‘’Gönlünü vermedikçe, gönül bulamazsın.’’
Derdimiz büyük, ızdırabımız derin, hüznümüz hadsiz, gözyaşlarımız amansız, sevdamız hakikat. Çoğu zaman öyle şeyler yaşıyoruz ki doğru kelimeleri ,cümleleri bilmediğimizden ifade edemeyiz derdimizi , anlatamayız kendimizi, anlayamazlar da zaten. Ama manen kimi zaman da madden mutluyuz , huzurluyuz çünkü kalbimizi ,vicdanımızı, sevdamızı konuşuyoruz konuşturuyoruz kalbimizle hükmediyoruz. Kalbimiz özellikle bu aralar hüzünlerle yoğrulmuş, gözyaşlarıyla mayalanmış ve sevdamızla, derdimizle, ızdırabımızla, muhabbetimizle içimizde yol alan, yol aldıkça da büyüyen ,derinleşen bir okyanus misali. Bu okyanus var olmanın başından sonuna kadar yani ezelden ebede hüküm süren hikayemizin adı, tam kendisi…
Hikayemiz derdimizdir; kalbimizdir, gönlümüzdür. Kalbimizle sevda türküleri söyleriz, gönlümüzce haykırır, sahipleniriz derdimizi biliriz ki en güzel sevda türküsü kalpten kalbe söylenendir o sevda türküleri ki bizi biz yapan hikayemizin türküleridir. Geçmişimiz, şimdiki zamanımız ve geleceğimiz hikayemizin en başından en sonuna kadar geçmişin güzel , ders veren izleriyle, şu anlarımızın gelecek hayalleriyle ve muştusuyla bize nasihatler, beklentiler ,rüyalar sunan o türkülerimizin içinde. Kendimizi buluruz o sevda türkülerinde her birimiz hikayemizi oluştururuz kalbimizle. Kalbimizle sarılırız ve tebessüm ederiz hikayemizi barındıran sevda türkülerine. Kalpten kalbe söylenen o sevda türküsünün samimiyetiyle tutunuruz dalımıza, bırakmayız. “İnsanı kalbinden tutamadınız mı, görün, nasıl kayıp gidecek elinizden.”
O sevda türkümüzle, kalbimizle ve gönlümüzle çıktığımız yollar engellerle ,sislerle, kasislerle, aşılmaz gibi görünen dağlarla, denizlerle hatta okyanuslarla çevrilmiş olabilir. Ama bu kutsal yolculuğumuzla mukaddes şehrimize ulaşırız, aşarız her şeyi, geçeriz her şeyden. Orada sabahtan akşama, geceden sabaha kalpten kalbe , bir güzellikten bir güzelliğe koşan çocuklar vardır. Kendi elleriyle ilmek ilmek gözyaşlarıyla tüm çocuklara pamuk işleyen, yatak-yorgan yapan ve en güzel yemekleri en güzel malzemelerle yapan kadınlarımız vardır. Orada kalbini dolduran sevda türküsüyle, hikayesiyle, gözleriyle ve sözleriyle kesip biçen, ince ince ölçen, sapasağlam hiç yıkılmayacak şekilde sevda türküsü eşliğinde evler inşa eden ve dağlardan su indiren adamlar vardır. ‘’Gönül bir binadır ki, mimarı muhabbettir.’’
Yolda ne kadar düşersek düşelim, zarar görelim, ne kadar yanılırsak yanılalım ve de ne kadar yaralanırsak yaralanalım ama o sevda türkülerini söyler, kalbimizle sarılır ve yıldızlara aya, güneşe tebessüm ederiz, sararız yaralarımızı..
Şu an ki halimle, tüm ruhumu saran benliğimle ve kendimi aşamayışımla bu sevda türküsü kelimelerle, cümlelerle anlatılmıyor, anlatamıyorum çünkü orada güller var, sevdanın ve gönlün garibleri var. Bilirim ki, gönül gariblerin suretidir. Aynı sevda türküsünde sebebsiz,nedensiz, hesapsız tanışık olmamız da bundan, gönlün hallerinden. Hani şöyle bir söz vardır ya aynen öyle “Kalpten kalbe bir yol vardır, görülmez.” Kalbimiz de bir yolumuzda bir.
Sevda türküsüyle yola çıkan hikayesine başlayan iki gönül arasındaki muhabbettin aleme sığmamasını hangi kelimelerle anlatabilirsin diye samimiyetsizliğimle kendime kızarken odamdaki tavana boş boş bakıp dakikalarca dalarken parmaklarım istemsizce klavyeye dokunuyor bir şeyler karalamaya çalışıyor. Ama hep zihnimde ve kalbimde resmederim ki gönüller kendini ilk defa gören çocuklar gibi çığlıklar atarlar ve hep bakar dururlar. Birinde tamamlanmamış, yarım kalan yol diğerinde tamamlanır, birinde aşılmayan engel diğerinde aşılır ve birinde batan güneş diğerinde doğar. Her şeyleriyle birbilerine şifa olurlar.’’Gönül; kendine benzeyen gönüle akar.’’
Gönül, o sevda türkünün ruhunu saran dizeleriyle gider bir çocuğun yanına oturur. Çocuğun elleriyle, gözleriyle ve kalbiyle muhabbet etmek ister. Beli iki büklüm, elindeki bastonuyla zar zor yürüyen teyzenin gençliği, gücü ve kuvveti olmak ister. Sevda nedir bilmeyen, sevdayı hiç tatmayın ama özünde hep sevdayı arayan gencin sevdası olur gönül. Gönül iklimine hiç yağmur yağmamış coğrafyanın gönlüne yağmur olarak akar da orayı ıslatır. Mevsiminde meyve verememiş tohumlara tohum olur da meyve olur. Bir güzellikte herkese yetmek, oradan oraya küheylanlar gibi hiç durmadan herkese tastamam olmak ister.
Bu sevda türküsünün hikayesi biri dünyanın bir ucunda, diğeri öbür ucunda birbirlerine muhabbet duyan iki gönlün hiç durmadan yürümesiyle yol boyunca devam eder, hiç durmadan yürümesiyle…