Çare olmak mıydı yaşam? Yoksa çaresizlikte mi bulmaktı kendini?
Hayatı yaşarken seçeriz davranışlarımızı. Bu seçimi yaptıran da, karşılaştığımız yol ayrımlarında gösterdiğimiz tutumdur.
Bazen bir bitkinin susuzluğunda görürüz yaratılış sebebimizi. Bu güzelliği sulamak, budamak, onun gelişimine ortak olmak mutluluk verir bize.
Bazen bir hayvanın gözlerindeki yardım çığlığında oluştururuz benliğimizi. Onu doyurmak, ilgilenmek ihtiyacını gidermek haz yaşatır bize.
Bazen de bir insanın yüreğinden dökülen tüm duygulara ayna olmakta görürüz evrenin birliğini. İnsana çare olmak, anlayış geliştirmek iyi gelir bize. Bedenden, gözden dilden dökülen şükran duygularıyla fark ederiz çare olmanın önemini.
Çare olmak, yaşam nehrinde ki tüm canlılara kaynak olabilmekti aslında. Bu nehirde çaresizliği tatmakta neydi peki?
Çare olmak ile, her şeyin sebebini kendinden bilmek arasında kalmıştı insanoğlu. Evet bize düşen yardıma ihtiyacı olan her canlıya elini uzatmaktı. Fakat oluşan sonucu kendinden bilmeden. Biz olmasak ta, yaşamın inceliğinin ağlarını nasıl eşşiz bir şekilde ördüğünü görebilmekti.
Çare olamadığında hissettiğin, her şeyin senin elinde olmadığını gördüğünde anladığın duygunun adıydı çaresizlik. O kadar çok istersin ki sevdiğinin yüreğindeki hüznü alabilmeyi, tüm ihtiyacı olanlara yetebilmeyi. Fakat öyle olmuyor her istediğimiz. “Olması gereken olur.” Teslimiyetinin gölgesinde sabırla beklemek düşüyor bizlere.
Yaşam nehrindeki çare suyundan kana kana içerken, çaresizliğini doyuramadığını fark ettiğinde; oluşan benliktir yaşam dedikleri.