Gülüyoruz acınacak şu halimize, acı bir tebessüm dudaklarda.
Çoğu zaman etrafta kimseyi bulamıyoruz…
Kendimizi, benliğimizi, sizleri veya bizleri
Zorlamayız ve zorbayız aynı zamanda,
Günün getirdiği ile yozlaşmış, götürdüklerine birkaç küfür savurmaktan öteye gidememişiz de farkında değiliz.
O veya bu hangimiz olduğunun önemi yok
Yaptığımız, ettiğimiz işlere bakacak olursak maalesef onlar’da biz gibi zoraki.
Hile ve hurda, sorumsuzluğun damgası olarak duruyor belgelerde.
Sanayileşmiş kentin makineleşmiş insanlarıyız.
Doyumsuz ve riyakarız sosyal yaşantılarımızda
Ona keza; muhabbetlerimizin içi boş çoğumuz, iç güveysinden hallice
Ülküsü, gösteriş olmuş bir toplumuz
Sergilediğimiz her neyse ona aldığımız tepkiye göre faaliyet gösteren “genç” beyinlere sahibiz
Çok bilip, yanılıyoruz her seferinde
Birey olarak nerede olduğumuzu ve ne yapmamız gerektiğini bilmiyoruz.
Bu vaziyetimizi eleştiren aykırı insan topluluklarının söylemleri de gürültüden başka hiçbir önem arz etmiyor.
Halen gelişmekte olan bir ülkede öğrenmeye aç, okumaya susamış insanların olması gerekirken Pavlov’unu bekleyen güruhlarız.
Sonuç olarak; daha kendi özümüzü bulamamışken başkalarının kusurlarını eleştirmekten geri kalmıyoruz.
” TOPRAK bir gün aynaya dedi ki;
Ey ayna imreniyorum sana!
Çünkü kim sana baksa, kendini görür; bana bakanlar ise, sadece beni görür!
Ayna toprağa şöyle cevap verdi:
Ey kara toprak ne beyhude bir dertle dertlenmişsin. Biliyormusun?
Ben bana bakanların bugününü gösteririm. Oysa sen sana bakanların yarınından haber verirsin…
Bu cevap, toprağın beğenisine gitse de, tekrar dedi:
Belli ki içimi rahatlatmak içindir sözlerin. Söyler misin bana, sana bakanlar, hiç dönüp bakar mı bana?
Merak etme dedi ayna;
Bana bakacak yüzü kalmayanların gözü, hep sana döner!…