Usul usul yürüyordum sıcacık kumların üzerinde çıplak ayakla. İçimde ki sessiz çığlıklar gelecek fırtınanın habercisi gibiydiler . Özlemlerim vardı ve özlemekten yorulmuştum artık. Kumsala oturup denizi izlemeye başladım. Dalgalar, hafif hafif kıyıya vuruyor söyleyecek sözleri varmış da söyleyemiyormuş gibi sesler çıkarıyordu ya da hayal gücüm bana bunu düşündürüyordu… Sanki suyla kum buyuk bir sohbet içerisindeydiler. Öyle uyumlu bir çekim vardı ki aralarında..Dalga kıyıya her vurduğunda kumu kendine çekmeye çalışıyor kum ise o suyun bir kısmını içine hapsediyordu…. Uzandım kumların üzerine sadece dalgaların sesini dinlemeye başladım. Gökyüzünde güneş bazen bulutların arasına gizleniyor, bazen de kendini olanca parlaklığıyla açığa çıkarıyordu. Hayatımızda böyle değil miydi? Bazen bulutların güneşi gizlediği gibi gölgeleniyor bazen de pırıl pırıl oluyordu iç dünyamız. Hayatımızdan gidenlere üzülürken, hayatımıza girenler ruhumuzda güneşin yeniden doğmasına neden oluyordu. Denizin sesi ve güneşin parlaklığı içimdeki çığlıkları dindirmişti. Özlediklerimize de bir gün suyun toprağa kavuşması gibi kavuşacağımızı bilmenin huzuruyla yavaşça yerimden kalktım ve yüzümde var olduğunu hissettiğim tebessümle yoluma devam ettim .