IV. Uluslararası Sağlıkta Performans ve Kalite Kongresi’nde bir bölümün başlığı böyleydi.
Yönetimin bam teli: Acil Hizmetler
2-4 Mayıs 2013'de yapılan Kongre'deki bu başlığın öylesine seçildiğini düşünmek yersiz olur. Sağlık hizmetlerindeki yönetimi ne kadar becerikli/başarılı yapabildiğinizin göstergesi diye değerlendirebiliriz. Kongre'nin yapıldığı tarihlerde Sağlıkta Dönüşüm Programı'nın 2003'ten 2013'e 10 yıllık bir uygulama süresini doldurduğunu da hatırlatmalı.
Acillere aşırı başvuru gerekçeleri ile ilgili, hemen 1 yıl sonra, Türkiye Kamu Hastaneleri Kurumu Sağlık Tesisleri Acil Sağlık Hizmetleri Daire Başkanı Sağlıkta Verimlilik Dergisinin Kasım 2014 tarihli sayısında şöyle yazmış:
“a) Basamaklı sağlık hizmetlerinin yetersizliği sebebiyle hastaların acil servisi tercih etmesi
b) Hastane iç ve dışından acil servislere uygunsuz olarak yönlendirilen, diğer birimlerde sonuçlandırılması gereken hastaların acil servisler üzerinde yarattığı ek yük
c) İç sevkler- polikliniklerden tedavi, yatış ve basit işlemler için acil servislere yönlendirilen hastalar
d) Kronik hasta bakım olanaklarının yokluğu sebebiyle bu hastaların acil servisler dışında alternatifinin olmaması
e) Randevusuz bakım olanaklarının olmaması dolayısıyla bu şekilde hizmet veren tek yer olan acil servislere hastaların başvurmak zorunda kalması
f) Adli vaka giriş-çıkış muayeneleri, enjeksiyonlar, pansumanlar, hastalık raporu alma, işbaşı kağıdı alma gibi acil olmayan durumların acil servis üzerinde yarattığı ciddi iş yükü
g) Acil servis hizmetlerinin acil olmayan haller için diğer birimlere göre daha ucuz olması”.
O günden bugüne acillerdeki sorunun azaldığına, ortadan kalktığına dair bir tespit bildiğim kadarıyla yok.
Yukarıdakilere ek olarak acillerin en fazla şiddetin yaşandığı birimler olduğunu da ekleyerek soralım:
Yukarıdaki şıkların her biri sağlık alanındaki yapısal bir soruna ve bağlantılı olarak kötü yönetime işaret etmekte midir?