Hepimizin bu hayatta korkuları vardır. Kimimiz bunları içinde besleyip büyüttü. Kimimiz bunlarla savaşmayı bilip yok etti.
Yaşar Kemal de bu kısa ama bir o kadar da etkili ve kendi hayatından esinlenerek yazdığı romanda bunu anlatmaya çalışmış.
Askerlik yaptığı sırada bulunduğu kasabadaki insanların, kasabanın üstündeki bir taştan korkmaları ve bu taşı demir zincirlerle bağlamaları, Yaşar Kemal'in bu romanı yazmasına neden olmuş.
Romanda, Posta Müdürü Remzi Bey'in tayininin çıkması üzerine eşi Melek Hanımla birlikte yokuşlu kasabasına gitmesi, daha doğrusu neyden olduğu belli olmayan bir korku yüzünden kasabaya girememeleri anlatılıyor.
Korkunun toplumsal boyuttaki yıkıcılığını, nedensiz bir korkunun bile insanları ne derece etkilediğini, çaresizliği ve her şeyden önemlisi o haldeyken bile insanların bir ceviz ağacının altına oturup bir kuru ekmeklerini paylaşacak kadar iyi yürekte olduklarını anlatıyor.
Sayfaları çevirirken Yaşar Kemal'in o müthiş akıcı anlatımıyla karşı karşıya kalıyor, bir ormanda dolaşıyormuş gibi bir hisse kapılıyorsunuz. Durmayın o temiz havayı alabildiğince içinize çekin, kuşların sesini, arıların vızıltılarını duymaya çalışın. Korkunun sizi de ele geçirmesine izin vermeyin. Eğer izin verirseniz kitaptaki karakterler gibi tek kanatlı bir kuş olursunuz.
Bu güzel kitabı teşekkürle bitirmeden olmaz tabi. Beni bu güzel insanla tanıştıran Roquentin
ablaya, (kendisi Yaşar Kemal'in manevi kızı olur.) sesimi duyup etkinlik başlatan Li-3
'e teşekkür ediyor; başka bir kitabın kim bilir kaçıncı sayfasında korkusuzca buluşuncaya kadar kendinize ve güzel yüreğinize iyi bakın.
Yolunuz her daim Yaşar Kemal'in kitaplarının güzelliğinden geçsin.