İngilizler, Çanakkale'de Anafartalar Grubu'nu yenip de cepheyi sökemeyince, yeni bir harekata girişerek bu cepheyi sağdan çevirmek istediler. Düşmanın tasarısını bozmak için Kireç Tepe'yi tutmak gerekti. Ancak oraya giden tek bir dar yol savaş gemilerince çapraz ateş altında tutuluyordu. Gülleler her an korkunç patlayışlarla ortalığı alt üst ediyor; ölüm saçıyordu. Değil bir insanın bir kurdun bile geçmesine olanak görülemiyordu. Kireç Tepe'yi tutmak buyruğunu alan Türk subay ve süerleri (askerleri) duraksama içindeydiler; fırsat gözetiyorlardı. Ancak düşmanın ateşi bir an bile kesilmiyordu.
Mustafa Kemal bu durumu görünce siperlere koştu; süerlerin arasına karışarak sordu: "Niçin geçmiyorsunuz?" İçlerinden biri yanıtladı: "Düşman ölüm saçıyor, geçilemez!" Mustafa Kemal en ufak bir korku ve duraksama göstermeden "Oradan böyle geçilir!" diyerek ileri fırladı. Mehmetçik artık durur mu? O da komutanının arkasından ileri atıldı. Toz, duman, alev ve ölüm kasırgasını yaran askerler karşıya vardılar, tepeyi tuttular. Bu olay Çanakkale Savaşı’ndaki dönüm noktalarından biriydi.
alıntıdır