60'ların ortalarında SSCB, orta ve kısa menzilli hava savunma sistemleri oluşturma sorununu başarıyla çözdü, ancak ülkenin geniş topraklarını dikkate alarak olası uçuş yollarında savunma hatlarının oluşumu havacılık bu kompleksleri kullanan SSCB'nin en kalabalık ve endüstriyel olarak gelişmiş bölgelerine potansiyel bir muhalefet son derece pahalı bir teşebbüse dönüştü. Özellikle zor olan, Amerikan stratejik bombardıman uçaklarına yaklaşmanın en kısa yolunda olan en tehlikeli kuzey yönünde bu tür hatların oluşturulması olacaktır.
Kuzey bölgeleri, hatta ülkemizin Avrupa kesimi bile, neredeyse geçilmez ormanların ve bataklıkların geniş alanlarıyla ayrılmış nadir bir karayolu ağı, düşük yerleşim yoğunluğu ile ayırt edildi. Hedef kitlesinin daha geniş bir yelpazesine ve yüksekliğine sahip yeni bir mobil uçaksavar füzesi sistemi gerekliydi.
1967’te, ülkenin uçaksavar füzesi savunma kuvvetleri “uzun kol” aldı - S-200A (Uzun menzilli uçaksavar füzesi sistemi C-200) 180 km menzile sahip ve 20 km. Daha sonra, bu kompleks C-200В ve С-200Д'ın daha “gelişmiş” modifikasyonlarında, hedef aralık 240 ve 300 km'ye yükseltildi ve erişim, 35 ve 40 km idi. Böyle bir yenilgi ve yükseklikte bir yenilgi bugün saygılıdır.
Başlatıcısı SAM C-200V kompleksi
C-200 uçaksavar güdümlü füze, normal aerodinamik konfigürasyonda yapılan ve yüksek uzatılmış dört üçgen kanatlı iki aşamalı bir füze. İlk aşama, kanatlar arasındaki sabitleme kademesine monte edilmiş dört katı yakıt güçlendiriciden oluşur. Yürüyüş aşaması, motora yakıt bileşenleri sağlamak için bir pompalama sistemine sahip iki bileşenli bir sıvı itici roket motoru ile donatılmıştır. Yapısal olarak, ana aşama, yarı aktif bir radar güdümlü kafanın, onboard ekipman birimlerinin, güvenlik tahrik mekanizmalı yüksek patlayıcı bir parçalanma savaş başlığının, yakıt bileşenli tankların, sıvı yakıtlı bir roket motorunun, roket dümen kontrol ünitelerinin bulunduğu birkaç bölmeden oluşur.
ROC ZRK C-200
4,5-cm aralığının hedef aydınlatma radarı (ROC), bir anten direği ve bir donanım kokpiti içeriyordu ve tutarlı sürekli radyasyon modunda çalışabiliyordu, bu nedenle, yüksek gürültü bağışıklığı ve en uzun hedef tespit aralığını temin eden sondalama sinyalinin dar bir spektrumunu elde ediyordu. Aynı zamanda, uygulama basitliği ve GOS işlemlerinin güvenilirliği sağlandı.
Tüm uçuş yolu üzerindeki roketi hedefe kontrol etmek için, roket üzerindeki düşük güçte yerleşik bir verici ve ROC üzerinde geniş açılı bir anten ile en basit alıcı ile bir "roket-ROC" iletişim hattı kullanıldı. C-200 SAM sisteminde, dijital bilgisayara ilk olarak dijital bilgisayarda tanıtıldı ve ilk olarak çeşitli problemlerle ve başlatma problemini çözmeden önce bilgi alış verişi ve bilgi alışverişi görevi verildi.
Roketin fırlatılması, azimutta indüklenen bir fırlatıcı ile sabit bir yükselme açısına sahip eğiktir. 200 kg ağırlığındaki savaş başlığı, hazır vuruş elemanlarına sahip yüksek patlayıcı bir parçalanma savaş başlığıdır - 37-3 g ağırlığındaki 5 bin ünite Savaş başlığı patladığında, parçalanma açısı 120 ° 'dir ve çoğu durumda hava hedefinin garantili bir yenilgisine yol açar.
C-200 mobil yangın sistemi bir komuta direğinden, ateşleme kanallarından ve güç kaynağı sisteminden oluşuyordu. Ateşleme kanalı bir hedef aydınlatma radarı ve altı fırlatıcı ve 12 şarj makinesiyle fırlatma pozisyonu içeriyordu. Kompleks, iki füzenin her bir hedefi üzerinde eşzamanlı hedefleme sağlayarak, üç hava hedefinin sıralı bombardımanı üretmek için fırlatıcıları yeniden yüklemeden fırsat buldu.
C-200’in düzeni
Kural olarak, C-200, kalıcı beton yapılar ve toprak dökme örtüsü ile hazırlanmış pozisyonlarda konuşlandırıldı. Bu, teçhizatın (antenler hariç) mühimmat, küçük ve orta kalibreli bombalar, düşman mermileriyle doğrudan savaş pozisyonundaki uçak mermilerinden korunmasını sağladı.
Uzun menzilli uçaksavar füzesi sistemlerinin C-200'in savaş stabilitesini arttırmak için, onları tek bir komut altında C-125 sisteminin düşük irtifa sistemleriyle birleştirmenin uygun olduğu düşünülmüştür. Altı fırlatıcı ve iki veya üç C-200 uçaksavar füzesi bölümü bulunan C-125 dahil olmak üzere karışık uçaktaki uçaksavar füzesi teçhizatları oluşmaya başladı.
Zaten C-200 konuşlandırmasının başlangıcından beri, varlığının asıl nedeni, potansiyel düşman uçağının daha büyük uçaksavar füzesi ve topçu silahlarının ateşine maruz kaldıkları düşük irtifalardaki operasyonlara geçişini belirleyen ağır bir argüman haline geldi. LAW C-200, uzun menzilli bombardıman uçaklarını seyir füzelerinin önemli ölçüde azalttı. Ayrıca, kompleksin inkar edilemez avantajı, güdümlü füzelerin kullanılmasıydı. Aynı zamanda, yeteneklerini fark etmeden bile olsa, C-200, C-75 ve C-125'i radyo komut rehberliği ile birleştirerek düşmana hem elektronik savaş hem de irtifa istihbaratını yürütme görevlerini önemli ölçüde karmaşıklaştırdı. Özellikle açıkça, C-200'in bu sistemler üzerindeki avantajları, kendilerini yönlendiren C-200 füzeleri için neredeyse ideal bir hedef görevi gören aktif jammerlerin bombardımanında kendini gösterebiliyordu. Sonuç olarak, uzun yıllar ABD ve NATO ülkelerinin keşif uçağı, yalnızca SSCB ve Varşova Paktı ülkelerinin sınırları boyunca keşif uçuşları yapmak zorunda kaldı. SSCB hava savunma sistemindeki C-200 uzun menzilli uçaksavar füzesi sistemlerinin çeşitli modifikasyonlarının varlığı, ünlü SR-71 "Black Bird" keşif uçağı dahil olmak üzere ülkenin hava sınırına yakın ve uzak yaklaşımlardaki hava sahasını güvenilir bir şekilde kapatmayı mümkün kılmıştır. Halen, mevcut tüm yüksek modernizasyon potansiyeline ve C-200 hava savunma füze sisteminin ortaya çıkmasından önce benzersiz olan atış menzili olmasına rağmen, tüm modifikasyonların C-400 hava savunma füzesi sistemi, RF hava savunma sisteminin hizmetinden kaldırılmıştır.
İhracat için ZRK C-200В Bulgaristan, Macaristan, GDR, Polonya ve Çekoslovakya'ya tedarik edildi. Varşova Paktı ülkelerine, Suriye ve Libya'ya ek olarak, C-200ВЭ sistemi İran'a (1992'ta) ve Kuzey Kore'ye gönderildi.
C-200BE'nin ilk alıcılarından biri Libya devriminin lideri Muammer Kaddafi idi. 1984’te böylesine “uzun bir kol” alan, yakında Libya’nın karasularını Yunanistan’dan biraz daha az olarak ilan ederek Sirte Körfezi’ne doğru uzattı. Gelişmekte olan ülkelerin liderlerine özgü Ghaddafi'nin acımasız şiirselliği ile 32'i Körfez'e paralel “ölüm çizgisi” ilan etti. Mart ayında, 1986, iddia edilen hakların kullanılması sırasında, Libyalılar, uluslararası suları meydan okurcasına devraldıran Amerikan uçak gemisi Saratoga'dan üç uçakta C-200BE füzelerini ateşledi.
Sirte Körfezi'nde gerçekleşen şey, "15 Nisan ayındaki 1986 gecesi, birkaç düzine Amerikan uçağının Libya'ya saldırdığı ve ilk olarak Libya devriminin lideri ve C-200VE ve ZRK pozisyonlarının yaşadığı" Canyon Eldorado "operasyonunun nedeni oldu. Cı-75M. C-200VE sisteminin Libya'ya tedarikinin organize edilmesinde, Muammar Kaddafi'nin, Sovyet askeri personelinin kuvvetleri tarafından teknik pozisyonların korunmasını organize ettiği belirtilmelidir. Libya’daki son olaylar sırasında, bu ülkedeki tüm C-200 hava savunma sistemleri imha edildi.
Amerika Birleşik Devletleri'nden farklı olarak, Avrupa ülkelerinde, 60-70-lerdeki NATO üyeleri, ön saflarda çalışabilen ve yürüyüşe eşlik eden birliklerindeki mobil kısa menzilli hava savunma sistemlerinin oluşturulmasına büyük önem verdi. Her şeyden önce İngiltere, Almanya ve Fransa ile ilgilidir.
İngiltere'deki 1960'lerin başlangıcında, NATO’nun ABD müttefikleri arasında ciddi kuşkuları bulunan Amerikan MIM-46 Mauler'in alternatifi olarak kabul edilen Rapier kısa menzilli hava savunma sisteminin gelişimi başladı.
Kısa sürede reaksiyon süresi, hızlı bir şekilde savaş pozisyonu alma kabiliyeti, ekipmanın kompakt yerleştirilmesi, küçük ağırlık ve ebat özellikleri, yüksek ateşleme hızı ve tek bir roket ile hedefe vurma olasılığı ile nispeten basit ve ucuz bir kompleks yaratması gerekiyordu. Füzeyi hedefe hedeflemek için, daha önce Siket deniz kompleksinde 5 km menzili olan ve gelişmiş Taygerket arazi versiyonunun kullanılmadığı, iyi gelişmiş bir telsiz komuta sistemi kullanılmasına karar verildi.
PU ZRK "Taygerkat"
Radar kompleksi "Rapira", hedefin bulunduğu varsayıldığı ve onu izleme için yakaladığı alanın bir görüntüsünü sunar. Hedefin izlenmesi için radar yöntemi otomatik olarak gerçekleşir ve asıldır, parazit olması veya başka nedenlerden dolayı, operatörün optik sistemi kullanarak uçağı elle yönlendirmesi mümkündür.
SAM "Rapier"
Rapira hava savunma füze sistemini izlemek ve yönlendirmek için optik cihaz, fırlatıcıdan 45m mesafeye kadar uzaktaki bir tripod üzerine monte edilmiş ayrı bir ünitedir. Hedefe optik bir sistemle eşlik etmek otomatik değildir ve bir joystick kullanarak kompleksin operatörü tarafından elle gerçekleştirilir. Füze yönlendirmesi tamamen otomatiktir, kızılötesi izleme sistemi, 11 ° 'de geniş bir görüş alanına girdikten sonra füzeyi yakalar ve füze hedefe yönelik olduğunda otomatik olarak 0,55 ° görüş alanına geçer. Hedefe operatörün ve füze savunma sisteminin izleyicisinin kızılötesi yön bulucu ile eşlik etmesi, sayımı belirleyen cihazın “hedef kapak” yöntemini kullanarak füze rehberlik komutlarını hesaplamasını sağlar. Bu radyo komutları, SAM’daki komut iletim istasyonu tarafından iletilir. SAM'lerin atış menzili, 0,5-7 km'dir. Hedefin imha yüksekliği - 0,15-3 km.
Hedefe giden bu tür bir füze hedefleme sistemi, Zour ve hava savunma füze sistemlerini bir bütün olarak ciddi şekilde basitleştirdi ve ucuzlaştırdı, ancak kompleksin geceleri doğrudan görünürlük (sis, pus) açısından yeteneklerini sınırladı. Bununla birlikte, Rapier hava savunma sistemi, 1971'ten 1997'e kadar, Rapier kompleksinin 700 rampasından ve kendinden tahrikli varyantlarından ve çeşitli modifikasyonların 25000 füzelerinden daha popülerdi. 12 hakkında 000 füzesi geçtiğimiz süre boyunca testler, egzersizler ve savaş operasyonlarında geçirilmişti.
Kompleksin reaksiyon süresi (hedefi tespit etme anından roketin fırlatılmasına kadar geçen süre), canlı ateşleme ile tekrar tekrar doğrulanan 6'ler ile ilgilidir. Dört füze, 2,5 dakikadan daha kısa bir sürede eğitimli bir savaş ekibi tarafından yüklenir. İngiliz Ordusunda, Rapier kompleksinin unsurları genellikle bir Land Rover arazi aracı tarafından çekilir.
“Rapier” hava savunma füzesi sistemi defalarca iyileştirildi ve Avustralya, Umman, Katar, Brunei, Zambiya, İsviçre, İran, Türkiye'ye teslim edildi. ABD Hava Kuvvetleri, 32 kompleksini İngiltere'deki Amerikan hava üslerinin hava savunma sistemi için satın aldı. 12'in Büyük Britanya'nın hava savunma alayının bir parçası olarak ZRK, yılın Falkland Adaları 1982 çatışması sırasında savaş operasyonlarına katıldı. Falkland Adaları'ndaki İngiliz inişinin ilk gününden itibaren, 12 rampaları konuşlandırıldı. İngilizler, Rapier'in 14 Arjantin uçağını imha ettiğini iddia etti. Bununla birlikte, diğer bilgilere göre, kompleks yalnızca bir Hançer uçağı düşürdü ve A-4S Skyhawk uçağının imhasına katıldı.
SSCB'deki İngiliz kompleksi "Rapier" ile neredeyse aynı anda, tüm havalarda mobil SAM "Osa" kabul edildi ("OCA" ile savaş). Aslen çekilen İngiliz kompleksinin aksine, Sovyet mobil hava savunma sistemi, referans şartlarına göre, yüzer bir şaside tasarlandı ve gece kötü görüş koşullarında kullanılabilir. Bu kendinden tahrikli hava savunma füzesi sistemi, birliğin ve yürüyüşün yanı sıra çeşitli savaş biçimlerindeki motorlu tüfek bölümünün savaş oluşumlarındaki birliklerin ve nesnelerinin hava savunması için tasarlanmıştır.
Ordunun “Osa” ya getirdiği gereklilikler, hava savunma füze sisteminin sabit varlıkları - bir tespit istasyonu, füzelerle çalışan bir fırlatıcı, haberleşme, navigasyon, toporavidka, kontrol ve güç kaynakları, kendi kendini tahrik eden yüzer bir tekerlek şasesinde bulunan otonomidir. Herhangi bir yönde alçaktan uçan hedeflerden aniden görünen hareketlerde algılama ve kısa duraklardan zarar görebilme.
Orijinal versiyonda, kompleks PU roketler üzerine açıkça yerleştirilmiş 4 kuruldu. Hava savunma sisteminin modernizasyonu, 1971'te hizmete alınmasından hemen sonra başladı. Daha sonraki değişiklikler, Osa-AK ve Osa-AKM, nakliye fırlatma konteynerlerinde (TPK) 6 füzelerine sahiptir.
"Osa-AKM"
1980'te hizmete giren Osa-AKM hava savunma füzesi sisteminin en büyük avantajı, küçük RPV'lerin yanı sıra ultra düşük bir rakımda sıkışan veya uçan helikopterlerin etkili şekilde imha edilmesi olasılığıydı. Komplekste, bir hedefe füze hedeflemek için bir radyo komut devresi kullanılır. Hasar menzili 1,5-10 km ve 0,025-5 km yüksekliğindedir. Bir Zour - 0,5-0,85 hedefine ulaşma olasılığı.
Çeşitli değişikliklerin “Osa” hava savunma sistemi, 20'ten fazla ülkede hizmet veriyor ve birçok bölgesel çatışmada yer aldı. Kompleks, 1988'e kadar seri olarak inşa edildi; bu süre zarfında, Rusya Federasyonu kara kuvvetlerinin hava savunma birimlerinde 1200 birimlerinden fazla müşteriye transfer edildi ve depolamada bu tip 300 hava savunma füze sistemlerinden daha fazlası vardı.
Fransız cep telefonu Crotale, füzeleri hedefe hedefleme radyo komitesinin de uygulandığı “Osa” hava savunma sistemine çok benzer. Ancak Fransız kompleksindeki “Wasps” ın aksine, SAM ve radar algılaması elbette hava savunma sisteminin esnekliğini ve güvenilirliğini azaltan farklı savaş araçlarına yerleştirildi.
Öykü Bu hava savunma kompleksi, Güney Afrika, Fransız şirketi Thomson-CSF ile bir sözleşme imzaladığında, düşük ve son derece düşük irtifalarda uçan hedefleri yok etmek için tasarlanmış bir mobil hava savunma kompleksi oluşturmak üzere başladı.
1971'ten başlayarak, Cactus adını alan kompleksler iki yıl içinde Güney Afrika'ya teslim edildi. Genel olarak, Güney Afrikalılar bu hava savunma sistemlerini hava üslerinin savunmasında kullandılar. Ana savaş birimi, bir algılama radarına sahip bir kumanda ve kontrol istasyonundan ve her biri 4 kg'dan daha ağır olan 80 füzelerine sahip olan iki savaş aracından oluşan bir aküdür. 1971'ten başlayarak, Güney Afrika, 8 radar ve 16 füzeleri satın aldı.
Güney Afrika ile yapılan sözleşmenin başarılı bir şekilde uygulanmasından sonra, Fransız ordusu da mobil bir hava savunma sistemi benimseme isteğini belirtti. 1972'te Fransız Hava Kuvvetleri tarafından Crotale adlı bir kompleks kabul edildi.
ZRK Crotale
Krotal kompleksinin savaş araçları P4R zırhlı şasisine (4х4 tekerlek formülü) monte edilmiştir, tipik bir takım bir kumanda ve kontrol merkezinden ve 2-3 fırlatıcıdan oluşur.
Bir kumanda ve kontrol merkezi hava sahasını gözden geçirir, bir hedef tespit eder, milliyeti tanır ve türünü tanır. Pulse-Doppler radarı tespiti Mirador-IV kasanın üzerine monte edilmiştir. 18,5 km mesafedeki alçaktan uçan hedefleri tespit edebilmektedir. İletişim ekipmanı kullanarak hedef üzerindeki veriler, savaşa hazır füzelerin bulunduğu rampalardan birine iletilir. Başlatıcı, tespit bölgesinin uzak kenarındaki füzeleri hedef alan monopulse radarını füzeler için 17 km ve 4 konteynerine monte etti. Bir rehberlik radarı bir hedefe eşlik edebilir ve bir 10 km menzili ve bir 5 km rakım menzili ile aynı anda iki füzeye yönlendirme yapabilir.
Kompleksin ilk versiyonlarında, yürüyüş tamamlandıktan sonra, komuta ve kontrol merkezinin kabloları ve fırlatıcılar gerekliydi. Kabul ettikten sonra kompleksi tekrar tekrar yükseltildi. 1983 ile başlayarak, muhabere kontrol cihazları arasında, 10 km'ye kadar olan bir mesafede ve muharebe kontrol noktası ile başlatıcı arasında 3 km'ye kadar olan bilgi alışverişini sağlayan, bir telsiz iletişim ekipmanının ortaya çıktığı bir varyant üretilmektedir. Tüm kasalar bir radyo ağında birleştirilir, bilgileri yalnızca komut ve kontrol noktasından değil, başka bir başlatıcıdan da başlatıcıya aktarmak mümkündür. Kompleksi savaşa hazır hale getirme ve komuta ile kontrol merkezi ve rampalar arasındaki mesafeyi artırma zamanındaki önemli bir azalmaya ek olarak, gürültü bağışıklığı artmıştır. Kompleks, hem gündüz hem de gece koşullarında hedef takibine ve füzelere eşlik eden bir termal görüntüleme cihazı sayesinde, radar radyasyonu olmadan savaş operasyonları yapabildi.
Shanine hava savunma sistemi
Bahreyn, Mısır, Libya, Güney Afrika, Güney Kore, Pakistan ve diğer ülkelere Krotal tedarik edildi. 1975 yılında Suudi Arabistan, paletin modern bir versiyonunu paletli bir şasi üzerinde sipariş etti tanka Shanine adında AMX-30.
ZRK Crotale-NG
Halen, en iyi performans özelliklerine ve gürültü bağışıklığına sahip karmaşık Crotale-NG'nin potansiyel alıcıları (Fransızca ZRK "Crotale-NG").
60'in ortasında, Almanya ve Fransa temsilcileri, Roland kendinden tahrikli hava savunma sistemini ortaklaşa geliştirmek için bir anlaşma imzaladı. Cep telefonlarının cephe hattında hava savunması ve birliklerinin arkasındaki önemli durağan nesnelerin savunması için tasarlandı.
TTX'in koordinasyonu ve kompleksin rafine edilmesi sürükledi ve ilk muharebe araçları birliklere sadece 1977 yılında girmeye başladı. Bundeswehr'de, Roland hava savunma füze sistemi, Marder piyade savaş aracının şasisine yerleştirilmiş, Fransa'da kompleksin taşıyıcıları, AMX-30 orta tankın şasesi ya da 6xXNNXX ACMAT kamyonunun şasisi idi. Fırlatma menzili 6 km, hedef 6,2 km imhasının doruk noktasıydı.
Kompleksin ana ekipmanı, hava hedeflerini tespit etmek için bir radar anteninin, SAM üzerindeki bir radyo kumanda istasyonunun, bir ısı bulucu ile optik bir görüş ve radyo kumandası füzelerine sahip iki TLC'nin bulunduğu evrensel döner bir kule kurulumunda düzenlenmiştir. Hava savunma füzesi sisteminin bir muharebe aracındaki toplam mühimmatı, 10 füzelerine ulaşabilir, donanımlı TPK'nın ağırlığı 85 kg'dır.
Roland hava savunma sistemi
Hava hedef radarı, 18 km mesafeye kadar olan hedefleri tespit edebilmektedir. Roland-1 SAM füzesi optik bir görüş tarafından yönlendirilir. Kapsam içine monte edilmiş bir kızılötesi yön bulucu, operatör tarafından hedefe yönlendirilen, uçan füze ile görüşün optik ekseni arasındaki açısal uyumsuzluğu ölçmeye yarar. Bu amaçla, yön bulucu otomatik olarak roket izleyiciye eşlik eder ve sonuçları hesaplama kılavuzuna aktarır. Hesaplama cihazı, “hedefi kapsayan” yöntemine göre füze savunmasını işaret etmek için komutlar üretir. Bu komutlar füze savunma sisteminde bulunan telsiz komuta iletim istasyonunun anteni üzerinden iletilir.
Kompleksin orjinal hali yarı otomatikti ve her hava şartı değildi. Yıllar geçtikçe hizmet kompleksi defalarca iyileştirildi. 1981'te, tüm hava şartlarına sahip Roland-2 hava savunma sistemi benimsendi ve daha önce üretilen komplekslerin bir kısmı için modernizasyon programı tamamlandı.
1974'teki askeri hava savunma yeteneklerini arttırmak için, ABD'de, Chaparrel hava savunma sisteminin yerini alacağı bir rekabet açıklandı. İngiliz Rapier hava savunma sistemi, Fransız Crotal ve Fransız-Alman Roland arasında yapılan bir yarışma sonucunda, ikincisi kazandı.
Amerika Birleşik Devletleri'nde lisanslı üretim benimsemesi ve kurması gerekiyordu. Temel olarak, M109 kendinden tahrikli obüs şasisi ve üç akslı bir ordu olan 5 tonluk kamyon kabul edildi. İkinci seçenek, hava savunma sisteminin askeri nakliye C-130'i havalandırmasını mümkün kıldı.
Hava savunma sisteminin Amerikan standartlarına uyarlanması, menzil ve daha iyi gürültü bağışıklığı ile yeni bir hedef belirleme radarının ve yeni bir füzenin geliştirilmesini içeriyordu. Aynı zamanda, Avrupa hava savunma sistemlerinin füzeleriyle birleşme devam etti: Fransız ve Alman Rolands Amerikan füzelerini vurabilir ve bunun tersi de geçerlidir.
Toplam 180 ZRK'yı piyasaya sürmeyi planlıyordu, ancak finansal kısıtlamalar nedeniyle bu planlar gerçekleşmedi. Programın kapatılmasının nedenleri aşırı yüksek maliyetlerdi (sadece Ar-Ge için yaklaşık 300 milyon dolar). 31 ZRK (4 paletli ve 27 tekerlekli) serbest bırakmak için toplam süre. 1983’te, Rolands’ın (27 ZRK ve 595 füzelerinin) tek bölümü, Hava Savunma’nın 5 alayının, 200 alayının, New Mexico’daki 111 alayının 88 bölümünde, Ulusal Muhafızlara devredildi. Ancak orada da uzun süre kalmadılar. Zaten Eylül ayında, Roland'ın yüksek işletme maliyetleri nedeniyle, XNUMX, Chaparrel hava savunma sistemi ile değiştirildi.
Bununla birlikte, 1983’ten başlayarak, Avrupa’daki Amerikan üslerini örtmek için Roland-2 hava savunma sistemi kullanıldı. 27'tan 1983'a kadar olan otomobil şasisindeki 1989 ZRK, ABD Hava Kuvvetleri'nin dengesindeydi, ancak Alman hesaplamaları tarafından kullanıldı.
1988'te, gelişmiş otomatik Roland-3 test edildi ve üretime girdi. Roland-3 SAM sistemi, yalnızca tüm Roland ailesi uçaksavar füzelerini değil, aynı zamanda VT1 hipersonik füzesini (Crotale-NG SAM'in bir parçası) ve gelecek vaat eden Roland Mach 5 ve HFK / KV füzelerini kullanma fırsatı da sağladı.
Roland-3 roketine kıyasla yükseltilmiş Roland-2 roketinin uçuş hızı (570 m / s ile karşılaştırıldığında 500 m / s) ve vuruş mesafesi (8 km yerine 6,2 km) vardır.
Kompleks farklı şasi üzerine monte edilmiştir. Almanya'da, 10 tonluk MAN arazi kamyonunun (8x8) şasisine monte edilmiştir. Roland Carol ismini alan hava taşımacılığı sürümü, 1995'te hizmete girdi.
Roland Carol SAM
Fransız ordusunda, hava savunma sistemi Roland Carol, ACMAT arazi aracı (6x6) tarafından çekilen yarı römorkta, Almanya Federal Cumhuriyeti Silahlı Kuvvetleri'nde MAN şasisine (6x6) yerleştirilmiş. Şu anda, Roland Carol, Fransız ordusu (20 ZRK) ve Alman Hava Kuvvetleri (11 ZRK) ile hizmet veriyor.
1982'te Arjantin, Port Stanley'yi İngiliz deniz havacılığının hava saldırısından korumak için Roland kompleksinin sabit versiyonunu kullanacak. 8'ten 10 füzelerine yayımlandı, bu çatışmada kompleksin kullanımının etkinliği hakkında bilgiler oldukça çelişkili. Fransız kökenli, Arjantinli 4'i düşürdü ve 1 Harrier'e hasar verdi. Bununla birlikte, diğer bilgilere göre, bu kompleksin bir varlığı olarak sadece bir uçak kaydedilebilir. Irak, komplekslerini İran'a karşı savaşta da kullandı. 2003’te, Roland’ın Irak füzesi bir Amerikan F-15E’i vurdu.
1976’te, SSCB’de, MT-LB temelli Strela-1 kompleksi, Strela-10 normal hava savunma sisteminin değiştirilmesi için kabul edildi. Kendinden tahrikli uçaksavar füzesi sistemi "Strela-10"). Makine, zemin üzerinde düşük taşıma kapasitesine sahip yollarda, bataklıklar, bakir karlar, kumlu arazilerde ve makinede yüzerek hareket edebilmesini sağlayan düşük bir basınca sahiptir. Başlatıcıya yerleştirilen 4 SAM'a ek olarak, savaş aracı vücudunuza ek 4 füzesi taşımanıza izin veriyor.
"Strela-10»
Arrows-1 SAM'ın aksine, Strela-10 SAM'in hedefleme kafası (GOS) çift kanal modunu kullanır ve orantılı gezinme yöntemini kullanarak kılavuzluk eder. Girişim koşullarında, yaklaşmakta olan ve yakalama kurslarında hedeflerin bombardımanını sağlayan bir foto kontrast ve kızılötesi kanal kullanılır. Bu, bir hava hedefine isabet şansını büyük ölçüde arttırdı.
Kompleksin savaş yeteneklerini arttırmak için, defalarca iyileştirildi. Güdümlü füzenin yeni bir motor, genişletilmiş bir savaş başlığı ve farklı spektral aralıklarda üç alıcıya sahip bir arayışının revizyonundan sonra, 1989'taki roket kompleksi, Strela-10М3 adlı SA tarafından kabul edildi. Saldırı bölgesi "Strela-10М3", 0,8 km ile 5 km arasında, 0,025 km ile 3,5 km / arasındadır. Bir güdümlü füze ile bir savaşçıya çarpma olasılığı - 0,3 ... 0,6.
Strela-10 ailesinin SAIL'i, 20 ülkesinden daha fazlasının silahlı kuvvetlerindedir. O aralıklarla ve yerel çatışmalar sırasında oldukça yüksek savaş etkinliğini gösterdi. Halen, en az 300 birimlerinde kara kuvvetlerinin hava savunma birimleri ve Rusya Federasyonu'nun deniz kuvvetleri ile hizmet vermeye devam etmektedir.
70'in başlangıcında, deneme yanılma ile ana hava savunma sistemi sınıfları “metal” te yaratıldı: uzun mesafeli durağan veya yarı durağan kompleksler, orta menzilli taşınabilir ya da kendinden tahrikli ve alçak irtifa, ayrıca doğrudan askeri savaş oluşumlarında çalışan mobil uçaksavar sistemleri. Tasarım uygulamaları, işletme tecrübesi ve bölgesel ihtilaflar sırasında ordunun aldığı mücadele kullanımı, hava savunma sistemini daha da iyileştirmenin yollarını belirledi. Başlıca gelişme alanları: hareketlilik nedeniyle savaşta hayatta kalma oranının arttırılması ve savaş ve pıhtılaşma sürelerinin azaltılması, gürültü bağışıklığının iyileştirilmesi, kontrol sistemlerinin ve hava savunma füzelerinin kullanılması. Yarı iletken elemanlar alanındaki ilerleme elektronik bileşenlerin kütlesini radikal bir şekilde azaltmaya izin verdi ve TTRD için katı yakıtlar için enerji verimli tarifler oluşturulması, sıvı yakıtlı roket motorlarının toksik yakıtlar ve yakıcı oksitleyici ile bırakılmasını mümkün kıldı.
Devam edecek ...
Göre:
http://www.army-technology.com
http://rbase.new-factoria.ru
http://geimint.blogspot.ru/
http://www.designation-systems.net/