Bir zamanlar “dün dündür, bu gün bu gündür.” Söylemi pek meşhur olmuştu.
Meşhur olması söyleyenin ününden mi yoksa bir anlayışın ifadesi olmasından mıydı bilemiyorum. Ama pek tutulmuştu.
Ben ise her zaman olduğu gibi fesatlığımdan olsa gerek, bu ifadeyi kişiliksiz bir tanım olarak öfkeyle karşılamıştım. Hala da aynı görüşteyim.
Zira bu söylem dün yapılanlar dünde kaldı, bu güne bakalım anlamını taşıyordu bana göre.
Öyle ya, dün ne olduysa oldu. Unutalım gitsin.
Bu gün de ne yapılırsa yapılsın yarın için dün olarak kalacak nasılsa.
Bu gün yapacaklarımızı yapalım yarın olunca bu günü de unuturuz.
Kısacası yapılanlar yapanların yanına kâr kalsın demektir.
Dedim ya fesatlığımdan da olsa ben böyle algılıyordum ve algılıyorum.
Bu yüzden de kendi adıma diyorum ki asla!
Dün aynı zaman da bu gündür hatta yarındır.
Ne dünler, ne bu günler unutulmaz, unutulamaz.
İyi şeyler de, kötü şeyler de.
Gönül ister ki unutamadığım şeyler iyilikler, güzellikler olsaydı.
Ancak olmuyor. Kötülükler hız kesmiyor.
Yıl olmuş 2019. Dolar bilmem kaç liraya çıkmış.
Dünya tek merkezli olmuş, sınırlar kâğıt üzerinde kalmış.
Bilim dünyası uzaya dolmuş kaldıracak neredeyse.
Ama hala birileri bize ayetleri, putları dayatmaktan vazgeçmiyor.
Bilgi yok, birikim yok, araştırma yok. Var olan tek şey değişmeyen ezberler.
Yaşadıkları çağın farkında bile değiller.
Yarattıkları hurafelerin dışına çıkamıyorlar bir türlü.
Çıkmasınlar. İtirazım olmaz. Kendi tercihleridir.
Ne var ki bununla kalmıyorlar.
Yarınsız ve geçersiz inançlarına insanları çekmek için her yolu deniyor, her şeyi mubah görüyorlar. Kabullenmediğim ve de kabullenmeyeceğim işte budur.
Bu yüzdende bu kafalarla hep kavga içindeyim. Ancak kavgayı isteyen ben değilim.
Bu coğrafya 600 yıl boyunca bir hanedan tarafından yönetildi.
Ve hiç kimse doğduğunda nasıl bir sistemle yönetildiğini bilmiyordu.
İnsanlar yaşadıkça ve akılları erdikçe bunu öğrenmeye ya da idrak etmeye başladılar.
Sistem anlaşıldıkça özgürlük, demokrasi ve eşitlik talepleri ortaya çıktı.
Talebi olanlar ile yasakçı sistemler arasında kavgalar da başladı.
Baskılara, ödenen bedellerin ağırlığına rağmen kavga bitmedi.
Yaklaşık bir asırdır adına cumhuriyet dediğimiz bir sistemle yönetiliyoruz.
Ya da öyle sanıyoruz. Zira yapılanlar ile söylenenler arasında aşılmaz bir uçurum var.
Hanedan döneminde olduğu gibi cumhuriyet döneminde de aynı kavgalar kaldığı yerden hatta daha da ağırlaşarak sürüyor.
Belki de bu hayatın doğasında var olan bir durum.
Ancak içinde bulunduğumuz uzay çağında bile kendi adıma dilimi, kimliğimi ispat etmeye, inkârcı kafalara anlatmaya çabalıyor olmamın bir mantığı da doğallığı da yok.
Sonuç olarak dünden bu güne sistemler kendi tanrıları, inançları ve dayatmaları ile gelirken, baskı ve zulümlere boyun eğmeyenlerin de yaşam kavgası sürüyor.
Sürecek de.