başlık gerek Nobel Edebiyat ödülü sahibi, ünlü fransız yazarAndre Gide‘e ait olan. fakat gerçek ölümü; unutulmak olarak düşünen. dünyanın ağırlığını
hissetmesini isteyen. Yazma isteği ve yaşam iç güdüsü kuvvetli herhangi bir insanın da sarf edebileceği mutlu cümle. Andre Gide’in bu süslü sözü, sanıyorum amatöredebiyatçıların pek beğendikleri sözdür. Benzer bir lafı aziz nesin ülke insanımızın ören yerleri, tarihi eserler, duvarlar ve helalara yazma dürtüleri için de kullanmış: kalıcı olmak…. Bazılarıda anılarını boş verip kariyer hedeflerine verirler kendilerini… ya da kariyer hayalleri kurup kendilerini hesaba eder bu plaza insanları. Sabahları, mini etekli henüz uykusu açılmamış resepsiyonistlerin ve asık suratlı güvenlik görevlilerinin önünden geçerek kendilerini güvenli(!) binaların koyu renk camlarla gün ışığından ayrılmış bedenlerine teslim eden ve zaman zaman o camlardan dışarıya baktığında metrelerce aşağıda yağmurun çamurun arasında dura kalka ilerleyen trafiği, ufka kadar uzanan gri renkli binaların, sokakların, eğri büğrü evlerle dolu yokuşların çamuru andıran curcunasını ya da sarı güneş ışığı altında beton kaktüslerle dolu çölü andıran şehrin kuru dudaklarını görerek hayatın içinde açtığı dev bir parantezde gerçek zamanın dışında yaşayan, yaşatılan insan kitlesidir, sosyolojik olgudur.
1