Stephen Paul Miller, 1970'leri tekinsiz on yıl, 'undecade' olarak adlandırıyor. Amerika’nın kültürel hafızasında sanki bir tür dumanlıymış gibi örtülmüş olan bu yıllarda işler özellikle tuhaftı. Bu bulanıklığın bir nedeni, dönemin son derece fazla belirlenmiş 1960'lar arasındaki (tarihçiler tarafından genellikle sonraki on yıla kadar sürdüğü düşünülen) ve 70'lerin sonlarında disko ve punk gibi daha gösterişli ikonlar, Pong ve Yıldız Savaşları, Jonestown ve Bicentennial.
Aslında, sınır 70'lerin başlarının temel bir özelliğidir. 60'larda ortaya çıkan radikal ve dönüştürücü güçler mutasyona uğradı ve çok daha geniş kültür ve toplum bölümlerine dağıldı. Artık, uyuşturucuların yaratıcı girdabını, mantarlanmamış cinsel deneyleri ve radikal siyaset veya gizli canlanmayla ilişkili alternatif dünya görüşlerini keşfetmek için San Francisco, East Village veya Ann Arbor sakinleri olmaya gerek yoktu. Eşikler her yerdeydi.
Aynı zamanda ve önceki yılların tam tersine, bireysel ve sosyal olasılıkların ufku aniden daraldı. Solda, sağda veya merkezde, ulus Amerikan tarihinde belki de eşi benzeri görülmemiş bir Umutsuzluğa sürüklendi. 70'lerin sonunda yapılan anketlerde, insanlar on yıllık bir “hayal kırıklığı ve sinizm, çaresizlik ve endişe” ye baktılar; bu liste de yönelim bozukluğu, paranoya, can sıkıntısı ve hayal kırıklığına uğramış öfkeyle tamamlayabiliriz.
Kendimizi 70'lerin tüylü halı, büyük favoriler ve gülen yüz düğmeleri gibi yapışkan bir şekilde eğlendirmemizin bir nedeninin, çağın travmasını ve şaşkınlığını uzak tutmamız gerektiğinden şüpheleniyorum. Bu, çağın serserilerinin çoğunun bizimkilerle rezonansa girmesine rağmen (veya ondan dolayı): terörizm ve çevresel çöküş hakkındaki korkular, gözetleme paranoyası, siyasi sinizm, yabancı savaş yorgunluğu ve aşırı bir şeyin altında yatan yaygın bir kıyamet hararetli, çaresizce cinselleştirilmiş, fantastik ve çoğu zaman kasvetli popüler kültür.Altmışlı yıllarda ortaya çıkan radikal ve dönüştürücü güçler mutasyona uğradı ve çok daha geniş kültür ve toplum bölümlerine dağıldı.
70'lerin kasvetli ters yıkaması, belki de en iyi şekilde, hatalı polisler, uğursuz komplolar, yalnız aşıklar ve sert sürüklenen alacakaranlık kovboylarıyla dolu dönemin pek çok Hollywood filminin nihilist ve varoluşsal tonunda anılıyor. 60'ların sonundaki folk-rock mayasından ortaya çıkan listelerin zirvesinde yer alan şarkıcı-söz yazarlarının yakınmalarında daha tatlı ve daha pasif bir melankoli havası da duyulabilir. Gençlik hareketinin kolektif 'gruplarının' aksine, bu sanatçılar şarkılarını, bağlantı bulmaya çalışan ve bulamayan yalnız veya izole bir birey etrafında kristalleştirdiler.
Joni Mitchell, Neil Young, James Taylor ve Leonard Cohen gibi sanatçılar, iki kutuplu endişeli içsellik ve hedonik huzursuzluk, israf edilen veya kaçırılan fırsatların hikayelerini anlattı. 1971'de Don McLean, melankolik ruh hali ve muğlak sözleriyle - Buddy Holly ve rock 'n' roll'un ilk yıllarını övmek anlamına gelen - 'kolektif kayıp, harap olma gibi yoğun duyguları uyandıran' 'American Pie' ile büyük bir hit yaptı. masumiyet ve azalan güç. '
Karşı kültürün damgasını vurduğu insanlar için, bu melankolik netice, yaygın bir gerçekliğin ayakları dibine serilebilir: ister siyasi ister manevi veya her ikisi olsun, kitlesel kolektif dönüşüm hayallerinin çöküşü. Bu hızlı ve acı gün batımı, Hunter S.Thompson tarafından klasik kitabının açılışını yapan geçmişe dönük derinlemesine incelemede yakalandı. Vegas'ta Korku ve Nefret, 1971'den beri. Thompson, günah şehrinin dışındaki bir tepede dururken, çağın başka hiçbir gazetecisinin yapamayacağı tuhaflıktan bir an için kurtulmuştu, Thompson kendi kuşağının “uzun ince parıltısını” düşündü.
Pek çok kişiyi alevlendiren milenyumcu inançları tanımlayan Thompson, 'yaptığımız her şeyin olduğu fantastik evrensel anlayışa tanıklık etti. sağ , kazandığımızı. . . Tüm ivmeye sahiptik; yüksek ve güzel bir dalganın zirvesine biniyorduk. ' Nevada çölünden batıya, karşı kültürün büyük bir kısmını besleyen Altın Devlet'e bakan Thompson, doğru gözlerle, 'dalganın nihayet kırılıp yuvarlandığı yer olan yüksek su işaretini neredeyse görebilirsiniz. geri.'
Büyük genellemelere karşı ihtiyatlı olmamız gerekse de, 'karşı kültür' kavramı, hem bireysel hem de sosyal olasılıkla esasen nesiller arası bir isyan, uyumsuzluk ve yaratıcı deneysel kültürü karakterize etmenin yararlı bir yolu olmaya devam ediyor. Bununla birlikte, Hareket her zaman aynı anda farklı yönlere doğru ilerliyordu. Belki de 60'ların karşı kültürünün hedeflerindeki en temel fark, dış mücadele ile içsel dönüşüm arasındaki bölünmeydi. Bu gündemler arasındaki gerilim - aynı zamanda sayısız şekilde örtüşüyor - Yeni Sol aktivistler ile psychedelic hippiler, Berkeley ve Haight arasındaki veya bir gazetecinin 'Yumruklar' ve 'Başlar' dediği şey arasındaki ayrımları gösteriyor. Ama kabileleri nasıl bölerseniz ayırın, herkes dalganın geri geldiğini hissetti.Kendimizi 70'lerin tüylü halı, büyük favoriler ve gülen yüz düğmeleri gibi yapışkan bir şekilde eğlendirmemizin bir nedeninin, çağın travmasını ve şaşkınlığını uzak tutmamız gerektiğinden şüpheleniyorum.
Yumruklar, 1969'da, Yeni Sol aktivizminin omurgası olan Demokratik Toplum Öğrencileri'nin, yakında bomba fırlatan Weathermen (kısa bir süre içinde bir isim hızla cinsiyet değiştiren) da dahil olmak üzere rakip grupların bir isyanına dönüştüğü zaman, muhtemelen yollarını kaybetmeye başladılar. -Hava Yeraltı'na düzeltildi). 1970'in sonunda, Huey Newton, Angela Davis, John Sinclair ve Baş ideolog Timothy Leary dahil olmak üzere birçok karşı kültür lideri mahkeme salonlarında, hapishanede veya sürgünde bulunuyordu. O yılın baharında, Ulusal Muhafızlar, Güneydoğu Asya'daki Amerikan varlığını protesto eden dört silahsız Kent Eyaleti öğrencisini vurarak öldürdü.
Şok ve öfke, milyonları o yaz protestolarına devam etmeye zorladı, ancak yıl sonuna kadar kitlesel gösteriler sayı, güç ve medya varlığında azaldı. Savaşa karşı organize toplantılar devam etse de, birçok Yumruk duvara çarptığını hissetti; Todd Gitlin'in sözleriyle, 'çaresiz öfke dalağa ya da geri çekilmeye dönüştü.' Yeni ve dinamik toplumsal ve çevresel mücadele biçimleri ortaya çıkarken, kolektif bir radikal olasılık alanı olarak Hareket solmaya başladı.
70'lerin şafağı Başları da geri çekilmekte buldu. Woodstock festivalinin çamurlu kolektif coşkusunu takiben hippiler, Meredith Hunter'ın Hell's Angels ekibi tarafından bıçaklandığı ve diğer üç kişinin bir toplantıda tren enkazında öldüğü Aralık 1969'da Altamont Serbest Konserinde kendi acımasız sembolik bumeranglarıyla karşı karşıya kaldılar. Ve Altamont'tan çok fazla şey yapılabilirken, Tate-LaBianca cinayetlerinin aynı düşüşü ve ardından Charles Manson ve onun camsı gözlü, bıçaklı kızlardan oluşan tuhaf ailesinin tutuklanması ve yargılanması koşuluyla, hiçbir şey sembolik ve varoluşsal yumrukla eşleşemez. ve erkekler.
Manson, mistik hippi retoriği ve apaçık karizmasıyla, orta Amerika’nın karşı kültürün müsamahakâr, akıp giden ahlakında gizlenen ahlaksız şiddet, zihin çürümesi ve hedonik aşırılık hakkındaki korkularını mükemmel bir şekilde somutlaştırdı. Yeraltında bazıları tarafından radikal bir anti kahraman olarak kucaklansa da Manson, Kova rüyasını sessiz çoğunluğun zihninde kanlandırmakla kalmadı, aynı zamanda düşünceli ucubeleri de zorladı. sahnenin patolojilerini ve ahlaki sapmasını hesaba katmak. Yakın zamanda kimsenin tarihten kaçmayacağı tamamen belli oldu.
_______________________________________
Dan uyarlandı Yüksek Tuhaflık: Uyuşturucular, Esoterica ve Yetmişlerde Vizyoner Deneyim Erik Davis (İLE Basın). İzni ile yeniden basıldıİLE Basın/ Garip Çekici.