Dine ait bütün ritüelleri yapmakla insan mutmain olabilirmi? Zandan kurtarmak ve hakikata vakıf olabilmek için şeriatın değişmez Nas'larını eksiksiz uygulamaya çalışmak lazım. Tabi bunlar yeterlimi?
İnsanoğlu yaratılış gereği islam fıtratı üzerine kodlanmıştır. Bu nedenle her varlığın asli gayesi Rabbini zikretmek olduğu gibi insanın da Rabbini bilip ona ibadet etmesi gerekir. Bizler Rabbi bilenmiyiz? İbadetlerimizi ne maksatla yapıyoruz? Bu soruları kişi kendisinde sorgulaması, ne yaşadığını öğrenmesi ve doğru bildikleri yanlışları görmesi için, islam ehli kişiler ile birlikte vakit geçirmesi gerekmetedir. Zira insan kendi kendine yeten varlık değildir. İşin özünü anlaması için ehlinden talim ile mümkündür.
Her tecellide anlık mutluluklar yada üzüntüler yaşayıp zamanı heba etmek, istedikleri olunca sevinen, istemedikleri başına geldiğinde asi olan bir hal üzere yaşayıp da kendimizi kurtarabilirmiyiz?
İnsanın ömür olarak bildiği zaman tükendiğinde ne olacak? Herkeste bir cennet ve cehennem anlayışı mevcut. Tarif edenin hep kendine göre yorumlayıp kendisinin cehennemden uzak cennetlik olduğunu düşündüren bir yapıda, doğrusunu yapan ve kabul ettiren bir anlayışda olmamız bizi hüsrana sürüklemektedir. Varsa bildiğimiz görüp netleştiğimiz bir cennet, insanlara faydalı olup, yol gösterelim. Yoksa böyle bir bilgimiz ve netliğimiz işte orda kulluğumuzu sorgulayalım.
Allah'u Teala Kuran-ı Kerimde bize yol göstermekte peki biz okuyormuz? İlk ayet ikra iken biz hiç sayfalarında ne yazdığını merak ettikmi? Rabbim her konuda cömertliğini sergilemekte. Bizleri olgunlaştırmak kamil bir imana kavuşturmak için herşeyi insana hizmet ettirmekte. Niğmetleri, zamanı, dostları, sağlık ve tecellileri ile hep bizleri daha güzelini yaşamamız ve bütün bu oluşumların ondan olduğunu bilmemiz ona ibadet etmemiz içindir.
Kuran-ı Kerimi manasından okumak yeterlimi? Kuran-ı Kerimi okumaktan maksat kişinin kendi üzerinde yaşadığı ve yaşayacağı halleri tespit ettirmesi için islamın yol haritasıdır. İşte büyük bir yanılgıdan anlayıştan zan ile hüküm vermekten kendimizi sakındıralım. Zira anlatılanları hikaye gibi dinleyip üzerimize almadığımız hiçbir ayet bize yol katettirmez. Bazı değişmez hüküm ve kurallar kati herkesin yapması gereken, bazıda kişinin bulunduğu halden nasıl bir yol izlemesi gerektiğini anlatan şahsa münhasırdır. Bazen toplumsal, bazen münferit, bazen aile yaşantısını anlatmaktadır. Aslında kişinin bulunduğu hali, geçirdiği ve geçireceği evreleri daha önce yaşayan kavim ve peygamberlerden misallerle anlatır. Geneline baktığımız zaman Cenab-ı Resullullahın yaşadığı güzel Ahlak-ın tarifidir.
Namaz kılmak, oruç tutmak dini ritülleri yerine getirmek yeterlimi? Sizler ne dediğinizi bilinceye kadar namaza yaklaşmayın hitabı insanı bilmeye taşımalıdır. Vay o namaz kılanların haline hitabı ilede namazın nasıl kılınması gerektiğini öğrenmek gerekmektedir. Dini ibadetlerin her birinin daha derin incelemek ve altbaşlıklarını doldurmak gerekir. Bizden bu ibadetleri isteyenin bizden ne beklentisi var? Bizler niçin namaz kılıyoruz? Namaz amaçmıdır yoksa araçmıdır? Diyerek bütün yaptığımız ibadetleri sorgulamamız gerekmektedir. Sadece uygulamak ile istenilen neticeye ulaşılmayacağını kişide yorgunluktan başaka getirisi de olmayacağını bilmeliyiz. Zira uyguladıklarımızın bizi istenilen hedefe doğru yaklaştırması gerekmektedir.
Rabbim insan ile bu kadar uğraşmakla birlikte kimseyi zorlamamış, taşıyamayacağı bir yük yüklememiştir. Herkesi kendi öz iradesi ile tercihlerine göre şekillendirmiştir yaşantısını.
Yani Allah kendini isteyen ve talep edenlerle muhattap olurken, kullukta gözü olmayan, ibadet ve benliklen arınmayanları da boş bırakmayıp anlaması için sürekli oluşumlar içindedir. Rızk ve niğmetlerinden yoksun bırakmaz. Tabii bu ömür içerisinde anlayabilmek yine kulun tercihiyle olacaktır. Dünya ahiretin tarlasıdır burda ne ekersen hasatı hem bu alemde hemde ahirettedir.
Rabbimizin rağmetinin ve affediciliğinin yüceliği olmasa azabı hakedene hemen verse yerde sürünen bir tane varlık bile göremezsiniz diye buyurarak bizlerin ne kadar değerli olduğunu anlatmaktadır. Bizlere Keremi ile Lütfundan ikram etmekte ve Rahmetini her varlığa göstermektedir. Tabii birde Rahim yönü var işte burda özel olarak ilgilendiği kullar var. İşte burda taleb edenler ve gayret gösterenler ön plandadır. Çoban sürüsünden bazılarını çıkınından, kendi yiyeceğinden eliyle besler. Çobanın etrafında olursan yakın durursan senide besler. Sürünün geri kalanı da çobanın himayesindedir fakat o eliyle beslediklerine ayrı bir sevgiside vardır. Burda çobanın uzaklığı değil sürüdekilerin çobana olan yakınlığı bu rahmete nail eder. Rabbimin Bazılarınızı bazılarınıza üstün kılmışızdır diye buyurmasındaki gaye bizlerdeki takvadan dolayıdır. Yoksa yarattığı hiçbir şeyi şeklinden dolayı hüküm vermez. Bizlerinde kulluğundaki ihlas ve samimiyeti, gayreti, cömertliği, edebi ve yap denilenleri yapması, gönüllü ve adanmış olarak dini hükümleri yerine getirmemiz Rabbimin katında yakınlığımızı oluşturur.
Bize anlatılan herşey bize aslımızı öğretmek, kendi gerçeğimize yol buldurmak içindir. Tüm yaşam faktörleri, tabiat şartları, aile, akraba, arkadaş ve iş çevremiz bize gıda olması içindir. Bu anlayış ve yaşayışa ulaşabilmek için, onlar Rablerinden razı Rableride onlardan razı ayetine mazhar olabilmek için bize bizi bildirecek biri gerekir. Rabbimize nasıl yöneleceğimizi, imanın, islamın ve dinin nasıl yaşanacağını, edeb ve adabın nasıl olması gerektiğini bildiren bir Mürşidi Kamile bağlanmak çok hızlı netice verecektir. Tecellileri kendi başımıza yorumlamaya kalkarsak hüsranımız artar, ben bilirim anlayışıyla devam edersek Rabbimizin bizden istediklerini anlayamayız.
Rabbimize bunca çaba ve niğmetine karşılık bizler nasıl kulluk yapıyoruz? İslamı ve dini nasıl yaşıyoruz? Bu soruları önce kendimize soralım, hali güzel dostlarımıza danışalım. Ne yapmamız gerektiğini hepimiz biliryoruz aslında sadece o cesareti o ölü toprağını üzerimizden atamıyoruz. Bunun için kişinin bir an önce harekete geçmesi lazım zaman geçiyor.
Hüseyin Başar
20.01.2015 14:34
Ağzına sağlık. Rabbim razı olsun
Raci Başar
24.01.2015 21:08
rabbim bu yazılının sözlüsünü vermemizi nasib eyler inşallah.
Kullukta edebi olmayanın Hak’ta izzet bulması mümkün olamaz.
Hikmetleri seyretmenin tek şartı, tecellilere karşı sabırlı olmaktır.
Kişi yaşamış olduğu imtihanları aşabildiği kadar tekâmül etmiş olur.
Aslında bize zor gelen tecelliler, bizim için ikramdır.
Kulluğun esasında yap denileni yapıp sonucuna da razı olmak vardır.
Bütün kâinat, kişinin kendi hakikatine misaldir.
Öncelediğimiz Allah ve Resûl’u olmalı. Ertelediğimiz ise nefsimizin arzu ve istekleri olmalıdır..
Dervişi tekâmül ettirecek olan iştiyakı, kendine olan telkini, ve gayretindeki kararlılığıdır.
Her günü yaşamak, her günü diğer günden farklı bir alana taşımak için biz bugünün talebesiyiz.
Hatasını kabul edip hatasından dönen kul hayırlı kuldur.
Hedefi olmayanın istikameti de olmaz.
İhvan ne dünle ne de yarınla zaman kaybedecek sadece anını ve gününü değerlendirecek.
İhvanlık, halde örnek olmaktır.
Aile yaşantımızla, tecellilere olan tepkilerimizle, kişilerle olan ünsiyetimizle, her halimizle hele hele de ibadete olan düşkünlüğümüzle fark edilmeliyiz.
Cenab-ı Resûlullah’ın tezahür etmediği hiçbir mekân, Hak katında şerefli olamaz.
İbadet etmenin hoşnutluğunu yaşarken bu hoşnutluğu, ibadet etmeyenlere karşı bir üstünlük saymadan fail Allah'tır zevkiyle yaşamalıyız.
Kıyas, şeytani sıfatlardandır.
Karşımızda gördüğümüz eksikliği önce kendimizde tetkik etmeliyiz.
Hiç kimse kendi gerçeğine olan seyrine mürşitsiz yol bulamaz.
Baki olabilmenin, sonsuzluğa ulaşabilmenin tek şartı; Hak ile Hak olmak Hak’ta ölüp Hak’ta dirilmektir.
Hayata ders veren değil de hayattan ders alan talip olmalıyız.
Anlayan ve öğrenen olmalıyız.
Anladığını genişleten, hayatına uyarlayan olmalıyız.
Tasavvuf önce şeriat-ı Muhammediye ile yaşanır.Sonra hakikat-ı Mahmûdiye ile hikmetler talim edilir.
Bir meselenin görevlisi olmak ayrı şeydir, gönüllüsü olmak ayrı şeydir.
Ehl-i ihvanla konuşularak halledilmeyecek hiçbir mesele olmamalıdır.
Hak dostları bir araya geldikleri zaman bakışmaları bile muhabbettir.
İhvanlığın dört ana esası vardır; ihlas, şecaat, cesaret ve cömertliktir.
Hayatın tamamında, her adımda, her bir nefeste; bir tuzak, bir imtihan vardır.
Gönül, Rahman ile coşarsa; kişi karşılaştığı her türlü tecelliye sabır ve tefekkür ile mukavemet gösterir.
İhvan, ne Dünya ne de ahiret beklentisi olmaksızın kulluğunu fi-sebilillah yaşamalıdır.
Kur’ân'ı öğrenmeye, okumaya, okutmaya, anlamaya ve yaşamaya çalışalım.
İslam, yap denileni yapmak; yapma denilenden uzak durmaktır.
Kulluğunu yarına erteleyenin Allah sevgisi yeterli değildir.
Tekâmül etmek için sürekli gayret halinde olmalıyız.
İnsana olan sevgisizlik Allah’a olan sevgisizliktir.
Allah’a vuslat ancak Aşk-ı sübhan ile olur.
Hak’ta bâki olabilmek için kayıtsız şartsız teslim olmalıyız.
Dilimizde zikrullah ile gönlümüzde her daim muhabbetullah ile inşa olmaya çalışmalıyız.
Şeriatın ihlâl olduğu yerde hakikat olmaz.
Her türlü tecelliden istifade edecek kadar arif,hiçbir zorluktan yılmayacak kadar da dirayetli olalım.
Arif olan baktığı her zerreden, karşılaştığı her tecelliden kendisine istikamet arar.
Ehl-i ihvan hatasında ve günahında ısrar etmeyen ve tövbesinde aceleci davranandır.
Âşık maşukundan gelen cefalardan haz duymazsa gerçek aşık olamaz.
Kendisindeki gayrilikten arınan insan için dışarıda ve içeride gayri olan hiçbir şey kalmaz.
Kişinin samimiyeti, sadakati ve sevgisi ona istikamet verir.
Bizden istenilen öncelikle safiyet, samimiyet ve sadakattir.
Ehl-i ihvan öyle bir kristalize olacak, safiyet kazanacak, kendi benliğinden öyle bir sıyrılıp latifleşecek, şeffaflaşacak, kendine ait bir renk zan düşünce ve duygu kalmayacak ki Allah’ın boyasıyla boyansın yani Resûlullah’ın haliyle hallenmiş olsun.
Gayret, kulluğun esasıdır.
Biz bildiklerimizle amel edelim. Bilmediklerimiz, bize bildirilecektir.
Her Ehl-i ihvan bulunduğu cemiyette fark edilmelidir.
Bizim sabrımıza, bize kötülük yapanların şahitlik etmesi lazım.
Asli maksadımız, nefsimizi ve Rabbimizi tanımaktır.
Gayret etmeyen kişiden kâmil insan olmaz.
İhvan, kendi hakikatine seyri sülük ederken hem dünyasını hem de ukbâsını saadete erdirmiş olur.
Muhabbetimiz Resûlullah’ın ve Ehl-i Beyt’in muhabbeti, davamız Hak davası olsun.
Eğer insan Rahman’ın aynası olacaksa yansıtıcılığının çok net,arı ve duru olması lazımdır.
Eğer bir olumsuzlukla, zorlukla karşılaşıyorsak, bu bizim olumsuzluluğumuzdandır.
Arz ve semada her ne olursa insan ile ilişkilidir.
Sözümüzün ilk müşterisi kendi kulağımız olmalıdır.
İslâm şahitlik ile başlar, şuhut ile yaşanır. Ve yine şahitlik ile kemal bulur.
Hangi başarı vardır ki uğraşsız gayretsiz ve gönülsüz zuhura gelsin.
Aşığın ölümü Hakk’ta vuslat, sonsuzluğa uyanmak ve sonsuzluğu yaşamak olur.
Artık etrafımızla ve kendimizle olan kavgamızı bitirip, sevgiyle nefes almanın gayretinde olmalıyız.
Kişinin kararlılığı tecellilere gösterdiği mukavemeti kadardır.
Aşık hep maşukundan söz etsinler, hep ondan konuşsunlar ister; zaten gayrı şeyler aşığı rahatsız eder.
Kişi mutmain olmadıkça kulluğunda, dostluğunda hep hüsrandadır.
Cemal aşıkları için gayri olan her şey haramdır.
Zikrin esası namazdır, muhabbetullahdır.
İhvan, hayatın tamamında Rahman’ın iradesi altında yaşamaya dikkat ve özen göstermelidir.
Her şeye rağmen seveceğiz
Her şeye rağmen hizmette gayretli olacağız
Kulluk, içinde Rabbi'nden başkasını bulundurmayan, gayrilerden boşalmış hiçlik makamıdır.
Hayatın ve kulluğun emanetçisi olduğumuzu, bu emaneti taşımamız ve ehline teslim etmemiz gerektiğini hatırdan çıkartmamalıyız.
Hayatı hep Hakkça yaşamanın gayretinde olmalıyız.
Hayat, bizi kullukta belirli bir kıvama taşımak içindir.
Kendine gafil olan, Allah’a arif olamaz.
Her varlık Hakk'tandır ve Hak ile kaimdir.
Bütün masivalardan arınmak, “ölmezden önce ölmek” Hak’ta ebed olmak; olağanüstü bir azim ve gayret ister.
Kişinin kararlılığı, cesareti, azmi ve sevgisi bir arada tekmil olursa; kişinin önünde aşamayacağı engel ve mâni olmaz.
Talibin âli ve en yüce değerlere ulaşabilmesi, Allah ve Resûlu’ne olan muhabbeti, sevgisi ile orantılıdır.
Hedefimiz ve gayemiz, bugün tevhid noktasında Allah’ı Resulullah’ı ve Ehl-i Beyt’i dünden daha farklı idrak etmek ve yaşamaktır.
Tevhid adına bize yapılan teklifatın tamamını yaşamak, bizi kendimize döndürmek ve kendi hakikatimizle tanıştırmak içindir.
Tevhid meratiplerindeki yaşam talimlerinin tamamı, bizi kendi ruh derinliğimizdeki iç potansiyelimizden istifade ettirmek adınadır.
İhvanın bilip, yapmak isteyip de yapamamasının sebebi kendisinde yetersiz olan kararlılığı, gayreti ve talebidir.
Cenab-ı Resûlullah’ın tezahür etmediği hiçbir mekân, mükerrem ve münevver olamaz.
Hiç kimse kendi gerçeğine olan seyrinde mürşitsiz yol kat edemez.
Kulluk adına yaşanılacak ne kadar âli değerler varsa, bunların tamamı ancak mürşid-i kâmilin nezaretinde ve refakatinde yaşanılabilir.
Bâki olabilmenin, sonsuzluğa ulaşabilmenin tek şartı; Hak ile Hak olmak, Hakk’ta ölüp Hakk’ta dirilmektir.
Yaşadığımız ne tür olumsuzluk olursa olsun, bizim hedefimize olan iştiyâkımızı arttırmalıdır.
Her türlü olumluluk ve olumsuzluktan istifade eden olalım.
Ehl-i ihvan hiçbir zaman olumsuzluk adına hesap yapmamalıdır.
İhvan, kendisini yargılayan, kendisini öz eleştiriye açık tutan ve kendini kemâle taşıyan olmalıdır.
İhvan, ancak telkin edilen hikmetli sözleri, hadisleri ve ayetleri yaşantısına uyarlayarak gayretinde istikamet bulabilir.
Kim hidayeti dilerse hidayete ulaşacak; kim hidayete ulaşmak istemezse Rahmân da ona hidayet etmeyecek.
İnancı olmayanın istikameti olmaz.
İnsan-ı asli Allah’ın aynasıdır.
Nurun olduğu yerde zulüm, dinin olduğu yerde kin, sevginin olduğu yerde nefret olmaz.
Ehl-i ihvan demek arif olan gerçeklere eren demektir.
Herkes tercihinden yönelişinden meyil ve rızasından sorumludur.
Nimete ulaşmak için mutlaka hizmete talip olmalıyız.
İhvan düşünmekle, keşfetmekle ve gayret ile kemâlat bulur.