- Ellerinize ne oldu?
- Kedilerim tırmaladı.
- Oyun oynarken mi?
- Evet
Oyun oynuyorduk. Midemdeki rahatsızlık nedeniyle hastanenin acilinde buldum kendimi. Fazla beyaz, bol ışıklı bekleme yerinde oturanlardan birine bakmışım, dalıp gitmişim. Dalıp gittiğim Ankara, dalıp gittiğim sözcüklerin nasıl birbirini izlediği, şiirin bana uğraması… Midemdeki karışıklığı duymamaya çalışmak için dalıp gidişimi dallanıp budaklandırmak istesem de başaramıyorum. Karışıklık burada ve canımı yakıyor. Yüzümü görebilsem muhtemelen bir yarısı uyuşmuş diğer yarısı capcanlı bakıyor dalıp gittiği yere.
Ellerimle yüzümü yokluyorum. Sanki ellerim ayna gibi bana yüzümü gösterecek. Yanımda oturan kişi yeri yoklarcasına ayağıyla sürekli yere vuruyor. Bir süre dikkatim onun bacaklarına kayıyor. Bir süre sonra da duvarlarda delikler aramaya başlıyorum. Çizgi film karakterlerinden Tweety ortaya çıkıveriyor ve beni görmezden geliyor. Sokaktan gelecek hali yok ya! Muhakkak ki duvarlardan geldi. Tweety’nin gözleri bu kadar büyük müydü derken ismim anons ediliyor.
Bir an ismim yabancı geliyor, etrafta konuşulanlar uğultu olarak yükseliyor. Uzanıyorum, tansiyonumu kontrol ediyorlar. “Düşüktür genelde” diyorum. Tweety bu odaya da gelivermiş. Yoksa benim peşimde mi?
- Kedilerim dediniz
- Evet
- Kaç kediniz var?
- İki
- İsimleri ne?
- Nazende büyük olan. Küçük olan da Turta.
- Çok güzelmiş isimleri
- Evet
- Doğrulabilirsiniz.
İsimleri de kendileri de güzeldir diyorum içimden. Nazende cevap veriyor. Turta ona doğru koşuyor, oyun oynamaya istekli. Kahveyi çoğalttığım için oldu bu, bile bile lades işte diyorum eve dönerken. Arkama bakıyorum tekrar tekrar, Tweety hastanede kalmıştır umarım diyerek. Takip eden yok. Evde yaşatmaz bizimkiler onu.
Kapıyı anahtarla açıyorum. Nazende beni karşılıyor. Turta sepetinde her zamanki uyuma pozisyonunda rüya görüyor. Ben de sepetime zıplıyorum, arkamdan da Nazende zıplıyor, ağrı katlanılası boyutlarda…