- Hayat sana güzel. Ekmek elden, su gölden. Cereyan parası yok, su parası yok. Ne güzel.
- !
Ne güzel olurdu değil mi faturasız bir hayat?
Yukarıdaki diyalog daha doğrusu monolog az önce Çetinkaya’nın önündeki trafik ışıklarında yaşandı.
Bu sözlerin sahibi oldukça dertli görünüyordu.
Sözleri duyunca keşke faturalardan kurtulabilmenin bir yolu olsa diye düşünmeden edemiyor insan.
Sözlerin muhatabı ise bir insan değildi.
Refüjde karşıya geçmek için bekleyen bir köpekti.
Doğal olarak o vatandaşın sözlerine karşılık bir yanıt veremediği gibi, bir hav sesi bile çıkarmadı.
Faturalar belimizi bükmeye devam ediyor.
Enflasyon resmi rakamlara göre yüzde 69, ENAG’a göre yüzde 156.
Geçimimizi sağlamak için verdiğimiz emeğin karşılığı olan parayı hiç elimize bile alamıyoruz artık.
Hesabımıza yatan maaşımızdan elektrik, su, telefon, internet, kira, kredi ve kredi kartı borçlarını ödedikten sonra zaten geriye bir şey kalmıyor. Gelirimiz giderimizi karşılayamadığı için kullandığımız avans/eksi hesap tutarı da maaş tutarını geçtiği için parayı görme şansımız bile olmuyor.
- Ben zaten o evde gidip yaşamayacağım, onun için kiraya vereceğim. Eve bakacak iyi bir kiracı elbette ki önceliğimiz ama kiraya verme amacımız da zaten biraz para kazanmak. Biraz araştırdım. Emlakçıya sordum. O bölgede böyle bir dairenin aylık kirası 4 bin lira civarındaymış. Hatta emlakçı ilana çıkmadan hazır iki kiracı getiririm dedi. 2 bin liraya oturan arkadaşın evi boşaltması da isabet olmuş. Siz kira olarak ne düşünüyorsunuz?
- Mülk sahibi sizsiniz. Sizin bir rakam söylemeniz daha doğru olur.
- Ben 3 bin 500 TL gibi bir rakam düşünüyorum.
- Bizim verebileceğimiz rakam 2500 TL.
- Birkaç ay sonra maaşlara enflasyon oranında zam yapılacak. Siz işçi misiniz memur musunuz bilmiyorum ama… Biz altı ayda bir kiraya zam da yapamayacağız. Siz bir düşünün.
Bu da yaşanmış gerçek bir diyalog.
Şaka değil gerçek.
Ev sahibi sabit ücretle çalışan bir emekçinin alacağı zammı hesaplayıp kira bedelini de ona göre belirlediği gibi bunu açıkça söyleme küstahlığını dahi gösterebiliyor.
Ne acıdır ki, Adana’da kiralar da konut fiyatları da İstanbul’la yarışıyor.
Doğalgazlı, parkeli, temiz 3+1 bir dairenin aylık kirası 3 bin 500 liradan aşağı değil.
Ya 1+1 dairelere ne demeli?
İçerisine bir çekyat ya da koltuk, bir buzdolabı, birkaç mutfak eşyası, bir masa, bir yatak ve gardırop konan 1+1’lerin kirası bile 3500 ile 5000 lira arasında değişiyor.
Hatırlatmak gerekir ki asgari ücret 3250 TL.
Tabi bir de bu kadar yüksek kira isteyen daire sahiplerinin gerçek kira geliri üzerinden vergisini ödeyip ödemediği de tam bir muamma.
Kimisi hesabına yatırılan kira bedeli için “kira bedeli” yazılmamasını istiyor, kimisi de kira bedelini elden tahsil etmeyi tercih ediyor.
Sözün özü; parası olan daha çok kazanmaya, yaşam mücadelesi veren yoksul ise açlığa ve açgözlülere karşı direnmeye devam ediyor.
Şimdi söyleyin bakalım hayat kime güzel?