bir ticaretin kendi şartlarında devam etmesini sağladı. 1525'te Kongo kralı Afonso I, kıyılarında yasadışı ticaret yapmak için bir Fransız gemisini ve mürettebatını ele geçirdi. [42]
Tarihçiler, bu Afrika krallıkları ile Avrupalı tüccarlar arasındaki ilişkinin doğasını geniş çapta tartışmışlardır. Guyanalı tarihçi Walter Rodney (1972), Afrikalıların ekonomik olarak daha gelişmiş Avrupalılarla "sömürge" bir ticarete zorlanmaları, mamul mallar için hammadde ve insan kaynakları (yani köleler) alışverişinde bulunmalarının eşitsiz bir ilişki olduğunu savundu. Afrika'nın kendi zamanında az gelişmiş olmasına neden olan şeyin 16. yüzyıla dayanan bu ekonomik ticaret anlaşması olduğunu savundu. [44] Bu fikirler, Ralph Austen (1987) dahil olmak üzere diğer tarihçiler tarafından desteklendi. [45] Bu eşitsiz ilişki fikrine, "Atlantik köle ticaretinin Afrika ekonomisi için bu bilim adamlarının inandığı kadar kritik olmadığını" ve "[bu dönemde] Afrika imalatının [bu dönemde] Afrika ekonomisi için kritik önemde olmadığını" savunan John Thornton (1998) tarafından itiraz edildi. sanayi öncesi Avrupa'dan gelen rekabeti idare edebilecek kapasiteden daha fazlasıydı". [46] Bununla birlikte, Thornton'un Afrikalıların ve Avrupalıların Atlantik köle ticaretinde eşit ortaklar olduğu yönündeki önerisini yorumlayan Anne Bailey şunları yazdı:
Afrikalıları ortak olarak görmek, ticaretin küresel ve kıtalararası süreçlerinde eşit koşullar ve eşit etki anlamına gelir. Afrikalıların kıtanın kendisi üzerinde büyük etkisi vardı, ancak sermaye şirketlerindeki ticaretin arkasındaki motorlar, Avrupa ve Amerika'nın nakliye ve sigorta şirketleri veya Amerika'daki plantasyon sistemleri üzerinde doğrudan bir etkileri yoktu. Batı'nın inşaat üretim merkezleri üzerinde herhangi bir etkiye sahip değillerdi. [47]
Meksika, Campeche'deki bir mezarlık, Hernán Cortés'in 16. yüzyılda Aztek ve Maya Meksika'sının boyunduruğu altına alınmasından kısa bir süre sonra kölelerin buraya getirildiğini gösteriyor. Mezarlık yaklaşık 1550'den 17. yüzyılın sonlarına kadar kullanılıyordu. [48]
Atlantik köle ticareti geleneksel olarak Birinci ve İkinci Atlantik Sistemleri olarak bilinen iki döneme ayrılır. Afrika'dan ihraç edilen köleleştirilmiş insanların %3'ünden biraz fazlası 1525 ile 1600 arasında ve %16'sı 17. yüzyılda ticaret yapmıştır.
Birinci Atlantik sistemi, köleleştirilmiş Afrikalıların, öncelikle Portekiz ve İspanyol imparatorluklarının Güney Amerika kolonilerine ticaretiydi. İlk Atlantik sistemi sırasında, bu tüccarların çoğu Portekizliydi ve onlara neredeyse tekel verdi. Başlangıçta köleler Sevilla veya Kanarya Adaları'na nakledildi, ancak 1525'ten itibaren köleler doğrudan Atlantik boyunca Sao Tomé adasından Hispaniola'ya taşındı. [49] İspanyol gemilerinin Afrika limanlarına girmesine izin vermeyen Tordesillas Antlaşması belirleyici oldu. İspanya, Atlantik'e köle getirmek için Portekiz gemilerine ve denizcilerine güvenmek zorunda kaldı. 1560 civarında Portekizliler Brezilya'ya düzenli bir köle ticareti yapmaya başladılar. 1580'den 1640'a kadar Portekiz, İber Birliği'nde İspanya ile geçici olarak birleşti. 1580 ile 1640 arasında asiento'yu alan Portekizli müteahhitlerin çoğu konversolardı. [50] Birçoğu "Yeni Hıristiyanlar" veya onların soyundan gelen Portekizli tüccarlar için, kron birliği İspanyol Amerika'ya köle ticaretinde ticari fırsatlar sundu. [51] [52]
17. yüzyılın ortalarına kadar Meksika, İspanyol Amerika'sında köleler için en büyük tek pazardı. [53] Portekizliler köleleştirilmiş halkların Brezilya'ya ticaretinde doğrudan yer alırken, İspanyol imparatorluğu Asiento de Negros sistemine güvenerek (Katolik) Ceneviz tüccar bankacılarına Afrika'dan köleleştirilmiş insanları İspanyol Amerika'daki kolonilerine ticaret yapma lisansı verdi. Cartagena, Veracruz, Buenos Aires ve Hispaniola, esas olarak Angola'dan gelen kölelerin çoğunu aldı. [54] Köle ticaretinin İspanya ve Portekiz arasındaki bu bölünmesi, İngiliz Batı Hint Adaları'na ve Hollanda Brezilya'sına şeker üreten yatırım yapan İngilizleri ve Hollandalıları üzdü. İber Birliği dağıldıktan sonra İspanya, Portekiz'in taşıyıcı olarak doğrudan köle ticaretine katılmasını yasakladı. Münster Antlaşması'na göre köle ticareti İspanya'nın geleneksel düşmanlarına açıldı ve ticaretin büyük bir kısmını Hollanda, Fransız ve İngilizlere kaptırdı. 150 yıl boyunca İspanyol transatlantik trafiği önemsiz seviyelerde işledi. Uzun yıllar boyunca, Afrika'dan tek bir İspanyol köle seferi başlamadı.Tüm emperyal rakiplerinin aksine, İspanyollar neredeyse hiçbir zaman yabancı topraklara köle teslim etmediler. Buna karşılık, İngilizler ve onlardan önceki Hollandalılar, Amerika'nın her yerinde köle sattılar. [55]
İkinci Atlantik sistemi, köleleştirilmiş Afrikalıların çoğunlukla İngiliz, Fransız ve Hollandalı tüccarlar ve yatırımcılar tarafından ticaretiydi. [56] Avrupa ulusları Yeni Dünya'da ekonomik olarak köleye bağımlı koloniler kurarken, bu aşamanın ana hedefleri Karayip adaları Curaçao, Jamaika ve Martinique idi. [57] [58] 1672'de Royal Africa Company 1674'te kuruldu ve New West India Company köle ticaretine daha fazla dahil oldu. [59] 1677'den itibaren Compagnie du Sénégal, köleleri barındırmak için Gorée'yi kullandı. İspanyollar köleleri İspanyol ve Portekiz imparatorluğu arasındaki sınır çizgisine daha yakın olan Cape Verde'den getirmeyi önerdiler, ancak bu WIC sözleşmesine aykırıydı".[60] Kraliyet Afrika Şirketi genellikle İspanyol kolonilerine köle teslim etmeyi reddetti, gerçi onları Kingston, Jamaika ve Bridgetown, Barbados'taki fabrikalarından gelen herkese sattılar.61 1682'de İspanya Havana, Porto Bello, Panama ve Cartagena, Kolombiya'dan valilerin Jamaika'dan köle tedarik etmesine izin verdi.[62]
1690'larda İngilizler en çok köleyi Batı Afrika'dan gönderiyordu. [63] 18. yüzyıla gelindiğinde, Portekiz Angola yeniden Atlantik köle ticaretinin başlıca kaynaklarından biri haline gelmişti. [64] İspanya Veraset Savaşı'nın sona ermesinden sonra, Utrecht Antlaşması'nın (1713) hükümlerinin bir parçası olarak Asiento, Güney Denizi Şirketi'ne verildi. [65] Güney Denizi Balonu'na rağmen İngilizler, 18. yüzyılda bu konumunu koruyarak, Atlantik'in en büyük köle nakliyecisi haline geldi. [66] [10] Tüm köle ticaretinin yarısından fazlasının 18. yüzyılda gerçekleştiği ve Afrika'da kaçırılan on köleden dokuzunun ana taşıyıcılarının İngilizler, Portekizliler ve Fransızlar olduğu tahmin ediliyor. [67] O zamanlar, bir İngiliz köle tüccarının belirttiği gibi, köle ticareti Avrupa'nın deniz ekonomisi için çok önemli olarak görülüyordu: "Bu ne kadar görkemli ve avantajlı bir ticaret. Bu, bu dünyanın tüm ticaretinin üzerinde hareket ettiği menteşedir. " [68] [69]
Bu arada, özel sektöre ait işletmeler için bir iş haline geldi ve uluslararası komplikasyonları azalttı. [53] Tersine, 1790'dan sonra, kaptanlar, nereye satacaklarına karar vermeden önce, Kingston, Havana ve Charleston, Güney Carolina'daki (ki o zamanlar fiyatların benzer olduğu) en az iki büyük pazarındaki köle fiyatlarını kontrol ettiler. [70] Transatlantik köle ticaretinin son on altı yılında, İspanya gerçekten de transatlantik köle ticareti yapan tek imparatorluktu. [71]
İngiliz ve Amerika Birleşik Devletleri'nin 1807'de Afrika köle ticaretine yönelik yasaklarını takiben, bu azaldı, ancak sonraki dönem hala Atlantik köle ticaretinin toplam hacminin %28.5'ini oluşturuyordu. [72] 1810 ve 1860 yılları arasında, 850.000'i 1820'lerde olmak üzere 3.5 milyondan fazla köle taşındı. [10] : 193
Üçgen ticaret
Üçgenin ilk yüzü, Avrupa'dan Afrika'ya mal ihracatıydı. Bazı Afrika kralları ve tüccarları, 1440'tan 1833'e kadar köleleştirilmiş insanların ticaretinde yer aldı. Afrika hükümdarları, her tutsak için Avrupa'dan çeşitli mallar alacaktı. Bunlara silahlar, mühimmat, alkol, İndigo ölü Hint tekstilleri ve diğer fabrika yapımı ürünler dahildir. [73] Üçgenin ikinci ayağı, köleleştirilmiş Afrikalıları Atlantik Okyanusu üzerinden Amerika ve Karayip Adaları'na ihraç etti. Üçgenin üçüncü ve son kısmı, malların Amerika'dan Avrupa'ya iadesiydi. Mallar köle emeği tarlalarının ürünleriydi ve pamuk, şeker, tütün, melas ve rom içeriyordu. [74] İngiliz köle ticaretinin öncüsü olarak kabul edilen Sir John Hawkins, Triangular ticaretini ilk kez yürüten ve her durakta kâr eden Sir John Hawkins oldu.
Emek ve kölelik
Atlantik köle ticareti, diğer şeylerin yanı sıra, Avrupa sömürgecilerinin Yeni Dünya topraklarını ve kaynaklarını sermaye kârları için sömürme arzusunun yarattığı işgücü kıtlığının bir sonucuydu. Yerli halklar ilk başta Avrupalılar tarafından çok sayıda aşırı çalışma ve Eski Dünya hastalıklarından ölene kadar köle emeği olarak kullanıldı. [75] Sözleşmeli kölelik gibi alternatif işgücü kaynakları yeterli işgücü sağlayamadı. Avrupa'da pek çok ürün kâr amacıyla satılamadı, hatta yetiştirilemedi. Mahsulleri ve malları Yeni Dünya'dan Avrupa'ya ihraç etmek, genellikle onları Avrupa anakarasında üretmekten daha karlı oldu. Değerli tropik mahsulleri yetiştirmek, hasat etmek ve işlemek için yoğun emek gerektiren tarlaları oluşturmak ve sürdürmek için büyük miktarda emek gerekiyordu. Batı Afrika (bir kısmı "Köle Sahili" olarak anıldı), Angola ve yakındaki Krallıklar ve daha sonra Orta Afrika, köleleştirilmiş insanların işgücü talebini karşılama kaynağı oldu. [76]
Sürekli olarak işgücü kıtlığının temel nedeni, çok sayıda ucuz arazi bulunması ve birçok toprak sahibinin işçi aramasıyla birlikte, özgür Avrupalı göçmenlerin kendilerini nispeten hızlı bir şekilde toprak sahibi haline getirebilmeleri ve böylece işçi ihtiyacını artırmasıydı. [77]
Thomas Jefferson, köle emeğinin kullanımını kısmen iklime ve buna bağlı olarak köle emeğinin sağladığı boş boş zamana bağladı: "Çünkü sıcak bir iklimde, kendisi için başka bir iş yapabilen hiç kimse kendisi için çalışmayacaktır. Bu çok doğru, gerçekten de köle sahiplerinin çok küçük bir bölümünün çalıştığı görülüyor." [78] 2015 tarihli bir makalesinde, ekonomist Elena Esposito, sömürge Amerika'sında Afrikalıların köleleştirilmesinin, Amerika'nın güneyinin, sıtmanın hastalığı geliştirmesi için yeterince sıcak ve nemli olmasının, Avrupalı yerleşimciler üzerinde zayıflatıcı etkileri olduğu gerçeğine atfedilebileceğini savundu. Tersine, birçok köleleştirilmiş Afrikalı, hastalığın özellikle güçlü suşlarına ev sahipliği yapan Afrika bölgelerinden alındı, bu nedenle Afrikalılar sıtmaya karşı doğal direnç geliştirmişlerdi. Esposito'nun iddiasına göre, bu, köleleştirilmiş Afrikalılar arasında Amerikan güneyindeki sıtma hayatta kalma oranlarının Avrupalı işçilere göre daha yüksek olmasıyla sonuçlandı, bu da onları daha karlı bir emek kaynağı haline getirdi ve kullanımlarını teşvik etti. [79]
Tarihçi David Eltis, Afrikalıların köleleştirilebilecek bir emek kaynağı (hükümlüler, savaş esirleri ve serseriler gibi) olsa bile, Avrupa'da kültürel içerdekilerin köleleştirilmesini yasaklayan kültürel inançlar nedeniyle köleleştirildiğini savunuyor. Eltis, Avrupa'da Hıristiyanları köleleştirmeye karşı geleneksel inançların var olduğunu (o sırada Hıristiyan olmayan çok az Avrupalı) ve Avrupa'da var olan kölelerin Hıristiyan olmayanlar ve onların doğrudan torunları olma eğiliminde olduğunu savunuyor (çünkü Hıristiyanlığa dönüşen bir köle kurtuluşu garanti etmiyordu). ve böylece onbeşinci yüzyıla gelindiğinde Avrupalılar bir bütün olarak içeriden biri olarak görülmeye başlandı. Eltis, tüm köle toplumlarının içeridekileri ve dışarıdakileri ayırt etmesine rağmen, Avrupalıların içeridekilerin statüsünü tüm Avrupa kıtasına yayarak bu süreci daha da ileri götürdüğünü ve bir Avrupalıyı köleleştirmeyi düşünülemez hale getirdiğini, çünkü bu, içeriden birisini köleleştirmeyi gerektireceğini savunuyor. Tersine, Afrikalılar yabancı olarak görüldü ve bu nedenle köleleştirmeye hak kazandı. Avrupalılar, hükümlü işçi gibi bazı emek türlerini kölelerinkine benzer koşullarla tedavi etmiş olsalar da, bu işçiler mal olarak görülmeyecek ve onların soyundan gelenler, tabiiyetlerini miras alamayacak, dolayısıyla onları kölelerin gözünde köle haline getirmeyecekti. Avrupalılar. Böylece, mal köleliği statüsü, Afrikalılar gibi Avrupalı olmayanlarla sınırlı kaldı. [80]
Afrika'nın köle ticaretine katılımı
Afrikalılar, aracılar aracılığıyla Avrupalılara veya onların temsilcilerine satmak amacıyla yetişkinleri kaçırarak ve çocukları çalarak köle ticaretinde doğrudan rol oynadılar. [26] Köle olarak satılanlar, ister düşman ister sadece komşu olsun, genellikle onları ele geçirenlerden farklı bir etnik gruptandı. [ kaynak belirtilmeli ] Bu esir köleler, etnik grubun veya "kabile" halkının bir parçası değil, "öteki" olarak kabul edildi, Afrika kralları yalnızca kendi etnik gruplarını korumakla ilgilendiler, ancak bazen onlardan kurtulmak için suçlular satılacaktı. Diğer kölelerin çoğu, adam kaçırmalardan veya Avrupalılarla ortak girişimler yoluyla silah zoruyla yapılan baskınlardan elde edildi. [26] Ancak bazı Afrika kralları, tutsaklarından veya suçlularından herhangi birini satmayı reddetti.
Pernille Ipsen'e göre, kitabın yazarı Ticaretin Kızları: Atlantik Köleleri ve Gold Coast'ta Irklar Arası Evlilik, Ganalılar da köle ticaretine evlilik yoluyla katıldılar veya cassare (İtalyanca, İspanyolca veya Portekizce'den alınmıştır), 'ev kurmak' anlamına gelir. Portekizce 'evlenmek' anlamına gelen 'casar' kelimesinden türetilmiştir. cassare Avrupalı ve Afrikalı köle tüccarları arasında siyasi ve ekonomik bağlar kurdu. cassare farklı bir Afrika kabilesinden "öteki"ni bütünleştirmek için kullanılan Avrupa öncesi bir temas uygulamasıydı. Atlantik köle ticaretinin başlarında, güçlü seçkin Batı Afrikalı ailelerin, kadınlarını ittifak halinde Avrupalı tüccarlarla "evlendirmeleri", sendikalarını güçlendirmeleri yaygındı. Evlilikler, bağlantıların ne kadar önemli olduğunu görerek Avrupalıların itiraz etmediği Afrika gelenekleri kullanılarak bile yapıldı. [81]
Avrupa'nın köle ticaretine katılımı
Avrupalılar (İslam dünyasındaki diğer köle pazarlarıyla birlikte) köleler için pazar sağlasalar da, Avrupalılar hastalık korkusu ve şiddetli Afrika direnişi nedeniyle Afrika'nın içlerine nadiren girdiler. [82] Afrika'da hüküm giymiş suçlular, kölelik daha kazançlı hale geldikçe daha yaygın hale gelen bir ceza olan köleleştirme ile cezalandırılabilirdi. Bu ulusların çoğunda bir hapishane sistemi bulunmadığından, hükümlüler genellikle dağınık yerel yerel köle pazarında satılır veya kullanılırdı. [ kaynak belirtilmeli ]
1778'de Thomas Kitchin, Avrupalıların Karayiplere yılda yaklaşık 52.000 köle getirdiğini ve Fransızların en fazla Afrikalıyı Fransız Batı Hint Adaları'na (yıllık tahminin 13.000'i) getirdiğini tahmin ediyordu. [83] Atlantik köle ticareti, 18. yüzyılın son yirmi yılında, [84] Kongo İç Savaşı sırasında ve sonrasında zirveye ulaştı. [85] Nijer Nehri'nin İbo yerleşim bölgesi boyunca küçük devletler arasındaki savaşlar ve beraberindeki haydutluk da bu dönemde arttı. [33] Köleleştirilmiş insanların arz fazlasının bir başka nedeni, Dahomey krallığı, [86] Oyo İmparatorluğu ve Asante İmparatorluğu gibi genişleyen devletler tarafından yürütülen büyük savaşlardı. [87]
Afrika ve Yeni Dünya'da Kölelik karşıtlığı
Kölelik biçimleri hem Afrika'da hem de Yeni Dünya'da çeşitlilik gösteriyordu. Genel olarak, Afrika'da kölelik kalıtsal değildi - yani kölelerin çocukları özgürdü - Amerika'da ise köle annelerin çocukları köle olarak doğdu. Bu, başka bir ayrımla bağlantılıydı: Batı Afrika'daki kölelik, Avrupa kolonilerinde olduğu gibi ırksal veya dini azınlıklara mahsus değildi, ancak durum, Bantus'un etnik Somaliler için köle olarak alındığı Somali gibi yerlerde aksi haldeydi. [88] [89]
Afrika'daki kölelere muamele Amerika'dakinden daha değişkendi. Bir uçta, Dahomey kralları kurban törenlerinde rutin olarak yüzlerce veya binlerce köle katletti ve Kamerun'da insan kurbanı olarak köleler de biliniyordu. [90] Öte yandan, başka yerlerdeki köleler, efendilerinin izni olmadan evlenme hakkı da dahil olmak üzere önemli haklara sahip olarak, genellikle ailenin bir parçası, "evlatlık evlat" muamelesi görüyorlardı. [91] İskoç kaşif Mungo Park şunları yazdı:
Afrika'daki köleler, sanırım, özgürlere göre neredeyse üçe bir oranındadır. Yiyecek ve giyecek dışında hizmetleri için hiçbir ödül talep etmezler ve efendilerinin iyi ya da kötü huylarına göre nezaket ya da sertlikle muamele görürler. Bu şekilde içeriden getirilen köleler iki farklı sınıfa ayrılabilir: birincisi, doğumlarından itibaren köle olanlar, köleleştirilmiş annelerden doğmuş olanlar, ikincisi, özgür doğmuş olanlar, ancak daha sonra, her ne şekilde olursa olsun, köleleştirilmiş olanlar. köleler. İlk tanımdakiler açık ara en çok olanlardır. [92]
Amerika'da kölelerin özgürce evlenme hakkı reddedildi ve efendiler genellikle onları ailenin eşit üyeleri olarak kabul etmedi. Yeni Dünya köleleri sahiplerinin mülkü olarak kabul edildi ve isyan veya cinayetten hüküm giyen köleler idam edildi. [93]
Köle pazarı bölgeleri ve katılım
Avrupalılar tarafından köle satın almak ve Batı Yarımküre'ye göndermek için kullanılan sekiz ana alan vardı. Yeni Dünya'ya satılan köleleştirilmiş insanların sayısı, köle ticareti boyunca değişiyordu. Kölelerin faaliyet bölgelerinden dağılımına gelince, bazı bölgeler diğerlerinden çok daha fazla köleleştirilmiş insan üretti. 1650 ile 1900 yılları arasında, aşağıdaki bölgelerden 10,2 milyon köle Afrikalı Amerika'ya aşağıdaki oranlarda geldi: [94]
- (Senegal ve Gambiya): %4,8 (Gine-Bissau, Gine ve Sierra Leone): %4,1 (Liberya ve Fildişi Sahili): %1,8 (Gana ve Fildişi Sahili'nin doğusu): %10,4 (Gine-Bissau, Gine ve Sierra Leone): Nijer Deltası): %20,2 (Nijer Deltası'nın doğusundaki Nijerya, Kamerun, Ekvator Ginesi ve Gabon): %14,6
- Batı Orta Afrika (Kongo Cumhuriyeti, Demokratik Kongo Cumhuriyeti ve Angola): %39,4
- Güneydoğu Afrika (Mozambik ve Madagaskar): %4,7
Köle ticareti büyük ölçüde küresel olmasına rağmen, Afrika kıtasında 8 milyon insanın köleleştirildiği önemli bir kıta içi köle ticareti vardı. [95] Afrika'dan göç edenlerin 8 milyonu Doğu Afrika'dan Asya'ya gönderilmek zorunda kaldı. [95]
Dönemin Afrika krallıkları
Brezilya'nın köle ticaretini yasaklayan son Atlantik ithalatçı ülkesi olduğu 1502 ve 1853 yılları arasında köle ticaretinden etkilenen Afrika bölgelerinde 173'ün üzerinde şehir devleti ve krallık vardı. Bu 173 kişiden en az 68'i, komşularına hükmetmelerini sağlayan siyasi ve askeri altyapıya sahip ulus devletler olarak kabul edilebilirdi. Hemen hemen her günümüz ulusunun sömürge öncesi bir selefi, bazen Avrupalı tüccarların takas etmek zorunda kaldığı bir Afrika imparatorluğu vardı.
Etnik gruplar
Amerika'ya getirilen farklı etnik gruplar, köle ticaretinde en yoğun faaliyet gösteren bölgelere yakından tekabül ediyor. 45'in üzerinde farklı etnik grup ticaret sırasında Amerika'ya götürüldü. Dönemin köle belgelerine göre 45'inden en belirgin on tanesi aşağıda listelenmiştir. [96]
- Demokratik Kongo Cumhuriyeti ve Angola BaKongo
- Yukarı Gine Mandé
- Togo, Gana ve Benin'in Gbe konuşmacıları (Adja, Mina, Ewe, Fon)
- Gana Akan ve Fildişi Sahili
- Senegal'in Wolof'u ve Gambiya
- Güneydoğu Nijerya'nın İbo
- Angola'nın Mbundu'su (hem Ambundu hem de Ovimbundu'yu içerir)
- Nijerya'nın güneybatısındaki Yoruba
- Kamerun Chamba
- Mozambik Makua'sı
Transatlantik köle ticareti, hem Amerika içinde hem de dışında Afrikalı tutsaklar için büyük ve henüz bilinmeyen bir can kaybıyla sonuçlandı. Bir BBC raporuna göre, Yeni Dünya'ya taşınmaları sırasında "bir milyondan fazla insanın öldüğü düşünülüyor". [97] Varışlarından kısa bir süre sonra daha fazlası öldü. Kölelerin satın alınması sırasında kaybedilen hayatların sayısı bir sır olarak kalır, ancak hayatta kalanların köleleştirilmek üzere olan sayısına eşit veya daha fazla olabilir. [12]
Ticaret, bireylerin ve kültürlerin yok olmasına yol açtı. Tarihçi Ana Lucia Araujo, köleleştirme sürecinin Batı Yarımküre kıyılarına varmakla sona ermediğini, Atlantik köle ticaretinin kurbanı olan bireylerin ve grupların izlediği farklı yolların farklı faktörlerden etkilendiğini kaydetti. piyasada satılacak, yapılan işin türü, cinsiyeti, yaşı, dini ve dili. [98] [99]
Patrick Manning, 16. ve 19. yüzyıllar arasında Atlantik ticaretine yaklaşık 12 milyon kölenin girdiğini, ancak yaklaşık 1,5 milyonunun gemide öldüğünü tahmin ediyor. Amerika'ya yaklaşık 10,5 milyon köle geldi. Orta Geçit'te ölen kölelerin yanı sıra, Afrika'daki köle baskınları ve limanlara zorunlu yürüyüşler sırasında muhtemelen daha fazla Afrikalı öldü. Manning, yakalandıktan sonra Afrika'da 4 milyon kişinin öldüğünü ve çok daha fazlasının genç yaşta öldüğünü tahmin ediyor. Manning'in tahmini, başlangıçta Atlantik'e giden 12 milyonu ve Asya köle pazarlarına giden 6 milyonu ve Afrika pazarlarına giden 8 milyonu kapsıyor. [11] Amerika'ya gönderilen kölelerin en büyük payı Brezilya ve Karayipler'e gitti. [100]
Varış noktaları ve taşıyıcıların bayrakları
Atlantik köle ticaretinin çoğu yedi ulus tarafından gerçekleştirildi ve kölelerin çoğu yeni dünyada kendi kolonilerine taşındı. Ancak, aşağıdaki tabloda gösterilen önemli başka işlemler de vardı. Bu veriler şuradan alınmıştır: slavevoyages.org Ağırlıklı olarak ABD ve İngiltere'den bilim adamları tarafından yapılan araştırmaların sonucu olan web sitesi. [101] Kayıtlar tam değil ve bazı veriler belirsiz. Son satırlar, Avrupa'ya ve Afrika'nın diğer bölgelerine taşınan daha az sayıda köle olduğunu ve en az 1.8 milyon kölenin yolculuktan sağ çıkmadığını ve küçük bir törenle denize gömüldüğünü gösteriyor.
Farklı ulusların kölelerinin çoğunu taşıdığı zaman çizelgesi.
|Köleleri taşıyan gemilerin bayrağı|
|Hedef||Portekizce||ingiliz||Fransızca||İspanyol||Flemenkçe||Amerikan||Danimarkalı||Toplam|
|Portekiz Brezilyası||4,821,127||3,804||9,402||1,033||27,702||1,174||130||4,864,372|
|Britanya Karayipleri||7,919||2,208,296||22,920||5,795||6,996||64,836||1,489||2,318,251|
|Fransız Karayipler||2,562||90,984||1,003,905||725||12,736||6,242||3,062||1,120,216|
|İspanyol Amerika||195,482||103,009||92,944||808,851||24,197||54,901||13,527||1,292,911|
|Hollanda Amerika||500||32,446||5,189||0||392,022||9,574||4,998||444,729|
|Kuzey Amerika||382||264,910||8,877||1,851||1,212||110,532||983||388,747|
|Danimarka Batı Hint Adaları||0||25,594||7,782||277||5,161||2,799||67,385||108,998|
|Avrupa||2,636||3,438||664||0||2,004||119||0||8,861|
|Afrika||69,206||841||13,282||66,391||3,210||2,476||162||155,568|
|Varmadı||748,452||526,121||216,439||176,601||79,096||52,673||19,304||1,818,686|
|Toplam||5,848,266||3,259,443||1,381,404||1,061,524||554,336||305,326||111,040||12,521,339|
Aynı kaynaktan bu kölelerin alındığı Afrika bölgeleri aşağıdaki tabloda verilmiştir.
|Bölge||gemiye bindi||gemiden indi|
|Angola Sahili, Loango sahili ve St. Helena||5,694,570||4,955,430|
|Benin Körfezi||1,999,060||1,724,834|
|Biafra Körfezi||1,594,564||1,317,776|
|Altın Sahili||1,209,322||1,030,917|
|Senegambiya ve açık deniz Atlantik||755,515||611,017|
|Güneydoğu Afrika ve Hint okyanusu adaları||542,668||436,529|
|Sierra Leone||388,771||338,783|
|Rüzgarlı Sahil||336,869||287,366|
|Toplam||12,521,339||10,702,652|
Afrika çatışmaları
Kimani Nehusi'ye göre, Avrupalı köle tacirlerinin varlığı, Afrika toplumlarındaki hukuk kurallarının suçlulara tepki verme şeklini etkiledi. Geleneksel olarak başka bir ceza biçimiyle cezalandırılan suçlar, köleleştirme ve köle tüccarlarına satış yoluyla cezalandırılabilir hale geldi. [ kaynak belirtilmeli ] David Stannard'a göre Amerikan Holokost, Afrika ölümlerinin %50'si, kölelerin çoğunluğunu üreten yerli krallıklar arasındaki savaşların bir sonucu olarak Afrika'da meydana geldi. [12] Buna sadece savaşlarda ölenler değil, aynı zamanda iç bölgelerden çeşitli kıyılardaki köle limanlarına yapılan zorunlu yürüyüşler sonucu ölenler de dahildir. [102] Düşman savaşçıları ve köylerini köleleştirme uygulaması, Batı ve Batı Orta Afrika'da yaygındı, ancak savaşlar nadiren köle elde etmeye başladı. Köle ticareti, zaferden sonra potansiyel muhalifleri ortadan kaldırmanın veya gelecekteki savaşları finanse etmenin bir yolu olarak büyük ölçüde kabile ve devlet savaşının bir yan ürünüydü.[103] Bununla birlikte, Bono State, Oyo, Benin, Igala, Kaabu, Asanteman, Dahomey, Aro Konfederasyonu ve Imbangala savaş çeteleri gibi bazı Afrikalı gruplar köleleştirme pratiğinde özellikle usta ve acımasız olduklarını kanıtladılar. [104] [105]
Manikongo, Nzinga Mbemba Afonso tarafından Portekiz Kralı III. Portekiz Kralı'ndan mal göndermeyi bırakmasını ancak yalnızca misyoner göndermesini istiyor. Mektuplarından birinde şöyle yazar:
Tüccarlar her gün insanlarımızı kaçırıyor - bu ülkenin çocukları, soylularımızın ve vasallarımızın oğulları, hatta kendi ailemizden insanlar. Bu yolsuzluk ve ahlaksızlık o kadar yaygın ki, topraklarımız tamamen boşaltıldı. Bu krallıkta sadece rahiplere ve öğretmenlere ihtiyacımız var ve Ayin için şarap ve un olmadıkça hiçbir mal yok. Bu Krallığın köle ticareti veya nakliyesi için bir yer olmamasını diliyoruz. Tebaalarımızın çoğu, tebaanızın bizim topraklarımıza getirdiği Portekiz malı peşinde hevesle şehvet duyuyor. Bu aşırı iştahı tatmin etmek için siyah özgür deneklerimizin çoğunu ele geçirdiler. Onları satıyorlar. Bu esirleri gizlice veya geceleri [kıyıya] götürdükten sonra. Tutsaklar beyaz adamların eline geçer geçmez kızgın demirle damgalanırlar. [106]
Portekizliler gelmeden önce, Kongo Krallığı'nda kölelik zaten vardı. Kongo'lu Afonso I, köle ticaretinin Kongo yasalarına tabi olması gerektiğine inanıyordu. Portekizlilerin yasadışı olarak köleleştirilmiş kişileri satmak için aldıklarından şüphelendiğinde, 1526'da Kral III. [107]
Dahomey kralları, savaş esirlerini transatlantik köleliğe sattılar, aksi takdirde Yıllık Gümrük olarak bilinen bir törenle öldürüleceklerdi. Batı Afrika'nın başlıca köle eyaletlerinden biri olan Dahomey, komşu halklar arasında son derece sevilmeyen hale geldi. [108] [109] [110] Doğudaki Bambara İmparatorluğu gibi, Khasso krallıkları da ekonomileri için büyük ölçüde köle ticaretine bağımlıydı. Bir ailenin statüsü, sahip olduğu köle sayısıyla belirtilir ve yalnızca daha fazla esir almak amacıyla savaşlara yol açardı. Bu ticaret, Khasso'yu Afrika'nın batı kıyısındaki Avrupa yerleşimleriyle, özellikle de Fransızlarla artan temasa yönlendirdi. [111] Benin 16. ve 17. yüzyıllarda Avrupa ile köle ticaretinde giderek zenginleşti ve iç kısımdaki düşman devletlerden köleler Hollanda ve Portekiz gemileriyle satıldı ve Amerika'ya taşındı. Benin Körfezi kıyısı kısa süre sonra "Köle Sahili" olarak bilinmeye başladı. [112]
Dahomey Kralı Gezo 1840'larda şunları söyledi:
Köle ticareti, halkımın egemen ilkesidir. Zenginliklerinin kaynağı ve ihtişamıdır. anne, köleliğe indirgenmiş bir düşmana karşı zafer notlarıyla çocuğu uyutur. [113]
1807'de Birleşik Krallık Parlamentosu köle ticaretini ortadan kaldıran yasayı kabul etti. Bonny Kralı (şimdi Nijerya'da) uygulamanın sonunda dehşete düştü:
Bu ticaretin devam etmesi gerektiğini düşünüyoruz. Kehanetimizin ve rahiplerin hükmü budur. Ülkeniz ne kadar büyük olursa olsun, Tanrı'nın kendisinin buyurduğu bir ticareti asla durduramayacağını söylüyorlar. [114]
Liman fabrikaları
Köleler satılık olarak kıyıya götürüldükten sonra fabrika denilen büyük kalelerde tutuldular. Fabrikalardaki süreler değişiyordu, ancak Milton Meltzer şunları söylüyor: Kölelik: Bir Dünya Tarihi transatlantik köle ticaretine atfedilen ölümlerin yaklaşık %4,5'i bu aşamada meydana geldi. [115] Başka bir deyişle, Benguela, Elmina ve Bonny gibi Afrika limanlarında 820.000'den fazla insanın öldüğüne ve gemilerin sayısının 17,5 milyona düştüğüne inanılıyor. [115]
Atlantik sevkiyatı
Fabrikalarda yakalandıktan ve tutulduktan sonra köleler, meşhur Orta Geçit'e girdiler. Meltzer'in araştırması, köle ticaretinin genel ölüm oranının bu aşamasını %12,5'e koyuyor. [115] Ölümleri, yakalandıkları andan itibaren ve yolculukları boyunca acımasız muamele ve kötü bakımın sonucuydu. [116] Yaklaşık 2,2 milyon Afrikalı, gemilerde aylarca dar, sağlıksız alanlara tıkıldıkları bu yolculuklar sırasında öldü. [117] Güverte üzerinde zorla "dans etme" (egzersiz olarak) ve kendilerini aç bırakmaya çalışan köleleştirilmiş kişileri zorla besleme gibi gemideki ölüm oranını durdurmak için önlemler alındı. [102] Gemideki koşullar da ölümcül hastalıkların yayılmasına neden oldu. Diğer ölümler intiharlar, denize atlayarak kaçan kölelerdi. [102] Köle tüccarları, bir gemiye 350 ila 600 köle sığdırmaya çalışırlardı. Afrika köle ticareti 1853'te katılımcı ülkeler tarafından tamamen yasaklanmadan önce, Amerika'ya 15,3 milyon köleleştirilmiş insan gelmişti.
Araştırmaları ekonomi tarihi ve uluslararası göç üzerine odaklanan bir ekonomi profesörü olan Raymond L. Cohn [118] Atlantik köle ticareti yolculukları sırasında Afrikalılar arasındaki ölüm oranlarını araştırdı. Köle ticareti tarihi boyunca ölüm oranlarının azaldığını, bunun başlıca nedeni, yolculuk için gereken sürenin azalmasının olduğunu buldu. "On sekizinci yüzyılda birçok köle yolculuğu en az 2½ ay sürdü. On dokuzuncu yüzyılda, yolculuğun maksimum uzunluğu 2 ay gibi görünüyor ve birçok yolculuk çok daha kısaydı. Orta Geçit'te zamanla daha az köle öldü, bunun başlıca nedeni, yol daha kısaydı." [119]
Köleliğin muazzam kazançlarına rağmen, köle gemilerindeki sıradan denizciler kötü ücret alıyor ve sert disipline tabi tutuluyordu. Hastalık, kırbaçlama, aşırı çalışma veya köle ayaklanmaları nedeniyle bir gemi mürettebatında yaklaşık %20'lik bir ölüm oranı, bu sayı kölelerinkine benzer ve bazen daha fazlaydı, [120] bekleniyordu. [121] Hastalık (sıtma veya sarı humma) denizciler arasında en yaygın ölüm nedeniydi. Dönüş yolculuğunda yüksek mürettebat ölüm oranı, ana limana vardıklarında ödenmesi gereken denizcilerin sayısını azalttığı için kaptanın çıkarınaydı. [122]
Köle ticaretinden pek çok denizci nefret ediyordu ve köle gemilerinin mürettebatına katılanlar bunu genellikle zorlama yoluyla ya da başka bir iş bulamadıkları için yapıyorlardı. [123]
Baharat kampları
Meltzer ayrıca Afrikalıların %33'ünün Karayipler'de bulunan baharat kamplarında ilk yıl içinde öleceğini belirtiyor. [115] Jamaika bu kampların en kötü şöhretlilerinden birine sahipti. Dizanteri önde gelen ölüm nedeniydi. [124] Satılamayan esirler kaçınılmaz olarak yok edildi. [99] Bu kamplarda yaklaşık 5 milyon Afrikalı öldü ve hayatta kalanların sayısı yaklaşık 10 milyona düştü. [115]
Her biri büyük bir azınlığı, hatta yeni bir insan nüfusunun çoğunluğunu öldürebilen birçok hastalık 1492'den sonra Amerika'ya geldi. Bunlar arasında çiçek hastalığı, sıtma, hıyarcıklı veba, tifüs, grip, kızamık, difteri, sarı humma ve boğmaca sayılabilir. . [125] Yeni Dünya'nın keşfini takip eden Atlantik köle ticareti sırasında, bunun gibi hastalıkların toplu ölümlere neden olduğu kaydedilmiştir. [126]
Evrimsel tarih, köle ticaretinin hastalıklarına direnmede de rol oynamış olabilir. Afrikalı ve Avrupalılarla karşılaştırıldığında, Yeni Dünya popülasyonlarının sıtma gibi hastalıklara maruz kalma geçmişi yoktu ve bu nedenle doğal seleksiyon yoluyla adaptasyon sonucunda genetik direnç üretilmedi. [127]
Bağışıklığın seviyeleri ve kapsamı hastalıktan hastalığa değişir. Örneğin çiçek hastalığı ve kızamık için hayatta kalanlar, bir daha hastalığa yakalanamayacakları için yaşamlarının geri kalanında hastalıkla savaşacak bağışıklıkla donatılmıştır. Ayrıca sıtma gibi etkili kalıcı bağışıklık sağlamayan hastalıklar da vardır. [127]
Çiçek hastalığı
Çiçek hastalığı salgınlarının Yeni Dünya'nın yerli nüfusunda önemli bir azalmaya neden olduğu biliniyordu. [128] Hayatta kalanlar üzerindeki etkiler, ciltte derin yaralar bırakan ve genellikle belirgin şekil bozukluğuna neden olan pockmarkları içeriyordu. Avrupa'daki frengi vebasının Amerika'dan geldiğine inanan bazı Avrupalılar, çiçek hastalığını Avrupa'nın Yerlilere karşı intikamı olarak gördüler. [126] Afrikalılar ve Avrupalılar, yerli nüfusun aksine, genellikle ömür boyu bağışıklığa sahiptiler, çünkü genellikle çocuklukta sığır çiçeği veya variola minör hastalığı gibi hastalığın küçük formlarına maruz kalmışlardı. 16. yüzyılın sonlarında Afrika ve Orta Doğu'da bazı aşılama ve çeşitleme biçimleri vardı. Bir uygulama, Afrika'daki Arap tüccarların, daha önce hastalığa maruz kalmış bir kumaşın bağışıklığı artırmak için başka bir çocuğun koluna bağlanması olan hastalığı "satın almalarını" içeriyor. Başka bir uygulama, bir çiçek hastalığı kabuğundan irin alınmasını ve etkilerin ölümcül hale gelmesinden ziyade gelecekte hastalığın hafif bir vakasına sahip olma girişiminde sağlıklı bir bireyin kesimine yerleştirilmesini içeriyordu. [128]
Atlantik'teki köleleştirilmiş Afrikalıların ticaretinin kökenleri, 15. yüzyılda Batı Afrika kıyılarında Portekizli denizcilerin keşiflerine dayanmaktadır. Bundan önce, Portekiz gemilerine ve kıyı köylerine yapılan yoğun Kuzey Afrika Berberi korsan saldırıları tarafından ele geçirilen Portekizlileri fidye almak için Afrika köle pazarlarıyla temas kuruldu ve sık sık nüfussuz kaldı. [129] Yeni Dünya'da köleleştirilmiş Afrikalıları kullanan ilk Avrupalılar, fetih seferleri için yardımcılar ve Küba ve Hispaniola gibi adalarda işçi arayan İspanyollardı. Yerli nüfustaki endişe verici düşüş, onları koruyan ilk kraliyet yasalarını teşvik etmişti (Burgos Kanunları, 1512-13). İlk köleleştirilmiş Afrikalılar 1501'de Hispaniola'ya geldi. [130] Portekiz şeker tarlaları kurmayı başardıktan sonra (130).engenhos) kuzey Brezilya'da c. 1545, Batı Afrika kıyısındaki Portekizli tüccarlar, köleleştirilmiş Afrikalıları şeker yetiştiricilerine tedarik etmeye başladı. İlk başta bu yetiştiriciler, köle emeği için neredeyse tamamen yerli Tupani'ye güvenirken, 1570'ten sonra, bir dizi salgın zaten istikrarsızlaşmış Tupani topluluklarını yok ettiği için Afrikalıları ithal etmeye başladılar. 1630'a gelindiğinde, Afrikalılar, Brezilya şeker tarlalarındaki en büyük emek birliği olarak Tupani'nin yerini aldı. Bu, Avrupa ortaçağ hane halkı kölelik geleneğini sona erdirdi, Brezilya'nın en çok köleleştirilmiş Afrikalıları almasıyla sonuçlandı ve bu Afrikalıların kabaca %84'ünün Yeni Dünya'ya gönderilmesinin nedeni olarak şeker ekimi ve işlemeyi ortaya çıkardı.
Britanya deniz gücünde yükselirken ve kıta Kuzey Amerika'ya ve Batı Hint Adaları'nın bazı adalarına yerleştikçe, önde gelen köle tüccarları haline geldiler. [132] Bir aşamada ticaret, Londra dışında faaliyet gösteren Royal Africa Company'nin tekelindeydi. Ancak, 1689'da şirketin tekelini kaybetmesinin ardından, [133] Bristol ve Liverpool tüccarları ticarete giderek daha fazla dahil oldular. [134] 17. yüzyılın sonlarında, Liverpool limanından ayrılan her dört gemiden biri köle ticareti yapan bir gemiydi. [135] 18. yüzyılın sonlarında ve 19. yüzyılın büyük bir bölümünde Manchester şehri ve çevresindeki kasabaların üzerine inşa edildiği zenginliğin çoğu, köle tarafından toplanan pamuğun işlenmesine ve kumaş imalatına dayanıyordu. [136] Diğer İngiliz şehirleri de köle ticaretinden kazanç sağladı. O zamanlar Britanya'nın en büyük silah üreten şehri olan Birmingham, kölelerle takas edilmek üzere silahlar tedarik etti. [137] Tarlalarda üretilen tüm şekerin %75'i Londra'ya gönderiliyordu ve büyük kısmı oradaki yüksek kazançlı kahvehanelerde tüketiliyordu. [135]
Yeni Dünya'ya bir işgücünün parçası olarak gelen ilk köleler 1502'de Hispaniola adasına (şimdi Haiti ve Dominik Cumhuriyeti) ulaştı. Küba ilk dört kölesini 1513'te aldı. Jamaika ilk 4000 köle sevkiyatını 1518'de aldı. [138] Honduras ve Guatemala'ya köle ihracatı 1526'da başladı.
Amerika Birleşik Devletleri olacak hale gelen ilk köleleştirilmiş Afrikalılar Temmuz ayında geldi [ kaynak belirtilmeli ] 1526, İspanyolların San Miguel de Gualdape'yi kolonileştirme girişiminin bir parçası olarak. Kasım ayına kadar 300 İspanyol sömürgeci 100'e, köleleri de 100'den 70'e düşürüldü. niye ya? ] . Köleleştirilmiş insanlar 1526'da ayaklandı ve yakındaki bir Kızılderili kabilesine katıldı, İspanyollar ise koloniyi tamamen terk etti (1527). Geleceğin bölgesi Kolombiya ilk köleleştirilmiş insanlarını 1533'te aldı. El Salvador, Kosta Rika ve Florida sırasıyla 1541, 1563 ve 1581'de köle ticaretine başladılar.
17. yüzyılda gönderilerde bir artış görüldü. Afrikalılar, 1619'da İngiliz kolonisi Jamestown, Virginia'dan nehrin birkaç mil aşağısındaki Point Comfort'a getirildi. İngiliz Kuzey Amerika'sında ilk kaçırılan Afrikalılar sözleşmeli hizmetçi olarak sınıflandırıldı ve yedi yıl sonra serbest bırakıldı. Virginia yasası, 1656'da mal köleliğini kodladı ve 1662'de koloni, partus sequitur ventremköle annelerin çocuklarını babalıklarına bakılmaksızın köle olarak sınıflandıran .
Afrikalı insanlara ek olarak, Amerika'nın yerli halkları da Atlantik ticaret yollarıyla kaçırıldı. 1677 çalışması Hıristiyan Kızılderililerin Yaptıkları ve Acılarıörneğin, İngiliz sömürge savaş esirlerinin (aslında karşıt savaşçılar değil, İngiliz müttefik kuvvetlerinin tutuklu üyeleri) köleleştirildiklerini ve Karayip bölgelerine gönderildiklerini belgeler. [139] [140] Kadınlar ve çocuklar da dahil olmak üzere tutsak yerli muhalifler de Batı Hint Adaları kolonilerine gönderilmek üzere önemli bir kârla köle olarak satıldı. [141] [142]
1802'ye gelindiğinde, Rus sömürgeciler "Boston" (ABD merkezli) kaptanlarının Güneydoğu Alaska'daki Tlingit halkıyla su samuru postu karşılığında Afrika köleleri ticareti yaptığını kaydetti. [143]
- 1820'den önce, Atlantik üzerinden Yeni Dünya'ya nakledilen köleleştirilmiş Afrikalıların sayısı, Kuzey ve Güney Amerika kıyılarına ulaşan Avrupalıların üç katıydı. O zamanlar bu, tarihteki en büyük okyanus göçü veya göçüydü, [145] Avustronezya-Polinezyalı kaşiflerin uzaklara yayılmış, ancak daha az yoğun olan genişlemesini bile gölgede bıraktı.
- Her bölgeye gelen Afrikalıların sayısı, ithal edilen toplam köle sayısından hesaplanıyor, yaklaşık 10.000.000. [146]
- İngiliz Guyanası ve İngiliz Honduras'ını içerir
Rio de Janeiro'daki Calabouco'da köleleri cezalandırmak, c. 1822
Son zamanlarda Brezilya'da satın alınan toprak sahiplerinin çiftliklerine giderken satın alınan köleler c. 1830.
Surinam'da bir şeker kamışı plantasyonunu gösteren bir 19. yüzyıl litografisi.
18. yüzyılda Fransa'da, çoğu yerli alternatif için %5'e kıyasla, plantasyonlardaki yatırımcıların getirisi ortalama %6 civarındaydı, bu %20'lik bir kâr avantajını temsil ediyordu. Deniz ve ticari riskler, bireysel yolculuklar için önemliydi. Yatırımcılar, aynı anda birçok geminin küçük hisselerini satın alarak bunu hafifletti. Bu şekilde riskin büyük bir kısmını dağıtmayı başardılar. Seferler arasında gemi hisseleri serbestçe satılabilir ve satın alınabilirdi. [147]
1800'de bugüne kadar finansal açıdan en karlı Batı Hint kolonileri Birleşik Krallık'a aitti. Şeker kolonisi işine geç girdikten sonra, İngiliz deniz üstünlüğü ve Jamaika, Trinidad, Leeward Adaları ve Barbados gibi kilit adalar ve İngiliz Guyanası toprakları üzerindeki kontrolü, birçok İngiliz kazanç elde edemezken, tüm rakiplerine karşı önemli bir avantaj sağladı. bir avuç insan küçük servetler kazandı. Bu avantaj, Fransa'nın en önemli kolonisi olan St. Domingue'yi (batı Hispaniola, şimdi Haiti) 1791'de bir köle isyanına kaptırması [148] ve 1793 Fransız devriminden sonra özgürlük adına, rakibi İngiltere'ye karşı isyanları desteklemesiyle pekiştirildi. . 1791'den önce, daha ucuz Fransız şekerine karşı rekabet edebilmek için İngiliz şekerinin korunması gerekiyordu.
1791'den sonra en fazla şekeri İngiliz adaları üretti ve İngiliz halkı hızla en büyük tüketici haline geldi. Batı Hint şekeri, Hint çayına katkı maddesi olarak her yerde bulunur hale geldi. Köle ticaretinin ve Batı Hint plantasyonlarının kârlarının, 18. yüzyılın ikinci yarısında Sanayi Devrimi sırasında İngiliz ekonomisinde dolaşan her poundun yirmide birini yarattığı tahmin ediliyor. [149]


Tarihçi Walter Rodney, 16. yüzyılda köle ticaretinin başlangıcında, Avrupa ile Afrika arasında teknolojik bir boşluk olmasına rağmen, bunun çok önemli olmadığını savundu. Her iki kıta da Demir Çağı teknolojisini kullanıyordu. Avrupa'nın sahip olduğu en büyük avantaj gemi yapımındaydı. Kölelik döneminde, Avrupa ve Amerika'nın nüfusu katlanarak artarken, Afrika'nın nüfusu durağan kaldı. Rodney, kölelikten elde edilen karların Avrupa ve Amerika'daki ekonomik büyümeyi ve teknolojik ilerlemeyi finanse etmek için kullanıldığını iddia etti. Eric Williams'ın daha önceki teorilerine dayanarak, sanayi devriminin en azından kısmen Amerika'dan gelen tarımsal kârlarla finanse edildiğini iddia etti. Karayipli plantasyon sahipleri tarafından finanse edilen James Watt tarafından buhar motorunun icadı gibi örnekler verdi. [151]
Diğer tarihçiler hem Rodney'nin metodolojisine hem de doğruluğuna saldırdılar. Joseph C. Miller (Batı Orta Afrika örneğinde araştırdığı) toplumsal değişimin ve demografik durgunluğun esas olarak yerel faktörlerden kaynaklandığını savundu. Joseph Inikori, Atlantik köle ticaretinin var olmaması durumunda karşı-olgusal demografik gelişmeleri tahmin eden yeni bir argüman hattı sağladı. Patrick Manning, köle ticaretinin Afrika demografisi ve sosyal kurumları üzerinde derin bir etkisi olduğunu gösterdi, ancak Inikori'nin yaklaşımını diğer faktörleri (kıtlık ve kuraklık gibi) hesaba katmadığı ve dolayısıyla oldukça spekülatif olduğu için eleştirdi. [152]
Batı Afrika ekonomisine etkisi
Hiçbir bilim adamı köleleştirilmiş insanlara verilen zararı tartışmıyor, ancak ticaretin Afrika toplumları üzerindeki etkisi, Afrikalılara görünen mal akışı nedeniyle çok tartışılıyor. Archibald Dalzel gibi köle ticaretinin savunucuları, Afrika toplumlarının sağlam olduğunu ve ticaretten fazla etkilenmediğini savundu. 19. yüzyılda, Avrupalı kölelik karşıtları, özellikle Dr. David Livingstone, kırılgan yerel ekonominin ve toplumların ticaretten ciddi şekilde zarar gördüğünü öne sürerek tam tersi bir görüşe sahipti.
Köleliğin Afrika ekonomileri üzerindeki olumsuz etkileri, yani nüfustaki önemli düşüş iyi belgelendiğinden, bazı Afrika hükümdarları, tebaalarını Avrupalı köle tüccarlarıyla ticaret yapmaktan muhtemelen ekonomik bir fayda gördüler. Portekiz kontrolündeki Angola dışında, kıyı Afrikalı liderler "genel olarak kıyılarına erişimi kontrol ettiler ve tebaalarının ve vatandaşlarının doğrudan köleleştirilmesini önleyebildiler". [153] Böylece, Afrikalı bilgin John Thornton'un öne sürdüğü gibi, köle ticaretinin devam etmesine izin veren Afrikalı liderler, tebaalarını Avrupalılara satmaktan muhtemelen ekonomik bir fayda elde ettiler.Örneğin, Benin Krallığı, 1715'ten 1735'e kadar, Benin'de köle satın almayı beklemeyen şaşırtıcı Hollandalı tüccarları, istediği zaman Afrika köle ticaretine katıldı. [153] Avrupa malları için köle ticaretinden elde edilen fayda, Benin Krallığı'nın yüzyıllardır katılmayan Atlantik ötesi köle ticaretine yeniden katılması için yeterliydi. Bu tür faydalar arasında askeri teknoloji (özellikle silahlar ve barut), altın veya sadece Avrupa ülkeleriyle dostane ticaret ilişkilerinin sürdürülmesi yer aldı. Köle ticareti, bu nedenle, bazı Afrikalı seçkinler için ekonomik avantajlar elde etmenin bir yoluydu. [154] Tarihçi Walter Rodney, yaklaşık 1770 yılına kadar Dahomey Kralı'nın, esir Afrikalı askerleri ve köleleştirilmiş insanları Avrupalı köle tüccarlarına satarak yılda yaklaşık 250.000 £ kazandığını tahmin ediyor. Pek çok Batı Afrika ülkesi, Avrupalılarla ticarete dönüşen bir köle tutma geleneğine de sahipti.
Atlantik ticareti, Afrika'ya yeni mahsuller ve Batı Afrikalı tüccarlar tarafından benimsenen daha verimli para birimleri getirdi. Bu, iş yapma maliyetini azaltan kurumsal bir reform olarak yorumlanabilir. Ancak, köleleştirme dahil iş olduğu sürece gelişimsel faydalar sınırlıydı. [155]
Hem Thornton hem de Fage, Afrikalı siyasi seçkinlerin köle ticaretinden nihai olarak yararlanmış olsalar da, katılma kararlarının katılmayarak kaybedebileceklerinden daha fazla etkilenmiş olabileceğini iddia ediyor. Fage'in "Batı Afrika Tarihi Bağlamında Kölelik ve Köle Ticareti" adlı makalesinde, Batı Afrikalılar için köle ticareti olmadan "devletin ekonomik ve politik ihtiyaçları için emeği harekete geçirmenin gerçekten çok az etkili yolu olduğunu" belirtiyor. [154]
İngiliz ekonomisine etkileri
Tarihçi Eric Williams 1944'te İngiltere'nin şeker kolonilerinden veya Afrika ile Karayipler arasındaki köle ticaretinden elde ettiği kârların İngiltere'nin sanayi devriminin finansmanına katkıda bulunduğunu savundu. Bununla birlikte, 1807'de köle ticaretinin kaldırılması ve 1833'te kölelerin kurtuluşu sırasında, İngiliz Batı Hint Adaları'ndaki şeker plantasyonlarının kârlılığını yitirdiğini ve İngiltere'nin ekonomik çıkarına olduğunu söylüyor. köleler. [156]
Diğer araştırmacılar ve tarihçiler, akademide "Williams tezi" olarak anılan şeye şiddetle karşı çıktılar. David Richardson, köle ticaretinden elde edilen kârın Britanya'daki yerli yatırımın %1'inden daha az olduğu sonucuna varmıştır. [157] Ekonomi tarihçisi Stanley Engerman, köle ticaretinin ilişkili maliyetlerini (örneğin, nakliye maliyetleri, köle ölümleri, Afrika'daki İngiliz halkının ölüm oranı, savunma maliyetleri) veya kârların yeniden köle ticaretine yatırılmasıyla ilgili maliyetleri çıkarmadan bile, toplam Köle ticaretinden ve Batı Hint plantasyonlarından elde edilen kârlar, Sanayi Devrimi'nin herhangi bir yılında İngiliz ekonomisinin %5'inden daha azına tekabül ediyordu. [158] Engerman'ın %5'lik rakamı, yalnızca köle ticaretinin Britanya'ya olan ilişkili maliyetlerini hesaba katmadığı için değil, aynı zamanda tam - ekonomiden istihdam varsayımı ve köle ticareti kârlarının brüt değerini İngiltere'nin milli gelirine doğrudan katkı olarak tutar. [158] Tarihçi Richard Pares, Williams'ın kitabından önce yazılmış bir makalede, Batı Hint plantasyonlarından elde edilen zenginliğin Sanayi Devrimi'nin finansmanı üzerindeki etkisini reddediyor ve Batı Hint kârlarından sanayiye önemli miktarda yatırım akışı gerçekleştiğini belirtiyor. özgürleşmeden sonra, önce değil. Bununla birlikte, bu çalışmaların her biri, şeker ve köleliğin kendisi üzerine olan Williams tezinin ana gövdesine değil, öncelikle köle ticareti veya Sanayi Devrimi'ne odaklanır. Bu nedenle, Williams tezinin ana gövdesini çürütmezler. [159] [160]
Seymour Drescher ve Robert Anstey, köle ticaretinin sonuna kadar kârlı kaldığını ve köleliğin kaldırılmasından öncelikle ekonomik teşvik değil ahlaki reformun sorumlu olduğunu savunuyorlar. 1830'larda tarımdaki yenilikler sayesinde köleliğin kârlı kaldığını söylüyorlar. Bununla birlikte, Drescher'in ekonosit 1823'te çalışmasını tamamlar ve 1823'ten sonra şeker plantasyonlarının düşüşünü, 1830'larda kölelerin özgürleşmesini ve ardından 1840'larda şeker vergilerinin kaldırılmasını kapsayan Williams tezinin çoğunluğunu ele almaz. Bu argümanlar, köle ticaretinin Britanya Karayipleri'nde şeker ve köleliğin yarattığı zenginlikle karşılaştırıldığında önemsiz olduğunu gösteren ekonomik veriler sunan Williams tezinin ana gövdesini çürütmez. [161] [160] [162]
Karl Marx, kapitalizmin etkili ekonomik tarihinde, Das Kapital, "Afrika'nın kara derililerin ticari avı için bir savaş alanına dönüşmesi, kapitalist üretim çağının pembe şafağının işaretini verdi" diye yazdı. Köle ticaretinin, sermayenin "ilkel birikimi" olarak adlandırdığı şeyin, Britanya'nın sanayileşmesi için finansal koşulları yaratan ve ondan önce gelen "kapitalist olmayan" servet birikiminin bir parçası olduğunu savundu. [163]
Demografi
Köle ticaretinin demografik etkileri tartışmalı ve çok tartışılan bir konudur. Paul Adams ve Erick D. Langer gibi bilim adamları, Sahra altı Afrika'nın 1600'de dünya nüfusunun yaklaşık yüzde 18'ini ve 1900'de sadece yüzde 6'sını temsil ettiğini tahmin etseler de, bu demografik kaymanın nedenleri pek çok araştırmanın konusu olmuştur. çekişme. Afrika'da köle ticareti nedeniyle yaşanan nüfus azalmasına ek olarak, Afrika ulusları ciddi dengesiz cinsiyet oranlarıyla baş başa kaldı ve Angola gibi zorlu bölgelerdeki nüfusun yüzde 65'ini kadınlar oluşturuyor. [95] Ayrıca, birçok bilim adamı (Barbara N. Ramusack gibi), bugün Afrika'da fuhuşun yaygınlığı ile köle ticareti sırasında uygulanan geçici evlilikler arasında bir bağlantı öne sürmüşlerdir. [165]
Walter Rodney, bu kadar çok insanın ihracatının, Afrika'yı dünyanın diğer bölgelerine kıyasla kalıcı olarak dezavantajlı hale getiren demografik bir felaket olduğunu ve kıtanın devam eden yoksulluğunu büyük ölçüde açıkladığını savundu. [151] Bu dönemde Afrika nüfusunun durgunlaştığını, Avrupa ve Asya'nın nüfusunun ise çarpıcı biçimde arttığını gösteren rakamlar sundu. Rodney'e göre, ekonominin diğer tüm alanları, üst düzey tüccarlar köleliği sürdürmek için geleneksel endüstrileri terk ettiğinden ve nüfusun alt seviyeleri köleliğin kendisi tarafından bozulduğundan, köle ticareti tarafından kesintiye uğradı.
Diğerleri bu görüşe meydan okudu. J. D. Fage, kıta üzerindeki demografik etkiyi bir bütün olarak karşılaştırdı. David Eltis, sayıları bu dönemde Avrupa'dan göç oranıyla karşılaştırdı. Yalnızca 19. yüzyılda, 50 milyondan fazla insan Avrupa'yı Amerika için terk etti; bu, Afrika'dan şimdiye kadar alınandan çok daha yüksek bir oran. [166]
Diğer bilim adamları Walter Rodney'i Afrikalılar ve Avrupalılar arasındaki ticareti yanlış tanımlamakla suçladılar. Afrikalıların ya da daha doğrusu Afrikalı seçkinlerin, Avrupalı tüccarların köleleştirilmiş insanlarla zaten büyük bir ticarete katılmasına kasten izin verdiklerini ve onlara patronluk taslamadıklarını iddia ediyorlar. [167]
Joseph E. Inikori'nin iddia ettiği gibi, bölgenin tarihi, etkilerin hala oldukça zararlı olduğunu gösteriyor. Dönemin Afrika ekonomik modelinin Avrupa modelinden çok farklı olduğunu ve bu tür nüfus kayıplarını kaldıramadığını savunuyor. Bazı bölgelerdeki nüfus azalması da yaygın sorunlara yol açtı. Inikori ayrıca, köle ticaretinin bastırılmasından sonra, modern ilaçların kullanılmaya başlanmasından önce bile Afrika nüfusunun neredeyse anında hızla artmaya başladığını belirtiyor. [168]
Irkçılığın mirası
Eric Williams, "Temelde ekonomik bir fenomen olan şeye ırksal bir bükülme verildi. Kölelik ırkçılıktan doğmadı: daha ziyade ırkçılık köleliğin sonucuydu." [169]
Benzer şekilde, John Darwin şöyle yazıyor: "Beyaz sözleşmeli emekten siyah köleliğe hızlı dönüşüm. İngiliz Karayiplerini, ırk ve köle emeğine ilişkin İngiliz (daha sonra İngiliz) fikirlerinin acımasızca yerel çıkarlara uyarlandığı bir uygarlık sınırı yaptı. Gerçekten de kök Kölelik sisteminin ve korunmasının bağlı olduğu vahşi baskı aygıtının gerekçesi, köle nüfusunun ortadan kaldırılamaz barbarlığıydı, iddia edildiğine göre, Afrika kökenlerinin bir ürünüydü". [170]
İngiltere, Amerika, Portekiz ve Avrupa'nın bazı bölgelerinde köle ticaretine karşı muhalefet gelişti. David Brion Davis, kölelik karşıtlarının "köle ithalatının sona ermesinin otomatik olarak köleliğin iyileştirilmesine ve kademeli olarak kaldırılmasına yol açacağını" varsaydıklarını söylüyor. [171] Britanya ve Amerika'da ticarete muhalefet, Dini Dostlar Cemiyeti (Quakers), Thomas Clarkson ve Parlamentodaki William Wilberforce gibi müesses Evanjelikler tarafından yönetildi. Harekete birçok kişi katıldı ve ticarete karşı protesto etmeye başladılar, ancak sömürgeci holdinglerin sahipleri onlara karşı çıktı. [172] Lord Mansfield'ın 1772'deki kararını takiben, birçok kölelik karşıtı ve köle sahibi, kölelerin Britanya adalarına girdikten sonra özgür olduklarına inanıyordu. [173] Bununla birlikte, gerçekte kölelik Britanya'da 1830'larda kaldırılıncaya kadar devam etti. Mansfield kararı Somerset-Stewart sadece bir kölenin kendi isteği dışında İngiltere'den çıkarılamayacağına karar verdi. [174]
Thomas Jefferson'ın önderliğinde, 1778'de yeni Virginia eyaleti, satılık köle ithalatını durduran ilk eyalet ve her yerde ilk yargı alanlarından biri oldu ve tüccarların eyalet dışından veya başka ülkelerden köle getirmesini suç haline getirdi. Amerika Birleşik Devletleri içinden denizaşırı satılık göçmenlerin kendi kölelerini getirmelerine izin verildi. Yeni yasa, yasa dışı yollardan getirilen tüm köleleri yasa dışı yollardan serbest bıraktı ve ihlal edenlere ağır para cezaları verdi. [175] [176] [177] Güney Carolina köle ticaretini 1803'te yeniden açmasına rağmen, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki diğer tüm eyaletler de aynı yolu izledi. [178]
Köle ticaretinde aktif olan Danimarka, 1803'te yürürlüğe giren 1792'de yasa yoluyla ticareti yasaklayan ilk ülkeydi. [179] İngiltere, 1807'de köle ticaretini yasakladı ve bir gemide bulunan herhangi bir köle için sert para cezaları uyguladı. İngiliz gemisi (bkz. 1807 Köle Ticareti Yasası). Kraliyet Donanması, diğer ulusların köle ticaretini sürdürmesini durdurmak için harekete geçti ve köleliğin korsanlıkla eşit olduğunu ve ölümle cezalandırılabileceğini ilan etti. Amerika Birleşik Devletleri Kongresi, köle ticaretinde kullanılmak üzere ABD'de gemi inşa edilmesini veya donatılmasını yasaklayan 1794 tarihli Köle Ticareti Yasasını kabul etti. ABD Anayasası, 20 yıl boyunca köle ithalatına federal bir yasağı yasakladı, o sırada Kölelerin İthalatını Yasaklayan Yasa, Anayasanın izin verdiği ilk gün ithalatı yasakladı: 1 Ocak 1808.
İngiliz kölelik karşıtı
William Wilberforce, İngiliz İmparatorluğu'ndaki köle ticaretine karşı mücadelede İngiliz Parlamentosu'nda itici bir güçtü. İngiliz kölelik karşıtları, ticaretin İngiliz Batı Hint kolonilerinde şekerin ekonomik başarısı için gerekli olmadığını savunarak köle ticaretine odaklandılar. Bu argüman, İngiliz Karayipleri'nin değerli ve önemli şeker kolonilerini yok etmek istemeyen kararsız politikacılar tarafından kabul edildi. İngiliz parlamentosu da Haiti Devrimi'nin başarısı konusunda endişeliydi ve benzer bir yangının bir İngiliz Karayip kolonisinde meydana gelmesini önlemek için ticareti ortadan kaldırmaları gerektiğine inanıyorlardı. [180]
22 Şubat 1807'de Avam Kamarası, Atlantik köle ticaretini ortadan kaldırmak için 16'ya karşı 283 oyla bir önergeyi kabul etti. Bu nedenle, köle ticareti kaldırıldı, ancak o zamanlar Britanya'nın en kazançlı ithalatını sağlayan, hala ekonomik olarak geçerli olan kölelik kurumunun kendisi değil. Kölelik karşıtları, şeker endüstrisinin 1823'ten sonra nihai düşüşe geçmesine kadar şekere ve köleliğe karşı hareket etmediler. [181]
Amerika Birleşik Devletleri, muhtemelen karşılıklı istişare olmaksızın, önümüzdeki hafta (2 Mart 1807) Kölelerin İthalatını Yasaklayan kendi Yasasını çıkardı. ABD Anayasası'ndaki bir uzlaşma maddesi (Madde 1, Bölüm 9, Madde 1) 1808'den önce köle ticaretine eyaletsel olmasa da federal kısıtlamaları yasakladığından, yasa ancak 1808'in ilk gününde yürürlüğe girdi. ancak, 1860'lara kadar ABD köle ticaretinin baskın modu haline gelen iç köle ticaretini ortadan kaldırın. [182] 1805'te İngiliz Konsey Emri, kölelerin Fransa ve Hollanda'dan ele geçirilen kolonilere ithalini kısıtlamıştı. [173] İngiltere, 1810'da ticaretini sona erdirmeleri için diğer uluslara baskı yapmaya devam etti. Fransa, ticaretin "doğal adalet ilkelerine aykırı" olduğu konusunda İngiltere ile anlaştı ve Hollanda'nın köle ticaretini yasakladığı 1814 Anglo-Hollanda anlaşmasında beş yıl içinde köle ticaretini kaldırmayı kabul etti. [173]
Castlereagh ve Palmerston'ın diplomasisi
Britanya'daki kölelik karşıtı görüş, 1807'de tüm İngiliz mülklerinde köle ticaretini ortadan kaldıracak kadar güçlüydü, ancak köleliğin kendisi 1833'e kadar sömürgelerde devam etti. [183] 1807'den sonra kölelik karşıtları, köle ticaretini ortadan kaldırmak için uluslararası anlaşmalara odaklandılar. Dışişleri Bakanı Castlereagh pozisyonunu değiştirdi ve hareketin güçlü bir destekçisi oldu. İngiltere, 1810 ve 1814 arasındaki dönemde Portekiz, İsveç ve Danimarka ile ticaretlerini sona erdirmeyi veya kısıtlamayı kabul ettikleri anlaşmalar düzenledi. Bunlar, Castlereagh'ın egemen olduğu ve köle ticaretini kınayan genel bir bildiriyle sonuçlanan Viyana Kongresi müzakerelerinin ön hazırlıklarıydı. [184] Sorun, özel çıkarlar için mevcut olan çok yüksek kârlar göz önüne alındığında, anlaşmaların ve beyannamelerin uygulanmasının zor olmasıydı. Dışişleri Bakanı olarak Castlereagh, köle gemilerini tespit etmek ve yakalamak için Kraliyet Donanmasını kullanmak için üst düzey yetkililerle işbirliği yaptı. Gemileri ticaret yapan tüm hükümetlerle arama ve el koyma anlaşmaları yapmak için diplomasiyi kullandı. Güney köle çıkarlarının politik olarak güçlü olduğu ABD ile ciddi sürtüşmeler vardı. Washington, açık denizlerdeki İngiliz polisliğine tepki gösterdi. İspanya, Fransa ve Portekiz de sömürge plantasyonlarını sağlamak için uluslararası köle ticaretine güveniyordu.
Castlereagh tarafından giderek daha fazla diplomatik düzenleme yapıldıkça, köle gemilerinin sahipleri, özellikle Amerika Birleşik Devletleri başta olmak üzere, anlaşmaya varmayan ulusların sahte bayraklarını dalgalandırmaya başladılar. Amerikan gemilerinin köle ticaretine girmesi Amerikan kanunlarına göre yasa dışıydı, ancak Britanya'nın Amerikan kanunlarını uygulama fikri Washington için kabul edilemezdi. Lord Palmerston ve diğer İngiliz dışişleri bakanları Castlereagh politikalarını sürdürdüler. Sonunda, 1842'de 1845'te Londra ve Washington arasında bir anlaşmaya varıldı. 1861'de Washington'da kölelik karşıtı kararlı bir hükümetin gelişiyle, Atlantik köle ticareti mahkum edildi. Uzun vadede, Castlereagh'ın köle ticaretini nasıl boğacağına dair stratejisi başarılı oldu. [185]
Başbakan Palmerston kölelikten nefret ediyordu ve 1851'de Nijerya'da yerel siyasetteki bölünmelerden, Hıristiyan misyonerlerin varlığından ve İngiliz konsolosu John Beecroft'un Kral Kosoko'yu devirmeyi teşvik etmek için yaptığı manevralardan yararlandı. Yeni Kral Akitoye, köle ticareti yapmayan uysal bir kuklaydı. [186]
İngiliz Kraliyet Donanması
Kraliyet Donanması'nın 1808'de kurulan Batı Afrika Filosu, 1850'de Afrika kıyılarında kölelikle mücadele etmekle görevli 25 gemiden oluşan bir kuvvete ulaştı. [187] 1807 ve 1860 arasında, Kraliyet Donanması Filosu, köle ticaretine karışan yaklaşık 1.600 gemiye el koydu ve bu gemilerde bulunan 150.000 Afrikalıyı serbest bıraktı. [188] Yılda birkaç yüz köle, donanma tarafından İngiliz kolonisi Sierra Leone'ye nakledildi ve burada 1833 Köleliğin Kaldırılması Yasası'na kadar sömürge ekonomisinde "çırak" olarak hizmet etmek üzere yapıldılar. [189]
ABD'ye giden son köle gemisi
Yasaklanmış olsa da, Kuzey'in 1850 tarihli Kaçak Köle Yasası'nı uygulamadaki isteksizliği veya reddetmesinden sonra ve buna karşılık olarak, Atlantik köle ticareti "misilleme yoluyla yeniden açıldı". 1859'da, "Afrika'dan Amerika Birleşik Devletleri'nin güney kıyılarına kadar olan köle ticareti, şimdi Federal yasalara ve Federal Hükümete aykırı olarak yürütülüyor." [191]
Son bilinen ABD topraklarına karaya çıkacak köle gemisi klotilda1859'da bir dizi Afrikalıyı Alabama'nın Mobile kasabasına yasadışı olarak soktu. [192] Gemideki Afrikalılar köle olarak satıldı, ancak ABD'de kölelik, 1865'te Amerikan İç Savaşı'nın sona ermesinin ardından beş yıl sonra kaldırıldı. 1935'te ölen Cudjoe Lewis'in uzun zamandan beri hayatta kalan son kişi olduğuna inanılıyordu. klotilda ve Afrika'dan Amerika Birleşik Devletleri'ne getirilen hayatta kalan son köle, [193] ancak son araştırmalar, Afrika'dan sağ kalan diğer iki kişinin klotilda Redoshi (1937'de öldü) ve Matilda McCrear (1940'ta öldü). [194] [195]
Brezilya, Atlantik köle ticaretine son verdi
Atlantik köle ticaretini yasaklayan son ülke 1831'de Brezilya'ydı. Bununla birlikte, canlı bir yasadışı ticaret, çok sayıda köleleştirilmiş insanı Brezilya'ya ve ayrıca 1860'lara kadar Küba'ya göndermeye devam etti, ta ki İngiliz yaptırımı ve daha fazla diplomasi sonunda Atlantik köle ticaretini sonlandırana kadar . [ kaynak belirtilmeli ] 1870'de Portekiz, köle ithal eden son ülkenin Brezilya olduğu Amerika ile son ticaret yolunu sonlandırdı. Bununla birlikte, Brezilya'da köleliğin kendisi 1888'e kadar sona ermedi, bu da onu Amerika'da gönülsüz köleliği sona erdiren son ülke haline getirdi.
Köle ticaretini sona erdirmek için ekonomik motivasyon
Tarihçi Walter Rodney, bazı Avrupa ülkelerinde karar verme düzeyinde belirli temel insani duyguların öne sürülmesini mümkün kılan şeyin üçgen ticaretin karlılığındaki bir düşüş olduğunu iddia ediyor - İngiltere en önemli ülkeydi çünkü Afrikalı esirlerin Atlantik'teki en büyük taşıyıcısı. Rodney, Avrupa ve Amerika'daki üretkenlik, teknoloji ve mübadele modellerindeki değişikliklerin, İngilizlerin ticarete katılımlarını 1807'de sona erdirme kararını bildirdiğini belirtiyor. kaynak belirtilmeli ]
Bununla birlikte, Michael Hardt ve Antonio Negri [196] bunun ne tam anlamıyla ekonomik ne de ahlaki bir mesele olmadığını öne sürerler.Birincisi, kölelik (pratikte) hâlâ kapitalizm için faydalıydı, yalnızca sermaye akışı sağlamakla kalmadı, aynı zamanda işçilere sıkıntıları da disipline etti (kapitalist endüstriyel tesis için bir tür "çıraklık"). Bir "ahlaki değişim"in (bu makalenin önceki satırlarının temeli) daha "son zamanlardaki" argümanı, Hardt ve Negri tarafından batı toplumundaki suçluluk duygusunu ortadan kaldırmak için "ideolojik" bir aygıt olarak tanımlanır. Ahlaki argümanlar ikincil bir rol oynamasına rağmen, rakiplerin kârlarını azaltmak için bir strateji olarak kullanıldığında genellikle büyük yankı uyandırdı. Bu argüman, Avrupa merkezli tarihin, bu kurtuluş mücadelesindeki en önemli unsura, tam olarak, sürekli isyan ve köle isyanlarının karşıtlığına karşı kör olduğunu iddia ediyor. Bunlardan en önemlisi Haiti Devrimi'dir. 1804'teki bu devrimin şoku, yalnızca üç yıl sonra gerçekleşen köle ticaretinin sona ermesine kesinlikle önemli bir siyasi argüman getiriyor. [ kaynak belirtilmeli ]
Bununla birlikte, hem James Stephen hem de Henry Brougham, 1. Baron Brougham ve Vaux, köle ticaretinin İngiliz kolonilerinin yararına kaldırılabileceğini yazdılar ve ikincisinin broşürü, genellikle kaldırılması lehine parlamento tartışmalarında kullanıldı. William Pitt the Younger, bu yazılara dayanarak, ticaret ortadan kaldırılırsa İngiliz kolonilerinin hem ekonomi hem de güvenlik açısından daha iyi durumda olacağını savundu. Sonuç olarak, tarihçi Christer Petley'e göre, kölelik karşıtları, ticaretin "plantasyon ekonomisine önemli bir zarar vermeden" ortadan kaldırılabileceğini savundu ve hatta bazı eksik plantasyon sahipleri bile kabul etti. William Grenville, 1. Baron Grenville, "kolonilerin köle nüfusu onsuz da sürdürülebileceğini" savundu. Petley, hükümetin ticareti ortadan kaldırma kararını "Britanya Batı Hint Adaları'nın hâlâ kazançlı olan plantasyon ekonomisini yok etmek değil, iyileştirmek amacıyla" aldığına dikkat çekiyor. [197]
Afrika diasporası
Kölelik yoluyla yaratılan Afrika diasporası, Amerikan tarihi ve kültürünün karmaşık iç içe geçmiş bir parçası olmuştur. [198] Amerika Birleşik Devletleri'nde Alex Haley'nin kitabının başarısı Kökler: Bir Amerikan Ailesinin Destanı1976 yılında yayınlanan ve köklerOcak 1977'de ABC ağında yayınlanan, buna dayanan televizyon dizileri, Afrikalı-Amerikalı topluluğu arasında Afrika mirasına olan ilginin ve takdirinin artmasına neden oldu. [199] Bunların etkisi, birçok Afrikalı Amerikalıyı aile tarihlerini araştırmaya ve Batı Afrika'ya ziyaretler yapmaya yöneltti. Örneğin, Atlantik köle ticaretinde Bono Manso'nun oynadığı rolün özü için, şu anda Gana'nın Bono Doğu bölgesinde bulunan Manso'daki Martin Luther King Jr Köyü için bir yol işareti yapıldı. [200] Buna karşılık, onları tedarik etmek için bir turizm endüstrisi büyüdü. Bunun dikkate değer bir örneği, her yıl Gambiya'da düzenlenen ve Afrikalı Amerikalıların sembolik olarak Afrika'ya "eve dönebilecekleri" ritüellerin düzenlendiği Roots Homecoming Festivali'dir. [201] Bununla birlikte, Afrikalı Amerikalılar ve Afrikalı yetkililer arasında, Atlantik köle ticaretine karışan tarihi mekanların nasıl sergileneceği konusunda anlaşmazlıklar ortaya çıktı ve ilkinde önde gelen sesler, ikincisini bu tür siteleri hassas bir şekilde göstermediği, bunun yerine onları ele aldığı için eleştirdi. ticari işletme olarak. [202]
"Afrika'ya Dönüş"
1816'da, bazıları kölelik karşıtı ve diğerleri ırk ayrımcılığını savunan bir grup varlıklı Avrupalı-Amerikalı, Amerika Birleşik Devletleri'nde bulunan Afrikalı Amerikalıları Batı Afrika'ya gönderme arzusuyla Amerikan Kolonizasyon Derneği'ni kurdu. 1820'de ilk gemilerini Liberya'ya gönderdiler ve on yıl içinde oraya yaklaşık iki bin Afrikalı Amerikalı yerleşti. Bu yeniden yerleşim 19. yüzyıl boyunca devam etti ve 1877'de Yeniden Yapılanma'nın ardından ABD'nin Güney eyaletlerinde ırk ilişkilerinin bozulmasının ardından artarak devam etti. [203]
Rastafari hareketi
Nüfusunun %92'sinin Atlantik köle ticaretinin soyundan geldiği Jamaika kökenli Rastafari hareketi, özellikle reggae müziği aracılığıyla köleliğin tanıtılması ve unutulmaması için çaba sarf etmiştir. [204]
Özür dilerim
Dünya çapında
1998'de UNESCO, 23 Ağustos'u Uluslararası Köle Ticaretini ve Kaldırılmasını Anma Günü olarak belirledi. O zamandan beri köleliğin etkilerini tanıyan bir dizi olay oldu.
Güney Afrika'nın Durban kentinde düzenlenen 2001 Dünya Irkçılığa Karşı Konferansında, Afrika ülkeleri eski köle ticareti yapan ülkelerden kölelik için açık bir özür talep ettiler. Bazı ülkeler özür dilemeye hazırdı, ancak başta Birleşik Krallık, Portekiz, İspanya, Hollanda ve ABD'den gelen muhalefet bunu yapma girişimlerini engelledi. Muhalefetin nedenlerinden biri maddi tazminat korkusu olabilir. 2009 itibariyle, Atlantik köle ticareti kurbanlarının kalıcı bir anısı olarak bir BM Kölelik Anıtı oluşturma çabaları devam etmektedir.
Benin
1999 yılında, Benin Başkanı Mathieu Kerekou (eski adıyla Dahomey Krallığı), Afrikalıların Atlantik köle ticaretinde oynadıkları rol için ulusal bir özür yayınladı. [205] Benin Çevre ve İskan Bakanı Luc Gnacadja daha sonra şunları söyledi: "Köle ticareti bir utanç ve bunun için tövbe ediyoruz." [206] Araştırmacılar, Benin Körfezi sınırındaki Köle Sahili'nden 3 milyon kölenin ihraç edildiğini tahmin ediyor. [206]
Danimarka
Danimarka'nın ayakları yere bastı Gana 200 yıldan fazla bir süredir ve yılda 4.000 kadar Afrikalıyı köleleştirdi. [207] Danimarka Dışişleri Bakanı Uffe Ellemann-Jensen 1992'de kamuoyuna şunları söyledi: Batı Hint Adaları ABD'nin bir parçası oldukları günü kutlayın ama Danimarka halkı ve Danimarka için gün karanlık bir bölüm. Köleleri sömürdük Batı Hint Adaları 250 yıl boyunca ve onlardan iyi para kazandık, ama maaş ödemek zorunda kaldığımızda, sakinlere bile sormadan sattık (…) Bu gerçekten iyi bir şey değildi. En azından bir referandum yapıp insanlara hangi ulustan olmak istediklerini sorabilirdik. Bunun yerine insanları yüzüstü bıraktık." [208] : 69
Fransa
30 Ocak 2006'da Jacques Chirac (o zamanki Fransa Cumhurbaşkanı), 10 Mayıs'ın bundan böyle Fransa'daki kölelik kurbanları için ulusal bir anma günü olacağını söyledi ve 2001'de Fransa'nın köleliği insanlığa karşı suç olarak tanıyan bir yasayı kabul ettiği günü işaret etti. . [209]
Gana
Gana Devlet Başkanı Jerry Rawlings, ülkesinin köle ticaretine karıştığı için özür diledi. [205]
Hollanda
2001 yılında Atlantik köle ticareti üzerine bir BM konferansında, Hollanda Kentsel Politika ve Etnik Azınlıkların Entegrasyonu Bakanı Roger van Boxtel, Hollanda'nın "geçmişin ciddi adaletsizliklerini tanıdığını" söyledi. 1 Temmuz 2013'te, Hollanda Batı Hint Adaları'nda köleliğin kaldırılmasının 150. yıldönümünde, Hollanda hükümeti, Hollanda'nın Atlantik köle ticaretine katılımı için "derin pişmanlık ve pişmanlık" dile getirdi. Hollanda hükümeti, Atlantik köle ticaretine karıştığı için resmi bir özür dilemedi, çünkü bir özür, geçmişteki kendi eylemlerini yasa dışı olarak gördüğünü ve köleleştirilenlerin torunları tarafından parasal tazminat davasına yol açabileceğini ima ediyor. [210]
Nijerya
2009'da Nijerya Sivil Haklar Kongresi, ticarete katılan tüm Afrikalı şeflere Atlantik köle ticaretindeki rolleri için bir özür çağrısında bulunan bir açık mektup yazdı: "Afrikalılar olarak beyaz adamları, özellikle de Amerikalıların ve Avrupa'nın rollerinin acımasızlığını kabul ettikleri ve zorla özür diledikleri gerçeği göz önüne alındığında, Afrikalı geleneksel yöneticiler suçlamayı kabul edip resmen özür dilemeleri mantıklı, makul ve alçakgönüllü olacaktır. işbirlikçi ve sömürücü köle ticaretinin kurbanlarının torunlarına." [211]
Birleşik Krallık
9 Aralık 1999'da Liverpool Kent Konseyi, kentin köle ticaretindeki payı için özür dileyen resmi bir önergeyi kabul etti. Liverpool'un üç asırlık köle ticaretine karışmasının sorumluluğunu kabul ettiği oybirliğiyle kabul edildi. Belediye Meclisi, Liverpool'un katılımı ve köleliğin Liverpool'un siyah toplulukları üzerindeki sürekli etkisi için koşulsuz bir özür diledi. [212]
27 Kasım 2006'da İngiltere Başbakanı Tony Blair, İngiltere'nin Afrika köle ticaretindeki rolü için kısmi bir özür diledi. Ancak Afrikalı haklar aktivistleri bunu, konuyu düzgün bir şekilde ele almayan "boş söylem" olarak kınadılar. Özrünün, herhangi bir yasal misillemeyi önlemek için utangaç durduğunu düşünüyorlar. [213] Blair 14 Mart 2007'de tekrar özür diledi. [214]
24 Ağustos 2007'de Ken Livingstone (Londra Belediye Başkanı), Londra'nın köle ticaretindeki rolü için kamuoyu önünde özür diledi. Gözyaşlarına boğulmadan önce finans bölgesini işaret ederek, "Kölelikten yarattıkları zenginlikten hala yararlanan kurumları görmek için oraya bakabilirsiniz" dedi. Londra'nın hala köleliğin dehşetiyle lekeli olduğunu söyledi. Jesse Jackson, Belediye Başkanı Livingstone'u övdü ve tazminatların yapılması gerektiğini de sözlerine ekledi. [215]
Amerika Birleşik Devletleri
24 Şubat 2007'de Virginia Genel Kurulu, "Afrikalıların gönülsüz köleliğini ve Yerli Amerikalıların sömürülmesini derin bir pişmanlıkla ve tüm Virginialılar arasında uzlaşma çağrısında bulunarak" kabul eden 728 [216] Sayılı Ortak Kararı kabul etti. Bu kararın kabul edilmesiyle, Virginia, eyalet yönetim organı aracılığıyla eyaletlerinin köleliğe dahil olduğunu kabul eden 50 ABD'den ilki oldu. Bu kararın kabulü, Amerika Birleşik Devletleri olacak olan ülkede hayatta kalan ilk kalıcı İngiliz kolonisi olan Jamestown, Virginia şehrinin 400. yıl dönümü kutlamalarının hemen ardından geldi. Jamestown ayrıca Amerikan kolonilerinin ilk köle limanlarından biri olarak kabul edilmektedir. 31 Mayıs 2007'de Alabama Valisi Bob Riley, Alabama'nın kölelikteki rolü için "derin pişmanlık" ifade eden ve köleliğin yanlışları ve kalıcı etkileri için özür dileyen bir kararı imzaladı. Alabama, Maryland, Virginia ve Kuzey Carolina'daki yasama meclislerinin oylarını takiben kölelik özrünü ileten dördüncü eyalet oldu. [217]
30 Temmuz 2008'de Amerika Birleşik Devletleri Temsilciler Meclisi, Amerikan köleliği ve müteakip ayrımcı yasalar için özür dileyen bir kararı kabul etti. Dil, "köleliğin ve Jim Crow'un temel adaletsizliği, zulmü, gaddarlığı ve insanlık dışılığına" bir gönderme içeriyordu. [218] 18 Haziran 2009'da Amerika Birleşik Devletleri Senatosu "temel adaletsizliği, zulmü, gaddarlığı ve köleliğin insanlık dışılığını" kınayan özür dileyen bir bildiri yayınladı. Haber, Başkan Barack Obama tarafından memnuniyetle karşılandı. [219]
Afrika'da Köleler Nereden Geldi?
Yeni Dünya'nın destansı hikayelerinden biri, milyonlarca Afrikalı kölenin Kuzey Amerika, Güney Amerika ve Karayipler'e toplu ithalatına odaklanıyordu.
Zorla kölelik ve özgür çalışma, Birleşik Devletler'in ve diğer ulusların ekonomik başarısının ayrılmaz bir parçasını oluşturdu.
Afrikalı kölelerin torunları, şimdi ABD, Brezilya ve birçok Karayip adasının nüfusunun önemli bir bölümünü oluşturuyor. Ancak Avrupa ve Asya'dan gelen göçmenlerin aksine, Yeni Dünya'daki çoğu Afrikalı, atalarının yaşamları ve tarihleri hakkında çok az ayrıntılı bilgiye sahiptir veya hiç yoktur.
Köleleştirilmiş ve batı yarımküreye getirilen insanların sayısı hiçbir zaman bilinemeyecek olsa da, bilim adamları Afrika'da nereden geldiklerini araştırdılar ve insanlığın bu muazzam zorunlu göçünün büyüklüğü hakkında tahminlerde bulundular.
İlk Afrikalı kölelerin 17. yüzyılın başında Yeni Dünya'ya ithal edildiğine ve ilk kölelerin Senegambia ve Windward Sahili'nden geldiğine inanılıyor.
Senegambia, günümüz Senegal ve Gambiya uluslarını içeren, Batı Afrika'nın gevşek tanımlanmış bir bölgesiydi. Windward Coast, kabaca şu anki Fildişi Sahili ülkesidir. Bu bölge aynı zamanda Arap Dünyasına köle sağlama konusunda uzun bir geçmişe sahipti.
Portekizliler 17. yüzyılın ortalarında köle ticaretine yoğun bir şekilde dahil olduklarında, Güney Amerika'daki imparatorluklarına ücretsiz işgücü sağlamak için Kongo Krallığı'ndaki bağlantılarını kullandılar. Kongo, şu anda kuzey Angola olan bölgeyi ve Kongo Cumhuriyeti ile Demokratik Kongo Cumhuriyeti'nin bazı kısımlarını içerir.
Kongo (Angola), iki yüz yıl daha Amerika'ya köle göndermeye devam edecekti.
Muhtemelen, Brezilya'nın mevcut siyah nüfusunun büyük bir kısmı bu bölgelerden geliyor.
Sözde Gold Coast'tan (ya da bazen &ldquoSlave Coast olarak da bilinir) (sonunda Batı Afrika'daki Gana'nın çağdaş ulusu haline gelen) çok sayıda köle geldi.
Gold Coast ve Biafra (bugünkü Nijerya ve Gabon'un parçalarını içeriyordu), 18. yüzyılın ortalarından sonraki yüzyılın ortalarına kadar Atlantik ötesi köle ticaretine egemen oldu ve bu süre zarfında kölelik yasaklandı.
Paul E. Lovejoy'un Kölelikte Dönüşüm adlı kitabına göre, 1650 ile 1900 yılları arasında toplam 10 milyon Afrikalı Atlantik'i geçerek gemiye bindirildi. Bunların yaklaşık 4 milyonu Batı Orta Afrika'dan geldi.
Bu rakamlar muhtemelen Atlantik'teki uzun ve tehlikeli yolculukta ölen sayısız köleyi veya Avrupa, Orta Doğu ve diğer Afrika topraklarına gönderilen çok sayıda köleyi içermiyor.
Virginia'ya varış
İngiliz korsanlar, esir Afrikalıları gemileri arasında iki gruba ayırdı. Her iki gemi de 1607'de kurulan İngiliz Virginia Kolonisi'ne doğru yola çıktı. Beyaz aslan ilk geldi ve bugünkü Hampton, Virginia'da bulunan Point Comfort'a indi. İngiliz sömürgeci John Rolfe olayı kaydetti:
. 160 tünel yükü olan bir Hollandalı Warr, Point Comfort'a geldi, Komutanların adı Kaptan Jope. 20'den başka bir şey getirmedi. Ve Vali[r] ve Cape Merchant'ın erzak için satın aldığı tuhaf Zenciler.
Onun klinik özeti, olayın tek belgesidir ve 1619 Ağustos'unun sonlarında, "20 ve tuhaf" Afrikalıların ayaklarını yeni kıtanın toprağına koyduğu o günün herhangi bir ayrıntısını yakalamakta yetersiz kalıyor. İngiliz Kuzey Amerika'daki ilk Afrikalılar olarak bir arada dururken, kimse Angola'daki evlerini terk etme konusundaki tepkilerini veya görüşlerini kaydetmedi. Bakış açıları zamanla kayboldu.
İkinci gemi, sayman, birkaç gün sonra yakındaki Kicotan (şimdi Hampton), Virginia'da hızlı bir ticaret için geldi, ancak hızla Bermuda'ya gitti. Kalan mallarını takas ettiler ve geri kalan Afrikalıları geldiklerinde sattılar. İngiliz kolonileri genişliyordu ve tutsaklar onlara anında ve ayırt edilebilir bir iş gücü sağlıyordu. İspanyol ve Portekizlilerin Afrikalıları Atlantik dünyasında işçi olarak ele geçirmesi ve köleleştirmesi, Jamestown kurulduğunda yaygın bir uygulamaydı ve İngilizler de aynısını yaptı. 17. yüzyılın sonunda, kolonilerin sözleşmeli hizmetçilere olan güveni, köleleştirilmiş Afrika halkınınkine doğru kaymıştı. (Ayrıca bakınız: Jamestown kolonistleri yamyamlığa başvurdu.)
Virginia'nın Başlangıçları
1619'da İngilizler Kuzey Amerika'da başarı elde ediyorlardı. On üç yıl önce, Londra merkezli Virginia Şirketi, Kuzey Amerika'nın doğu kıyılarını kolonileştirmek için Christopher Newport tarafından yönetilen üç gemi göndermişti. 14 Mayıs 1607'de, o ve tamamı erkek yolcuları, Powhatan tarafından yönetilen bir bölgede James Nehri yakınlarına indi. Kadınlar da dahil olmak üzere daha fazla yerleşimci izledi ve Jamestown, Amerika'daki ilk başarılı İngiliz yerleşimi oldu. Temmuz 1619'da Virginia, genç kolonide hukukun formalitesini işaretleyerek Genel Kurul'un ilk toplantısını gerçekleştirdi.
Mart 1620'ye kadar, Virginia'da 15 erkek ve 17 kadın 32 Afrikalının yaşadığı belgelendi. Amerika doğumlu ilk Afrikalı muhtemelen ya Flowerdew Hundred Plantation'da ya da her ikisi de James Nehri üzerindeki yakın yerleşim yerlerinde bulunan Kicotan'daydı. 1624'te bu küçük Afrika nüfusu, büyük olasılıkla hastalık, 1622 Powhatan ayaklanması veya bazılarının Atlantik ticaretine geri satılması nedeniyle ölümden dolayı yalnızca 21'e düştü.
Virginia'daki bu ilk Afrikalıların resmi yasal statüsünü belirten hiçbir kayıt yoktur. Portekiz ve İspanyol kolonilerinde zaten yerleşik bir ırksal kast vardı ve İngilizlerin bu geleneği takip ettiğini varsaymak doğru olur. Bu Afrikalıları büyük olasılıkla, zavallı beyaz meslektaşları için ortak bir statü olan sözleşmeli hizmetçilerden başka bir şey olarak gördüler.
Virginia'nın ilk nüfus sayımı kayıtları, birçok Afrikalı'nın hiçbir zaman isimleriyle değil, sadece "ırkları" ile listelendiğini ve görünüşlerini sömürgecilerinkinden tamamen farklı olarak gösterdiğini gösteriyor. Bu ayrım, 1650'lerin başında Virginia yasasında resmileştirilen ırksal bir kastın başlangıcına işaret ediyor, Afrikalı kadınların köleleştirilmiş statüsü, çocukları otomatik olarak statülerini devraldıkları ve babalarının kimliğine bakılmaksızın doğumda köleleştirildiklerinden Virginia yasalarına yazıldı. Bu, köleliği kalıcı, kalıtsal bir durum olarak kurdu. Bunu köle kodları adı verilen bir dizi yasa izledi ve her biri ırkçılığı Amerika Birleşik Devletleri'nin DNA'sına sağlam bir şekilde yerleştirdi.
İslami kölelik hakkında çok sayıda harika video var, bu da çok az insanın bu tarihin farkında olmasını nadir hale getiriyor.
Afrika'da İslami kölelikte kölelerin nasıl alındığı aşağıda ele alınmıştır.
Bu video, Moritanya'nın köleliğin artık onaylanmadığı son yer olduğunu savunuyor. Bununla birlikte, kölelik yalnızca Moritanya'da değil, Orta Doğu, Afrika ve Asya'nın birçok yerinde hala canlı ve iyi durumda.
Günümüz Sudan'ında Arap köleliği.
Köleliği argümanlar için bir dayanak olarak kullanmaktan hoşlanan insanlar bu videoyu izlemenizi istemiyor.
Videoyu izle: AMERICAN CIVIL WAR เกดไดยงไง? ป 1850-1865 ระบบทาสกบสงครามกลางเมอง AMERICAN HISTORY บทท 41 (Ocak 2022).