Medya ve sahipleri korkaklar, yalancılar, yarış yemleri ve ikiyüzlüler evet evet evet. Politikacılar da çoğunlukla. Sanırım yalanlarla ve duygusal kancalarla çalındığımız konusunda net bir fikir birliği var, hardcore. Bununla birlikte, can sıkıcı olan şey, ikiyüzlülüğü sevimli bir soru ya da böyle bir şeye giden gerçek bir teklif olarak çerçeveleyen akıllı insanlardır:
“Oh, bu yüzden virüs yüzünden iş açmak uygun değil ama sokakları isyancılarla doldurmak uygun mu? Tamam o zaman!”
Bu ifade acı verici bir şekilde doğru olsa da zayıftır. Odanın arkasındaki, içine bir şey emretmediği için göz ardı edilen veya boş bakışlar alan bir ifade veren bir içe kapanık gibi. Antikliklerinden sorumlu olan partiyi, yükselttiğiniz ciddi soruya cevap vermeye teşvik etmez. Örneğin:
Cihaz tamircisi paranızı aldı ve bulaşık makinenizi asla sabitlemedi, şimdi kamyonuna geri dönüyor. Onunla bu saçma durum hakkında nasıl konuşuyorsun?
“Ee, sanırım paramı almanın ve sonra bulaşık makinemi tamir etmeden uzaklaşmanın komik olması değil mi?”
Veya, böyle biriyle ilgileniyor musun:
“Bekle dostum Plakanızı aldım, ya buraya geri dönün ve bulaşık makinesini tamir et, yoksa polise dahil olacağız, kulağa hoş geliyor mu?”
Demek istediğin önemli ve kişinin seni% 100 ciddiye almasını istiyor musun? Bu, endişenizi nasıl çerçevelediğinize bağlıdır.
Diyerek şöyle devam etti: “Hükümet liderleri ve polisi, son iki hafta boyunca halka açık alanlarda yaygın bir şekilde toplanması sırasında Covid19 emirlerini uygulamadı. Artık işimize açığız ve yaptırımı tehdit eden herkese dava açacağız.”
“Neden bu kadar iyi değil?” Nedenini sormayı bırak. “Hey, bir dakika ..” demeyi bırak
A, A ve B, B’dir.
Değil, “Görünüşe göre A biraz tür A, amirit mi? Ve ben sarhoş muyum ya da B hemen hemen B mi?
Bu insanların çocuk eldivenlerine ihtiyacı yok. Cevaplama dışında bir çıkış yolu olmayan doğrudan sorular sormaları gerekir. Asla ipte değiller.