Bu soğukta bu ayazda sırtına un çuvalını yüklemiş soluk soluğa karşımdan gelen kadın gözünü gözüme dikti. Alnının yol yol olmuş kırışığı kaşlarının üzerine yığılmış gözleri göz çukurunda kaybolmuştu. Çuvalı yere indirdi bahçe duvarına hafif kamburlaşmış sırtını verdi. Elleri titriyordu. Benimle konuşmak istediği belliydi.
“Öldüm kızım öldüm. Az soluklanayım. Mübarek çuval ben yürüdükçe sırtımda dağ oldu.” Dedi.
Tanımadığım bir teyze sırtında taşıdığı yüke mi, bu düzenin ona dayattığı yüke mi isyan ediyordu bilemem ama gözlerindeki keder içimi sızlatmıştı.
“Un çuvalı ağır değil mi teyze? Yardım edecek kimsen yok mu?”
“Un çuvalı yük mü kızım? Dünyanın yükü sırtımda. Kimim var ki? Tırnağın varsa başını kaşı! Ne bir gelirim ne de bir devlet güvencem var.”
Üzerinde yamalı bir şalvar. Sırtında sağı solu eprimiş örgü bir yelek bu soğukta bu ayazda ekmek kavgasına isyan ediyordu. Kim bilir sırtlandığı çuvaldaki un tandırda ekmek olunca kaç hafta yetecekti.
“Çocukların yok mu teyze? Sana yardım etseler”
“Vardı, bir kızım vardı. Yaşasaydı senin yaşlarda olacaktı.”
“Ne oldu ki teyzem? Hasta mıydı?”
“Yedi yaşındaydı kuzum. Kardeşimin kamyonunun ardında oynarken… Dedi ve sustu. Ardından sesi titreyerek yer yuttu kuzumu, yer yuttu! Bu toprak dediğin şey bereket. Verdikçe verir insana. Ama aldı mı da tam alır. Veririm ama seni de alırım der. Aldı kuzumu elimden. En son tekerin altında ala kan içinde gördüm onu. Gerisini hatırlamıyorum. Hangi mezara gömdüler bilmem. İmi timi belli değil. Mezar yeri dümdüz olmuş da bilememişler kuzumun mezar yeri nerede! Toprak yuttu dedim ya…
Kardeşimin kamyonun altında can verince kocam aldı kuzumu götürdü. Verdiler toprağa. Feryadım yeri göğü inletti. Sanasın kamyonun sahibi benmişim gibi beni boşadı çekti gitti. Kaldım mı bir başıma! Anam yok babam yok bir kardeşim var. Onun kamyonun altında kalıverdi körpem. Çok da yatmadı mahpusta. Yatmasın diye de dua ettim. Ortada kalmıştım. O zamandan bu yana kardeşimin evinde kalırım. Yanaşma gibiyim karısının yanında. Açlık, yokluk, perişanlık bizeymiş meğer. Alıştık böyle yaşamaya dedikçe daha da zulüm diyorlar. Ne haram yedim, ne elin malına sündüm. Allahım madem bu dünyada hırsızı değil beni sınıyorsun, sınamaya da doymuyorsun bari al canımı diyorum bazen. Bu dünya var ya iki iyiliksin bir dünya! İki iyiliği bir arada hiç görmedim ben. Kızımı yer yuttu beni de insanoğlu…”
Dünyanın yükünü taşıyan bu kadına diyecek tek bir söz yoktu. Sustum. Eğildi titreyen nasırlı elleriyle çuvalı sırtladı ve yoluna devam etti.
Kuşatıldık, karanlıkla kuşatıldık. Fakirlikle sınandık. Muhtaç olduk muhannete. Muhtaç olduk haine. İnsan ülkenin refahını sağlamak için bir çalışan tayin eder. Adı lider olur? Toplumun oyuna muhtaç tek adamın dayatmasıyla insanlar açlığa mahkum olur.