Gözlerime perde indi,
Artık geleceğimi göremiyorum..
Geçmişimle yaşardım önceleri,
Silinmiş hepsi göremiyorum..
Aklımın fişini çekmişler,
Ruhumla beslenmekteyim..
Sorduğum soruları yeniden düşünmeliyim,
En iyisi kendime yeni bir cevap bekleyeyim.
Arakla dolu şu hayatta,
Kendimi yeniden üretmeliyim..
Bulunmayan hintlinin kumaşından bana ne?
Artık iplik üretmeliyim..
Kendimi sorgulamaktan vaz mı geçmeliyim?
Hayatı sizin gibi es mi geçmeliyim?
Gördüğüm her karartıya küfür mü etmeliyim?
Ya da bir yastık bulup ninni mi söylemeliyim?
Ukalalık muhabbetinden sıkılalı beş sene olmuş,
Yolda bir adam gördüm, beyni çoktan ölmüş..
Veledin birine sordum, bilmece sanmış..
Kimse çözememiş ve ‘ben’in karakutusu çoktan imha olmuş..
Dayanmalı mıyım yani bu ızdıraplara?
Yoksa ızdırap mı olmalıyım tüm karanlıklara?
Sorun karartılarda değil ki, aklımda..
Silip baştan herşeyi, yeni bir ben mi bulmalıyım acaba?..
Hangi takımın taraftarıyım ben?
Ölüm mü? yoksa yaşam mı?
Doğduğum günü seçememişken,
Öleceğim günü belirlemek istiyorum..
Karambole simsiyah yaşıyor gibiyim,
Aydınlıktaki güneş gözümü alıyor ama yinede görüyorum..
Dipsiz kuyunun dibini gördüm az evel,
Ama yine karardım ve şimdi ölüyorum..
Bu şiirin yazarı: Fatih Boyacıoğlu‘dur
Meleğim diyorum ya sana hani,
Emin ol melekten ötesin benden yana,
Lanet olsun meleğimi kandıranlara..
Eşsiz birisi diyorum aldırmasın yalanlara..
Girmesin kimse onun aklına,
İnansın artık onu kendimden bile kıskandığıma..
Meleğimsin meleğim bakma sen onlara..
Melekler kıskanırken seni,
Ellerim titrer, yutkunamam, görünce güzelliğini
Lakin bir soru takılır aklıma düşünürken seni,
Elveda mı dersin bu sevenine?
Gel yanıma sakın bırakma beni mi?
İzliyorum sadece o cennetten çıkan sadeliğini..
Meleğimsin Meleğim anlayamadım ki yapmak istediğini..
Bu şiirin yazarı: Fatih Boyacıoğlu‘dur
Yeni bir aşka yelken açmak zor derler,
Kesinlikle laf kalabalığından ibaret..
Limanda durmuş bir yelkenli ararken,
Birden sen yanaştın limanıma..
Nereye gideceksin dermişçesine baktın,
Hiçbir yere dercesine gözümü alamadım..
Birden senin denizlerinde, küreksiz bir kayık oluverdim..
Sen nereye ben oraya..
Peşinde kuyruk oluverdim..
Önünde ve arkanda gözün oluverdim..
O kadar korkuyordum ki, sana birşey olmasından,
Kendimi yok sayarcasına seni yaşadım..
Biliyormusun tatlı yiyemiyor ve
Şekerlere bakamıyorum,
Çünkü aklımda hemen sen bitiyorsun..
Artık ölmek dahi istemiyorum,
Yaşamam için kendinden habersiz bana diretiyorsun..
Ya tabi sen nereden bileceksin ki?
Daha ben kim olduğumu bilmeden..
Sileceğim geçmişimi ve sana söz;
Seninle olacak ve gelecek denen o şeyi seninle bitireceğim..
Yalansız, dolansız, oyunsuz ve mutlu bir şekilde..
Öğreneceğim senin denizlerinde yol almayı,
Bakarsın deniz ikiye bölünür..
Üçgenler silinir ve akıntılar yok olur..
Biz tek bir okyanus olarak,
Karamsarlıktan uzak, kadınım olarak…
Herneyse…
Bu şiirin yazarı: Fatih Boyacıoğlu‘dur
Aynada nedense yüzüm hep silik,
Yanımdadır hep adını bilmediğim minik..
İçimde yaşattığım aşkım bitik,
Beslediğim umutlarım zaten hep sikik..
Dün sevdiğim kızın durumu kritik,
Ölüm denilen şey boynuma bir ilmik..
Aşklar gördüm modaları geçik,
Yazdığım şiirlerin çoğu epik..
Bunaldığım günler hep tetik,
Kalmadı kemiklerimde ilik..
Tanıdığım kızların çoğunun zarları dikik,
Damarlarımdaki kan adeta çekik..
Karambole yaşlandığım yaşım geçik,
Kulağım bütün eskilerden kesik..
Dünüm bu günüme oldukça bitişik,
Bırakın bu adamı kendi başına;
Hayalleri zaten devrik..
Bu şiirin yazarı: Fatih Boyacıoğlu‘dur
Pişman olmak mı? hayat boyu olmadım..
Kalbim mi? hiç bir şekilde karşılaşmadım..
Uyumak mı? tam anlamıyla tatmadım.
Yalnızlık mı? onu asla aldatmadım.
Nedensiz keşkeler mi? kesinlikle umursamadım..
Huzur mu? adını bile yeni duydum.
Umut mu? söyledim ya ben karamsarım..
Karanlık mı? işte o benim karamsar gülüşüm..
Pişman olmadım, kalbimi tanıyamadım..
Uykuyla asla barışamadım..
Yalnızlığımda her zaman sadakatliydim.
Keşkeleri hiç sallamadım..
Huzuru aynı karede hiç göremedim.
Umudumu tükettim çoktan karamsarlık abidesiyim.
Karanlığıma laf yok, onunla hep birlikteydim.
Bu şiirin yazarı: Fatih Boyacıoğlu‘dur
Yüzüme beyaz bir maske takmışım adeta,
Hayalet misalı bakışlarımın ardındaki,
Kapkara karamsarın ta kendisiyim.
Simsiyah tümsekler üstünden atlıyorum,
Sonu belirsiz her yola, merakla dalıyorum..
Kendi hissizliğimde yeni bir ben istiyorum.
Güvensizliğim yanında bir inanç bekliyorum.
Bu bir şiir değil, düz metindeki haykırışım.
Belki sadece onlara değil, herkese göre yanlışım.
Doğrularımı yamulttum ve kendimle savaştayım.
Kaç kazık yedim dostlarımdan?
Kaç kızdan ayrıldım anlaşamadığımdan?
Kaç yüze küfür ettim?
Kaç kişiyi unuttum ki?
Hepsi bütün bir halde yalan!
Şu anda ardına sığındığım tek gerçeğimle,
Yani benle yaşıyorum..
Geçmişimi, geleceğimi, tanıdıklarımı, dostlarımı,
Hayatına girdiklerimi ve çıktıklarımı umursamıyorum..
Arkasına geçtiğim o mükemmel yaratılmış karamsarlığımın,
Hemen ardından gülümsüyorum.
Ve tekrar gülümsüyorum ki; kısıtlamadığım tek şeyim gülüşlerim..
Onları seviyorum ama aynı zamanda,
En nefret ettiğim şey nedensizce sevişlerim..
Bu şiirin yazarı: Fatih Boyacıoğlu‘dur