Bugün çok garip bişey oldu. Aslında çok başka bişeyden, çocuklara nasıl örnek olduğumuzdan ve farkında olmadan kendimizin minik bir versiyonunu yetiştirdiğimizden bahsedecektim. Ama çok daha garip bişey oldu, onu anlatmam lazım önce.
Hastalıktan ağzım burnum kaymış olsa da, geleneksel hafta sonu aktivitemizi gerçekleştirmek üzere Ela ile parkta görevimi icra ediyodum. Babam aradı. Burası garip değil tabi, babam hep arar zaten. Ama pazar günü gündüz vakti aramaz. Hadi diyelim bugün sevgililer günü, üstüne bide annemle babamın evlilik yıldönümü ve hatta annemin doğumgünü, o sebeple aradı (Ohaa diimi:) Çünkü babam akıllıdır da, pazar günü aramasının dışında bi taşla üç kuş vurmak gibi özellikleri de var yani :P ) ki zaten bu durumda da benim onları aramam gerekirdi.
En borozan sesimle "efendim babuş" dedim.
"Vaktin varsa sana bişey anlatcam" dedi.
"Ağzım burnum tıkalı ve resmen bi tarafımdan nefes alıyorum ama kulaklarım açık seni dinliyorum babuş" dedim (Allahım benim bu diyalogları harfi harfine tüm detayıyla anlatma huyum nolcak acaba?!?).
"Benim için hayatın birinci anlamı Ela, ikinci anlamı ise yemek yemekmiş. Ağzım burnum tıkalı ve resmen sabahtan beri yediğim hiçbişeyin tadını alamıyorum! Ha nutella yemişim ha pırasa, öyle bi hissizlik! Ve bu yüzdendir ki aşırı mutsuzum, huzursuzum, o kadar yemek yemiş olmama rağmen hala açım! Çünkü benim için önemli olan doymak değil, doyarken yediğinden keyif almakmış. Tüm hayatım bunun üstüne kuruluymuş meğerse... Neyseki kucağımdaki un çuvalının kokusu ezberimde de, enseden içime çekerken o kokuyu bişekilde hissedebiliyom" diye direk konuya girdi.
Ne garip bi adammış, ne saçma şeyler söylemiş diyosun dimi ahahahhh:) Beni instagramdan takip eden bir arkadaşım, benim hiç internet kullanmayan babama sen telefonundan benim profili aç, bak senin kızın böyle şeyler yazıyo internetlere diye göster. Babam da sen oku, yadırga, komik bul, geçmiş olsun dileklerini de iletmek üzere beni ara:) Sonra da benim instagramdaki fotoğrafımın altına yazdığım metni bana oku!
İşte garip dediğim kısım tam olarak burda başlıyo. Çünkü hepimizin farkında olduğu, muhtemelen babam gibi yadırgadığı, ama ısrarla da yapmaya devam ettiği bi eylemi yüzüme tokat gibi vurdu o hiç internet kullanmayan adam. Zaten kullansa, o zehir gibi çalışan ve aşırı esprili kafasıyla eminim bir fenomen olurdu kendisi:)
"Geçmiş olsun da, ben bişeyi anlamadım (aslında amacı bana sağlık dilemek değilmiş burda onu anlıyoruz). Senin ağzının burnunun tıkalı olduğu ve her şeyi pırasa gibi tatsız hissettiğinden millete ne ki? Noluyo yani insanlara bunu söyleyince? İnternet artık bu amaçla mı kullanılıyo?" dedi. Böyle yazınca azarlanmış gibi görünüyorum ama babam bunu bildiğin bilgi alma amaçlı sordu. Sanki ben ona makul bi cevap verirsem hemen kendine bi hesap açıp instagram kullanmaya başlıycakmış gibi bi öğrenme güdüsüyle sordu yani.
Ela sebebiyle, eskiden pazar günleri beyin kullanmadan yaptığım magazin programı izleme aktivitelerimi çoktan bi kenara bıraktığım ve beynimi sürekli sıcak tuttuğum için, tak tak yapıştırdım cevabı:
"Ay ne biliyim baba yaaa, zaman içinde kullana kullana bu hale gelmiş" (beyin daha devreye girememiş belli ki). "Burda biz insanlarla her şey hakkında konuşuyoruz. Hastalık, sağlık, eğlence, film, tatil, yemek aklına ne gelirse. Sen bişey yazıyosun, insanlar da o yazıda kendilerinden bişeyler bulursa seninle muhabbete katılıyo. Sonra da çok tatlı insanlarla tanışıyosun, kaynaşıyosun. Yüzlerce arkadaşın oluyo görmesen de hayatına dahil olduğun. Telefonla aramaya kalksan bi günde konuşamayacağın kadar insanla o paylaştığın fotoğraf üstünden iletişim kuruyosun. Yani instagram uzakları yakın ediyo baba, sen de gelsene" diye bağladım. Çünkü daha fazla sıvayamadım yeterince boka sarmış sanal hayatımızı.
Babam konuşmayı çok sever, tanıdık geldi mi? :P O yüzden de onun cevabı belliydi, fotoğrafla iletişim kurmak yerine tabiki de ezberden numarasını arayarak arkadaşlarıyla konuşmayı tercih ediyodu. Bide o kuşağın öyle bi özelliği var, telefon rehberine kaydederken o numarayı ezberlemek ve rehberi telefonda sadece sembolik olarak tutmak, biri aranacaksa direk ezberden aramak. Mesela numarayı tam hatırlayamamışsa da yapılan ilk şey, rehberden o kişinin numarasını bulmak yerine "yaaa bizim Ahmet'in numarası 86'yla mı bitiyodu 87'le mi?" diye önce bi eşine sormak. Ki bizim ailede herkesin hafızası ve dolayısıyla ezberi çok iyidir. Annem hemen yetişir ordan "canım 86'yla bitiyo ya!" (nasıl hatırlayamazsın! sen de bi garip adamsın baba. pazar günü gün ortasında beni aradığın yetmiyomuş gibi, bide üstüne Ahmet amcanın numarasının son hanesini hatırlamıyosun!)
Ve tabiki yine başka yerlere sapan konuyu toparlamaya çalışacak olursak; diyorum ki, ne çok seviyoruz diimi paylaşmayı? Otu boku, yediğimizi içtiğimizi, gezdiğimizi gördüğümüzü, akan burnumuzu dökülen saçımızı. Bişeyi de kendimize saklamayalım dimi? Ooooh onu da anlatalım, aman şurda da iki konu varmış hiç bahsetmediğimiz, ay bu da eksik kalmasın:)
Galiba toparlayamıycam. O yüzden topu size atıyorum izninizle:) Ben konuşmayı çok sevdiğim için yazıyorum, paylaşıyorum. İnstagram yokken de biz vardık burda olum, bi şekilde anlatcaklarımızı anlatıyoduk, içimizde patlamıyodu yani:) Şimdi hiç yapmadığım bişey yapıcam hazırsanız:)
Peki siz neden sanal ortam üzerinden bişeyler paylaşmayı seviyo ve tercih ediyosunuz? Hadi dökülsün mü eteklerdeki taşlar:)
"Ben bilmemkimi çatlatmak için paylaşım yapıyorum. Çünkü beni takip ediyo gizli gizli, biliyorum" gibi heycan yaratcak açıklamalar gelirse tadından yenmez yannız:)
Ve sizi konuyla uzaktan yakından alakası olmayan fotoğraflarımızla başbaşa bırakıyorum şimdi:)
İyi günneeeer:)