Yemekler elbette ses geçirmez ve güvenli bir odada yapılır. Kraliyet kardeşleriyle yemek yiyene kadar böyle bir alanın var olduğunu hiç düşünmemiştim, ama şimdi faydalı bir şekilde kullanılabilir.
Bunun yerine, fiyat oldukça yüksekti, ancak neredeyse tam bir aylık yaşam maliyetine yakındı. Odanın yapısından dolayı fiyat bu şekilde belirlenmiş gibi ama biraz pahalı olduğunu düşünmeden edemiyorum.
Fiyattan mı yoksa Gurdy’nin fiyatından mı bilmiyorum ama peşin ödendi. Yani, bedelini gözlerimde yaşlarla ödemek üzereydim.
“Parayı senin için ödeyeceğim.”
Restorana girdikten sonra bile elimi tutan Marie bırakmadı ve ayağa kalktı.
Gözlerimi açtım ve ona baktım.
“hayvan sayısı?”
“Sorun değil. Ailemin nerede olduğunu unuttun mu? Bu atıştırmalık bile değil.”
Kendinle gurur duyduğunu söylemenin o kadar havalı olmasına imkan yok. Ona şok olmuş bir ifadeyle bakarken, Marie daha da omuz silkti ve elini daha da sıkı tuttu.
Bundan sonra, Marie bedeli ödediğinde, personel takip etmek istedi ve önce hareket etti. El ele tutuşup asayı takip ettik.
‘Utandım…’
Benim bir kadının elini bile tutmamış bir şeytan olduğumu düşünebilirsiniz ama önceki hayatımda bir kız arkadaşım oldu. Ailesi ilişkisi sırasında vefat etse de doğal olarak ayrıldılar.
Ancak bu, reenkarnasyondan sonraki ikinci seferdir. İlki elbette Cecily’di, ama yarı zorla elimi tuttuğu için kendini çok farklı hissetti.
Cecily’nin zorlu eğitimden mustarip ellerinin aksine, Marie’nin elleri yumuşaktı. Ellerinden geçen yumuşak, yumuşak his, ona şaka yapmak istemenize yetiyor.
“Buraya girebilirsiniz. Sipariş vermek istiyorsanız, lütfen zili buradan çalın.”
“Teşekkürler.”
“O zaman iyi eğlenceler.”
Personel kibarca karşıladı ve kibarca kapıyı kapattı. Kapı kapanır kapanmaz odaya göz gezdirdim.
Geçen sefer dört kişilik çok geniş bir odaydı ama bizim girdiğimiz oda iki kişilik bir oda olduğu için nispeten küçüktü.
Tabii ki nispeten küçüktür ve o kadar geniştir ki çift kişilik oda denemez. Yüksek bir fiyat belirlemelerinin bir nedeni vardı.
‘öncelik…’
Odaya göz gezdirdim ve Marie’ye baktım.
Bedelini gururla ödeyen figür, nereye gittiğine dair başı öne eğik, kıpkırmızıydı. Yine de tuttuğu eli hiç bırakmadı, bu yüzden çok tatlı.
Ama yemek yemek için bu eli bırakmalısın. Yan yana oturup güzel bir yemek yemek istedim ama yapamadım.
Ben de Marie’ye baktım ve sessizce adını seslendim.
“hayvan sayısı.”
“…Evet.”
“Şimdi ellerini indir ve otur.”
Bu sözler üzerine yere düşen Marie başını kaldırdı ve doğrudan bana baktı. Mavi gözler derin bir pişmanlık ve biraz şevkle kırpıldı.
Sonra gözlerimin içine baktı, dudaklarını yaladı ve zorlukla cevap verdi.
“…böyle kalamaz mıyız?”
“… …”
Bu çok tehlikeli. Her zamankinden çok farklı olan Mari’yi gördüğümde kalbimin gıdıklandığını hissettim.
Canlı ve uyumlu bir kişiliğe sahip olan Marie, nemli gözleri ve hafif titreyen sesiyle acıklı konuşsa ne demeliyim?
ters çekicilik? Her neyse, böyle hissettirdi.
Aegyo benzeri bir yüzle yukarı bakan ve sessizce cevap veren Marie’ye baktım.
“…O zaman sipariş gelene kadar bekleyelim.”
“Evet!”
Marie cevabıma parlak bir gülümsemeyle karşılık verdi. O kadar iyi mi diye merak ettiğim için kurutamayacağımı söyleyerek gülümsedim.
Ardından, oturmadan önce, her birimiz siparişimizi aldık ve personelin bahsettiği gibi kapıda asılı duran zili çaldık. Kısa bir süre sonra bir görevli kapıyı çaldı ve içeri girdi.
“Size nasıl yardım edebilirim?”
“Sipariş vermek istiyorum. Ben…”
Her birimiz siparişlerimizi bitirdikten sonra ayağa kalktık ve yemeğimizin gelmesini bekledik. birbirimizin elini tutarken.
“… …”
Binlerce düşünce gibi geliyor. Marie de benim gibi hissediyor olabilir ama başı aşağıdayken yüzü kızarıyor.
Bir önceki yorumda bir hata yaptım ama fark etmeden gündeme getirirsem tüm güzel hisler kaybolacak gibi. Dürüst olmak gerekirse, o kadar da kötü değildim.
Her şeyden önce, Marie ondan hiç hoşlanmıyor değil. O zamana kadar Marie sadece kız arkadaşıydı ama bana aşık olduğunu anlayınca farklı hissettim.
‘…Ben de Marie’den hoşlanıyor muyum?’
Açıkçası bilmiyorum. Ama elini tuttuktan sonra kalbimin çarpmaya başladığı kesin.
Odaya hakim olan ince sessizlikte ne diyeceğimi bilemez halde tekrar Marie’ye baktım. Tesadüfen aynı anda bana bakıyordu.
Demek ki gözlerimiz buluştu. Safir gibi parlayan gözleriyle karşılaştığımda aptal gibi gülümsedim.
Ardından Marie sert bir şekilde güldü ve dolaylı olarak duygularını ifade etti.
“İshak.”
“Evet.”
“İshak. İshak.”
“Evet buradayım.”
“Hehehe.”
Marie adımı söyleyip duruyor. Adımı her seslendiğinde kısık bir sesle cevap verdim.
Marie beyaz dişlerini gösterecek kadar parlak bir şekilde gülümsedi, belki de sadece adını söyleyerek. Gerçekten, benden hoşlanıyor gibi görünüyor.
Benden hoşlandığını söylese bu güzel kızdan nasıl bir adam nefret eder? Parlak bir şekilde gülümseyen Marie’ye bakarken ağzımı açtım.
“hayvan sayısı.”
“Evet.”
“hayvan sayısı.”
“Neden?”
Bu sefer adımı söylediğimde Marie aegyo ile cevap verdi. Ardından, duygularını ifade edene kadar vücudunu hafifçe bir yandan diğer yana sallar.
Yumuşak, hışırtılı hareketiyle onu tutan eline güç verdim. Sonra Marie’nin yüzünün biraz daha kızardığını gördüm.
‘Bu böyledir…’
çok zor Başlangıçta bu niyetle tanışmadık ama bir şekilde durum böyle değişti.
Ama daha büyük sorun benim zihnim. Elini Marie ile tuttuktan sonra, giderek daha güzel ve sevimli görünüyor.
Ancak toplantı sırasında Marie’yi düşündüğümde, yine durum böyle değil. Marie şüphesiz birçok yönden çekicilik dolu bir kadındır.
“Eğer Xenon’un biyografisi gerçekten bu kadar değerliyse…”
Marie ile çıksam sorun olmaz mı? Tabii ki, dışarıdan bakıldığında, dükün kızı ve baronun oğlu çıkıyor gibi görünüyor.
Birbirlerine yakışmadığına dair karalamaların yanı sıra birbirleri hakkında kötü dedikoduların çıkacağı da açıktır. Ancak hikaye, Zeno’nun biyografisinin yazarı olduğumu açıkladığım andan itibaren değişiyor.
Marie’nin bana söylediği doğruysa, o zaman ben gerçekten yenilmez bir fidye adamıyım. O kadar büyük bir statüye sahip bir yazar ki, ülke onu kişisel olarak almaya can atıyor.
Bir saatten azdı ama kalbimin böyle değişeceğini kim bilebilirdi. Gülümseyen Marie ile yüz yüze geldiğimde koltuk altıma koyduğum ilk baskıyı hatırladım.
Böyle el ele tutuşmak ve hareketsiz kalmak güzeldi ama yine de yapmam gerekeni yapmalıyım, değil mi? Bu yüzden Marie’ye baktım ve dikkatlice ağzımı açtım.
“…hayvan sayısı?”
“Evet. İshak.”
“Yakında oturalım mı? Sana bir şey söyleyeceğim.”
“Böyle söyleyebilir miyim? Sanırım ne söylemek istediğini biliyorum.”
öyle değil. Sırıtarak konuşurken Marie’nin sırıtmasına zar zor tahammül ettim.
“Düşündüğün gibi değil. Belki daha büyüktür.”
“…büyük olanı mı?”
“Evet. Bu arada, öyle değil, o yüzden beni yanlış anlama.”
“Ve bu yüzden…”
Marie sözlerim üzerine başını eğdi ve şüphelerini dile getirdi, sonra gözlerini kocaman açtı ve kafasını ters yöne çevirdi. Başka bir deyişle, utancını gizleme çabasıydı ama kulakları saçlarının arasından açığa çıktığı için anlamsızdı.
Sonra, elimi yavaşça gevşetirken, Marie de gücü serbest bıraktı. Ancak, güç tamamen serbest kalmadan hemen önce onu tekrar yakalamaya çalıştığını görmek çok hayal kırıklığı yarattı.
“O zaman oturalım mı?”
“Evet…”
Böylece ikimiz bir süre el ele tutuşarak oturduk. Görünüşe göre neredeyse 20 dakika el ele tutuşmuşlar.
Sonunda, oturur oturmaz karşımda sessizce oturan Marie’ye baktım. Aynı zamanda Marie de iyi bir zamanlamayla bana bakıyordu.
“… …”
“…O.”
Ben izlerken, Marie utanmış gibi beceriksizce gülümsedi. Sonra inledim ve ona bir soru sordum.
“hayvan sayısı.”
“Evet. İshak.”
“Akademi hayatı buna değer mi?”
Öncelikle bu ortamda ne yapacağımı düşündüm ve aklıma basit bir soru geldi. Çünkü bu durumda devam etsem ne yemek yiyebilirdim ne de yulaf lapası.
Marie sorum üzerine mavi gözlerini kırpıştırdı ve sonra ağzını açtı.
“Neden?”
“Sadece merak.”
“Şey… İlk başta bunun zor olacağını düşündüm…”
İşaret parmağını yanağına hafifçe vurarak sözlerini boğuk bir sesle bana baktı. Sonra genişçe gülümsedi ve sözlerini içtenlikle söyledi.
“Isaac’la tanışmak güzel.”
“… …”
Artık kalbimi saklamayı düşünmüyorum. Haha, çok fazla çay yapıyorum, bu yüzden sanırım bunun yarı flört ilişkisi olduğunu düşünüyorum.
Daha yeni sakinleşen kalbim bir kez daha atmaya hazırlanırken, bunu elimden geldiğince bastırdım. Tutamazsam, en azından yüzüm yanıyormuş gibi kızarır.
“Hmm… Büyük. Evet? Bu iyi bir şey. Herhangi bir sakınca var mı?”
“Uygunsuz… Şu an pek bir şey yok. Biliyorsunuz Muhak’tan daha az edebiyat öğrencisi var ve onlar da her gün derslerini takip etmekle meşguller. Eh, 3. Sınıfa geçince farklı bir hikaye olacak. Ya sen Isaac?”
“Benim de bir sorunum yok. En son yaptığım grup ödevi dışında.”
“Ah, grup ödevi. O zamanlar gerçekten zordu…”
Neyse ki hikaye, ortalarda kesintiye uğramadan sorunsuz bir şekilde devam edebildi. Araya bir yemek girse bile aramızdaki sohbet hiç kesilmedi.
Kraliyet kardeşleriyle yemek yediğimde kanım kurumuş gibi hissediyordum ama şimdi çok rahatım. Zamanın geçtiğini bilmeyip eğlenmek duygusu mu bu?
Ben ve Marie yemek yerken gülmekle ve konuşmakla meşguldük. Yemek görgü kurallarını umursamıyordu ama umurunda da değildi.
Ah. Elbette.
“… …”
Yemeğimizi bitirip üzerimizi temizler temizlemez, sanki tek yürek ve tek fikirmişiz gibi ağzımızı kapattık.
Belki Marie de kalbinde bunu fark ediyordu. Yemek bittiği andan itibaren asıl tema başlar.
Ben de bunu yapmayı planlıyordum, bu yüzden önce ne söyleyeceğimi şaşırdım. Tüm retoriği bir kenara atıp bunun hakkında konuşmaktansa adım adım inşa etmek daha iyi olur.
“…hayvan sayısı.”
“…Evet.”
Adımı söylediğimde, Marie cesareti yokmuş gibi yüzüme bakmadan sessizce cevap verdi. Bu arada, bacaklarımda olan ilk baskıyı masaya koydum.
İlk baskı masaya geldiğinde, Marie şaşkın bir ifadeyle bana baktı. Buna rağmen, Marie’nin gözünde postadan başka bir şey görmediği için onun ne olduğunu merak etmekten kendini alamaz.
Belki de bunun Zeno’nun biyografisinin ilk baskısı olduğunu hayal bile etmemişti. Herkesin aksine Marie, Zeno’nun biyografisinin yazarı olduğumu bile bilmiyordu.
“Vay…”
Ama konuşmaya çalıştığımda titreyen kalbime hakim olamadım. Gerginliğini azaltmak için içini çekerken bile, soğuk ter gibi atıyordu.
‘Düzelecek.’
kanser. Eğer bu Marie ise, sorun değil.
Bunu düşünürken, zihnini kontrol etmek için gözlerini sıkıca kapattı.
“…İshak.”
Ben sakinleşirken, Marie sessizce beni aradı. İşte o zaman gözlerimi yeni açmıştım.
“…?”
Gözlerimi açar açmaz anlaşılmaz bir şey oldu. Başlangıçta, benimle Marie arasındaki mesafe o kadar da uzak değildi ama o kadar da yakın değildi.
Ama şimdi, Marie’nin yüzü tam önüne uzanıyordu. Bunun nasıl olduğuna dair kafası karışmışken, oturduğu yerden kalktığını ve gövdesini yana yatırdığını geç fark etti.
“Daha önce böyle olmadığını söylememiş miydin?”
Ben bir şey söyleyemezken Marie benimle konuştu. Islak gibi ama Cecily’den farklı bir anlamda garip bir ses.
“Neden bahsettiğini aşağı yukarı biliyorum… ama muhtemelen önemli değil.”
Bu sözler biter bitmez, Marie yavaşça yüzüme yaklaştı…
taraf-
Dudaklarını benimkilere yaklaştırdı ve gıcırtılı bir sesle hemen çekti.
Aşıklar arasında derin bir öpücük değil, hafif bir öpücük.
Ancak dudaklarımda aktarılan his hiç de hafif değildi. Hafif olmasına rağmen, bu öpücük bir tür duyurudan başka bir şey değildir.
Bir bayrak dikmek gibi, aklın zihnine kesinlik kazıma eylemi.
Bu sayede kazamın durdurulması gerekiyordu. Marie’nin bu kadar sert bir eylemde bulunacağını hiç düşünmemişti ve içinde tüm ara adımlarını atlamış gibi bir his vardı.
Bu sırada Marie yüzü kızararak gülümsedi ve sıcak bir sesle ağzını açtı.
“Çünkü sadece senden hoşlanıyorum.”