Biz sevgili insanoğlu meğer ne kadar çabuk kabullenip her yaşanılana adapte olabiliyormuşuz aslında, başkaları dışında kaybettiğimiz kendimize ulaşmamızı sağladı….
Geçirdiğimiz iki aylık süreçte nefes almanın, yaşamanın kıymetini ve kendi içimize yaptığımız yolculukların bize neleri hatırlattığını öğrenmeye çalıştık, kimimiz zorlandık kimimiz çok şükür deyip kabullendik, aslında en zor kısmı yüzlerce soruyu kendimize sorarken, içimizdeki karmaşayı kırmadan dökmeden hak yemeden yeniden kategorize ederek düzenli bir şekilde cevaplarımızı yerine yerleştirebilmekti. Oldukça sıradan ve önemsiz gibi gözüken bu eylem, herkes gibi beni de kendi içimde bir yolculuğa çıkardı ve inanılmaz bir farkındalığa sürükledi ve bu yazıyı yazmamın da sebebi oldu.
Her bi duygumu tek tek elden geçirmeye başladığımda önce hepsinin bende ayrı bir hikayesi, zamanı ve katkıları olduğunu hatırladım. Zaman içinde kendi geçmişime yolculuk yaparken; her insanla birlikte onu ne zaman tanıdığım, hangi duygularla konuştuğum, ondan neler öğrendiğim, yaşadıklarımdan çıkardığım derslerle nasıl bir insan olduğum, çevreme ve hayata nasıl baktığım, o sıralar neler yaşadığım, neler düşündüğüm, neler hissettiğim gibi detaylar ve uzun zamandır hiç olmadığım kadar hafızamı tazelememe kendimi sorgulamama ve bugünkü halime dair koca bir gerçekle yüzleşmeme neden oldu.
Ve bi baktım ki ortaya çıkan zaman çizgisinde dipler, tepeler, hüzünler, sevinçler, yıkımlar, yeni başlangıçlar, bitişler, dostluklar, nefretler, başarılar, kayıplar, sevgiler, ihanetler, sadakatler, korkular, gururlar ile dolu enteresan bir kompozisyon yaşamışım ve hepsine şükrettim yaşadın ve öğrendin dedim kendime.
Fakat son 2 seneme baktığımda devasa bir gücün hayatıma girdiğini gördüm, bu güçle yeniden yenilendiğimi farkettim ve birine sonsuz güvenip teslim olmayı öğrendim.
Evet, evet seçim yapabilmemiz ve tercihlerimiz, bizi diğer canlılardan ayıran tek özelliğimiz, kendi seçimlerimiz sayesinde kim olduğumuzu belirliyoruz.
Yaşayacaklarımızı tek tek hazırlıyor ve misafiri olduğumuz bu koca evrendeki yerimizi tayin ediyoruz. Fakat hiç bir seçim yapmadan, sadece önümüze konan tercihleri yaşayıp, başkalarının istediklerini yaparsak, başkalarının gölgelerinde yaşamak herhalde bir insanın başına gelecek en kötü ve insanlığını yitirdiği özüdür, yaşadığımız her ne olursa olsun bizim tercihimiz olsun.
İçimizin izlerini adım adım takip edip, insan olmanın nasıl muazzam birşey olduğunu yeniden fark edebilmek fikri bile oldukça heyecan verici değil mi?
Sahi ya nerede kalmıştık?
Hadi o zaman…….