GURBETİN KAHRI
Bazen Ah! Çekersin, çekerken gönlünün bamteli titrer, benliğini saran hasret alır doğduğu yere götürür, yaşanmış sevdalar veya tarifi mümkün olmayan acılar içinde umutsuzluğa yolculuk edersin.
Bazen de anıların depreşir yarım kalmış sevdanın hasreti, bağrındaki yaranın sancısına karışır, yüreğin seni rotası bozuk hayal gemisiyle gurbetten alırda, çocukluk yıllarına doğduğun yere götürür. Hem de fırtınalı bir havada ve hiçbir hazırlık yapmamışken.
Bazen esen seher yeli olur dert ortağın. Onun getirdiği memleket kokusu, özlediğin havası, kavalın duygu yüklü nağmesi ile başını alır çıkasın gelir dağlara. Kurda, kuşa anlatmak istersin hasreti, hasretini, köyünü, köylünü. O hayalindeki yamaçlardır artık hem özlemin, hem hedefin.
Bazen alın teri ile ıslattığın toprağa ektiğin buğdayı, nasırlı ellerinle biçtiğin ekini düşlersin. Vatan toprağımdır, aşımdır, işimdir, uğruna cefa çektiğimdir, hasret dolu gurbette geçen gençlik yılarımın hesabıdır dersin, dersin de bunun hesabını bile soramazsın.
Bazen memleket hasreti yüreğinin derinliklerinde volkana dönüşür içindeki fırtınayı isyana dönüştürmeme çabalarına karşın Devlet Baba’nın inanılmaz duyarsızlığı beklentilerinin tersine cevap verir. Umudumuz umutsuzluğa dönüşür tam gerekli olduğunda.
Ve, bazen de gurbet elde çaresizliğin vermiş olduğu umutsuzlukla yüreğinde kanamaya hazır kabuk tutmuş yaralarının kanayacağı endişesi ile ve memleket hasretiyle hayatının son bulacağı kaygılandırır seni.
Bu yolu isteyerek seçmemişlerdir oysa. Zorunlu göçe zorlanırken her şeyi ellerinden alınan, çaresiz bırakılan köylüler, yok pahasına hayvanlarını satarak geldikleri bu yerde barakalarda veya gecekondularda en kötü şartlarda yaşam mücadele vermek zorunda bırakıldılar.
On yıllardır, zoraki veya zorunlu olarak doğduğu ve doyduğu yerlerden göç eden veya PKK korkusuyla göç etmek zorunda kalan köylülerin büyük bir kısmı gittikleri büyük şehirlerle uyum sorunu yaşamaya devam ediyorlar.
İş yerlerinde, okulda, sokakta, pazarda velhasıl yaşamın olduğu her yerde mahalle baskısı devam ederken ötekileştirme politikası ve ruhsal hastalıklar onların psikolojisini ve bilhassa çocukları derinden etkilemeye devam ediyor.
Memleket özlemini her fırsatta dile getiren yaşlıların önemli bir kesimi göçten kısa bir süre sonra baba ocağı hasretiyle hakka yürüdüler. Hepsinin vasiyeti ’Beni doğduğum topraklara gömün’ oluyor. Ne yazık ki birçoğunun vasiyeti bile parasızlıktan yerine getirilemiyor.
Tüm yaşanan acılara rağmen hayatta kalma mücadelesine dört elle sarılarak hayata tutunmaya çalışmaları, fiziksel ve ekonomik alt yapılarını çalışkanlıkları sayesinde güvence altına almaya çalışmaları pekte kolay görünmüyor.
PKK dan kaçıp özellikle Akdeniz, Ege ve Marmara Bölgelerini tercih etme sebepleri iklim, iş imkânı ve diğer kentlere oranla hayat standartların yüksek oluşu.
Kürtler yüzde 90 aidiyet duygusunu özümsemiş Türkiye Cumhuriyeti vatandaşı olduklarına göre bazı kesimlerin hala onları dışlamalarını anlamaktan güçlük çekmekteyim.
Kürtler iki ateş arasında ve çaresizlikler içinde doğduğu yerden koparılan evsiz, yurtsuz eşinden, işinden, ayrı kalan baba toprağını zorunlu terk edenlerdir Kürtler her aileden bir veya birkaç yavrusunu teröre kurban vermiş, ailesi parçalanmış acılar yumağıdır.
Kürtler ve Türkler bu vatanın asli unsurlarıdır. Et ve tırnak gibidir.
Kürtler, Türklerin dostudur vazgeçilmez kaderidir sen, ben, o aynı kültürden beslenen aynı ırmağın suyuyuz, çakılıyız.
Din, dil. ırk ayırımı yapmak kardeş kavgası çıkarmak insanlığa da, İslamlığa da yakışmaz.
Binali EFE