Yüreğime düştüğün günden beri
Fesleğen kokulu bir sevda büyür içimde.
Dokunmalara hasret.
Şafakların kundağına belediğim hayaller
İp atlıyor gönlümün avlusunda gülerek.
Umudun deklanşörüne basıp,basıp her gece,
Çoğaltıyorum resmini binlerce.
Tutuşturup Polyanna ’mın eline
Seni aratıyorum düşlerime.
Yüreğime düştüğün günden beri,
Yazgının poyrazında üşür ellerim.
Kuytularıma konan kırlangıçlar ölür sessizce.
Mahzun gülüşlerime ket vurur gamzelerim.
Gecenin şafakla öpüştüğü yerde,
Hasretin duldasında güneş öperken teni
Savurur yelesini yılkı atlarım.
Alıp yedeğine haramileri,
Körükler gönlümdeki ateşi.
Aratır küllerinde seni imgelerime.
Düştüğün günden beri yüreğime
Nikotin kokulu elleriyle, kadeh kaldırır ayyaşlar.
Mülteci bir aşkın şerefine her gece.
Azıcık ekmek arası umuttur yanında meze.
Özlemim kanatsız bir kuştur keşkelerin göğünde.
Kırılır sırça sarayımın camları gözlerimde.
Bedenim ruhuma dar,
kalbim sığmaz kafesine sensiz yar.
Artçı depremler başlar yüreğimde.
Bütün hayallerim çatı katından atlar.
İntihar çiçeklerimi sular kirpiklerim
Nabzım yavaşlar.
Yaşamla ölüm arası bir kavga başlar içimde.
Seni aratır azaldıkça çoğalmanın felsefesinde.
Melahat Çetinkaya