Çok uzun süredir yine kayıplardayız..Artık insagram çıktı çıkalı anlık paylaşımlar yapmak daha kolay geliyor..uzun uzun bloğa yazmaya vakit bulamıyorum.. o yüzden bu sefer “bundan sonra yazıcam mutlaka” demek istemiyorum 🙂 🙂 🙂
Bu yazı uzun olacağından 2 parça halinde yazmayı planlıyorum.
Duru’nun okula başlama süreci zor olacağını eşim ve ben tahmin etmiştik..Ama bu kadar zorlayacağını tahmin edemedik.
Okula başlamadan önce pek çok hazırlık yaptım..
Bunlar kısaca, okulu sevdirmek için okulla ilgili alışveriş yapmak, okulla ilgili konuşarak yeni arkadaşlar edineceğini ve onun daha çok oyun oynamaya imkan bulacağını anlattım… 1 hafta izin alıp Duru’yu okula ben götürüp getireceğimi söyledim.. Alışma sürecinde sürekli yanında olmamdan, okula gitmek istemediğini görünce kötü ettiğimi düşünsem de şimdi gayet iyi oldu diyorum..
1.GÜN
Okulun ilk günü Duru’yu sabah güle oynaya bıraktık. Birkaç saat kapıda bekledikten sonra öğlen yemeğinden sonra hemen aldım akşama kalmadı ilk gün..
Yanıma geldiğinde çok mutsuzdu ve kapıda kendini tutamayarak hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladı. Yani okula güvenmesem kesin bir şey oldu diyecek kadar..”Ben okula gitmiyceeeemm, ben okula gitmiyceeeemm..Yemekleri kötüüüü…”
Akşam konuştuk ve Duru tekrar normale döndü…(Yada biz öyle olduğunu düşündük..)
2.GÜN
Ertesi günü, ilk günün etkisi çabuk geçti diye düşünerek Duru’yu akşam 16:00’te almaya gittim.
Aldığımda yine hıçkıra hıçkıra boynuma sarılarak ağladı ve “lütfen beni bir daha bırakma, beni okula gönderme” dedi. L
Konuştuk biraz sakinleşti. Yürüyerek evimize gittik..
Evde bolbol konuştuk ama bu sürede Duru’yu ikna etmek imkansız..O mutlu neşeli çocuk gitti yerine sürekli düşünen bir çocuk geldi sanki..Sürekli dalıp gidiyordu..
Öğretmenine telefon açtım ve durumu izah ettim. Biraz da suçladım çünkü söylememe rağmen Duru sanki okula daha öncede gitmiş gibi davranıp okulun 2. Günü tam gün tuttular.
3.GÜN
Evden zor çıktık. Babannesine gidip kahvaltı yapıp hep beraber okul yolunu koyulduk (Bir de böyle bir durum var babaannemizi yakşalık 1 aydır her sabah okula götürüyorduk J)
Kapı da bacağıma yapıştı ve gitmek istemedi… Biraz kapıda oturduk ve ikna etmeyi denedim olmadı.
Diğer birkaç çocukta problem çıkardığı için sınıf içine anne baba almak istemiyorlar..
Öğretmeni “ben onu aşağı indiricem ikna etmeye çalışıcam ve siz burada bekleyin” dedi..
Yaklaşık 30 dk sonra ağlamadan yanıma geldi.
Öğretmeni “Annesi siz burada bekleyin biz Duru ile biraz daha oynayalım daha sonra faaliyetlerini çantasına koyarım siz evde yaparsınız” dedi. Aşağıda birebir oyun oynamışlar..
Eğildi ve Duru’ya “faaliyetlerini evde güzelce yap seni yarın mutlu görmek istiyorum ve getirdiğinde onlara bakıp yıldız sticker vericem” dedi J
Duru da tamam dedi ve öğretmenin elinden tutup içeri gitti.. Biz arkasından ağzımız açık bakakaldık:)
İçeride birkaç faaliyet yaptıktan sonra öğretmeni getirdi ve Duru beni görünce yine ağlamaya başladı.
Hani uzun süredir özlediğiniz biri olur ve karşınızda görünce ağlamaya başlarsınız ya onu hissettim Duru’da..
Eve gittik biraz konuştuk..Okulun kötü bir yer olmadığını eğlenilecek oyun oynanacak biryer olduğunu anlattım..
Hatta o gün şöyle birşey uydurdum..Babasının ve benim de okula gitmek istemediğimizi ama alışınca kendiliğinden gittiğimizi söyledim..
Bunun çok yararını gördük.. Mızmızlanmaya başladığında kendini rahatlatmak için “hadi anne okulun ilk gününü anlaaatt..baba ve sen ne yaptııınn??” diyordu
4.GÜN
Bizim bu süreçteki kıyamet 3. ve 4.günü koptu. Bu iki gün çok fazla zorladı..
3.gunun aynısı durumları yaşadık.
Yine ağlamalar bacağıma sarılmalar…
Öğretmeni aşağıda yine ikna edici konuşmaları..Duru’ya giderken seni burada bekliycem ve beni görmek istersen buradayım diye söyledim..Öğretmeni de aşağıda aynı şeyleri söylemiş.
Ama Duru sustuktan sonra beni hiç sormamış.
Öğlen 12 de almaya gittim yemek öncesi…
O sırada anaokulu görevlisi ile konuştum.. Ağlayan çocuk iyidir biz ağlamayan sessiz duran ve içine kapanık çocuklardan korkuyoruz.
“Ağlayan çocuk akıllı çocuktur. Bastırmıyor korkusunu paylaşıyor sizinle ağlayarak iletişim kuruyor aslında” dedi. “Daha çok öğretmen ilgisi altında oluyor. Ve düşünsenize onlar için ne kadar büyük bir yenilik.. Belki bize göre küçük ama onlara göre kocaman bir okul ve 2 kadın göstermişler tanımadığı. ‘al bu senin öğretmenin demişler’ ne kadar zor bunları kabullenmek. Bazı çocuklar hemen farkına varamıyor durumun 3 hafta sonra ağlayıp gelmek istemeyenler oluyor” diyor ..
Hakikaten düşününce, İlkokulum bana okadar büyük gelirdi ki o merdivenler bitmek bilmezdi. Kantine giderken koridorlar uzardı da uzardı kocaman camları vardı.
Büyüdüğümde gittiğimde kendimi cüceler ülkesindeki dev gibi hissetmiştim J
Biz konuşurken o sırada Duru geldi.
Büyük bir şaşkınlık içindeydim..Beni gördüğünde ağlayarak bana yapışmasını beklerken kapıda bana ‘bir dakika bekle’ işareti yaptı ve ayakkabılarını değiştirerek çantasına koydu.
Burun damlasını unutmuş..Öğretmeni hadi git hemşireden al onu dedi ve kendi başına gitti ben bekledim J
(Bu arada herkesin içeri de ayakkabılık kısmında sınıfta giyecekleri ve okulda kalması gereken 1 çift ayakkabısı var ama Duru onları 4 gündür yanında taşıyordu. Duru’nun eşyalarına bağlılığını daha önce söylemiştim. Biryerde birşeyleri kalmasını istemez. Bu hem eşyalarına bağlılığı hem de kendini o yere bağlamamak istemesinden kaynaklı. Mesela güven duyduğu gitmek istediği yerde bırakabilir. Ama güvenmediği yerde eşyalarını bırakmaz çünkü kendince oraya bağlanmış oluyor. Ertesi gün oraya istese de istemese de gitmek zorunda. Bu düşünce çocuk aklına sığamayacak kadar büyük bence.)
Ağlamadan yanıma geldi..Yanında yavru köpek oyuncağını getirmiştim. “Biz seni almaya geldiiiiikkkk” dedim. Gülmüyordu ama ağlamıyordu da..
Yolda giderken kendisi gününü anlatmaya başladı..
Akşama “Yarın seni ben bırakamıycam işe başlamam gerekiyor ama ben almaya gelicem” dedim. Yine kıyamet koptu. Konuştuk ve kararlı davrandım.
Bunu neden yaptık. Çünkü 5 gün boyunca ben bırakıp alıyordum. Pazartesi günü daha da zor olacaktı herşey.. O yüzden yavaş yavaş kestik.
5.GÜN
Babası ve babaannesi ile okula gittiler..Duru 5 gün boyunca okulda yemek yemedi. Sadece ilk günü kahvaltısını etmiş ve öğle yemeğini yemişti. Onun dışında yemek istemiyor. Babası stres olduğunda hiç yemek yiyemez karnına ağrılar girer hala bile..Duru da sanırım babası gibi karnı ağrıyor. diyor…
Öğretmenine faaliyet yapmak istemediğini söylemiş..”Annemle biz evde yapıyoruz” demiş..
“Elim ağrıyor boyamıycam” yada “katılmak istemiyorum uykum var” demiş.. Asi gençlik J
Bunu ayrı bir post olarak yazıcam zaten..
Öğretmeni “yemek konusunda ve derslere katılma konusunda ilk haftalarda ısrar etmiycem. Bazı öğrenciler ilk önce gözlemliyor sonra katılmayı tercih ediyorlar” demiş.
Ben almaya gittim bu seferde çok sevdiği “Tavşancık” geldi bizimle..
Aldığımda Duru’nun daha huzurlu ve rahat olduğunu farkettim J
Bu hafta eğitimimizi yarım gün olarak tamamladık.. yemek sonrası 1 aktivite ve gitme saati..
6.GÜN
Araya tatil girdi haftasonu özellikle Pazar günü çok stresliydik ailece..
- günü de babası bırakırken ağlamamış ama mızmızlanmış..Duru’nun 3 kuralı vardı..Bunu hergün usanmadan öğretmenine söylettiriyor.
- Duru kahvaltısını yapmıycak. Çünkü evde yaptı.
- Duru öğle yemeğini yemiycek
- Ve erken çıkacak.
Normalde tüm öğrencileri ana okulu sorumlusu yada yardımcı öğretmen karşılarken benim prenses kızım geldiğinde Anaokulu sorumlusu hemen coşku nidalarıyla “Duru geldi öğretmenini çağırın o teslim alsııın” diye müdehale ediyor.
Kahvaltısını okulda yapmak istemediği için babaannesine kahvaltıya gidip, sonra hep beraber okula geliyorlar.. Bu rutin son iki gündür bu şekilde devam ediyordu. Onun da son durumundan bahsedicem J
Öğlen olunca 13.30 da babaannesi okuldan almaya gitti. Normalde okul 16:00 ya kadar ama bize böyle
- 8. 9. Ve 10. Günlerde 6. Gün den farksız.
Tek fark Duru’nun şartlar listesinin biraz uzaması
Branş dersleri eklendikçe, yeni öğretmenler geldikçe Duru endişelenmeye başladı. Ve şu yemek sorunu hariç hepsini büyük çoğunlukla hallettik.
Bugün okullar açılalı 1 ay oldu. Bayram tatili ve bir de araya hastalanması girince 16 gün okula gitti ve şimdi başladığımız noktaya baktığımda çok daha kısa sürede uyum sağladık. Yani ilk başlarda çetin geçen olaylar daha sakin ilerlemeye başladı.
Çok istekli değil ama ağlama ve mızmızlanma yok. Hafta başında “ben okula gitmek istemiyorum” diyen çocuk son birkaç gündür bunu söylemedi.
Ve geçen haftadan beri ayakkabılarını okulda bırakıyor J Bu da artık okula güven duyduğunun göstergesiydi bizim için 😉
Hatta bu sabah babasına “Hadi baba kahvaltıdan sonra İngilizce dersi var. Geç kalıyoruz gidelim” demiş J)
Bir sonraki yazımda Duru’nun kaygılarına nasıl çözüm bulduğumuzu ve okula daha kolay adapte olması için neler yaptığımızı ayrıntılı bir şekilde anlattım
Şimdilik bu kadar 😉