"bazen
içi yanar da insanın
dile getiremez ki acılarını"
dedi babam. İşten yorgun bir hâlde yenice gelmiş ve her zaman oturduğu koltuğuna yerleşmişti. İşten yorgun bir şekilde gelse de eve geldiği zaman yüzü güler, keyifli bir şekilde otururdu koltuğuna babam. Evimizin oturma odasında bulunan tekli koltuk babamındır. O evdeyken kimse o koltuğa oturmazdı. Babam işteyken, biz üç kardeş birbirimizle kavga ederdik o koltuğa oturabilmek için. Özel hissederdik o koltuğu. Gerçekten çok özeldi. O koltuğa oturan kişi bir başka hissederdi kendini.
Babam her zamanki gibi keyifli değildi bugün. Evet, daha önceleri de işten yorgun gelirdi ama bizi görünce keyfi yerine gelir, koltuğuna otururken bir "ohh" çekerdi. Bugün de her zamanki gibi yorgundu ve yüzü hiç gülmedi babamın. Evin en küçük çocuğu olarak hemen babamın yanına gidip yüzünü güldürmeye çalışsam da, gülmedi babam hiç ve dilinden şu sözler dökülüverdi:
"bazen
içi yanar da insanın
dile getiremez ki acılarını."
Anlamsız bir şekilde yüzüne baktım babamın. Ne söylemek istediğini anlamamıştım çünkü. Babamı üzen bir şey vardı ama neydi? Acılarını kim dile getiremiyor baba? dedim. Ağaçlar yavrum! dedi babam, kısık bir ses tonuyla. Ağlıyordu babam. Babamı daha önce ağlarken hiç görmemiştim ben. Bu sabah, kahvaltı yaparken haberlerde görmüştüm. Bölgemizde büyük bir yangın çıkmış ve hâlâ müdahale edilememişti. Dört gün sürdü bu yangın. Düşündüm. Yanan, kavrulan ağaçları düşündüm. Yanıyorlardı. Engel olunamıyordu ve hiçbirinin sesi çıkmıyordu. Bizim de sesimiz çıkmıyordu artık. Dilimiz lal olmuştu... Bütün gece ağaçları düşündük babam, annem ve biz üç kardeş. Kim bilir, içleri nasıl yanıyordu da dile getiremiyorlardı acılarını?