Mersin Uluslararası Liman İşletmeciliği’nde çalışırken, taşeron firmanın değişmesiyle işten atılan işçiler, “işe iade edileceksiniz” sözünü bir yıldır yerine getirmeyen, üyesi oldukları Liman-İş Sendikasının Mersin Şubesi’ni işgal ettiler. “Kadir başkan, alo yalan hattı”, “Oyunu bitir, 11 aydır oyuncak olduk”, “11 aydır verilen sözler nerede” pankartlarını sendikanın pencere ve balkonlarına asan işçiler, eylem boyunca şube yönetimini sendika binasına almadılar.
Liman-İş’in, işgalle gelen işçilerin uyarısına verdiği karşılıksa, sınıf işbirlikçiliğinin doruğuydu. Sendika bürokrasisi, bir yandan tüm bir dönemdir işçileri işe geri alınacakları palavrasıyla oyalamaya çalışırken, sıkıştığında da, işçilerin aslında sendika üyesi olmadıklarını, bu nedenle hiçbir hak iddia edemeyeceklerini, çünkü aidat ödemedikleri için üyeliklerinin düştüğünü buyuruyor. Sınıf dayanışmasının bir iç bileşeni olan aidat, sendikal bürokrasi için, işçilerin işini görme haracına dönüşüyor! İster çalış, ister işten atılmış ol; haracını ödemezsen, yoksun… Sendika bürokrasisi, İdari Sekreter Savaş Yılmazcan’ın ağzından, liman sermayesini savunuyor, sermayenin “ihtiyaç duyduğunda işçileri havuzdan alabileceğini” buyuruyor. Şube Başkanı Kadir Özçelik ise, işçi ailelerine giderek, sendikayı işgal eden işçileri polisle aldırıp nezarete attıracağını söyleyerek, tehditler savurdu!
Sermayenin ihtiyaçlarını kendi ihtiyaçları haline getirmiş bu sendika bürokrasine yönelik işgal eylemi, bugün için sınırlı sayıdaki işçinin (11 işçi) bir yıllık bekleyişten sonra, işçilerin deyişiyle “bıçak kemiğe dayandıktan sonra” gerçekleşmiş olsa da, sınıf eylemi açısından yol gösterici önemde…
İşgal sonrasında evlerine dönen işçiler, bir gün sonra yeniden sendika şubesine gittiklerinde, tüm kapıların kilitlendiğini, çaycının dahi içeriye alınmadığını gördüler. İşçiler, limanın A Kapısı önünde oturma eylemini sürdürüyorlar.