We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Nakajima C6N Saiun (Boyalı Bulut) 'Myrt'
Nakajima C6N Saiun (Boyalı Bulut) 'Myrt', 1944 yazında hizmete giren ve Müttefiklerin müdahalesine karşı neredeyse bağışıklığı olan hızlı, uzun menzilli bir keşif uçağıydı.
C6N üzerindeki çalışmalar, Japonya savaşa girdikten kısa bir süre sonra başladı. 1941'de torpido bombardıman uçakları, uçak gemilerinden keşif görevlerini uçurmak için kullanıldı, ancak 1942 baharında Donanma, amaca yönelik uzun menzilli keşif uçağı için bir şartname yayınladı.
Spesifikasyon, 19.685ft'de 403mph, normal menzili 1.727 mil ve maksimum 3.078 mil menzile sahip üç koltuklu bir uçak için çağrıda bulundu.
Nakajima tasarım ekibi, mühendisler Yasuo Fukuda ve Yoshizo Yamamoto tarafından yönetildi. Spesifikasyon çok zorlayıcıydı ve ilk önerileri, motorları gövdede, pervaneleri ise kanatların ön kenarında olan, çok sıra dışı bir çift motorlu uçak içindi. Bu, motor nasellerini ortadan kaldıracak ve böylece sürtünmeyi azaltacak, ancak aynı zamanda tasarımın karmaşıklığını da büyük ölçüde artıracaktı.
Nakajima Homare on sekiz silindirli çift sıralı hava soğutmalı radyal motor kullanıma sunulduğunda bu plan terk edildi. Çift sıralı düzen, yeni motorun tek sıralı radyal motorla aynı ön alan için daha fazla güç sağladığı anlamına geliyordu ve Nakajima'nın daha geleneksel bir tasarım üretmesine izin verdi. Yeni tasarımın temeli, Nakajima B6N Tenzan'a biraz benzeyen alçak kanatlı tek motorlu bir tek kanatlı uçaktı. Gövde kesitini olabildiğince küçük tutmak için yağ soğutucusunun motorun dışına monte edilmesi gerekiyordu. Tasarım ayrıca taşıyıcı asansörlerin boyutuyla da kısıtlandı ve bu nedenle dikey kuyruk yüzeyleri uçağın uzunluğunu azaltmak için öne doğru eğildi. İnce kanatlar hala dört korumalı yakıt tankı ve iki korumasız tank için yeterli alana sahipti ve uçağın dahili olarak 300 galon yakıt taşımasına izin verdi. Bir damla tankta 160 galon daha taşınabilir. Uçağın çatışmaya girmesi beklenmiyordu ve bu nedenle sadece arkadan ateşlenen tek bir 7.7 mm makineli tüfek verildi.
Prototip, dört kanatlı sabit hızlı bir pervaneye sahip 1.820hp Homare 11 motorla güçlendirildi. İlk uçuşunu 15 Mayıs 1943'te yaptı ve bir dizi deneme başladı. Yeni motor sorunluydu, irtifada beklenmedik bir şekilde güç düşüyordu. Prototipin en yüksek hızı sadece 397mph idi.
İlk prototipi on sekiz prototip ve üretim öncesi uçak izledi. Bunlardan bazıları, üç kanatlı sabit hızlı bir pervaneye sahip 1.990 beygirlik Homare 21 motoruna sahipti.
C6N, o zamanlar keşif için kullanılan D4Y2-C'ye göre büyük bir gelişmeydi. 1944 baharında, Donanma Gemisi Keşif Uçağı Saiun (Boyalı Bulut) olarak resmen üretime alındı.
C6N1, 1944 yazında hizmete girdi ve Mariana Adaları'ndaki çatışmalarda yer aldı. Hızı Grumman F6F-5 Hellcat'in hızına yakındı, bu da önünü kesmeyi neredeyse imkansız hale getiriyordu. Savaşın son yılında Japonlar böylece Amerikan filolarını gölgeleyebildiler, ancak kötüleşen konumları, elde ettikleri bilgilerden yararlanamayacakları anlamına geliyordu.
C6N'nin birkaç çeşidi tasarlanmış veya üretilmiştir.
C6N1-B Saiun Model 21, gövdenin sağ tarafının altında bir torpido taşıyan bir torpido-bombardıman uçağı çeşidi olacaktı. Japonya taşıyıcı kuvvetini kaybettikten sonra proje terk edildi.
C6N1-S, B-29'a saldırmak için tasarlanmış bir gece savaş uçağı çeşidiydi. Arka nişancı çıkarılmış olarak iki kişilik bir mürettebatı vardı. Tasarruf edilen ağırlık, iki adet eğik olarak monte edilmiş 20mm Tip 99 top takmak için kullanıldı. Küçük bir sayı dönüştürüldü ve Japon gece savaşçılarının en hızlısıydılar, ancak etkili hava radarı olmadan çok fazla müdahale yapamadılar.
C6N2'nin bir prototipi üretildi. Bu, turbo süperşarjlı NK9K-L Homare 24 motorunu kullandı, ancak yeni motor sorunluydu ve tasarım savaşın sonuna kadar mükemmelleştirilmemişti.
C6N3 Saiun KAI 1, uçağın turbo-süper şarjlı motorla çalışan bir gece savaş uçağı versiyonunun adı olabilirdi, ancak C6N2 ile ilgili sorunlar, asla inşa edilmediği anlamına geliyordu.
Hiçbiri inşa edilmemiş olan üç varyant daha planlandı.
C6N4 Saiun KAI 2, bir Mitsubishi MK9A motoruyla güçlendirilebilirdi.
C6N5 Saiun KAI 3'ün detayları seyrek.
C6N6 Saiun KAI 4, nadir bulunan malzemeleri kurtarmak amacıyla ahşaptan yapılmıştı.
Motor: Nakajuma NK9H Homare 21 radyal pistonlu motor
Güç: 1.990hp
Mürettebat: 3
Açıklık: 41ft 0in
Uzunluk: 36ft 1in
Yükseklik: 12ft 11.5in
Boş ağırlık: 6,543 lb
Maksimum kalkış ağırlığı: 11.596 lb
Maksimum hız: 20.015ft'de 379mph
Tırmanma Hızı: 8 dk 9 sn - 19.685ft
Servis tavanı: 35,235ft
Menzil: 3.299 mil
Silahlanma: Eğitilebilir yuvada bir adet arkadan ateşlenen 7.92 mm makineli tüfek
Nakajima C6N Saiun (Boyalı Bulut) 'Myrt' - Tarih
Savaş Zamanı Tarihi
Bilinmeyen bir Kokutai'ye (Hava Grubu) atandı. Bilinen işaret yok. Pasifik Savaşı'nın sonunda, bu uçak Japonya'yı işgal eden ABD kuvvetlerine teslim edildi ve daha fazla teknik değerlendirme için seçildi. 145 Japon uçağıyla birlikte USS Barnes CVE-20'ye yüklendi ve 3 Kasım 1945'te Amerika Birleşik Devletleri'ne gitmek üzere yola çıktı.
savaş sonrası
8 Aralık 1945'te bu uçak Langley Field, Virgina'ya ulaştı. Daha sonra ABD Deniz Kuvvetleri'nden (USN) ABD Ordusu Hava Kuvvetleri'ne (USAAF) transfer edildi. Bu uçak, uçuş testleri için Pennsylvania, Middletown'daki Olmsted Field'daki (Olmsted Hava Kuvvetleri Üssü) Hava Deposunda elden geçirildi. Herhangi bir uçuş testiyle ilgili ayrıntılar bilinmiyor.
Amerika Birleşik Devletleri'nde, kuyruğun her iki tarafında şablon olarak atanan kuyruk kodu 4803. Bu uçak, gövde Hinomaru işaretlerini korudu. Gövdenin sol tarafında, kokpitin altında şablon vardı:
"JAPON KEŞİFİ
A.A.F. SERİ NUMARASI. 72-N4803
EKİP WT. 600 LBS.
AROMATİK YAKIT İÇİN UYGUN DEĞİLDİR.
MEVCUT DEĞİLSE [?] OKTAN KULLANIN
GUNS LT TSO. 08-3-1"
Depolamak
22 Ağustos 1946'da bir USAAF pilotu Saiun'u Illinois, Park Ridge'deki Orchard Place Havalimanı'ndaki yabancı uçak depolama alanına uçurdu. 1949 yılında ABD Hava Kuvvetleri (USAF) bu uçağı ve Orchard Place Havalimanı'ndaki diğer tüm yabancı uçak varlıklarını Ulusal Hava ve Uzay Müzesi (NASM) koleksiyonuna devretti.
Daha sonra demonte edilerek NASM Garber Tesisine nakledilerek gövde ve motor olarak demonte olarak bugüne kadar kaldığı depoya yerleştirilmiştir. Bu uçak şu anda halka açık değil. Bu uçak, bu uçağın dünyadaki hayatta kalan son örneğidir.
Ulusal Hava ve Uzay Müzesi (NASM) koleksiyonunda, gövde NASM envanter numarası A19600337000'dir. Koleksiyonda ayrıca kaldırılan kolçaklar NASM envanter numarası A19600337001 ve çıkarılmış G-Meter / Accelerometer NASM envanter numarası A19600337007 vardır. Radyal motor Nakajima Homare 21 (NK9H, Ha45-21, NASM envanter numarası A19600337003'tür.
Bilgi Katkıda Bulunun
Bahsedilen herhangi bir kişiyle akraba mısınız veya akraba mısınız?
Eklemek istediğiniz fotoğraf veya ek bilgi var mı?
Nakajima C6N Saiun (Boyalı Bulut) 'Myrt' - Tarih
Nakajima C6N'nin prototipi Sayun ("Painted Cloud"), hızlı uçak gemisi tabanlı keşif uçağı, 15 Mayıs 1943'te ortaya çıktı. Motordaki zorluklar, uçağın 1944 yazına kadar hizmete girmesini engelledi. Toplam 463 uçak inşa edildi. Müttefik kodunda "Myrt" olarak bilinen uçak, savaşın son yılında yoğun olarak kullanıldı. Yüksek irtifadaki iyi performansı, özellikle yüksek hızı, donanma teknisyenlerini biri gece savaş görevi, diğeri torpido görevi için iki türev uçağı incelemeye yönlendirdi. Gece avcısı versiyonunun birkaç örneği (belirtilen C6N1-S) aslında inşa edildi. 15 Ağustos 1945'te, teslimiyetten sadece birkaç dakika önce savaşta vurulan son Japon uçağı olan bir C6N1 idi.
Nakajima C6N1 Saiun
Bu uçak hakkında ek bilgi Wikipedia'da bulunabilir. BURADA .
Bu uçağın çok güzel ölçekli renkli çizimi için bkz. Burada .
Bu uçak için ek renk şemaları bulunabilir Burada.
Ekranınızın solundaki içindekileri göremiyorsanız, bu web sitesinin geri kalanını görmek için BURAYI TIKLAYIN!
C6N Saiun "Myrt", Japon Keşif Uçağı
C6N1-S ve C6N-3, üçüncü mürettebat yerine iki eğik 20mm Tip 99 topla donatılmış gece avcı uçaklarıydı.
C6N-2 ve -3, bir Homare 24 motoru kullandı ve dört kanatlı pervaneye sahipti.
C6N Myrt, D4Y2-C'nin yerini alması amaçlanan bir taşıyıcı keşif uçağıydı. Bununla birlikte, Japon taşıyıcı filosunun imhası nedeniyle öncelikle kıyı üslerinden faaliyet gösterdi. Düşük sürtünmeli Homare motoru ve laminer akışlı kanatlar kullanılarak elde edilen çok yüksek hızı, yolu kesmeyi neredeyse imkansız hale getirdi. İlk olarak Filipinler Denizi Muharebesi'nde kullanılan Myrt, savaşın geri kalanında ABD Filosunu etkili bir şekilde gölgeledi. Bir C6N1, İkinci Dünya Savaşı'nda, son ateşkesin yürürlüğe girmesinden beş dakika önce düşürülen son uçaktı.
Tasarım, 1942 baharında, Donanma, torpido bombardıman uçaklarının keşif uçağı olarak kullanılması uygulamasının tamamen tatmin edici olmadığı sonucuna vardığında ortaya çıktı. Nakajima'ya Fukuda Yasuo ve Yamamoto Yoshizo liderliğindeki bir ekip tarafından yapılan hızlı bir uzun menzilli taşıyıcı keşif uçağı tasarlaması talimatı verildi. Ekip, uçağa gövdede kanat pervanelerine bağlı iki motorla güç vermeyi düşündü, ancak güçlü Homare motorunun mevcudiyeti daha basit bir alternatif sağladı. Büyük (ve korumasız) entegre kanat tankları büyük bir yakıt kapasitesi sağladı ve Fowler kanatlarını ve arka kenardaki bölünmüş kanatları ön kenar kanatlarıyla birleştiren ayrıntılı bir kanat sistemi kullanılarak yüksek kanat yüklemesi ile düşük bir iniş hızı elde edildi. Prototip ilk olarak Mart 1943'te uçtu, ancak Homare'nin irtifadaki performansıyla ilgili sorunlar, üretimi 1944 baharına kadar geciktirdi.
Deneysel bir torpido bombardıman versiyonunun geliştirilmesi, Japon uçak gemisi filosunun imha edilmesiyle düşürüldü ve yerine bir gece avcısı versiyonunun geliştirilmesine başlandı. Gece avcısı versiyonları, radar eksikliği nedeniyle engellendi.
Nakajima C6N Saiun
Nakajima C6N Saiun (彩雲, “Iridescent Cloud”), II. Dünya Savaşı'nda Japon İmparatorluk Donanması Hava Servisi tarafından kullanılan uçak gemisi tabanlı bir keşif uçağıydı. Zamanına göre gelişmiş, savaş sırasında Japonya tarafından hizmete sunulan en hızlı uçak gemisi tabanlı uçaktı. Müttefik raporlama adı Myrt idi.
Taşıyıcı kullanımı için tasarlanmış olmasına rağmen, Eylül 1944'te hizmete girdiğinde çalışabileceği çok az taşıyıcı kalmıştı, bu nedenle çoğu C6N kara üslerinden uçuyordu. Başarılı bir görevden sonra gönderilen bir telgraf, hızının bir örneğiydi: “Hiçbir Grumman bizi yakalayamaz.” (“我に追いつくグラマンなし”). Hellcat'in en yüksek hızı gerçekten de aynı seviyedeydi, bu yüzden bir Saiun'u sollamak söz konusu değildi.
Toplam 463 uçak üretildi. 4 kanatlı bir pervaneyi monte eden turboşarjlı bir geliştirmenin tek bir prototipi yapıldı ve buna C6N2 Saiun-kai adı verildi. Eğik ateşlemeli (Schräge Musik konfigürasyonu) tek 30 mm (veya çift 20 mm) topa sahip C6N1-S gece avcı uçağı versiyonunun birkaç örneği mevcut C6N1'lerden dönüştürülmüştür. Müttefik bombardıman uçakları Japon ana adalarına ulaştığında, birinci sınıf bir gece avcı uçağı gerekliydi. Bu, Nakajima'yı gözlemciyi çıkararak ve onu iki adet 20 mm'lik topla değiştirerek C6N1-S'yi geliştirmeye yönlendirdi. C6N1-S' 8217'nin etkinliği, havadan havaya radar eksikliği nedeniyle engellendi, ancak Müttefik savaşçıların müdahalesinden neredeyse tam bir bağışıklığın tadını çıkaracak kadar hızlıydı. C6N1-B taşıyan bir torpido da önerildi, ancak Japonya'nın uçak gemilerinin çoğu imha edildikten sonra ihtiyaç duyulmadı.
Hızına ve performansına rağmen, 15 Ağustos 1945'te bir C6N1, II. Dünya Savaşı'nda vurulan son uçak oldu. Sadece beş dakika sonra savaş bitti ve tüm Japon uçakları yere indirildi.
Nakajima C6N
舰上侦察机 / - / Námořní palubní průzkumný letoun Saiun
Japonské bojové jméno: 彩雲 - Saiun – Malovaný oblak
Müttefik raporlama adı: "Mir"
Spesifik 17-Shi
海軍航空本部 - Kaigun Kōkū Hombu - velitelství císařského námořního letectva na jaře roku 1942 zformulovalo specifikace 17-Shi, těmito specifikacemi informovalo japonské továrny o svých potbroovažékékéa ve po. Po dodavatelích LETECKÉ techniky v tomto roce námořnictvo požadovalo novou palubní stíhačku A7M1, přepadovou stíhačku, odpovědí byly (J3K, J4M bir A7M3 J, Dale byl požadován POZEMNÍ útočný bombarder bir tak vzniká projekt (G9K1 bir germe byly žádány průzkumné letouny, jednak pro POZEMNÍ základny (R2Y1), bira i pro paluby letadlových Lodi. na základě těchto posledně uvedených technických požadavků vznikl Výborný bir především výkonný letoun Nakajima C6N1 Saiun (Malovany Oblak (Jap.)). Nový letoun mel na palubách letadlových Lodi nahradit střemhlavé bombardéry Judy upravené průzkumné podoby Označené D4Y1-C modernější verzi D4Y2-C yok. Tyto letouny si nevedly při plnění průzkumných úkolů špatně, bira velení japonského námořního letectva melo na průzkumné letouny mnohem Vyšší požadavky bir není divu, Japonsko, jako Ostrovni říše, melo v teto kategorii vždy velmi výkonné stroje.
Projekt bir prototip C6N1 17-Shi
Technický odbor Kaigun Kōkū Hombu požadavky ve palubní stíhačku obeslal bez soutěže přímo společnost 中島飛行機株式会社 - Nakajima Hikōki Kabushiki Kaisha (dále jen Nakajima). Požadavky pro tuto kategorii letadel byly takové: osádka BYLA požadována tříčlenná, maximální rychlost, měla být nejdůležitější obranou průzkumného letounu bir měla být nejméně kilometrů za hodinu, touto rychlostí Mel letoun letět ettik výšce šesti tisíc metrů, do TETO výšky Mel vystoupat za 648 úrovni na osm dakikası. Dolet měl být úctyhodný 1 500 námořních mil (2 780 km) ve přídavnou nádrží až 2 500 námořních mil (4 630 km). Dne 30. Ekim 1942 bylo projektu přiděleno tovární označení N-50. Konstrukční bir projektové práce řídili inženýři Yasuo Fukuda ve Yoshizo Yamanoto. Daha fazla bilgi için bkz. dvou motorů o výkonu po tisíci koních, kterými měly být poháněny dvě vrtule na náběžných hranách křídel. Naštěstí byla tato fikre bir dále se počítalo s dvouhvězdicovým osmnáctiválcem Nakajima Homare 11, od kterého byl očekáván výkon až dvou tisíc koní. Projekt tak byl změněn klasický jednomotorový dolnoplošník, jehož rozměry byly limitovány rozměry palubních výtahů.
Nejprve BYLA dokončena Drevena Maketa, která BYLA námořním letectvem bezodkladně schválena 8. srpna 1942 následně se v továrně usilovně pracovalo 26. dubna 1943 zalétnut byl 15. kvetna téhož Roku bir již při tomto prvním Letu bylo dosaženo dokončen prototypu, on Byl prvním na rychlosti 639 km/s! Prototyp byl letounem velice ladných tvarů, trup byl poměrně dlouhý ve štíhlý, kruhový průřez jen nepatrně převyšoval průměrmotor, nad trup vystupovala podlouhlásíčen pro. Bu listede yer alan bilgiler için tıklayınız. Fowlerovy klapky bir výsuvné sloty ve náběžné hraně křídel měly letounu zabezpečit bezpečné přistání ve palubě letadlové lodi. Motor pohánějící prototipi tarafından yazılan Nakajima NK9A Homare 11 veya vzletovém výkonu 1 825 koní, vrtule, kterou motor roztáčel, byla čtyřlistá VDM C6 P10 veya 3 500 milimetre. Saiun'un en büyük ve en büyük ve en hızlı ve en güvenilir ve en güncel motorları. Poslední clen osádky obsluhoval tri KAMERY s různou ohniskovou vzdáleností bir germe jediný kulomet Tip 1 yerle bir 7,92 mm'lik (lisans německého kulometu 15 mg), kterým MEL chránit letoun proti zezadu útočícím nepřátelským stíhačům (ZDE je názorně vidět, že Garantisini ochranou měla být bir Take byla rychlost letounu). Nakajima postavila tři prototipi bir šestnáct předsériových strojů, které byly testovány továrními ve následně i námořními piloty. Motory NK9B nedosahovaly očekávaných výkonů, proto byly na čtyřech předsériových strojích použity jeho výkonnější verze NK9K Homare 22 se čtyřlistou vrtulía třetí přounériovým 3 200'den daha fazla motora sahip. Konečným řešením bylo použití motor Homare 21 a vrtule Sumitomo KL38C veya průměru 3 500 mm. Daha fazla bilgi için yeni motorlar nektnost – neočekávaný pokles otáček kompresoru recipročně způsoboval značný pokles plnícího tlaku vzduchu ve tím došlo k okamžité. Ostatně výkon motor ve jeho závady byly nejčastějšími výtkami, které měli zkušební piloti k těmto letounům. Letové vlastnosti byly dobré a tak letoun prošel zkouškami, po kterých byl přijat do výzbroje jako „Námořní palubní průzkumný letoun Saiun“.
C6N1 modeli 11
1944'te ilk kez yayınlandı Nakajima ve en önemli Handa, letoun byl označen zkráceně C6N1 11, sériové letouny byly poháněny motorem Homarelist 21 ilk motor start. Sériové Saiuny eş se rychlosti Tyce, nenaplnily zcela očekávání bir požadavky námořního letectva, bira překonaly tyto požadavky svým doletem on s podvěšenou přídavnou palivovou nádrží o objemu 726 litrů činil neuvěřitelných 3 000 námořních mil (5 550 kilometrů).
463 Saiuny'yi kontrol edin, lisanslayın ve onaylayın. Nihon Hikoki Kabushiki Kaisha. Vıroba Saiunů probíhala až do konce války - srpna 1945.
K prvnímu operačnímu nasazení došlo koncem května 1944, jednalo se o předsériové stroje patřící 121. Kōkūtai na Mariánách, jednotka měla svou základnu na ostrově přdsériové stroje patřící 121. mersin. Letounům se podařilo mnoho velmi úspěšných průzkumných akcí bir americké palubní Hellcaty je nedokázaly účinně stíhat, ostatně potvrzuje nadšené radiové hlášení jednéné ! Letouny Saiun se následně Dostaly do výzbroje těchto jednotek: 132., 343., 601, 653., 752. a 762. Kōkūtai, u několika dalších pluků potom sloužilo pouze několikům. Saiuny byly přijaty do výzbroje jako palubní letouny, není mi však znám jediný případ veya nasazení Saiunu z paluby letadlové lodi.
Projekt C6N1-B
Vysoké výkony průzkumných Saiunů vedly k myšlence na jeho přestavbu do podoby palubního torpédového bombardéru označeného C6N1-B. Krom podvěšeného torpéda měl tento letoun nést ještě pevné zbraně pro střelbu vpřed. Úprava však nepřekročila stádium projektu, ostatně pro tento letoun tarafından už těžko hledala vhodná letadlová loď, ze které operačně vzlétal tarafından.
C6N1-S
Polní úpravou, se dala nazvat úprava, kterou nechal provést velitel 302. Kōkūtai 海軍大佐 - Kaigun Daisa (námořního kapitán) Yasuno Kozono. Daha önce hiç olmadığı kadar özel bir yere sahip. Není tak divu, že do několika průzkumných Saiunů nechal nainstalovat nejdříve dva šikmo uložené kanóny Typ 99-1 model 3 ráže 20 mm, každý kanón měl v bubnovém zánozhoůbuní. Později byla zkoušena kurulum jednoho kanónu Typ 2 ráže 30 mm. Tyto zbraně byly nainstalovány do střední části kabiny v místě zrušené sedačky navigátora, letoun byl dvoumístný. Uložení kanónů bylo obdobou „Schräge Musik“, zavedených ve německých nočních stíhaček. Kanóny střílely šikmo vzhůru pod úhlem 30° 'den itibaren podélné osy letounu bir pro jejich zaměření byl nad hlavou pilota installa druhý zaměřovač. Bohužel, osádka stíhacího Saiunu se musela spoléhat pouze na svůj zrak, protože zadné radiolokační zařízení usnadňující vyhledání či jiné ninsta navína. Letoun byl více zatížený bir hůře stupal ve operační výšky bombardérů B-29 se dostal jen s obtížemi. C6N1-S.
Prototip C6N2
Sorunsuz bir kullanıcı dostu cihaz ve daha fazlası, daha fazla bilgi için turbokompresoru Ru 212, motor için Nakajima NK9K-Lu Homare 24Lu. Letoun byl dokončen v únoru 1945 a první vzlet se konal v červenci 1945, bylo konstatováno, že výškové vlastnosti letounu C6N2 12 se zlepšily, zvýšila se maximální rychlost ůnóvez, 639. Tato verze zůstala zřejmě ve jediného vyrobeného örnek bir on nepřekročil stádium zkušebních letů.
Další nerealizované projekty
Další verze zůstaly ziyaretinde fazi nerealizovaných nebo nerealizovatelných projektů, byl için NOCNÍ stíhač s turbokompresorovým motorem C6N3, C6N4 MEL být zase poháněn motorem Mitsubishi MK9A, tento motorlu mel být OPET, přeplňován turbokompresorem bir C6N6 mel být Staven převážně z nedeficitních surovin.
Jaký Saiun byl?
Letoun Saiun přišel včas, aby udržel japonské průzkumné letectvo ve skutečně dobré úrovni. Byl Moderne konstruovaný letoun, který například nepostrádal samosvorné Obaly palivových nádrží bir NAVIC u jeho vysoká maximální rychlost mu skutečně zaručovala jistou nezranitelnost Před spojeneckými námořními stíhačkami je tak až ironická skutečnost, že posledním sestřeleným japonským letounem byl prave C6N1 Saiun. K sestřelu došlo 15. srpna 1945 v 5 hodin 40 dakika, tedy pět minut před ukončením všech nepřátelských akcí mezi Spojenými státy a Japonskem. Önem arz eden kişiler, yasal olmayan kişiler, zachovalo potřebnou výkonnostní převahu ve spojeneckým letectvem a Saiun k této skutečnosti velmi přispěl.
Operasyonel geçmiş
Taşıyıcı kullanımı için tasarlanmış olmasına rağmen, Eylül 1944'te hizmete girdiğinde, çalışabileceği çok az taşıyıcı kalmıştı, bu yüzden çoğu kara üslerinden kullanılıyordu. Başarılı bir görevden sonra gönderilen ünlü bir telgraf, hızının bir örneğiydi: "Hiçbir Grumman bizi yakalayamaz." ("我に追いつくグラマンなし"). Grumman F6F Hellcat'in en yüksek hızı gerçekten de aynı seviyedeydi, bu yüzden bir Saiun'u geçmek söz konusu bile değildi. [ 3 ] [ 5 ]
Toplam 463 uçak üretildi. [ 6 ] 4 kanatlı bir pervaneyi monte eden turboşarjlı bir geliştirmenin tek bir prototipi yapıldı, buna şu ad verildi: C6N2 Saiun-kai. Bir gece savaşçısı versiyonu C6N1-S eğik atışlı (Schräge Musik konfigürasyonu) tek 30'160 mm (veya çift 20'li 160 mm) top ve bir torpido taşıma ile C6N1-B da geliştirildi. Nakajima tarafından geliştirilen C6N1-B'ye Japonya'nın uçak gemileri imha edildikten sonra ihtiyaç kalmamıştı. Müttefik bombardıman uçakları Japon ana adalarına ulaştığında, birinci sınıf bir gece avcı uçağına ihtiyaç duyuldu. Bu, Nakajima'yı gözlemciyi çıkararak ve onu iki 20 mm'lik topla değiştirerek C6N1-S'yi geliştirmeye yönlendirdi. C6N1-S'nin etkinliği, havadan havaya radar olmaması nedeniyle engellendi, ancak Müttefik savaşçıların müdahalesinden neredeyse tam bir bağışıklığın tadını çıkaracak kadar hızlıydı.
Hızına ve performansına rağmen, 15 Ağustos 1945'te bir C6N1, II. Dünya Savaşı'nda vurulan son uçaktı. Sadece beş dakika sonra savaş bitti ve tüm Japon uçakları yere indirildi. [ 6 ]
Şüpheli Myrt uçağı
Yukarıda görülenler, Chuuk'taki (Truk Lagünü) bir adada bulunan bir Japon Torpido uçağının bazı arşiv görüntüleridir. Hawaii Clipper araştırma çabasıyla doğrudan bağlantılı olmasa da, bu çağda hala ilginç ve tarihsel olarak değerli kalıntıların keşfedildiği günümüzün tarihinde bir dipnottur. Hawaii Clipper gizemi çözülene kadar her taşı döndürmek için ateşi yakmaya devam eden bu Myrt gibi şeyler. Bu özel keşifte, uçağı inceleyebildim ve aradan yetmiş yılı aşkın bir süre geçtiği ve elementlere ve yağmacılara maruz kaldığı düşünüldüğünde, nispeten iyi durumda olmasına hayret ettim. Kararlaştırıldığı gibi, şu anda çektiğim fotoğrafları paylaşmayacağım.
Nakajima C6N Myrt Myrt kokpiti Nakajima C6N Saiun “Myrt”
Japonya Pearl Harbor'a saldırdıktan kısa bir süre sonra, Japon deniz liderleri standart torpido bombardıman uçaklarının yetersiz keşif uçakları yaptığını kabul ettiler ve uzun süreli keşif misyonları yürütmek için daha hızlı bir uçak inşa etmeye başladılar. 1942 baharında Nakajima, maksimum 40o mph hıza, maksimum 3.075 mil menzile ve birden fazla mühimmat kapasitesine sahip 3 koltuklu bir uçak üzerinde çalışmaya başladı. Prototip ilk olarak Mart 1943'te uçtu, ancak santralin irtifadaki performansıyla ilgili sorunlar, üretimi 1944 baharına kadar geciktirdi. Tasarımın varyantları arasında C6N1-S ve C6N-3, iki eğik 20mm Tip 99 top ile donatılmış gece avcı uçaklarıydı. üçüncü mürettebatın yerine. C6N-2 ve -3, bir Homare 24 motoru kullandı ve dört kanatlı pervaneye sahipti. “Painted Cloud” C6N'nin başlangıçta uçak gemisi tabanlı bir keşif uçağı olması amaçlanmıştı, ancak çok sayıda geminin imha edilmesi nedeniyle, ileri harekat üsleri II.
Nakajima C6N Saiun (Boyalı Bulut) 'Myrt' - Tarih
1942 yılına kadar Japon İmparatorluk Donanması, diğer donanmalar gibi, öncelikle savunma veya saldırı muharebesi için tasarlanmış uçaklarla keşif misyonları uçtu. 1942'nin başlarında, mümkün olan en yüksek hız ve menzile sahip, amaca yönelik tasarlanmış bir taşıyıcı keşif uçağı için çağrıda bulunan bir 17-Shi spesifikasyonu yayınlandı.
Nakajinia'nın Fukuda ve Yamamoto yönetimindeki tasarım ekibi, olası en ince gövdeye 1358kW'lık bir Nakajima Homare 11 radyal motor motoru ve küçük kanada 1360 litre (299.2 Imp gal) yakıt yerleştirdi. İkincisinin bir laminer akış bölümü vardı ve 70 knot (130 km/sa, 81 mph) iniş hızındaki ciddi sınırı karşılamak için çıtalar ve sekmeli Fowler kanatları kullanıldı.
Pilot, navigatör ve telsiz operatörü tandemde oturuyorlardı, navigatörün karnında ve karın ve yan gözlem pencerelerinde kameralar vardı ve telsiz operatörü 7.92 mm (0.31 inç) Tip 1 makineli tüfek kullanıyordu. Prototip 15 Mayıs 1943'te uçtu ve irtifa performansı hayal kırıklığı yarattı.
Marianalar Savaşı'ndaki ilk eyleminden sonra Müttefikler tarafından 'Myrt' kod adı verildi. Düşürme tankı takılıyken, 5300 km'nin (3300 mil) üzerinde bir menzile sahipti ve performanstaki düşüşe rağmen bir Corsair veya Hellcat ile bile yakalamak neredeyse imkansızdı.
Önerilen C6NI-B torpido bombardıman uçağı hiç uçmadı, ancak birkaç uçak, yalnızca pilot ve navigatör ile ve yeniden inşa edilmiş bir şekilde 30 derecede eğik olarak monte edilmiş iki adet 20 mm (0,79 inç) Tip 99 top ile C6N1-S gece avcılarına dönüştürüldü. arka kokpit. B-29'u durdurmak için yeterli hıza ve tırmanışa sahiptiler, ancak geceleri radar eksikliği nedeniyle ciddi şekilde engellendiler. Radar donanımlı bir versiyon planlanmadı, ancak savaşın sonunda bir C6N2 turboşarjlı NK9-L motorla uçtu ve 9000 m'de (29 530 ft) 1780 beygir gücü verdi ve dört kanatlı bir pervaneyi sürdü ve bu güç santrali olarak tasarlandı. geliştirilmiş bir gece savaşçısı.
Üretim Ağustos 1945'te sona erdiğinde, toplam 463 adet inşa edilmişti, bunların toplamı, C6N1 uçağından yapılan az sayıda C6N1-S iki kişilik gece avcı uçağı dönüşümleri ve 1476kW Homare turboşarjlı motora sahip bir C6N2 prototipi içeriyordu.
C6N mělo svůj původ v požadavku námořnictva z roku 1942 ve průzkumný letoun s nejvyšší rychlostí 650 km/s doletem 4 630 km. Původní návrh firma Nakadžima, označený N-50, počítal s použitím dvou spřažených motorů (každý o výkonu 1 000 k) umístěných v trupu ve pohánějících dvě vrtule na křídle. Ale poté, co byl k dispozici nový motor Nakadžima Homare o výkonu 2 000 k, se Nakadžima rozhodla pro konvenčnější, jednomotorovou koncepci. Později se ukázalo, že výkon motorları Homare byl nižší než očekávaný, bir tak musel bit design letounu znovu upravován.
Výsledkem byl letoun s dlouhým a velice štíhlým, válcovitým trupem, jehož průměr jen o velmi málo přesahoval průměr motoru. Posádku tvořili tři letci, kteří seděli za sebou pod dlouhým krytem kabiny. Nakadžima, torpédového bombardéru B6N Tenzan, bylo směrové kormidlo nakloněno směrem dopředu, aby se letoun lépe vměstnal do stýdísn. Vysoká přistávací rychlost způsobená malim křídlem byla zmírňována pomocí hydrochloch náběžných klapek ve Fowlerových klapek.
První izin Saiun vykonal 15. května 1943 bir dosáhl při něm rychlosti 639 km/s. I když byl letoun konstruován pro službu na letadlových lodích, v době, kdy vstoupil do služby (září 1944), jich zbylo Japonsku jen několik, bir tak většinou operoval z pozemních zá. Rychlost letounu dobře ilustruje telegram zaslaný po jedné úspěšné misi: „Žádný Grumman nás nemůže chytit.“ („我に追いつくグラマンなし“).
Celkem bylo vyrobeno 463 kusů.
V době, kdy americké letectvo začalo bombardovat samotné Japonsko, vyvstala potřeba výkonného nočního stíhacího letounu. Nakadžima proto vyráběla noční stíhací verzi C6N1-S, v které třetího člena posádky nahradily dva 20mm kanóny střílející šikmo vzhůru (vize Schräge Musik).
Saiun byl posledním japonským letadlem sestřeleným za 2. světové války. Stalo se tak 15. srpna 1945.