Ülkemizde boy veren, serpilen, gelişen geek işlerine yer verdiğimiz serimiz Yerli Geek İşleri’nin bu bölümünde Alper Canıgüz’ü tanıtalım kitaplarından bahsedelim dedim.
Takipçilerimiz hatırlayacaktır ilk yazımızda Murat Menteş’i ikinci yazımızda Onur Ünlü’yü konu edinmiştik. Bu iki ismin takipçileri afilifilintalar.com isimli internet sitesini biliyordur muhakkak. Birkaç sene öncesine kadar bu ülkede genç ve popüler edebiyat namına ne varsa Afili Filintalar’dan çıkıyordu neredeyse. Site eskisine nazaran biraz atıl kalsa da Türk Edebiyatı’nın ihityaç duyduğu dinamizmi ve yeniliği sağlaması bakımından asla hakkı yenmeyecek bir mecra.
Alper Canıgüz de Afili Filintaların bir parçası. 1969 doğumlu yazar bugüne kadar birbirinden tuhaf dört roman yazdı,2013 yılında Almanya’da üç ayda bir yayınlanan muhakkak okunması gerekilen yabancı romanlar listesinde yer aldı,
yeni kitabını sabırsızlıkla bekletiyor.
Yazarımız kendi hayatını kendi kelimeleriyle şöyle anlatıyor:
“1969´da istanbul´da doğdum. çocukluğum Acıbadem´in çeşitli mahallelerinde, uydurduğum hikayeleri arkadaşlarıma anlatarak geçti. Kalan zamanlarımda da mahalle savaşlarına katılıyordum. Zannediyorum yalancı ve kötü huylu oluşum bundan ileri gelmektedir. 1980´de Dârüşşafaka´ya girdim. Orada, fazla konuşmak zayıf biri olduğunuzu düşündürebileceğinden hikayelerimi anlatmayı bırakıp yazmaya başladım. bir ara Franz Kafka isimli şahsiyetin benim kadar iyi uydurabildiğini fark edip küçük bir hayal kırıklığı yaşadım ama çabuk toparlandım. Ne de olsa ben daha gençtim ve o ölmüştü. Boğaziçi Üniversitesi´ndeki psikoloji eğitimim bana japon bıldırcınlarından pek de akıllı sayılamayacağızı öğretti. Otuz yaşına geldiğimde, başladığım bir romanı nasıl olduysa bitirebildim: “Tatlı Rüyalar, Psiko-Absürd Romantik Komedi.” bugünlerde 11 aylık kızım Ada´yla birlikte yeni romanım üzerinde çalışıyoruz. Jules Verne, Michel Zevaco, Dostoyevski, Calvino, Nabokov ve Fowles hayatımın farklı dönemlerinde beni etkilemiş, büyük uydurukçulardır.”
Büyük uydurukçulardan etkilenen bu büyük uydurukçu aldığı psikoloji eğitiminin de etkisiyle enfes romanlar kaleme almıştır. Kendisi şu sıralar bir çocuk yetiştirmekte, boş zamanlarında da reklamcılık yapıp kitap yazmaktadır.
Kendisinin dört tuhaf kitabını ise şu şekilde inceleyebiliriz.
Tatlı Rüyalar
“Senin iraden güçlü değil hayatım, sadece tutkuların zayıf.”
İlk romanlar çoğu zaman birtakım kusurları görmezden gelinebilir işlerdir hatta iyi bir okuyucu ilk romandan yazarın edebi gelişimini çok isabetli bir şekilde tahmin edebilir. Yazar kendini hangi noktalarda geliştirmeli, nasıl tekamüle ermeli ilk roman ile anlaşılır. Tatlı Rüyalar ise bu tanımlara bu tespitlere pek uymayan bir roman. Yakın arkadaşı Murat Menteş gibi Alper Canıgüz de ilk romanında yapabileceği her şeyi layıkıyla yapmış sağolsun. “Arkadaşlar merhaba, ben böyle uçuk kaçık, tuhaf tuhaf öyküler anlatacağım bundan sonra müsaitseniz haberiniz olsun” der gibi geliyor kitap.
Hayatının geri kalanını yaşayabilmek için bir kısmını satan insanlar, rüya içinde rüyalar, romanında içinden zekice çıkan psikoloji referansları falan derken yüzyılların klişesi hem eğlenip hem öğrenmek deyimi can buluyor Canıgüz’ün kitabında.
Kitap İnception’ın vizyona girmesinden seneler önce yazıldı ve İnception’a çok benziyor arkadaşlar. Haberiniz olsun
Oğullar ve Rencide Ruhlar
“Beş yaş insanın en olgun çağıdır, sonra çürüme başlar”
Oğullar ve Rencide Ruhlar zannediyorum ki Canıgüz’ün en tanınan en bilinen kitabı. Beş yaşında bir dahi olan, büyümüş de küçülmüşlüğün kitabını yazmış, dünya tatlısı dünya ürküncü yavrucağımız Alper Kamu’nun gizemli bir cinayetin peşinde hayatın anlamını arayışını okuyoruz kitap boyunca. “Zaten insanlığa dair kavrayışımızı biraz daha ileri götürmeyecekse, bir cinayeti çözmek neye yarar ki?” Bu tuhaf polisiyenin hem anlatıcısı, hem dedektifi olan beş yaşındaki Alper Kamu son yıllarda Türk edebiyatında yazılmış en ilginç karakterler arasında yerini alıyor. South Park mizahını sevenlerin kitaba bayılacağını düşünüyorum. Aşmanız gereken tek engel “Beş yaşında bir çocuk nasıl böyle şeyler düşünüp söyleyebilir?” şeklindeki ön yargınız. Bunu aştığınızda çok eğleneceksiniz.
Gizliajans
“-aşka inanmıyor musun sanem?
-sadece aptallar aşka inanır.
-emin misin?
-tabi ki eminim.
-sadece aptallar emin olur. “
Yanlış anımsamıyorsam tam da bu kitabın başlığında bir sözlük yazarı “Alper Canıgüz kitapları kendi içerisinde tutarlı geri kalan her şeyler tutarsızdır” diyordu. İşte tam da böyle bir kitap Gizliajans. Canıgüz külliyatının şimdilik en absürt parçası. Allah’ın bir lütfu, edebiyatın hem eğlenceli hem romantik hem de yoğun olabileceğinin kanıtı. Lise öğrencisine de, 50 yaşındaki Dostoyevski okuruna da okutulabilecek bir kitap, adeta “bana göre süt onlara göre çikolata” reklamında bahsi geçen gıda maddesinin edebiyata dökülmüş hali.
“bak mesela pencerenin önüne bir kuş konar ben seni severim, bir tren yolculuğunda pencereden dışarı bakarken derme çatma bir ev gözüme çarpar ben seni severim, burnuma eskilerden, hangi uzak hatıraya ait olduğunu çıkaramadığım bir koku çarpar ben seni severim, kafama kuş sıçar ben yine seni severim… anlıyor musun beni?” diyebilecek kadar romantik bir o kadar da boşboğaz bir kitap.
Alper Kamu; Cehennem Çiçeği
“Birinin yıkıntıların nöbetini tutması gerekir; işte o yüzden, biri hariç, bütün çocuklar büyür.”
Alper Kamu çok tutulunca devamı çekilen tüm filmlerle kafa bulmaya geliyormuş gibi bir isme sahip olan bu kitap Kamu efsanesini layıkıyla devam ettiriyor. Eser yine bir polisiye hikayeyi arka plana alarak tonla mevzuya girişiyor, evlilik, aile, aşk gibi kavramlar arasından şık slalomlarla sıyrılıp varacağı noktaya çok isabetli atışlar gerçekleştiriyor. Yazarın diğer kitaplarından daha sert, daha karanlık bu kitap bir taraftan sürüm sürüm sürüklerken öbür taraftan okuru çılgınca bir duygu karmaşası içerisinde bırakıyor.
Alper Canıgüz’ün eserleri şimdilik bu kadar. Kendisinin Kan ve Gül isminde bir kitap yazdığı kulağımıza çalınan dedikodular arasında. Çıksa da okuyup incelemesini yapsak.
Söz sizde sevgili okur. Daha önce Alper Canıgüz okuyan varsa yorumlarını bekliyor, “Yerli Geek İşler bölümünde şunu da işleseniz çok hoş olur bak” dediğiniz şeyler varsa tavsiye etmenizi umut ediyoruz.
Çocukluğumuz Bir Bir Eriyor: Toys ‘R’ Us İflasını Açıklamak Üzere!
Geek olmamızın belki de ilk meydana çıktığı yıllardı. O yıllar bakkallar fasikül halinde Spider-Man sayıları satar, lunapark için Tatilya’ya gider, oyuncak için ise o zamanlar evrenin sonsuzluğu gibi gelecek büyüklükte olan Toys ‘R’ Us’a doğru yola çıkardık. Space Jam oyuncakları, boyama kitaplarını, figürleri hala hatırlıyorum. Öyle güzeldi. Ancak Amerikan basınına göre oyuncak sektörünün eski büyük lideri, yeni nesil Amazon vb. sitelerle baş edemeyerek 1 hafta sonra iflasını açıklayacak.
Reuters ve Wall Street Journal iflas haberini ilk alanlar oldu. Raporlarına göre, oyuncak perakendecisi birkaç hafta içinde iflas başvurusunda bulunmak zorunda kalacağını açıklamışlar. Markanın ABD’deki 1,600 artı mağazasında yaklaşık 5 milyar dolar borcu olduğu söyleniyor.
Toys ‘R’ Us’ın da tarihin tozlu raflarında kaybolduğu bir hayata hazır mıyız geekler? Ben değilim.
Çizgi Roman: The Defenders #5 İncelemesi
Defenders 5.sayı geldi çattı. Ben de arkada Defenders soundtrack’ini açtım okudum. Şansıma aksiyon çok yoktu. Aksiyonu az ama eğlencesi bol sayıda ilk kez Ben Urich’in anlatımıyla yapmadık açılışı. Onun yerine giriş sayfalarımızı Frank Castle, Punisher, suç ile ilgili görüşleri ile kapladı. Karakterin güzel bir özetiydi bu konuşması aslına bakarsanız. Kısaca kahramanların sağlamaya çalıştığı adaletin hiçbir zaman işe yaramamasından dem vurdu.
5. Sayıya bir giriş yaparsak, ilk hikaye arkı 4. sayı ile bitmiş sanmıştım. Hem bitmiş gibi göründüğünden, hem de artık bitsin istememden olsun gerek. Görünen o ki Diamondback’in bir de kaçış planı varmış. Sayı beli kırılmış Iron Fist’in Night Nurse’ün mekanında uyanması akabinde artık bir teşekkür amaçlı binayı satın almasıyla açıldı. Buralardaki konuşmalar sayının geneli gibi çok güzel yazılmıştı, özellikle Danny’nin ”Vücudum bir tapınak” tarzı sözleri karakterin olması gerektiği halini iyi yansıttı. İsterdik ki dizide de bu yönü biraz daha ön plana çıksın. Punisher ile aynı polis aracında taşınan Diamondback çenesi ile Punisher’ı yormaya, hatta irrite etmeye çalışıyor. Ona ölen karısından dahi bahsediyor ve başarıyor da. Bu sırada ekibi ise 4 kişi bir çatıda görüyoruz tek kelime ile harika panellerdi. Marquez’in çizimleri yine harika, yine harika. Ekibin burada gelecek hamlelerini planlamalarını ve birlikte hareket etmelerini okumak şahaneydi. Özellikle Danny’nin Matt’e;
“Çok fazla boks referansı kullanıyorsun, ünlü bir boksör falan mısın?”
sorusu güldürdü cidden. Sayının son anlarına doğru bir ikili diyalog da yine Danny-Matt ikilisinden geliyor. Danny’nin Matt’e neden maske taktığını sorduğunda geçen konuşmalar da çok iyi yazılmıştı. Evet yıllardır süper kahraman filmlerinde, dizilerinde izlediğimiz, gördüğümüz nedenlerden çok da farklı bir şey sunmadı bu diyalog belki ama Anad dönemi başladığından beri kimliğini koruyan Daredevil ve onun Danny ile ilişkisi için önemli bir gelişim noktası oluşturur cinstendi.
Sayının finali ise şok eden cinstendi Black Cat evine gidiyor ve onu bekleyen Diamondback ile karşılaşıyor. Kısa bir ikili konuşmanın ardından Diamondback Cat’e kurşunları yağdırıyor. Kedi bu sefer dört ayak üzerine düşer mi bilinmez. Matt’in silah seslerini duyması ile sayı perdesini kapıyor. Dediğim gibi, sayıda aksiyon belki azdı, ama okuması zevk veren unsurlarda ilk sırada bile gelmez aksiyon benim için. Özellikle bir ekip serisinde ekibin dinamikleridir önemli olan. Hala okumuyorsanız, okumadıysanız, Bendis’in kaleminden çıkan harika diyalogları, etkileşimleri ve Marquez’in ortaya döktüğü sanatı kaçırıyorsunuz. Şimdilik benim Defenders #5 için söyleyeceklerim bu kadar.
Gelecek sayı ve sayılarda görüşmek üzere!
Emmy Ödül Törenine Saatler Kala, Bir En İyi Dizi Adayı: The Crown
Zaman zaman dizi dünyasının Oscar’ı diye de hitap edilen Emmy ödül törenine saatler kalmışken, kendime izlemiş olduğum dram dalında en iyi dizi adaylarından birini yazabilecek olsam hangisini yazardım diye sordum. Verdiğim cevap için ise düşünmem gerekmedi! Peter Morgan tarafından yaratılan The Crown kuşkusuz bu yıl televizyonlarda – aslında bir Netflix yapımı – çıkan en iyi eserlerden biri. Netflix’in en pahalı işlerinden biri olan bu yapımın tahmini bütçesi tam 156 milyon dolar. Dizinin konusu ise Oscar’lı film The King’s Speech’te de izlediğimiz kekeme kral IV.George’un ölümünden sonra Elizabeth’in tahta çıkışı ve ardından gelişen tarihi olayları kapsıyor. Dizi konusu bakımından tarihi ve tarihi yapımları sevenler için bir elmas niteliğinde. Bir belgesel tadında tabi ki değil fakat bunu beklememiz de yersiz olurdu. Özellikle bazı bölümlerin sonlarında o bölümde ele alınan herhangi bir konunun gerçekte ne zaman vuku bulduğu, sonuçları ve sonrasında neler olduğu gibi bilgiler de yer alıyor.
Dizinin başrollerini Kraliçe 2. Elizabeth rolünde Claire Foy, eşi, Edinburgh Dükü Philip rolünde Doctor Who severlerin yakından tanıdığı Matt Smith, kraliçenin kardeşi Margaret rolünde güzelliğiyle izleyeni ekranlara kilitlemeyi başaran Vanessa Kirby ve son olarak Winston Churchill rolünde ise 2 Oscar adaylığı bulunan John Lithgow var. Üstteki görselden de görebileceğiniz gibi casting çok ama çok başarılı. Karakterlerin tarihteki gerçek halleri ile inanılmaz bir benzerlik sağlanmış. Dizinin o devasa bütçesinin nerelerde kullanıldığını hakkında koymuş olduğum görsellere baktığınızda fikir edinebilirsiniz diye düşünüyorum. İzlediğinizde ise kendi gözlerinizle görürsünüz. Çünkü prodüksiyon tek kelimeyle harika. Örnek vermek gerekirse kostüm departmanı ortaya çok ince bir işçilik koymuş.
Kostümler dışında kullanılan set, dekorlar muazzam, 20.yüzyıl İngiltere’sini hissedebiliyorsunuz. İç mekan tasarımları kraliyet ailesine yakışır cinsten görkemli, dış mekan çekimlerini izlerken ise kendimi sık sık ”Oha, bu kadar insanı nasıl toplamış da bu sahneleri çekmişler” derken buldum. Özellikle Elizabeth’in siyasi nedenlerden dolayı birçok ülkeyi gezmesi gerektiğinde, buralarda çekilmiş sahneler sizin, olayın içine girmenizi kolaylaştırıyor.
Dizinin müziklerinin başında Rupert Gregson-Williams var. O da çok başarılı bir iş çıkarmış. Özellikle ”Duck Shoot” parçasını dinlemekten sıkılmadım henüz. Tema müziğini ise Rupert değil, Hans Zimmer yapmış! Kendisini övmek için ayrı yazı yazarım ben, o kadar ünlü ve sektörde her iyi işin altında adını görebileceğiniz biri. Meraklısına araştırmayı öneririm, bakarsınız sizin de sevdiğiniz bir filmin, melodisinin yaratıcısıdır.
Dizinin değinmediğim noktalarından biri ise, dizinin ne kadar akıcı olduğu, 50 dakika – 1 saatlik bir dizi için inanılmaz derecede akıcı. Kendinizi üç dört bölümü ard arda izlerken buluyorsunuz. Bu süreye sahip diziler için bende bunu başarabilen son dizi sanırım Breaking Bad idi.
Biraz daha detaylı bir şekilde konuya değinmek gerekirse, merak etmeyin dizi, siyasete en ince ayrıntısına kadar girmektense, bir kitap olarak düşünürsek, onun sadece kapağını, iç çizimlerini ve belli kesitlerini alıntılıyor. Odak noktamız daha çok 2.Elizabeth. Onun yükselişini, bir Kraliçe ve aynı zamanda bir eş, bir anne olarak yaşadığı zorlukları görüyoruz. Siyaseti bilmiyor, okula gitmemiş, herhangi bir alanda eğitim almamış, çocukluk yıllarında sadece ülkenin yasaları, İngiliz Klisesi hakkında öğretiler görmüş ve dolayısıyla olduğu noktada zorluk çekiyor.
Claire Foy sergilediği performansla hem Taç’ın (Crown) hem de rolün altından kalkmış. Hazır bir oyuncunun performansına değinmişken, oyunculuklardan bahsedeyim. Dizi diğer çoğu alanda olduğu gibi oyunculuklar konusunda da sizi etkiliyor. Hatta yeri geliyor tüyleriniz diken diken bir şekilde ekrana bakarken buluyorsunuz kendinizi. Başta dizinin castını saymıştım. Tekrar saymama ya da tek tek değinmeme gerek yok zira hepsi iyi derecesinde performanslar sergiliyorlar ancak 2 kişi oldukça ön plana çıkıyor. Biri zaten ana karakterimize hayat veren Claire Foy. İlk sezonu bitirdiğinizde, bir kez daha ilk bölümü izleyip, daha sonra son bölüme bir göz atmanızı istiyorum. Karakterin yaşadığı değişimi nokta atışı diyebileceğimiz şekilde, eksiksiz gösteriyor. Diğer kişi ise Winston Churchill rolündeki John Lithgow. Dönem veya karakterler hakkında herhangi bir belgeseli ya da Youtube’dan birkaç videoyu izlerseniz görürsünüz. John Lithgow’un kullandığı beden dili, yürüyüşü, mimikleri, sanki gerçekten O’ymuş gibi hissettiriyor. Zaten her iki oyuncu da rolleri ile oyunculuk dallarındaki adaylıklara sahip. Claire Foy, ”En iyi kadın oyuncu” dalında, John Lithgow ise ”En iyi yardımcı erkek oyuncu” dalında aday. Yazı boyunca amma övdün, hiç mi kötü, olumsuz etken, faktör yok diye düşünmüş olabilirsiniz. Ama inanın yoklar. Dizinin Emmy ödüllerinde tam 11 adaylığı var.
Bu adaylıkların en önemlilerinden bazıları:
- En İyi Drama Dizisi
- Bir Drama Dizisinde En İyi Kadın Oyuncu
- Bir Drama Dizisinde En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu
- Bir Drama Dizisinde En İyi Yönetmenlik
- Bir Drama Dizisinde En İyi Casting
- En İyi Müzik Kompozisyonu
- Bir Drama Dizisinde En İyi Senaryo
Dizi Golden Globe (Altın Küre) ödül töreninde ise En Drama Dizisi ve Bir Drama Dizisinde En İyi Kadın Oyuncu ödüllerini evine götürdü. Sırada Emmy ödülleri var. Ben yapımın törenden en az birkaç ödül ile ayrılmasını istiyorum ve ümit ediyorum.
Diziyi hala izlememişseniz inanın bu yılın en iyi dizilerinden birini kaçırıyorsunuz. The Crown, çok kaliteli bir yapım ve her ayrıntısını incelemeniz, hayranlıkla döneme tanıklık etmeniz için sizleri bekliyor.
Bombalamasyon
Bir Stephen King Uyarlaması: “IT” Film İncelemesi
Kaliteli filmlerin ülkemize geç gelişinden ya da hiç gelmeyişinden muzdaribiz. Geç gelmeyenler ise popüler filmler oluyor. Yani sinemada Imax kalitesiyle,...
Çocukluğumuz Bir Bir Eriyor: Toys ‘R’ Us İflasını Açıklamak Üzere!
Geek olmamızın belki de ilk meydana çıktığı yıllardı. O yıllar bakkallar fasikül halinde Spider-Man sayıları satar, lunapark için Tatilya’ya gider,...
Çizgi Roman: The Defenders #5 İncelemesi
Defenders 5.sayı geldi çattı. Ben de arkada Defenders soundtrack’ini açtım okudum. Şansıma aksiyon çok yoktu. Aksiyonu az ama eğlencesi bol...
Emmy Ödül Törenine Saatler Kala, Bir En İyi Dizi Adayı: The Crown
Zaman zaman dizi dünyasının Oscar’ı diye de hitap edilen Emmy ödül törenine saatler kalmışken, kendime izlemiş olduğum dram dalında en...
Jeneriği ile Akıllara Kazınmış 15+2 Efsane Televizyon Dizisi!
Bir dizinin en önemli öğesi jeneriğidir. Bu cümlemi direkt kıran bir dizi var Ray Donovan. Jenerik kullanmıyor. Sert bir mizacı...
Game of Thrones: Kitaplarda Hala Hayatta Olan Karakterler!
George R.R. Martin acımadan karakter öldüren bir yazar olabilir fakat öyle karakterler var ki dizi yapımcıları öldürse de sevimli yazarımız...
Inhumans Imax İncelemesi, İlk İzlenim
İlk önce film olması planlanan, daha sonra diziye evrilen Inhumans’ın ilk 2 bölümü Imax sinemalarda gösterime girdi. Amerika’da ABC kanalının...
Beyaz Perde’de Boy Göstermiş Can Alıcı 11 Kadın!
Daha önce en efsane kötü karakterler videosu ile karşınıza çıkmıştık. Şimdi ise iyisiyle, kötüsüyle, çılgınıyla, tatlısıyla, kurbanlık koyun gibi insan...
Game of Thrones’u Neden Bu Kadar Çok Seviyoruz? Nedir bu Game of Thrones Manyaklığı?
Manyak, kelimesi burada kötü anlama gelmemektedir. Ülkemizde tatlı kişilere manyak tepkisini veririz. Ve bu ülke, kalıbımı basarım ki Game of...
Game of Thrones 7.Sezon Finali “The Dragon and the Wolf” İncelemesi ve Akılda Kalanlar
“Karlar yağdığında ve ak rüzgarlar estiğinde yalnız kurt ölür ama sürü yaşamayı sürdürür.” SPOILER Dizinin asıl müziği en hafif halinde...
Bomba
-
Bomba1 ay önce
Ben Affleck’ten Snyder, Whedon ve Adalet Takımı İçin Yorumlar Var!
-
Bomba11 ay önce
THE WALKING DEAD 7.SEZON 1.BÖLÜM THE DAY WILL COME WHEN YOU WON’T BE İNCELEMESİ
-
Bomba1 sene önce
GAME OF THRONES 6.SEZON 5.BÖLÜM THE DOOR İNCELEMESİ -SPOILER-
-
Bomba1 sene önce
SUICIDE SQUAD FİLM İNCELEMESİ -SPOILER-
-
Bomba1 sene önce
YILLAR GEÇMİŞ OLSA DA SIRRI ÇÖZÜLEMEYEN CİNAYETLER
-
Bomba1 sene önce
BATMAN v SUPERMAN DAWN OF JUSTICE FİLM ELEŞTİRİSİ – SPOİLER DOLU-
-
Bomba1 sene önce
GAME OF THRONES 6.SEZON 1.BÖLÜM THE RED WOMAN İNCELEMESİ
-
Bomba1 sene önce
GAME OF THRONES 6.SEZON 7.BÖLÜM THE BROOKEN MAN “HEDİYELİ” İNCELEME