kızlar annemle normalde iyi anlaşıyoruz, ya da ben öyle sanıyordum bugüne kadar. evdeyken iyiyiz, ne zaman dışarı çıksak sokakta sesini yükseltip bir konuya sardırıyor. ama nasıl bir sardırma anlatamam. ne desem yanlış anlıyor ve sürekli geçmişte söylediğim bazı sözleri çarpıtarak anlatıyor. sürekli beni suçluyor. eğer onu översem iyi ama bir an bile eleştirirsem öldüm demektir. menapozu geçireli çok oldu, onunla bir ilgisi yok. kendi hayatımı kuramadım dediğimde herkes evlenmek zorunda mı, kabullenemedin gitti vs der. sonra da en ufak bir konuda hayatını kuramadın der. resmen kafasına göre takılıyor. en son maddi olarak ondan beklenti içinde olduğumu söyledi. o ölsün de ev bana kalsın diye bekliyormuşum. arkadaşlar bir şeyler söyleyin nolursunuz.