Çocuklarımıza yapacağımız en büyük iyilik onları sevmekse, bence ikinci iyiliğimiz onların kararlarına saygı duymaktır. Öyle ki onların adına verdiğimiz her karar aynı zamanda çocuklarımızın düşünebilme iradesini baltalar. Onların ne yemesi, nasıl yemesi, ne giymesi, nasıl giymesi, nasıl konuşması, nasıl oynaması nasıl ders çalışmasından tutun da, her şeyine annesi babası tarafından karar verilen bir çocuk düşünme gereğini duymadığı gibi isteme güdüsünü ve istediğini yapabilme iradesini de kaybeder.
Kişiliğin oluştuğu kritik dönemler olan çocukluk ve ergenlik, otoriteye baş kaldırışını bu sebeple yapar. Bu dönemdeki bir birey, öncelikle onaylanmak, fark edilmek ve kararına saygı duyulmak ihtiyacı içindedir. Verdiği kararlara hoşgörüyle yaklaşılan bireyler, yaparak yaşayarak neyimleyeceği yaşantıları ile kendisini daha doğru tanıyacaktır. Aynı zamanda karar verebildikçe birey, artan bir karar verebilme ve kararlarını uygulayabilme iradesini de geliştirir.
Aile büyükleri elbette ki çocuklarının yanında olacaktır, onlara olumlu rehberlikte bulunacaktır. Ama doğru olan çocukları baskı altına alıp onların adına karar vermek değildir. Daha çok, iyi ortamlar oluşturarak iyi model olarak olumlu yönde kanalize edilebilinir. Kararlarına saygı duyulmayan bireyler güvensiz kişilik geliştirdikleri gibi, herhangi bir durum karşısında bir yetişkinin görüşüne başvurmadan karar verememe ruh haline sahip olur. Kendi iç sesine göre değil de, başkalarının kararlarına göre şekillenen ve bir süre sonra kendisini tatmin etmeyen yaşamından büsbütün huzursuz olan bir birey haline gelir.
Hangi okula gideceğinden, hangi mesleği seçeceğinden, kiminle evleneceğinden, çok kötü evliliği olan birinin ayrılıp ayrılamama kararı verememesinin sebebi, birilerinin kendi yerine düşünmesinden kaynaklanmaktadır. Biz yetişkinlere düşen çocuklarımıza, gençlerimize güvenerek onların da kendilerine güvenmelerini sağlamaktır. Mükemmel olanın sadece yüce yaratıcımızın olduğu bilinciyle hatalara hoşgörüyle yaklaşmaktır. Çocuklarımızın da gençlerimizin de kararlarına saygı duymaktır diye düşünüyorum.