Adı, “Alsana Mutluluk” olan bir blogda, kötü şeyler yazmak istemiyor insan…Hele de söz konusu olan kendi çocuğunuzsa!
Doğum günü kutlaması, okuldaki maceraları, Kaş’a gitme planlarının heyecanı, ne kadar büyüdüğü, beni şaşırtan koca koca cümleleri idi aslında gündemimiz. Ben işlerimden fırsat bulursam sırası ile yazacaktım, tüm mutluluklarımızı…
Cuma akşam üstü başlayan mide bulantısı kusma şikayeti ve ateş ile alt üst oldu her şey. Hayatımın en kötü hafta sonlarından birini geçirdim. Hiçbir şey yememesi, içtiği suyu, sütü anında kusması, pek hayra alamet değildi. İlk aklıma gelen bağırsak enfeksiyonu gibi bir şeydi. Üstelik son günlerde, tüm itirazlarıma rağmen dışarıdan salatada da yemişti. Zeynep Ela’nın doğduğundan beri güvendiğim doktoru olan Gülnihal Hanım’a randevu aldık. İlk bulgular bağırsak enfeksiyonu gibi gözükürken idrar tahlilindeki değerler hepimizi şok etti. Zeynep Ela’nın ilk önce idrarında daha sonra kanındaki değerler, diyabet hastalığının varlığını gösteriyordu. Tabi bunun için daha detaylı bir tetkik yapılması gerekirdi. Ama sonuçta elde ettiği bulgulardan ulaştığı sonuca göre diyabet nedir ne değildir? Diyabetli bir hastanın ihtiyacı olan insülin iğneleri daha farklı bir yaşam biçimine sahip olması gerektiği vs. Her şey konuşuldu. O an, kan alınırken damarı çok zor bulunan ve kollarımda ağlayarak çırpınan kızımı düşündüm. Daha 3 yaşında, nasıl yaparız? Kendimi suçladım, neden diye sordum. Annelik endişeleri, düşünceleri, kaygıları her biri boğazıma yapıştı.
Sonrası “Cerrahpaşa Çocuk Acil”e yolculuk. Bir sürü hasta çocuk ve bir sürü endişeli aile… Çaresizlikle oradan oraya koşturan insanlar. Aslında çok da iyi şartlarda olmasalar da işlerini yapmaya çalışan asistanlar, doktorlar…
Doktorumuzun bize verdiği bilgiye göre burada da değerler yüksek çıkarsa bizi en az 4- 5 günlük bir hastanede kalma süreci, tahliller bekliyordu. Özel hastaneden sonra, uzun süredir hastaneye ihtiyacı olmayan biz Cerrahpaşa’da epeyce zorlandık. Tüm aileler için aynı şey geçerli mi bilmiyorum ama, doktorlar değil ama çalışanlar size yıllardır orada yaşıyormuşsunuz gibi davranıyor. Kocan bu kanı alsın, şuraya götürsün. Onu oraya koyma, onu bana vermiyorsun. Çocuğuna ne olduğunun endişesi bir yana insanların saçma sapan muamelesine maruz kalıyorsun. Belki de haklılar, onca hastalığın hengamenin kısıtlı şartların içerisinde böyle davranılması gerekiyordur, bilmiyorum.
Zeynep Ela’nın bir kez daha kanı alınınca bizi 3 numaralı odaya yerleştirdiler. Oradaki diğer çok kötü durumdaki çocukları görmemesi için elimden geleni yaptım. Neyse ki kaldığımız odada o an için bizden başka kimse yoktu. Burada da özel hastane ile karşılaştırma yaptım ister istemez. Odada tek başımıza kalmak zorundayız. Birden fazla refakatçi yasak, bir şeye ihtiyacınız olsa telefonun bile çekmediği bir odada duruyorsunuz. Yalnız hissettim, bir arkadaşımla ya da annemle konuşmak istedim, imkansız. Emre’nin ara ara yanıma uğraması bana iyi geliyordu. Çıkan sonuçlardan haberdar ediyordu, su ıslak, mendil gibi ihtiyaçlarımızı görüyordu. Zeynep Ela sürekli “eve gitmek istiyorum” deyip yatağa yatmayı reddetti. Bende onu kucağımda uyuttum. Kendimi diyabet, fikrine alıştırmaya çalışsam da çok zorlandım. Hastanede kalacağımız fikri, belirsizlik; tek başınalık ilk defa bu kadar sıkıcıydı.
Hayat zor, insan olmak zor. Ama anne olmak en zoru sanırım. O gece geç saatte bizi taburcu ettiler. Zeynep Ela’nın Cerrahpaşa’da yapılan bir kısım tahlillerinde değerleri normal çıktı. Yarın sabah yeniden gideceğiz, geçmişe yönelik araştırmalar ve yeni kan tahlilleri yapılacak. Diyabet mi, değil mi henüz belli değil. İçimde bir umut var olmaması ihtimali üzerine… Ama anneyim elimde değil, “ya öyleyse” yi düşünüp kahroluyorum. Kendimi onu çok sevdiğim için suçladığım bile oldu.
Salı öğleden sonra Kaş için biletimizi ayırtmıştık, kuzum kendine parlak pembe bir bikini seçmişti. Dedesinin kendisini özlediğini söylüyordu. Bir yandan da okulundaki arkadaşları Kaş’a giderse onu özleyeceklerdi. Heyecanlı bir çelişki içindeydi. Ama son günlerde çok daha neşeli ve keyifliydi. Bense ona olan sevgimi daha sık dile getiriyordum. şükrediyordum ve hala şükrediyorum.
Yarın ki sonuçlar, ne olur negatif çıksın!
Yaşadıklarımız kötü bir tecrübe olarak Haziran ayında kala kalsın.
Tüm anneler için Temmuz gelsin, içlerine güneş gibi bir umut doğsun.
Bütün yavrular sağlığına kavuşsun, şifa bulsun.