Günlerce bir kelime yazamayan, bütün fikir kuyularının kuruduğundan endişe eden ben iki gündür aklıma düşen kelimelerle kovalamacadayım. Bilgisayar başından zorunlu ihtiyaçlar ve derslerime gitmek dışında kalkmıyorum. Benimle dans eden kelimelerim, ortaya çıkan yazıların en büyük sebepleri, ben onları yazmakla görevliymişim gibi hissediyorum.
Yaşam boyu çıktığımız yolların birçoğunda önümüze büyük küçük engeller çıkıyor. Bu engeller seni bazen yolundan döndürse de, mücadele etmeye karar verirsen devam ediyor, hedefine varabiliyorsun. Hedefe varmak seni değiştiriyor, değişen senle kendine yeni yönler belirliyor, daima yürüyorsun, durmak söz konusu değil, durursan değişemiyorsun. Yola çıktığın ya da yolda karşılaştığın insanlar içinde de durum aynı. Bazıları hayatına ödül, bazıları ceza olabiliyor ve sen çıkardığın derslerle büyüyorsun. Hayatıma ödül olan insanların, bana kattıkları paha biçilemez, hepsinden bir şeyler öğrendim, öğrendiklerim benim en kıymetli hazinelerim. Ailen dışında hayatına kattıkların kendi seçimin ve sen bütün sonuçlarını peşinen kabul ediyorsun, yanıldığın zamanlarda oluyor, yaşadığın hayal kırıklıkları ile olgunlaşıyorsun. Yaşım büyüdükçe hayattan ve insanlardan çıkardığım dersler benim tecrübelerim oldu. Aldığım dersler tecrübeye dönüştükçe, dünyamı sadeleştirmeyi, gereksiz ve bana yük olan her şeyi ki buna insanlarda dahil hayatımın dışında bırakmayı öğrendim. Ne zaman sona ereceğini bilmediğimiz hayat gereksiz yükleri sırtlanmak için çok kısa, güzelliklere ve aydınlığa daha çok yer açmak gerek. Artık tecrübelerime dayanarak diye başlayan cümleler kurabilecek yaşa geldim, yaş kemale erdi anlayacağınız, kendi iyiliğimi ve huzurumu daha çok önemsiyorum. Sadeleştirdiğim hayatımda benimle kalan her şey bana hizmet etmek için var. Hayatımda kalan insanlarla anlayış, hoş görü ve dürüstlük üzerine kurduğumuz ilişkiler bizi birbirini anlamayı öğrenmiş duyarlı bireylere dönüştürdü.
Bir sürü engellerden sonra vardığım tüm evrenlerin hayatıma kattıklarıyla büyüdüm, yavaş yavaş bir fidandan ağaca dönüşmekteyim, köklendikçe çoğalmaktayım. İnsan önce kendine karşı dürüst olursa, kendine farklı bir pencereden bakıp hatalarını görmeyi öğrenebiliyor. Sadeleşen hayatıma kendi isteğimle kattığım en büyük yenilik yogaya başlamak oldu. Sadece kendi iyiliğim için çıktığım en aydınlık yoldu yoga, üstelik benden sabır ve disiplin dışında bir şeyde istemiyordu, hayatıma taşıdığı huzur ve üzerimdeki şifa etkisinin hayatımı bu kadar güzelleştirebileceğini hiç tahmin etmemiştim.
Yogaya gönül vermek, yoga sevdalısı olmak, sadece asanalara ya da nefese odaklanmamayı, daha derinlere inmeyi, her şeyden önce felsefesini anlamayı ve o ışıkla yürümeyi ve ışığı başka hayatlara taşımayı gerektiriyor. Şimdilerde eski beni başka bir boyutta bırakmış gibi hissetmemin en büyük nedeni yoga yolunda fiziksel olarak değişen kadının aslında ruhsal ve zihinsel olarak başka birine dönüşmesiydi. İnsan en çok kendine şaşırabilir mi? Doğru almayı öğrendiğin nefesle yaşadığın derin değişimin, dış kabuğundan, içine doğru yayıldığını, yenilendiğini ve güçlendiğini, sanki kıyıda köşede kalmış tüm olumsuzlukları temizlediğini hissettiğinde şaşırıyormuşsun. Ben gerçekten şaşırdım. Beni yoga yolunda gönüllü yolcu yapan en büyük nedenler, asanalar ve nefes kadar, ilk kez okuduğumda evrenselliklerine hayran olduğum yamalar olmuştu.
Yoga yolunda öğrenci-eğitmen yolculuğum hep yamaların rehberliğinde sürüyor ve hep böyle sürecek. Ben yamaları düşünceleri ve davranışlarıyla öğrencilerine ulaştıran bir aracıyım. Derslerimi ilk yama ahimsanın (Zarar vermemek-Şiddetsizlik) rehberliğinde sürdürüyorum. Bu zarar vermeme anlayışı sadece insanları değil doğadaki canlı, cansız bütün varlıkları kapsıyor ve insana koşulsuz sevmek gerektiğini öğretiyor. Ben yoga yolunun gönüllü yolcusuyum, yolum yamalar üzerine, zorlamadan, zarar vermeden, daima herkese karşı dürüst olarak, doğru bildiğim yolda asıl gerçeğe doğru, bana gerekli olmayanları bırakarak yürüyorum. Kendi yolculuğumda öğrencilerime rehber olabiliyor, başkalarının hayatında bir fark yaratabiliyorsam ne mutlu bana.
Ben kendi isteğimle öğrenerek yürüdüğüm bu yolda, bilmediği çok şey olduğunun farkında olan sıradan bir yolcuyum, niyetim sağlıkla ve öğrenmeye devam ederek yolumda kalmak. İçine yoga sevdası düşmüş güzel insanlarla yolum her kesiştiğinde onların bana yoganın bir armağanı olduğunu düşünüyorum, onlarla birlikte biraz daha çoğalıp, büyüyorum.
Tüm yoga gönüllüleri, yamalar rehberiniz, ışığınız olsun. Birlikte yürüdüğümüz bu yolda hep aydınlığa varalım. Birlikte, sağlıkla kalalım. Eğer gücümüz yeterse öğrenmek için gelenlere rehber olalım.
Sevgiyle ve hoşça kalın. Namaste