Hani bazı şarkılar vardır; hayatınızın bir döneminde (muhtemelen de ilk gencik veya çocukluğunuzda) kulağına çalınmıştır bir şekilde radyodan veya televizyondan, ama sonra zamanla hem zihninizden hem de müzik piyasasından kaybolmuştur… Fakat yıllar sonra bir şekilde bir yerden duyarsanız da tüm detaylarıyla hatırlayıverirsiniz… İşte o şarkılardan birini bırakıyorum buraya klibiyle beraber…
Eğer dinlemeye başladıysanız hep beraber 2001 yılına gidiyoruz, en önemli yayın mecralarının radyo ve televizyon olduğu bir döneme… Ve müzik kanallarının birinde bir klip başlıyor, az önce dinlemeye başladığınız şarkının o unutulmaz melodisi giriyor ve ekranda parti kostümlerini giyip ruj süren kısa saçlı, vamp bir kadın görüyoruz. Aaa, o da kim? Döneminin en havalı kadınlarından DJ Berna Öztürk ya da magazinden bilinen namıyla Tarkan’ın baldızı : ) Sonra kadrajımıza olanca karizmasıyla Barış giriyor elinde Epiphone Les Paul gitarıyla ve şarkısını söylemeye başlıyor. O sırada ben de yaklaşık 4 dakika boyunca ekrandan gözümü ayırmadan klibi izliyor, bir yandan şarkının sözlerini ve hatta gitar solosunu ezberliyorum. O dönem şarkı her çaldığından TV ya da radyo başına koşuyorum, hatta bir kasetçiye gidip albümü alıyorum… O gün bugündür de önce kasetten sonra dijital mecralardan sürekli dinlediğim bir albümdür Barış Sökmen’in bu ilk ve tek albümü “Yine de Dönmem Sana”. İlk klibin ardından kasedin A2 parçası “Sevgilim”e de yaz kokulu bir sahil klibi çekiyor Barış ve bu kliple de aslında hatalı bir şekilde (zira çıkış klibi “Yine de Dönmem Sana”dır) 9. Kral TV Video Müzik Ödülleri’nde “En İyi Çıkış Yapan Erkek Sanatçı” dalında ödüle aday gösteriliyor, fakat ödülü daha arabesk fantezi türde bir şarkıcıya kaptırıyor. Sonrasında ise ne yeni bir klip ne de bir albüm geliyor müzisyenden ve kulaklarımızda bıraktığı hoş sâdâ ile kayıplara karışıyor. Ama ben ne zaman kitaplarımı, kasetlerimi düzenlesem elime geçiyor bu kaset ve Barış aklıma düşüyor. Hemen arıyorum internette ve görebildiğim tek şey pek aktif olmayan sosyal medya hesapları. Bir ara “Polyanna İntihar Etti” diye bir şeyler çıkaracağını görüyorum bu hesaplardan, ama sonra yine bir sessizlik.
Geçen haftalarda eşyalarımı taşırken yine kasede rastladım ve bu kez kasetçalarım olmadığından dijitalden dinledim yine albümü baştan sona. Belki biraz nostalji hissi ve benim o dönem Barış’ı çok beğenmiş olmamın da etkisi vardır bu yorumumda, fakat ben albümü ilk dinlediğimden beri çok beğenirim ve hala da gayet başarılı buluyorum. Albümdeki 10 şarkının tamamının söz ve müzikleri Barış’a ait ve gerek vokalleri gerekse aranjeleriyle şarkılar dinleyiciye hissiyatını çok güzel geçiriyor. Bu arada benim tamamen kişisel kulağımın nezdimde –bazı çok iyi yorumlar hariç- bir şarkıyı en iyi yorumlayan kişi onu yazan ve besteleyendir, yine bu yüzden yorumumda bir pozitif ayrımcılık olabilir.
Barış’ı ve şarkılarını hatırlayanlar ve hatırlamak isteyenler için albümün Apple Music ve Spotify linklerini bırakıyorum. Meraklısına da ufak bir kıyak, bahsi geçen 2002 Kral TV Video Müzik Ödülleri şu efsanevi sahnenin yaşandığı ödül törenidir ve izlemek isteyenler için tamamı şu linkte mevcuttur.
Barış, beni duyuyorsan bil ki seni dinleyen ve merak edenler var, benim gibi. Bize bir ses ver!