Sabah çok uzak. Soba çıtırdıyor. Umutsuzluk, kapının eşiğinde bekleyen karanlık bir hırsız. Sevgi, hiç sönmeyecekmiş gibi duran bir soba…
Bir süredir yeniden öyküler yazmak istiyordum. Bu siteye koyduğum üç öyküden yalnızca birisi yeni yazılmıştı, o da Kasım 2018 tarihli. Diğer ikisi cepten yeme, eski öykülerdi. Yani o zamandan beri oturup bir öykü çıkarmamışım. Korona sebebiyle zoraki evde olduğumuz şu günlerde, daha önce yarım bıraktığım bir öyküyü oturup tamamladım. Noktayı koyduğumda içime sinen bir öykü çıktı. Öyküye dair söyleyeceğim şey şu ki: Her zaman her insanın iki kişi olduğunu, içteki ötekinin bizi biz yapan esas özne olduğunu düşünürüm. Bu yazıda o yüzden öteki adam ve öteki kadın var; ama aynı zamanda üçüncü bir varlık daha var; o da tamamen yabancı olduğumuz bir varlık. Kendimizin, yanımızdakinin sesini duyabileceğimiz gibi bir yabancının da acısını duyabiliriz kulak verirsek.
Bu öyküyle birlikte ilk kez bir öyküyü sesli de okudum.
Yazının sonunda YouTube bağlantısından öyküyü sesli olarak dinleyebilirsiniz.
Yer yer hızlı okumuşum, yer yer ritmi kaçırmışım ama çok da üzerinde durmadım. Ne
varsa diyelim. Tekrar okur muyum bilmiyorum. Şu dünyanın sonunda gibi
hissettiğimiz günlerde kendimce bir çentik atıyorum işte. Uzatmayayım, buyurun
öykü:
Dünyanın yükü
1.
Kadın yatakta yatıyor. Adam yanıbaşında. Kadın üç gündür
hasta. Yalnızca bi iki kez açtı gözlerini; birkaç saniye, fazlası değil. Gerisi
hep sayıklamalar. Adamın anlamadığı cümleler; bozuk, kırık, yorgun cümleler…
Saatlerdir sönmek üzere olan ama hiç sönmeyen sobadan
çıtırtılar geliyor. Ateşi harlamak, ölüm döşeğinde boş umutları harlamak gibi
geliyor adama. Yavaş yavaş besliyor sobayı adam. Hasta karısının ağzından
döktüğü o kaşık kaşık su gibi. Bitmek üzere bir yağmur, çökmek üzere bir gece;
o son eşikte bekleyen umut…
Onu bir anda, büsbütün kaçırmaktan korkar gibi karısının
ellerini tutuyor adam şimdi. Elleri buz kesmiş ama göğsü inip kalkıyor. Kurumuş
dudaklarının arasında zayıf bir esinti var. Adam yorgun, tükenmiş, üç gündür uykusuz…
Çıkarmadan giysilerini, yorganın içine girmeden, karısının yanına uzanıyor.
Sabah çok uzak.
Soba çıtırdıyor
Umutsuzluk, kapının eşiğinde bekleyen karanlık bir hırsız.
Sevgi, hiç sönmeyecekmiş gibi duran bir soba…
Kapatıyor gözlerini adam. İçerideki adam, perdeleri
indiriyor…
2.
Toprak yol; iki yanı yeşil çayırlar, beyaz, sarı çiçekler,
vızıldayan arılar… Bir mezarın yanında da vızıldar hep arılar. Aynı hafif
sessizlik. Kadın yürüyor yolda. Kadın, vücudunun ağrılarından kurtulmuş. Ölüm
nasıl bir şey, anlıyor şimdi.
Her şey çocukluktan gençliğe geçilen o zaman kaymasında
yaşanıyor. İnsan, bütün hafifliğini adım adım kaybediyor. Yoruluyor, tükeniyor
ve nihayet hasta hissediyor. Bedene ve ruha saplanan yükler yere çekiyor
insanı. İnsan, yine de yürüyor. Yanındakilerin elinden tutarak, yaslanarak;
düşerek ve yeniden kalkarak. Bazen temiz bir hava ile yenileniyor. Bazen güneş
ile besleniyor, gece ile arınıyor; ama yere çeken ipler hiçbir zaman
kaybolmuyor.
Ölüler diyarına giden toprak yolda bunları düşünüyor şimdi
kadın; ve hemen arkasındaki öteki kadın, onu; kendisini takip ediyor. Onu
yolundan döndürmeli mi, yoksa gitmesine izin mi vermeli? Arkadaki kadın bunu
düşünüyor.
Ah! Küçük bir dere! Eğilip bir avuç su içiyor kadın. Adam,
iki damla su döküyor kadının ağzından. Ayağa kalkınca, derenin öbür yanında, yirmi
adım arkada, uzaktan onu izleyen kadını görüyor. Bir fotoğrafa bakar gibi
bakıyor arkada kalana. “Ölüm de” diyor, “Dönüp eski bir
fotoğrafa bakmak işte. Dönüp, çocukluk haline, zamanın başka bir yerçekimi
yoğunluğuna kaymadan önceki haline bakmak…”
“Evet, o çocuk bendim işte” demek. Bir derenin
üzerinden geçtim ve dere arkamda nehir oldu. Zamanın zemininde bir kayma
yaşandı. Fay kırıldı. Çocuk arkamda kaldı…
3.
Kadın hastalığa nasıl yakalandığını hiç anlamadı. Sanki
birden kalbi küçüldü. Direnci bir anda düştü. “Biraz kendimi sıcak
tutayım, geçer” dedi. Uyudu, dinlendi, gözlerini açtı. Sonra yine
“üşüyorum” dedi. Birkaç gün içinde gözlerini açmaz oldu. Yatağın
içinde küçülmüş, cansızlaşmıştı. Bazen, çok yorgun olduğu günlerde, yatağa yine
de geç girip gözlerini kapadığında uykuya karşı koyuşunun beyhudeliğini
anlardı. Şimdi hastalık, bir günün değil, bir ömrün sonunda ondan kollarını
indirmesini istiyordu. Ve kadın bıraktı kollarını. Gözlerini kapattığında,
yokluğun içinde bir teselli buldu. İpler gevşedi, hafifledi…
Sağında solunda beyaz kır çiçeklerinin serpildiği bir
patikada ilerliyor kadın. Tek bir arının sesini duyuyor şimdi. Çevrede hiçbir
kuş sesinin kalmadığını fark ediyor. Patika bir başka derenin kenarına iniyor
bu kez. Derenin yanına indiğinde, bayırın altında bir mağara ağzı olduğunu fark
ediyor. “Demek burası” diyor içinden.
Dönüp gökyüzüne bakmıyor, dereden son bir su içmiyor. Kadın,
yüklerini atmak için çıktı bu yola. Ruhunun gözleri de kapansın istiyor.
Mağaranın içindeki o koca boşluk, kendisini bırakacağı bir soğuk kucak, bir son
teselli…
Yürüyor şimdi kadın, mağaradan içeri. Kulağındaki su sesleri
her adımda daha uzaklaşıyor. Bu dünyanın yükü bir boş kabuk, deri.
Mağaranın ağzında deriye bakıyor diğer kadın. Her sonda
kapının ardında kalıyor öteki.
4.
Adam gözlerini açıyor gecenin bir vakti. Yatak boş, karısı
ayakta adama bakıyor; gözleri iki soğuk mezar taşı.
Ayağa kalkıyor adam. Kadından hırıltılı sesler yükseliyor. Yavaş,
çok yavaş hareketlerle, arada bekleye bekleye kadına yaklaşıyor. Karşısındaki
şey, artık tanıdığı kadından çok başka bir varlık. Karısının gittiği yerden, o
geçidin çatlaklarından sıyrılıp, onun bedenine düşen dilsiz bir varlık. Anlıyor
adam daha ilk bakışta. Yine de, belki de karısı hala orada; içeride, derinde
bir yerde olabilir. Öyle değilse bile, bu varlığa da kucak açabilir adam. Bir
eş gibi değil, bir ev gibi…
İçinde ölü rüzgarlar esen, kurumuş bir ağaca sarılır gibi
sarılıyor adam kadına. Ağacın kabukları, ince dalları batıyor, kadın adamı
tırnaklarıyla, dişleriyle acıtıyor. Adama karşı bir mücadele değil bu.
Varlığın, odanın, duvarların, eşyanın mesafesizliğine karşı bir çığlık. Adam
ona sarılınca, aslında içindeki her şeyle bütün oda sarılıyor. Bedene düşen
varlık, bir doğum acısı yaşıyor. Adam, karısının bedenindeki bu konuğu, ilk
acısından koruyor. Yoksa tırnaklarını kendisine batıracak.
Ve yavaş yavaş nefesi normal bir hıza iniyor. Yavaş yavaş
tırnaklarını geri çekiyor. Adam, kadını yavaşça yatağa oturtuyor. Yavaş
haerketlerle mutfağa gidip ona bir bardak su getiriyor. “Kimsin
sen?” diye sormak istiyor adam ama
bir cevabın olmadığını biliyor.
Yere oturup duvara yaslanıp başka bir soru soruyor; odanın
boşluklarına, eşyanın yüzüne, duvarın sırtına:
Karanlık bir gökyüzü, rüzgarlı bir tepenin sırtında oturuyor
kadın. Kapısı, duvarı olmayan bir zihnin içinde hissediyor kendisini.
Sonsuzluk… Varılan yerde söylendiği gibi bir hesap defteri yok. Burada
hesabın, sözün, değerin tutunabildiği bir yüzey yok. Gözlerinin baktığı bütün
pencereler açık…
İncecik bir ipten rüzgar. Bütün ölüler diyarını birbirine
bağlıyor. Nerede durusa dursun, baktığı yerden hepsini, her şeyi görebiliyor.
Bütün ölüler, zamansız, sınırsız bir uzamı paylaşıyor.
Derken…
Derken o rüzgar, başka bir şey getiriyor. Küçücük bir kum
tanesi, kadının kaşına çarpıyor. Mağaranın ağzında kalanın savurduğu tekme,
küçücük bir kum tanesine yetiyor. Kadın, öteki kadını hatırlıyor. Bu kez bir
fotoğrafa bakar gibi değil, aynı anda fotoğrafın içinde gibi… Çocukluktan
yetişkinliğe geçilen, o zaman kaymasından önceki dönemlerini hatırlıyor.
Dudaklarının kenarında incecik bir çizgi beliriyor.
Kızın düşlerini yeniden yaşar gibi hatırladıkça, saçlarında
başka bir rüzgar dolaşmaya başlıyor. Her an uçup gidebilecek bir rüzgar;
şüpheli bir yerde, neler döndüğünü anlamaya çalışan bir devriye…
Derken, oturduğu yerde, elinin değdiği toprakta incecik bir
titreşim hissediyor. Sesi duymak için eğilirken toprağa, hasta düşüp, yorgun
düşüp yatağa girdiği, teselliyi yoklukta aradığı biricik an geliyor aklına. O
anda yalnızca kendisinin varlığını hissederken, bu kez kolundan tutan,
yanındaki kocasının kaygısını da hissediyor. Kulağını veriyor toprağa.
“Neredesin” diyor toprak…
Ve sonra…
Ve sonra bir damla yağmur düşüyor gökyüzünden. Yenidoğanın
bedenine düştüğü çatlaktan aşağı bir damla gözyaşı. Yabancı bir acı ama yine de
bir o kadar tanıdık geliyor.
Kadın o mağaradan içeri girdikten, geçitten ölüler diyarına
geçtikten sonra ilk kez arkasını dönüyor. Geçidin ağzı hemen arkasında.
“Buradayım, buradayım” diyor kadın. Mağaradan geri hayata dönerken, dünyanın yükü bir damlaya, bir sese, bir kum tanesine dönüşüyor…
* 22 Mart 2020 / Erdem Şimşek
İlgili
Sonuçları görmek için yazmaya başlayın veya kapatmak için ESC tuşuna basın
Sitemizden en iyi şekilde faydalanabilmeniz için çerezler kullanılmaktadır. Bu siteye giriş yaparak çerez kullanımını kabul etmiş sayılıyorsunuz. Çerez ayarlarıKABUL ET
Gizlilik ve Çerez Politikası
Privacy Overview
This website uses cookies to improve your experience while you navigate through the website. Out of these cookies, the cookies that are categorized as necessary are stored on your browser as they are essential for the working of basic functionalities of the website. We also use third-party cookies that help us analyze and understand how you use this website. These cookies will be stored in your browser only with your consent. You also have the option to opt-out of these cookies. But opting out of some of these cookies may have an effect on your browsing experience.
Necessary cookies are absolutely essential for the website to function properly. This category only includes cookies that ensures basic functionalities and security features of the website. These cookies do not store any personal information.
Any cookies that may not be particularly necessary for the website to function and is used specifically to collect user personal data via analytics, ads, other embedded contents are termed as non-necessary cookies. It is mandatory to procure user consent prior to running these cookies on your website.