Merhaba, gecenin bu saatinde güzel vakit geçirdiğim bir forumda bir konuya denk geldim. Yorumumuda dahil ettiğim konunun neticesinde içimden blogumda bu konu üzerine bir yazı yazmak geldi. İyi mi ettim kötü mü ettim diye kafamdakine sormadan hemen yazıya geçtim. Muhasebesini yastığıma başımı koyduğumda detaylıca yaparız.
Hani hepinizde de sürekli olmasa bile ara ara oluyordur. Yalnızken veya sıkıldığınız bir muhabbet esnasında ya da bir toplu taşıma aracında seyahat ediyorken bir anda kendinizle konuştuğunuzu farkedersiniz. Yani bende oluyor bu tip bir durum kötü mü iyi mi psikolojide buna ne diyorlar bilmiyorum. Lakin bu durumu iyiye kullanmanın faydalı olacağını düşünüyorum.
Aslında beni takip etmeye başladıysanız muhtemelen sizde benim gibi görmediğiniz biriyle konuşuyor olabilirsiniz. Sonuçta en nihayetinde bir kişisel blog burası ve çoğunlukla kişisel blog sahiplerinin takip edebileceği nitelikte bir blog. Sonuç olarak kişisel bir blog sahibi iseniz konuya pekte uzak sayılmazsınız. Çünkü sizde anlatmak istediklerinizi blogunuzda yayınlayarak anlatıyorsunuz. Şuan benim yaptığım gibi. Bence bu kötü birşey olamaz. İnsanlar bazen karşısında kendisini anlayabilecekleri insanların var olmadığını düşünebilir veya bir başkasıyla paylaşamayacak kadar özel bir durumu olabilir. İçinden çıkamadığı, çözümleyemediği sorunları olabilir. Bu gibi durumlarda kendi kendine konuşma eylemini gerçekleştirebilirler. Ya da web konusunda bir deneyim ve tecrübe sahibi ise veyahut bi şekilde blogger olma yoluna girmiş ise kimliğini saklayarak blog tutabilir.
Aslında bu konuya hiçbirimiz uzak değiliz. Erkek ya da kadın cinsiyet farketmeksizin hepimiz küçükken bir kere dahi olsa günlük tutmuşuzdur. Ve %99 ihtimalle yazımıza hepimiz “Sevgili günlük” diyerek başlamışızdır. Günlüklerimizde de yaptığımız aslında karşımıza birini alıp birşeyler paylaşabilmekti. Velhasıl kelam hepimiz kendi kendimize konuşup sabhlamış veya uykusuz kalmış bireyleriz.
İnsanların kafalarında birisiyle konuşması iyiye kullanıldığında kendisini geliştirmesi açısından, bazı gerçekleri görebilmesi açısından, detayları gözardı etmemesine kadar fayda sağlayabilir.
Ben mesela her gece kafamdakiyle güzel güzel tartışıyorum. Bazen ben gaza gelip fütursuzca birşeyler sayıklarken, düşünürken o bana fren yaptırıp ” hacı o işler öyle olmuyor, şu detayı kaçırdın ” diyor. Bende kendisini güzelce bir kalaylıyorum ” baştan desene şunu ” diyerek. Biz baya baya sağlam bir şekilde tartışıyoruz. Hani atıyorum yaptığımız bir analizde, planda birşey kaçırdıysak ertesi gün hemen farkedebiliyoruz. Birde o yüzden tartışıyoruz daha dikkatli olabilmek adına.
Yazımın sonuna geldim sanırım. Arkadaşlar kendi kendinize konuştuğunuzu daha farkedememiş olabilirsiniz. Farkettiğinizde korkmayın, usulca yaklaşın ve kendizi deli sanmayın. Bu güzel bir durum.
Hadi kaçtım, buraya kadar okuduğunuz için teşekkürler.