|‘Sen neysen, çocuğun da odur. Nasıl çocukların olsun istiyorsan önce sen öyle ol.‘|
Ellerim titriyor. Kalbim çok hızlı atıyor. Bir çocuğun dayak yediğini duyunca, görünce. ‘Baba yapma!’ çığlıkları yüreğimi delip geçiyor. Kahroluyorum, gidip elinden almak istiyorum anasının babasının. Bu ne hak, bu ne cüret diyesim geliyor. Sana ne kadar güçlü olduğunu hissettirmesi için ya da gücünü kontrolsüzce üzerinde kullanabilmen için verilmedi o çocuk. Üzerinde egonu tatmin etmen için verilmedi. Senin malın mı ki üzerinde hoyratça, düşüncesizce tasarruf etme hakkını kendinde görüyorsun. Ah ne gafilsin. Ne de zavallısın oysa. Herşeyi gören ve Her şeyin asıl Sahibine öyle edepsizlik ki bu yaptığın! Ah farkına varsan, ah bir cahilliğine aysan. Kendine çıkıp bir de dışardan bakabilsen keşke. Hayvan terbiyecisi misin, ana-baba mısın bir sorabilsen kendine.
Bir misafirdi ömrüne çocuk. Yaradan, çoğusuna göre büyük lütufu bahşetmişti sana. Sağlıklıydı, akıllıydı, sapasağlamdı yavrucuğun. Büyük hastalıklar atlatmamıştı, büyük imtihanlar sonucu kazanmamıştın onu. Öyle, melek gibi çıkagelmişti. Sadece güzel ahlak kazandırman, onurlu ve iyi bir insan gibi eğitmen istenmişti senden. Rızkına karışma, ve neyle besleyeceğim diye dert etme denmişti. Onu sana veren rızkını da verecekti elbet. Sen sadece eğitecektin onu dünyaya faydalı olması için. Bir iyiyi öğretecektin bir de kötüyü. Bu kadardı sorumluluğun. Yoksa sen uyutmasan da uyuyacak, sen yedirmesen de yemeğini yiyecek, sen öğretmesen de ihtiyaçlarını görecekti zaten. Nereye koysan senin yaptıklarının yarısıyla da yaşardı zaten. Öyle sandığın gibi bir yük değildi aslında. Ama bilemedin emanetin kıymetini. O gelen güzel hediyeyi işte böyle dövdün kırdın maharet gibi. Kafasına vura vura ne kadar kötü bir insan olduğunu bellettin çocuğa. Adam olmaz senden dedin. Kendisi hakkındaki en büyük gerçeğin yaramaz ve kötü biri olduğunu sanmasını sağladın. En çok tanıdığı sana inandı tabi yavrucak. Bravo. Bir insan nasıl canavar yetiştirir onu da bize göstermiş oldun. Yanında pısırıklaşan çocuğun, başka ortam görünce olmadığı biri gibi davranmaktan büyük keyif alıyor şimdi. Çok kolay yalan söylüyor. Her fırsatta senden en uzak noktaya gidiyor. Halt ettin. Babasın sen de! İskele babası!
Övünerek söylemiyorum ama -öyle çok değilse de- biz de dayak yedik babamızdan. Bazen küçük bazen büyük nedenlerle. Ama akabinde hep bir şefkat de gördük. Hak ettik dedik gücenmedik babamıza. Babanın yetemediği yerde anne teskin eder, annenin öfkesini baba dindirir velhasıl ne olursa olsun bir şekilde sevildiğimiz hissettirilirdi. O ailenin bir parçası olduğumuzu, anne babamız için değerli olduğumuzu bilirdik. Ve her sorunun dayakla çözüldüğünü görmedim ben. Stres topu değildik yani ebeveynimizin elinde. Mesela annem asla yüze vurulmasını istemezdi çocukların. Başkasını görse uyarırdı. İnsan içinde hele hiç kızmazdı, utandırmazdı.
Ama gördüklerim, duyduklarım dehşete düşürüyor beni. Bir babanın çocuğuyla tek teması nasıl sadece dayak anı olabilir? Demez mi insan işte bu da bir gün büyüyüp adam olacak. Bilmiyorum ama korkmalı insan. Hakka hukuka bu kadar girmekten korkmalı. Başına bir şey geleceğinden korkmalı. Kalbim çok mu katılaştı acaba diye bir yoklamalı kendini. Bu çocuğu kendimden uzaklaştırıyor muyum diye bir sormalı.. İşte bunlar hep İslam’ın içine doğup, ondan fersah fersah uzak yaşamaktan.
Bilmiyorum çocuğum yok diye ahkam mı kesiyor görünüyorum ama yok bahsettiğim şey başka, anladınız siz beni. Şiddet başka şey. Ve her nasılsa başka türlü de çözülebilir her şey. Dilerim hiç bir çocuk haksızlıklara maruz kalmasın, hele hele hiç birinin onuru kırılmasın. Hatası gösterilsin, doğrusu öğretilsin evet ama dayak atarak, döverek değil. Konuşarak, doğruyu vicdanı ve aklıyla birlikte kavramasını sağlayarak. İnanın bu daha kalıcı ve yapıcı bir öğrenme. Yıkan olmayın nolur. Yeşerten olun.