Bugün Ne İzledim - JaguaR
JaguaR 15-02-2019 07:028 / 10
Hemen en baştan söyleyeyim, Glenn Close'u uzun zamandır ortalıkta görememiştim, nasıl özlemişim. Kendisiyle ilk tanışmam pek çok kişi gibi Fatal Attraction filmiyle oldu ve açıkçası sonrası nedense pek gelmedi, bunda yapımcıların, yönetmenlerin tercihleri de söz konusudur muhakkak ama kendisiyle de ilişkili şeyler de vardır kesinlikle. Çok uzun bir aradan sonra bu filmi duyup isminin geçtiğini görünce ve bir de üzerine En İyi Kadın Oyuncu Oskarına aday olduğunu görünce epey heyecanlandım. Ne yapıp edip bir fırsat yaratıp filmi önceki gün izledim nihayet.
Gerçek şu ki, anlatım tekniği sade olan ve tek amacı derdini anlatmak olan filmler her zaman başarılı olur. Ve sanıldığı gibi hiç kolay değildir, sıradan insanların çok büyük çoğunluğu yalın işlerin kolay kotarıldığını düşünür ve hatta bazen küçümser ancak yalın işleri kotarmak usta işidir, maharet gerektirir, ustalaşmamış kişilerin üstesinden gelebileceği bir şey değildir asla! Bu açıdan filmin yalın anlatımı izlemeye başladıktan kısa süre sonra anlaşılabiliyor, lakin konusunu daha önceden hiç okumadığım için hikayenin nasıl şekilleneceğini ve sıkıcı olmaktan nasıl kurtulacağını dehşetle merak ettiğimi söylemem lazım. Ancak kısa süre sonra filmin ana teması olan gizemi çözülmeye başladı ve tüm konu bu çerçeve etrafında dönmeye başlayınca taşlar yerine oturdu ve filmin akıcı dili sayesinde çok keyifli bir seyirlik haline dönüştü, bu tür filmlerin nasıl başlayıp bittiğini fark edemediğimizi, zihnimizde zamanın hızlı bir şekilde aktığı şeklinde bir algı oluştuğunu söylememe gerek yoktur sanırım.
Glenn Close'un başarılı oyunculuğuna Jonathan Pryce'ın rolünün hakkını vererek eşlik ettiğini belirtmemiz lazım. Christian Slater'ın da kurnaz biyografi yazarı olarak çok başarılı bir casting tercihi olduğunu da söylemek gerekir. Gerçek bir oyunculuk gösterisi izlemek isteyenler için biçilmiş kaftan bu film. Ve umarım Glenn Close bu rolüyle oskar heykeline uzanır, oskar jürisinin tercihinin bu şekilde olacağını düşünmekteyim. Lady Gaga'nın önünde daha epeyce bir ömür var, şansını yeniden denemek için bolca fırsat bulabilir.
8/10
JaguaR 22-01-2019 09:017.5 / 10
Gambit için ilk söylenmesi gereken şey; gerek bizim ülkemizde gerekse dünyada çok ilgi görmüş Topkapı (1964) filminin gölgesinde kalmış olması. Tabii o dönemde sosyetik hırsızlık filmleri in çok revaçta olması ve iki film arasında sadece 2 yıl olması en önemli şanssızlığı, zira bildik bir temanın yinelenmesi söz konusu. Şahsen bildik temaların yinelenmesi konusunda ortalama seyirci ile aynı şeyleri düşünmüyorum, Sanatın her türlüsünün bir yinelenme olduğunu çok iyi bildiğim için kopyalar, çıkmalar, tıpkıbasımlar haricinde yinelenen temalara takılmam. Zira kimi zaman casting, filmin içindeki sürpriz unsurlar, anlatım tekniği ve pek çok şey beni cezbeder ve filmi sevmemi sağlar. İşte bu da o filmlerden birisi.
Shirley MacLane, dönemin unutulmaz aktrislerinden birisi, Kendine has aurası, hüzünlü gözleri ve sempatikliği ile pek çok seyirciyi kendine hayran bırakan bir oyuncu. Tabii Shirley MacLane benim için kesinlikle Irma La Douce'dur. Imdb her ne kadar The Apartment (1960), Terms of Endearment (1983), Steel Magnolias (1989) ve The Trouble with Harry (1955) ile tanınıyor dese de benim için kendisi kesinlikle Irma La Douce'dur. Çocukluğumda filmi TRT'de izledikten sonra benim için özel bir yer edinmesiyle ilintili elbette.
MacLane'e, bu filmde Michael Caine eşlik ediyor ve bu rol için biçilmiş kaftan olduğunu ispat ediyor. Dönemin vazgeçilmez yardımcı oyuncularından Herbert Lom filmde tam da olması gereken bir rolde çok iyi iş çıkarıyor. Bu arada filme dair en çarpıcı şey ise şu: Shirley MacLane 29. dakikaya kadar sürekli gözükmesine rağmen hiç konuşmuyor, ağzından tek kelime çıkmıyor, bunun nedenini ancak bu dakikada anlıyoruz ve filmin de en sürprizli anlarından birisi. Bu dakikadan sonra film bambaşka bir hal alıyor ve finale dek sürükleyiciliğini koruyor. Lakin final sahnesindeki işi tatlıya bağlama meselesi can sıkıcı bir durum yaratırken son birkaç saniye ile gayrımemnun seyircinin gönlü alınıyor ve film yine sürprizli bir şekilde sona eriyor.
Bilmeyenler için yazalım, gambit satrançta rakibe karşı avantaj sağlamak için oyuncunun piyon veya diğer taşları feda ettiği açılışa verilen isim. Filmi izlerken neden bu ismin seçildiğini anlayacaksınız. Senaryo ilk olarak 1960 yılında yazılmış ve ana karakter olarak Cary Grant düşünülmüş, ancak sonradan Cary Grant projeden çekilmiş, senaryo değiştirilmiş ve ana karakter Shirley MacLane olmuş (çok da iyi olmuş). Michael Caine'in The Ipcress File (1965) filmini izleyen ve beğenen MacLane onun bu filmde yer almasını istemiş ve dahil olmasına vesile olmuş. Ancak Caine'in doğu Londralı aksanı nedeniyle senaryo üzerinde biraz daha tadilat gerekmiş.
Ve bu filmin bir enteresan özelliği daha var. Tam tamına 5 klasik Star Trek oyuncusu bu filmde yer almış, bu da filmi ayrıcalıklı yapan bir unsur olarak belirtiliyor.
Kendi adıma Technicolor renklerinin doyasıya keyfini çıkardığım bir film oldu. Elbette filmi tarihsel, politik ve toplumsal bakış açıları ile de değerlendirmek mümkün. Ancak arkeolojik ve doğal kaynaklar farkındalığının bazı ülkeler için hızlı ilerlemeye nasıl katkı sağladığı gerçeğinin altını çizmek gerekiyor.
Film Universal Stüdyolarında çekilmiş baştan sona. Bir Kuzey Afrika ülkesinde geçtiği farz edilen filmin çarşı, pazar sahneleri ve yerel halkı sizi kandırmasın, tamamen stüdyo kurgusu. Ancak gözümden kaçmayan bizi ilgilendiren çok önemli bir detay var filmde. Bir helikopter uçuşu sahnesinde arka planda 1960'ların İstanbul'u mevcut. Ekte göreceğiniz gibi önce Türk bayrağını fark ettim (1 saniye bile sürmüyor bu kısım) ve ardından Sultan Ahmet Cami ve Eminönü iskelesi ve vapurları görüyoruz.
7.5/10
JaguaR 11-01-2019 10:017.4 / 10
"Dönemine göre güzel film olabilir ama..." diye başlayan beylik tabir evet kesinlikle bazı filmler için geçerlidir, bazı filmler için geçersizdir. Geçersiz olanların illa ki klasik olması da gerekmez, yıllar sonra izlendiğinde keyif veriyorsa sadece dönemine has bir film değildir. Dönemini yansıtan unsurlar filmi eskiten unsurlar değildir, nasıl ki şu an ayıla bayıla izlediğimiz 2010'lu yıllar filmlerindeki kostümler, teknolojik cihazlar, toplumsal davranışlar 30-40 yıl sonra o dönemin kuşaklarına artık eskimiş gelecektir. Eski diye burun kıvırdığınız fimler o dönem günceli idi nedense bu hep gözardı edilir. Bir filmin dönemine göre güzel kalıp ileriye taşınamamasını belirleyen unsurlar bulunduğu dönemin kalıplarında sıkışması, evrensel ve insana dair kalıcı özellikleri içermemesi ile alakalıdır. Ve tabii anlatım tarzının çok etkileyici olması da buna ilave edilmelidir. Çoktan dünyadan göçüp gitmiş efsanevi yönetmenlerin isimlerini halen tekrar etmemizi sağlayan özellikler...
Amsterdamned, kült bir dönem haline getirilmiş olan 1980'lerin tüm özelliklerini taşıyan bir yapım. Kıyafetler, tavırlar, müzikler hemen hepsi filmin içerisinde mevcut, farklı bir atmosfer oluşturma ve tarihten soyutlama kaygısı yok. Filmin tek bir derdi var, sonuna dek sakladığı suspence'i son derece dinamik, tempolu ve akıcı şekilde anlatmak ve izleyiciye sunmak. Bunu gayet güzel de başarıyor. Finale dek çılgınca bir temposu var ve neredeyse hiç duraksamıyor. Sessiz filmlerdeki devinimi andıran ama daha çok çizgi roman havasını andıran bir havası var. Hatta biraz daha ileri gidip giallo özellikleri taşıdığını da söyleyebilirim. Avrupalı comic çizerleri sıkı şekilde takip ettiğim için böyle bir çıkarımda bulunuyorum. 1980'ler amerikan sinemasını pek sevdiğimi söyleyemem ancak son 15-20 yılda giderek kabızlaşan Avrupa sinemasının 1980'ler (ve hatta 1990'lar) döneminin yeri benim için ayrıdır. Elbette bu film bir arthouse film değil, felsefik kaygıları hiç yok, tümüyle bir polisiye yapım ve kendi janrında görevini gayet iyi yerine getiriyor ve izleyiciye keyifli ve heyecanlı bir vakit geçiriyor. Özellikle son çeyrekteki kanaldaki kovalamaca sahnesi unutulmaz bir bölüm.
Beklentileri yüksek tutmadan izlendiği takdirde iyi vakit geçirten bir film.
puan: 7.4/10
JaguaR 25-12-2018 09:127.5 / 10
Son birkaç yıldır seksenlere ait izlemediğim belli başlı filmleri izlemekteyim. Öyle ki bunlar arasında çok popüler olanlar da vardı, artık kalmamıştır dediğim aşamada bile karşıma çıkanlar oluyor. Bu da onlardan birisi ve açıkçası en büyük sürprizlerden birisi oldu. Buna etki eden faktörlerden birisi son yıllarda yapay zekada konusundaki hızlı gelişmeler ve robotların onlarca yıldır izlediğimiz filmlerdeki gibi gelişme göstermeleridir muhtemelen ama 1986 yılında çekilmiş, geleceği resmen öngörmüş bu film benim açımdan müthiş keyifli, eğlenceli bir seyirlik oldu.
Filmin sürprizi ise G.W. Bailey oldu. Kendisini Police Academy filmlerinden gayet iyi biliyoruz. Bu filmde de benzer tarzda bir rolde karşımızda.
7.5/10
JaguaR 03-12-2018 09:128.4 / 10
Dikkat: ağır ilerleyen filmlerden hoşlanmayanlar bırakın filmi izlemeyi, bu yazıyı bile okumasınlar lütfen.
FOK! top 250 listesine girince radarıma da giren bir film oldu, yoksa filmi fark etmem pek olası gözükmüyordu, kaldı ki 10 sene öncesine ait bir film ve bu zamana dek denk gelmediysem bundan sonra da karşılaşmam zordu açıkçası, lakin işte benim gibi liste takip eden sinefillerin bulup çıkarabileceği türde bir yapım. Gerçi 2009 temmuzunda sinemalarımızda Seni o kadar çok sevdim ki ismiyle oynamış, vizyon takipçisi olduğum söylenemez, keza temmuz ayı seyircinin de en az sinemaya gittiği dönemdir malum. Vizyondan girip gitmiş, akabinde unutulmuş, izleyenler de bir yerlerde bahsetme gerekliliği duymamış ama çok yazık tabii ki.
Açıkçası Kristin Scott Thomas, The English Patient, Four Weddings and a Funeral, Gosford Park gibi imdb 7+ civarı filmlerden tanıdığımız ortalamanın biraz üzerinde oyunculuğu olan bir aktris, ama kendisini aşk filmlerine hiç uygun bir karakter olarak görmüyorum. Özellikle de ispanyol aktör Sergi López ile birlikte oynadığı Partir (2009) filmini izleyince çok ciddi soğuma yaşamıştım, gördüğüm en kötü aşk filmleri arasına alabilirim bu filmi. Darkest Hour (2017)'nin ardından bu filmle yeniden barıştığımı söyleyebilirim Kristin abla ile. Ve açıkçası bu filmdeki rolüne öylesine yakışmış ve öyle güzel oynamış ki ayakta alkışlamak isterim kendisini.
Filmin konusuna hiç değinmeyeceğim. Hatta benim yaptığım hatayı yapmayıp filmin özetini bile okumayın. Filmin özeti bile spoiler içeriyor. Zira filmin özetindeki bilgi bile filmin ilk çeyreğinin sonuna doğru veriliyor. Filmin en büyük sırrı ise doğal olarak finale saklanmış ve açıkçası bu tercih çok anlamlı ve doğru bir tercih olmuş. Böylesine ağır ilerleyen (iyi ki de öyle) film suspence hissini sonuna kadar saklıyor ve izleyiciyi filme bağlıyor. Son derece iyi kurgulanmış, karakter tahlillerini sağlam şekilde kotarmış, Bergman filmlerindeki hesaplaşmaları andıran çarpıcı sekanslar içeren başarılı bir yapım. Fransız sinemasının bireysel mücadeleler, aile ilişkileri, romans, toplumsal kaygılar içeren filmlerdeki başarısı bizim seyircimiz tarafından daima göz ardı edilir, fark edilmez, hatta anlaşılmaz ama bunun farkında olan gerçek sinemaseverler var ve bu sayede bu müthiş filmlerden haberdar olabiliyoruz çok şükür.
Son olarak yardımcı oyuncu Elsa Zylberstein'ın yüzü Vera Farmiga'ya nasıl benziyor,imdb'den açıp kontrol ettiğimi söylemeliyim, gerçi halis mulis Amerikalı Vera ablanın bir fransız filminde ne işi var diye düşünülebilir lakin İngiltere doğumlu Kristin Scott Thomas için de aynısı sorgulanabilir ama filmin bir yerinde bunu güzelce halletmişler onu söylemek lazım.
8.4/10
edit: sonradan aklıma geldi, filmin fransızca isminin tam doğru çevirisini de bulamadım. vizyondaki ismi tamamen sallamasyon olabilir, google translate hem ingilizce hem türkçe çevirilerde zaman,,imla, yapısal hatalarla çevirdi. aramızda fransızca bilen yoktur ama yakını, arkadaşı fransızca bilen olabilir. sorup öğrenip bana bildiren olursa çok sevinirim doğrusu.
JaguaR 19-11-2018 12:117.4 / 10
Jason and the Argonauts, antik yunan ve mitolojik tanrılarını ele alan tanrılarla insanların etkileşimlerini son derece fantastik şekilde anlatan çarpıcı bir klasik. Filmin sanırım en önemli yanı tanınmış oyuncular içermemesi, bu da oyuncuya değil doğrudan hikayeye odaklanma imkanı sağlıyor bizlere. Film, 1960'ların mevcut efekt imkanlarıyla çekilmiş ve stop motion tekniğinin hakkını fazlasıyla veren bir yapım. Stop motion tekniği şu an halen kullanılan bir teknik, eskimiş, unutulmuş bir kenara kaldırılmış bir şey değil. Stop motion tekniğinin uygulanması ne kadar zorlu bir süreç olduğuna dair belki bir belgesele denk gelmiş ya da bir yerlerde bir yazı okumuşsunuzdur, Bu filmdeki efsane iskeletlerin savaşı sahnesi için tam 4 ay uğraşılmış, kaldı ki toplam 4 dakika bile sürmüyor o sahne. Ray Harryhausen ismini biraz araştırırsanız o vakitler ne derece önemli işlere imza attığını da öğrenebilirsiniz.
Tom Hanks'in bu filmle ilgili şöyle bir görüşü var : "Bazı insanlar Yurttaş Kane (1941) ya da Kazablanka (1942)'nın en iyi film olduğunu söyler ama bence en iyi film 'Jason and the Argonauts". Şundan eminim ki bu filmdeki iskeletlerle insanların savaşı, Karayip Korsanları serisindeki iskeletli savaşçılar filmine ciddi bir esin kaynağı olmuş. (Şimdi bakındım da olmuş. işte kanıtı)
Tabii filmin kendi mantığı içerisinde (kurgusal, yapısal) mantıksızlıklar mevcut ama genel olarak filmin akışını ve bütünlüğünü ciddi olarak zedelemiyor. Fantastik kurgunun, bilim kurgudan ayrılan en önemli yanlarından birisi de budur kanımca. Fantastik eserin daha affedilebilir olmasına dair en güzel örnek Yüzüklerin efendisindeki mantık hatalarının zeki ergen irileri tarafından fark edilip tartışılmasıdır ama bu durum o müthiş yapımın değerini asla azaltmıyor bildiğiniz gibi.
7.4/10
JaguaR 15-11-2018 10:116.9 / 10
Etkisi çok uzun süre geçmeyen Hereditary'den sonra etkili bir korku/gerilim filmi arayışım sürmekteydi, ICM'in horror listesine 47. sıradan girince (orada uzun süre kalamayacağı anlamına da geliyor bu) heyecanlandım ve bir an önce izlemek istedim. Beklentim yüksekti. Spoiler yememek için hiçbir yorum okumadan izlemem gerektiğine dair uyarıları dikkate alarak sadece film özetini okuduktan sonra izlemeye başladım.
İzlediğimiz filmleri beğenip beğenmeme seçeneği bize aittir. Çoğunluğun sevmediği filmleri sevdiğimiz olur ya da bazen tam tersi olur. Sonuçta zevk ve keyif bizimdir. Lakin sinema sanatına dair belirli parametreler vardır, bu parametrelerin değerlendirilmesinde kişisel zevkler ikinci plana düşer. Yani filmi evet çok beğenebilirsiniz buna tamam ama filmin aksayan yönleri de vardır, seyirci bunları ya görmezden gelir ya da bu detaylara odaklanmaz. Seyircinin bunu yapması da zorunlu değildir, ben de çoğunlukla yapmam ama zihnimin bir yerleri ben farkında olmadan bununla meşgul olabilir ya da eğer film sonrası yorumları okursam bu detaylar iyice belirginleşebilir. A Quiet Place için böyle bir durum söz konusu oldu. Buna daha sonra geleceğim.
Filmin finaline doğru sürekli artan gerilimi bastırabilmek için sözlükte filmle alakalı yorumları okumaya başladım, aynen filmdeki karakterler gibi ben de bir kaçış noktası arıyordum. Çoğu zaman olduğu gibi beğenenler ve beğenmeyenler karşılıklı taşlaşıyorlardı, her iki kesimden de kendimi sıyırıp üçüncü bir göz ile uzaktan bakmaya karar verdim. Beğenenler filmin geriliminin çok başarılı olduğunu belirtiyorlardı ki bu konuda kendilerine sonuna kadar destek verdim, evet filmin müthiş gerilimi izlerken son derece tedirgin ediyor, buna aslında çok şey ifade eden sessizlik ve yeri geldiğinde çok etkili müzik kullanımı eklenince filmin gayet başarılı bir gerilim filmi olduğunu belirtmemiz gerekiyor. Diğer yandan filmi beğenmeyenlerin mantık hataları üzerinde yoğunlaştığını gözlemliyoruz. Ve bu arkadaşlar kesinlikle haklılar. Reddit'de birileri uzun uzun bir sürü açıklama yapmışlar, birkaçına baktım filmin içinde kesinlikle yok bu gerekçeler, sonuçta ortadaki malzeme belli, eğer filmin içine bu gerekçeleri giydirmezsen zeki, çevik ve akıllı seyirci bunları fark edip şikayet etmekte haklı olur. Elbette bu bir bilimkurgu filmi değil o amaçla yapılmamış ama içerdiği unsurlar da bilim kurgu bağıntılı unsurlar mevcut, bu durumda seyircinin haklı olarak mantıklı ilişkiler beklemesi gayet anlamlı. Bunu es geçip salt gerilim üzerinden yürümek doğru bir yaklaşım değil. Filmin yönetmeni ve baş oyuncusu John Krasinski'nin bu konuda yetkinliği olmadığını rahatça söyleyebiliriz.
Ben filmi 2011 yapımı Take Shelter filmine benzettim, benzer unsurlar içeriyor, zaten bildik bir korku üzerinden senaryolaştırılmış bir yapım. Take Shelter da benzer gerilim unsurlarını kullanan, içerdiği çok sağlam metaforla hikayesini finale dek sürükleyen bir filmdi, gerçi o vakitler izlemeden önce Take Shelter'dan beklentim biraz daha yüksekti ama genel olarak mantıksızlıklar içermediğini ve salt bir gerilim filmi olarak gereğini yaptığını belirtmeliyim. Farklı türlerin birleştirilmesi ciddi riskler içeren ve üzerinde çok fazla düşünülmesi gereken bir konu. İşte bu nedenle Alien (1979) pek çok korku/gerilim listesinde ilk sıralarda yer almaktadır.
6.9/10 (gerilim unsurunun etkili olması ve yukarıda yazmayı unuttum Emily Blunt'ın müthiş oyunculuğu nedeniyle puanım biraz bol kepçe)
edit: imdb linkini unutmuşum
JaguaR 03-10-2018 12:106.2 / 10
Yetmişli yıllar, teknocolorun devreye girmesiyle aventür filmlerin bazılarında estetik unsurların baskın şekilde sinemaya dahil olduğu yıllardır. Hikayenin derinliğinin geri plana atıldığı (aslında hikayenin derinliğinin olmadığı dememiz lazım) estetik anlatımın -zaman içerisinde video görselliği estetiğine evrilecek olan tarzın-, görselliğin, şekilciliğin ve abartılı oyunculuğun ön plana çıktığı dönemler. Bilhassa 60'ların amiyane şekilciğinden yeğ tutabileceğimiz bu tarz, muhtemelen kısa sürede çok tutulmuştur ve hızla yaygınlaşmıştır o dönem. Bu tarzın kültleşmesi ise 2000'li yıllara tekabül ediyor. En önde giden yönetmenlerden ilk akla gelen isim malumunuz Tarantino. Kendisinin bu tarza ilgi duymasının hikayesini de burada yazmaya gerek duymuyorum, bilmeyen yoktur. Ama az önce bahsettiğim 80'lerde kök veren VHS kaset çağında görsel estetiğin -bozularak- evrilmesi ile bağlantılı olduğunu belirtmekte fayda var. 70'lerin bu yaklaşımının eskiyi andırır şekilde yeniden gösterişli olarak canlanması Tarantino ve takipçisi yönetmenler ile 21. yüzyılın başlarında gerçekleşti. Tarantino zamanla bu tarzdan yavaş yavaş uzaklaşırken, takipçilerinden son yıllarda peş peşe örnekler izledik, maalesef çoğu başarılı işler değildi, 70'lerdeki şekilci ama biraz olsun derinliği olan öncüllerini sadece şekilci olarak taklit edebiliyorlardı.
Revenge, peki bu konuda ne kadar başarılı? Diğer örneklerden çok daha iyi ama hikayesinde çok aksaklıklar, sorunlar mevcut. Beylik tecavüz-sonrası-şuh-kadından-vamp-kadına-dönüşen-intikam-alan-kadın temasını yerel olmayan kötü adamlarla (ki aslında burada beylik anlatımdan sapma isteği ile bir şaşırtmaca da yapılmış, spoiler olmasın diye yazmıyorum) zenginleştirme çabası var. Lakin kısıtlı hikaye ilk yarısından sonra gereksiz yere çok zorlanmış. Böyle bir yapımdan zaten hiç beklemediğimiz inandırıcılığı film ilerledikçe aşırı derecede zorlayıp fantastiğe dönüşen sahneler içeriyor. Ama estetize görsellik son derece başarılı ve bu konuda hakkını vermemiz gerekiyor. Kan merkezlerini çıldırtacak denli benzersiz kan banyosu filmin en dikkat çekici unsuru. Oto-plastik cerrahi (!!!) sahneler izleyiciye fenalıklar geçirtecek raddede, bu sahneleri izlemekte gerçek anlamda zorlayıcı. Çekim teknikleri ve bilhassa renk paleti çok etkileyici. Ama hepsi bu kadar. Bildik bir intikam temasından daha fazlasını beklemiyorsanız iyi vakit geçireceğinizin garantisini veriyorum. Ben beklentisiz izledim, sıkılmadan hızla geçti vakit. Filmdeki karakterlerin birer comics karakterleri gibi seçilmesi/gösterilmesi ise özellikle ilgimi çekti. Canlı kanlı bir comics izliyormuşum gibi hissettim ve bu durum açıkçası epey hoşuma gitti bir comics sever olarak.
6.2/10
JaguaR 04-06-2018 09:067.6 / 10
Sinema tarihinde bazı filmler vardır. İsimleri pek anılmaz. Ama bazı filmler de geniş kitleler tarafından bilinir. Misal Kazablanka, Rıhtımlar Üzerinde, İnsanlar Yaşadıkça, Modern Zamanlar vb gibi. Bu filmlerin bu kadar çok bilinmesinin sebebi izleyiciler değildir esasında. Bu filmlerin sürekli isimlerini anıp duran yayın organlarıdır. Bu sayede geniş kitleler tarafından bilinirler. Ve bu filmler o dönemlerdeki çok başarılı olan yegâne filmler değildirler. Sadece daha fazla biliniyorlardır. Adı anılmayan çok başarılı filmlere ise "underrated filmler" diyoruz.
Blackboard Jungle işte underrated filmler için mükemmel bir örnek teşkil ediyor. Çok bildik bir konuya değiniyor olması şu anki bakış açımızla bir şey ifade etmiyor zira film 1955 yapımı. Yani o vakitler için böylesi hassas konulara değinen bir filmin değeri çok farklı, çok anlamlı. Kaldı ki film sadece eğitim ile alakalı sorunlara değinmiyor, ırkçılık, savaş sonrasının toplumdaki etkileri gibi çarpıcı konulara da değiniyor. 1950'lerin vazgeçilmez teatral havasındaki film, benzerlerinin düştüğü sıkıcılık tuzağına düşmeden hayli dinamik ve sürükleyici şekilde hikayesini anlatıyor ve finale dek ilgiyi sönümlendirmiyor. Filmin sinema tarihinde bir Rock'n'Roll şarkısının ilk kez kullanıldığı bir film olma gibi özel bir durumu da söz konusu.
Konusu kısaca şöyle: Donanmada görev yapmış, sonradan eğitime yönelmiş (filmde bunun nedenlerinin sorgulandığı bir sahne mevcut) bir İngilizce öğretmeni, şehrin merkezinde yoksulların oturduğu mahalledeki okula iş başvurusunda bulunur ve hemen göreve kabul edilir. Kısa sürede nasıl bir vahşi ortama geldiğini anlar ve o andan itibaren hayatı hem kendisi hem de eşi için aynı olmayacaktır. Film boyunca başına giderek bela olan okul çeteleri ile nasıl mücadele edeceğinin yöntemlerini aramak için kararlılık gösterir. Sonuç alıp alamadığını öğrenmek için filmi izlemeniz gerekiyor.
Filmin bu denli unutulmuş olmasındaki neden çok muhtemelen oyuncu tercihleri ve yönetmenin çok daha popüler filmlerinin olması. Yönetmen koltuğundaki Richard Brooks'un Kızgın Damdaki Kedi, Soğuk Kanlı, Karamazov Kardeşler, Ölüm Gemisi gibi çok çok daha bilinmiş ve adı çok anılmış filmler var lakin bu filmin özellikle son 2 saydığımdan kalır yeri yok. Oyuncularda ise Glenn Ford ve Sidney Poitier gibi o dönemin gözde oyuncuları var lakin yine bu iki oyuncu çok daha popüler ve çok bildik filmlerdeki rolleriyle hatırlanıyorlar (Şeytanın Kızı Gilda ve Gecenin Sıcağı). Bu nedenle film bu saydığım etkenlerin gölgesinde kalıyor. Bu tabii bir talihsizlik gibi görülse de underrated filmlerin peşindeki seyirci için zevkli keşifler. Yalnızca popülerin peşinden koşan kitlelerin vıcık vıcıklığından uzak bir heyecan hali diye özetleyebilirim sanırım.
Filmde yan rollerin çok başarılı oyuncusu Richard Kiley'in gençliğini görmek de sürpriz oldu kendi adıma. Doksanların sonunda ülkemizde çok sevildiğini net hatırladığım bir film olan Patch Adams'da oynamıştı, 1996 yapımı Mucize filminde Dr. Wellin olarak karşımızdaydı, çok daha geriye gidersek Küçük Prens (1974) filminde ise başroldeki pilot rolündeydi.
Filmde, 1950'lerin üst klasmana asla çıkamamış bir aktrist olan Anne Francis de kısmen önemli bir rolde. Marilyn Monroe'ya fizik olarak benzerliği şaşırtıyor lakin en bilinen tek filmi Forbidden Planet (1956). Diğer filmlerine baktığımızda çok zayıf filmler olduğunu fark ediyoruz. Buradan şu sonuca ulaşmak mümkün: Holllywood'da bir dayanağınız, bir dayınız, kodaman bir maşukunuz, aşırı bir hırsınız yok ise şansınız da yok demektir. Auranız -sanıldığının aksine- tek başına asla yeterli olmuyor, Marilyn'in sadece aurası ile bulunduğu yere geldiğini sanıyorsanız pollyanna sertifikanızı hemen gönderelim bence.
Unutulmuş hazineler peşindeyseniz bu film sizin için. Tabii eski klasiklerle hiç işim olmaz diyen gençlerdenseniz bu yazıyı neden buraya kadar okuduğunuzu da sorgularım o da ayrı konu
7.6/10
JaguaR 16-04-2018 08:047.5 / 10
Koğuş filmlerinin dünyanın her yerinden seyirciler üzerindeki etkisi açık. imdb top250'de ilk sıradaki filmden tutun, son 20 yılda en sevilen yabancı diziler sıralamasında ilk 10'a giren diziler arasında da bu temaya dair diziler yer almakta. Tabii koğuş deyince aklınıza sadece hapishane koğuşu gelmesin. Hastane koğuşu da bahsettiğim temaya dahildir. Türün en iyi bilinen örneği One Flew Over the Cuckoo's Nest günümüze dek sayısız film ve diziye esin kaynağı oldu ve halen de olmakta. Bu temanın neden bu kadar seviliyor olması tabii uzun uzun analiz edilebilir ama en özet haliyle insanın modernleşmeye başlaması ve bir arada yaşamaya başlaması sonrasında yaşadığı sıkışıklık duygusu ve birbiriyle iletişiminin artışının getirmiş olduğu arızalar ve sıkıntılardır diyebiliriz sanırım.
Tekno müzik DJ'liği yapan Martin 'DJ Ickarus' Karow yeni albümünün sancılarını yaşamaktadır. Diğer yandan kız arkadaşı ile bir türlü çıkamadığı tatil nedeniyle tıkanmış ilişkisi Ickarus'u iyice zorlamaktadır. Bir kaçış noktası olarak uyuşturuculara sığınır. Ve bu aşamadan sonra film birden bambaşka bir hale dönüşmeye başlar. Berlin gece hayatına da yakından bakma imkanı bulduğumuz filmde, bir hastane koğuşunda peşi sıra gelişen ilginç hadiseleri de gözlemleriz. Hastane sorumlusu Prof Petra Paul -Shirley McLaine'e çok benzettim kendisini- son derece gizemli bir doktor olarak sunuluyor, bu da hikayenin nasıl gelişeceğini sorgulatıyor ve meraklandırıyor izlerken. Anlatım tekniği gayet başarılı, Alman sinemasının gözardı edilen karakteristiklerindendir bu. Sadece DJ Ickarus'un kız arkadaşını oynayan Rita Lengyel'i yetersiz buldum oyunculuk açısından. Oysa ki sonradan filme dahil olan Afro-Alman Araba Walton (enteresan ama kadının gerçek adı Araba) resmen rol çalıyor ve ön plana çıkıyor.
Gençliğimde tekno müzik ile epeyce yoğrulduğum için soundtrack'ini de sevdiğimi söyleyebilirim ama şu an ağırlıklı olarak senfonik rock, modern jazz, etnik, world müzik dinlediğim için hoş bir nostalji yaptım sadece.
Bizim seyircimiz için en üzücü yanı Türkçe çevirisinin olmaması. Umarım bir el atan olur.
7,5/10
* Brezilya yapımı yine hastane koğuşu temalı filme başladım. Onu da bir ara yazarım. Keza geçen hafta yine bir hastane koğuşunda geçen It's Kind of a Funny Story (2010)'u izledim, Bilinçli bir tercih değil bu seyir sıralaması tamamen tesadüf bunu belirtmem lazım.