-
Galatasaraylı bir arkadaşımın ısrarı ile izlediğimiz 2013 Galatasaray - Real Madrid maçını unutamam. Özellikle (bkz: Didier Drogba)'nın topuk golü enfestir. Durumu Galatasaray lehine 3-1 yapan goldür.
İzlemek isteyenler buradan ulaşabilir.
-
Hasan kabze'nin Beşiktaş'a karşı attığı o son dakika golünden sonra bacaklarımı 1 dakika boyunca hissedememiştim duygu patlamasından. 24 yaşındayım, o duygunun yarısını bile hissedemedim şimdiye kadar.
-
hatırladığım gol yok gibi ama Fenerbahçe galibiyeti getiren son dakika golü atınca babamın sevinci hep yüreğimin baş köşesinde.
-
Hiç unutmam arkadaşlarla yine maç yapıyoruz ben yine tüm beceriksizliğimle dolanıyorum ortada. Ama kendimi de ispat etmek için bir fırsat kolluyorum dolanırken. derken topu ayağımda buluyorum. Bir pas gelmişti ve karşımda sadece kaleci vardı. Ne yapacağını şaşırmış bir şekilde ve arkamda benden pek de ümidi olmayan arkadaşların bağırışlarıyla kaleye doğru slow motion ilerliyorum, sesler daha da derinden geliyor, soluğumu dinliyorum kalp atışlarımla beraber. kalecinin suratında "bundan da gol yersek artık..." Alaycı bakışını görüyorum hafif sırıtışıyla ve daha çok hırslanıyorum. Sağ taraftaki boşluğu görüyorum ve ayağımın içiyle topu yavaşça yuvarlıyorum kırk yıllık futbolcu gibi ve üzerime kayarak gelen kalecinin üzerinden atlıyorum yine slow motion. Kaleci, ardında yavaş yavaş kalesine giden topu izliyor umutsuz gözlerle. Arkadaşlar üzerime koşuyor sevinç çığlıklarıyla. Golümü atmanın verdiği gururla karşılıyorum onları kollarımı açarak.
Keşke böyle olsaydı. Olmadı. Kaleciyle başbaşa kaldığım doğru. Ayağımın içiyle kaleye yollamayı planladığım topun üzerine bastığım ana kadar hatırlıyorum her şeyi ama ondan sonrası yok bende. Unutulmaz.