Bec Stevens, 2021’in başlarında Hobart’tan Melbourne’a bir yolculuk yaptığında, bunun yıllar boyunca yaptığı diğer Tasmanlar arası gezintilerden çok farklı olacağını düşünmemişti. 2016 civarında yeraltı indie sahnesinde dişlerini çıkarırken – Camp Cope ve Jen Buxton gibilerinin yönettiği çevrelerde solo çalarak, kendi kendine kaydettiği mütevazı ilk EP’si “More Scared Than Me”yi – emo yükselişini – destekliyor. Comer, performans sergilemek için Hobart’tan Sidney ve Melbourne’a atlamaya alıştı.
Ancak bu gezi özellikle olaylı oldu. Gelişinden sonraki birkaç gün içinde, Melbourne üç aylık bir tecrit altına girdi ve onu “şehirde mahsur kaldı, sadece dolaşıp insanların kanepelerinde uyurken” bıraktı. Öldürmek için zamanla, ilk albümü ‘Big Worry’yi şekillendirmede çok önemli bir güç haline gelecek olan Cry Club gitaristi Jonathan ‘Jono’ Tooke ile bağlantı kurdu.
Tooke ile tanışmadan önce, Stevens bir kayıt sanatçısı olarak “pek güven duymuyordu”. NME’ye “Pek iyi olmayan insanlarla çalışıyordum ve içinde bulunduğum durumlarda kendimi çok güvende veya rahat hissetmiyordum” diyor. “Oldukça sık biriyle kayıt yapardım ve sonunda ‘Bu olur’ derdim, çünkü farklı bir şey istemekten çok korkardım ya da nasıl yapacağımı bilemezdim çünkü ben daha önce hiç bu ortamda bulunmadım.
Ancak Tooke ile çalışmak farklıydı. “‘Doğru dilin ne olduğu hakkında hiçbir fikrim yok ama bunun kulağa nasıl gelmesini istediğimi biliyorum ve bunu size mümkün olan en tuhaf şekilde ileteceğim’ diyebildim. Ve o, ‘Siktir git!’ Tüm süreç boyunca çok anlayışlı ve her şeye açıktı.”
Tooke ile çalışmadan önce Stevens, bir daha asla başka bir müzisyenle çalışmayacağından emindi. Ancak Tooke, “Big Worry”deki 12 şarkının hepsinde gitar çalmakla kalmadı, kayıtta bir yığın başka işbirlikçi de yer alıyor. Cry Club’dan Heather Riley ve Stevens’ın kız arkadaşı Bridget Jessop (namı diğer Eaglemont) armoniler söylerken, Ceres’ten Frank Morda davul çaldı ve diğer konuklar arasında ABD’li punk zımbaları Signals Midwest’ten Max Stern (‘Nightreader’da slayt gitar çalan), Tyler Richardson vardı. Luca Brasi ve Slowly Slowly’den Ben Stewart.
Son ikisi, albümün duygusal temel taşı olan ve teknik olarak bir cover olan ‘James’ Song’da yardımcı vokal söyledi: hiç yayınlanmamış olsa da, yürek burkan şarkı ilk olarak Stevens’ın intihar sonucu ölen yakın arkadaşı James McKenzie tarafından yazıldı ve kaydedildi. 2019’da
“Şarkı yazmak bana uzun zamandır oksijen vermediğim şeyler hakkında konuşma izni veriyor”
“James o şarkıyı bana onu son gördüğümden sonra gönderdi,” diyor Stevens, parmakları endişeyle kahve fincanının kenarında dans ediyor. “Açma-kapama yaşadım [relationship] onunla yıllarca. Asla olmayacak bir tür ‘şey’di – her zaman farklı durumlarda yaşadık ve yıldızlar asla hizalanmadı, bu yüzden her zaman bu sürekli birbirimizi sevme durumundaydık, ama üzgün ve hüsrana uğramış durumdaydık ve her zaman bu farklı şeylere devam ediyorduk. yollar. O şarkıyı bana ilk gönderdiğinde çok farklı bir şekilde duydum. Ama sonra onu kaybettiğimde – öğrendiğim gece – tekrar dinledim ve bir yığına çarptım.
‘James’ Song’u icra etmek, Stevens ve grubu için katartik bir yas eylemidir – şarkı listesindeki anı genellikle grubun en az bir üyesinin (genellikle saatin kadını) gözyaşları içinde sona erer. Ham bir an olabileceğini söylüyor, ama tüm kalbiyle kucakladığı bir an.
“Yaklaşık son 10 yılda dokuz kişiyi intihar ederek kaybettim” diyor, “hepsi Tassie’de, hepsi kendi başlarına harika insanlar, hepsi kendi boklarından geçiyor – benim de başıma gelen boktan ve Hala yaşadığım boktan arkadaşlarım var – ve en zor kısmı, hayatın devam etmesi. Her şey yoluna devam ediyor – ve etmek zorunda, bunu biliyorum ama bir kişinin adının günlük konuşmalarımızdan çıkarılmasından nefret ediyorum. Ve özünde, James sıradan bir insan, anlıyor musun? Ve sıradan insanlar genellikle bu tür bir mirasa sahip olmazlar.
Bec Stevens. Kredi bilgileri: Ian Laidlaw
Stevens, Olivia Newton-John’u örnek olarak göstererek “ünlü bir kişi öldüğünde, bütün mesele budur” diye devam ediyor (“inanılmaz kişi, onu sevdi, huzur içinde yatsın”). “Açıkçası tüm dünya James’i tanımıyordu”, bu nedenle James’in bu kadar büyük ölçekte yas tutulmaması mantıklı, ama yine de şunun farkına varmak önemli: “[he] inanılmazdı”.
Ancak Stevens için ‘James’ Song’u yayınlamak yine de kolay olmadı. Şubat ayının başında single olarak yayınlanmasına yaklaşırken, “gerçekten strese girdi” ve “neredeyse her gün ağlıyordu, sadece panik atak geçiriyor çünkü üzerimde gerçekten çok önemli birçok şey söylemem için çok büyük bir baskı vardı. ve hepsini mükemmel bir şekilde söyleyin”.
Spot ışıklarının üzerinizde parlak bir şekilde parıldaması, kalabalıkların neredeyse hiç kimsenin paketlerini tam olarak açmaya gücünün yetmeyeceği soruların yanıtları için size bakması, içinde bulunulması zor bir noktadır. “Bunu yapmayı seçtim,” diyor, “ve platforma sahip olan kişi benim, ama söyleyecek sihirli şeyler bende yok. Arkadaşımın şarkısını paylaşmak istiyorum. Onun hatırlanmasını istiyorum.”
Nihayetinde Stevens, McKenzie’nin “futbol ve kriket oynamayı ve barda bira içmeyi seven” ama aynı zamanda “tanışabileceğiniz en muhteşem insanlardan biri” olan “lanet olası sıradan bir pislik” olarak hatırlanmasını istiyor. Anılar zihnini doldururken gözleri hiçbir yere sürüklenmeden gülümsüyor: “Onu her gördüğümde, tüm oda aydınlandı. Bu pek çok insanın bana verdiği bir his değil. Ve romantik bir şekilde bile değildi – o sadece içinde bulunduğu alana bu enerjiyi veren türden bir insan. Ve ben de ‘James’ Song’un bunu yapmasını istiyorum. [highlight]. Sadece ‘Oh evet, James gerçekten bunalıma girdi ve kendini öldürdü’ şeklinde olmasını istemiyorum. Onun mücadelesinden çok daha fazlası var.”
“Hatırlatmaya çalıştığım ana duygu bu: hissettiğin ve hissetmeye devam edebileceğin her şey yolunda – ama her zaman seni orada tutan o küçük parçayı bulmaya çalışmalısın.”
“Büyük Endişe” birçok yönden katartiktir. Bir bütün olarak, Stevens şarkı yazarlığını bir terapi biçimi olarak görüyor – “çok daha uygun fiyatlı” diye alay ediyor – ve müziğini “arka planda bir travma boşaltma” olarak tanımlıyor. 29 yıllık zor dersleri, kazanılan ve kaybedilen aşkları ve hem olumlu hem de olumsuz biçimlendirici deneyimlerin kasırgasını özetleyerek “tüm benliğini” kayda geçirdi, bizi temin ediyor. Kayıt, en basit haliyle, Stevens’ın “pek çok şeyle uzlaşmak ve bazılarıyla barışmak” için harcadığı bir zamanın kroniğidir. [darkest] yaşadığım deneyimler”.
En ham duygularını şarkıya dökerek devam ediyor, “Uzun zamandır oksijen vermediğim şeyler hakkında konuşmama izin veriyor. Olan bir şey hakkında düşünüp ‘Tamam, hadi buna bir an verelim’ diyebiliyorum. Az önce ağır bir şey yaşadınız ve adımınızı attınız – ona bu alanı verin ve var olmasına izin verin.’ Çünkü biliyorsun, hayatında çok fazla boktan şey yaşıyorsun – çoğu insan yaşıyor – ve bunu sadece omuzlarında taşıyorsun. Ve her zaman yapacaksın, ama ben çok şanslıyım [because] ‘Tamam, bu bir boktu, ama şimdi bir şovda oynayıp bunun hakkında çığlık atacağım’ gibi oluyorum.”
Stevens, bunun özellikle dikkate değer bir örneği olarak “Big Worry”nin sondan bir önceki parçası olan “You And Me”ye işaret ediyor. “Kürtajla ilgili” diyor. “Hayatımın en karanlık zamanlarından biriydi ama bununla ilgili şarkı benim için çok şey ifade ediyor. Ben bu şarkıyı seviyorum. Asla çalmam – artık çok sık solo çalmıyorum ve bir grup şarkısı olarak uymuyor – ama aslında başka hiç kimse için değil. Bu sadece benim için.
Rekoru bitiren ‘Gold Star’, Stevens’ın diğer 11 şarkının cenazesinden sonra “herkesin sinirlendiği barda uyanış” olarak adlandırdığı bir şarkı ve erken yetişkinliği boyunca biriktirdiği tüm bagajı dinlendirmeye başladı. . Pistte, geçmişinde intihar düşüncesi üzerine düşünür ve sonunda bunu atlattığı için mutlu olduğu sonucuna varır. Kaydın aksi takdirde kasvetli temalarını dengelemek için bir parça iyimserlik, Stevens’ın ‘Big Worry’ için çalışma tarzının en net göstergesi: melankolisinden zevk almak ve çeşitli krizlerini çözmek ve aynı zamanda daha parlak günleri dört gözle beklemek.
Stevens’ın kapanışta açıkladığı gibi, “A Stranger” ve “Tanrıya şükür buradasın” gibi topikal olarak ağır şarkıların bu kadar enerjik olmasının nedeni budur. “Jono çok pragmatik biri – gitar parçaları üzerinde çalışıyor ve ‘Haydi gerçek emo gibi yapalım!’ Kulağa harika gelecek bir şey bulurdu ama ben ‘Bu çok üzücü’ derdim. O da, ‘Bec, bu şarkı içler acısı, ne demek istiyorsun!?’ Ben de ‘Umuda ihtiyacı var’ derdim. Şarkılar hüzünlü olabilir ama sonunda yine de o umut olmalı çünkü bütün mesele bu – işler benim için kötüydü ama ben hala buradayım. Benim uyandırmaya çalıştığım ana duygu bu: hissettiğin ve hissetmeye devam edebileceğin her şey yolunda – ama her zaman seni orada tutan o küçük parçayı bulmaya çalışmalısın.”
Bec Stevens’ın “Big Worry”si Damaged Records aracılığıyla çıktı
Akıl sağlığı konusunda yardım ve tavsiye için:
Kaynak : https://insidexpress.com/entertainment/music/hope-for-a-positive-outcome/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=hope-for-a-positive-outcome