Papuan Ahmat ile Miklouho-Maclay. Malacca, 1874 veya 1875 yılı
Miklukha'nın ikinci oğlu Nikolai, Temmuz 17 1846'te doğdu. Çocukluğundan beri oğlan ihtiyaca alışmıştı. Babası vefat ettiğinde, Novgorod bölgesindeki bataklıklar boyunca ana yolu döşerken tüketimi yakalarken, Nikolay on birinci yılındaydı. Ailenin mali durumu (Ekaterina Semenovna Becker ve beş çocuğunun annesi) son derece zordu. İhtiyacı genç adamı takip etti ve ergenlik yıllarında, Miklukh'un öğrencisi olarak, her zaman bağımsız olarak squalid kıyafetlerini onardı.
16 Ağustos 1859 Nikolay kardeşi Sergey ile birlikte bir spor salonuna kaydoldu, ancak Haziran ayında 1863 politik nedenlerle dışlandı. Spor salonundan ayrılan genç adam, Sanat Akademisine girmek istedi ama annesi onu caydırdı. Eylül sonunda 1863'ta gönüllü olarak St. Petersburg Üniversitesi Fizik ve Matematik Bölümü'ne girdi. Ancak Nikolay burada da kalmadı - Şubat ayında 1864, üniversite kurallarını ihlal ettiği için bu eğitim kurumuna katılmak yasaktır.
Nikolay Nikolayevich'in dünya genelindeki dolaşmaları, Mikluha'nın Avrupa'ya taşınmaya karar vermesiyle 1864'te başladı. Orada ilk olarak Almanya'da Heidelberg Üniversitesi'nde okudu, ardından Leipzig'e ve daha sonra Jena'ya taşındı. Birçok bilimi "araştırdı". Konuları fizik, kimya, jeoloji, felsefe, medeni ve ceza hukuku, ormancılık, fiziki coğrafya, ulusal ekonomi teorisi, karşılaştırmalı istatistikler, Yunan felsefesinin tarihi, tendon ve kemikler incelemesi ...
1865'in sonunda, zavallı Rus öğrenci yamalı, ama her zaman temiz giysiler ünlü doğa bilimci Ernst Haeckel'in dikkatini çekti. Genç adam, bu ikna olmuş materyalist ve Darwin'in teorisinin ateşli destekçisini beğendi. Ofis çalışmasından bıkan 1866'ta, Haeckel yirmi yaşında bir Miklukha'yı büyük bir bilimsel yolculuğa çıkardı. Ekim sonunda, 1866 Nicholas trenle Bordeaux'ya gitti ve oradan Lizbon'a gitti. Kasım 15 seyahat katılımcıları Madeira'ya ve daha sonra Kanaryalar'a gitti. Mart ayında, Avrupa'ya dönen 1867, gezginler Fas'ı ziyaret etti. Burada, Nikolai Nikolayevich, bir şef ve tercüman ile birlikte, Berberlerin hayatı ve yaşamı hakkında bilgi sahibi olduğu Marakeş'i ziyaret etti. Sonra gezginler Endülüs'e, ardından Madrid'e ve Fransa'nın başkenti aracılığıyla Mayıs ayının başlarında 1867, Jena'ya döndü.
1867-1868'te Nikolai Nikolayevich, Avrupa'nın en büyük zooloji müzesini ziyaret etti. 1868'ta, “Jena Doğa Bilimleri ve Tıp Dergisi”, Selachianların yüzme mesanesinin ilkelerine bağlı bir bilim adamının ilk makalesini yayınladı. İşin "Miklouho-Maclay" olarak imzalanmış olması ilginç. O zamandan beri, bu isim Rus yolcusu için sağlam bir şekilde bütünleşmiş.
1868'te Nikolai Nikolayevich, Jena Üniversitesi tıp fakültesinden mezun oldu, ancak uygulayıcı bir doktor olmayacaktı ve Haeckel'e yardım etmeye devam etti. Daha sonraki yıllarda, evrim mekanizmaları hakkındaki görüşlerini açıkladığı bir dizi makale yazdı. 1968'un sonbaharında, Dr. Anton Dorn ile birlikte deniz süngerleri ve kabukluları incelemek için Messina'ya geldi. Ocak ayında, 1869 ayrıca kraterden sadece üç yüz metre uzaklıktaki Etna Dağı'na tırmandı.
Akdeniz faunasını keşfettikten sonra genç bilim adamı, Kızıldeniz'in hayvanları hakkında daha fazla bilgi edinmek ve ayrıca Hint Okyanusu'nun faunası ile Kızıldeniz'in arasında bir bağlantı bulmak istedi. 1869'in ilkbaharında, Afrika'daki Acı Göllerin yüzeyi, yeni Süveyş Kanalı yatağı boyunca akan ilk sulardan dalgalandığında, Nikolai Nikolayevich, Süveyş'in sokaklarında göründü. Arap kıyafeti giymiş, Cidde, Massawa ve Suakin'i ziyaret etti. Çalışma koşullarının zor olduğu ortaya çıktı - geceleri bile sıcaklık + 35 derece Celsius'un altına düşmediyse, bilim adamı en sık ev sahipliği yapmadı, daha önce toplanan sıtma saldırılarıyla işkence gördü ve çölden kumdan güçlü bir konjonktivit geliştirdi. Bununla birlikte, Maclay, şimdi Rusya Bilimler Akademisi Zooloji Müzesi'nde saklanan, çakmaktaşı, kireç ve boynuz süngerlerinden oluşan ilginç bir koleksiyon toplamayı başardı. 1869 yazında, İskenderiye, vapur "Elbrus" konusunda bir bilim adamı Rusya'ya gitti.
Nikolay Nikolayevich'in Kızıldeniz'e yolculuğu kaderinde büyük bir rol oynadı. Faaliyetinin kendine has özelliklerinin ilk önce kendini gösterdiği - birinin çalışması ve durağan araştırma yöntemlerinin tercihi buradaydı. Bundan sonra, yirmi üç yaşındaki zoolog amacını kesin olarak biliyordu - beyaz adamın henüz yürümediği insanları ve ülkeleri ziyaret etmek. Bu ülkeler Pasifik'te bulunuyordu ...
1869'un sonunda, ünlü Rus akademisyeni Karl Maksimovich Baru'ya, Miklouho-Maclay'ın birisinin onunla buluşmak istediği bilgisi verildi. Eski bilim adamının önünde ortaya çıkan genç adam yamalı, yıpranmış bir palto giyiyordu ve yanında Ernst Haeckel'den bir tavsiye mektubu vardı. İlkel kabilelerin çalışmasından etkilenen ve ırksal eşitliğin şiddetli bir savunucusuydu. Baer, genç bir zoologla tanıştı ve ilk olarak kendisini Rus keşiflerinin Pasifik'in kuzeyinden getirilen deniz süngerleri koleksiyonlarını keşfetme görevine bıraktı. Bu çalışma Maclay'ı ele geçirdi. Okhotsk Denizi ve Bering Denizi'nin mevcut tüm süngerlerinin, yerel koşullara adapte olmuş aynı türe ait olduğunu bulmayı başardı.
Bunca zaman, Nikolai Nikolaevich, Pasifik Okyanusu'nu keşfetmek için bir sefer organize etme gereği konusunda güçlü bir inanç vardı. Saatlerce, Rusya Coğrafya Derneği'nin başkan yardımcısı olan Fyodor Litke'nin resepsiyon odasında oturdu ve ileriye dönük ve zorlu bir amiral görme umuduyla oturdu. İlk başta, Fyodor Petrovich, onu Pasifik Okyanusu'na gönderme isteği ile Toplum Konseyi'ne bir not gönderen Maclay'ın şaşırtıcı taleplerini bile duymak istemedi. Coğrafi toplumda göze çarpan bir rakam olan, dikkat çeken Rus coğrafyacı Peter Semenov, genç gezgin ve amiral yüz yüze getirmeyi başardı. Bu toplantıda, her zaman utangaç ve mütevazı Maclay aniden hassas bir diplomat olduğunu gösterdi. Litke ile geçmiş düşman Pasifik ve dünya turları hakkında çok yetenekli bir sohbet başlattı. Sonunda, anılara dokunan sert deniz kartalı, Nikolai Nikolayevich için yalvarmaya söz verdi. Fyodor Petrovich, Maclay'ın iç gemilerden birine binmesi için izin almayı başardı. Ayrıca, Coğrafi Toplum araçlarından gelen gezgine 1350 ruble verildi. Yoksulluk ve borçla yüklenen genç bilim adamı rahat bir nefes aldı.
Askeri corvette filo Vityaz, Ekim 1870'te Kronstadt'tan yelken açtı. Nikolai Nikolayevich, geminin komutanıyla toplantının yeri ve zamanı konusunda anlaştı ve kendisi Avrupa'ya gitti. Berlin'de Maclay, ziyaretçinin Paskalya'dan ünlü "konuşma masalarının" kopyalarını aldığını gösteren ünlü etnograf Adolf Bastian ile bir araya geldi. Amsterdam'da gezgin, Nikolai Nikolaevich'e Pasifik Okyanusu haritalarının en son sürümlerini çıkarmasını emreten Hollanda Koloniler Bakanı tarafından kabul edildi. Plymouth'daki İngiliz denizciler, Rusya'dan bir bilim insanına okyanus derinliklerini ölçmek için bir cihaz sundu. Londra'da Maclay, bir zamanlar Yeni Gine'de okuyan önde gelen gezgin ve biyolog Thomas Huxley ile de sohbet etti.
Sonunda Nikolai Nikolayevich Vityaz'a bindi. Uzun bir yolculuk boyunca, faaliyet alanından uzak bir görünüşte önemli bir keşif yapmayı başardı - oşinografi. Termometreyi dikkatlice okyanusun derinliklerine indiren Miklouho-Maclay, derin suların sürekli hareket halinde ve farklı sıcaklıklara sahip olduğuna ikna oldu. Bu, ekvatoral ve kutup sularının okyanusta değiştiğini göstermiştir. Hakim teori, okyanustaki alt su katmanlarının sabit bir sıcaklığa sahip olduğunu savundu.
Rio de Janeiro'da yemek ve tatlı su ile iç içe olan Vityaz, Horn Burnu çevresinde zorlu bir yolculuğa çıktı. Birkaç hafta sonra Polinezya, gezginlerin önünde açıldı. Nikolai Nikolayevich, Dünyanın ikinci büyük adası olan Yeni Gine kıyılarına doğru yoluna devam etti. İlkel bir adam orada yaşadı ve bir Rus bilim adamı insan ırkının kökenine bir çözüm bulmak istedi.
7 Eylül 1871 corvette, Fransız Dumont-Durvil tarafından açılan Astrolabe Körfezi'nde kaymaya başladı. Yeni Gine kıyılarında hiç beyaz adam çıkmamıştı. Maclay kıyısında kalmanın ilk günü tamamen yerel halkla buluşmaya harcandı - Papua'lar. Rus bilim adamı cömertçe onlara çeşitli biblolar verdi. Akşama doğru Vityaz'a döndü ve geminin memurları rahat bir nefes aldı - vahşiler henüz Rus bilim insanını yemedi.
Bir dahaki sefere, Maclay tekrar karaya çıktığında, yerliler, korkmadan, onunla buluşmak için çıktılar. Nikolai Nikolayeviç'in korkunç "yamyam "larla ilk yakınlaşması böyle oldu. Çok geçmeden deniz kenarında çalışmaya başladı - gemi marangozları ve Maclay için konut inşa eden denizciler. Aynı zamanda Vityazlı subaylar topografik bir inceleme yaptılar. Büyük Astrolabe körfezindeki Mercan Koyu, Konstantin limanı olarak adlandırıldı, anketi yapan anketörlerin ardından pelerinler seçildi ve en yakın ada, Vityaz'ın gururlu adını almaya başladı. 27 Eylül 1871 Rus bayrağı, inşa edilen kulübenin çatısına yükseldi ve ciddi bir zamanda aynı zamanda hüzünlü bir ayrılma anı - Nikolay Nikolayevich Yeni Gine'nin kıyısında tek başına kaldı.
Rus bilim adamı ilk kez yerlilerin köyünü ziyaret etmeye karar verdiğinde, tabancayı onunla birlikte alıp almayacağına uzun süre merak etti. Sonunda silâh evden ayrıldı, sadece bir not defteri ve hediyeler aldı. Adanın sakinleri bir araya geldi beyaz adam çok dostane değil. Papua savaşçılarından bir düzine, kaplumbağa kabuğu küpeli örgülü bileziklerle asılmış, bilim adamının etrafında kalabalıktı. Maclay'ın kulağının üzerinde oklar uçtu, yüzünün önünde seğirmeye başladı. Sonra Nikolai Nikolayevich yere oturdu, ayakkabılarını çıkardı ve ... yattı. Kalbinde neler olup bittiğini söylemek zor. Ancak, kendini uyumak zorunda kaldı. Uyandıktan sonra, bilim adamı başını kaldırırken, yerlilerin çevresinde huzur içinde oturduğunu gördü. Şaşkınlıkla Papualar, beyaz adam yavaşça ayakkabı bağını bağlayıp kulübesine geri dönerken izledi. Böylece Nikolai Nikolayeviç kendisini bir oktan, bir mızraktan ve bir cassowary kemikten bir bıçaktan "konuştu". Böylece ölümü küçümsemeyi öğrendi.
Adadaki yaşam ölçüldü. Bir keşiş alimi şafakta ayağa kalktı, kaynak suyu ile yıkandı ve sonra çay içti. Çalışma günü günlük girişleri, gelgit dalgasının gözlemlenmesi, hava ve su sıcaklığının ölçülmesi ile başladı. Öğlen vakti Maclay kahvaltı yaptı ve koleksiyonları toplamak için ormana ya da deniz kıyısına gitti. Akşamları, bir bilim adamının bilmediği bir dili öğrenmesine yardım eden Papualar geldi. Maclay, yerli gelenekleri onurlandırmak için kutsal ve Papualar'daki arkadaşlarının sayısı hızla arttı. Genellikle bilim insanını kendilerine davet ederlerdi. Hastaları tedavi etti, cenaze törenine ve Papuaların doğumuna tanık oldu ve onur konuğu akşam yemeği partisinde oturdu. Giderek artan şekilde, Nikolai Nikolayeviç, yerlilerin kendi aralarında söylediği gibi, "Karaan-tamo" (aydan bir adam) ve "Tamo-rus" (bir Rus adam) kelimesini duydu.
Bir yıldan fazla Miklouho-Maclay okyanustaki evinde yaşıyordu ve bu süre zarfında çok şey yapmayı başardı. Yeni Gine ülkesinde, faydalı bitkilerin tohumlarını ekti ve mısır, fasulye ve balkabağı getirmeyi başardı. Ayrıca kulübelerinin ve meyve ağaçlarının etrafında yakalandı. Bir Rus araştırmacısı örneğinden etkilendikten sonra birçok yerli tohum almaya geldi. Bilim adamı Papua'nın zarf sözlüğünü derledi ve yerel halkın sanat ve el sanatları hakkında paha biçilemez bilgiler topladı. Günlüğünde şöyle yazdı: "Yıllarca bu sahilde yaşamaya hazırım." Keşif sağlayıcısıyla Maclay, Yeni Gine bölgesini hevesle okudu. Dağlara tırmandı, bilinmeyen nehirleri keşfetti, masmavi koylarında yüzdü. Bilimsel koleksiyonları her gün büyüdü. Nikolai Nikolayevich değerli yağlı tohumlar ve meyve bitkilerinin yanı sıra yeni bir çeşit şeker muzu keşfetti. Not defterleri, Maclay'ın koyu tenli arkadaşlarının portrelerinin hakim olduğu notlar, notlar ve harika çizimlerle doluydu. Kulübesi gerçek bir bilim kurumu haline geldi. Hastalıklar, yılanlar, yatak ve masanın üzerinde sürünerek, deprem titremelerini titreten - hiçbir şey Nikolai Nikolayevich'in harika çalışmalarında engel olamaz.
Miklouho-Maclay büyük ölçüde antropoloji meseleleri ile meşgul. O yıllarda, bu bilimde gerçek bir savaş vardı. Ekicileri ve köle sahiplerini destekleyen birçok bilim adamı, Avustralyalıların ve siyahların beyaz adama eşit olmadığını savundu. O yılların antropolojisi, insan kafataslarını kısa ve uzun biçimlere ayırdı. “Uzun kafalı”, “kısa kafalı” ile kıyaslandığında baskın veya üstün ırkın temsilcileri olarak kabul edildi. Böyle bir müstehcenlik bilgininin en ateşli savunucusu Almanya idi, o zaman zaten daha aşağı halkları araştırmaya başladı ve uzun kafalı sarışın Germen ırkının üstünlüğü hakkında konuşmaya başladı. Gerçekten gelişmiş ve saf olan Rus bilimi, sonraki mücadeleden uzak duramadı. Gözlemlerini ve sonuçlarını “renkli” ulusların düşmanlarının şeytani ifadeleriyle karşılaştırdı. Ulusal antropoloji biliminin bir temsilcisi olan Miklouho-Maclay, insan doğası konusundaki araştırmalarında, herhangi bir millet ya da kabilenin temsilcilerine hiçbir önyargı olmadan her zaman yaklaşmaya çalıştı. Astrolabe Körfezi çevresindeki dağlarda yaklaşık üç buçuk bin Papua yaşıyordu. Maclay tarafından gerçekleştirilen kafataslarının ölçüleri, adanın bu kesiminin sakinleri arasında hem “kısa kafalı” hem de “uzun kafalı” insanlar olduğunu gösterdi.
Aralık ayında, Emerald gemisi Nikolai Nikolayevich'in ardından 1872'e ulaştı. Denizciler, yüksek sesle üçlü tezahüratlarla tanıştığı için Rus bilim adamına askeri onur verdi. Denizciler ve memurlar, sakallı keşiş onlara kendi memleketlerine dönüp dönmeyeceğini düşüneceğini söylediğinde şaşırdılar. “Karaan-tamo” nun son gecesi yerliler arasında geçti. Nikolai Nikolayevich ile birlikte "Zümrüt" adadan uzaklaştığında, Maclay Sahili - uzun Papuan davulları ile barumlar çaldı.
Uzun bir yolculuktan sonra, Emerald Filipinler'in başkenti Manila limanında durdu. Rus bilim adamı bu toprakların çeşitli harikalarını duymuştu. 22 Mart 1873, Emerald ekibinin denetiminden kayboldu ve limanda bilgili bir rehber buldu, Manila Körfezi'nden Limay Dağları'na doğru yola çıktı. Orada, derin bir ormanda, uzun zamandır görmek istedikleriyle tanıştı - başıboş siyah Negritos. Onlarla karşılaştırıldığında, Nikolai Nikolayevich dev görünüyordu, boyları 144 santimetreyi geçmedi. onlar İspanyolca "küçük negros" in anlamı "Negritos" adı verilir Neden. Aslında, o zamanın tek bir antropoloğu değil, hangi halk grubuna mensup olduklarını bilmiyordu. Bu kabilenin temsilcilerini inceleyen Maclay, başka bir büyük keşif daha yaptı. Negritos'un siyahlarla hiçbir ilgisi olmadığını, ancak Papuan kökenli ayrı bir kabile olduğunu buldu.
"Zümrüt" gezgin Hong Kong'da kaldı, bir tüccar gemisinde yeniden tohumladıktan sonra Java'ya gitti. Cava başkentinde ilk zafer onu bekliyordu. Sömürge gazetelerinde MacLay hakkında yazdılar ve Hollanda Hindistan Genel Valisi James Loudon, Rus kaşifini Bogor dağ kasabası yakınlarındaki ikametgahına davet etti. Konuksever Loudon, Nikolai Nikolayevich'in çalışıp dinlenebilmesi için her şeyi yaptı. Cava valisinin ikametgahı Botanik Bahçesi'nin merkezinde yer almaktaydı ve Rus bilim insanı, nadir palmiye ağaçlarının ve dev orkidelerin gölgesinde yedi ay geçirdi. Aynı zamanda, Rus gazeteleri ilk kez “MacLay hakkında konuşmaya” başladı. Zengin yerel kütüphanede, gezgin St. Petersburg Gazetesi, Kronstadt Gazetesi, Sesli Notları ile ilgili sayıları gördü. Ancak, Maclay şöhretten hoşlanmadı, her zaman bilimsel çalışmalara adamayı tercih etti. Papuans'a ilk gezi hakkında bir dizi makale hazırlayan cesur gezgin, Yeni Gine'nin batısındaki Papua Kovia sahilindeki kampanyaya hazırlanmaya başladı. Bu Avrupalılar ziyaret yerlerinden korkuyorlardı ve Malaylar bu kıyı sakinlerinin korkunç soyguncular ve yamyam olduğunu iddia ediyorlardı. Ancak Nikolai Nikolayevich bu tür söylentilerden korkmadı ve 1873'in sonunda Bogor ayrıldı. On altı kişilik mürettebatı olan büyük bir deniz teknesinde Moluccas'tan yelken açtı ve Papua Koviay sahiline başarıyla ulaştı. Burada Maclay, Sofya ve Helen'in boğazlarını keşfetti, sahilin eski haritalarında önemli düzeltmeler yaptı ve korku olmadan adanın iç kısmına taşındı. Yerel göllerin sularında Maklay, eşsiz kabuk koleksiyonları topladı ve yeni bir sünger türü buldu. Ayrıca, kömür satış yerleri buldular ve Laudon adını alan yeni bir pelerin açtılar.
Haziran ayındaki bu zamdan döndükten sonra, 1874 araştırmacısı ciddi şekilde hastalandı. Ateş, nevralji, yüzün erizipolleri kalıcı olarak onu Amboina'daki hastanenin yatağına zincirledi. Burada Nikolay Nikolayevich, Malacca Yarımadası'nda yaşayan “Oran-Utan” ın (Malay'daki “orman insanlarında”) gizemli kabileleri hakkındaki hikayeleri duydu. Hiçbir bilim adamı canlı bir oran görmedi. Maclay'ın bir hastalıktan kurtulduğu Loudon'a veda eden gezgin, vahşi cevherleri aramaya başladı. Elli gün, kadrosu Johor’un kenarlarında dolaştı. Çoğu zaman, gezginler sudaki bele yürüdüler veya su basmış ormanlar yoluyla teknelerde yüzdüler. Genellikle kaplan izlerine rastladılar, nehirler timsahlarla doluydu, kocaman yılanlar yoldan geçti. İlk oran-utanov bilim adamı yılın Aralık 1874'unda Palon nehrinin üst kesimlerindeki ormanlarda tanıştı. Koyu tenli, alçak, sağlam yapılı ve Maclay'ın belirttiği gibi yüksek değillerdi. Johan Oran-Utana'da Nikolai Nikolayevich, bir zamanlar Malacca'nın tümünde yaşayan ilkel Melanezya kabilelerinin kalıntılarını tanıdı. Araştırmacıların yanı sıra oranın oklarını sürdüğü yılan ve bitkisel meyve sularından zehir örnekleri toplayanların yanı sıra onlarla arkadaşlık kurmayı ve hatta evlerinde yaşamayı başardı.
Mart ayında, 1875, Malacca'nın derinliklerine yeni bir yolculuk başlattı. Sahil kasabası Pecan'a ulaşan bilim adamı, Kelantan Prensliği'nin yağmur ormanlarına yöneldi. Gıcırtılı vagon, tekne ve sal ve çoğu zaman kendi bacakları, gezginleri “orman halkının” ülkesine taşıdı. O günde kırk kilometre yürüdü. Pahang, Terengganu ve Kelantan beylikleri arasındaki dağ geçitlerinde, Nikolai Nikolayevich, Malacca'nın Melanezya kabilelerini buldu - Oran-Sakai ve Oran-Semang. Ağaçlarda bodur, korku dolu siyah insanlar yaşıyordu. Mülklerinin tamamı bıçak ve peştemallerden oluşuyordu. Kıyafeti ve bıçakları için Malaylarla ticaret yaptıkları vahşi ormanları dolaştırdılar ve kafurları çıkardılar. Rus bilim adamı, yarımadanın derinliklerinde yaşayan beş saf Melanezya kabilesinin yaşam alanlarına dikkat çektiğini, yaşam tarzlarını, görünüşlerini, dillerini ve inançlarını incelediklerini keşfetti. Yüz yetmiş yedi gün Maklay Malacca'da kaldı. “Orman halkına” veda ettikten sonra, Baudor'a Loudon'a döndü.
1875 yılı sona erdi. Maclay Maclay popülaritesinin nasıl büyüdüğünü bile hayal etmedi. En ünlü araştırmacılar onunla buluşma arayışındaydı, “Pitoresk Gözlem”, “Niva”, “Illustrated Week” sayfalarını ve diğer birçok yerli basımı Nikolai Nikolayevich'in portreleriyle süslediler. Yurtiçi kartograflar, Yeni Gine haritasında Miklouho-Maklay dağını haritaladı. Ancak hiçbiri ünlü yolcunun uzun yıllardır evsiz olduğunu ve uzak ve tehlikeli kampanyaları için borç para aldığını bilmiyordu.
Çok geçmeden, Botora'daki saray duvarları, yorulmayan gezginler için sıkılaştı. Tüm James Laudon'a teşekkür eden Nikolai Nikolayevich, Cava liman kenti Cheribon'dan “The Sea Bird” gemisinde yelken açtı ve yılın Haziran ayında 1876 Maclay Sahili'ne ulaştı. Tüm eski arkadaşları hayattaydı. Tamo-Rusa'nın dönüşü Papua halkı için bir tatildi. Maclay'ın eski kulübesi beyaz karıncalar tarafından yendi ve yerliler Nikolai Nikolayevich'i onlarla yerleşmeye davet etmek için birbirleriyle birlikte yaşadılar. Gezgin Bongu adında bir köy seçti. Çevrelerinde Papuaların yardımıyla marangozlar gemi bilim adamı için yeni bir konut inşa etti, bu kez gerçek bir kereste evi.
Maclay Sahili'ne yapılan ikinci ziyarette, bilim adamı nihayet bölge halkına yakınlaştı. Papuaların geleneklerini ve dillerini, toplumun ve ailenin yapısını mükemmel bir şekilde öğrendi. Uzun zamandır süren hayali gerçek oldu - insan toplumunun doğuşunu inceledi, ilkel bir durumda bir adamı gözlemledi, tüm üzüntü ve sevinçleriyle. Maclay, yerlilerin yüksek ahlakını, barışı sevdiklerini, aileleri ve çocukları sevdiklerini tespit etti. Bir antropolog olarak, kafatasının şeklinin belirleyici bir yarış işareti olmadığı konusunda ikna olmuştu.
1877'in sonunda, bir İngiliz yelkenli yanlışlıkla Astrolabe Bay'e yüzdü. Üzerinde Nikolay Nikolayevich koleksiyonlarını sıraya koymak ve yapılan keşifler hakkında makaleler yazmak için Singapur'a gitmeye karar verdi. Ayrıca siyah kabilelerin uluslararası korunması için özel istasyonların Okyanusya'daki kurulması hakkında düşünceleri vardı. Ancak Singapur'da yine hastalandı. Onu tam olarak inceleyen doktorlar, bilim insanına Avustralya güneşinin iyileştirici ışınlarının altına girmesini emretti. Maclay ölmek istemedi, hayatında fazla bir şey yapmamıştı. Temmuz ayında, Rus zoolog 1878, önce Rusya Başkonsolos Yardımcısı ve ardından Avustralya Müzesi başkanı William MacLay'da durdu. Burada Cava ve Singapurlu tüccarlardan borçlarının 10 bin Rus ruble aştığını öğrendi. Bir ipotek olarak MacLay onlara paha biçilmez tahsilatlarını bırakmak zorunda kaldı. Şöhretine rağmen, Coğrafi Topluma gönderilen yardım talepleri ile Nikolai Nikolayeviç'in bütün mektupları cevapsız kaldı. Araştırmacının edebi geliri de önemsizdi.
Kısa süre sonra fakir bilim adamı, Avustralya Müzesi'ndeki küçük bir odada yaşamaya başladı. Orada yeni yöntemler kullanarak Avustralya hayvanlarını araştırdı. Boş zamanlarında Miklouho-Maclay, Ivan Turgenev'in yazılarını okumayı tercih etti. En sevdiği yazarın kitaplarını, Rusya'dan yazdı. Yerel körfez Watson Körfezi kıyısında, yorulmaz bir kaşif Deniz Hayvanat Bahçesi İstasyonu'nu düzenlemeye karar verdi. İstasyon için bir arsayı devirene, bina çizimlerini kendisinin boyamasına ve inşaatı denetlemesine kadar, onur ve bakanların huzuru bozuldu. Sonunda, Avustralyalı bilim insanının gururu olan Deniz Hayvanat Bahçesi İstasyonu keşfedildi. Ondan sonra, Okyanusya'nın ebedi avcısı yeni bir seferde toplanmaya başladı. Bu sefer William Maclay ona para verdi.
Mart ayının başlarında 29 sabahının erken saatlerinde Jackson limanından 1879 gulet "Sadi F. Keller" geldi. Maclay, 1879-1880 için Nova Caledonia, Admiralty ve Lifou adaları, Loub ve Ninigo adalar, Louisiana adalar, Solomon Adaları, Torres Boğazı adaları, Yeni Gine'nin güney kıyıları ve Avustralya'nın doğu kıyılarını ziyaret etti. Gezgin, keşfedilmemiş adaların kıyısında iki yüz kırk gün, denizde yüz altmış gün geçirdi. Bu seferde onun tarafından yapılan bilimsel keşifler muazzamdı. Maclay ilk kez yamyamlık vakalarını düşünürdü, ama bu onu korkutmadı - yamyamların yerleştiği yerlere, çizimler yaparak, antropometrik ölçümler yaparak ve yerel dillerin sözlüklerini derleyerek sakince dolaştı. Yolculuğun sonunda çok hastalandı. Nevralji saldırıları bilim adamından günlerce sürdü. “Dang” da ona döndü - Maclay'ın parmak eklemlerinin şiştiği, acı veren bir ateş. Hastalıklar o kadar yoruldu ki araştırmacı 1880’te sadece bir kilo 42 ağırlığındaydı. Perşembe adasında gezgin bağımsız hareket edemedi. Ancak, yabancılar ona yardım etti, Miklouho-Maclay, kötümser tahminlere rağmen iyileşmeyi başardığı bir İngiliz yetkilinin evine götürüldü.
Macland Maclay 1880 yılında Queensland'de. Kademeli fotoğraf "Egzotik" özelliklerine dikkat çekiliyor: arka planda kamp malzemeleri, yerli mızrak ve okaliptüs dalları
Mayıs 1880, Nikolai Nikolayevich, Queensland'ın başkenti Brisbane'de bir araya geldi. Burada gazete kupürlerinden hoş bir şey öğrendi haber Petersburg gazetelerinin ünlü İtalyan botanikçi Odoardo Beccari tarafından Miklouho-Maclay'a yardım çağrısı yaptığı bir makale yayınladığını söyledi. Üstelik, abonelikle toplanan paralar zaten Sidney'deki hesabına aktarılmıştı; bu, tüm borçları tüccarlara ve bankacılara ödemek ve bilimin hazinelerini ellerinden almak için yeterliydi. Bir süredir, bilim adamı Avustralya’da yaşayan hayvanların beyni üzerine çalışmaya başladı. Yol boyunca paleontoloji ile uğraştı, kaçırma ve Pasifik Adalılarının köleliği hakkında bilgi topladı ve Avustralya Biyolojik Cemiyeti'nin organizasyonuna katıldı.
1882’te Maklai evi özledi. Arka Amiral Aslanbegov’un filosu Melbourne’a ulaştığında Rusya’ya dönme hayali gerçek oldu. 1 Ekim 1882 dünyaca ünlü gezgin ve bilim adamı, St. Petersburg'daki Coğrafi Derneği toplantısında konuştu. Sessiz, sakin bir sesle, hiçbir fantezi olmadan, Okyanusya'daki faaliyetlerinden bahsetti. Nefesini tutarak bütün cemaat onu dinledi. Ne yazık ki, Coğrafi Toplum liderlerinin arzusuna rağmen, örgüt Nikolai Nikolayevich'in daha fazla araştırılmasını destekleme kapasitesine ve imkanlarına sahip değildi. Bilim adamları arasında bir sürü aptal ve kıskanç vardı. Arkasından fısıldayarak, Maclay'ın (bu arada, on yedi farklı dil ve zarfı bilen) olağanüstü bir şey yapmadığını söylediler. Bir bilim adamının raporları sırasında, bir kereden fazla, bir kişinin etinin tadı nasıl olduğu hakkında sorularla notlar geldi. Meraklı bir kişi Nikolai Nikolayevich'e vahşilerin ağlayıp ağlayamayacağını sordu. Maclay acı bir şekilde ona cevap verdi: “Nasıl olduğunu biliyorlar, ama siyah insanlar nadiren gülüyorlar ...”.
Ancak, hiçbir kıskanç ve gerici kin, büyük Rus bilim adamının yüceliğini karalatamazdı. Tüm dünyadaki gazeteler ve dergiler Saratov'dan Paris'e, St Petersburg'dan Brisbane'e kadar eserleri hakkında yazdı. Ünlü sanatçı Konstantin Makovsky, Tamo-Rus’un harika bir resmini çizdi ve Moskova Etnografya, Antropoloji ve Doğa Tarihi Amatörleri Derneği’ne altın madalya verildi. Maclay, Aralık ayında Rusya'dan ayrıldı. Avrupa'daki tanıdıklarını ziyaret ettikten sonra, tropikal Batavia'daki eski Port-Said - Kızıldeniz - Hint Okyanusu yolunda geldi. Orada, Rus korvet "Skobelev" ile bir araya geldi, kaptanını Maklay Sahili'nde Vladivostok'a giderken ikna etti. Mart ayı ortasında, 1882, Nikolai Nikolayevich tanıdık kıyılara geldi. Bu kez yanında balkabağı tohumları, narenciye fidanları ve kahve ağaçları, mango getirdi. Malay bıçakları, baltaları ve aynaları arkadaşlarıyla Tamo-rus'ya teslim edildi. MacLay tarafından satın alınan bir sürü inek ve keçi de gemiden kıyıya taşınmıştır.
1883 yazında, Rus gezgin, Deniz İstasyonu'ndaki eve yerleşerek Sidney'e döndü. Şubat ayında 1884 Nikolai Nikolayevich evlendi. Eşi, eski Yeni Güney Galler Başbakanı'nın kızı olan genç dul Margaret Robertson'du. Aynı yıl, Okyanusya ve Afrika'da uğursuz bir Alman bayrağı yükselmeye başladı. Alman maceracılar Doğu Afrika’da delirdiler ve Hamburglu tüccarlar hükümeti Togo ve Kamerun’u ele geçirmek için acele etti; Maclay olayları yakından izledi. O zamanlar, hala güçlülerin soylu olduğuna inanıyordu ve hatta Bismarck'a “beyaz tenli bir adamın Pasifik Okyanusu adalarından koyu tenli haklarının korunmasını devralması gerektiğini” söylediği bir mektup yazdı. Buna cevaben, 1884’un sonunda Alman kolonistler bayraklarını Maclay Sahili’nden yükselttiler.
1885'te Nikolai Nikolayevich tekrar Rusya'ya döndü. Çok fazla acı ve sıkıntıdan sonra koleksiyonlarının bir sergisi açıldı. Başarısı ancak bir yıl sonra başka bir büyük Rus gezgin - Nikolai Przhevalsky'nin sergisinin yer aldığı başarı ile karşılaştırılabilir. Bununla birlikte, Rusya Coğrafya Derneği çalışmalarının yayınlanmasını geciktirdi ve imparatorun, gezgin fonları için egemen fonlar için kitaplarını yayınlama vaadi kağıt üzerinde kaldı. Ekim ayında, Alexander III'ün emriyle oluşturulan 1886 özel komitesi, Nikolai Nikolayevich'e herhangi bir desteği tamamen reddetti.
1886'te Maclay tekrar Sidney'e gitti. Ailesini, koleksiyonlarını ve materyallerini almak için son defa oraya gitti. Sidney'de gezgin yeni bir şok geçirdi. Maclay Sahili'nden haberler geldi - Alman Yeni Gine'nin hükümdarı Papuanları deniz kenarındaki köylerden çıkardılar ve sonra da karayla karşılaştırdılar. Almanlar bunu açıkça sömürgeci habercilerinde rapor ettiler. Petersburg'a geri döndüğünde, Maclay terminal olarak çöktü. Bir otobüsü tutmakta zorlandı, otobiyografisini dikte etmeyi tercih ediyordu.
Bir keresinde Maclay'in gözlerinden bir gazete makalesi geldi. Almanya'nın nihayet Yeni Gine adasını imparatorluğa eklediği bildirildi. Müdürlük komedisi bitti. Makaleyi okuduktan sonra, "Tamo-rus" bir kalem getirmek istedi. Sadece birkaç satır yazdı. Cesur ve asil bir kalbin öfkeli bir çığlığı olan Alman Şansölyesi'ne bir mesajdı: “Maclay Sahili Papuansı, Almanya'ya katılmasını protesto etti ...”
Kısa bir süre sonra Nikolai Nikolayevich, Askeri Tıp Akademisine ait Willie kliniğine son seyahatini yaptı. Yaklaşan bir beklentiyle, tüm koleksiyonlarını, kağıtlarını ve hatta kendi kafatasını kendi ülkesine bıraktı. Altı hafta Nikolai Nikolayevich çok acı çekti. Nevralji, ateş, damlayan - üzerinde kalan yaşam alanı yoktur. Miklouho-Maclay'ın kalbi daha hızlı ve daha sert atıyor. Nisan 9'ta 2 saatinde 1888 saatinde öldü. Volkov mezarlığına Rus topraklarının büyük oğlunun göze çarpmayan mezarına kısa bir yazı ile basit bir tahta haç yerleştirildi. Cenaze konuşmasında Profesör Vasily Modestov, anavatanının, dünyanın en uzak köşelerinde Rus cesaretini ve Rus bilimini yücelten bir adamı gömdüğünü ve bu adamın eski topraklarımızda doğmuş en ünlü insanlardan biri olduğunu söyledi.
Yeni Gine'deki Maclay Anıtı
V. Volodin "Büyük Rus halkı" topluluğunun materyallerine ve siteye göre http://funeral-spb.narod.ru