ROMA ?? Yaklaşık dört yıl önce, Canova'nın Napolyon'un kız kardeşi Paolina Borghese Bonaparte'ın yarı çıplak, gerçek boyutlu heykeli Venus Victorious, Temmuz 1808'de bu heykeltıraşın Roma'daki atölyesinde açılmaya hazırdı.
Aynı zamanda, Borghes'in 500'den fazla heykelini, kabartmalarını ve diğer buluntularını taşıyan iki büyük vagon konvoyunun ilki Paris'e doğru yola çıkıyordu. Bu, Louvre'un Greko-Romen galerisinin temelini oluşturacak ve Paolina'nın zaten son derece zengin olan kocası Camillo Borghese tarafından Napolyon'a satılan Borghese antika koleksiyonunun neredeyse tamamını oluşturacaktı.
İki yıl sonra Napolyon'la Fontainebleau'da buluştuğunda Canova, dünyadaki en güzel özel koleksiyonun satışını yüzüne karşı ifşa etmekten çekinmedi ve Napolyon'a şöyle dedi: Tarih yazıldığı sürece bu ailenin şerefi lekelenecektir!
Bu arada, Muzaffer Venüs ilk gösteriminden itibaren başarılı bir skandal yaşadı ve burada Borghese Galerisi'nin en önemli cazibe merkezlerinden biri haline geldi, o zamanlar şimdi olduğu gibi dünyanın en iyi eski usta tablo ve Barok heykel koleksiyonlarından birine sahipti. Heykel, Canova'nın ve galerideki bir dizi özel serginin ikincisi olan Muzaffer Venüs'ün en önemli parçası; Anna Coliva ve Fernando Mazzocca küratörlerdir. Dünyanın dört bir yanından 50'ye yakın Canova kadın ve erkek nü heykeli, diğer klasik kılığında bakıcı portreleri, tablolar, çizimler ve kil modeller ödünç verildi.
Venüs Muzaffer, 1803'te evlenen Camillo ve Paolina arasındaki tutkulu ilişki hızla soğumadan önce görevlendirildi. Bir kanepede uzanmış, rakiplerinden daha güzel olduğuna karar verdiğinde Paris tarafından Venüs'e verilen elmayı tutuyor. Borghese ailesi, Venüs'ün oğlu Aeneas'tan geldiğini iddia etti. Böylece kişileştirme seçimi sadece Paolina'yı değil, hanedanı da gururlandırdı.
Canova, eski eserlerle birlikte Fransa'ya gönderilen kendi eserlerinden bazılarının, Louvre'a vardıklarında kafa karışıklığı içinde, gerçek klasik heykellerle karıştırıldığını duymaktan memnun oldu. 1808'deki Salon'daki sergileri, Avrupa'nın en ünlü sanatçısı olarak konumunu doğruladı.
Bu heykeltıraş, Paolina'nın yaptığı gibi, Venüs'ünün de orada gösterilmediği için kuşkusuz pişmanlık duyuyordu. Ancak Camillo Borghese, özellikle etten kemikten modelinin uzun süre yokluğunda, ona tutunmaya kararlıydı. Kız kardeşinin gevşek bir top olarak ün kazanması göz önüne alındığında, Napolyon da heykelin başkentte sergilenme olasılığı konusunda kararsız görünüyor.
Eserin bariz sanatsal değerlerinin yanı sıra, Paolina'nın kötü şöhretli karışıklığı, heykelin çekiciliğine baharat kattı. (Canova başlangıçta yeni evli Paolina'yı iffet tanrıçası Diana olarak göstermeyi düşündü, ancak akıllıca bunun daha iyi olduğunu düşündü.) Ve İtalya'da Camillo, Borghese antik eserlerinin satışından sonra Muzaffer Venüs'ün Fransa'ya gitmesine sürekli olarak izin vermeyi reddederek lekelenen itibarını kısmen kurtardı. . Çalışmanın skandal çağrışımları, onu Roma dedikoduları için çekici bir konu haline getiriyordu: Favori bir hikayede, Paolina'nın bir bayan arkadaşı, neredeyse çıplak poz vermekten rahatsız olup olmadığını sordu. Cevabı Mae West'e layıktı: Neden yapayım? Stüdyo ısıtmalıdır.
Halkın Canova'da hayran olduğu nitelikler ?? heykelin çıplak gövdesinin olağanüstü gerçekçi kalıbı ve cildin yumuşaklığının mucizevi yanılsaması ?? Çağdaş neo-Klasik püristler tarafından klasik sanatın esaslı kemer sıkma konusundaki teorilerine uymadığı için kınanma eğilimindeydi. Ancak Canova, antik heykeli, çalışmalarını ölçmek için tek ve hatta ana standart olarak görmedi. Fransa'ya götürülen Medici Venüs'ün bir kopyasını yapması istendiğinde, reddetti. Bunun yerine kendi icadı olan Italica Venüs'ü (Floransa'daki Pitti Sarayı'ndan bu gösteriye ödünç olarak) oydu.
Canova, önceki heykellerden olduğu kadar resimden de ilham aldı ve dehasını ressamın taştaki illüzyonist etkilerini taklit etmek için kullandı. Muzaffer Venüs'ün başlangıç noktası, Giorgione, Titian ve diğer Venedikli ressamların uzanmış Venüslerinde yatıyordu. Paolina'nın pozu bunların geliştirilmiş haliydi ve Canova, 1780'lerin sonları ve 1790'ların başlarında en az iki resimde bunu zaten denemişti. (Her ikisi de sanatçının doğum yeri olan Veneto'daki Possagno'daki müzeden ödünç alınmıştır.) Muzaffer Venüs'ün 19. yüzyıl ressamları ve heykeltıraşları üzerindeki etkisi çok büyüktü.
Canova, resimlerini heykelleri için önemli bir hazırlık aracı ve başlı başına bir sanat eseri olarak görüyordu. Buna karşılık, 17. yüzyılın büyük Barok heykeltıraş ve mimarı Bernini ?? ve şu anda Roma'da başka bir özel serginin konusu ?? resimlerini neredeyse bir hobi olarak görüyordu, görünüşe göre doğrudan heykeliyle ilgili değildi ve patronları ve çağdaşları tarafından çok az not edildi veya değer verildi. Bir ressam olarak, Bernini esasen kendi kendini yetiştirmişti ve tuvalleri, keskin gözlem güçlerinin ve huzursuz yaratıcılığının canlı gayri resmi belgeleridir.
1600'lerin başlarında Borghese Galerisi'nin yaratıcısı olan Scipione Borghese, genç Bernini'nin önde gelen hamisiydi ve erken dönem heykeltıraşlık başyapıtlarına ek olarak, galeride üç küçük Bernini tuvali var: iki otoportre ve bir çocuğun yağlı boya çizimi . Bunlar, bilinen tüm Bernini yağlarının (toplam 16'sı), imza çizimleri ve ilgili eserlerin bir araya geldiği Ressam Bernini için geçici olarak ödünç verildi. Tomaso Montanari, Palazzo Barberini'deki (kendisine ait iki Bernini tuvali olan) bu serginin küratörüdür.
Otoportrelerinin (bazılarının bir zamanlar Bernini'nin kendisi tarafından olduğu düşünülen) bir dizi kopyası vardır ve bunlar burada biraz oksimoronik imzasız otoportre tanımından yararlanmaktadır. Çoğu muhtemelen öğrencileri tarafından, bunlar Bernini'nin bir sanat okulu işlettiği 1630'lar ve 1640'ların başlarından kalma görünüyor.
Bernini hevesli bir amatör oyun yazarı ve tanınmış bir oyuncuydu ve öğrencileri onun dramalarına katılmış gibi görünüyor. 1635'te sahnelenen komedilerinden biri, biri resim diğeri heykel olan Napoli'deki iki sanat akademisinin etrafında dönüyor. Metin ne yazık ki kaybolmuştur, ancak parçanın ana teması muhtemelen 15. yüzyıldan beri resmin mi yoksa heykelin mi daha büyük görsel sanat olduğu konusunda sürmekte olan tartışmaydı.
Palazzo Barberini sergisindeki tek heykel, Bernini'nin resimlerine diğer heykellerinden daha yakın olan çalışması Costanza Bonarelli'dir. Bu genç kadın, Bernini'nin stüdyo asistanlarından birinin karısıydı ve 1636-37 yıllarında metresi oldu. Onu bu alışılmışın dışında portrede ölümsüzleştirdi, saçları darmadağınık ve kombinezonu darmadağındı, sanki yataktan yeni çıkmış gibi bir dekolteyi gözler önüne serdi.
Bernini, onun küçük erkek kardeşiyle de ilişkisi olduğunu öğrendikten sonra, kıskanç tepkisi o kadar şiddetli oldu ki, adamın annesi Kardinal Francesco Barberini'den müdahale etmesini istedi. Ancak popüler efsanenin aksine, tanınmayan bir işçi sınıfı kızı değil, asil bir doğumlu olan Costanza, bu gerçek hayattaki Bernini dramasını atlattı ve bir sanat ve antika satıcısı olarak rahat bir yaşam sürmeye başladı.