Bugün, kuzum hastahanede, ameliyata girecek ya da girdi.. Ben ise damar yolu açılana kadar telefondan yanında olabildim, sonra telefonu kapandı..
Kuzucuğumla tanıştığımızda midesi bulanıyordu.. Hem de her gün, kronik bir bulantı. Sonra izin gününde doktora gitti. Doktor ultrasona baktığında bizim sandığımızın aksine karnında bir bebek değil, sadece safra kesesinde taş olduğunu söylemiş.. Tek çare aldırmak.. Safra kesen zaten çok bir işe yaramıyor, olmasa da hayatında pek bir şey değişmez demiş..
Tabii ilk önce sarışın çocuğumuzun sadece hayal olduğunu öğrenince üzüldük, bir de üstüne ameliyat olması gerektiğini öğrenince bir kat daha üzüldük. Allah büyük ki bu tür ameliyatlar için geliştirilmiş bir alet ile kapalı olarak, o bölge hiç açılmadan yapılabiliyormuş. Yani sadece 3 delik açılacak oradan giren aletlerle bu iş halledilecek.. Ama yine de bu gün kuzumu göremiyeceğim. O benden uzakta, soğuk ameliyathanede, tek başına, üşüyecek ve ben ona sarılıp üşümesini engelleyemeyeceğim..
Kuzumm, oralarda tek başına.. Sabah erkenden uyandım ve mesaj attım ona.. O da cevap yazınca hemen dedim ki müsait misin sana bir şarkı dinletmek istiyorum.. Sizde dinleyin..
Hemen beni aradı kuzum, bende müziği açtım ve onunla beraber söylemeye başladık. O an ki tüm duygularımı yansıtan bir şarkı, tek farkımız İstanbul'da olmayışımız.. "Şarkılarda düşünmek seni bana getirmez ki.... Günler dayanılmaz oldu, sen olmayınca..." Tabii o kadar mutlu oldum ki dokunsanız ağlayacağım.. Ama ağlamadım, onun morale ihtiyacı var, sadece onu ne kadar çok sevdiğimi söyledim... Telefonu kapattım. O an başladım ağlamaya.. Dedim ki sen beni bir gün terk edip gitsen bile, ben seni sevmeye devam edeceğim ve sadece senin mutlu olmanı dileyeceğim tanrıdann. Sen hep mutlu ol, çünkü seni çok seviyorum..
Bir baktım kuzum benim bu düşüncemi duymuş gibi mesaj yollamış... Mesajında ben sensiz mutlu olamam ki diyor... O kim? O nasıl bilebiliyor benim düşüncelerimi? Bu nasıl bir aşk?.. Ben ona nasıl aşığım böyle?.. Bilemiyorum.. Bunca yıllık ömrümde onsuz geçen her gün benim için eksi bir olacak. Ömrümü hesapladığımızda sadece onunla geçen günlerim kalacak..
Onunla zaman geçirme kavramı ortadan kayboluyor. Zaman geçmesin ne olur, lütfen dakikalar bizi bekleyin.. Zaman donsun o an, biz yaşayalım ama zaman geçmesin.. Biz yaşasakta yaptığımız tek şey el ele tutuşmak ve bakışmak, ya da sarılıp uzanmak... Sarılıp öpüşmek.. İşte sadece bunun için zaman istiyoruz doğadan.. O kadar masum bir aşk ki... Hiç kimsenin ikinci bir düşüncesi yok, riya bize uğramıyor. Kimse içinden başka, dışından başka davranmıyor. O kadar safız ki, bunu onun gözlerinden anlıyorum, bir de kendimi biliyorum..
Akşam annelerini zorla eve göndermiş, hastahanede tek başına kalınca beni aradı "Saat 7 de burada olacak şekilde evden çıkıp, hastahaneye gelebilir misin, bebeğim?" Yaaa ne demek gelebilir misin? Uçarım... Hemen kalkıyorum, gidiyorum, tam iki saat ziyaretçi olarak kuzumun yanında kalıyorum.. Dün akşam hastahane odasında el ele, göz göze aşk tazeleyen bir biz vardık eminim.. Yatakta karşılıklı oturduk, el ele tutuştuk, azıcık konuştuk, o kadar az konuşuyoruz ki birbirimizin sesine hasret kalıyoruzz. Konuş hayatım da sesinin tadını çıkarayım diyorumm.. Tabii hastahane odasına perde koymayı unuttukları için öpüşemedik, sadece bir iki kez banyoya gidip orada öpüşme fırsatını yakaladık.. Bir de karşı tarafta da hastane odaları var, oradaki herkes bize bakıyormuş gibi rahatsız olduk, tedirgin bir şekilde ellerimizi hiç bırakmadık...
Bu arada size kuzumun nasıl güzel öpüştüğünü, nasıl yumuşak ve yavaş olduğunu, dudaklarına hasret bırakmayı nasıl bildiğini, dudağını dudağıma nasıl değdireceği konusunda ne kadar usta olduğunu, dilini nasıl kullandığını anlatmayacağım.. Sonra kıskanırsınız :) Ama öyle güzel ki; onunla dışarıda, yolda buluştuğumuzda bile hemen dudaklarına gidiyorum, dudaklarım uzuyor, boyum uzuyor, içim kımıldıyor, ruhum eriyor ellerini tutuyorum tam öpeceğim neredeyiz biliyor musun diyor :) O an kendime geliyorum ki az kalsın taşlanacaktık.. Çok küçük ve muhafazakar bir yerde sokak ortasında öpüşen iki erkek düşünün.. Benim bu rahatlığım nereden geliyor bilmiyorum.. Allah'tan kuzum biraz daha dikkatli de beni evirip çeviriyor.. Dün hastahane odasında da o daha temkinliydi, bana kalsa ben ona sarılıp yatardım ne olacak ki? Sevgilimle yatmam ayıp mı yani? Rahatsız olan izlemesin bizi. Sonuçta oda da tek başınayız.. Yanımızda bir başka hasta olsa tabii onları rahatsız edecek davranışlarda bulunmak istemem, o ayrı konu.
Bir ihtimal bu gün onu görebilir miyim acaba.. Eğer göremezsem tanıştığımızdan beri onu görmediğim ilk gün olacak... Şimdiden hasretim arttı..