Hiç kuşkunuz olmasın, bir başkasının çıktısından para kazanan bir işi yürütmek her zaman kaygan bir zemin olacaktır.
Fikir basit görünüyor. Bu yazıyı okuduğunuz web sitesine bakalım. Medium, bir tarafta yazarları, diğer tarafta okuyucuları toplayan bir pazar yeridir. Yalnızca, zaten istedikleri bir şeyden daha fazlası için makul bir miktar ödemek isteyen okuyuculardan ücret alıyorlar. Sonra çok sayıda işlemden küçük bir kesinti yaparlar.
Superman 3'ü veya Office Space gibi “kesir kesirleri” arsa aygıtını kullanan filmlerden herhangi birini hatırlayacak kadar yaşlıysanız, bir pazar yeri modeli fikri tam da bunun gibidir.
Modelin bu kadar cazip olmasının bir nedeni var, ancak bu filmlerin defalarca kanıtladığı gibi, yanlış yapmak ve çok fazla belaya girmek kolaydır.
Peki, Medium'da hangisi önce geldi, yetenekli yazarlar mı yoksa para ödeyen okuyucular mı? Müşterilerden bu ürünü satın almak için çok az aktif talep varken, kalite sağlayıcıları ürünlerini sunmaya nasıl ikna edersiniz? Onlara sunacak yüksek değerli bir ürününüz olmadığında, nakit dalgası çeken müşterileri pazarınıza nasıl çekersiniz?
Burası çoğu pazaryeri başlangıç fikirlerinin öldüğü yerdir. Ürün veya hizmet için bir pazar yok değil, o pazarı sıfırdan inşa etmenin inanılmaz derecede zor olması.
Çoğu - hepsi değil - ancak bu pazaryeri girişimlerinin çoğu, bu sorunu sağlayıcılar için inanılmaz derecede geniş bir ağ oluşturarak çözüyor, çünkü bu daha kolay. Mallarını veya hizmetlerini satın almak için bir müşteri tabanı oluştururken bir sağlayıcıyı bekletmek önemli bir şey değildir. Müşterilere, talepleri karşılanmadığından ödemeyi beklemeye almak çok daha zahmetli.
Ancak derin bir sağlayıcı tabanı oluşturmak, soruna tamamen geriye dönük bir çözümdür ve genellikle daha da ciddi bir soruna yol açar: Müşterileri kapatan düşük kaliteli sağlayıcıların akışı.
Bir pazardaki istenmeyen sağlayıcıların sayısı çok düşük bir çubuğun üzerine çıktığında ne olur?
Birkaç haftadan daha geriye bakmak zorunda değilsin. Twitter'daki içerik polisliğinden AirBnB'deki mal sahibi politikasına, kâr için dış kaynaklı ürün sağlama ile ulusal bir çöplük ateşini yakan tehlikeli külçenin çoğalması arasındaki çizgi - aniden bu açıklanamaz derecede ince bir çizgi.
Ancak bu kaygan yokuş yeni değil. Ve dahası, bir şirketin bu tür bir tehlikeye maruz kalması her zaman kendi kendine yapılır. Çünkü diğer insanların ürünlerini satan şirketler - ister reklamcılara gözü, ister tatilcilere ev olsun - bu şirketlerin karşılaması gereken bordroları, yatıştırmak için kurulları ve tatmin etmek için üç aylık beklentileri var.
Büyümek için, sürekli bir talebi karşılamak için sürekli bir arza ihtiyaçları vardır.
Ve bir piyasayı bir başkasının ürününden sorumlu kılan sadece içerik veya politika değildir. Şiddetli Uber sürücüleri veya sürücüleri. Uygulama mağazalarında kötü amaçlı yazılım. Amazon'daki hatalı veya sahte ürünler.
Ve son olarak, bu şirketlerin hafifletmesi gereken sadece en kötü durum senaryosu riski değildir. Müşteri deneyimi şirketin vaat ettiklerini karşılayamadığında, o şirketin elinde potansiyel bir mini çöp kutusu yangını vardır.
Tüm satıcılara ve müşterilere kapıları açıp, piyasanın kendisini polise vermesine izin veremezsiniz. Bugün değil.
1999'da, kâr amacıyla internette kullanıcı tarafından oluşturulan içeriği yayınlayan ilk şirketimi kurdum. Altı ay içinde, istenmeyen içeriğe izin vermeyi bıraktım çünkü herhangi birinin istediği şeyi, onu destekleyecek gerçekler olmadan söylemesine izin vermenin potansiyel tehlikesini ilk elden deneyimledim.
2020 yılında bu tür bir korku, sosyal medya aracılığıyla ulusal ölçekte yepyeni bir seviyeye taşındı.
Pazarınızdaki her sağlayıcıyı neden ve nasıl ayrıntılı bir şekilde incelemeniz gerektiği konusunda size tavsiyelerde bulunan yazılar yazdım . Müşteri hunisinin her noktasında müşterinizin beklentilerini neden ve nasıl belirlemeniz gerektiği konusunda size tavsiyelerde bulunan yazılar yazdım .
Bu iki kavram, çalışan bir pazar yeri oluşturmada son derece kritiktir . Şimdi ölçeklenen bir pazar oluşturmak için neyin kritik önem taşıdığına geçelim .
Çoğu pazar yeri girişiminin yaptığı şey, Birinci Günde piyasaya sürmek için platformlarının ölçekli sürümünü oluşturmaktır. Bu çok büyük bir hatadır.
Diyelim ki yeni bir spora başlıyorsunuz, biz buna Hızlı Futbol diyeceğiz. Amerikan futboluna çok benziyor, ancak oyunculara fiziksel zarar vermeden ve aynı zamanda daha heyecan verici ve herkes onu sevecek. Bunu nasıl başardığınız önemsizdir, öyleyse bunun sizin gizli yıkıcı fikri mülkiyetiniz olduğunu varsayalım.
Tüm matematiği yaptınız ve kaliteli bir ürünü geleneksel bir biletin maliyetinden çok daha düşük olan 5 dolarlık bir bilet fiyatına sahaya koyabilirsiniz. Yine, bunu bilimle yaptın.
Yani 200.000 kişilik bir stadyum inşa edersiniz ve size oyun başına 1 milyon dolarlık güzel bir yuvarlak gelir sağlar. Oyunculara bunun% 90'ını ödüyorsunuz, yani en iyi yetenekler için etrafta dolaşacak çok para var ve yine de oyun başına 100.000 dolar kazanıyorsunuz. Sadece bu değil, oyunlar teorik olarak haftanın yedi günü 24 saat çalışabilir.
Sonra başlama gününde, oynamak isteyen ve izlemek isteyen herkese stadyum kapılarını açarsınız.
Benzetmeyi bitirmek zorunda bile değilim. Zihniniz zaten kötü gidecek ve ödeme yapmayan seyircilerin önünde oynayabileceği bir düzine yol geliştirdi.
Yapılması gereken ilk şey, yeni modelin eski pazar için değer propagandası yapabileceğini kanıtlaması gerektiğidir. Başka bir deyişle, bir NFL maçına bilet için 100 $ ve üzeri ödeme yapan müşteriler Speed Football'u izlemek için 100 $ harcamaya istekli olacaklar mı?
Bunu nasıl yapıyorsun? Şimdiye kadar oynanan en iyi iki Hızlı Futbol takımını bir araya getirdiniz - bu kolay bir iş değil çünkü spor hiç oynanmamıştı. 20 takım istemezsiniz, iki tane ısrar edersiniz, sadece tek bir oyunu çalıştıracak kadar. Oyuncularla bireysel anlaşmalar yaparsınız çünkü büyük bir şeyin zemin katına girerler, ancak değer bulmak zaman alır.
İlk oyunu birisinin arka bahçesinde sunuyorsunuz ve "stantları" bir avuç müşteriyle dolduruyorsunuz, hayalkırıklığına uğrayabilirsiniz.
Sonra onları hayal kırıklığına uğratmamak için elinizden gelen her şeyi yaparsınız.
Bu muhtemelen tekrar tekrar başarısız olacaktır. Öyleyse yaptığınız şey, nerede ve nasıl başarısız olduğunu ve bir dahaki sefere başarısız olmasını nasıl önleyeceğinizi öğrenmektir. Akıllı, değerli bir girişimciyseniz, bu konuda varsayımlara kapılırsınız ve hızlı bir şekilde çalışmasını sağlarsınız.
Bunu yaparken, platformunuzun hangi yönlerinin en iyi oyuncuların liginize katılmasını inanılmaz derecede cazip hale getirdiğini keşfedeceksiniz.
Liginizde bir oyuncu olmanızı zorlaştırmak için ne yapmanız gerektiğini de belirleyeceksiniz . Bu çıtayı yüksek tutarsınız ve pazar beklentilerinizi, müşterilerin istediği fiyat noktasında kaliteli bir ürün sunabilen sağlayıcıların sayısına göre değiştirirsiniz.
Ardından, platformunuzun hangi yönlerinin onu potansiyel olarak görevlinin biletinin fiyatına değdiğini keşfedersiniz. Platformunuzda, ürününüzde ve pazarlamanızda bu bileşenleri vurgularsınız. Geri kalan her şeyi ortadan kaldırırsın. Amigo kızlara, havai fişeklere ya da yerleşik deneyimin müşterilerinizin kaçırmayacağı diğer gereksiz bileşenlerine ihtiyacınız olmayabilir.
Sonra fiyatı düşürmeye başlıyorsunuz. Sonra ölçeklenirsin.
Başarılı bir pazar, ucuz bir ürün sunmaz. Başarılı bir pazar, yerleşik şirketlerle aynı deneyimi verimli veya yeni bir şekilde sunar. Müşteriler kazanır. Sağlayıcılar kazanır. Pazar yeri kazanır.
Hey! Bu gönderiyi eyleme geçirilebilir veya anlayışlı bulduysanız, lütfen yeni gönderileri kaçırmamak için joeprocopio.com adresindeki bültenime kaydolmayı düşünün . Kısa ve konuya yönelik.
Daha fazla başlangıç tavsiyesi ve yanıtı istiyorsanız, Eğitim Başlangıç bölümüne bakın .
Geçen hafta PressGazette (İngiliz medya haber sitesi) aracılığıyla gönderilen bir basın bildirisi fark ettim. Makale, Scandi podcast barındırma ve reklamcılık şirketi Acast'ın podcasting alanında "muhtemelen en etkili" yayıncılardan oluşan bir konsorsiyuma liderlik edeceğini duyurdu.
Büyüdüğünde, dünyanın olduğu gibi olduğunu ve hayatının sadece dünyanın içinde yaşamak olduğunu, hayatını asla riske atmadan, sadece belirlenmiş bir yolu takip et ve sonunda öl ve ölmemeye çalış. duvarlara çok fazla vur. Ama bu çok sınırlı bir hayat.
Hayatımın son 5 yılında, mümkün olan her dakikayı ısmarlama bir imalat işini başlatmaya ve büyütmeye adadım. O yıllarda, büyük bir yayını yazma ve birlikte düzenleme konusunda da yavaş yavaş bir kariyer inşa ediyordum.
Yazan Ishy Patel Hadi yüzleşelim; bugünlerde karşılaştığınız hemen hemen herkes bir Girişimci. Herkes yeni bir iş kurdu ve bu gerçekten kaçınabileceğiniz bir şey değil.
İnsanlar girişim kurucularını değerlendirdiklerinde, para, kurucuların başarılı olup olmadığını belirlemede kilit bir faktördür. Bu, aşağıdaki gibi şeyleri içerir: Şirketleri ne kadar para topladı? Şirketleri ne kadar gelir elde edebildi? Şirketler hangi değerlemeye ulaştı? Kurucular şirketlerini ne kadar paraya sattı? Kurucular çıkışlarından ne kadar para kazandı? Startup kurucularının genel başarısını değerlendirmekle ilgili olarak paranın aşırı önemini düşündüğümüzde, dünyanın ilk İnternet girişimi olarak kabul edilen şeyi başlatan adam Alan Emtage'in genel başarısını nasıl değerlendirebiliriz? 1992'de Alan Emtage, özellikle çevrimiçi hizmetleri satmak için yeni bir şirketin kurulduğu ilk kez Bunyip Information Services adlı bir şirket kurdu.
Çoğu yeni şirket ve küçük işletme, çalışacak sermayeye sahip değil ve her zaman büyümek için yatırımlar arıyor. İşletme sahiplerinin, gerçekten inanıyorlarsa fikirlerini diğer insanlardan gelen parayla bankaya yatırmalarının hiçbir zararı yoktur.