BEYAZ DUT (Morus alba)
Kökeni ve Yayılışı: Beyaz dutun yayılma alanı olarak Çin, Japonya, Tayland, Malezya ve Birmanya’dır. 18. ve 19 yy boyunca Avrupa’da, ipek böcekçiliği için yetiştirilmiştir. Dut, ülkemizin hemen her tarafında yetiştirilmektedir. İpek böcekçiliği yetiştiriciliğinin fazla olduğu yörelerde daha yaygın olarak yetiştirilmektedir. Son zamanlarda ise ilgi daha da artmaktadır. Dut meyve üretimimiz 60 bin tonu geçmiştir. Üretimi en fazla Ankara, Adıyaman, Elazığ, Erzincan, Malatya ve Tokat yörelerinde yapılmaktadır.
Bitkisel Özellikleri: Çok yıllık ve uzun boylu, dallanan bir ağaçtır. Kışın yapraklarını döker. Meyveleri üzümsüdür. Bir meyve sapı üzerinde toplu halde bulunan çiçekler birlikte gelişir ve tek olarak kabul edilir.
Faydalanma Yönleri: Yapraklarından, ipek böceği beslenmesinde yararlanılır. Yaprak ve meyvesi için ülkenin her yerinde yetiştirilir. Taze yapraklarından bazı yörelerimizde yemek-dolma-sarma yapılmaktadır.
MİDE VE BAĞIRSAĞIN ÇALIŞMASINI DÜZENLİYOR
Meyvesi, ülkemizin farklı yörelerinde farklı ürünler şeklinde tüketilmektedir. Taze olarak tüketildiği gibi reçel, pekmez, pestil, köme, şurup veya meyve suyuna işlenerek de tüketilmektedir. Bazı yörelerde ise pasta ve dondurmalara tat ve aroma vermek amacıyla da değerlendirilir. Şurubu, yaprak ve meyveleri değerlendirilir. Meyve aynı zamanda kurutularak da tüketilmektedir.
Beyaz dutun yaprakları, vücutta biriken suyu boşaltır, aç kamına yenen meyvesi bağırsak solucanını düşürür, mide-bağırsakların düzenli çalışmasını sağlar.
Beyaz dutun {Morus aîba L.) yapraklarından hazırlanan %5’lik infüsyonu idrarı artırır, ateşi düşürür. Çayından yemek aralarında birer bardak içilir.