Yarı akışkan ya da doğrudan katı haldeki organik bir madde olan reçine, birçok farklı bitki ailesi tarafından yağ içinde eriyen zamklarla birlikte üretilir. Zamkla bileşik yapısı sayesinde dış etkenlere karşı son derece dayanıklı bir yapıya sahip olan reçine, su çözünmeyen ve yalnızca organik çözücü maddeler kullanarak ayrıştırılabilen bir maddedir. Oda sıcaklığında katı veya yarı akışkan hale sahip olan reçine ısıtıldığında kısa süre içinde erimeye başlar. Ülkemizde insanlar tarafından en çok bilinen reçine türü, Çamgiller familyasının üyesi olan Çam ağaçlarının reçinesidir. Çamgiller haricinde maydanozgiller ve baklagiller gibi farklı bitki familyalarına mensup olan bitkiler tarafından da üretilen reçine, bitkinin salgı kanallarında toplanarak dışarı verilir.
Bitkilerin gelişim süreci ilerledikçe salgı kanalları içinde birikmeye başlayan reçine bazen doğal bazen de bitki tarafından yaralanmaları iyileştirmek için kullanılır. Bitkilerin salgı kanallarında doğal olarak bulunabilen reçine ayrıca bitkinin gövdesinde meydana gelen çatlak ve kırıkların kaplanması için de kullanılır. Ayrıca bilimadamları tarafından yapılan araştırmalar, bazı bitki türlerinin reçinelerinin hücrelerde de toplanabildiğini ortaya çıkartmıştır. Reçine ayrıca günümüzde oldukça değerli bir doğal taş kabul olarak kabul edilen kehribarın da fosilleşmemiş halidir. Çam ağaçlarının gövdesinden akan reçinenin toprak altında kalarak fosilleşmesi sonucu oluşan Kehribar, yüzyıllar boyunca insanoğlu tarafından süs eşyası ve takı yapımında kullanılmıştır.
Bitkiler doğal reçine saf halde üretemediğinden, tüm bitki türlerinin reçineleri çeşitli yağlar ile birlikte sentezlenir. Yağ ile karışık halde bulunan reçinenin elde edilmesi için farklı yöntemler olsa da, yüzyıllardır uygulanan ve en pratik olan yöntem bitkinin gövdesinde küçük bir delik açmaktadır. Reçine elde etme yöntemi aslında bitkinin gövdesine kasıtlı olarak zarar vermek olarak da tanımlanabilir. Gövdeye bıçak yardımı ile açılan küçük bir delik ya da çizik daha sonra sert bir cisim kullanılarak genişletilir ve böylece bitkiye küçük çaplı zarar verilmiş olur. Bazı bölgelerde bitkinin kabuğu çizildikten sonra ateş kullanılarak kabuğun eritilmesiyle de reçine elde edilebilir. Bitki gövdesinin zarar görmesi ile bu bölümü izole etmek için salgı kanallarından dışarı reçine bırakır ve insanlar da bitkinin ürettiği bu reçineyi böylece toplar.
Yüzyıllar boyunca insanoğlu tarafından toplanan doğal reçine birçok farklı alanda kullanılmış olsa da, günümüzün modern sanayinde doğal reçine yerini yapay reçinelere bırakmıştır. Fiziksel açıdan neredeyse doğal reçine ile birebir özelliğe sahip olan yapay reçineler, kimyasal açıdan doğal ürünlerden kalın çizgiler ile ayrılır. Suni reçinelerin kimyasal yapısının doğal reçineden ayrılmasının nedeni ise, suni olarak üretilen reçinelerin içinde başta plastik olmak üzere vernik ve yapıştırıcı gibi birçok yabancı madde olmasıdır.
Rahnansaika