1919’da örgütlenen Kuvay-i Milliye’nin asıl amacının, İngiliz-Fransız işgaline direnmek değil, sürülmüş Ermeniler’in dönmesine engel olmak olduğunu söyleyen Nişanyan, Anadolu Ermenileri ve Kürtleri’nin kaderlerinin, tarihin her döneminde farklı vesilelerle kesiştiğini ifade etti.”Soykırım, 1915’te olup biten bir hadise değildir. 1913 civarında başlayıp günümüze kadar aralıksız devam eden bir devlet politikasının adıdır” diyen Sevan Nişanyan, Ermenistan ile ilişkilerin geliştirilmesi amacıyla yapılan çalışmaları ve her yıl Nisan ayının ülke gündeminde yadsınamaz bir yeri olan Ermeni sorunu hakkında AKnews’in sorularını yanıtladı.
Sevan Nişanyan, Türkiyede oluşturulan “Milli sermaye” ile Koç ve Sabancı gibi şirketlerin sermayelerinin, Ermeni tehcirinden elde edilen kapitalin eseri olduğunu belirtti.
Ermeni asıllı Türkiye vatandaşı, dil bilimci ve gazeteci Sevan Nişanyan, Türkiye’de oluşturulan “Milli sermaye” ile Koç ve Sabancı gibi şirketlerin sermayelerinin, Ermeni tehcirinden elde edilen kapitalin eseri olduğunu belirtti.
1919’da örgütlenen Kuvay-i Milliye’nin asıl amacının, İngiliz-Fransız işgaline direnmek değil, sürülmüş Ermeniler’in dönmesine engel olmak olduğunu söyleyen Nişanyan, Anadolu Ermenileri ve Kürtleri’nin kaderlerinin, tarihin her döneminde farklı vesilelerle kesiştiğini ifade etti.
“Soykırım, 1915’te olup biten bir hadise değildir. 1913 civarında başlayıp günümüze kadar aralıksız devam eden bir devlet politikasının adıdır” diyen Sevan Nişanyan, Ermenistan ile ilişkilerin geliştirilmesi amacıyla yapılan çalışmaları ve her yıl Nisan ayının ülke gündeminde yadsınamaz bir yeri olan Ermeni sorunu hakkında AKnews’in sorularını yanıtladı.
1915 öncesinde Anadolu’daki Ermeni nüfusunun 1.5-2 milyon arası olduğu söyleniyor. Soykırım iddialarını bir kenara bırakır ve Anadolu Ermenileri’nin sürgününe de iyimser bir yaklaşımla Zorunlu Göçe tabi tutulduklarını var sayarsak; bu yoğunluklu nüfusun savaş sonrası Türkiye’ye dönmemesi nasıl açıklanabilir?
Suriye’de hayatta kalan yarım milyon mültecinin bir bölümü 1918 Kasımı’ndan sonra döndü veya dönmeye teşebbüs etti. Ancak bunlar 1919 Mayısı’ndan itibaren çeşitli baskı ve saldırılarla tekrar kaçırıldılar. 1919’da örgütlenen Kuvay-i Milliye’nin asıl amacı, İngiliz-Fransız işgaline direnmek filan değildi: Ermeniler’in dönmesine engel olmak ve Rumlar’ın da Ermeniler’in peşinden defolup gitmesini sağlamaktı.
Ermeni mallarının yağmasından pay almış olan yerel mütegallibenin çoğu Müdafaa-i Hukuk Cemiyetleri’ne katıldı, dönen mültecileri kovmayı bir vatan meselesi olarak halka benimsetmeyi başardı. 1919 sonunda Fransız güçleriyle beraber Adana-Maraş-Antep bölgesinde yurtlarına dönen Ermeniler, Ankara’nın örgütlediği silahlı çetelerin saldırısına uğradı. Aynı yıl Kuzey Irak’tan Hakkâri’ye dönen Nasturi Hıristiyan aşiretleri, 1924’te Cumhuriyet Hükümeti’nin düzenlediği bir askeri operasyonla imha edildi veya tekrar sınır dışına kaçırıldı.
Nihayet, tam tarihini hatırlamıyorum, yanılmıyorsam 1924’te çıkarılan bir yasayla Milli Mücadele yıllarında (kendi iradesiyle olsun, mecburiyet dolayısıyla olsun) yurt dışında bulunanların TC vatandaşlığını kazanması engellendi. 1927’de çıkarılan bir kanunla, geriye kalanların seyyar satıcılıktan şimendifer memurluğuna kadar, bin çeşit işi yapması yasaklandı. Vakıf ve cemaat mallarına el kondu. Hemen her gün uyduruk bir gerekçeyle azınlık mensupları vatan hainliğiyle, casuslukla, vergi kaçakçılığıyla suçlandı; basında terörize edildiler; ekonomik açıdan çökertildiler. İstanbul ve İzmir dışındaki illerde yaşamaları imkânsız hale getirildi.
Soykırım, 1915’te olup biten bir hadise değildir. 1913 civarında başlayıp günümüze kadar aralıksız devam eden bir devlet politikasının adıdır.
Ermeni tehcirine yol açan olayların gelişimi ve sonrasına bakıldığında sürekli olarak İttihat ve Terakki Partisi suçlu gösteriliyor. Bu görüşün doğruluk payı nedir?
Doğru değildir. Ermenilere yönelik zulüm ve katliam politikasını başlatan İttihat ve Terakki değil Abdülhamit’tir. Ermeniler ilk başta İttihat ve Terakki’ye, kendilerini Abdülhamit zulmünden kurtaracak bir umut olarak baktılar. Bu durum 1909 ile 1913 yılları arasında, tam olarak araştırılmamış bir sürecin sonunda, tersine döndü.
İttihat ve Terakki Partisi’ni tek suçlu olarak kabul edersek, zorunlu göçe tabi tutulduğu söylenen Ermeniler’in, yeni kurulmuş Cumhuriyet tarafından topraklarına geri dönmeleri bir jest olarak sağlanamaz mıydı?
1919 yazından itibaren Anadolu’da iktidarı ele geçiren Müdafaa-yı Hukuk hareketi çok büyük oranda İttihat ve Terakki kadrolarından oluşmaktaydı. Az önce belirttiğim gibi tehcir ve katliam zenginleri, bunların arasında önemli bir pay tutmaktaydı. Kurtuluş Savaşı adı verilen hadise büyük ölçüde 1913-1915’te başlatılan tehcir politikasının sürdürülmesi ve sonuca ulaştırılmasından ibaret bir olaydır.
Ermeniler’in Anadolu’dan sürülmelerinin ardından yeni kurulan Cumhuriyetin aldığı ilk kararlardan biri de,”kaçak ve yitik kişilerle, başka yerlere nakledilenlere ait gayrimenkullerin Devlete intikaline dair Nisan 1923 tarihli kanun”un yürürlüğe konulması ile ilgili. Söz konusu kanunda, “gerçekleşecek hak taleplerinde de Lozan Antlaşması’nın yürürlüğe girdiği 6.8.1924 tarihinde malının başında bulunması şartına bağlıdır” hükmünün getirilmiş olması, yaşanan trajedinin salt kışkırtma ya da bağımsızlık hevesi olmadığının; ekonomik temellerinin de olduğuna bir kanıt olarak gösterilebilir mi?
1913-1922 yılları arasında gerçekleşen Rum/Ermeni yağması esnasında, Türkiye’deki menkul ve gayrımenkul servetin en az üçte biri el değiştirdi. Bu varlığa el koyanlar, doğal olarak, öncelikle İttihat ve Terakki rejimine yakın olan, tehcir ve katliam olaylarında aktif katkısı bulunan kişilerdi. Aralarında özel bir gayreti olmadan tesadüfen mala konan ve bu sayede ekonomik durumunu düzelten kişiler de olabilir belki, ama şüphesiz bunlar azınlıktadır. Bu kişilerin 1919’da, hem yeni edinilmiş servetlerini savunmak, hem de kendilerini muhtemel suçlamalardan korumak için büyük bir gayret içine girmiş oldukları şüphesizdir.
Cumhuriyetin ilk iki kuşağında ortaya çıkmış olan servetlerin tamamına yakını, incelenirse, Rum ve Ermeni mülklerinin gaspına dayanır. Buna Koç, Sabancı vs. gibi, 1946 sonrasında Türk kapitalizminin belkemiğini oluşturan isimler dahildir. Daha önemlisi, Atatürk döneminde siyasi iktidara kavuşan Cumhuriyet elitinin neredeyse tümü dahildir. Başta Atatürk dahildir. Düşünün ki Çankaya köşkü sonuçta Kasapyan çiftliğidir. Memleketin dört bir yanındaki Atatürk evlerinin tümü, bazısı demiyorum HEPSİ, gayrımüslimlerden ele geçirilmiş ganimet malıdır.
Birkaç yıldır Ortak tarih komisyonu önerileri gelmekte. Bu komisyonun kurulması durumunda, bugüne kadar bir muhasebeci edasıyla kimin kimden daha fazla katlettiğini iddia eden tarafların bir araya gelerek, net bir karara varması muhtemel midir?
Temel ahlaki değerlerde uzlaşma olmadıktan sonra komisyon filan boş işlerdir. Önce açık yürekli ve samimi bir barışma iradesi olacak ki, oturup konuşmak bir işe yarasın. Amacınız eğer kan davasını çözmek değil sürdürmekse, oturup konuşmak barışa hizmet etmez; eski yaraları tekrar kaşıyıp durumu büzbütün içinden çıkılmaz hale getirmeye hizmet eder.
Ermeniler’in son derece örgütlü ve ağır silahlı oldukları iddialarına karşılık, 1.5-2 milyon “son derece iyi silahlanmış ve örgütlü Ermeni”nin topluca katarlara katılması ve sağ-salim Suriye’ye vardırıldıkları iddiaları gerçekçi midir?
Resmi ideoloji tellallarının, tutarlı olmak veya inandırıcı olmak gibi bir derdi olduğunu sanmıyorum. Kurt kuzuya suyumu bulandırdın demiş. Ama sen derenin yukarısındasın deyince, vay sen bana cevap verdin deyip kuzuyu yemiş. Hesap, işte o hesap.
Türkiye’de kalan az sayıda Ermeni için soykırımın olmadığını kabullenmeleri dayatılırken, bir yandan da okul kitaplarında ya da günlük hayatta (üzülerek söylüyorum bunları) hain, çapulcu gibi aşağılayıcı sözlere katlanmak mı daha zordu?
Irkçılık, cumhuriyet ideolojisinin en temel vasfıdır. Eğitim sisteminin, devlet söyleminin, egemen basının her hücresine ırkçılık sinmiştir. Her gün, her an, her yerde karşınızdadır. Adeta soluduğumuz hava gibi etrafınızı sarmıştır; çoğu kişinin artık farkına bile varmayacağı şekilde doğallaşmıştır.
Tabii, ilkokuldan beri o ırkçılığın hedefi olanlar için bunun bıkkınlık verici bir şey olduğunu takdir edersiniz. Ama ben şahsen bunu kendim adına olumsuz bir şey olarak hissetmedim; aksine hep beni güçlendirdiğini düşündüm. Benim kadar inatçı olmayanlar ise, ilk fırsatta memleketi bırakıp gitmekten başka çıkış yolu göremiyorlar.
Nisan ayı sürekli bir “Soykırım sendromu” ile geçiyor. Bu korkuyu ve soykırım depresyonunun yaşanmaması için yapılması gerekenler nelerdir? Ermeniler’in yaşadığı felaketlerin bir benzerini Cumhuriyet sonrası Kürtler’in yaşadığını düşünüyor musunuz? Düşünüyorsanız, Kürtlere tavsiyeleriniz nelerdir?
Tabii. 1925’te Sünni Kürtler, 1936-38’de Dersimliler aynı şeyleri yaşadılar. Ermeni tehcirinin sanki tüm ayrıntılarıyla tekrar tekrar sahnelendiğini görürsünüz. Toplum liderlerini ayırıp sürmeler, suikastler, idamlar, köy baskınları, provokasyonlarla insanları isyana zorlayıp tedip etmeler, köy meydanlarında toplu katliamlar vs. Özellikle Dersim olayında ortada mantıklı bir sebep de yoktur; adeta bir kez kötü yola düşmüş bir caninin aynı suçu tekrar işlemeden duramaması gibi psikolojik bir durum sözkonusudur.
1960 darbesinden sonra gene aynı hastalık nükseder. 1980-83’ten sonra bir daha nükseder. Atalarımız bunları kesti, bizim neyimiz eksik gibi ruh haleti içindeler sanırsın. Günümüzde koşulların biraz değişmiş olması kimseyi aldatmasın; ben Kürtler’in ciddi bir tehlike ile karşı karşıya olduklarına inanıyorum. Açılım vs. klasik aldatmacadır. Unutmayın, 1914’te de Ermeni Açılımı yapılmıştı, bir sürü reform vaadi ortaya atılmıştı. Sonunu biliyorsunuz.
Ne tavsiye ederim? Güzel soru.
A) Uluslararası güvencelere bel bağlamayın, işlerine geldiği gün sizi satacaklardır.
B) Hazırlıklı olun, ama silahlı mücadeleye güvenmeyin. Silahlanmak provokatiftir; tepki doğurur. Askeri açıdan daha güçlü olanın ekmeğine yağ sürer.
C) Cephenin önünü değil arkasını düşünün. Türk kamuoyunu elde etmeye çalışın. Türk siyasi hayatında ben Kürtler’in çok daha aktif ve olumlu bir rol oynayabileceklerine inanıyorum. Maalesef o alanda şu ana kadar pek başarılı görünmüyorlar. Tüm siyasi eylemlerinde kendilerini marjinalleştiren, dışlayan bir tutum içindeler.
1956 İstanbul doğumlu Sevan Nişanyan, Türkiye Cumhuriyeti vatandaşı Ermeni, gezgin, gazeteci, otel işletmecisi, dilbilimci ve yazar. Orta öğrenimini Işık Lisesi ve Robert Kolej’de tamamladı. 1974’te ABD’ye giderek Yale Üniversitesi ve Columbia Üniversitesi’nde tarih, felsefe ve Güney Amerika Siyasi Sistemleri üzerine eğitim gördü.1984-1985 yıllarında Commodore 64 adlı kişisel bilgisayarı (PC) Türkiye’ye getirdi. Bilgisayar programcılığı ile ilgilendi, çeşitli konuşma ve konferanslara katıldı.
Sevan Nişanyan, çeşitli İngiliz ve Uzakdoğu yayınevleri için seyahat kitapları kaleme aldı. 1998 yılında Küçük Oteller Kitabı’nı, ilk kez yayımladı. Türk turizmine kitle turizmi dışında yeni bir yön kazandırma çabası olarak görülebilecek Küçük Oteller Kitabı’nı her sene yenileyerek bir referans kitabı haline geldi. Türkçenin etimolojisi üzerine ilk kapsamlı bilimsel çalışma olan “Sözlerin Soyağacı: Çağdaş Türkçenin Etimolojik Sözlüğü” adlı eserini tamamladıktan sonra, aynı sözlüğün popüler bir özeti olan “Elifin Öküzü ya da Sürprizler Kitabı” adlı kitabı yazdı.
2004’te İnsan Hakları Derneği tarafından verilen Ayşenur Zarakolu Özgür Düşünce Ödülü’ne layık görülen Nişanyan, Türkiye’nin Doğu ve Güneydoğu bölgeleri hakkında resmî görüşün verilerini sorgulayan “Ankara’nın Doğusundaki Türkiye” adlı gezi rehberini 2006’da yayımlandı. Nişanyan’ın Türkiye Cumhuriyeti’nin kuruluş dönemine ilişkin eleştirel görüşlere yer veren “Yanlış Cumhuriyet: Atatürk ve Kemalizm Üzerine 51 Soru” adlı kitabı 2008’de basıldı.
Sevan Nişanyan, Agos gazetesindeki köşe yazarlığınından sonra, 29 Ekim 2008 ve 14 Aralık 2009 tarihleri arasında Taraf gazetesinde “Kelimebaz” adlı sütunda dil üzerine yazılar kaleme aldı.
Hişyar Barzan Şerefhanoğlu
AKnews
http://www.aykiridogrular.com/haber-1336-Milli-Sermaye-Ermeni-Tehcirinden.html