Geçenlerde 19 yaşında bir üniversite öğrencisinin annesinden bir danışma talebi aldım. Oğlunun, aşağıdakiler de dahil olmak üzere, herhangi bir genç yetişkinin yapması gereken basit, günlük sorumlulukların üstesinden gelemeyeceğinden derinden endişe duyuyordu:
- Fazla çekilen çek hesabı hakkında bankayı aramak (veya ilk etapta fazla çekmemek);
- Son başvuru tarihinden önce üniversite kurslarına kaydolmak; ve
- Reçetelerini tekrar doldurmayı hatırlamak.
Düşen bu toplar ilişkilerinde sürekli bir sürtünme kaynağıydı. Sorumlu olması için ona ne kadar yalvarırsa, o da onun dırdırından ve mikro-yönetiminden o kadar şikayet ediyordu. Devam eden bu gerilim, okuldan tatilde eve geldiğinde, çalışma programıyla çelişen bir randevuyu değiştirmek için dişçinin ofisini aramayı ihmal ettiğinde/reddettiğinde doruğa ulaştı.
18-25 arasında, kişinin kimliği yavaş yavaş gençten genç yetişkine dönüşür.(Twenty20 @chantylove)
Bir ebeveyn, üniversite öğrencisi kendileri için bir şeyler yapmayacaksa ne yapmalıdır?
Bir ebeveyn ne yapmalı?
Cevap sizi şaşırtabilir.
Niye ya? Çünkü ergenlikten beliren yetişkinliğe geçiş - kabaca 18-25 yaşları - kişinin kimliğinin yavaş yavaş gençten genç yetişkine dönüştüğü bir dönemdir. Bu geçişte önemli bir adım, çeşitli idari görevlerin sorumluluğunu almaktır. vakti zamanında ebeveynler ve diğer yetişkinler tarafından denetlenir.
Finansmanı yönetmek, randevuları planlamak, sağlık hizmetlerine katılmak - bunlar çoğu gencin endişelenmesine gerek olmayan şeylerdir, oysa çoğu yetişkin bunu yapar. Bu görevlerin sahiplenilmesi, yetişkinliğe geçiş müfredatının önemli bir parçasıdır.
Bu anne, oğlunun bu gelişimsel görevde başarısız olmasından yerinde olarak endişe duyuyordu. Ancak davranışı ne kadar sinir bozucu olsa da, bu fenomen - basit idari görevlerden ve sorumluluklardan gizemli ve inatçı bir kaçınma - ergenden yetişkine geçiş yapanlar arasında nefes kesici bir şekilde yaygındır.
Dr. McConville'in kitabı, Başarısızlık Başlatma
Gençlerin kendi randevularını yönetmeleri neden bu kadar zor?
Bu yaş grubuyla çalıştığım psikoterapi pratiğimde bu fenomenle yüzlerce kez karşılaştım. Ne oluyor? diye sorabiliriz. Bir doktorun ofisini aramanın bu kadar zor olan yanı nedir? Ya da bir iş görüşmesi ayarlamak? Veya bir kredili mevduat hesabı için bankayla iletişime geçmek mi?
Bu gizem benim için birkaç yıl önce, babası onun için bir iş ortağıyla yaz iş görüşmesi ayarlayan genç bir müşteri - aşağı yukarı aynı yaşta - tarafından çözüldü. Genç adamın tek yapması gereken iş ortağını aramak ve görüşmeyi planlamaktı. Bunun yerine, tereddüt etti, erteledi ve hüsrana uğramış babası arayıp onun için görüşmeyi planlayana kadar tekrar tekrar unuttu.
Birkaç ay sonra, bu genç adam -büyük bir utançla- yetişkinlerle gerçek dünyadaki durumlarda konuşmayı ürkütücü bulduğunu bana itiraf etti. Aptalca bir şey söyleyeceğinden korktu ve yetişkin onun sadece bir çocuk olduğunu düşünecekti. Kendisinin dediği gibi, kendimi bir yetişkin gibi göstermek, onu aptal ve aşağılanmış hissettirme riskini taşıyordu. Bu yüzden mantıklı olanı yaptı: Mümkün olduğunda yetişkinlerin dünyasıyla etkileşimden kaçındı.
Ergenlikten yetişkinliğe geçiş, kimlikte bir değişim gerektirir
Bu, ebeveynlerin anlaması için çok önemlidir.
Niye ya? Çünkü biz yetişkinlerin unuttuğu şeylerden biri, ergenlikten yetişkinliğe geçişin bir süreç gerektirdiğidir. dramatik kimlik değişimi. Bu değişim otomatik olarak değil, etkin bir şekilde içinde bulunduğunuz sayısız etkileşim sayesinde gerçekleşir. kendinden geçmek bir yetişkin olarak -ki bu genellikle numara yapıyormuş gibi hissettirir- sadece yetişkin dünyasının yapmak seni ciddiye almak
Bu tekrarlanan süreç yavaş yavaş başlamanıza izin verir. kendini ciddiye al ve kendinizi bir yetişkin olarak düşünmek. Ama tehlike de burada yatıyor: Ya yetişkinlerin dünyası yok beni ciddiye al? Muhtemel cevap, telefon görüşmesi yapmaktan kaçınan müşterim gibi aşağılanmış olabileceğinizdir.
Peki bu içgörü, üniversite öğrencisi oğlu dişçi çağırmayan anneye nasıl yardımcı oldu?
Bu şekilde: Kendisiyle benim aramda kısa bir Zoom toplantısı düzenleyip düzenlemeyeceğini sordum, o da yaptı. Zoom'da ona kilit soruyu sordum: Daha önce hiç doktorun ofisini aradın mı?
Cevap, elbette, hayırdı.
Bir randevuyu yeniden ayarlamak için aradığınızda ne olacağını hayal ediyorsunuz? Söyledim.
Muhtemelen kızacaklar, diye yanıtladı.
Gizem çözüldü! Ofisi aramak istemedi çünkü hayal ofis personelinin ona kızacağını söyledi. Yine de hiçbir deneyimi olmadan, dişhekimliği ofislerinin aslında heyecanlı gelmemeler uzun süreli bir sorun olduğu için birisi yeniden planlamak için aradığında. Annesine aramayı onun adına yapmasını tavsiye ettim - ama o yanında ve telefonu hoparlördeyken.
Sonrasında tepkisi: Ah. Bu basitti.
Gençlerinize eğitim çarkları verin ve sizinle pratik yapmalarına izin verin
Ve elbette, bu küçük idari görevlerin çoğu vardır basit - onları bir kez yaptıktan sonra. Ancak, kredili mevduat hesabı için bir bankayı hiç aramadıysanız, bir üniversite kursuna kaydolmadıysanız veya bir randevuyu yeniden ayarlamak için bir doktorun ofisini aramadıysanız - bu kolay ama tanıdık olmayan görevler göz korkutucu görünebilir. 19 yaşındakiler birçok yönden parlak ve olgun olduklarından, yetişkin dünyasının gerçekte nasıl çalıştığı hakkında da çok az şey biliyorlar.
Bu annenin oğlu - tıpkı birkaç yıl önceki müvekkilim gibi - telefon görüşmesi yapmayı biliyordu. Nasıl telefon görüşmesi yapacağını bilmiyordu. bir yetişkin olarak .
Daha Fazla Okunacak:
Yetişkinlik Teriminin Gerçek Anlamı: Ebeveynlerin Bilmesi Gerekenler