Küçüklüğümden beri yaz tatilinin anlamı çok farklı ve özeldir bana göre. Yaz tatili benim için “Koku Tatili”dir çünkü. Sizce de kendine özgü kokusu yok mudur yolların? Her şehir, her ev, her insan farklı kokmaz mı ötekilerden?
Yaz tatilim yoldur benim, yolculuktur. Senelerdir uzakta yaşadığımız anneannemlere gitmektir mesela. Evlerinin çatı katında güne uyandığımda, çatının ahşap kokusunu içime çekmektir. Dolaplarını açtığımda burnuma dolan, kendi diktiği retro gömleklerin naftalin kokusudur yaz tatili. Akşam üzeri tuttuğumuz balıkların, pişirilen etli ekmeklerin, bahçesinde yetiştirdiği elmaların lezzetli kokusudur. Hatta inanır mısınız; gün batımının bile kokusu vardır oralarda. Tarif edilemeyecek bir kokudur bu, anneannemin dantelli perde taktığı küçük pencereden deneyimlenmesi gerekir. Sonra, babaannemin “Safranbolu Evleri”ni gören balkonunun panoramik kokusudur mesela. O evlerin ara sokaklarında, şirin kafelerde pişirilen “kumda kahve” kokusunun dinlendiriciliğidir. Babaanneme her sene hikayelerini tekrar tekrar anlattırdığım siyah beyaz fotoğrafların kokusudur. Akraba kokusudur, eş dost kokusudur. Farklı yaşları, yaşamları, düşünceleri olan insanlarla edilen sohbetlerin kokusudur.
Bu yaz, bu kokulara doğru yolculuğum henüz başlamadı. Bu yüzden her geçen gün artıyor sabırsızlığım ve özlemim. “Seyahatler çekiyor içim.” der Sait Faik Abasıyanık. Benim de içim öyle bugünlerde. Yollar çekiyor içim, yolculuklar çekiyor. En çok da bir yıldır özlediğim “koku”ları çekiyor.
Nurefşan AKCAN