Bu gece özgürüm.
Geç anladım yüreğimin tavan arası artıklarını temizlemem gerektiğini! Benden gitmişti yüreğin ve tüm benliğin ama ben senden hiç gitmemişim bu gece anladım... Senden kalan üstü toz tutmuş tüm anıları ve seni geç kalmış gönül mahkememde idam ederken gözümü bile kırpmadan, yıllardır seni ve sende yaşadığımı bu gece anladım...
Oysa, gitme diye haykırırken yüreğim en sessiz çığlığı ile, çevre pastanesi
dudaklarım kal diyememişti sana! Yaralarını sardım bugün kalbimin, çıkardığım sen adlı hançerden sonra! Umutsuz, başı sonu belli olmayan adı sadece sen olan aşk dediğim şuursuzluktan uyandığım zaman, şimdi diyebilirim ben özgürüm!
Kayıp kentte kaybolan ben can bulurken yangın yeri yüreğimden yeniden, göz yaşlarım söndürdü alevleri ve yıkadı senden kalan tüm viran olan yerleri...
Sen kokan resimler ve mektuplar yalvardılar bana bırak bizi burada! Bu gece milad var oluşumun ve kendimi buluşumun, kanar mıyım senin bu son yüreğimi dağlamana! Kader seni yaşamak değilmiş oysa, bıraktığın o enkazda!Belki her aşkzede gibi bizi de zaman ve mekan yanlıştı diye teselli cümleleri kurtarabilirdi, acımızı azaltabilirdi kendimizin bile inanamadığı… Olmuyor be hain sevgili azaltmadı, bitirmedi bendeki sen acısını ve yokluğunu! Vazgeçilmezimin vazgeçtiği olduğum gerçeğini değiştirmedi işte, yüreğim yine sensiz ama adı sen olan isyanlarda!
Öyle alışmışım ki aslında senden kalan kırıntılarla ve acılarıyla yaşamaya, temizlerken fark ettim ruhumun tavan arasını, ben de ben olmuş aslında o kırıntılar. Senden vazgeçmekten daha zor geldi acılarını temizlemek üstü toz tutmuş tavan arası ve orada bıraktığın ihanet anılarını.
Kategori : Aşk İlişkileri