Sanga,
İlk karı Ankara’da görmüştüm. Çocukken astım krizlerim için Hacettepe’ye götürürlerdi. O zaman, o şehre aşık olmuştum. Şehri saran beyaz tül, sokakta yürüyen özgür insanlar, insana huzur ve güven veren masal ülkesi Ankara. Elleri şişman ve sıcak, babacan doktorum bu şehir senin nefesine iyi gelir demişti. İçimde yanıp sönen umut ışığı şehrim Ankara’ya üniversite okumaya gitme kararımı o zaman vermiş ve talih el verdiği için gidebilmiştim. Babam, ilkokul ve ortaokuldan sonra, devlet okullarına gitmemi hiç istememişti. Bu yüzden benim Ankara siyasal hayalim, pekte içime sinmeyen bir tercihle Bilkent olarak sonuç bulmuştu. İyi ki de öyle olmuş. Bugün birkaçı hariç, çoğu Türkiye dışında olan, bana çok şey öğreten dostlarımı, varlığını unuttuğum anıları, sokak isimlerini ve en çokta merhem gibi lapa lapa karını, Ankara’yı özledim.
Ankara günlerinden eksik olmayan kahve.