Bir çığlık gibi keskin bakışlarıyla, dingin bir sessizliğe çağıran gözleri vardı. Belli ki çok acılar çekmiş ve acılar, biriken yağmur ırmaklarının, bir gölün durgunluğuna erişmesi gibi, gözlerine engin bir anlam yüklemişti. Sessiz ve mahzundu ama güldüğü anda çiçekler de güler, ağaçlar huşuyla eğilir, güneş utanır ve bir bulutun ardına saklanırdı. Baharla birlikte coşan ırmaklar gibi esip gürlediği anlarda bile, hemen durulur ve gözlerindeki merhametin gücüyle, bağrına dokunan yaralı hayatları sarmaya koyulur ve bu arada kendi yarasını unuturdu. Gizlerdi kederini ve hüzünlendiği anları mahcubiyetiyle saklardı. Pek konuşmaz, daha çok düşüncelere dalar, fakat her zaman hafifçe gülümser ve dokunduğu her insanın kalbine huzur vermek için çırpınırdı. İnsanları sevindirmek için deli gibi hayaller ve plânlar kurar ve onları mutlu gördükçe, içi içine sığmazdı.
Onda çoğumuzda olan ama gün yüzüne çıkaramadığımız bir kudret vardı. Sanki biz, pas ve çamura bulanmıştık ama o saf ve masum kalmıştı. Adını duyan, sanki ilk kez hayata gözünü açmış gibi hayretle bakakalır ve birbirinden duygulu hikayeleri, dilden dile dolaşırdı. Sevdaya düşene, cesaret ve olgunluk aşısı yapmak ve gönlü dara düşene öz kardeşinden yakın olmak, onun nazarında gönül kilidini açan anahtarlardı. Sevenler hakkında çıkarılan dedikoduları ve iftiraları aşmakta, kendine olan güveni ve sakinliği, insana dudak ısırtırdı. Bütün bencil ruhların ve kıt akılların yarattığı anlamsız kıskançlıklar ve çekişmeler, onun ortama girmesiyle etkisiz kalır ve düşlerdeki sis perdeleri bir nefesiyle dağılırdı. Sözleri de gözleri gibi keskin ama yumuşacıktı. Sözüyle, hakikati ayan beyan açığa çıkarır ve cümle yürekler ferahlardı.
Onu sadece fesatçısı, hilebâzı, madrabazı sevmezdi, fakat civar köylerin hepsinde onu bir peri veya huri gibi gören ve adını anarken kalbi titreyen insanlar çoğunluktaydı.
‘Gule’nin öyküsü’nden bir pasaj – Aydın Mutlu Dinçoğul