Uzun bir bayram tatilini daha geride bırakarak günlük çalışma hayatına kaldığımız yerden devam ediyoruz. Tatilin son günlerinde hem bir arkadaşımızın düğününe katılma ve hem de sılayı rahim amacıyla kısa bir gezi de biz yaptık. İç Anadolu, Doğu Akdeniz ve Güney Doğu Anadolu bölgelerinde bazı il ve ilçelerimizde ziyaretlerde bulunduk. Önceki yazımızda Ramazan ayında Harput’ta gördüğümüz ve tenkit ettiğimiz toplumsal manzaralardan bahisle toplumun gidişatının iyi yönde olmadığını ele almıştık. Aynı şekilde “parça bütünün habercisidir” gerçeğinden hareketle gezip gördüğümüz yerlerde de aynı insan manzaralarıyla karşılaştık.
Ülkemizde son yıllarda yaşanan ekonomik, siyasal ve hukuksal değişimin etkileri sayesinde oluşan sosyal ve kültürel tefessüh (bozulma) artık toplum üzerinde çok açık bir şekilde izlenebilmekte. İnsanların üzerinde önceki dönemlere göre gözle görülür bir şekilde aşırı bir rehavet, gereksiz bir merak ve de bencilliğin neden olduğu şöhret yapma bağımlılığı var. İlk ziyaret durağımız olan Darende’deki Somuncu Baba Türbesinde veya son haliyle Külliyesinde, daha doğrusu turizm tesislerinde çevre il ve ilçelerden gelmiş olan yoğun bir ziyaretçi kitlesiyle karşılaşıyoruz. Kadın, erkek, küçük büyük tüm İnsanlar, ellerindeki cep telefonlarıyla ha bire sağın solun resmini çekmekte ve aynı hızla birilerine çektiği resimleri göndermenin telaşı içerisinde koşuşturmakta. Dine ve topluma hizmet etmiş olan buradaki zevat-ı kiramın kabirleri ve yaşadıkları çevre, artık turistik mekân olmaktan da çıkarak medyatik platforma dönüşmüş durumda.
Bayram tatilinde televizyon kanallarında tam da yukarıda anlattığımız vaziyeti konu alan bir haber yayınlanmakta: “Akıllı telefon kullanımında Türkiye Dünya da birinci!” Aman ne güzel! Teknoloji üretiminde Dünya ülkeleri arasında üst sıralarda olmasak bile teknolojiyi kullanma da birinci olmuşuz. Amerika’yı, Avrupa’yı, Japonya ve Çin’i çok gerilerde bırakmışız. Bizim gibi “Lale Devri”ni yaşayan Brezilya gibi Güney Amerika ülkeleri ancak bize biraz yaklaşabilmiş.
Gerçeklerle yüzleşmekten korkup kaçarak hayal âleminde yaşayan bir topluma sahibiz artık. Geleceğe ait hesabı olmadan anı yaşayıp günü kurtarmanın, gününü gün etmenin derdinde olan bir toplum. Tam da küresel emperyalizmin, vahşi kapitalizmin ve de Gizli Dünya Devletinin arzuladığı bir insan sürüsü. Şimdi bazılarınız diyecek ki,” Yahu Hocam, bütün dünya gezip tozuyor, çalıp eğleniyor da bize gelince mi bütün bunlar yanlış oluyor?” İyi de biz, gezip eğlenmeyi, bu kadar tatil yapmayı hak etmek için ne kadar çalıştık da yorulduk? Ramazan ve Kurban Bayramlarımız artık dini bayram olmaktan çıkarak “tatil bayramı” na dönüşmedi mi? Dokuz günlük tatilde kim ne kadar akrabasını, hısımını, komşunu, dost, ahbap ve arkadaşını ve de hasta ve kimsesizleri ziyaret etti? Bu saydıklarımızı Allah rızası için ne kadar sıklıkla ziyaret ediyoruz? Bu sorunun cevabını vermekte zorlananlarımızın çok olduğunu biliyorum. Cepten veya internetten mesaj atarak veya telefonla arayarak bayram tebriğinde bulunmak bize ve yakınlarımıza pek de bir manevi fayda sağlamaz, bunu çok iyi bilelim.
Gezimize kaldığımız yerden devam edelim. Düğün davetine icabet için gittiğimiz yer, Kayseri’nin güzel ve şirin bir ilçesi. Bu ilçemiz aynı zamanda burada geçmiş yıllarda tasavvuf alanında büyük hizmetler yapmış ve bu alanda çok iyi tanınan bir manevi büyüğümüzün beldesi ve buna binaen dindarlığı ile tanınan bir yer. İlçeye girişte adres sormak için yol kenarındaki bir caminin önünde durduğumuzda ikindi ezanı okunuyor, namazı kılıp ta düğüne gitmeye karar veriyoruz. O sırada kulaklarımızın zarını yırtarcasına çok yakındaki bir düğün salonu veya bahçesinden ilkel bir müzik sesi bizi rahatsız ediyor. Ezan ve namaz süresince çok rahatsız oluyoruz. Anlaşılan o ki, düğün sahibinin ne namaz vaktinden haberi, ne de namazla bir alakası yok. Hani derler ya; “namazda gözü olmayanın ezanda kulağı olmaz” diye, ne kadar da doğru söylenmiş. Düğün saatini namaz vakitlerini göz önüne alarak ayarlayanımız çok az artık. Bu arada tamamı tesettürsüz bir gurup bayanın da caminin hanımlar kısmına girdiğini görüyoruz. Allah’ım aklımıza sahip ol Ya Rabbi!
Yukarıda bahsettiğimiz durumun aynısını dönüş yolunda komşu ilimizin yol kenarındaki bir köyünde akşam namazını kılmak için durduğumuzda yaşıyoruz. Akşam ezanı okunurken aracımızdan indiğimizde hemen caminin yanındaki sokaktan köylerde pek görmeye alışmadığımız dekolte kıyafetler içerisinde bir grup genç kızla karşılaşıyoruz. Acelece yürüyerek yolun karşısına geçiyorlar. Camiye girdiğimizde son cemaat mahallinde dört beş yaşlı, imamın arkasında saf tutmuşlar, biri kamet getiriyor ve imam tekbir alıyor. Hemen yolun karşısından yine o düğünlerde çalınan ilkel müziğin sesi başlıyor. Müzik eşliğinde namazı bitiriyoruz, yaşlılardan biri kapıyı kapatıyor. Din görevlisi arkadaşımızın kıraati bozuk ve Din görevlisi demek için tanımayanlara şahit göstermek gerekir, hadi sakal bırakmadın mübarek adam bari bıyığın olsun! İşte böyle imamın böyle de cemaati olur deyip yolumuza devam ediyoruz.
Ülkemiz insanlarının her alanda, her konuda koyu bir cehalet içerisine sürüklendiğini, aslında çok basit ve anlaşılır konularda bile müthiş bir kafa karışıklığına sahip olduğunu birebir konuşmalarda daha iyi anlıyorsunuz. Peki, iletişim araçlarının yaygınlaştığı, eğitimde büyük mesafelerin alındığı, bilgiye ulaşmanın çok ucuz ve kolay olduğu böylesine bir dönemde bu tablo nasıl ortaya çıktı? Hani bir zamanlar “Toplum Mühendisliği”nden bahsediliyordu ya! İşte o toplum mühendisliği sayesinde oldu bütün bunlar. Bu makaleyi kaleme alırken yine televizyon kanallarında çok ilginç bir haber, “cep telefonuyla pokemon oyunu” başladı. Kocaman kocaman adamlar yaşları en az yirmi beş otuz civarında, ellerindeki akıllı telefonlarla cadde ve sokaklarda, parklarda ve yeşil alanlarda pokemon oyununa çıkmışlar. Bu oyunun icadından ötürü çocuklar gibi seviniyorlar. Dün İstanbul’dan gelen bir yazar arkadaşımız kendisiyle sohbetimizde bu durumla ilgili çok güzel bir tesbitte bulundu; “çocuk ve gençlerimiz artık bizim kontrolümüzde değil, onlar küresel güçlerin egemenliği altına girmiş durumda.” Yeni neslin zihin altını onlar kontrol ediyor, neyin sevilip neyin sevilmediğini onlar belirliyor; moda, günlük hayat, alış-veriş, iş hayatı, siyasi düşünce, hayat felsefesi, inanç, duygu ve düşüncelerle ilgili her şeyi onlar sessizce öğretiyor ve benimsetiyorlar. Bu da “üç cam” sayesinde oluyor, televizyon, bilgisayar ve cep telefonu.
Şu andaki ve gelecek nesilleri kaybetmek üzereyiz. Onları kaybetmek demek, sahip olduğumuz her şeyimizi kaybetmek demektir. Küresel emperyalizm tezgâhını iyi kurmuş, teknolojiyi kendi amaçlarını gerçekleştirmek için bir güzel kullanıyor, teknolojiyi hizmete sunmakla beraber kendi amaçlarına hizmet edecek gençleri de yetiştiriyor, onları sessiz sedasız kölesi yapmış durumda. Peki, biz ne yapacağız? Birçoğumuzun yaptığı gibi,” boş ver, zaten olacağı budur, milleti sen mi düzelteceksin?” deyip boş mu vereceğiz?
Yaradanı ve yaratılış gayesini öğretemediğimiz çocuklarımız başkasının kulu olacaktır, bunu çok iyi bilelim. Şu” üç cam”a olan bağımlılığımızdan kurtulalım. Bu icatları ilim için kullanalım, vakit öldürmek, eğlenmek ve ifsat için değil. Yüce Rabbimizin bize “Hayat Kitabı” olarak gönderdiği Kur’an’ı okuyup anlayalım, hayatımıza uygulayalım. Allah’ın Elçisi ve bizim için örnek insan olarak gönderdiği Hazreti Muhammed (S.A.V)’in sünnetini öğrenip, yaşayalım. Bunları yaparsak, o zaman gerçek insanlığın farkına varacağız, hayat bizim için anlam kazanacak, mutlu olacağız, kazanacağız ve her şeyi kolayca başaracağız. Kainatın sahibi olan Yüce Rabbimiz şöyle buyuruyor: ” Sana indirdiğimiz bu Kur'an , hayır ve bereketi çok bir kitaptır.Ta ki ayetlerini düşünsünler ve akıl sahibleri ibret alsınlar.” (Sad Suresi,29.Ayet)) Kurtuluşun ve mutluluğun ancak Yaradanımızın gösterdiği yolda olduğu gerçeğini hiçbir zaman asla unutmayalım. Ya rab, sen bizi doğru yola ilet, kendilerine nimet verdiğin (peygamberlerin ve Salih kulların yoluna), kendilerine gazap edilmiş (Yahudiler) ve doğru yoldan sapmış olan (Hıristiyanlar)’ ların yoluna değil. Amin.