İlk ne zaman aradığından emin değiliz. O gün barın duvara monte ankesörlü telefonuna ilk kimin cevap verdiğinden ve sesini kimin duyduğundan da emin değiliz. Telefonun yanındaki pencere masasına oturan bir müşteri olabilirdi; alıcıya ulaşmak için koşuşturan ve 'McSorley's!' diye bağıran ön odadaki garson olabilirdi. Hattın diğer ucunda olana. Aramanın Pazar günü geleceğinden oldukça eminiz, çünkü düzeni bir kez fark ettiğimizde, her zaman hafta sonunun sonunda çalmış gibi görünüyordu. Söylediğine olumlu bakıyoruz, çünkü yaklaşık yirmi yıldır her hafta aynı açılış cümlesi: 'Lavmanınız hazır.'
Enema Man, 90'ların sonlarında bir ara Manhattan’ın East Village’ındaki simgesel pub olan McSorley’s Old Ale House’u aramaya başladı. Onu ilk kez 1972'den beri orada barlarla ilgilenen babam Geoffrey 'Bart' Bartholomew'den duymuştum. O zamanlar lisede ikinci sınıfta veya ortaokulda olacaktım ve 7'den önce metroda olmam gerekse bile Pazartesi sabahı, babamın vardiyasında ne olduğunu duymak için genellikle 1:30 ile 2 am arasında eve gelmesini beklemeyi severdim. Başlangıçta Lavman Adam'dan bir baş belası olarak bahsetmişti:
'Bu pisliğe inanamayacaksın,' dedi. Adam son birkaç Pazar günü arıyordu. Second Avenue'daki ankesörlü telefonu arar (McSorley içerisindeki kişilerin barın önündeki en doğudaki pencere kabini için kullandığı ad; karşı taraftaki ikizinin adı Üçüncü) ve garson açar açmaz, ' Lavmanınız hazır. Mickey hiç bu kadar şaşkın görünmüştü - bu serseri ne hakkında konuştuğunu sordu ve adam az önce repliği tekrarladı. Mickey telefonu kapatmadan önce aynı şeyi üç kez söyledi.
Ama aramalar gelmeye devam ederken, babam ve McSorley’in geri kalanı, Lavman Adam’ın ısrarı karşısında gönülsüz bir saygı duymaya başladı. Babam eve döndüğünde ve beni gecenin aksiyonuyla doldurduğunda sesine hayranlık ipuçlarının girmesi uzun sürmedi. Bıyıkları keyifle seğirerek, 'Lavman Adam tekrar aradı,' derdi. 'Bir müşterinin sadece yüzündeki ifadeyi görmek için almasına izin verdik. Pek hazır görünmüyordu ... '
Sonraki aylarda yapılan sonraki çağrılar biyografik ayrıntıları ortaya çıkardı - ya da en azından yaptıklarını hayal ettik. Bir Pazar günü garson, Lavman Adamına cehenneme gitmesini söylemek ya da sadece onu kapatmak gibi hisse senedi yanıtlarından kaçındı. Bunun yerine onunla nişanlandı. O Pazar günü futbol izleyip izlemediğini sordu. Enema Man, evet dedi, Kartalların New York Giants'ımızı salladığını görmek hoşuna gitti. McSorley’in Jets kadrosundaki NFL hayranlarının çoğu bize merak uyandırdı: Philly'den Enema Man miydi? Yoksa New York takımı için başarılı olacağımız konusunda bilinçli bir tahmin mi yapıyordu? Başka bir sefer, bir garson Enema Man'e McSorley’e gelip yüz yüze neyin hazır olduğunu söylemesi için meydan okudu ve Lavman Adam cevap verdi, 'Penceredeki masadaki çiftin peynir tabaklarından bir kısmını benim için sakladığından emin ol.' Onları nasıl tarif edebildi? Belki de Philadelphia teorisi yanlıştı ve aslında caddenin karşısında ya da dürbünle bakıp kurbanlarını gözlemleyecek kadar yakın bir yerde yaşıyordu.
Birkaç ay hiç temas kurmadan geçtiğinde, babamın sesinde kaygı duyduğuma şaşırdım. 'Lavman adamı aramadı,' dedi bana. Umarım ona hiçbir şey olmamıştır. Ve personelin pazar ayini gibi proktolojik alay hareketlerine davranan bir şaka arayanıyla ilgilenmeye başlamış olması garip görünse de, adamın garip yumruk çizgisine olan bağlılığı ona McSorley’in hikâyesinde bir yer kazandırmıştı. Babamın söylediğini duyduğuma göre, Enema Man, barın temel New York cazibesinin kanıtıydı - başka bir yerde, şehirdeki bazı tuhaf işler aynı anda aynı numarayı arayarak yıllar geçirebilir ve her zaman yeni bir müşteriyle konuşma şansı bulabilirdi. veya bir sonraki sözlü tartışma turu için hazır bir garson? Sadece McSorley’de.
*
Enema Man’ın sesini ilk duyduğum zamanı hatırlıyorum. Yirmili yaşlarımın başlarına gelip barda yarı zamanlı çalışmaya başladığımda, bir Pazar günü aramayı bekledim. Biraz zaman aldı - McSorley’in çevresinde 'pislik evi' olarak bilinen hafta sonu gecelerinde bir komi gösterisiyle başlayarak rotasyonu yükseltmek zorunda kaldım. (Masaları temizlemenin ve bara boş kupaları teslim etmenin yanı sıra, bok evindeki adamdan tuvaletlere göz kulak olması bekleniyor. Kadın müşterilerin kazara sadece TUVALET olarak işaretlenmiş olan erkekler tuvaletine girmesini engellemesi bekleniyor. McSorley'in sadece erkeklere ait geçmişi.) Neyse ki, ben yaşadığım sürece babam Pazar geceleri barla ilgileniyordu, bu yüzden birkaç aylık aidatları ödedikten sonra beni Pazar vardiyası programına uydurabildi. ön oda garsonu olarak.
Saha şakası çağrıları işin önemli bir parçası olmasa da, Lavman Adam'a cevap vermenin baro meşruiyetinin bir kilometre taşı olduğuna, bir seferde 20 kupa taşımayı öğrenmeye veya St. Gündüz mafya sahnesi. O ilk Pazar günü, ankesörlü telefon her çaldığında, cevaplamak için hemen pencere masasına koştum. Numara, web sitelerinde ve telefon rehberlerinde listelenenle aynıydı; bu, alıcıyı elime aldığım ilk yarım düzine seferde duyduğum tek şeyin 'Ne kadar geç açtınız?' Gibi basit sorular olduğu anlamına geliyordu. ve 'Sürücü belgemi bulan oldu mu?'
Saat 20 civarında umudumu kaybetmeye başladım. Enema Man'in genellikle öğleden sonra aradığını babamın hikayelerinden biliyordum. Hafta sonu içki içenlerin kalabalığı inceliyordu ve benim inisiyasyonum gelmiyor gibiydi. Olana kadar. Telefon bir kez daha gıcırdadı ve talaşla kaplı parkenin üzerinden kayarak onu almaya geldim.
'McSorley'in,' dedim.
Lavmanınız hazır. İşte oradaydı! Orta yaşlı bir adam gibi konuştu, sesi huysuz bir mızmızlandı ve 'lavman' ın üç hecesini de uzattı. Yıllarca bu anı dört gözle bekliyordum ve her zaman Enema Man'i ele geçirdiğimde, ona akıllıca bir karşılık vereceğimi, hatta karakterini kırmaya zorlayacağımı hayal ettim. Bunun yerine, dondum ve lavmanı kıçına tıkmakla ilgili bir şeyler mırıldandım. Kapatmadan önce, Yeni arkadaşım, dedi, mesele bu.
Arkamı döndüm, babamın muslukların arkasında durduğu, üzerinde ENEMA ile yazılmış ENEMA yazılı bir dizin kartını yapıştırdığı bir hortum uzunluğunu tutarak durduğu bara döndüm. 'Kulübe hoşgeldin, bunger!' dedi. Ben yaptım.
*
Bu geçiş töreninin neden bu kadar anlamlı olduğunu anlamam biraz zaman aldı. Mantıklı bir şekilde yaklaşmaya çalıştığımda, tutmadı. Ne olmuş yani? Kirli şakaların alternatif bir para birimi olarak hizmet etmediği kalabalık bir barın adını söyleyin. Sonunda cevabımı ayrıntılarda buldum: McSorley'in Enema Man'in ayrıntılarını ve onun etrafında gelişen efsaneyi düşündüğümde, her zaman barın istisnası üzerine düşünmeye başlardım. Bu hikaye, John McSorley'in 163 yıl önce East 7th Street'te açtığı içki kuyusu dışında hiçbir yerde var olamayacağını hissetti.
Telefonla başlayın. Her nasılsa, 1800'lü yıllara dayanan hatıralarla dolu bir barda, çok az eser, jetonlu telefondan daha anakronik hissediyor. Barlar ve restoranlar bir yana, New York sokak köşelerinde neredeyse hiç telefon kulübesi kalmadı. McSorley'in ankesörlü telefonu, dünyanın mobil cihazlara geçtiğini hatırlatıyor, ancak aynı zamanda çubuğun zamansız kalitesinin de altını çiziyor. Telefonun son zamanlardaki eskimesinde tuhaf bir şey var - alıcıyı cebinizde sessiz bir iPhone ile elinize almak, McSorley'in gaz lambasına veya barın 19. yüzyıl buz kutusuna, daha yeni teknolojiler de onların yerini alsa da, bakmaktan daha tuhaf geliyor. McSorley’in ön odasında ankesörlü telefonun varlığı, Lavman Adam gibi ne kadar karışık olursa olsun bir geleneğin büyümesine de izin veriyor. Benzer şekilde, çoğu çalışanın onlarca yıllık deneyime sahip olduğu ve hatta benim gibi yeni gelenlerin bile çoğu zaman ömür boyu McSorley bağlantılarına sahip olduğu bar personeli arasındaki süreklilik, başka bir kuruluşta bir kereye mahsus bir şakanın uzun vadeli bir ilişki haline gelmesine olanak tanır. bir nesilden diğerine geçen bir bar çalışması ritüeli olarak. (Ve benim durumumda, ev yapımı bir lavman hortumu kupasıyla kutsanmış.)
Lavman Adam’ın McSorley’deki kucaklaması, aynı zamanda yerin herhangi bir karakteri yörüngesine çekebilme yeteneğinden de bahsediyor. Çocukken, babamdan ve orayı yöneten diğer barmenlerden ve garsonlardan, eskiden yaşlanmış bir müşteri olan Frank the Slob gibi, bar hayatına dahil olan herkese saygı duymam öğretildi. yoğun hafta sonu vardiyalarından önce soğanları soymak. Hepsi barın bir parçasıydı, bu yüzden hepsi saygımızı hak etti.
Aynı şey Enema Man için de geçerli. İster bara derinden bağlı olsun, ister sadece aklı karışmış olsun, yirmi yıllık şaka çağrıları onu McSorley’in kumaşının bir parçası yaptı, Harry Houdini’nin kelepçe ya da ünlü Birinci Dünya Savaşı lades kemiği çubuğun üstünde asılı. Bu nedenle, şehirden altı ay sonra yakın zamanda yaptığım bir ziyaretimde, erkekler odasına adım attığımda ve ENEMA ADAMIN BURADA OLDUĞUNU bir durak kapısına karalanmış, sıcak bir kucaklama gibi okuduğunu gördüğümde.
__________________________________
Nereden İki ve İki: McSorley'in, Babam ve Ben , Rafe Bartholomew tarafından, Little, Brown'ın izniyle. Telif Hakkı 2017, Rafe Bartholomew.