Merhabalar,
Ben hastane hatıralarımı pek yazmayı düşünmezdim. Ama ameliyat olma kararlılığıyla İstanbul'a gittiğim ve bir bir buçuk ay yazamayacağım düşüncesiyle söyledim, öyle ansızın ortadan kaybolmak pek şık olmazdı, o nedenle paylaşma ihtiyacı duydum. Yoksa şahsi sıkıntılarımla kimseyi meşgul etmek istemezdim ama insan başkalarının deneyiminden de istifade ediyor aslında...Olumsuz gibi görünen olayların, sıkıntıların sadece kendi başına gelmediğini bilmek, şu kısacık dünya hayatında sağlık kadar hastalığın da normal bir süreç olduğunu, iyi ve kötünün, umudun ve burukluğun harmanlanarak insana sunulduğunu bilmek bir anlamda insanı güçlendiriyor.
Başımıza gelen olumlu- olumsuz gibi görünen hiç bir şey yok ki insanın gelişmesine, deneyim kazanmasına vesile olmasın yeter ki, bana göre, doğru perspektiften, doğru açıdan, pozitif yörüngeli bakabilmeyi başarmak.
Artık bu konuyla sizi sıkmak istemiyorum, sonuç olarak Sema hastanesindeki dört- beş günlük tetkiklerden sonra "parathormonu" nun yüksek olduğunu ve onun tedavisi yapılmadan, o düzelmeden ameliyat yapılamayacağını öğrenmiş olduk ve vakit kaybetmeden evimize, Ankara'ya döndük.
Eskiler "kız binmiş deveye, gör kısmeti nereye" derlermiş. Hatta yolda İstanbul'a giderken Düzce'nin oralarda Akçabaat et lokantası var. Gelip giderken yolumuzun üstü orada mola veririz. Oranın sahibi beyefendi ile sohbet ettik. " Biliyor musunuz ben ameliyat olmaya gidiyorum" dedim. "Aaa be ablacım belli olmaz, belki olmazsın, sen merak etme, moralini iyi tut" dedi. "Hııı, hııı" diye ona başımı salladım ve içimden "randevu aldım ameliyata gidiyorum işte" dedim, "nasıl olmam ki??? " ve o kadar emindim ki, kendimce kesin ameliyat olacağımı çünkü Ankara'da öyle söylenmişti. Hayırlısı bakalım...doğrusu biraz ertelendiğine sevinmedim değil. Gün doğmadan neler doğar bilinmez...
İnşaallah her şey iyi olacak, herkes için. Prof. Dr. Sevim Güllü Hoca'yı da tavsiye ederim. İyi bir Endokrin uzmanı. Her şey gönlünüzce olsun. Hoşça kalın.