Yüzü süzüle süzüle bebek yüzüne dönmüş, kaşık kadar kalmıştı
Demirden mi dövülmüş desem, granitten mi bu yüz
Ya da yıldırımın köküne dek yardığı
Bir ağaçtan mı oyulmuş?
Bedeni telaşla küçülüyordu sanki, öyle birdenbire
Sabah uyanır uyanmaz unutuluveren düşler gibi,
Onu böyle yorgana sarılmış ağlarken görenler
Koca kadın olduğunu bilmeseler,
Eriyip gitmiyor da bebekliğine dönüyor derlerdi.
Teni o kadar hassas, o kadar soluktu ki,
Alacakaranlıktaki pervaneler gibi, ama ya rengindeki yorgunluk
Ne çocukluk, ne solukluk, ne de yorgunluktu sadece
Hepsinin birbirine girdiği bir karışımdı ondan yansıyan.
Yaşamının ona kalan payında acısı gibi çağrılmadan gelen bir gözü karalık
Ve soluksuz süren ama kaybedilen bir savaş vardı.
Onu rahatlatan dalgaların çıplak bırakıp gittikleri
Kayalığın görüntüsüyse seyircilerine kalmıştı.
(Çeviren: Sevcan Yılmaz)