Bizim de muallakat-ı isna aşeremiz olacakmış.
Çok güzelmiş. Cumhuriyet döneminin en iyi 12 şiirini seçecekmişiz. Her ay için bir şiir ^^
Duvara da asacaklarmış.
Bu vesileyle bissürü de şiir okuyacakmışız.
Ne güzelmiş, yaşasınmış, güzel bir etkinlik olmuşş.
Emeği geçen herkese teşekkürlermiş.
Kız gidiyor mesela, sevdiğine diyor ki
- biz bu havaları (istediğin bir şeyi koyabilirsin buraya) seviyor muyuz sevdiceğim?
Adama soruyor bir şeyi sevip sevmediğini, bunu yaparken de espri olsun diye sormuyor. Öyle bir güven, öyle bir teslim olmuşluk hikayesi yani.
Güzel hikaye neticede, en güzel bir hikaye bana sorarsan…
(1sairbisikletle gönderdi)
Babam İstanbul’dan taşındığımız günden beri (ki bu yıllar yıllar demek) ilk kez bana İstanbul için dua et dedi. Sabah kalbi sıkışarak uyanmış. Çünkü gecesini gündüzüne katıp çalıştığı memlekette nankör çok. Çok özledim dedi açınca telefonu. Babamı sesi kırgın, üzgünken duymama sebep olanlar ahımızı çok güzel aldılar.
Ama Allah gün yüzü göstermeyecek babamı haksız sebepsiz yere üzenlere. Tüm kalbimle inanıyorum çünkü intikam alanların en hayırlısı Allah. O’na havale ediyorum.
not: sevgili dayanamam yazarken yine aklıma geldin, öyle olmayanları tenzih ediyorum elbette
mektup yazmaya çok üşeniyorum bu konuda asla başarılı olamadım ama düzenli olarak birine kartpostal gönderebilirim. ya da çektiğim bir fotoğrafın arkasına bir şeyler yazıp gönderebilirim. böyle bir arkadaş aranıyor.
Sen bana gönderir ben sana anlaşıp gidelim öyle :)