Şahsiyet ve karakteri, sözlerden ziyâde davranışlar belirler. Bizim davranışlarımızda, Allah Rasûlü’nün örnek şahsiyetinden ne kadar iz var?
Peygamber Efendimiz -sallâllâhu aleyhi ve sellem- nasıl ki geçmişte azgın bir câhiliye toplumunun ıslâhına vesîle oldu ve onu asr-ı saâdet toplumuna dönüştürdü ise, bugün ve kıyâmete kadar insanlığı huzura erdirip kurtaracak olan, yine O’nun rahmet nefesidir. O’nun hayat veren ölçüleri, sadece kendi asrına değil, kıyâmete kadar gelecek bütün asırlara ve nesillere yegâne huzur reçetesidir.
Namaz; müʼminin mîrâcı, kulun Cenâb-ı Hak ile mülâkatıdır.
Fakat nasıl bir namaz?
Bedenin Kâbe’ye döndüğü gibi, kalbin kıblesinin de Cenâb-ı Hak olduğu, tam bir ihlâs, huşû, teslîmiyet ve yöneliş hâlinde, kalp ve beden âhengiyle kılınan bir namaz…
Ömrün son yalvarış fırsatı, dünyaya vedâ eden bir kimsenin Hakkʼa yakarışı derinliğinde bir namaz…
Namaz, dünyâ ile ukbâ arasında bir mîrac yolculuğudur. Namazını tâdil-i erkân ve huşû içerisinde edâ edip tekrar günlük meşgalelerine dönen bir mü’min, sanki öldükten sonra tekrar hayata döndürülmüşçesine bir gönül hassâsiyetiyle yaşar. Her gördüğü manzarayı âhiret penceresinden seyreder. Böyle bir rûhî olgunluğa sahip olanlar, hayat yolculuğunda hiç İblis’le yoldaşlık edebilirler mi? Nefsânî arzularının esâreti altına girerler mi? Dünyevî ihtiraslara gönül kaptırabilirler mi?..
Bin bir rahmet ile bizleri kuşatan üç aylar mevsimi, iç muhâsebe bakımından en güzel fırsat demleridir. Bu demlerde Mîrac gibi, benlikten sıyrılıp da göklere yükselmeyi ifade eden mucizevî hâdiselerdeki hikmete râm olup bütün ibadetlerini Mîrac rûhuyla yapabilenlere ne mutlu!..