We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Cacique
Cacique, Hintçe bir kelimenin prens veya şef için İspanyolca uyarlamasıdır.
(AK: t. 6,202; 1.894'2"; b. 52'3"; dr. 27'11"; s. 10 k.;
cpl. 70; a. 15")
Bir yük gemisi olan Cacique (No. 2213), Short Brothers Co., Sunderland, İngiltere tarafından 1910'da inşa edildi ve 19 Ağustos 1918'de Shipping Board'dan Donanma'ya devredildi.
Ve aynı gün, komuta Teğmen C. H. Winnett, USNRF'de görevlendirildi.
Deniz Denizaşırı Ulaştırma Servisine atanan Cacique, Fransa'da Orduya ikmal yapma gibi devasa görevdeki görevine başlamak için 30 Ağustos 1918'de Norfolk, VA.'dan yola çıktı. Genel kargo ile Fransa, Marsilya'ya iki sefer yaptı ve 2 Mart 1919'da Baltimore, Md.'ye döndü. Burada 24 Mart 1919'da görevden alındı ve aynı gün Denizcilik Kurulu'na geri döndü.
Taino Caciques
COLUMBUS ZAMANINDA TAINO HİNDİSTAN LİDERLERİ
Columbus karaya çıktığında beş büyük cacique vardı ve Columbus ile çeşitli ilişkileri vardı. Bu caciques, illeri ve İspanyollarla ilişkileri şunlardı:
cacique Guacanagaric
Marien eyaleti (Bainoa)
Bu il, Dominik Cumhuriyeti'ndeki Samana Körfezi bölgesinde, kuzey doğu kıyısında + iç kısımdaydı.
Columbus'un kendisini bu bölgeye sık sık gelen yağmacı Kariblerden korumasını istedi ve Columbus'a dostane bir danışman ve İspanyol işgalcilerin ömür boyu arkadaşı oldu. Kendi köyü, Cap Haitien'in yaklaşık 2 mil GD'sindeydi.
cacique Caonabo
Ciguayos eyaleti (Cayabo veya Maguana)
La Navidad'daki İspanyol yerleşimciler yerel yerlilere pek çok dehşet uyguladıktan sonra, Caonabo bir çeteye liderlik ederek Maden eyaletine girdi ve tüm denizcileri öldürdü.
Caonabo daha sonra İspanyollara karşı direnişin toplanma noktası oldu. Columbus, barış yapma bahanesiyle Caonabo'yu tuzağa düşürdü. İspanyol Ojeda, Caonabo'ya cilalı demir zincirler ve kelepçelerden oluşan bir hediye verdi. Onları süs eşyası sanan Caonabo, zincirlenip götürülmesine izin verdi. Kolomb daha sonra onu İspanya'ya gönderdi.
Caonabo'nun erkek kardeşi Manicatoex daha sonra bir ayaklanmaya öncülük etti. İspanyollar, üstün ateş güçleri ile yerlileri ezdi ve mağlup Arawak/Taino, İspanyollara haraç ödemeyi kabul etmek zorunda kaldı.
Bu yerliler hakkında bilginler arasında bazı belirsizlikler var gibi görünüyor. Bazıları bu Kızılderililerin Arawak/Taino grubundan değil, başka bir kabileden olduğunu iddia ediyor. Görünüşe göre daha önceki bir grup olan Ciboney bu bölgede yaşıyormuş. Ancak, Caonabo zamanında bunların Arawak/Taino olup olmadığı açık değildir.
cacique Guarionex
Magua eyaleti (Huhabo)
Burası yoğun nüfuslu bir bölgeydi. Bu iyi bir iç tarım arazisiydi. 1494'te Guarionex teslim oldu, sonra hapsedildi. İspanyollar, karısına gözünün önünde tecavüz etti, ardından onu idam etti. Caonabo'nun La Navidad'a düzenlediği saldırıya karıştığından şüpheleniyorlardı.
La Navidad hakkında kısa bir arasöz. Columbus, 6 Aralık 1492'de Mole St. Nicholas'a indi, ikinci karası Yeni Dünya'ya düştü. 24 Aralık 1492'de denize açıldı ve Noel arifesinde Santa Maria karaya oturdu ve Haiti'nin kuzey kıyılarında, Cap Haitien'in hemen yakınında battı. Pinta kayboldu ve Nina tüm denizcileri barındıramadı. Böylece Columbus, Arawak/Taino'nun yardımıyla Santa Maria'nın büyük bir kısmını kurtardı ve La Navidad (Doğuş) adında küçük bir kale inşa etti ve orada bir grup denizci bıraktı.
İkinci sefer dönüşünde tüm denizcilerin öldürüldüğü keşfedildi. Görünüşe göre yerli kadınları ve mülkü ihlal etmeye başladılar ve yerliler onlara karşı ayaklandı.
cacique Behechio
Xaragua eyaleti
Burası güneybatı yarımadasındaydı. Burada ve bugün Port-au-Prince'in bulunduğu yerin kuzeyindeki çıkmaz sokakta çok fazla pamuk yetiştirdiler.
Behechio'nun kız kardeşi, Caonabo'nun dul eşi Anacaona'ydı. İspanyollar Caonabo ve Behechio'yu öldürdükten sonra Xaragua'da kocasının yerine geçti ve halkı tarafından çok sevildi. Ancak İspanyollar bu popülerlik ve onunla birlikte gelen güç tarafından tehdit edildi. Columbus'un halefi olan Ovando, İspanyol haraçını toplama bahanesiyle köyüne gitti. Anacaona'nın halka tam bir işbirliği ve konukseverlik talimatı vermesine ve kendi dostça karşılamasına rağmen İspanyollar bir katliama başladı, köyü yaktı ve Anacaona'yı esir aldı. Santo Domingo'da asıldı.
cacique Cotubanama veya Cayacoa
Higuey (Caizcimu) ili
Higuey'de altın olduğuna dair söylentiler vardı. De Las Casas, insanların var olmayan altının nerede olduğunu söyleyebilmeleri için diri diri yandığını gördüğüm insan sayısının sonsuz olduğunu bildirdi. (Çok ilginç bir adam olan De Las Casas hakkında ayrı bir parça yapacağım.)
Anacaona'nın ölümünden sonra Cotubanama da tehlikeli kabul edildi. İspanyollar eyaletine saldırdı, onu yakaladı ve Santo Domingo'da astı.
Cacique'nin tarihsel tanımı nedir?
Ve mümkünse, lütfen cacique ve curaca'nın tarihsel kavramları arasındaki farkın ne olduğunu genişletin.
Bir fotoğrafı buraya sürükleyin- veya - Resim için göz atın
Ansiklopedi Britannica Editörü
Dönem cacique Taino-Arawakan teriminin İspanyolca uyarlamasıdır. kasike, Büyük Antiller'in Kolomb öncesi Taino halkı tarafından yerli kabile reislerine atıfta bulunmak için kullanılır. Britannica'nın caciquism makalesine göre, İspanyol fatihler kullandı cacique "[Amerikan] Kızılderili kabilelerinin başkanlarını veya daha gelişmiş Hint eyaletlerinde bölge valilerini tanımlamak için. İspanyollar, küçük hakimler olarak hizmet etmek, emeği paylaştırmak ve tam haraç olarak hizmet etmek için Hint topluluklarında kalıtsal şefler olarak caciques'i korudular." ilgili terim caciquism (veya caciquismo) genellikle İspanya ve Latin Amerika'daki yerel şeflerin veya patronların yönetimine atıfta bulunur.
Dönem curaca Quechua teriminin İspanyol uyarlamasıdır. kurakaBu, İnka toplumunun temel sosyoekonomik birimi olan ayllus'u veya köy düzeyindeki klanları yöneten İnka imparatorluğu içindeki düşük seviyeli soylulara atıfta bulundu. Yine Britannica makalesi caciquism'e göre, "zorla çalıştırma çetelerinin patronlarına sömürge Meksika'da caciques ve Peru'da curacas denirdi."
1. O zaman ve şimdi: Müşterinizi tanıyın.
Cacique'nin üzerine inşa edildiği bir sütun, fazla hazırlıklı olmak diye bir şey olmadığı konseptiydi. De Cardenas, ebeveynlerinin sonsuz saatlerce sayılarla uğraştığını ve müşteri tabanlarını daha iyi anlamak için çalıştığını izleyerek büyüdü. Ancak, iş ölçeklendikçe ve Amerika çeşitlendikçe şirket, stratejisini buna göre şekillendirirken hem dikkate değer bir fırsat hem de bir zorlukla karşılaştı.
De Cardenas, pazarın ne kadar acımasız olduğunu ve müşterilerinizin kim olduğunu ve zaman içinde nasıl değişebileceklerini anlamanın ne kadar kesinlikle gerekli olduğunu vurguladı. De Cardenas, ürünlerinizi kimin satın aldığını ve müşterinizin sizi nasıl algıladığını daha iyi anlamak için zaman ayırarak tüm etkileşimlerinizde başarılı olacağınızı söylüyor.
Sadece yüzeyini çizdiniz Cacique aile öyküsü.
1972 ve 1999 yılları arasında Amerika Birleşik Devletleri'nde Cacique'nin yaşam beklentisi en düşük noktasında 1972'de ve en yüksek 1999'daydı. Cacique'nin ortalama yaşam süresi 1972'de 17 ve 1999'da 69'du.
Alışılmadık derecede kısa bir ömür, Cacique atalarınızın zorlu koşullarda yaşadığını gösterebilir. Kısa bir ömür, bir zamanlar ailenizde yaygın olan sağlık sorunlarını da gösterebilir. SSDI, 70 milyondan fazla ismin aranabilir bir veritabanıdır. Doğum tarihlerini, ölüm tarihlerini, adresleri ve daha fazlasını bulabilirsiniz.
Haiti: Karmaşık bir ulusun kısa bir tarihi
Karayipler'de bulunan Haiti (Görüntü: Haiti Haritası), Hispaniola adasının batı üçte ikisini, Dominik Cumhuriyeti ise doğu üçte ikisini kaplar. Yaklaşık 10.714 mil karelik bir alana sahip olan Haiti, yaklaşık olarak Maryland eyaletinin büyüklüğündedir. Başlıca şehirler: Cap-Haïtien, Jérémie, Les Cayes, Hinche, Gonaives ve Jacmel. Haiti'nin iki resmi dili vardır: Haiti Kreyolu ve Fransızca.
Kolomb, 6 Aralık 1492'de Hispaniola adasına indiğinde, bir cacique veya Taino Kızılderili şefi tarafından yönetilen bir krallık buldu. Fransızlar, Batı Yarımküre'de Avrupa keşif ve sömürüsüne devam etmek için on yedinci yüzyılda geldikten sonra, yerli nüfus büyük ölçüde yok edildi. Sonuç olarak, Afrikalılar (esas olarak Batı Afrika'dan), uluslararası ticaret için ham mallar üretmek üzere köle işçi olarak ithal edildi. On sekizinci yüzyılda Fransa'nın en zengin kolonisi olarak kabul edilen Haiti, "Antillerin incisi" olarak biliniyordu. Sömürülerine direnen Haitililer, 1791-1804 yılları arasında Fransızlara karşı ayaklandılar. Bu devrimin en önemli sonuçlarından biri, 1803'te Napolyon Bonapart'ı Louisiana'yı ABD'ye satmaya zorlaması ve bunun sonucunda ABD'nin büyük bir toprak genişlemesine yol açmasıydı. Haitililer 1804'te bağımsızlıklarını aldıklarında, sömürge adlarını Saint Domingue'den (Fransızlar tarafından verilen ad) Taino adı Haiti veya Kreyòl'deki Ayiti olarak değiştirdiler.
Yaklaşık 300.000 kişinin ölümüne, 200.000'den fazla kişinin yaralanmasına ve 1.5 milyonun üzerinde evsiz kalmasına neden olan 12 Ocak 2010 depreminden önce, başkent Port-au-Prince'de yaklaşık 3 milyon kişinin yaşadığı tahmin ediliyordu. 2010 depreminin Haiti tarihindeki en büyük felaket olduğuna inanılıyor. Haiti, direniş, isyan ve istikrarsızlık hikayeleriyle karmaşık, zengin, büyüleyici ve çalkantılı bir kültüre ve tarihe sahiptir. Ancak Haiti'nin temel yönlerinden biri esnekliğidir. Köleliğe, çoklu darbelere, çeşitli işgallere ve militarizasyona rağmen, Haiti sürekli olarak güçlü kalmak için savaşıyor. Haiti'nin varlığı, “Ayiti se tè glise” (“Haiti kaygan bir ülkedir”) ve “Dèyè mòn, gen mòn” (“dağların ardında dağlar vardır”) gibi birçok atasözünde yazılıdır.
arka bahçemizde Haiti
Haiti, ABD'den kopuk uzak bir ülke değildir. Haiti, Batı Yarımküre'deki ilk Kara Cumhuriyet ve ikinci bağımsız ülkedir. Aslında iki ülkeyi birbirine bağlayan bağlar, ABD'nin kendi bağımsızlığı için savaştığı zamanlara kadar uzanıyor. Les Chasseurs Volontaires de Savannah olarak bilinen 500'den fazla Haitili bir grup, 1779 Savannah Savaşı'nda savaştı. Savannah şehir merkezindeki Franklin Meydanı'nda, bu savaşta savaşanları anmak için Ekim 2009'da bir anıt dikildi.
Haiti isyanı 1791'de başladıktan sonra, birçok Saint-Dominguan sonunda Louisiana'ya yerleşti. Aslında, Louisiana Satın Alma, Haiti isyanının doğrudan bir sonucuydu. Bu arazi anlaşması ABD'nin büyüklüğünü ikiye katladı ve holdinglerine kısmen veya tamamen ekledi: Louisiana, Arkansas, Nebraska, Missouri, Iowa, Oklahoma, Kansas, Minnesota, Dakotas, Colorado, Wyoming ve Montana.
Başarılı bir köle isyanı hikayesi olan ilk siyah bağımsız ülke olan Haiti, on dokuzuncu yüzyılda Amerika Birleşik Devletleri'ndeki Afrikalı-Amerikalılar için bir umut ışığıydı. Fransa gibi ABD de 1862'ye kadar Haiti'nin bağımsızlığını tanımadı, çünkü beyaz Amerikalılar Haiti'nin varlığının köle odaklı ekonomilerine meydan okuduğundan endişeleniyorlardı. Afrikalı-Amerikalıları Haiti'ye yerleşmeye teşvik eden Martin Delany ve James Theodore Holly gibi liderler tarafından yönetilen birkaç göç hareketi vardı. Haiti'ye taşınanların çoğunluğu dil ve iklim sorunları nedeniyle ABD'ye dönmüş olsa da, Kuzey Amerika'dan gelen özgür siyahların yüzde 20'sine yakını İç Savaştan önce Haiti'ye gitti. Haiti ve Amerika arasındaki bu göç, iki ülke arasındaki bağlantıları güçlendirdi.
Bununla birlikte, Amerika Birleşik Devletleri 1915-1934 yılları arasında Haiti'yi işgal ettiğinde, Haiti'nin anayasasını değiştirdiğinde ve birçok yönden devam eden istikrarsızlığa daha fazla katkıda bulunduğunda, birçok Afrikalı-Amerikalı egemen bir ulusun işgalini kınadı. Genel Sekreter James Weldon Johnson liderliğindeki Ulusal Renkli İnsanların Gelişimi Derneği (NAACP), bir dizi mektup yazdı. Millet, Haiti'deki Amerikan adaletsizliğini kınadı. 1932'de büyük şair Langston Hughes Haiti'ye gitti ve burada zamanın önde gelen Haitili entelektüellerinden biri olan Jacques Roumain ile tanıştı. 1956 otobiyografisinde, Gezerken Merak Ediyorum: Otobiyografik Bir YolculukHughes, Haiti'ye yaptığı geziyi ve Roumain ile görüşmesini anlattı. Hughes, Roumain'den çok etkilendi ve sonunda onun ufuk açıcı eserini tercüme etti. Gouverneurs de la Rosée, olarak İngilizce'ye Çiğ Ustaları. "Ulusötesilik" ve "Siyah ulusal bilinç" gibi güncel terimler kullanılmadan önce, Afrikalı-Amerikalı ve Haitili entelektüeller arasında bu tür alışverişler gerçekleşti.
Haiti ve Louisiana'yı mutfak kültürü, dil, mimari, din ve müzik açısından birbirine bağlayan çeşitli bağlar bugün de varlığını sürdürüyor.
SON TAINO 'KRALİÇE'
Loiza Efsaneleri çoktur ama belki de en popüleri Yuiza (Yuisa, Loaiza, Luisa, Loiza) adlı tek kadın Taino Cacique (şef) hakkındadır. Karayipler'deki tüm Taino Şeflerinden yalnızca ikisi kadındı, yalnızca biri Boriken'de (Porto Riko).
İspanyol Conquistadores, Porto Riko'yu işgal edip Taino Kızılderililerini köleleştirdiğinde, Kızılderililer direndi. Hiçbir zaman köleliğe adapte olmadılar, Taino adamlarının çoğu öldürüldü. Kadınların çoğu İspanyol denizcilerin eşleri olarak yaşadı.
Efsaneye göre (halkını korumak için) Yuiza melez fatih Pedro Mejias'ın sevgilisi oldu ve bu nedenle diğer Taino Caciques tarafından öldürüldü (bir İspanyolla birlikte olduğu için kendisini hain hisseden). O aslında bir kahramandı ve bugün bile kendi kabile halkı tarafından çok beğenildi. Bu, Loiza'daki siyah Afrikalılar ve Taino Kızılderililerinin karışımına anlam veren efsane olabilir ya da aslında tarihsel bir gerçek olabilir. Aslında bunu kanıtlayacak hiçbir tarihi belge yok, onun Mejias ile evliliği.
Tarih kayıtları, Porto Riko'nun sömürge hükümetine, 1600'lerde İspanya'dan bir taç kararnamesiyle, İngiliz kolonilerinden kaçak köleleri bugün Loiza Aldea'ya yerleştirme talimatı verildiğini gösteriyor. Bu bölge, adanın en zayıf savunma kanadı olduğu için Kraliyet tarafından seçildi ve serbest bırakılan kölelerin adayı İngiliz işgalcilere karşı savunmaya yardımcı olacağını umdular. Bu Afrikalıların çoğunluğunun Nijeryalı olduğu söyleniyor.
Loiza Aldea halkı arasında çok sayıda balıkçı olması biraz açıklanamaz olabilir. Kaçan köleler tarafından balık tutmak bir sapma olarak kabul edildi, çünkü kölelere geleneksel olarak onları köleleştirmenin bir yolu olarak deniz korkusu öğretildi. Tarihçiler, Loiza Afrikalılarının balıkçılık becerilerini Porto Riko'nun Tainos'larıyla doğrudan temas yoluyla geliştirdiğini iddia ediyor. Loiza'da Amerindian mtDNA'sının varlığı bu hipotezi desteklemektedir. Loiza, Porto Riko adasındaki en büyük Afrika kökenli topluluk tarafından doldurulur.
Daha sonraki yıllarda, prestijli bir İspanyol olan Inigo Lopez de Cervantes y Loayza, bu bölgede büyük arazi uzantılarına sahipti. İkinci soyadı bu bölgeyi adlandırmak için kullanılmış olabilir.
Kuruluş: 1692'de Loiza, yaklaşık 100 evi ve 1.146 nüfusu olduğu için bir kentsel bölge olarak atandı. 1719 yılında İspanyol hükümeti, şehri resmi bir kasaba ilan ederek önemini fark etti. Kurucusu Gaspar de Arredondo'dur. 16 Ağustos 1970 tarihine kadar belediye ilan edilmemiştir.
Loiza Katolik cemaati, Porto Riko'daki en eski yerleşik cemaattir. Kilise yeniden inşa edildi, ancak hala önemli ölçüde eski.
". . Efsaneye göre, Loiza adı, Cayrabon nehrinin kenarlarında Jaymanio adlı bir bölgeyi yöneten ve şimdi Rio Grande de Loiza olarak adlandırılan bir Taino kadınının, Şef Loiza veya Yuisa'nın adıydı.
. . . Bu görkemli Taino Şefi Yuiza'nın efsanesine bağlı kalalım. 1972'de Loiza'dan bir sanatçı, Loaiza'nın kendisine geldiği bir vizyon gördü. O (Lolita Cuevas) gece saat 2'de görüşünü karanlıkta çizdi. Loaiza onunla konuştu ve onu boyamasını istedi ama geri dönmeyeceğini söyledi. Bu çizim şimdi Loiza'daki Belediye Binası'nda asılı.
Aşağıda Lolita Cuevas'ın kendi vizyonundan yaptığı çizim yer almaktadır.
Porto Rikolu Bomba ve Plena'nın geleneksel halk dansları:
En çok memleketi Loiza'nın Afro-Karayip kültürel eğilimleriyle özdeşleşen Porto Rikolu sanatçı Samuel Lind, Porto Riko deneyiminin dans, karnaval ve diğer yönlerini kutlayan çok sayıda eser üretti. Lind, jibaro yaşamının Afrika boyutlarını vurgular. Ayrıca kıyı Porto Riko'nun bir parçası olan mangrovları ve hindistancevizi hurma ormanlarını da boyar.
Samuel Lind ve eşi, Loiza'da çocuklar için yerel bir müze ve kütüphane kurmak için çalışıyorlar. Lind'in çalışmaları, stüdyosunda ve Porto Riko'daki müzelerde ve evlerde sergileniyor.
Jamaika'nın Taino'su
Jamaika'nın tarihöncesi, Kızılderili halkları tarafından üç ayrı kolonizasyon dalgası gördü. MÖ 5.000 ile MÖ 4.000 arasında bir yerde, doğu Yucatan'dan Küba ve Jamaika'ya kadar uzanan, şimdi sular altında kalan küçük adalar zincirini izleyen Guanahatabey veya Ciboney halkının gelişini gördü. Balıkçılık ve toplayıcılık için temel araçları kullanan mağarada yaşayan insanlardı. Kolomb'un gelişi sırasında, Guanahatabey'in batı Küba'da hâlâ hayatta kaldığı kaydedildi.
Kendinizi Kosta Rika'da bulursanız, ulusal likörü guaro'yu denemelisiniz. Guaro veya Cacique (resmi marka adı), şeker kamışından yapılan, altmış derecelik açık bir likördür. Yasal olarak üretilip satılmadan önce guaro, ev yapımı içki fabrikalarında yapılırdı ve Kosta Rika'nın “kırsal mutfak lavabosu alkolü” idi. Guaro, Kosta Rika'nın kaçak içkisiydi.
Tipik olarak taze meyve suyu, Sprite, Fresca veya soda suyu ile karıştırılan bu şenlikli ve şimdi hazır likör oldukça lezzetlidir ve kesinlikle içinizdeki şenliği ortaya çıkaracaktır! Herhangi bir içki dükkanında, yiyecek dükkanında, barda veya restoranda satın alabilirsiniz. Plastik bir şişede gelen ve hareket halindeyken guaro için harika olan 365 ml'lik bir "pachita" bile var. Guaro'nun mevcudiyeti, 1851'de yasallaştırılmasından sonra yaygınlaştı ve daha yakın zamanda 70 geçirmez siyah etiket ve 80 kanıtlı Superior Canita gibi çeşitler eklendi.
Yasallaştırılması, Kosta Rika hükümeti, guaro'nun gizli ev yapımı üretimini sona erdirmek amacıyla üretimini ve şişelenmesini onaylamaya karar verdiğinde ortaya çıktı. Bu ulusal hazineyi sermayeye dönüştürmek ve vergilendirebilmek bir yana, pek çok insan guaroyu içtiğinden beri guaro'nun güvenli bir şekilde yapılmasını ve yapılmaya devam edilmesini sağlamak hükümet için önemliydi. Kosta Rika'da ev yapımı gizli içki fabrikaları hala mevcut olsa da, çoğu palmiye şarabı üretiyor ve artık guaro yapmıyor.
Cacique adının kendine ait bir geçmişi vardır. 1977 ve 1980 yılları arasında Kosta Rika Ulusal Müzesi, Kosta Rika'nın Ulusal İçki Fabrikasının da bulunduğu Grecia kasabasının hemen dışındaki en büyük yerli yerleşim yerlerinden birini keşfetti ve kazdı. "Şef" anlamına gelen Cacique adı, bu inanılmaz arkeolojik ve tarihi bulguyu onurlandırmak için seçildi.
160 yıl sonra bile guaro, özellikle ziyaretçiler arasında popülaritesini artırmaya devam etti. Kosta Rika dışında satın alamazsınız, ancak uluslararası olarak gönderilebilir. Son yıllarda guaro'nun bootleg versiyonları piyasaya girdi ancak orijinal versiyon gibi bir versiyon yok! Gümrüksüz olarak eve götürmek için bir şişe aldığınızdan emin olun, hatta çevrimiçi teslim edilmesini bile ayarlayabilirsiniz. Kosta Rika'ya yolculuğunuzdan muhteşem hikayelerinizi paylaşırken arkadaşlarınıza ve ailenize birlikte içmeleri için geri getirmek için ideal bir likör.
Kısa bir guaro tarihi, chili guaro hakkında konuşmadan tamamlanmış sayılmaz. Chili guaro, ünlü bir Kosta Rika vuruşudur. Kosta Rika'da geçirdiğiniz süre boyunca en az bir chili guaro denemeniz şiddetle tavsiye edilir, ancak bunu gerçek bir Kosta Rika kuruluşundan denediğinizden emin olun. Nispeten basit olmasına rağmen, nasıl yapılacağını gerçekten bilmeyen biri tarafından kolayca karıştırılabilecek çekimlerden biridir. Peki, chili guaro nedir?
Biberli guaro shot, guaro, domates suyu, misket limonu, tabasco ve bazen bir miktar Lizano sosuyla yapılan bir atıştır. Tüm malzemeler bir shot bardağına dökülmeden önce buzla karıştırılır ve çalkalanır. Bu nefis hafif ve baharatlı atış ilahi bir şekilde lezzetli!
Taino'ya Ne Oldu?
Eğer hiç kürek çektiyseniz kano, uyuklamış bir hamak, tadına baktı Barbekü, füme tütün veya izlenen bir kasırga karşısında Küba, 1492'de Kristof Kolomb'u Yeni Dünya'ya davet etmeden çok önce bu kelimeleri icat eden Hintliler Ta'237no'ya haraç ödediniz.
Bu Hikayeden
Bir efsaneye göre, nöbetçi bugün Santo Domingo olarak bilinen yerin yakınında bir mağaranın girişinde görevinden ayrıldıktan sonra güneşin M'225cocael'i taşa çevirdiği söylenir. (Maggie Steber) Ta'237no lideri Francisco "Panchito" Ram'237rez Rojas, Küba'nın doğu kıyısındaki Baracoa yakınlarında denize dua ediyor. (Maggie Steber) Domingo Abréu Collado, "Mağaralar Taíno'nun kalbidir" diyor. Burada Dominik Cumhuriyeti'ndeki Pomier Mağaraları gösterilmektedir. (Maggie Steber) Kolomb'u karşılamadan yıllar önce, Ta'237no Karayipleri araştırdı ve yerleşti. (Guilbert Gates) Anavatanları, burada bir liderin koklamalarında gösterildiği gibi, diğer dünyaya ait vizyonları besleyen halüsinojenlere tanıklık eden mağara çizimleriyle zengindir. kohoba tozu. (Maggie Steber) Küba'nın Baracoa kenti yakınlarında dua etmek için tütün ve Porto Riko'da yerlilerin yeniden canlanmasını duyurmak için bir deniz kabuğu kullanarak Karayipler'de gelenekleri canlı tutuyorlar. (Maggie Steber) Gençler Barış ve Haysiyet Koşusu için toplanıyor. (Maggie Steber) Dominik'in Sabana de los Javieles köyünde, bir çiftçi bahçesini Taşralı tarzında ekiyor. (Bob Poole) Taş'ın soyundan gelenler yerli köklerini besler. Burada, eşi Beata Javier ile birlikte Vicente Abréu ve annesinin bir fotoğrafı gösterilmektedir. (Maggie Steber) Taíno, adı verilen değerli ikonları yarattı. cemí'ler ataları korumak ve onurlandırmak için. 15. yüzyıldan bir tarihçi üç köşeli taştan bahsetti cemí'ler doğurganlığı artırmak için yuca ile ekilir. (Dirk Bakker / Museo Arqueológico Regional de Altos de Chavón) Kızılderililer yarasaları ve baykuşları öbür dünyayla ilişkilendirdiler. Bir yarasa, denizayısı kemiğinden oyulmuş bir kusma çubuğunu süslüyor. (Dirk Bakker / La Fundación García-Arevalo, Santo Domingo) Dominik Cumhuriyeti'nden pamuktan örülmüş, deniz kabuğu gözlü ve insan kafatasına sahip nadir bir cem, Kolomb öncesi zamanlardan günümüze ulaşmıştır. (Museo di Antropologia e di Etnografia dell'Universita di Torino, İtalya'nın mülkü) Francisco "Panchito" Ram'237rez, burada Duaba'yı ziyaret ederken oğlu Vladimir Lenin Ram'i işaret ederek, "Chipojo kertenkelesi bir bardak su almak için palmiye ağacından aşağı indiğinde, öğle olduğunu biliyorum," dedi. Plaj, Küba, diğer Ta'237no torunlarıyla tanışmak için. (Maggie Steber) Taşo kültüründe liderler, caciques, hem günlük kullanım hem de ritüeller için birçok sanat eserine sahipti. Dominik Cumhuriyeti'nden (Museo Arqueol'243gico Regional, Altos de Chav'243n'de) 14 inç uzunluğundaki bir seramik kap doğurganlığı çağrıştırıyor. (Dirk Bakker) 1494 yılında, Kolomb'un emriyle rahip Ram'243n Pan'233, Taşo'nun arasında yaşamaya gitti ve inançlarını ve uygulamalarını kaydetti. Taino mitolojisinde, Itiba Cahubaba (Kanlı Yaşlı Anne), yaratılışın beş çağının ilkinin parçası olan dört erkek çocuk doğurur. Bu seramik heykelcik kap (Dominik Cumhuriyeti Museo del Hombre Dominicano koleksiyonunda) muhtemelen onu temsil ediyor. (Dirk Bakker) Prestij ve gücün sembolleri, duho Taşo topluluklarındaki caciques veya diğer yüksek rütbeli kişiler için tören koltuklarıydı. Bazıları taş veya mercandan oyulmuş olsa da, koltuklar ağırlıklı olarak ahşaptan yapılmıştır. Bu duho'nun tasarımı (Dominik Cumhuriyeti Museo del Hombre Dominicano'da) hayvan görüntülerini içeriyor. (Dirk Bakker) Önemli kararlarla karşı karşıya kalındığında, yapılan caciques kohoba cem'lerden veya ruhlardan ilahi rehberlik çağırma ritüelleri. Bir halüsinojeni teneffüs etmeden önce, cacique veya şaman boğazına yerleştirilmiş bir kusma çubuğu ile kendini temizleyerek kendini arındırırdı. (Dominik Cumhuriyeti Museo del Hombre Dominicano'dan) seramik bir heykelcik ritüeli tasvir ediyor. (Dirk Bakker) Ta'237no, halüsinojenlerin kullanımının ruh dünyasıyla iletişim kurmalarına izin verdiğine inanıyordu. Şamanlar ve liderler, ahududu tohumlarından yapılan kohoba tozunu teneffüs ederdi. Anadenanthera peregrina denizayısı kemiğinden yapılmış bu kohoba inhaler gibi cihazları kullanarak burun deliklerine sokun (Fundación García Arévalo, Dominik Cumhuriyeti'nde). (Dirk Bakker) (Dominik Cumhuriyeti'ndeki Museo del Hombre Dominicano'da) bir şamanın çıkıntılı kaburgaları, şamanların ruhlarla ve ölmüş atalarla temas için arınmak için ritüel olarak oruç tuttukları ve arındıkları için zayıflatıcı dereceyi gösterir. (Dirk Bakker) Denizayısı kemiğinden oyulmuş, insan figürleriyle süslenmiş bu iki inç uzunluğundaki kase (Dominik Cumhuriyeti Museo del Hombre Dominicano'da), kohoba tohumlarını veya tozunu tutmak için kullanıldı. (Dirk Bakker) İnsan benzeri bir kafa bu kurbağa taşı muskasını süslüyor (Museo Arqueol'243gico Regional, Altos de Chav'243n, Dominik Cumhuriyeti'nde). Taino, kurbağaları yağmur mevsimi ve doğurganlıkla ve Taino'nun yaratılış mitlerinde tasvir edilen hayvanla ilişkilendirdi. (Dirk Bakker) Taşoş, baykuşu ölümün habercisi olarak gördü ve sık sık kuşları nesnelerinin tasarımına dahil etti. Seramik bir heykelcik kap (Fundaci's Garc'237a Ar', Dominik Cumhuriyeti'nde), Taş sanatında baykuş gözlerinin tasvirini örneklemektedir. (Dirk Bakker) Ta'237no, adlandırdıkları ikonik nesneleri yarattı cemí'ler ruhsal güçlerle dolu olarak kabul edildi. Bu simgeler arasında, genellikle insan veya hayvan motifleri ile oyulmuş olan üçgen üç işaretçi (resimde: Fundaci's Garc'237a Arévalo, Dominik Cumhuriyeti'nde bir taş üç işaretçi), en önemli ve en uzun geçmişe sahip olarak kabul edilir. Antiller'de hiçbir eser yok. (Dirk Bakker) Bu üç işaretçinin önünden bir sürüngen yüzü görünüyor (Museo Arqueol's243gico Regional, Altos de Chav'243n, Dominik Cumhuriyeti'nde), konisinin etrafını bir yılanın gövdesi sarıyor. Diğer ucu ise bir köpek kafası oymacılığı süslüyor. (Dirk Bakker)
Fotoğraf Galerisi
İlgili İçerik
Orinoco Deltası'ndaki Arawak kabileleri arasında köken alan dünyaları, MÖ 400 civarında başlayan yolculuk ve yerleşim dalgalarıyla yavaş yavaş Venezüella'dan Antiller'e yayıldı. Halihazırda Karayipler'de yerleşik insanlarla karışarak, şu anda Haiti ve Jamaika'da Dominik Cumhuriyeti ve Porto Riko, Virgin Adaları ve Bahamalar'da doğu Küba'da bulunan Hispaniola adasında kendi kendine yeterli topluluklar geliştirdiler. Kültürleri geliştikçe yuca, tatlı patates, mısır, fasulye ve diğer mahsulleri yetiştirdiler ve Avrupa teması sırasında zirveye ulaştılar.
Bazı bilim adamları, Karayipler'in başka yerlerinde daha küçük yerleşimlerle 15. yüzyıl sona ererken, Taşo nüfusunun yalnızca Hispaniola'da üç milyonu aşmış olabileceğini tahmin ediyor. Sayısı ne olursa olsun, İspanyol tarihçilerin tarif ettiği Taşo kasabaları yoğun bir şekilde yerleşik, iyi organize edilmiş ve geniş bir alana yayılmıştı. Kızılderililer, hayat veren yucadan siyanürü süzmeyi öğrenen, savaş için biber gazı geliştiren, doğadan kapsamlı bir farmakope tasarlayan, 100'den fazla kürekçi için yeterince büyük okyanus kanoları inşa eden ve kauçuktan yapılmış bir topla oyunlar oynayan yaratıcı insanlardı. materyali ilk kez gören Avrupalıları büyüledi. Taş devri hiçbir zaman yazılı bir dil geliştirmemiş olsa da, nefis çanak çömlek yaptılar, boyalı pamuktan girift kemerler ördüler ve tahta, taş, deniz kabuğu ve kemikten esrarengiz görüntüler oydular.
Ta'237no, Columbus'u cömertlikleriyle etkiledi ve bu onların gerilemesine katkıda bulunmuş olabilir. 1492'de Bahamalar'da onlarla karşılaştığında, “sahip oldukları her şeyi kendilerine verilen herhangi bir şey için verecekler, kırık çanak çömlek parçalarıyla bile değiş tokuş edecekler” dedi. çok yakışıklı vücutlar ve çok iyi yüzler. Silah taşımazlar veya onları tanımazlar. İyi kullar olmalılar.”
Kısacası Kolomb, 1494'te Hispaniola'nın kuzey kıyısındaki La Isabela'da ilk Amerikan kolonisini kurdu. Kısa bir birlikte yaşama döneminden sonra, yeni gelenler ve yerliler arasındaki ilişkiler kötüleşti. İspanyollar, altın madenlerinde ve sömürge plantasyonlarında çalışmak için erkekleri köylerden çıkardı. Bu, Taş'ın yüzyıllardır onları besleyen ekinleri ekmesini engelledi. Binlerce insanı açlıktan öldürmeye başladılar, çiçek hastalığı, kızamık ve diğer Avrupa hastalıklarına karşı hiçbir bağışıklığı olmadığı için avlandılar, bazıları boyun eğdirmekten kaçınmak için intihar etti, yüzlercesi İspanyollarla savaşırken, sayısız sayıda sömürge kontrolü dışındaki uzak bölgelere kaçtı. Zamanla, birçok Taşo kadını, 16. yüzyılda Afrikalı kölelerin gelişiyle Creole özelliklerini alan yeni bir mestizo popülasyonu yaratmak için Yeni Dünya ve Eski Dünya'nın genlerini birleştirerek fatihlerle evlendi. 1514'te, yani ilk temastan ancak yirmi yıl sonra, resmi bir anket İspanyol erkeklerin yüzde 40'ının Hintli eşler aldığını gösterdi. Resmi olmayan sayı şüphesiz daha yüksektir.
Geçtiğimiz Temmuz ayında ölümünden önce görüştüğüm Porto Rikolu tarihçi ve antropolog Ricardo Alegr, '50 yıl sonra çok az Kızılderili kaldı' dedi. Ta'237no tutulmasının izini sürmek için İspanyol arşivlerini taramıştı. 'Kültürleri hastalık, İspanyol ve Afrikalılarla evlilik vb. nedenlerle kesintiye uğradı, ancak Kızılderililerin bir grup olarak yok edilmesinin ana nedeni hastalıktı' dedi. Kendi adasındaki rakamları gözden geçirdi: 'a kadar, yerli nüfusun üçte biri çiçek hastalığı yüzünden ölmüştü. Bundan çok kısa bir süre sonra, 1530'larda, sorunun İspanya'dan valiye geldiği belgeler buluyorsunuz. ‘Kaç Kızılderili var? Şefler kim?'' Cevap hiçbiriydi. Gittiler.” Alegría, eklemeden önce durakladı: “bazıları muhtemelen kaldı. ama o kadar çok değildi.”
İspanyol kayıtlarından çıkan tartışmalı bir tahmine göre, 1500'lerin başında muhtemelen üç milyon kadar ruh -Taş nüfusunun yaklaşık yüzde 85'i ortadan kaybolmuştu. Hint nüfusu azaldıkça, yaşayan bir dil olarak Taíno da azaldı. Kızılderililer, olarak bilinen hayırsever ikonlara güveniyorlar. cemí'ler halüsinojenlerin neden olduğu gibi, Hıristiyanlığa yol açtı. kohoba şamanları ruh dünyası ile temasa geçirdiği düşünülen törenler. Her birinin başında bir lider olarak bilinen bölgesel şeflikleri. cacique, dağıldı. Bakımlı top sahaları çalılıklara döndü.
Yerli toplumun dramatik çöküşü ve İspanyol, Hint ve Afrika özelliklerini harmanlayan bir nüfusun ortaya çıkışı göz önüne alındığında, Ta'237no'nun neslinin tükendiğini ilan etmek cazip gelebilir. Yine de Kızılderililerin Kolomb'la mukadder karşılaşmalarından beş yüzyıl sonra, kültürlerinin unsurları modern Antiller'in genetik mirasında, Ta'237no kelimelerinin ısrarında ve insanların geleneksel mimari, çiftçilik, çiftçilik, balıkçılık ve şifa.
For more than a year, I searched for these glimpses of Taíno survival, among living descendants in New York City and dusty Caribbean villages, in museums displaying fantastic religious objects created by long-dead artists, in interviews with researchers who still debate the fate of the Taíno.
My search began in the nooks and crannies of limestone caves underlying the Dominican Republic, where the Taíno believed their world began. “Hispaniola is the heart of Taíno culture and the caves are the heart of the Taíno,” said Domingo Abréu Collado, chief of the speleology division in the Dominican Ministry on Environmental and Natural Resources. He clapped on a hard hat at the entrance to the Pomier Caves, a complex of 55 caverns less than an hour’s drive from the gridlock of Santo Domingo. He led me from the eye-numbing brilliance of tropical noon into a shadowy tunnel, where our headlamps picked out the image of a face carved into stone, its eyes wide in surprise.
“That’s Mácocael,” said Abréu. “This guy was supposed to guard the entrance of the cave at night, but he got curious and left his post for a look around outside. The sun caught him there and turned him to stone.” The sentinel, whose Taíno name means “No Eyelids,” now stands guard for eternity.
More than 1,000 years before the Spaniards arrived, local shamans and other pilgrims visited such caves to glimpse the future, to pray for rain and to draw surreal images on the walls with charcoal: mating dogs, giant birds swooping down on human prey, a bird-headed man copulating with a human, and a pantheon of naturalistically rendered owls, turtles, frogs, fish and other creatures important to the Taíno, who associated particular animals with specific powers of fecundity, healing, magic and death.
Abréu, a lean man with sharp features, paused before a sweaty wall crowded with images. “So many paintings! I think they are concentrated where the points of energy converge,” he said. Abréu’s headlamp fell upon images of stick figures who seemed to be smoking pipes others bent over bowls to inhale snuff through long tubes. These were the tribal leaders who fasted until their ribs showed, cleansed themselves with vomiting sticks and snorted cohoba powder, a hallucinogen ground from the seeds of the Anadenanthera peregrina, a tree native to the Caribbean.
The cohoba ritual was first described by Friar Ramón Pané, a Hieronymite brother who, on the orders of Columbus himself, lived among the Taíno and chronicled their rich belief system. Pané’s writings—the most direct source we have on ancient Taíno culture—was the basis for Peter Martyr’s 1516 account of cohoba rites: “The intoxicating herb,” Martyr wrote, “is so strong that those who take it lose consciousness when the stupefying action begins to wane, the arms and legs become loose and the head droops.” Under its influence, users “suddenly begin to rave, and at once they say . . . that the house is moving, turning things upside down, and that men are walking backwards.” Such visions guided leaders in planning war, judging tribal disputes, predicting the agricultural yield and other matters of importance. And the drug seems to have influenced the otherworldly art in Pomier and other caves.
“Country people are still afraid of caves—the ghosts, you see,” said Abréu. His voice was accompanied by the sound of dripping water and the fluttering of bats, which swirled around the ceiling and clicked in the dark.
The bats scattered before us we trudged up into the daylight and by early the next morning we were rattling through the rain-washed streets of Santo Domingo bound for the northeast in search of living Taíno, in Abréu’s opinion a dubious objective. Formerly an archaeologist for the Museum of the Dominican Man, he was skeptical of finding real Indians but was happy enough to help scout for remnants of their influence. The first signs began to appear around the town of Bayaguana, where the road narrowed and we jounced past plots of yuca, plantains and maize, some of which were planted in the heaped-earth pattern favored by Taíno farmers of old. New fields, cleared by the slash-and-burn methods Indians brought here from South America, smoldered along the way. On the fringes of Los Haitises National Park, we met a woman who had set up shop beside the road to sell casabe, the coarse, flat Taíno bread made from yuca. “None left,” she said. “I sold the last of it yesterday.” We began to see simple, sensibly designed houses with thin walls of palm planks and airy roofs of thatch, like those depicted in Spanish woodcuts from Columbus’ day.
The road ended at Sabana de los Javieles, a village known as a pocket of Taíno settlement since the 1530s, when Enrique, one of the last Taíno caciques of the colonial period, made peace with Spain and led some 600 followers to northeastern Hispaniola. They stayed, married Spaniards and Africans, and left descendants who still retain indigenous traits. In the 1950s, researchers found high percentages of the blood types that are predominant in Indians in blood samples they took here. In the 1970s, dental surveys established that 33 out of 74 villagers retained shovel-shaped incisors, the teeth characteristic of American Indians and Asians. And a recent nationwide genetic study established that 15 percent to 18 percent of Dominicans had Amerindian markers in their mitochondrial DNA, testifying to the continued presence of Taíno genes.
None of this would surprise Ramona Primitiva, a villager whose family has long embraced its indigenous antecedents. “My father used to tell us we came from the Indio,” she said, using another name for the Taíno. “My family has always been here. We didn’t come from somewhere else.” We sat in white plastic chairs at the local store, grateful for the shade of an overhanging roof and happy to have neighbors join the conversation.
“My father used to tell us we were descendants of the Indians,” said Meregilda Tholia Johelin.
“My ancestors were Indio,” said Rosa Arredondo Vasquez.
“My grandmother said we came from the Indians,” said Gabriela Javier Alvarez, who appeared with an aluminum guayo, Taíno for the grating boards once fashioned from rough stone and used for shredding yuca roots.
Jurda Arcacio Peguero wandered by, eavesdropped for a moment, then dashed next door to fetch a batea, Taíno for a long wooden tray for fruits or vegetables. “It’s an old one,” she said, handing over an object fragrant of garlic and worn buttery smooth from use.
The villagers did not call themselves Indian or Taíno, but they knew how Indian traditions had shaped life in the community. Most had kept a long silence about their indigenous heritage for fear of being ridiculed: Indians were country people—uneducated kampesinolar stereotyped as gullible or backward. The bigotry has softened somewhat, but nobody wants to be considered a rube.
It was late in the day when we said our farewells and turned for the capital, back down a rutted road through lumpy green hills. “I’m sorry we couldn’t find an Indian for you,” Abréu said, sensing my disappointment. Brooding in the passenger seat, I wondered if the prevailing academic wisdom might be true—that the Taíno had been extinct as a distinct people for half a millennium, existing at best as hybrids in fragments of their old homeland. Did any pure Taíno survive?
That question was the wrong one to ask. It took a nudge from Jorge Estevez, a self-described Taíno from New York City, to remind me that notions of racial purity went out the window with Adolf Hitler and the eugenics movement. “These concepts are really outdated,” said Estevez, who coordinates educational workshops at the Smithsonian’s National Museum of the American Indian in New York. “There’s no such thing as a pure Taíno,” he continued, “just like there are no pure Spaniards. It’s not even clear about the ethnicity of Christopher Columbus! The guys who came with him were mixed with Moors, with Sephardic Jews, with Basques—a great mixture that was going on. That story continues.”
Even the Taíno evolved as a distinct people only after centuries of traveling and merging with other populations in the Antilles. “So when people ask if I am pure Taíno, I say ‘yes,’” said Estevez, who traces his roots to the Dominican Republic and has the shovel incisors to prove it. “My ancestors were from a plethora of different tribes. They mixed with a lot of others to become Taíno. What you have to look at is how the culture persists and how it is being transmitted.”
Estevez, a former pugilist who retains a boxer’s brawn and grace, unzipped a black suitcase and began unpacking objects to bolster his argument for the survival of a Taíno culture: a feather-light makuto, a basket woven from palm fronds ladles, cups, plates and a musical instrument known as a guiro, all made from gourds a wooden batea for carrying produce, like the one I had seen in the Dominican Republic a few days before. These were not dusty artifacts from a museum but utensils made recently by Antillean villagers who still use them and call them by their Taíno names. “My mother knew how to weave these things,” he said, holding up the makuto. “We also made casabe.” As he got older, Estevez steadily collected Indian lore and objects from a network of uncles and aunts in the islands, adding new evidence to his suitcase every year. “All my life I’ve been on this journey looking for all these Taíno things to see how much survival is there,” he said.
Relegated to a footnote of history for 500 years, the Taíno came roaring back as front-page news in 2003, when Juan C. Martínez Cruzado, a biologist at the University of Puerto Rico, announced the results of an island-wide genetic study. Taking samples from 800 randomly selected subjects, Martínez reported that 61.1 percent of those surveyed had mitochondrial DNA of indigenous origin, indicating a persistence in the maternal line that surprised him and his fellow scientists. The same study revealed African markers in 26.4 percent of the population and 12.5 percent for those of European descent. The results encouraged a Taíno resurgence, with native groups urging Puerto Rican schools to take note of the indigenous contribution to Caribbean history, opposing construction on tribal sites and seeking federal recognition for the Taíno, with attendant benefits.
Though the question of Indian identity is often fraught with political implications, it is especially pronounced in Puerto Rico, which still struggles with its status as a territory of the United States. The island enjoys neither the benefits of statehood nor the independence of a nation, with deep divisions between proponents for each. Ardent nationalists view the recent surge in Taíno activism as a threat to political unity. Activists say their adversaries are promoting Eurocentric history and a colonial class system. Even Taíno leaders occasionally view one another with hostility.
“Here in Puerto Rico, power plays are rampant,” said Carlalynne Melendez Martínez, an anthropologist who has launched the nonprofit group Guakia Taina-Ke, Our Taíno Land, to promote native studies. Her goal is to boost Taíno culture by reviving the Arawak language, preserving cultural sites and establishing preserves for indigenous people. “We’re teaching the language to children and teaching people how to farm. We don’t do songs and dances for the tourists,” she said, referring to a competing group.
In Puerto Rico’s central mountains, I came upon a woman who called herself Kukuya, Taíno for firefly, who was getting ready for a gathering of Indians in Jayuya, a town associated with both revolution and indigenous festivals. She had grown up in New York City but had lived in Puerto Rico for 35 years, having been guided to this remote community, she said, by a vision. Green-eyed and rosy-cheeked, she said her forebears were Spanish, African, Mexican and Maya as well as Taíno.
“My great-grandmother was pure-blooded Taíno, my mother of mixed blood,” she said. “When I told people I was Taíno, they said, ‘What, are you crazy? There aren’t any left!’ But I don’t believe you have to look a certain way. I have all of my ancestors within me.”
Like Kukuya, thousands of Puerto Ricans have been discovering their inner Taíno in recent years. In the 2010 census, for example, 19,839 Puerto Ricans checked the identity box marked “American Indian or Alaskan Native,” an increase of almost 49 percent over the 2000 count, when 13,336 checked it. Neither canvass provided a Taíno option.The native population represents less than 1 percent of Puerto Rico’s 3.7 million people, but indigenous leaders consider the latest head count a milestone—further proof that some Indians live on long after they were thought to be annihilated.
“What I’m really excited about is that there’s a lot of youth coming into this and challenging the status quo,” said Roberto Mukaro Borrero, president of the United Confederation of Taíno People. Borrero, a New Yorker of Puerto Rican parentage, has tried to soothe fears about a Taíno land grab based on Indian identity.
“I want to make it clear that we’re not here to take back Puerto Rico or the Dominican Republic,” he said. “Or to establish a casino. If you just look at the statements we’ve made over the last ten years, there’s not one mention of casinos, kicking anybody out of the country or being divisive in any way. We just want a seat at the table.”
Still, some scholars remain skeptical. “You have to be aware of people running around saying they’re Taíno, because they are after a federal subsidy,” said Bernardo Vega, a former director of the Museum of the Dominican Man and the Dominican Republic’s former ambassador to the United States. Yvonne M. Narganes Storde, an archaeologist at the University of Puerto Rico agreed. She gives the activists credit for preserving important sites on the island, but she sounded wary of their emphasis on establishing a separate Taíno identity. “All the cultures are blended here,” she said. “I probably have Taíno genes. Biz herşey yapmak. We have incorporated all these cultures—African, Spanish and Indian. We have to live with it.”
A few pockets of Taíno culture remain in eastern Cuba, an area shaped by rugged mountains and years of isolation. “Anybody who talks about the extinction of the Taíno has not really looked at the record,” said Alejandro Hartmann Matos, the city historian of Baracoa, Cuba’s oldest city, and an authority on the island’s earliest inhabitants. Hartmann, a Cuban of German ancestry, had invited me to meet Indian descendants from the island’s Oriente region, as well as to mark the 500th anniversary of Baracoa, founded in 1511. Joining us was José Barreiro, assistant director of research at the Smithsonian’s National Museum of the American Indian. With Hartmann, Barreiro has been tracking descendants of the Indians since 1989. Based on their research, the pair estimate that at least 5,000 Indians survive in Cuba, while hundreds of thousands likely have indigenous roots.
Late one night, after a day of quincentennial celebrations with live music, dancing, poetry recitations and occasional tots of rum, Barreiro and I sat bleary-eyed around a kitchen table as the indefatigable Hartmann raced through a list of historical references to Indians of the Oriente, beginning in 1492, when Columbus sailed into Baracoa harbor, planted a wooden cross on the shore and praised the place for its “good water, good land, good surroundings, and much wood.”
“Indians have appeared in the record ever since,” said Hartmann. Indigenous people established the city of Jiguaní in 1701 and formed the all-native Hatuey Regiment in the Cuban war against Spain in 1895. José Martí, founding father of Cuba’s independence movement, frequently mentioned Indians in his war diary. Mark Harrington, an American archaeologist conducting fieldwork in 1915 and 1919, found natives still hanging on in eastern Cuba. He was followed—in the 1950s, s and s—by anthropologists who scoured the region recording the skeletal structure, blood type and other physical attributes of Cuban villagers with indigenous ancestry. “So if you look to the past,” said Hartmann, “you see this long record of Indians living here. Anyone who says otherwise is speaking from ignorance.”
“Just look around!” said Hartmann, spreading his arms wide. In a week of exploring Baracoa and its environs, we had encountered many Cubans with the high cheekbones, coppery skin and other features that suggest Amerindian ancestry. And while it was clear that indigenous families have intermarried with Africans and Europeans, we met villagers in Baracoa and the nearby settlements of Playa Duaba and Guirito who proudly identified themselves as Indian. They kept the old traditions, planting their dense gardens, praying to the moon and sun for strength, gathering wild plants for healing and marking the passage of time without clocks or watches.
“When I see the vivijagua ant come out of his nest and crawl across the rafters in the morning, I know it’s time to go to the fields,” 75-year old Francisco “Panchito” Ramírez Rojas told us. “When the chipojo lizard comes down from the palm tree to get a drink of water, I know it’s noon. I also know it’s noon when my shadow disappears and I’m standing on my own head,” he said, getting up from our lunch table to illustrate his point.
A lean man bronzed by years in the sun, Panchito radiated a natural authority, which had earned him the title of cacique in the community of La Ranchería, not far from the U.S. naval station and prison at Guantánamo Bay.
Ramirez took the opportunity to search for useful plants in the woods along the Toa River. Striding up to a cedar, he patted the rough trunk as if it were an old amigo. “This tree is a relative,” he said. “It has feelings like we do, so it should be treated with respect. If you make tea from the bark of this tree, it has a lot of power. It’s good for colds and respiratory problems. But if you don’t ask permission before you cut the bark, it may not work. So I always say a little prayer so the tree knows I’m serious and I want to share its power. ‘Give me your strength for healing.’ That’s what I ask.”
Hearing Ramirez, I felt the hairs on the back of my neck bristling: His method of conversing with plants was almost identical to one described by 15th-century Spanish chroniclers. Although those accounts have been widely published, it is doubtful that Ramirez ever read them: He is illiterate. He learned his craft from a great-uncle and other elders who were natural healers in his mountain community.
“If we expect to get food from the earth,” he says, “we have to give something back. So at planting time we always say a prayer and bury a little stone or a coin in the field, just a little message to the earth, so that she will help with production.”
Like those who taught him, Ramirez is passing his knowledge on, to a son, Vladimir Lenin Ramírez Ramírez, and to other family members, so they will keep the traditions going. “The young ones will carry on for us,” Panchito Ramirez said. But he admitted concern over the dwindling of Indian communities, which have been reduced by marriage to outsiders. “I’d like for my children to marry Indians, but there just aren’t enough of us. So our people are leaving the mountain to find new families. They’re scattered all over.”
Robert M. Poole is a contributing editor for Smithsonian. Photographer Maggie Steber is based in Miami.