Çok sıkılınca her öğrenci gibi ya sıranın altında gizli gizli kitap okurdum, ya kağıtları karalardım, yanımdakiyle konuşurdum. Bunlar hep klasik olanlardı. Ancak en güzeli üniversite 1'deyken olanıydı. Çok sıkılınca sanki ders bitmiş gibi defterleri kitapları kapayıp toparlanmaya başlardık sınıfça. Sonra hoca bize bakıp o da toparlanırdı.
Böylece de ders biterdi.