Cengiz Türüdü’yle tanışalı kırk yıl oldu. Bu yıl kırklandık. Aslında 78’liler olarak kırklandık. Bu güzel bir şey. Ama gerçekte 12 Eylül’den bugüne kırk parça olduk bu hayatta. Bu da gerçeğimiz.
“Diyaloglar”da pek çok kaynak kitap adı zikrediliyor ve kapak fotoğraflarını da koyduk bazılarının. Bunun nedeni, umudun gençlerde olması. Böyle yaparak onlara yol göstericiliği yapmaya çalıştık.
“Diyaloglar”da “kasabalılıktan” ve “çürümeden” sıkça bahsettik. Ham meyvenin önünde iki yol var. İnsanın da öyle. Ham meyve büyür, olgunlaşırsa bir sorun yok, döngüyü tamamlamış olur. Fakat bazı ham meyveler olgunlaşmaz, döngüyü tamamlayamaz ve çürür. İnsan hayatı da buna benzer.
Birçok düşünür “kasabalılığın” tehlikesine işaret eder. Hayattaki en büyük belalardan biridir “kasabalılık”. Köylülükle karıştırılmamalı, köylülüğe kurban olsunlar! Köylülüğün bir sınıfsal karakteri ve üretimle ilişkisi vardır. “Kasabalılık” ise sınıf zamparalığına göz kırparken, üretimle bir ilgisi yoktur. “Kasabalılık” depresifliği, çürümeyi ve nihayetinde de taşra zevzekliğini beraberinde getirir. Zaten bunlar doğal sonuçlarıdır “kasabalılığın”.
“Diyaloglar’da” Türkiye Solu’na naçizane birçok şey öneriliyor. Kitaplar okunduğunda bu anlaşılıyor. Ancak, biz bu önerilenleri sade bir şekilde söyleyebiliriz şimdi. Aslında Türkiye Solu’na önerilen: Cengiz’in 36 yıllık kendini yeniden kazanma, geri alma mücadelesini solun da vermesini sağlayabiliriz.
Cengiz nasıl ki aklını, varlığını, bilincini tek tek geri aldıysa savaşçı bir ruhla, böyle bir mücadeleyi Türkiye Solu’nun vermesi çok daha mümkün. Zira, Cengiz çoğunlukla bu mücadeleyi tek başına, en çok da ailesinin desteğiyle kazandı. Türkiye Solu’na bugün bile baktığımızda; yapılar, yazanlar, çizenler olarak epey kalabalık görünüyor. Umarız ki Türkiye Solu’nun hasadı daneli olsun!