Ve dava bitti… Ya da en azından şimdilik öyle görünüyor. Hukuk sistemine, mahkemelere, insanlara olan inancımı tekrar tekrar sorguladığım süreç ise sonra ermedi. Tabi narsistin sürekli saldırıları da… Çok zamandır bizim durumumuz hakkında yazmamıştım ya, sıkça soranlar oluyor. Hem samimi ilginize yanıt vermiş olayım hem de son deneyimleri paylaşayım istedim.
Hukuki süreçte Can’la görüşme sürelerinin belirlenmesi için süregelen dava tamamlandı geçtiğimiz haftalarda. Dava bitse de, haklılık iddiaları ve mağdur imajını güçlendirmek üzere olan girişimleri hem hukuki hem de sosyal zeminde pek tabi bitmiyor. Davada ise daha önce defalarca yazdığım üzere psikolojik istismarın kanıtlanamıyor olması oğlumun istismarcı babası yüzünden yaşadığı sıkıntıları mahkemenin görmemesine sebep oldu. Öyle ki, ne tanık ifadelerinde ne karar metninde babanın çocuğa uyguladığı şiddeti ifade eden tek bir cümle yok! Duruşmalar öyle baskı altında geçti ki tanıklara babayla çocuk arasındaki ilişkiye ve bu ilişkinin çocuğa olan yansımalarına dair soru sormamıza bile izin verilmedi. Gerekçe, dava konusunun görüşme saatlerinin belirlenmesiyle sınırlı olması idi. Yani, bir velayet davası olsa babanın çocuğa eziyet edişi konuyla ilgili, ancak aynı babanın çocukla ne kadar birlikte zaman geçireceği belirlenirken değil. Öyle mi? Ya da belki hakim hiç inanmadı yazdığımız şiddet beyanlarına? Hangisi daha kötü inanılmamak mı? Yoksa önemsenmemek mi?
Oğlumun her görüşme sonrası ruhu kendisinden koparılmış gibi donuk ve ağlamaklı geri dönüşü, konuşmaya başlaması ve yeniden iletişim kurması için koynumda en az yarım saat sarılarak meme emerek oturması(evet öyle yoğun bir ayrılık kaygısı ki yaşadığı hala meme emiyor oğlum), sonraki gecelerde korkuyla defalarca uykusundan çığlık atarak uyanması, günlerce bana yapışıp dayısı anneannesi gibi en yakınlarına bile gitmemesi, her görüşmeden vücudunda morluklarla gelmesi (-Ne oldu oğlum buraya? – baba ev düştüm, – Baba ne yapıyordu? Baba ya telefonla konuşuyor ya televizyon izliyor ya da bilgisayarda yazıyor…), besin alerjisi olan çocuğa defalarca uyarıldığı halde hassasiyeti olan gıdaları yedirdiği için günlerce bağırsak sıkıntıları yaşaması ve yazamayacağım daha bir sürü istismar çıktısı, kanıtlanamayan dolayısıyla da hukuki süreçte önemi olmayan hadiseler. Oğlumun elimde acı çekmesine ve sağlığının bozulmasına karşı psikolojik, fiziksel, ekonomik ve hukuki her koşulu sonuna kadar zorlasam da “hukuki anlamda” yapabildiğim tam anlamıyla “hiçbir şey”!
Öte yanda, karşı tarafın olabilecek en narsistik manipülatif tavırla yazdığı iftiralar, dosyaya eklediği onlarca “mutluluk” fotoğrafı. Baba oğlu sarılmış, oğlumun yüzü gülüyor. Bu kadarı yeterli babanın oğluna kötü davranamayacağına ve hatta benim şiddete dair beyanlarımın kendisine karşı duyduğum “husumetten” kaynaklandığına inanmaya! O fotoğrafları çekip istediğini aldıktan sonra bir anda çocuğa karşı tavrı değişen, resmen yanındayken çocuğu terk eden bir baba nasıl tahmin edilebilir? Çocuğun o terk edilmelerden sonra kafasının nasıl karıştığı nasıl anlaşılabilir?
Düşünün, uzunca bir süre bebeğe karşı açıkça yaptığı zorbalıkları, bebek anlamaya ve başkalarının yanında babasının kucağına gitmeyi şiddetle reddetmeye başladıktan sonra yüz seksen derece çeviren biri var karşımda! Artık, zamanında bana yaptığı gibi sevgi görüntüsü altında çocuğun baba sevgisine olan ihtiyacını kullanarak manipüle ediyor kuzuyu. Ve ben oğlumun ruh sağlığını düşündüğüm için dolaylı olarak destek veriyorum buna.
Nasıl? Neden?
Çünkü mahkeme kararı var, babasıyla gitmek zorunda. Çünkü babasının kendisine yaşattığı travmaların devamının geleceğini anlarsa ona gitmeyi şiddetle reddedecek ve sadece görüşme gününün gelmesi bile yavruma yeni travmalar yaşatacak.
Hal böyle olunca, psikolog desteğiyle, uzun süreli telkinlerle, babayla güzel vakit geçireceğine inandırma çabası mecburi oldu. İşe de yaradı. Bu çabalardan sonra gitmeyi reddetmedi artık. Narsist, yukarıda bahsettiğim gibi sevgi bombardımanı maskesini de takınca oğlum babasına karşı sevgi beslemeye çalışır oldu. “Çalışır” diyorum; çünkü hala korkuyor. Sonrasındaki tepkileri kafa karışıklığı ve korkunun eseri belli ki. Hala, görüşmeden önceki bir günde ona görüşme zamanını söylemiyorum; çünkü görüşme sonrasında yaşadığımız korkulu geceleri o zaman da yaşıyoruz.
En son görüşmelerinde, koşarak ve gülerek gitti babasına; dönüşte aynı acıları yaşamış olsak da! Ve o koşarak giderken ona gülüyordum ben. Dönüp bana baktı ve onay istedi resmen. Başımı onay anlamında sallayıp gülümsedim ona. İçimden ne geçiyordu o an? Korkarak gitmesinden, gitmek zorunda olduğunu düşünerek çaresiz hissetmesinden daha iyi olduğunu düşünüyordum bunun. Bir yandan da bu kandırmaca ile büyümek zorunda kalmasındaki payıma lanet ediyor ve onu böyle telkinlerle babasına teslim ettiğim için bana kızacağı günlerin ne zaman geleceğini sorguluyordum.
Çok ince bir buz tabakası üzerinde yürüyor gibi hissediyorum sürekli. Oğlumun bu zehirli insanla kopmaz bir bağı varken ihtiyaç duyduğu güven ortamına sahip olması, o tertemiz dünyasında kendisine verilen zararlardan mümkün olduğunda korunması çok ince çabalara, yoğun emeklere bakıyor. Ben de her adımda buzu çatlatmadan nasıl ilerleyeceğimi görmek zorundayım. Yorucu evet, inkar etmeyeceğim. Oğlum için herhangi birimizin yavrusu için değer.
Bununla birlikte, olması gereken benim bir anne olarak tek başıma her güçlüğün üstesinden gelmek zorunda bırakılmam olmamalı. Aynı şeyi bininci kez yazsam da devlet, hukuk, adalet sistemleri ve tabi insanlar, toplumlar bu işkenceleri görmezden gelmeye bir son vermeli. Kimseyi böyle bir baskı altında yaşamaya mecbur etmemeli!
Paylaşım ve destek
Okuduklarınız size çok tanıdık geliyorsa, bu içeriğini oluşturmayı sağlayan bilgi ve deneyimden bireysel olarak faydalanmaya ve desteğe ihtiyacınız varsa paylaşım ve destek modeli konusundaki yazımı okuyabilir, iletişim kanallarımdan bana ulaşabilirsiniz.