Devrim genellikle hissedilen bir zaman ama umulmadık bir noktada yüzünü gösterir. Bir devrim olmasa da, Haziran Direnişi tam da bunu kanıtladı. Büyük sarsıntılar fay hattında yoğun bir gerilimin, enerji birikiminin ardından gelir. Gelir de, her gerilim noktası, her fay hattı büyük bir sarsıntı üretmez. İşin gerçeği, kapitalizm her durum ve zamanda çatlaklara gerilim yükler, enerji üretir.
Tamamen siyaset tekniği açısından konuşalım. Bir taraf, en etkili silahını ortaya koymuş: Recep Tayyip Erdoğan! Önümüzdeki günlerde Tayyip’i “ben bu işten ufak ufak kaçayım” noktasına getirecek gelişmeler yaşanmazsa, belli ki AKP elindeki en değerli kozu sahaya sürecek
Peki diğer taraf?
Öldür, tekmele, tokatla, “fıtrat” de, çal, soy, yalan söyle, üste çık, tehdit et, hakaret yağdır…
Adamımız bu.
Ya peşine takılanlar?
Aldatılıp çaresiz bırakılanlar!
Öyle mi?
Bu konuyu çok yazdık, sanırım daha açık konuşmak gerekiyor artık.
Milletvekilleri istifaya çağrılıyor. Farklı kesimlerden gelmeye başladı bu talep. “İstifa edelim” diyen milletvekilleri de var. Hatta etttiğini söyleyen...
Belli ki yakında çok etkili olacak bu çağrı.
İtirazlar yükseliyor hemen, en fazla da “ama o zaman meydan AKP’ye kalır” deniyor.
Nasıl oluyor da hâlâ orada? Nasıl oluyor da hâlâ orada olduğu gibi, gözünü daha yukarılara dikebiliyor, Cumhurbaşkanlığı’nı da fethedip kendisi için yeni bir enstrümana dönüştürmeyi düşünebiliyor?
Ekran ikiye bölünmüş, bir tarafta kararmış yüzler, sedyenin üzerinde cansız bedenler. Öbür tarafta kararlı yüzler, o yüzleri gazla, plastik mermiyle caydırmaya çalışan karanlık tipler.
Ekran ikiye bölünmüş, bir tarafta Soma, öbür tarafta TOMA!
İkiye bölünen ekranı birleştiren kahrolası bir düzen, o düzeni temsil eden bir diktatör.
Elim gitmiyor, başka bir konuda yazmaya... Çoğunuz tanımıyor biliyorum, özel dostlukların köşe yazılarına konu olmasından da pek haz ettiğimi söyleyemem. Ama başka türlüsünü yapamayacağım, Babis’ten söz edeceğim. Babis Charalampos Angourakis’ten.
Önceki gün kaybettiğimiz Giritli komünistten...
İyi insandan...
Niye öldü ki! Anevrizma deniyor.
Araya Rusya yazıları girdi, oysa niyetim 5 Mayıs’ta gazetemizde yer alan “Sosyalizmin Toplumsal Ajanları” başlıklı yazıda ele aldığım konuyla devam etmekti. Üzerinden bir hafta geçtikten sonra, bana hâlâ bu konuyla ilgili yazma cesareti veren, okurlardan gelen sorular.
9 Mayıs 1945 Zafer Günü…
Neyin zaferi? Kazanan kim, kaybeden kim?
69 yıl sonra, sorduğumuza bakın!
Ama sormak durumundayız.
Rusya, ABD’nin üzerine üzerine gidiyor…
Diplomasi cephesini biliyorduk. Silah endüstrisi, savaşma yeteneği açısından iki ülke arasındaki mücadeleyi de… Ekonomik çıkarların nasıl karşı karşıya gelip, nasıl sürtünmeye başladığı ise herkesin malumu…
Neydi mesele?
Sosyalist hareket nerede tıkanıyor?
Bu soruya değişik yanıtlar verilebilir. Biri doğru olacak diye bir kural yok. Sorunlar birbirinden kolay kolay ayrıştırılamayacak ölçüde iç içe geçmiş durumda.
Önce elde ne olduğundan, kazanımlardan, geleceğe umutla bakmamızı sağlayandan başlamalı.
1 Mayıs miting ve eylemleri ve de polis saldırıları sürerken yazmak zor. Riski göze alarak, soruyu formüle edip yanıtını arayabiliriz: 1 Mayıs’ta kitleleri Taksim’den uzak tutmayı beceren AKP siyasi bir başarı elde etmiş midir?