Bazı çocuklar kardeşlerinin olmasını çok ister. Çoğunlukla arkadaşlarının kardeşlerini görüp, kendilerinin kardeşi olmadığı için eksiklik hissederler. Bazen de yalnızlıklarını paylaşacak bir oyun arkadaşı olarak bir kardeş hayal edebilirler. Ancak kardeş geldiği zaman, bu hayal kolaylıkla yıkılır. Çünkü kardeş, pek de hayallerindeki gibi değildir. Kalkıp hemen oynayamadığı gibi, bir de başta anne, baba olmak üzere herkesin ilgi odağı olur. Bu, üstesinden gelinebilecek bir duygu değildir aslında. Hatta iyi yönetilemezse ufak çaplı bir travmaya da neden olabilir. Bazı çocuklar ise gözbebeği olmaktan mutludur ve bir kardeşin lafını bile ettirmeyebilirler.
Etkenler ne olursa olsun, anne babanın yeni kardeşi kendi istekleri doğrultusunda dünyaya getirdiğini kabul etmesi önemlidir.
Küçük kardeşi ile sorun yaşamaya başlayan abi / ablaya, “Sen istediğin için oldu bu bebek, istemeseydin o zaman” söylemi kullanılmamalı ve bu büyük sorumluluk ona yüklenilmemelidir.