İki eliyle sıkı sıkı kavradığı büyükçe hasır sepeti ile patika yoldan kente doğru ilerliyordu. Saçından topuğuna kadar uzanan kahverengi ve turuncu tonlarında ki elbisesinin uçları çamura bulanmıştı. Göz ucuyla yardımcısına doğru bakmakta idi. Nedenini sorgular gibi devam ettiği bakmaya.
Kent ile ormanı birbirine bağlayan köprünün üstünde, devasa ahşap kapının açılacağını bekliyordu.
Neden kimse kapı da değil diye soracak iken birden bire kapı ardına kadar açıldı.
Küçük meydanda sessizlik hakimdi.
Kentin cıvıltıları yerini boş bir uğultu ya bırakmıştı. Çıplak ayakları taş zeminin sıcaklığından çok yüreğinin çarpıntısı ile titriyordu. Gözlerini aşağıya inen merdivene kaydırdı.
Kapı da ki görevliler, o gencecik bedenler, yere boylu boyunca uzanmış, son nefeslerini çoktan vermişlerdi.
Kent iç duvarının üstüne yarı yatar vaziyette uzanmış, sarışın, yeşil gözlü, diğerine göre epeyce genç olan ise tek bir söz söylemeden ve hiç bakışlarını kaldırmadan insanın canını acıtan bir tavır ile elinde ki elmayı ısırıyordu.
Kızıl, kıvırcık saçlı, iri kahverengi gözleri ve cüsseli yapısıyla karşısında hiç tanımadığı bir adam duruyordu.
Gıcık bir ses tonu ile konuşuyor; kentin artık benimdir diyerek, kahkahalarla gülüyordu.
Kenti ve tüm yaşayanlar, bu iki korsanın önderliğinde ele geçirilerek, yerle bir edilmişti. Çocukları ve ailesi en yüksekte bulunan odadaydı.
Onların yanına gitmek istiyordu bir yanı, bir yanı ise cansız bedenleriyle karşılaştığında ne yapacağını bilemiyordu.
Bir teklif sundu o anda iri cüsseli olan; (kentini ele geçirdiği yetmiyormuş gibi gururunu yerle bir eden) bizimle eğlen güzel kraliçe, o vakit aileni sana bağışlarım. Şuan da boyunlarında hançer dayalı bir şekilde senin vereceğin karar ile değişecek yazgıları.
– “Bizimle kentini yağmaladığımızı kutlayacaksın ailen bunu izleyecek ya da ailenin ölümünü sen izleyeceksin. Ama seni kolay kolay öldürmem” diyordu.
Her iki teklifi de gururuna dokunuyordu.
-“Tamam seninle kutlayacağım fakat önce izin ver hazırlanayım” dedi.
Yardımcısına seslendi; “gel bana eşlik et”.
Yardımcısı yanına geldi, elinden tuttu ve avluda ki küçük odaya girdiler.
-“Bir çözüm bulmam gerek, seni de ailemi de kurtarmam gerek” dedi. Yardımcısının elini tutarak, gözlerini yummuştu.
Kesik kesik nefes alırken, kalbi duracak gibi olurken, birden gözlerini açtı. Yatağındaydı, doğruldu. Etrafına bakındı. Saatine baktı. Öğlen vaktini çoktan geçmişti. Gördükleri bir düştü fakat nasıl bir düş. Binlerce yıl öncesinde yaşadığını görmüştü. Kahve yapmak için mutfağa gidiyordu ki, şövalenin üstünde duran tuvali gördü.
Bu resim! Nasıl olur! Gece yatmadan resim mi yapmıştı. Asla anımsamıyordu. Kahve yapmayı dahi unuttu. Hiç kendi çizgisi olamayan bir resimdi bu. Bir sürü yüz, şaşkın, korkmuş, sanki bir şeyler söyleyecekken susturulmuş.
Hemen bilgisayarını açtı ve resmi ile örtüşen bir taş yontmaya denk geldi. Bir de not bırakılmıştı;
“Beni bulamazsan üzülme,
eşyalarımı bulacaksın.
kestiğim taşları, açtığım yolları,
işlediğim heykelleri bulacaksın.
ve göreceksin ki binlerce yıl öteden,
parmak izlerimiz değecek birbirine…”