Kin, nefret, öfke. Her ne kadar bu duyguların sadece aciz insanlara ait olduğunu düşünsem de herkesin içinde katı bir kin barınır ve bunu sadece merhamet dengeleyebilir. Merhamet, bir insanda olması gereken en önemli duygudur fakat insanı mantıktan uzaklaştırıp hassaslığa davet eder. Herkesi çok fazla düşünmeni, affetmeni ve kıyamamanı sağlar. Kimse bu kadar iyi olmayı ve düşünülmeyi hak etmez ve kaldıramaz. Fakat insanlar, her zamanki gibi tüm çıplaklıkla ele almadığı konulardan birini atlarlar; merhametin gitgide kine, öfkeye, hırsa dönüşmesi. Bu durum uzun ve ciddi bir yoldan geçirir kişiyi. Tahammülsüzleşirsin ve kendine dahil etrafındaki tüm insanlara olan saygın yavaş yavaş azalıverir. Kulağına intikam ninnileri okunur, çünkü kinin bir diğer adı da intikamdır. İçini yavaş ve zehirli bir şekilde kaplayan kin, geçtiğin tüm çiçekleri kurutur, tüm renkleri soldurur
Aslında tüm bunların sebebi sensindir. Sustuğun, düşündüğün, kararsızlığın içinde boğulduğun ve her ne olursa, ne yaparlarsa yapsınlar hayatına dokunmayan insanlara el uzattığından koskoca bir karanlığa gömüldün. Yüreğin içinde artık susmayan bir ses haline geldi. Acıdır kin, ölüm gibidir, cehalettir, iki ayaklı kuşkudur, zehirli bir sarmaşıktır, kurutamazsın. Her zaman arkana bakmana neden olur, güven ile verilen savaştır; kimse kazanamaz bu savaşta, sadece kayıp vardır. Kin ile yürünen tüm yollar çöle, bataklığa dönüşür. Ne sevgiyle beslenmeye yarar ne de öfkeyle, her ikisi için de tehlike arz eder, acıyla beslenir çünkü.
Zamanın öldürmeyi kolay kolay başaramadığı en kuvvetli duygu kindir. Bastırılan her şeyin ardından bu kuvvetli duygu çıkar. Ruhu besler, tatminkardır fakat benliğinden uzaklaştırır.