We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Konfederasyon Başkanı Jefferson Davis, İç Savaş sırasında Richmond, Virginia'da endişeli bir evi işgal etti. Konfederasyonun en üst kademelerinden Birliğe sürekli bir bilgi sızıntısı vardı. Davis evindeki bir köstebek konusunda temkinliydi, ancak bilgi akışını nasıl durduracağına dair hiçbir fikri yoktu. Çok az şey biliyordu, Bir Birlik casusu, kölelik karşıtı bir kadının casus halkasının bir parçası olarak Konfederasyon Beyaz Saray'ın en derin bölgelerine girmenin yolunu buldu.
Bu kadınlar, Elizabeth “Crazy Bet” Van Lew ve Davis'in hizmetçisi kılığına giren azatlı bir köle olan Mary Bowser, Güney'in siyasi fikstürlerini içten dışa yıkmak için birlikte çalıştılar.
Casuslar İç Savaşın her iki tarafında da yaygındı. Van Lew, Konfederasyonun kalbinde bir casus halkası organize etti ve Bowser, fotoğrafik hafızası ve inanılmaz oyunculuk becerileriyle, kritik istihbaratı Van Lew'e iletebildi ve bu da daha sonra Birliğe gidecekti.
Konfederasyonun en seçkin üyelerine casusluk yapmak, düşmandan fazlasını aldatmayı gerektiriyordu. Kadınların kendilerini ifşa etmemeleri için çevrelerindeki toplumu kandırmaları gerekiyordu. Kendilerini kurnaz operatörler olarak göstermek yerine, anlamsız ve aptal olarak etiketlenmeyi seçtiler.
Van Lew, 1818'de Richmond'da varlıklı bir ailede dünyaya geldi. Philadelphia'da bir genç olarak eğitimini aldıktan sonra, ülke genelinde köleliğin adaletsizliğini görmeye başladı. Ve yaşı ilerledikçe, ailesinin köle sahibi olmasına rağmen, köleliğe karşı duruşu daha da güçlendi.
1843'te babasının ölümünün ardından, Van Lew ve dul annesi, ailenin sahip olduğu köleleri serbest bıraktı ve Van Lew, babasının ölümünden gelen parayı - 10.000 dolar (bugünkü para biriminde yaklaşık 200.000 dolar) - kölelerin akrabalarını satın almak ve serbest bırakmak için kullandı. ailesinin sahip olduğu şeydi.
Yazar Elizabeth R. Varon'un biyografisinde bildirdiği üzere Van Lew günlüğüne şöyle yazdı: "Hiçbir kalem, hiçbir kitap, hiçbir zaman köleliğin yanlışlarına, dehşetlerine hakkını veremez" Southern Lady, Yankee Spy: Konfederasyonun Kalbinde Bir Birlik Ajanı Elizabeth Van Lew'in Gerçek Hikayesi.
Serbest bırakılan köleler arasında Mary Jane Richards doğumlu genç Mary Bowser vardı. 1839 ve 1841 yılları arasında doğduğuna inanılan Richards, özgürlüğüne kavuştuktan sonra Van Lew ailesinin hizmetkarı olarak kaldı. Bowser, ailenin kilisesinde bebekken vaftiz edildiği andan itibaren özel muamele gördü ve Van Lew tarafından kuzeye, muhtemelen Philadelphia'ya resmi bir eğitim alması için gönderildi. Richards'ın eğitiminin sonunda, Van Lew onu 1855'te Batı Afrika ülkesi Liberya'ya misyoner olarak gönderdi.
Richards, 1860 yılına kadar serbest bırakılan Amerikan köleleri tarafından kurulan Liberya'da kaldı, ancak orada yaşamaktan mutsuzdu. Sonunda Amerika'ya döndüğünde, muhtemelen özgür bir eyalette yaşayan veya eğitim almış siyahi Virginialıların geri dönmesini yasaklayan bir yasa nedeniyle derhal tutuklandı. Van Lew kefaletini ödemeden önce 10 gün hapiste kaldı.
Richards, yakalandığı andan serbest bırakıldığı ana kadar takma adlar kullandı, hem Mary Jane Henley tutuklandığında hem de Mary Jones serbest bırakıldığında - en çok yararlanan rolü veya unvanı üstlenme yeteneğinin erken habercisiydi. onun senaryosu. Hayatını takip eden kayıtlar, kullandığı birçok isme tanıklık ediyor. 16 Nisan 1861'de Van Lew hizmetçisi Wilson Bowser ile evlendi ve daha sonra Mary Elizabeth Bowser olarak biliniyordu. İç Savaş, evlilikten sadece dört gün önce patlak verdi.
Kısa bir süre sonra, Van Lew, Konfederasyonun başkenti Richmond'daki Birlik mahkumlarını barındıran ve daha sonra Libby Hapishanesi olarak anılacak olan tütün deposunda gönüllü hemşire olarak çalışmaya başladı. 1861 yılının Temmuz ayında, o ve annesi mahkumlara yiyecek, giysi, kitap, ilaç ve diğer malzemeleri getirmeye başladı.
Gardiyanların haberi olmadan, Van Lew, Birliğe teslimatlarında gayri resmi olarak yardım ediyor, teslimatlarında mesajlar ve kaçış planları saklıyordu. Hatta kaçan Birlik askerlerine ev sahipliği yaptı ve Kuzey'e geri dönmeye çalışırken onlara yardım etti.
Van Lew'in Konfederasyonun düşmanlarına yaptığı yardım, sakinlerin, hükümetlerinin Birlik davasına sempati duyanları dışlayan ve bazen tehdit eden kölelik yanlısı duruşundan gurur duyduğu Richmond'da küçümsemeyle karşılandı. Ancak saçma sapan şeyler mırıldandığı ve kolayca dikkati dağılan sahte bir kişilik kisvesi altında, “Crazy Bet” Güneyli arkadaşları tarafından yalnız bırakıldı.
Van Lew'in Birliğe yardım etme çabaları, Kuzey'deki askeri liderlere, yani onu Birlik casusu olarak işe alması için bir temsilci gönderen General Benjamin Butler'a ulaştı. Butler'ın talimatıyla Van Lew, casus ağını büyütmeye başladı ve sadece sayfaya süt sürüldüğünde deşifre edilebilecek renksiz bir mürekkeple gönderiler teslim etmelerini sağladı.
Van Lew'in casusluk operasyonundaki en değerli varlığı, Birlik için tamamen farklı bir şekilde casusluk yapabilen Mary Bowser'dı: bir ev hizmetçisinin bakış açısından. Konfederasyon Başkanı Jefferson Davis'in ailesi için çeşitli etkinliklerde temizlik ve yemek pişirdikten sonra, Bowser Konfederasyon Beyaz Saray'da tam zamanlı hizmetçi olarak işe alındı.
Orada, Davis'in evinin kuytu köşelerini süpürdü ve tozunu aldı, masalara yerleştirilmiş veya masalara gizlenmiş planları ve belgeleri okudu ve bulgularını Van Lew'e bildirdi. Fotoğrafik bir hafızayla donanmış, düşman hatlarının gerisinde bulunması zor bir casustu.
Bowser'ın bir casus olarak ne rapor ettiği hakkında fazla bilgi yok, çünkü Van Lew'e yaptığı tüm gönderiler ciddi sonuçlara yol açacağı korkusuyla yok edildi. Bununla birlikte, Van Lew'in günlük girişleri, Bowser'ın raporlarının Birliğin savaş sırasında zafere giden yolda ilerlemesine yardımcı olmada kritik olduğunu ima ediyor.
“Sabah gözlerimi açtığımda hizmetçiye 'Ne haber Mary?' diyorum ve yemek şirketim asla başarısız olmuyor!” Van Lew yazdı. "Genellikle güvenilir haberlerimiz zencilerden toplanır ve kesinlikle harika olan bilgelik, sağduyu ve sağduyu gösterirler."
Savaş sona erdiğinde, 1865'te Van Lew, Birlik Generali Ulysses S. Grant tarafından şahsen teşekkür edildi. "Savaş sırasında Richmond'dan alınan en değerli bilgiyi bana gönderdin," dedi ona.
Grant, Birliğe yaptığı hizmetler için Van Lew'e para bile verdi. Ne yazık ki, bir düzineden fazla kişiden oluşan bir casus çetesini işletmek için harcadığı parayı karşılamaya yetmedi; Miras kalan servetini büyük ölçüde İç Savaş sırasında tüketmişti. Daha sonra, bir Birlik casusu olduğu ortaya çıkınca, toplumu tarafından yoksul bırakıldı ve terk edildi.
1900 yılında Van Lew'in ölüm döşeğinde, Mary Bowser'ın hikayesi basın hesaplarında gün ışığına çıktı. İçinde Richmond ve Manchester Akşam Lideri, Van Lew'in devlet dışında eğitim gören, Liberya'ya gönderilen ve savaş sırasında Davis'e hizmetçi olarak yerleştirilen “normalden daha fazla zekaya sahip bir hizmetçi” tanımladığı bildirildi. On yıl sonra bir Harper's Aylık Van Lew'in yeğeni Annie Randolph Hall, röportajda kadının Bowser olduğunu tespit etti.
Bu arada Bowser, inanılmaz başarılarını anlatmak için fazla beklemedi. Aslında, Konfederasyonun düşüşünden sadece birkaç gün sonra Bowser, kızlık soyadı Mary Jane Richards'ı kullanarak bölgedeki eski kölelere eğitim vermeye başladı. 1865'te, Richmonia Richards adı altında savaş deneyimlerini anlatarak ülke çapında seyahat etti.
New York Times böyle bir olayı “Renkli Bir Hanımın Anlatımı” notuyla listeledi, “kısa bir süre önce, azat edilmiş adamlar için okullar organize etmekle meşgul olduğu ve aynı zamanda hükümetimizin gizli servisiyle bağlantılı olduğu Richmond'dan Bayan RICHMONIA RICHARDS” dedi. , Pazartesi akşamı, Sixth-avenue yakınlarındaki Waverley-place'deki Abyssinian Baptist Kilisesi'ndeki maceralarını anlatacak."
Eski bir çift taraflı ajan için uygun bir şekilde, Richards'ın konuşmaları çoğu zaman birbiriyle çelişiyordu ve tarihçileri onun gerçek hikayesi konusunda şaşkına çevirdi. Bununla birlikte, tutarlı kalan bir şey, alaycı ve esprili konuşma tarzının raporlarıydı. Richards ülkeyi dolaşırken, onun nerede olduğuna dair kayıtlar gerçek bir casus tarzında solmaya başlar. En son 1867'de Georgia'da kölelik karşıtı Harriet Beecher Stowe ile tanışırken görüldü ve bir casus olarak hayatının perçinleyici hikayesini bir kez daha paylaşıyordu.
Mary Bowser: Konfederasyon Beyaz Saray'ında Cesur Bir Kara Casus
Elizabeth Van Lew'in fotoğrafı. Milli Park Servisi
Richmond'a döndüğünde, Mary tutuklandı ve ücretsiz kağıtları olmadan özgür bir renk insanı olduğunu iddia ettiği için dokuz gün hapsedildi. Hapsedildiği süre boyunca sürekli sorgulandı ve sorgulandı. Mary kendini nasıl koruyacağını biliyordu: gardiyanlarına sahte isimler verdi ve kimliği hakkında yalan söyledi. Hapisten çıktıktan sonra tekrar köle olarak satılma ihtimali vardı. Mary'yi bu kaderden kurtarmak için Elizabeth'in annesi para cezası ödedi ve Mary'nin serbest bırakılmasını sağladı.
Eylül 1861'de Elizabeth Van Lew, Richmond'daki Birlik yanlısı faaliyetlere katıldı. Savaşın sonuna kadar organize edeceği casusluk halkası olan Richmond Yeraltı olarak bilinecek olan şey için bağlantıları geliştirmeye başladı. Üyeleri, hem Birlik hem de Konfederasyon birliklerinden istihbarat topladı, bilgileri şehir dışındaki Birlik liderlerine kaçırdı ve Birlik askerlerinin düşman hatlarının gerisinden kaçmasına yardım etti. Elizabeth, Mary'ye Konfederasyon Beyaz Saray'daki Davis ailesi için bir hizmetçi olarak bir iş önerdi ve Richmond Underground'a Konfederasyonun liderine çok yakın bir kaynağa sahip olma konusunda üstünlük sağladı.
Konfederasyonun Beyaz Sarayı, 1201 East Clay Street, Richmond, Virginia, Nisan 1865. Wikipedia Commons
Mary'nin eğitimi ve mükemmel hafızası ona iyi hizmet ederdi. Neye bakacağını biliyordu ve Başkan'ın ofisini temizlerken birlik hareketleriyle ilgili belirli bilgilere göz kulak olabilirdi. Kolayca karışarak kulağını kapıya dayadı ve konuşmaları dinledi. Günün sonunda, o gün topladığı tüm bilgileri bir kağıda yazacak ve Elizabeth'e kaçıracaktı. Elizabeth daha sonra bilgileri kodlayacak ve General Grant'e göndererek Birlik avantajını önemli ölçüde artıracaktı.
Savaş bittikten sonra Mary özgürlüğünü kazandı, ancak Richmond'da kaldı. Liberya'daki eğitim ve öğretim deneyimi son derece değerliydi: Freedmen Bürosu ile çalışmaya, eski kölelere öğretmeye başladı. Birkaç ay içinde Mary, New York'a gitti ve İç Savaş sırasındaki deneyimleri hakkında iki konuşma yaptı. Bu angajmanların her biri için iki ayrı takma ad verdi ve Liberya'dan Richmond'a ilk döndüğünde olduğu gibi, kendisi hakkında farklı bilgiler paylaştı. Özellikle Konfederasyon'a karşı komplo kuran siyahi bir kadın olarak, sahte isimler ve kimliklerle, Mary'nin bu şekilde daha güvende hissettiği varsayılabilir. Bu konuşmalarda sadece casusluk faaliyetlerini anlatmakla kalmadı, aynı zamanda bunları Afrikalı-Amerikalıların oy haklarını ve eşit haklarını desteklemek için bir platform olarak kullandı.
Mary Bowser: Konfederasyon Beyaz Saray'ında Cesur Bir Kara Casus
Editörün Notu: Kadın Tarihi Ayı için, Kök daha az ünlü figürlere ışık tutuyor. Afrika kökenli Amerikalı Ulusal Biyografi Afro-Amerikalı kadınların geçmişten gelen olağanüstü ve çoğu zaman söylenmemiş başarılarını örnekleyen hikayeler.
İç Savaş da dahil olmak üzere modern savaşlarda kadınlar, eylemin merkezinde asker veya hemşire olarak kilit görevler üstlendiler veya destekleyici roller üstlendiler. Kadınlar, Konfederasyonun yanı sıra Birliğin istihbarat servislerine de önemli işlerde katkıda bulundular: Belki de yapılan en dikkate değer hizmet, şu anda istihbarat toplamada ve 700'den fazla kölenin kurtuluşunu planlamada merkezi bir rol oynadığı kabul edilen Harriet Tubman'ınkiydi. Birlik Ordusu'nun 1863'te Güney Carolina'daki Combahee Nehri'ndeki Konfederasyon tabyasına yaptığı dramatik baskın.
Diğer siyah kadınların Birlik davasına casus olarak hizmet ettiği biliniyor, ancak söz konusu hileler nedeniyle, onlar hakkında biyografik ayrıntıların belirlenmesi zor.
Bir istisna Mary Bowser'dır. Richmond, Va. yakınlarındaki bir plantasyonda köle olarak doğdu, aslen Kuzeyli zengin bir işadamı olan John Van Lew'in ailesine aitti. Van Lews'in diğer köleleriyle birlikte Mary, 1840'larda bir ara özgür kaldı.
Yine de bir Van Lew kızı Elizabeth, Philadelphia'daki siyahlar için bir Quaker okuluna gitmesini ayarlayana kadar bir ev hizmetçisi olarak kaldı. Nisan 1861'de özgür bir siyah adam olan Wilson Bowser ile evlendi. Kayıtlar onları Elizabeth Van Lew ve çiftin Richmond dışına yerleşen "hizmetkarları" olarak listeliyor.
Mary Bowser özgür olduğuna inansa bile (yasalara göre hala bir köle olabilirdi), bugün bazı insanlar Philadelphia'nın Quaker çevrelerinde yaşadıktan sonra neden bir köle durumuna dönme zahmetine girdiğini merak edebilir.
Aslında, Kuzey'den doğrudan Virginia'daki Van Lew hanesine dönmediği, bunun yerine Afrika ülkesi Liberya'da beş yıl geçirdiği ortaya çıktı. Orada vatan hasreti çekti ve belki de Van Lew ile devam eden yazışmalar yoluyla, 1860'ın başlarında, Abraham Lincoln'ün başkan seçilmesinden veya İç Savaşı ateşleyen Fort Sumter'a yapılan saldırıdan çok önce Virginia'ya dönmeyi planladı.
Mary Bowser ve Elizabeth Van Lew arasındaki ilişkinin tam kapsamı tam olarak net değil, ancak savaşın başlarında bir noktada, iki kadın Konfederasyon başkenti Richmond'daki Birlik casus ağıyla işbirliği yapmayı kabul etti. Savaştan önce sadık bir İttihatçı ve kölelik karşıtı olarak tanınan Van Lew, Konfederasyon endişesini saptırmak için dikkati dağılmış, mırıldanan bir kişiliği “Çılgın Bahis” olarak benimsemeye başladı. Bu şekilde, kentin Birlik askerleri için gıda ve ilaç paketleriyle hapishanesini ziyaret edebilir ve ayrıca mesajlar iletebilir ve bir iletişim ağı kurabilir.
Bununla birlikte, Başkan Jefferson Davis ve First Lady Varina Davis'in evi olan Konfederasyon Beyaz Saray'a sızmak için farklı bir yetenek gerekiyordu: Konfederasyonun ilk ailesini yakından gözlemlerken bile aptal ama sadık ve çalışkan bir hizmetçi olarak hareket etme yeteneği. .
Görünüşe göre Mary Bowser, rolü doğal gibi almış. Birkaç Davis görevinde çalıştıktan sonra, tam zamanlı olarak işe alındı ve yaklaşık 1862'den neredeyse savaşın sonuna kadar Konfederasyon Beyaz Saray'da temizlendi ve yemekler servis edildi. Confederate Beyaz Saray da dahil olmak üzere Richmond'daki iş teslimatları, şehrin Birlik casus çetesinin bir üyesi olarak yaptığı faaliyetleri için bir kapak görevi gören İskoç-Amerikalı fırıncı Thomas McNiven'e göre “Küçük Mary” olarak biliniyordu.
McNiven'ın kızı Jeanette'e hayatının sonlarında verdiği hatırası, Mary Bowser'ın "fotoğrafik bir zekaya sahip olduğu"ydu, böylece "Asi başkanın masasında gördüğü her şeyi kelimesi kelimesine tekrarlayabiliyordu."
Ayrıca şunu da gözlemledi: “Birçok renklinin aksine, o okuyup yazabiliyordu. Davis'in evine bilgi vermek için teslimat yaptığımda, her zaman vagonuma gelmeye dikkat etti. ”
Bir fırın teslimatı sırasında McNiven, "küçük Mary, isyancıların Hampton Roads'ta Lincoln'ün adamlarına savaşı sona erdirmek için teklif ettiği şartlara sahipti" ve Elizabeth "Van Lew [bilgiyi] kasabanın her yerine sıvadı. İsyancılar… bundan rahatsız oldular.”
Davis ailesi sonunda bir casusun aralarına girdiğini öğrendi, ancak Mary Bowser tespit edilmekten kaçınmış gibi görünüyor. Jefferson, Varina Davis ve diğer Beyaz Saray yetkilileri de kendi rollerini oynasalar da rolünü iyi oynamış olmalı - kölelerini bedenlerinde var ama görünmez olarak gören Güneyli beyazlar gibi davranıyorlardı.
Lois Leveen, tarihçi ve romanın yazarı Mary Bowser'ın Sırları"Köle sahiplerinin ev hizmetinde köleleştirilmiş siyah bir kadınla ilgili beklentilerine uyuyormuş gibi davranarak, Bowser kendini şüphenin üstünde değil, altında bıraktı. Köleliğin temel inancını -siyahların tamamen insan olmadığı ve bu nedenle zekadan yoksun olduğu- üzerinde oynayarak, kölelik kurumunu başarıyla baltalayan bir istihbarat ajanı oldu.”
Bazı hesaplar, Mary Bowser'ın 1865'in başlarında Richmond'dan kaçtığını (şehir Mayıs ayında düştü) ve Konfederasyon Beyaz Sarayı'nı yakmak için başarısız bir çabaya katılmış olabileceğini öne sürüyor. Bowser ailesi, Mary'nin savaş yıllarında bir günlük tuttuğunu, ancak 1950'lerde yanlışlıkla atıldığını söylüyor.
Yavaş yavaş, Mary Bowser'ın adı ve çabaları daha geniş bir tanınırlık kazandı. 1995'te ABD hükümeti, İç Savaş casusluğunu onurlandırdı ve onu Arizona'daki Fort Huachuca'daki Askeri İstihbarat Birlikleri Onur Listesi'ne aldı.
Geçtiğimiz on yılda tarihçiler, Bowser hakkında Liberya'daki beş yıllık kalışının ayrıntıları da dahil olmak üzere yeni bilgiler ortaya çıkardılar. 1860'ta Richmond'a döndükten sonra, (renkli insanlar için) evraksız seyahat suçundan tutuklandı. Bu tutuklama, görünüşü hakkında bir ipucu veriyor gibi görünüyor: Ten rengi, Richmond yetkililerinin onu durdurmasına yetecek kadar koyuydu.
Yeni bulunan diğer belgeler ek ipuçları taşıyor. 10 Eylül 1865 tarihli New York Times gazetesinde, Confederate Beyaz Saray'da Birlik casusu olarak maceralarının anılarını paylaşacak olan Richmonia Richards tarafından New York'un şimdilerde ünlü olan Habeş Baptist Kilisesi'nde yapılacak bir konuşma listelendi. Olaydan sonra Anglo African gazetesi onun ders verme tarzını “çok alaycı ve … oldukça esprili” olarak nitelendirdi. Bu konuşmacının muhtemelen Bowser olduğuna ikna olan Leveen'e göre, dinleyiciler arasındaki gençleri modaya daha az, eğitime daha fazla dikkat etmeye özellikle teşvik etmişti. Brooklyn Eagle muhabiri bir kırışık daha ekledi: Öğretim görevlisini ünlü beyaz kölelik karşıtı Anna Dickinson'a “çok benzeyen” olarak tanımladı.
Bowser'ın kendi yazışmalarından bazıları ortaya çıktı. İki yıl sonra, St. Mary's, Ga.'daki Freedmen Bürosunda öğretmenlik yapıyordu ve hepsi eğitim almaya hevesli 70 gündüz, 12 yetişkin ve 100 Pazar okulu öğrencisine tek öğretmen olarak hizmet ediyordu. Bu, Herkülvari bir çaba gerektiriyordu ve Bowser, eski kölelerini boyun eğen bir rolde tutmak isteyen beyazlardan daha fazla destek veya federal koruma olmadan başarılı olacağından şüpheliydi.
Büro yetkililerine yazan Bowser, bir casus olarak geçmişteki çalışmalarından yararlandı: "Güneylileri oldukça iyi tanıyorum" dedi. Bowser, "Bir dedektif olarak uzun süredir hizmette bulundum," diye yazdı, "hala onları yakından incelerken buluyorum. Gözle ilgili o uğursuz ifade ve kötülüğün habercisi olduğunu bildiğim sessiz ama acı bir şekilde ifade edilen duygu var.”
Bowser, "İçlerinde biraz viski varken her şeyi yapmaya cesaret edebilirler" diye gözlemledi. Bununla birlikte, biyografik kaydına bir ayrıntı daha ekleyerek, "Korktuğumu sanmayın ve mektubuma gülmeyin" sonucuna vardı: "Richmond hapishanesinde 4 ay geçiren biri bu kadar kolay korkmaz."
Henry Louis Gates Jr. ve Evelyn Brooks Higginbotham tarafından düzenlendi. Afrikalı Amerikalı Ulusal Biyografi İlk olarak Oxford University Press tarafından 2008'de ödüllü, sekiz ciltlik basılı bir baskıda yayınlandı, ardından 12 ciltlik ikinci baskı 2012'de yayınlandı. 2015 itibariyle, OUP'nin bir parçası olarak çevrimiçi olarak 5.500'den fazla ayrı AANB girişi mevcuttur. Afro-Amerikan Çalışmaları Merkezi .
Steven J. Niven, Harvard Üniversitesi Hutchins Afrika ve Afrika Amerikan Araştırmaları Merkezi'nde Karayipler ve Afro-Latin Amerika Biyografisi Sözlüğü, Afrika Biyografisi Sözlüğü ve Afrika Amerikan Ulusal Biyografisinin yönetici editörüdür. Aynı zamanda yazarıdır Barack Obama : 44. Başkanımızın Cep Biyografisi.
Köleler, azatlılar: İç Savaş'ın unutulmuş casusları
Gezindiği Konfederasyon çevrelerinde, John Scobell sadece başka bir Mississippi kölesi olarak kabul edildi: şarkı söyleyen, ayaklarını sürüyen, okuma yazma bilmeyen ve etrafında devam eden İç Savaştan tamamen habersiz.
Konfederasyon subayları, önemli belgeleri Scobell'in görebileceği bir yere bırakmak veya onun önünde birlik hareketlerini tartışmak gibi bir şey düşünmediler. Kime söyleyecekti? Scobell sadece uşaktı, ya da bir isyancı sempatizanının vapurundaki güverte görevlisi ya da güçlü bir baritonda zenci ruhanilerini kuşaktan kuşanan saha görevlisiydi.
Gerçekte, Scobell bir köle değildi.
Birlik ordusu tarafından gönderilen bir casustu, Konfederasyon casus yakalayıcıları ve onları oracıkta öldürebilecek köle sahipleriyle yüksek bahisli bir kedi-fare oyununda sessizce bilgi toplayan birkaç siyah operatörden biriydi. Bu isimsiz İç Savaş kahramanları, aralarında yaşayan siyahları görmezden gelmelerinin büyük bir taktik zayıflık olacağını asla düşünmeyen Konfederasyon liderlerinin hayal kırıklığına uğramasına rağmen, genellikle başarılıydı.
Konfederasyon Ordusu komutanı General Robert E. Lee, Mayıs 1863'te, "Düşmanın başlıca bilgi kaynağı," dedi, "zencilerimizdir."
'Nadiren zafer kazanırlar'
Birlik istihbarat subayı olarak görev yapan siyah erkekler ve kadınlar hakkında, bazılarının efendilerinden kaçan eski köleler veya hizmetçiler ve diğerlerinin Konfederasyonda casusluk yapmak için köle gibi görünmeye gönüllü olan Kuzeyliler olduğu gerçeği dışında çok az şey biliniyor. Tarihsel kayıtlarda katkılarına çok az referans var, çünkü Birlik casus ustaları, onları savaş sırasında Konfederasyon askerlerinden ve sempatizanlarından ve sonrasında intikamcı beyazlardan korumak için belgeleri imha etti.
Washington'daki Afro-Amerikan İç Savaşı Müzesi'nin küratörü Hari Jones, İç Savaş'ın Afro-Amerikan casusları hakkında ders veren Hari Jones, "Bu tür casuslar ve ajanlar tekrar tekrar ortaya çıkıyor, birçoğu isimsiz ve nadiren şan kazanıyorlar" dedi. .
Jones ve diğer uzmanlar, İç Savaşın 150. yıldönümünün bu subaylar için bir miktar anma töreni içermesini umuyor.
İç Savaşın başlangıcında Birlik İstihbarat Servisi başkanı Allan Pinkerton, otobiyografisinde siyah casusları işe almasını, Scobell'in birkaç başarılı görevi ve Birlik firarisinden değerli kağıtların çıkarılması da dahil olmak üzere ayrıntılı olarak anlattı. Pinkerton, özellikle Scobell'in, "huzurlu, mutlu darkey karakterini" varsayarak etrafındaki Konfederasyonları kolayca kandıran "serin kafalı, uyanık bir dedektif" olduğunu söyledi.
Pinkerton, "Savaşın başlangıcından beri, paha biçilmez yardım zencileri buldum ve araştırmadan sonra onları zeki ve güvenilir bulduklarında onları kullanmaktan asla tereddüt etmedim." Dedi.
Harriet Tubman bu casusların en tanınanıdır, Birlik ordusu için istihbarat toplamak için defalarca Güney'e gizlice girerken aynı zamanda Yeraltı Demiryolu aracılığıyla kaçak köleleri özgürlüğe götürür. Genellikle bir tarla işçisi ya da fakir bir çiftlik karısı kılığına girerek, diğerlerini Birlik hatlarından yönlendirirken Güney Carolina'ya birkaç casus görevine öncülük etti.
Başka bir casus, Mary Elizabeth Bowser, onu serbest bırakan ve okula gönderen Van Lew ailesinin kölesi olarak doğdu. Bowser daha sonra Elizabeth Van Lew'in savaşın en gelişmiş casus halkalarından birini yönettiği Richmond'a döndü.
Her nasılsa, Van Lew Bowser'a Konfederasyon Beyaz Saray'da temizlikçi olarak bir iş buldu. Bowser daha sonra Konfederasyon Başkanı Jefferson Davis'in burnunun altından gizlice gizli bilgi almaya başladı.
Kapağı, Konfederasyon Beyaz Saray'a teslimat yapan bir fırıncının kapağı olan Richmond'daki Birlik casusu Thomas McGiven'in anılarına göre, Bowser "fotoğrafik bir akla sahipti. Asi Başkanın masasında gördüğü her şeyi kelimesi kelimesine tekrar edebiliyordu. Çoğu renklinin aksine, okuyup yazabiliyordu. Davis'in evine bilgi vermek için teslimat yaptığımda, her zaman vagonuma gelmeye dikkat etti."
geniş ağ
Ellen Bond, Mary Jones veya Mary Jane Richards olarak da bilinen Bowser hakkındaki hikayeler, Richmond gazetelerinde 1900 yılının başlarında ortaya çıktı ve Elizabeth Varon'a göre adı 1910'da Van Lew'in yeğeni ile yaptığı bir röportajda ortaya çıktı. Van Lew hakkında bir kitabın yazarı.
Bu hatıraların ötesinde Bowser'ın var olduğuna dair bir kanıt yok. Van Lew, kendisinden önceki Pinkerton gibi, Birlik güçlerinin İç Savaşın sonunda tüm istihbarat kayıtlarını teslim etmesini ve geniş ağına dair hiçbir kanıt bırakmadan onları yok etmesini istedi.
Jefferson Davis'in karısı Varina, siyah bir kadın casusun Beyaz Saray'a sızmış olabileceğini alenen reddetti.
Ancak Varon'un kitabı, Bowser'ın gerçek adının Mary Richards olduğunu, İç Savaştan sağ çıktığını ve Garvin adında bir adamla evlendiğini gösteriyor. Richards, 1867 tarihli bir mektupta, İç Savaş sırasında "bir dedektif olarak hizmette olduğunu" bile yazıyor.
Diğerleri pek bilinmiyor.
Örneğin, 1863'te Charleston, SC dışındaki Morris Adası'ndaki Konfederasyon ordusundan kaçan ve Union Brig'e giden üç köleyi ele alalım. General Q.A. Gillmore ile önemli bilgiler.
"Onlar subayların hizmetçileriydi ve oradaki subayların konuşmalarından, Sumter Kalesi'nin kuzey ve kuzeybatı yüzlerinin neredeyse geçit duvarı kadar kötü bir şekilde ihlal edildiğini ve mermilerimizin çoğunun her iki duvardan da geçtiğini ve kalenin Gillmore ordu amirlerine verdiği bir raporda, kullanılabilir silah içermiyor" dedi.
Afro-Amerikan birliklerini kullanan Gillmore, daha sonra "Glory" filminde kurgulanan Fort Sumter'a saldırı emri verdi. Birlik, İç Savaş'ın Konfederasyonların federal tesise ateş açması ve devralmasıyla başlamasından neredeyse dört yıl sonra, Şubat 1865'te Fort Sumter'ı geri aldı.
Gizli belge
Böyle bir muhbirden biri, USS Merrimac'ı ilk Konfederasyon zırhlı savaş gemisi olan Virginia'ya dönüştüren bir Konfederasyon mühendisi için çalışan eski bir köle olan Marie Louvestre (tarihsel kayıtlarda bazen Touvestre olarak geçiyordu) idi. İşvereninin atılımının önemini fark eden Louvestre, bazı evrakları aldı, kuzeye gitti ve Donanma Sekreteri Gideon Wells ile özel bir görüşme talep etti.
Birlik donanması, benzer bir gemi olan USS Monitor üzerinde çalışıyordu. Wells, 1873 tarihli bir mektupta Louvestre, "bana geminin durumunu anlattı ve giysisinden 'Merrimac' üzerinde çalışan bir tamirci tarafından yazılmış, işin karakterini, ilerleyişini ve muhtemel durumunu anlatan bir kağıt çıkardı. tamamlama."
Birlik donanması Monitor'ün yapımını yoğunlaştırdı ve onu Virginia'ya indirerek dünyanın ilk zırhlı deniz savaşına yol açtı, isyancı donanmanın federal Norfolk ablukasını kırmasını engelleyen bir açmaz.
Güney'de bir kara casus ağı işleten sadece Birlik güçleri değildi.
Siyah kölelik karşıtları ayrıca, Kuzey için casusluk yapan ve siyah köleler arasında savaş hakkında haberler yayan "Sadık Lig", "Lincoln's Legal Loyal League" veya "4Ls" adlı geniş bir özel ağ kurdular. Pinkerton, Scobell'in 4L'lerin bir üyesi olduğunu ve ağı Washington, D.C.'ye bilgi almak için kullandığını söyledi.
"Belirli bir aralıktaki plantasyonları dolaştım ve kölelere harika haberi vermek için kulübelerde küçük toplantılar yaptım. Bu kölelerden bazıları sırayla başka plantasyonlara gidecekti - ve böylece hikaye yayıldı. 1937'de Holly Springs, Miss'den George Washington Albright, "kilitlemeler, işaretler ve şifrelerle" son derece gizli bir şekilde çalışmak zorunda kaldı" dedi.
Yakalananlar için sonuçlarından dolayı bu casuslar için son derece gizliliğe ihtiyaç vardı.
Va., Nansemond County'den ücretsiz bir siyah olan James Bowser, Bowser'ın hikayesini Virginia Writers Project saha görüşmecileriyle ilişkilendiren yaşlı bir siyah bayan olan Norfolk, Va.'dan Virginia Hayes Smith'e göre Güney'de casusluk yaparak Birlik ordusuna yardım etmeye karar verdi. 1937'de. Anıları daha sonra "Virginia Halk Efsaneleri" kitabında yayınlandı.
'Korkunç örnek'
Smith, Bowser'ın bazıları Bowser'ın tarım arazilerine göz dikmiş beyaz komşularının, onun faaliyetleri hakkında söylentiler duyduğunu söyledi. Bir yetiştirici mafyası, geceleri Bowser'ın evine saldırdı ve Bowser ile oğlunu sürükledi.
Smith, "Babayı ve oğlu ağır bir şekilde dövdükten sonra, sürü Bowser'ı yere yatırdı ve boynunu bir kütüğün üzerine bir kütüğün üzerine gerdirdi," dedi Smith, "Sonra birisi kafasını kesti. Plan, onu öldürmekti. oğlan da aynı şekilde ama daha düşünceli olanlar aynı fikirde değildi. Bu korkunç örneğin haberini diğer zencilere geri götürmek için bırakılmasını önerdiler. Kalabalık pes etti."
Martin Robinson adında ücretsiz bir siyah duvar ustası olan başka bir Virginian da olay yerinde öldürüldü.
Robinson, Birlik hiyerarşisi tarafından "sadık ve güvenilir" olarak kabul edildi ve Birlik memurlarının Richmond'daki kötü şöhretli Libby Hapishanesinden kaçmasına zaten yardım etmişti, diye yazdı, 5. New York Calvary'nin papazı Louis M. Boudrye.
Birlik güçleri, James Nehri'nin ortasındaki küçük bir ada olan Belle Adası'nda Konfederasyonlar tarafından tutulan Birlik askerlerini ve casuslarını serbest bırakmak için 1864'te Richmond'a saldırmak istedi. Albay Ulric Dahlgren, James Nehri'ni sekiz mil güneyde geçecek ve diğer Birlik güçleri diğer yönlerden saldıracakken kuzeye doğru şehre girecekti. Bölgede yaşayan Robinson, Askeri İstihbarat Bürosu tarafından Dahlgren'in askerlerini ve atlarını nehri geçebilecekleri en iyi yere götürmesi için gönderildi.
Geldiklerinde nehir geçilmezdi. Robinson panikledi. Dahlgren, Robinson'ın onu kasten aldattığına karar verdi. Bununla birlikte, Konfederasyon gazisi Richard G. Crouch, 1906'da, şiddetli yağmurlardan kaynaklanan sel için olmasaydı, nehir normalde fena olurdu, dedi.
Boudrye, "Albay onun asılmasını emretti - bu amaç için bir yular kayışı kullanıldı ve sefil zavallıyı yol kenarında asılı bıraktık" dedi.
Köleliğin İçinde Doğdu, Bir Casustu ve Bir Kahraman Olarak Kutlandı - Ama 'Mary Bowser' Hikayesinin Noktasını Kaçırıyoruz
Telgraf vaatlerle cızırdadı. “Jefferson Davis evinde çalışan Slave'in adını aldım” ilan etti.
Söz konusu “Köle”, aslında Konfederasyon başkanının evine sızan ve hiçbir beyaz casusluk ajanının yapamayacağı istihbarat elde eden bir Birlik casusuydu. 1910 telgrafını alan William Beymer, bir makale hazırlıyordu. Harper’'ler Köleden casusa dönüşen kişinin en sonunda kamuoyuna açıklanacağı dergi. Savaştan sonra, bu siyah kadının katkıları söylentiye dönüştü ve eski sahibi ve bir casus olan beyaz Virginian Bet Van Lew, federal hükümet tarafından övüldü (ve finansal olarak ödüllendirildi). Ancak bir sorun vardı: Telgrafı gönderenin ortaya çıkardığı isim, “Mary Elizabeth Bowser” yanlıştı.
Sonuç olarak, makale onun tarihteki yerini güvence altına almak yerine belirsizleştirecektir.
Yanlış ismi veren kişi Van Lew'in yeğeniydi. Pressed for details about the espionage in the Confederate White House, the niece could provide none, noting that she was a young child during the war, never privy to clandestine information. The ensuing five decades must have further clouded her memory, as nearly all the biographical details she provided about “Mary Elizabeth Bowser” were incorrect. But Beymer, focusing on Van Lew in his Harper‘s article, relied unquestioningly on the niece’s account. (The telegram and notes from the niece’s interview are held at the Briscoe Center for American History).
Today, as growing interest in African American and women’s history has brought increased attention to “Mary Bowser,” what circulates often remains distorted at best, and patently false at worst.
The woman&rsquos real name, in fact, was Mary Jane Richards Denman. Born into slavery sometime around 1840, Mary Jane was briefly married to a man named Wilson Bowser, although only his surname, not hers, appears in the 1861 church annals listing their nuptials. Researchers seeking “Mary Bowser” could find no other trace of her. Not until nearly a century after Beymer’s article did historians ascertain that before and after the war, she used the surname Richards, allowing us to better reconstruct her life. Now, newly discovered documents reveal that around August 1867, she took another husband and began using the name “Mrs. John T. Denman” she continued to identify herself as Mary Jane Denman after their relationship ended. My research regarding these newfound documents yields fascinating details &mdash such as her struggle to support herself after the war, even as Van Lew received compensation from the government &mdash that we couldn’t learn without her correct name.
As a historian and novelist, I understand both the power and the danger of a compelling story. In my novel The Secrets of Mary Bowser, I use the hook of the slave-turned-spy to teach readers about how activism by 19th-century African Americans shaped U.S. history. Fictional accounts based on real people artfully alter events and invent characters (as movies like BlackkKlansman ve Vice demonstrate). As a novelist, I creatively departed from my rigorously researched nonfiction recounting of her life. But as a historian, I’ve grown concerned that our impulse to celebrate a black spy in the Confederate White House is impeding us from getting history right, in troubling ways.
İçinde Southern Lady, Yankee Spy, a meticulous biography of Van Lew, historian Elizabeth Varon documents the participation of many free and enslaved blacks in Richmond’s pro-Union underground. Yet the attention paid to “Mary Bowser” paradoxically obscures their contributions, because many books, articles and internet posts wrongly attribute to Mary actions undertaken by other African Americans (such as using needlework to smuggle messages, or escaping to the North during the war).
Our desire for cloak-and-daggery disregards how the pro-Union underground operated. Research by Varon and other historians shows that from 1861 to 1863, the underground’s efforts primarily involved aiding Union soldiers crowded into Richmond’s makeshift prisons with food, medicine and opportunities to escape. Only in 1864 and 1865, with battles raging nearby, did the focus expand to smuggling military and political intelligence to Union generals. Mary Richards Denman’s postbellum speeches and letters dwell more on her work in the prisons and her eavesdropping in the Confederate Senate than her foray into Davis’ household. Exaggerating the duration and impact of the latter feeds sensationalism in ways that undermine our ability to understand the past&mdashand the present.
It’s thrilling to unearth previously unknown historical documents related to such a compelling, elusive figure. But it’s disheartening that the emerging facts must compete with outlandish new claims about her espionage in the Davis household, which have recently begun to circulate in books, articles and online posts, yet which cannot be true, given what historians have already documented about the underground, and what we know from Mary Richards Denman herself. The ease with which this new misinformation circulates underscores that Americans must hone our ability to evaluate sources, recognize reliable research and maintain skepticism about dubious claims, whether the topic is history or current perils like climate change, election manipulation or anti-vaccination rhetoric.
Focusing only on Civil War espionage also effaces the disturbing breadth of American racism. When Mary Richards was a child, Van Lew expatriated her to Liberia, reflecting a disturbing belief shared by pro-slavery and anti-slavery whites that free blacks had no place in this country. Although a small portion of African Americans embraced the idea of creating a new nation removed from American racism, many emigrants to Liberia, including Mary Richards, eventually returned, preferring to strive for full citizenship here.
But after the war, Mary, like most formerly enslaved people, struggled financially and physically to create a life in freedom. She repeatedly spoke and wrote about the violent racism of Southern and Northern whites. Racial intolerance likely put an enormous strain on her relationship with John Denman, who was white during their brief marriage, the couple lived in Georgia, an exceptionally hostile place for interracial couples. Her only surviving correspondence with Van Lew, written five years after the war, shows that emancipation didn’t beget opportunity: the woman who worked surreptitiously to end slavery couldn’t secure sustained employment in freedom.
Politically and socially, Americans today remain the inheritors of the failures of Reconstruction, as conflicts over voting rights, reparations or removing Confederate statues evidence. We can best honor Mary Richards Denman by being unwaveringly honest about America in her era, and our own.
Historians’ perspectives on how the past informs the present
Lois Leveen is the author of the novels The Secrets of Mary Bowser ve Juliet’s Nurse. She is at work on a book-length biography of Mary Richards Denman. Her latest research on Denman’s life appears in the Los Angeles Review of Books.
This freed slave infiltrated the Confederate White House without anyone suspecting it
Confederate President Jefferson Davis suspected a mole somewhere in his government, leaking information. It was the height of the Civil War in the early 1860s, and his army was struggling against the Union, which was getting mysteriously better and better at predicting his moves.
He became very paranoid — rightfully so — there was, indeed a mole. He just wasn’t looking in the right places.
The mole was a servant at the Confederate White House in Richmond — a freed slave with a photographic memory who, in addition to caring for his wife’s dresses, slipped the North valuable secrets from Davis’s own desk.
Bowser’s is one of the great but infrequently told spy stories in American history — a shame, say historians and others who write about the Civil War, because it is a tale with an enduring, important lesson.
Bowser used the assumption that she was far less intelligent than her white employers against them.
“By playing to that stereotype, she becomes an intelligence agent and, therefore, proves the value of black intelligence at undermining the institution of slavery itself,” Lois Leveen, a historical novelist who based one of her books on Bowser, said while discussing the spy’s legacy in 2013 during a panel discussion at the Museum of the Confederacy in Richmond.
“This is a humdinger of a tale," said another panelist, University of Virginia historian Elizabeth Varon.
Varon detailed Bowser’s life and spy capers in her 2003 book, “Southern Lady, Yankee Spy.”
The book is primarily a biography of Elizabeth L. Van Lew, a well-known Richmond society figure and daughter of prominent slave owners. Van Lew is the second humdinger in this story. She abhorred slavery. And when the war broke out, she decided to do something about it.
Van Lew stayed in the family mansion with her mother during the war, according to Karen Abbott, the author of “Liar, Temptress, Soldier, Spy: Four Women Undercover in the Civil War.” From there, she ran a spy ring known as the Richmond Underground. Her spy methods were not particularly sophisticated, but the information her agents provided to Gen. Ulysses S. Grant — especially during the siege of Richmond — was crucial.
One of those spies was Bowser.
She was born around 1840 while her parents were enslaved by Van Lew’s family. The Van Lews had conflicted feelings about slavery, though. Elizabeth sent Bowser north to be educated during her teenage years. Later, she did missionary work in Liberia.
When she returned to Richmond, Bowser was arrested. It was illegal to return to a slave state after living in a free one.
Van Lew bailed her out. At some point, she brought Bowser into her spy network, helping her get a job as a servant at the Confederate White House.
The tradecraft was simple, Abbott said. A family friend of the Van Lews worked for a seamstress near the Confederate White House. Bowser brought the first lady’s dresses there not just when they needed work but also to send important messages to Van Lew.
The dresses held the messages. Bowser sewed them into the fabric.
This was perilous work — especially for Bowser, who probably would have been executed if she were caught.
But she was too good to be caught.
As for Van Lew, the Confederates began closing in on her in 1864, but by then the war — for Virginia and the South — was pretty much lost. When Grant’s army rolled into Richmond in 1865, Van Lew wrote in her journal, “Oh, army of my country, how glorious was your welcome!”
Grant was so pleased with her work he awarded her an official job: postmaster of Richmond.
As for Bowser, she moved to Georgia to become a teacher. And she spent the rest of her life telling the story of her time as a spy — down South and up North. Niye ya?
“For a purpose,” Varon said. “For the purpose of saying: ‘We need our rights protected. We’re still vulnerable. The work’s not done yet.’"
Mary Bowser: A Brave Black Spy in the Confederate White House
A photograph formerly assumed to be of Mary Bowser. Vikipedi Commons
By the late 1860s, Mary relocated to various parts of the South as a teacher with the Freedmen&rsquos Bureau. In early 1867, she founded a new school in Saint Mary&rsquos, Georgia, in which she taught almost 200 students. Through her letters to Gilbert L. Eberhart, the superintendent of education for the Georgia Freedmen&rsquos Bureau, we see what it was like to teach at a freedmen&rsquos school directly after the Civil War in the South. She complains that the school doesn&rsquot have the resources that it needs to be successful, as the funding was inconsistent. Mary also feared for her safety and the safety of her students, citing threats of violence against them by whites.
By the middle of 1867, in her final letters to Eberhart, she wrote to him that she married and that her new husband returned to Havana, Cuba. By the end of June, she was instructed to close the school, and in her final letter, she asked for the remainder of the salary she was owed so that she could travel to meet her husband. Whether or not she did this is unknown, and all evidence of Mary disappears from the historical record. Given her knack for fading into the background and forming new identities, it isn&rsquot surprising that she disappears like this. Maybe one day, we will find her.
There was a picture that circulated for years of a woman named Mary Bowser, dressed in early twentieth-century clothing, surrounded by early twentieth-century furniture. Author and historian Lois Leveen challenged its authenticity because the woman in the photograph is much younger than the real Mary Bowser would have been when the picture was taken in 1900. Plus, why would a woman who completely disappeared from the historical record, without so much as a mention, suddenly show up in a photograph, almost thirty-five years after she disappeared? While the name of the woman in the picture is indeed Mary Bowser, it is not a picture of the woman who was a spy in the Confederate White House.
The growth of the study of women&rsquos history and African-American history reminds us how difficult it is to study these subjects comprehensively because the historical record remains incomplete. What we know about Mary, her contributions, and her movements is mostly through the historical record left by others. Would we even know who Mary Bowser was if Elizabeth Van Lew hadn&rsquot enjoyed a close relationship with her, or would she be lost to history, like so many others? Mary Bowser remains a fascinating figure in the study of the Civil War espionage because she is so mysterious. We don&rsquot even have a picture of her.
A White Woman Posed as a Black Man to Infiltrate Confederate Lines
In 1862, Confederate authorities captured a Union spy in Richmond, Virginia and executed him. The agent’s death created a job opening in the secret.
In 1862, Confederate authorities captured a Union spy in Richmond, Virginia and executed him. The agent’s death created a job opening in the secret service of the United States—one that the unlikeliest candidate ultimately filled.
The Union’s new spy was a woman and an expert of disguise named Emma Edmonds. In the spring of 1862 she infiltrated Confederate lines by dyeing her skin black with silver nitrate, donning a wig and posing as a male slave.
Edmonds was Canadian. Born in 1841, in 1861 she enlisted in a Michigan infantry unit while disguised as a man. The secret woman soldier was on the front lines around Fortress Monroe, on the Virginia coast, when she learned of the spy’s execution in Richmond.
She applied to fill the agent’s position—a gambit she recounted in her bestselling 1864 memoir Unsexed, or the Female Soldier. Historian Philip Van Doren Stern included a chapter from Unsexed in his 1959 book Secret Missions of the Civil War.
Edmonds had an ulterior motive in wanting to be a spy. During the fighting around Fort Monroe, Confederate sharpshooters had killed a Union lieutenant named James Vesey. Edmonds was “obviously in love” with Vesey, Stern wrote.
She wanted revenge. And to get it, she would pretend to be a male slave and enter Confederate territory.
First, she had to prove to Union spymasters that she was loyal … and could use a firearm. She attended her interview in her “normal” disguise as a man. “My views were freely given, my object briefly stated, and I had passed trial one,” Edmonds wrote.
Next she demonstrated her prowess with a weapon. “I sustained my character in a manner worthy of a veteran,” she crowed.
Federal spymasters gave her three days to prepare for her first mission into Confederate-held Virginia. “I purchased a suit of contraband clothing, real plantation style, and then I went to a barber and had my hair sheared close to my head.”
With silver nitrate she dyed her “head, face, neck, hands and arms” black. To test her disguise, she approached a Union postmaster who knew her as a white man.
Edmonds asked the postman to bring her a wig from Washington. The postman did not recognize the apparent black man standing before him and demanded to know what the whig was for.
“No matter, that’s my order,” Edmonds recalled saying. The postmaster agreed to fetch it. Edmonds was confident her disguise would work. Pocketing a revolver, she slipped through the Union picket outside Fortress Monroe and strolled into Confederate lands.
After a cold, sleepless night, Edmonds encountered a group of slaves carrying coffee and supplies to rebel pickets. She fell in with the slaves and wound up as part of a work party building fortifications for the Confederate army.
For two days no one saw through her disguise. While working, Edmonds noted the positions of the Confederate artillery. She sketched a map of the rebel defenses and slipped into her shoe for safekeeping.
On the third day, one of the slaves in Edmonds’ work party looked at her curiously. “I’ll be darned if that fella ain’t turning white,” the man commented. Catching a glimpse of herself in a mirror, Edmonds realized with horror that her silver nitrate skin dye was wearing off. She hurriedly reapplied her disguise.
Returning to Confederate positions, Edmonds observed rebel soldiers gathering around a civilian man. She recognized the man’s voice—he was a peddler who also frequented the Union Fort Monroe.
“There he was, giving the rebels a full description of our camp and forces,” Edmonds recalled. The peddler boasted that he had tipped off rebel snipers to Vesey’s position. “They lost a splendid officer through my means,” the peddler said.
Finally, Edmonds could have vengeance, by warning the Union of the peddler’s betrayal. “I thanked God for that information,” the spy wrote. Handed a rifle and commanded to stand guard, Edmonds instead seized the opportunity to slip away into the forest … and return to her own army.
Mary Elizabeth Bowser: A Black Spy in the Confederate White House
Mary Bowser, born into slavery in Virginia sometime around 1840, was, alternately, a missionary to Liberia, a Freedmen’s school teacher — and, most amazingly, a Union spy in the Confederate White House.
Her wartime career is all the more astounding because her espionage depended on the very institution that was meant to subjugate her. Chattel slavery was predicated on the belief that blacks were innately inferior — leaving a slave woman not so much above suspicion as below it — yet Bowser demonstrated the value of black intelligence, in every sense of the term. But the truth about the woman who went from slave to spy is fascinating and revealing precisely because it remains incomplete.
Bowser began her life as property of the Van Lews, a wealthy, white Richmond family. Although her exact date of birth is unknown, on May 17, 1846, “Mary Jane, a colored child belonging to Mrs. Van Lew,” was baptized in St. John’s, the stately Episcopal church for which the elegant Church Hill neighborhood of Richmond is named, and in which Patrick Henry delivered his 1775 “give me liberty or give me death” speech. It was extremely rare for enslaved or free blacks to be baptized in this church. Indeed, other Van Lew slaves received baptism at Richmond’s First African Baptist Church, indicating that Mrs. Van Lew, the widowed head of the household, and her daughter Bet singled out Mary for special treatment from an early age.
Mary Elizabeth Bowser
Some time after being baptized, Mary was sent north to be educated, although it is unclear precisely when or where she attended school. In 1855, Bet arranged for the girl, then using the name Mary Jane Richards, to join a missionary community in Liberia. According to Bet’s correspondence with an official of the American Colonization Society, however, the teenage Mary was miserable in Africa. By the spring of 1860, she returned to the Van Lew household, and eventually to St. John’s Church, where, on April 16, 1861 — the day before the Virginia Convention voted to secede — Wilson Bowser and Mary, “colored servants to Mrs. E. L. Van Lew,” were married.
The Confederate White House in Richmond, Va.
As these scant biographical traces suggest, much of what historians have documented about the life of Mary Bowser comes from sources that focus more fully on the Van Lews, especially the pro-Union Elizabeth “Bet” Van Lew. During the Civil War, Bet’s loyalty to the North prompted her to care for Federal prisoners in Richmond and to smuggle information to Union military commanders. Although the official military correspondence involving Van Lew’s espionage was destroyed at her request after the war, the generals Benjamin Butler, Ulysses S. Grant and George Sharpe all cited Van Lew as a critical source of intelligence from within the Confederate capital.
Van Lew, in turn, credited her family’s former slave as her best source, writing in the private diary she kept during the war, “When I open my eyes in the morning, I say to the servant, ‘What news, Mary?’ and my caterer never fails! Most generally our reliable news is gathered from negroes, and they certainly show wisdom, discretion and prudence which is wonderful.”
But it was not until 1900, when Van Lew was dying, that a Richmond newspaper’s account of her life included a description of an unnamed “maid, of more than usual intelligence” who was educated in Philadelphia and then placed in the Confederate White House as part of Van Lew’s spy ring. It was another decade before Bet Van Lew’s niece identified this black woman as Mary Bowser (sadly, the niece, only 10 years old when the war ended, could provide few other details regarding Bowser). The first publication of Bowser’s name came in a June 1911 article in Harper’s Monthly about Van Lew, which became the source — usually uncited and heavily embellished — for nearly all subsequent accounts of Bowser’s exploits.
But the former spy had already told her own story, publicly and privately, in the period immediately following the war, as recent research has revealed. Nevertheless, her own accounts don’t amount to straightforward autobiography, because she deliberately concealed or altered aspects of her life, as she carefully constructed her own identity and positioned herself in relation to the larger black community.
On Sept. 10, 1865, The New York Times published a notice for a “Lecture by a Colored Lady“:
Miss RICHMONIA RICHARDS, recently from Richmond, where she has been engaged in organizing schools for the freedmen, and has also been connected with the secret service of our government, will give a description of her adventures, on Monday evening, at the Abyssinian Baptist Church.
There can be little doubt that this was Bowser. And yet, as the use of a pseudonym suggests, she was consciously constructing a public persona. Reporting on the talk, the New York-based newspaper the Anglo African described Richards as “very sarcastic and … quite humorous.” The audience might have been most amazed by her description of collecting intelligence in the Confederate Senate as well as the Confederate White House, and aiding in the capture of rebel officers at Fredericksburg, Va. But her acerbic wit shone best when she described her time in Liberia, where “the Mendingoes … never drink, lie, nor steal,” making them “much better than the colored people are here.” (She concluded by admonishing young people to pay less attention to fashion and more to education.)
Slaves, like spies, regularly relied on judicious deceit. But even with the war over, Bowser, speaking in the guise of Richmonia Richards, practiced deliberate dissimulation. “Richmonia” recounted returning from Liberia to Virginia in 1860 to visit “her foster-sister,” whom she referred to as “Miss A–,” though the woman in question must have been Bet it was a convention of sentimental abolitionist literature to use the phrase “foster sister” to describe the relationship between a sympathetic young mistress and her slave. But Richmonia Richards was more critical. She claimed that because Miss A– confiscated her free papers “for safekeeping,” she was arrested, given five lashes and “finally sold into slavery.” But in truth, although Mary Richards was arrested in Richmond in 1860, rather than being sold, she was returned to Bet’s mother, who was fined for letting her slave go out without a pass.
Why the prevarication? Mary’s freedom was likely de facto, not de jure, at least until after the war: both Virginia state law and stipulations in her husband’s will impeded Mrs. Van Lew from legally manumitting any of her family slaves. For the teenage Mary, the shock of being openly deemed property after having experienced personal liberty in the North and overseas must have been disturbing. And for “Richmonia,” the specter of whipping and forced sale was rhetorically powerful.
Mary’s twin commitments to racial uplift and to creating a story to suit her audience remained in evidence in 1867, when she met Harriet Beecher Stowe, the Rev. Charles Beecher and the Rev. Crammond Kennedy of the Freedmen’s Bureau. The trio was traveling through St. Mary’s, Ga., when they encountered “a most interesting school taught by a colored girl — quite a character,” who at that time went by the name Mary J. R. Richards. Beecher’s diary entry provides the only known physical description of the slave-turned-spy: “a Juno, done in somber marble … her features regular and expressive, her eyes exceedingly bright and sharp, her form and movements the perfection of grace.”
As impressed as the travelers were by her efforts as a prewar missionary and postwar teacher of former slaves, it was Bowser’s work as “a member of a secret organisation in Richmond during the war … a detective of Gen’l Grant,” that prompted Kennedy to muse, “She could write a romance from her experience in that employment.” One wonders what story she would have penned, given that she told these visitors that her father was part Cuban-Spaniard and part Negro, and her mother was white, a dubious claim in light of the social mores of antebellum Virginia and the extant documentation that Mary was born a slave, which the child of a white mother would not have been.
Why lie about her parentage? The answer may stem not from the intentional deceptions she practiced during the war, but what she experienced in its aftermath. During her New York lecture, Richards recounted the arrest, torture and threatened execution of a black man who dared defend his wife from physical attack by Union forces occupying defeated Richmond. And while Kennedy described Richards as “this sister of ours, whose history … brought tears to all of our eyes,” Beecher referred to another African American in St. Mary’s as an “old darky.” If even seemingly sympathetic white Northerners could express overt racism, disguising one’s heritage might have been a calculated gesture of self-protection.
In the only direct words of hers we have (her 1867 correspondence with the superintendent of education for Georgia’s Freedmen’s Bureau), Mary emphasized the pull of race, expressing deep concern for the millions of slaves she helped liberate: “I felt that I had the advantage over the majority of my race both in Blood and Intelligence, and that it was my duty if possible to work where I am most needed.” After a month as the sole teacher to 70 day students, a dozen adult night students and 100 Sunday school students, however, she despaired, “I am I hope willing to do what I can, but I fear that in the end it will not prove much.”
The slave-turned-spy now faced an especially insidious enemy, as she wrote in one of her last missives before leaving the school and slipping out of the historical record:
I wish there was some law here, or some protection. I know the southerners pretty well … having been in the service so long as a detective that I still find myself scrutinizing them closely. There is … that sinister expression about the eye, and the quiet but bitterly expressed feeling that I know portends evil … with a little whiskey in them, they dare do anything … Do not think I am frightened and laugh at my letter. Anyone that has spent 4 months in Richmond prison does not be so easily frightened.
News--- Jeff Davis's White House Infiltrated By Union Intelligence Network
Slave in Jefferson Davis' Home Gave Union Key Secrets, Barbara Starr and Bill Mears, CNN, February 20, 2008
William Jackson was a slave in the home of Confederate president Jefferson Davis during the Civil War. It turns out he was also a spy for the Union Army, providing key secrets to the North about the Confederacy. Jackson was Davis' house servant and personal coachman. He learned high-level details about Confederate battle plans and movements because Davis saw him as a "piece of furniture" -- not a human, according to Ken Dagler, author of "Black Dispatches," which explores espionage by America's slaves. "Because of his role as a menial servant, he simply was ignored," Dagler said. "So Jefferson Davis would hold conversations with military and Confederate civilian officials in his presence."
Dagler has written extensively on the issue for the CIA's Center for the Study of Intelligence . In late 1861, Jackson fled across enemy lines and was immediately debriefed by Union soldiers. Dagler said Jackson provided information about supply routes and military strategy.
"In Jackson's case, what he did was . present some of the current issues that were affecting the Confederacy that you could not read about in the local press that was being passed back and forth across local lines. He actually had some feel for the issues of supply problems," Dagler said. Jackson and other slaves' heroic efforts have been a forgotten legacy of the war -- lost amid the nation's racially charged past and the heaps of information about the war's historic battles. But historians over the last few decades have been taking an interest in the sacrifice of African-Americans during those war years.
Jackson's espionage is mentioned in a letter from a general to Secretary of War Edwin Stanton. Maj. Gen. Irvin McDowell refers to "Jeff Davis' coachman" as the source of information about Confederate deployments. Dagler said slaves who served as spies were able to collect incredibly detailed information, in large part because of their tradition of oral history. Because Southern laws prevented blacks from learning how to read and write, he said, the slave spies listened intently to minute details and memorized them.
"What the Union officers found very quickly with those who crossed the line . was that if you talked to them, they remembered a great more in the way of details and specifics than the average person . because again they relied totally on their memory as opposed to any written records," he said. Jackson wasn't the only spy. There were hundreds of them. In some cases, the slaves made it to the North, only to return to the South to risk being hanged. One Union general wrote that he counted on black spies in Tennessee because "no white man had the pluck to do it."
No one was better than Robert Smalls, a slave who guided vital supply ships in and out of Charleston Harbor in South Carolina. He eventually escaped and provided the Union with "a turning of the forces in Charleston Harbor," according to an annual report of the Navy secretary to President Lincoln. "A debriefing of him gave . the Union force there the entire fortification scheme for the interior harbor," Dagler said.
One of the most iconic spies was Harriet Tubman, who ran the Underground Railroad, bringing slaves to the North. In 1863, she was asked by the Union to help with espionage in South Carolina. She picked former slaves from the region for an espionage ring and led many of the spy expeditions herself. "The height of her intelligence involvement occurred late in 1863 when she actually led a raid into South Carolina," Dagler said. "In addition to the destruction of millions of dollars of property, she brought out over 800 slaves back into freedom in the North."
As the nation marks Black History Month in February, Dagler said that history should include the sacrifices of the African-Americans who risked their lives for their nation. Many paid the ultimate sacrifice. "They were all over the place, and no one [in the South] considered them to be of any value. Consequently, they heard and saw virtually everything done by their masters, who were the decision-makers," Dagler said.
Whatever happened to William Jackson, the spy in Jefferson Davis's house?Unfortunately, that remains a great unknown. "He simply disappeared from history, as so many of them have."
CNN's Wayne Drash contributed to this report.
CWL: It seems likely that William Jackson's intelligence collection began and ended in 1861. More important Elizabeth Van Lew's intelligence network that began in late 1862 and early 1863. Van Lew was communication with several Richmond blacks close to the Davis' home.