–Ağaçları yarı dik ve kuvvetli gelişen erken verime yatan, geç çiçeklenen ve düzenli verim alınan bir çeşittir.
–Meyveleri iri, koni şeklinde, kabuk rengi açık yeşilimsi –sarı, güneş gören kısımlarda kırmızı-pembe yanak yapar.
–Ülkemizde olduğu gibi armut yetiştirilen ülkelerde en yaygın yetiştirilen kaliteli çeşitler arasında yer almaktadır.
–Ağacı dik ve kuvvetli, verimi orta derecededir. Meyve yuvarlak oval, meyve iriliği 30-50 gr ‘ dır.
–Meyve üst rengi açık turuncu, yanak durumu zayıf, meyve az tatlı, et rengi sarı, et dokusu yumuşaktır.
–Çekirdek yatsı yuvarlak, çekirdek ete bağlı dır.
–Haziran ayı sonu, temmuz ayı bası hasat edilir.
–Erken verime yatan, geç çiçeklenen ve düzenli verim alınan bir çeşittir.
–Kaliteli çeşitler arasında yer almaktadır.
Aşılı Malatya Kayısı fidanı, kayısı fidanı üretiminde kullanılan klasik çöğür anaçlar üzerine aşı yapılarak üretilmektedir.Malatya Kayısı çeşidi Malatya’da 1970 ’ li yıllarda yapılan bir seleksiyon çalışması sonucu bulunmuş kurutmalık bir kayısı çeşididir. Son yıllarda Malatya ve çevresinde geniş miktarda yetiştirilmeye başlanmış, Malatya’da ağaç sayısı bakımından Hacıhaliloğlu çeşidinden sonra ikinci sıraya yerleşmiştir. Malatya Kayısı’sının ağaçları orta büyüklükte, dik ve kuvvetli gelişir. Ağaç verimliliği orta düzeydedir.Meyve orta irilikte, 30-35 g ağırlığında, meyve oval şekilli, meyve kabuk (L66.71 a+12.70 b+43.08) ve et rengi sarıdır. Meyve tatlı, pH 3.8-4.6 ve toplam asitlik % 0.30-0.45, SÇKM miktarı % 24-26’dır. Meyve eti sert dokuludur. Çekirdek şekli oval, 1.9-2.4 gram ağırlığında, tatlı ve meyve etine yapışık değildir .
Malatya’da Temmuz ayı ortasında olgunlaşır.Ağaçları çiçek monilyasına hassas olup çil hastalığına ve dona dayanımı Hacihaliloğlu çeşidine göre daha iyidir. Genç fidan döneminde kuvvetli sürgün verir ve dalları gevrektir. Sitemiz üzerinden kayısı fidanı ve diğer meyve fidanı çeşitlerini 7/24 satın alabilirsiniz.
Kayısı Fidanı Yaşı:2-3 arasında
Kayısı Fidanı Durumu:Torbalı veya saksılı 12 ay dikilebilir
Saksıda Yetiştiriciliğe:Uygun
Hobi Amaçlı Dikim Rakımı:Ilıman iklime sahip sahil bölgeler hariç her rakıma kolaylıkla dikimini yapabilirsiniz.
Kayısı Fidanı Sulaması: Bulunduğu konum ve toprak yapısına göre 15 günde bir defa.
Kayısı Fidanları Genel Gübreleme Bilgisi: Kışın azot ağırlıklı, çiçek döneminde fosfor,potasyum ağırlıklı gübreleme.
–Orta sulu,verimli bir kayısı çeşittir.
–Ağaçları yaygın ve çok hızlı gelişir.
–Seyrek dallı çok iri, yapraklı, güçlü ağaç yapısına sahiptir.
–Meyve orta irilikte, bazen çok iri, açık sarı zemin üzerine koyu kırmızıdır.
–Meyve eti sarı, sert ve orta suludur.
–Temmuzun ortasında hasat edilebilir.
–Kendine verimli bir çeşittir.
–Ağaçları kuvvetli gelişen seyrek dallı ve iri yapraklı, yayvan gelişen bir çeşittir.
–Meyve orta irilikte, meyve tutumunun az olduğunda oldukça iridir.
–Meyve kabuğu sarı zemin üzerine koyu turuncu – kırmızı renktedir.
–Temmuz ayının son haftası hasat olumuna gelir.
–Geçit bölgeleri için önerilen sofralık bir çeşittir.
–Roxana kayısı fidanımız aşılı tüplü ve formludur.
–Orta sulu,verimli bir kayısı çeşittir.
–Ağaçları yaygın ve çok hızlı gelişir.
–Seyrek dallı çok iri, yapraklı, güçlü ağaç yapısına sahiptir.
–Meyve orta irilikte, bazen çok iri, açık sarı zemin üzerine koyu kırmızıdır.
–Meyve eti sarı, sert ve orta suludur.
–Temmuzun ortasında hasat edilebilir.
Kayısı ağacı yarı sıcak ve kurak geçen bölgelerde, dağların bol güneş gören güneye bakan eteklerinde derin ve su tutmayan, az meyilli ve hafif kireçli olan yamaçlarda çok iyi yetişmektedir. Buralarda yetiştirilen kayısılar genelde hastalıksız, parlak, lezzetli, tatlı, kokulu ve kuru maddesi yüksek meyveler oluşturmaktadır.
Kayısı ilkbaharın geç donlarından etkilendiği için, bahçe tesisinde ova ve çukur yerlerden ziyade yamaç ve sırtlar tercih edilmelidir.
Kayısı ağacının gövde ve dalları kış aylarında -35°C kadar düşen soğuklara, çiçekleri ise ıslak olmak şartıyla -1°C kadar düşen ısı derecesine mukavemet edebilmektedir. Bazı yıllar ilkbaharda havalar ılık geçtiğinde tomurcuklar patlamak üzere veya çiçekte iken meydana gelen don olaylarından çok zarar görürler. Meyilli arazide soğuk hava alt taraflara çöktüğün için dikilen kayısı ağaçları dondan fazla zarar görürler. Fakat yukarılara çıkıldıkça ağaçların dondan zarar görmesi kısmen önlenmiş olur.
Meyvelerin yüksek kalitede olgunlaşabilmeleri için yaz aylarında atmosferin kuru olması gerekir. Havası nemli, ilkbaharı sisli geçen yerlerde çil hastalığı fazlaca görülür.Taban ve nemli topraklarda yetiştirilen kayısı ağaçlarının meyveleri sulu, iri ve kuru madde miktarı düşük olduğundan bu topraklarda yetiştirilen çeşitler sofralık olarak değerlendirilmeye uygundur. Buna karşılık kıraç topraklarda yetiştirilen kayısı ağaçlarının meyveleri ufak olup yüksek kuru madde ve düşük su içeriğine sahip olduklarından bu gibi çeşitler daha ziyade kurutmalık olarak kullanılır.
Kışı sert geçen bölgelerde fidanların ilkbaharda dikilmesi daha uygun olup, dikim şiddetli soğuk ve donlardan sonra gelen günlerde yapılmalıdır. İlkbaharın başlangıcı sayılan bu günler donların çözüldüğü ve cemrelerin sona erdiği ve havaların yumuşamaya başladığı zamandır.
Fidan dikim tarihi bölgelere göre değiştiğinden tek bir tarih tespit etmek mümkün değildir. Esas itibariyle fidan dikim mevsimi sonbaharda ağaçlar yapraklarını döktükten itibaren başlar tomurcuklar patlayıncaya kadar devam eder. Kayısı kış soğuklarının fazla olmadığı yerlerde sonbaharda dikilmelidir. Çünkü:
1-Toprak ve iklim dikime daha uygundur.
2-Kış yağışlarından istifade edip tutma oranı yüksek olur.
3-Erken gelişme sağlar.
Dikimden önce fidan çukurlarını en az 2 -3 ay öncesinden açmak faydalıdır. Fidan çukurunu açarken taş ayrık vs. gibi yabancı maddeler tamamen ayıklanır. Eğer çukurun dip kısmı kireçli, taşlı, çakıllı ve molozlu ise burada çukur açmaktan vazgeçmelidir. Çünkü ağacın kök kısmı ileri ki yıllarda bu kısımlara rastlayınca ağacın kurumasına sebep olabilir.
Fidan Çukurunun büyüklüğü muhtelif fidan türüne, toprağın özelliğine göre değişmektedir. 6 cm genişlik, 60 cm uzunluk ve 60 cm derinlikteki bir çukur dikim için idealdir. Çukur açılırken ilk 30 cm lik üst toprağı bir tarafa, 30 cm lik alt toprağı ayrı bir tarafa koymak gerekir. Dikim sırasında üst toprak alt kısma, alt toprak üst kısma atılmalıdır
Fidan dikilirken kök boğazı ve aşı yerinin toprak seviyesinden muhakkak surette 5-10 cm yukarıda kalmasına dikkat edilmelidir. Kök boğazı toprak seviyesinden aşağıda olursa boğaz kısmında arızi (yalancı) kökler meydana geleceğinden esas kökler havasızlıktan çürümeye başlar ve çok geçmeden fidan kuruyabilir. Dikim esnasında önce herek dikilmeli ve dikim bitince fidan hereğe bağlanmalıdır. Bağlama ters sekiz şeklinde ve oynak olmalıdır. Dikim işi sona erince muhakkak bir can suyu verilmelidir.
Fidan dikim mesafesi
Kayısı bahçesi tesisi maksadıyla dikilecek fidanlara verilecek aralık ve mesafeler iklim ve arazinin durumuna ve toprağın karakterine göre değişir. Genel olarak sulanabilen ve derin olan topraklar için verilecek mesafeler susuz veya kıraçlara nazaran daha geniştir. Ortalama dikim mesafelerinin 5×6 m ile 10×10 m arasında olması tavsiye edilmektedir.
Kayısı bahçesinde ara ziraatı olarak yetiştirilecek meyve türlerini belirlerken şeftali gibi kısa ömürlü türlerin seçilmesine özen gösterilmelidir
Bahçe topraklarını işleme amaçlar şunlardır.
1 –Ağaçların su ve gıdalarına ortak olan yabani otların yok edilmesi.
2 –Çeşitli gübrelerin toprağa karışmasını sağlamak.
3 –Toprağın verimliliğini sağlayan küçük canlı varlıkların çalışmasını sağlamak.
4-Köklerin solunumlarını ve topraktaki besin maddelerinin çözümlenmesini ve toprağın havalanmasını temin etmek.
5 –Yağmur sularının toprak tarafından kolaylıkla emilmesini sağlamak ve kurak bölgelerde yağmur sularının akıp gitmesini önlemek.
6 –Kış aylarında toprağa inen haşerelerin bıraktığı koza ve kurt şekillerini yok etmek .
Kayısı bahçelerinde sonbaharda toprak tavında iken iklim bölgelerine göre Ekim -Kasım ayları içerisinde 15 -20 cm . derinliğinde köklere zarar vermemeye dikkat ederek sürüm yapılması faydalı olur. Böylece Sonbaharda toprağı işlenmiş olan kayısı bahçeleri kışın yağan yağmur ve kar sularını daha iyi bir şekilde tuttuğundan ağaçlarda da sıhhatli ve meyveleri daha bol ve kaliteli olur .
Çiçeklenme veya küçük meyve döneminde yapılan toprak işlemelerinde kök zararlanmasına bağlı olarak çiçek ve meyve dökümü artabilir. Bu nedenle bu devrede toprak işlemeden kaçınılmalıdır.
Sulama sayısı ve zamanı üzerine toprak ve iklim şartları, sulama sırasında verilen su miktarı, arazinin eğimi ve ağaçta ki ürün miktarı etkilidir. Derin killi ve ağır topraklara daha seyrek, az derin kumlu ve süzek topraklara daha sık su verilir. Sulama suyunun gövdeye değmemesi gerekir. Suyun gövdeye değmemesi için çevresine topraktan bir yalak yapılması tavsiye edilir.
Genel bir bilgi olarak şu şekilde bir sulama periyodu tavsiye edilir.
–İlk sulama- çağla devresinde.
–İkinci sulama- hasattan 15 gün önce.
–Üçüncü sulama- hasattan sonra.
–Dördüncü sulama- Ağustos ayında.
–Beşinci sulama -Eylül ayında. Ağaçtaki meyve miktarının artması, hava sıcaklıklarının yüksek seyretmesi durumunda bu sulama sayılarının artırılması gerekebilir.
Hava sıcaklıklarının yüksek seyrettiği dönemde sulama erken bitirilirse kayısı ağaçlarında çiçek tomurcukları gelişmesini tamamlayamamakta, ertesi ilkbaharda açan çiçek sayısı azalmakta, çiçek ve meyve dökümü artmaktadır.
Taban suyu yüksek, ağır killi topraklarda kayısı ağaçlarına fazla su verildiğinde ağaçlar zamk çıkarır, yapraklar küçülür, sararır ve zamanla kurur. Su tutmayan kumlu topraklarda ise fazla su meyve iriliğinin artmasına, kuru madde miktarının azalmasına neden olur.
Gübrelemenin amacı kayısı ağaçlarının büyümesi, çiçek açması ve meyve bağlaması için ihtiyaç duyulan besin maddelerinin toprağa veya ağaca verilmesidir. Ağaçlar topraktan aldıkları besin maddeleri çok çeşitli olup, her türlü toprakta yeteri kadar bulunmazlar, yada zamanla besin oranları azalır. İşte bu suretle eksilen besin maddeleri toprağa iade edilmeyecek olursa ağaçlar zayıf kalacaklarından meyve verim ve kalitesi düşük olacaktır.
Gübreleme yaparken uygun gübre çeşit ve miktarını belirlemek için en doğru yol toprak ve yaprak analizinin yapılmasıdır.
Yaprak ve toprak analizinin yapılması
Analiz yapılacak toprak numunesi gübrelemeden önce ve mutlaka taç izdüşümünden alınmalıdır. Homojen toprak yapısına sahip bahçelerde farklı 3-4 noktadan numune almak yeterlidir. Fakat bahçe toprağı homojen değilse (kıraç ve taban arazi gibi) her farklı toprak bölgesi için ayrı numune alınması ve bu numunelerinin ayrı ayrı analiz edilmesi gerekir.
Kayısı bahçesinin besin maddesi hakkında bilgi edinmek için 0-30 cm ve 30-60 cm derinlikten toprak örnekleri alınmalı, her derinliğe ait numune farklı torbalara konularak ağacın yaşı, bahçe büyüklüğü, alındığı toprak derinliği gibi bilgiler yazılarak analiz için laboratuvara gönderilmelidir.
Yaprak numuneleri, yaprakta bitki besin madde değişiminin azaldığı, daha doğrusu minimuma indiği dönemde alınmalıdır. Bu dönem genellikle kayısıda hasat dönemine denk gelmektedir. Bu dönemde yıllık sürgünlerin orta kısmında, tam büyüklüğe ulaşmış yapraklar yaprak sapları ile birlikte koparılıp alınır. Yaprak örnekleri tüm bahçeyi temsil edecek şekilde alınmalıdır. Yaprak örnekleri güney, kuzey, doğu ve batı yönlerinden eşit miktarda toplanır. Genellikle bir yaprak analizi için 80-100 adet yaprak yeterlidir.
Kayısı ağaçlarına verilecek gübre miktarı
1-Ağacın yaşına,
2-Ağacın vegatatif gelişme ve meyve miktarına,
3-Toprağın bitki besin madde içeriğine,
4-Kullanılan gübrenin besin madde kapsamına göre değişiklik gösterir.
Azotlu gübrelerin 2/3 ü ilkbaharda çiçeklenmeden 15-20 gün önce, geriye kalan 1/3 lük bölümü ise hasattan 1-1.5 ay önce (çekirdeğin sertleşip siyah renk aldığı dönem) verilmelidir.Fosforlu ve potaslı gübrelerin bitkiler tarafından alınabilmesi için toprağa verildikten sonra 2.5-3 aylık bir sürenin geçmesi gerekir. Fosforlu ve potaslı gübreler sonbaharda kayısı ağaçları yaprağını döktüğü dönemde verilmesi uygundur. Çiftlik gübreleri de sonbahar mevsiminde fosforlu ve potaslı gübreler ile birlikte verilebilir.
Bitkilerin besin maddelerinden azami derecede faydalanmaları için gübrelerin kök sistemi çevresinde uzun müddet elverişli halde kalması gerekir. Bu sebepledir ki gübreler kılcal köklerin bulunduğu kısma tatbik edilirler.
Fosforlu gübreleri toprağın 15 -20 cm . derinine gömmek lazımdır. Bu gübreler 3- 4 cm . derinliğinde veya yüzeye verilecek olursa, yağmur ve sulama sularıyla kökün bulunduğu derinliğe inemeyeceğinden bitkiler bundan faydalanamazlar.
Nitrat şeklinde azotlu gübreler çabuk eridiğinden hafif yağışlarla elverişli derinliğe kolayca inerler. Bu nedenle bu cins gübreleri toprak üzerine serptikten sonra çapa ile hafif şekilde karıştırmak yeterli olmaktadır . Bu gübreler fosforlu gübrelerde olduğu gibi derine verilecek olursa bu defa kök bölgesinden daha derinlere gideceğinden bitkilerin yararlanmaları çok azalır.
Kayısılarda seyreltme sofralık çeşitlerde yapılır. Seyreltme de önemli olan seyreltme zamanı ile seyreltme sırasında meyveler arasında bırakılacak mesafelerdir. En iyi seyreltme zamanı çekirdeğin sertleşmeye başladığı zamandır. Seyreltme sırasında küçük meyveler koparılmalı, büyük olanlar bırakılmalı, hastalıklı, biçimsiz, çift meyveler koparılmalıdır. Uç dallarda, dal ucuna gelen meyveler daha fazla seyreltilip. Seyreltme mesafesi 4- 8 cm arasında olması tavsiye edilir.
Kayısı meyvelerinin tümü ağaç üzerinde aynı zamanda olgunlaşmadığından hasat kademeli olarak yapılır. Ağaçta önce üst dallardaki meyveler, sonra orta dallardaki, en son ise alt dallardaki meyveler olgunlaşır. Hasat da bu olgunlaşma sırasına göre normal olarak üç defada yapılır.
Genel olarak hasat zamanı meyvenin daldan kolay kopması, kabuk yüzeyinin ¾nün saman sarısı ve meyve etinin ½sinin sarı renge dönmesi ile anlaşılır. Sofralık kayısılarda hasat zamanı belirlenirken kayısıların gönderileceği pazarın uzaklık durumu ve tüketim süresi göz önünde tutulmalıdır. Hasat sırasında sofralık kayısıların meyve eti parmakla basıldığında ezilmemeli fakat yeşil meyve rengi kayısıya özgü sarı renge dönmüş olmalıdır. Sofralık kayısılar erken hasat edilirse yeterince tatlanmaz, renk ve aroma istenilen düzeyde olmaz. Hasat geciktirilirse olgunlaşma ilerleyeceğinden hasat ve taşıma sırasında meyveler çabuk olarak bozulur ve pazarda bekleme süresi kısalır.
Genel olarak sofralık ve konservelik kayısılar sert olgun, kurutmalık kayısılar tam olgun, yakın pazara gönderilecek kayısılar ise bu iki olgunluk derecesi arasında hasat edilir.
Bugün ticari olarak taze kayısı depolanması yok denecek kadar azdır. Ancak bazı sofralık ve meyve suyu sanayisine uygun çeşitlerde zaman zaman depolama zorunlulukları ortaya çıkmaktadır. Ankara Üniversitesi Ziraat Fakültesinde yapılan bir çalışmada bazı yabancı ve kuru maddesi yüksek çeşitlerde %90 nem ve 0-3oC sıcaklıkta 6 haftaya kadar çıkabilen bir muhafaza süresi saptanmıştır
–Orta iriliktedir. Yuvarlak formda, karın çizgisi belirgin, kabuk rengi koyu parlak yeşil ve üzeri dumanlıdır.
–Et rengi yeşil, meyve gevrek ve suludur, çekirdek ete bağlı ve orta iriliktedir.
–Olgunlaştığında kabuk rengi kırmızılaşır ve meyve eti yumuşamaya başlar ancak genellikle yeşil ve sert formdayken tüketilir.
–Ortalama meyve eni 36 mm sap hariç meyve boyu 32 mm ağırlığı 34 grama ulaşmaktadır.
Tür ERİK
Çeşit PAPAZ
Anaç Myrobolan 29C
Orjini Anadolu
Diğer İsimleri Dumanlı Papaz, Küllü Papaz
Ağaç Özellikleri Kuvvetli, Yayvan
Meyve İriliği Yeşil eriklerin içinde iri ortalama 25 – 30 gram.
Meyve Şekli Yuvarlak, karın çizgisi belirgin
Meyve Kabuğu Parlak Koyu yeşil ve ince kabuklu
Meyve İçi Yeşil, çok sulu, lifli, çekirdek ete bağlı
Meyve Kalitesi Çok kaliteli, gevrek, ekşi
Depolama süresi Depolanmaz
Çiçeklenme zamanı Nisan ayı başında
Derim Zamanı Nisan Sonu, Mayıs Başı
Tozlayıcıları Tozlayıcıya ihtiyaç duyar. Tozlayıcıları Bekiroğlu (Havran), Kebap, Can ve Aynalı’dır.
Diğer Özellikleri Can Erik gurubunun en tutulan çeşididir. Türkiye’nin damak tadına uygun bir çeşit. Başka ülkelerde pek fazla tüketilmez. İlk tükettiğimiz meyvelerdendir.
• Dikim mesafesi 5×3 veya 4×4
• Yarı kuvvetli ağaçlar oluşturur.
• Tüm toprak koşullarına uyumlu bir anaçtır.
• Kirece( % 8 – % 9 ) ve kuraklığa dayanımı iyidir.
• Nemetodlara dayanıklıdır.
• Kök boğazı çürüklüğü, vertisilyum ve bakteriyel kansere dayanımı orta derecededir.
• Ağacın erken meyveye yatmasını sağlar.
• Ağacın daha verimli olmasını ve standart meyve yapmasını sağlar.
• İlk yıllarda kökleri yüzeysel gelişir, sonraki yıllarda derinlere iner.
Can erik papaz eriğe nazaran 3-7 gün arasında daha erken olgunlaşmaktadır.Sera yapmanında erkencilik yada turfanda olduğuna göre sera içerisinde kullanmanız gereken yeşil erik can eriği olmalıdır.Can eriğinin tozlayıcısı olarak ise dik veya cin eriği dediğimiz sadece Mersin-Mut bölgesine ait olan çeşitler kullanılmaktadır.Papaz eriği can eriğine göre geç olgunlaştığı için sera içerisinde kullanılması tavsiye edilmez.
Aşılı Black Diomand fidanı çeşidi, aşılı erik fidanı üretiminde kullanılan erik çöğürleri üzerine aşı yapılarak üretilmektedir. Black Diomand Eriğ ‘i Kaliforniya’ da ıslah edilen Black serisi erikler içerinde en kaliteli ve iri olan çeşitlerden biridir. Black Diomand Erik çeşidinin ağaçları kuvvetli gelişir, yayvan taç oluşturur ve seyrek dallıdır. Yaprakları canlı, parlak koyu yeşildir. Black Diomand Eriğ’in verimi iyi, meyvesi iri, yuvarlak, çiçek ve sap çukurundan basık, meyve koyu mor- siyahımsı ve sarı beneklidir. Meyve eti koyu turuncu, sert ve çekirdek ete bağlıdır. Ağustos ayının 2. haftası hasat olumuna gelir. Dölleyicileri Santa Rosa Erik , Friar Erik ,Black Gold Erik ve Angeleno Erik çeşitleridir.
Aşılı erik fidanı ,anaç(çöğür) üzerine farklı aşılama yöntemleri kullanarak yeni erik çeşidinin elde edilmesiyle oluşan fidan demektir.Örneğin Kasım ayından sonra toprağa atılan erik çekirdeklerinden baharda filizlenen bitki delice , yabani veya harap bir erik fidanıdır. Çöğür olarak adlandırılan bu yabani erik fidanına , geliştirilmiş veya doğada tesadüfen bulunan iyi erik çeşitlerinin aşılanması sonucu elde edilen fidan ,aşılı erik fidanıdır.
Fidan üretiminde kullanılan anaç veya çöğür, aşı yapılan bitkiye denmektedir.Klasik anaçlı fidan demek o bitkinin çekirdekten yetişen bitkisine yapılan aşı ile oluşan fidan, bodur veya yarı bodur anaçlı fidan ise klon anaçlı fidanlara aşılama yöntemi ile üretilen fidan demektir.Erik fidanı üretiminde kullanılan anaçlar, klasik anaç olarak yabani erik anacı,yarı bodur anaç myrobolan 29c anacı, bodur anaç olarak ısthara ferciana anacı kullanılmaktadır.
Geniş bir erik fidanı üretim yelpazemiz olup üretilen erik fidanı çeşitlerinden bazıları , can eriği, papaz erik, cin erik, Red Beauty, Obilnaja, Black amber, Black Diamond, Black star, Black Beauty, Formaza, President, October sun, Tracy sun, Angeleno, Friar, Santa Rosa ,Black Splendor, Bt33, erik çeşitleridir.
–Ağaçları kuvvetli ve yarı dik gelişir, yaprakları parlak koyu yeşil renkte, orta verimlilikte olup özellikle Akdeniz bölgesine iyi adapte olmuştur.
–Meyve orta irilikte, sulu, tatlı, lezzetli, yuvarlak ve hafif basıktır.
–Kabuk menekşe zemin üzerinde koyu mor, siyah, meyve eti sarı-kırmızı, tam olgunluk döneminde kokuludur.
–Temmuz ayının ilk haftası olgunlaşır. Friar ve Santa Rosa çeşitleri dölleyici olarak kullanılabilir.
Yarı Bodur Aşılı Black Beauty Erik Fidanı, yarı bodur erik fidanı üretiminde kullanılan klon anaçlar üzerine aşı yapılarak üretilmektedir. Black Beauty Erik çeşidinin ağaçları kuvvetli ve yarı dik gelişir, yaprakları parlak koyu yeşil renkte, orta verimlilikte olup özellikle Akdeniz bölgesine iyi adapte olmuştur. Black Beauty Eriğinin meyvesi orta irilikte, sulu, tatlı, lezzetli, yuvarlak ve hafif basıktır. Kabuk menekşe zemin üzerinde koyu mor, siyah, meyve eti sarı-kırmızı, tam olgunluk döneminde kokuludur. Temmuz ayının ilk haftası olgunlaşır. Friar ve Santa Rosa çeşitleri dölleyici olarak kullanılabilir.
Yaklaşık 200.000 ton üretimle ülkemiz dünya erik üretiminde 6-7 sıralarda yer almaktadır. Son yıllarda özellikle Ege ve Akdeniz Bölgelerinde Japon grubu erikleri ile bahçe tesisinde önemli artışlar gözlenmektedir. Yola ve depolamaya uygun olan Japon grubu orta mevsim geççi çeşitlerin üretimindeki artış ihracat imkanlarını da beraberinde getirecektir.
Japon grubu eriklerin Avrupa Grubu eriklere göre soğuklara dayanımları daha düşüktür. Avrupa erikleri geç çiçek açtıkları için ilkbahar geç donlarından daha az etkilenirler. Japon erikleri Avrupa grubu eriklere göre daha seçici olup alüvyal ve geçirgen, PH’sı 6,5-7,2 arasında olan topraklar en uygun topraklardır. Avrupa ve Can grubu erikler ağır bünyeli toprak şartlarında da yetiştirilebilir. Can grubu erikler farklı iklim şartlarına en iyi uyum gösteren türdür. Avrupa ve Can grubu eriklerin kışın dal ve gövdeleri -25, -30 ºC ’ye kadar dayanmakla birlikte Japon grubu erikler -20 º C’ de, çiçekler ise 0,6 -2,2 ºC ’de zarar görürler. Ege, Marmara, Akdeniz ve Güneydoğu Anadolu bölgelerinde 800 m rakıma kadar olan yerlerde Japon Grubu erikler yetiştirilebilir. Bu gruba giren eriklerin soğuklama istekleri 550-800 saat arasında değişmektedir. Avrupa grubu ise geçit ve iç bölgelerde yetiştirilebilir. Avrupa Grubunun soğuklama .istekleri 800- 1250 saat arasındadır.