Geçen gün evde otururken babama bir telefon geldi. İş arkadaşlarından biriydi. Her ne kadar iş arkadaşı diye basite indirgemiş olsak da onlar birbirlerinin yoldaşı oldular.
Çoğu kez bende babamın peşine takılır gittiği şehirlere giderdim. Hele bir de ardı ardınca uzanan araç konvoyu olduğunda daha bir güzel olurdu yolculuk.
Ondandır yoldaşlıkları. Arkadaşı ile konuşmasından anladığımız kadarıyla, çok sevdikleri bir arkadaşı rahmetli olmuştu ve birbirlerine haber veriyorlardı.
Bizler bile denk gelmiş hep beraber yemek yemişizdir çocukluğumuzda babamın arkadaşlarıyla. Herkes arabasında ne varsa getirir hele de yanlarında çocuk varsa bir diğeri sen çocukla ilgilen biz yemek işini hallederiz derlerdi.
Ve bu rahmetli olan babamın iş arkadaşı başka bir dine mensupdu. Ama haber veren Müslüman, hatta cenazesi için arkadaşların toplanma yeri Kadıköyde cami de idi, Cuma namazlarını kılıp cenazenin kalkacağı kiliseye gideceklerdi.
Hepsi çok sevdikleri arkadaşlarına son görevlerini yapacaklardı. Başka bir dine mensup olmak insan olmamak anlamına gelmiyordu. Ya da arkadaş seçtiğin kişi senin ibadetini sorun yapmıyor ise dostluk daha bir başka oluyordu.
Dün akşam telefon konuşmasından sonra bunun bize ne kadar güzel bir ders olduğunu vurguladım. İlginçtir ki babam da rahmetle anıyordu yinede farklı bir dinde olan arkadaşını. Anılarını anlatmaya başladı.
Benimle birlikte diğer kardeşlerimde şahit olmuşlardı onların anılarına bizim de çocukluğumuza. Bu insanlar ne iş yapar diye soracak olursanız az çok anlamışsınızdır.
Tır şoförüydüler.
Hala birbirlerinden kopmayan ama herkesin emeklisi gelmiş tam da çocukları ile başbaşa geçirecekleri zamanlarda bedenlerinde ki o ağır yılların yükünün tek tek çıktığı, hastalıkların olduğu zamanlarda bile severek anlatıyorlardı arkadaşlarını ve yaşadıklarını.
Bir tır ve bir dostluk cami ve kilise yolunu birleştirirken, içimizde hala müslümanı müslümandan ayrıştırmaya çalışanlara ne demeli. Ötekileştirdiğimiz beyinlerimizde ki kavram, bedenlerimize ve davranışlarımıza yansıyan değilmidir?
Adamlar Cuma namazından sonra kiliseye arkadaşlarına vedaya giderken bizdekiler, siyasi görüşü bizden değil diye işten bile çıkartıyor. Elbette ki rızkı veren Hûda’dır, kula minnet eylememek gerek.
Fakat mesleki olarak çoğu iş, makam ve mevki sahiplerinin bile beceremediği birleştirmeyi onlar çok güzel örnekle gösterdiler bize. Bütünlük görüşüne, görünüşüne saygı duymaktır.
En güzel örnekte bu olmalıdır.