Sadece 3 gecedir Bangkok’ta olduğumuzu hesaplayınca inanasım gelmedi. Sanki bir on gün oldu. Yapılacaklar listemiz uzun olduğu ve zaman hep bir meşguliyetle geçtiği için olabilir. Listenin maddelerinden biri de furi‘nin çanta sapının sağlamlaştırılmasıydı. Neyse ki yakınlarımızda çilingir-terzi-tamirci bir amca bulduk. Siam Ibis Otel‘in hemen yanındaki 7/11’ın önünde oturuyor. Çantayı güzelce sağlamlaştırdı. Çanta demişken benim ‘kronik kırmızı bavul sendromum’ da devam ediyor. Uzun kalmalarda kullanışlı ama sık yer değiştirmelerde bavulumun sorunlu olduğu ortaya çıktı. Bir backpack edindim, umarım bu son bavul şikayeti konulu paragrafım olur.
Otelimiz Siam tarafında Wendy House, hem hesaplı hem de her ihtiyacımızı karşılayan türden bir oteldi. Fakat biz yine de sık sık aynı sokaktaki Reno Otel’in kafesine musallat olduk. Hem tostları hem de Americano’su bizi mest etti. Zaten 2. günün akşamı bahçesine girer girmez garsonlar ‘hot coffee?’ diye sorar oldular.
Otelin bir güzel tarafı da çok merkezde olması ve skytrain’in National Stadium durağına çok yakın olmasaydı. Bangkok’ta metronun bir kısmı yer altında değil de şehrin üzerinde dolaştığı için adı ‘skytrain’. Topkafa duymasın hemen yapıverir. Bangkok’un İstanbul’u aratmayan trafiğinden kurtardığı için süper bir araç ama şehrin ana caddelerinde yürürken tepemizde sürekli bir beton şerit var ve gökyüzü neredeyse görünmüyor. Klostrofobik bir yapı olduğu bir gerçek. Yine de Bangkok’a uğramak her zaman çok zevkli.
Bu arada Merkür de ne geri gitti ama değil mi? Az daha virüse kaptırıyordum ben bilgisayarı. Neyse ki teknoloji aşığıyım da, kurtardım zarar görmeden.