Eğitim Tekeli – Okul Devrimi – Essay – Ödev – Tez – Makale – Çeviri – Tez Yazdırma -Tez Yazdırma Fiyatları
Eğitim Tekeli
Akademik düzenlemenin amacı, devlet okullarıyla rekabet eden okulların arzını sınırlamaktır. Bu, okulun eğitim kalitesini garanti altına almak ve böylece öğrencileri korumak adına yapılır. Yine de devlet okullarının akademik performansı düşmeye devam ediyor ve bunu 1960’ların başından beri yapıyor.
SAT ve ACT sınavlarındaki puanlar düşmeye devam ediyor. En yüksek nokta 1960’ların başındaydı. Bu nedenle, düzenleme eğitimin kalitesini garanti etmede başarılı olmamıştır. Ancak eğitim alanına girişi kısıtlamada oldukça başarılı olmuştur.
1980’lerde evde eğitim konusunda büyük bir savaş vardı. Ülke çapındaki eyaletler, ebeveynlerin vergi destekli bir okulda veya özel bir okulda eğitimin yerine evde eğitim almasını yasaklayan yasalar çıkardı. Özel okullar o kadar pahalıydı ki, sadece bir avuç veli onları karşılayabilirdi. Bu, ebeveynlerin çocuklarını devlet okullarına göndermek zorunda kalacağı anlamına geliyordu.
1970’lerde ve 80’lerde evde eğitimin ortaya çıkışı, rekabet eden eğitim programlarının arzını kısıtlama stratejisine yönelik bir tehdit oluşturuyordu. Devletler, çocuklarına evde eğitim verdikleri için ebeveynlere dava açtı.
1985’te Teksas’ta, evde eğitim savunucularından oluşan bir koalisyonun devlete karşı bir toplu dava açtığı Leeper v. Arlington davasında yargılandı. Devlet, 1994 yılında eyalet yüksek mahkemesinde davayı kaybetti. Mahkeme, okul bölgelerinin davayı açan çocukların ebeveynlerine tazminat ödemesini istedi.
Bu dava Teksas’taki yerel okul bölgelerine açık bir mesaj gönderdi. Bir gecede, evde eğitime yönelik kısıtlamaların çoğunu kaldırdılar. Teksas eyaleti evde eğitime karşı çok arkadaş canlısı oldu. Ancak bu amaca ulaşmak için bir mahkeme davası gerekiyordu.
Eğitimde Ahlak ve Etik ders kitabı
Eğitimde Etik ve Ahlak Kitap
Eğitimde ahlak ve etik tezler
Ebeveynler, çocukları için uygun gördükleri her türlü müfredatı ve yapılandırılmış ortamı oluşturmak için yasal yetkilerini kullanmalıdır. Bu otorite iddiası, 150 yıldan fazla bir süredir Amerika Birleşik Devletleri’nde eğitim alanında ebeveyn otoritesine karşı bir savaş yürüten eyaletlerin eğitim bürokratları tarafından derinden içerilmektedir.
Ebeveynlerin “kendi çocuklarının eğitimini belirlemek için yeterli yargıya sahip olduğu” fikri, devlet okulu öğretmenleri ve yöneticileri yetiştiren akademik sertifika kurumlarında otomatik olarak reddedilir.
Eleştirmenler, bazı velilerin, çocuklarının eğitimini, onlara bir müfredat sağlamak için herhangi bir zahmete girecek kadar önemsemeyeceklerini savunuyorlar. Devletin bu çocuklara uygun eğitimi verme zorunluluğu olduğunu savunuyorlar.
Bu argümanın tüm eğitim programlarını düzenleyen büyük bir bürokrasi kurmak için neden yeterli olmadığı açık olmalıdır. Ebeveynlerin büyük çoğunluğu çocuklarını iyi eğitmeye yeterince özen göstermemiş olsaydı, siyasi olarak bu tür tüm yasaları iptal edecek temsilcileri seçme gücüne sahip olacaklardı.
Bunun yerine, bu tür yasaların kabul edilmesinin tek yolu, seçmenlerin çoğunluğunun, devletin öğrencilere verilen müfredat türüyle ilgili zorunlu devam yasaları ve düzenlemeleri oluşturma konusunda meşru yetkisine sahip olduğuna inanmasıdır.
Bu, eğitim bürokratlarının, aslında topluluk üyelerinin küçük bir yüzdesini oluşturan temsili olmayan bir ebeveyn grubunu suçladığı bir durumdur. Bürokratlar, bu hanelerin çocuklarını savunma temelinde, politikacıları kapsamlı zorunlu eğitim yasalarını ve zorunlu eğitim yasalarının standartlarını karşılayan özel okulları yöneten diğer düzenlemeleri geçirmeye ikna ediyor.
Zorunlu eğitim yasaları ve diğer düzenlemeler, devletin belirli vatandaş gruplarına fayda sağlama konusunda ahlaki ve yasal bir yükümlülüğü olduğu varsayımına dayanmaktadır. Bu durumda, vatandaşlar henüz oy kullanma yaşına gelmemiştir. Bu, bir şifacı olarak devlet fikrinin bir uzantısıdır. Devletin, devletin yetki alanı içindeki belirli gruplar için işleri daha iyi hale getirmek için müdahale etmesi gerekiyor.
Bu tür yasaları gördüğümüzde, devlet gücünün hayatımızın yalnız bırakılması gereken alanlarına yayıldığını da görüyoruz. Toplumda çocuklarına uygun bir eğitim sağlamayan bireyler varsa, o zaman şu soru ortaya çıkar: Çocuklar için neyin uygun bir eğitim olduğunu belirleme konusunda meşru yetki kimdedir?
Ayrıca, çocuklar için neyin uygun bir eğitim olduğunu belirleme yeteneğine sahip olduklarını iddia eden bu kişilere devlet hangi yetkiyi devretmelidir?
Akademik mükemmellik kriterlerini belirleyerek, bürokratlara eğitimsel yenilikleri boğma gücü verildi. Vergi destekli okul sistemi tarafından kullanılmayan, eğitimcilere sunulan her türlü program ve teknoloji olabilir. Bu teknolojiler ve yenilikler, düzenlenmiş “okul sistemlerinin” belirlenmiş kriterlerine uymamaktadır.
Çocukların nasıl öğrendiğine dair tamamen farklı teorilere dayanabilirler. Vergiyle finanse edilen okul sistemi tarafından kabul edilen ve zorunlu kılınan teknolojilerden farklı teknolojiler kullanabilirler. Eğitimde gerçek bir atılım oluşturabilirler.
Ancak okulların bu teknolojileri veya yaklaşımları benimsemelerine izin verilmemektedir, çünkü bu yenilikler devlet bürokratları tarafından yasama organı adına ilan edilen standartları karşılamamaktadır.
Devletin zorunlu eğitimi ve kabul edilebilir eğitimi tanımlayan ilgili düzenlemeler, ebeveynlerin çocukları için en iyi eğitim programları hakkında karar verme özgürlüğünü kısıtlar. Zorunlu eğitim ve diğer düzenlemeler, eğitimin yerine tamamen farklı bir hiyerarşik sistemin yerini almaktadır. Bürokratlar kuralları koyar ve onları ebeveynlerinin yetkisi altındaki çocuklara da zorlar.
Bu, kendi yuvalarını kuşanmak isteyen bürokratların, hiç görmedikleri çocukların eğitimi konusunda akıl sahibi olduklarını da varsayar. Bundan da öte, politikacılar bu bürokratların, genel olarak çocuklar için neyin iyi olduğu konusunda, ebeveynlerin belirli çocukları için sahip olduklarından daha iyi bir kavrayışa sahip olduğunu varsayıyorlar. Bu sistem, bürokratik komuta zincirleri aracılığıyla elde edilen bilgilerin, ebeveynlerin sahip olduğu bilgilerden daha çok çocukların eğitimiyle ilgili olduğunu da varsayar.
Bunu neden kabul ediyoruz? Bu çocukları gerçekten tanıyan ailelerin ve yerel eğitimcilerin bu konuda son sözü söylemesi gerekmez mi?
Özgürlükçü pozisyon basittir: ebeveynler, çocukları için en iyi eğitimin ne olduğunu belirleme yetkisine sahiptir. Bu, devletin anne babaların ve çocukların yaşamlarına eğitimlerinin içeriği ve yapısı açısından müdahale etmemesi gerektiği anlamına gelir. Devletin eğitim tekeli gibi bir şey olmamalıdır.